Érase dúas veces Cincenta

Érase dúas veces unha moza a quen lle chamaban Cincenta. O seu pai, un comerciante que pasaba longas tempadas viaxando dun lado para outro, casouse por segunda vez cunha muller bastante egoísta.

Era

nai

de

dúas

fillas

que

aprenderan dela a súa maneira de comportarse e só se preocupaban polo

seu

Pasábanse

propio horas

diante do espello, probando vestidos

e

pintando as uñas.

Tal era a obsesión polo seu aspecto

benestar.

físico, que dicían non ter tempo nin de facer a súa propia cama.

Nesa

casa

Cincenta

se

ninguén

máis

que

facía

cargo

das

tarefas do fogar. Era ela quen fregaba, pasaba o ferro, cociñaba, coidaba do xardín e tamén se ocupaba limpar

de a

gran

cheminea

do

salón.

Pasaba

todo o día entre cinzas, era

por iso coñecida

por Cincenta e todos lle chamaban por ese nome.

Cincenta pensaba que o reparto das tarefas era bastante inxusto. E iso que era de moi bo corazón, pero de tonta non tiña un pelo. Por iso, a súa madrasta,

que

inconformismo

intuía

nela

un

innato,

sabía

que

esta situación, onde unha traballaba e o resto miraba, non duraría demasiado tempo.

Un bo día , chegou unha carta do rei anunciando

que o seu fillo, o

príncipe, convocaba un baile para todas as mozas casadeiras do reino.

A súa intención era buscar esposa e pensara que esa era a maneira perfecta de coñecer a todas as candidatas á vez.

- Que

falta

de

respecto!

Cincenta. Pero que

Pensou

pensará este

príncipe? Que somos zapatos nunha tenda e que el pode elixir o que máis lle guste? Ademais... nin que todas as mulleres do reino aspirásemos a converternos en princesas!

E non todas as mulleres tiñan esa intención. Sen embargo, as súas dúas medio-irmáns

si

que

estaban

ilusionadas coa posibilidade de ser a esposa

elixida

polo

príncipe.

Elas

pretendían unha vida fácil e cómoda, repleta de abundancia e sen grandes esforzos.

O día do baile, Cincenta contemplaba, cunha

mestura

de

asombro

e

indignación, como se preparaban as súas medio-irmáns. Non lles faltaba nin un só detalle. Elixiron os vestidos máis estreitos

e

peiteándose

entallados,

estiveron

durante

horas,

maquilláronse a cara, calzáronse uns zapatos cun tacón altísimo, tanto que practicamente non podían camiñar, e baleiraron medio frasco de perfume. E todo para intentar que o príncipe se fixara nelas.

A

madrasta

encamiñáronse

e cara

as o

súas palacio

fillas nun

chamativo carruaxe. Levaban o seu mellor sorriso a pesar de que o corsé case non lles deixaba respirar.

Cincenta na

sentouse

cadeira.

súpeto

tivo

???

De unha

idea: - Un momento!

E se fora ao baile dicirlle ao príncipe o que pensaba da súa festa?

Ai! Cincenta

estábase emocionando...

maxinaba na súa cabeza

os feitos

coma se de verdade aconteceran e cada vez estáballe entrando máis

gañas de ir ao baile. Pero, como?

Seguro que non a ían deixar entrar no palacio se non ía vestida de etiqueta... e non tiña nada dese estilo no seu armario.

Nunca

vestidos

demasiado

demasiado

lle

floridos,

gustaran

os

elegantes,

nin

nin

demasiado

incómodos. E aínda que o seu pai lle regalara varios vestidos nestes últimos anos, a ela faltáralle tempo desfacerse utilizárao

deles. para

para

Incluso

algún

reconvertelo

nunha

mantiña para o sofá, nunhas cortinas ou en fundas para almofadas.

De repente e por arte de maxia, como ocorren

as

cousas

nos

apareceu a súa fada madriña.

contos,

-Ola, Cincenta – dixo a fada madriña-.

Queres ir ao baile, non é certo?

- Non sabes canto, fada madriña... pero non teño roupa para a ocasión e a das miñas irmáns non me vale. Uso dúas

tallas

máis.

Segundo

estaba

pronunciando estas palabras, a fada comezou a axitar a variña máxica e a roupa de Cincenta transformouse nun vestido cheo de brillantes, volantes, encaixes... un vestido deses imposíbeis de levar postos durante máis de dúas horas seguidas sen que che pique todo o corpo.

- Moitas grazas –dixo Cincenta.

- Espera filla. Fáltanche uns zapatos a xogo.

E dicindo isto, volveu sacudir a variña máxica.

Esta vez ante os ollos de Cincenta apareceron

uns

estreitos

e

incomodísimos zapatiños de cristal.

“- Pero quen será capaz de deseñar uns zapatos así?” pensou.

-Fada madriña, agradézoche moito o que está facendo por min –dixo Cincenta-. calzarme

Estaría uns

disposta

zapatos

que

a me

mancaran algo nos pés, só por ver ao príncipe. Incluso podería ceder se fosen de tacón... pero de cristal? Ti parácheste a pensar o perigoso que é iso? Que ocorrería se pisara unha pedra e se romperan?

- Cortaría os pés.

- Ai filla, tes razón. Nunca o pensara, ben mirado, tes moita razón.

- Non

te

preocupes,

enseguida

o

soluciono.

E coa variña converteu os zapatiños de cristal nuns bonitos zapatiños de coiro, cómodos e flexibles, cos que si podía camiñar, bailar e ata dar patadas a un balón se lle apetecía.

- Isto é outra cousa –dixo Cincenta cun xesto de aprobación.

- Agora vai ao xardín e tráeme o máis rápido que poidas unha cabaza, seis ratas, catro lagartos e un ratiño A fada madriña foi tocando coa súa variña

a

cada

un

dos

animais

e

converteu as ratas en veloces corceis, aos lagartos en lacaios, e ao ratiño en cocheiro real.

Por

último,

colleu

a

cabaza

e

transformouna nun luxoso carruaxe... pero xa era tarde, porque Cincenta

montara sobre un dos

cabalos

e

dirixiuse a galope en dirección ao palacio.

-Debes regresar antes de medianoite, Cincenta, porque ás doce en punto romperase o feitizo- díxolle a fada madriña.

- Tranquila, non me levará máis de quince minutos –oíuse a súa voz ao lonxe.

Cincenta tardou apenas un suspiro en chegar. A festa estaba no momento de máximo esplendor. Cando apareceu, todas as miradas pousáronse nela.

Baixou do cabalo coa destreza dunha experta amazona, colocou o vestido e comezou a subir pola escalinata que conducía ata o salón de baile. Ao seu paso escoitábanse murmurios como: - Hoo! Quen é esa muller?

- Eu non a vin nunca.

- Eu tampouco.

- Que forma de chegar. Monta coma un home, que barbaridade.

Segundo ía avanzando, a xente íase retirando

para

deixala

pasar.

Formouse un corredor que a conducía

directamente ao príncipe. Este non era capaz de pechar a boca de asombro e canto máis se acercaba Cincenta, máis abría os ollos.

el

Cando estaba a un medio metro del, díxolle con voz firme e decidida: - Boas noites alteza. Teño entendido que convocou este baile para poder elixir esposa entre todas as mulleres do reino. E iso certo?

-Sii, e-e-esa era a idea.

- Pois con todos os respectos alteza, quero manifestar o meu desacordo. É totalmente imposible que tan só polo aspecto poida namorarse de alguén. O amor

xurde

de

coñecerse,

de

respectarse, de ir tomando cariño mutuo.

-Pero.....

Non era a miña intención vir ao bailecontinuou Cincenta- pero pareceume importante dicirlle que, ao meu modo de ver, non é correcta esta forma de actuar.

O príncipe non podía crer o que estaba sucedendo, ninguén lle falara nunca con tanta

sinceridade.

E

lonxe

de

ofendelo, deuse conta que non podía estar máis de acordo con ela, porque as súas palabras eran moi acertadas.

- Perdón, deixeime

non levar

pensei pola

máis

alá,

tradición

-

confesou o príncipe avergoñado.

- Así seguiron falando e falando toda a

noite.

Compartindo

ideas

e

intercambiando opinións.

De pronto comezaron a soar unhas badaladas. Eran as doce!!!

Cincenta, non se decatara da hora e tan só nuns segundos todo volvería ser

coma antes. Tan rápido como puido saíu correndo e perdeu un dos seus preciosos zapatos de coiro que o príncipe recolleu como proba de que todo o que lle acababa de suceder non fora un soño.

Os días posteriores ao baile, o príncipe continuaba acordándose de Cincenta, estaba realmente namorado. De súpeto tivo

unha

idea.

Iría

co

zapato

probándollelo a todas as mulleres do reino para topar a xove misteriosa.

E así o fixo. El mesmo en persoa, foi de casa en casa, sen conseguir atopar a dona do zapato. Xa desanimado e moi canso chegou a casa de Cincenta, onde foi recibido con moitas atencións pola madrasta. Explicou as súas intencións e as primeiras en probar o zapato foron as medio-irmáns de Cincenta. Pero non conseguiron que o zapato lles entrase nos seus pés.

Nese momento entraba Cincenta pola porta. E o príncipe tan pronto a viu, invitouna

a

probar

decidida, probou o perfección,

o

zapato.

Ela,

zapato que a

se lle adaptaba ao pé. O

príncipe pediulle que se casara con el, prometéndolle que sempre ía estar pedente dos seus desexos, que a ía escoitar con moita atención e que sempre tería en conta as súas opinións.

Cincenta contestou: -Alteza, vostede non me coñece, non sabe nin sequera como me chamo. E o que sinte non é amor. Eu non quero a ninguén que estea sempre pendente de min, nin que me cumpra todos os desexos. Pero estou contenta de que

por fin dera o primeiro paso, por algo se

empeza.

Desta

maneira,

amigablemente, o Príncipe e Cincenta despedíronse sen saber se se volverían encontrar.

Cincenta

calzou

os

zapatos,

abandonou a casa da madrasta para empezar unha nova vida lonxe das escobas, dos pratos que fregar e cinzas que barrer. A partir de agora só limparía as súas propias cousas.

Traducido e ilustrado polo alumnado de 4º curso.

FABIÁN, ASIER, LUIS, ALEJANDRO, ALEJANDRA, MARCOS, CIBRÁN, LARA, ANTONIO, MARÍA, HÉCTOR, NEREA, EMMA, ANXO, ÁLEX, ÍKER, SOFÍA,