Érase dúas veces unha moza a quen lle chamaban Cincenta. O seu pai, un comerciante que pasaba longas tempadas viaxando dun lado para outro, casouse por segunda vez cunha muller bastante egoísta. Era
nai
de
dúas
fillas
que
aprenderan dela a súa maneira de comportarse e só se preocupaban polo
seu
Pasábanse
propio horas
diante do espello, probando vestidos
e
pintando as uñas. Tal era a obsesión polo seu aspecto
benestar.
físico, que dicían non ter tempo nin de facer a súa propia cama. Nesa
casa
Cincenta
se
ninguén
máis
que
facía
cargo
das
tarefas do fogar. Era ela quen fregaba, pasaba o ferro, cociñaba, coidaba do xardín e tamén se ocupaba limpar
de a
gran
cheminea
do
salón.
Pasaba
todo o día entre cinzas, era
por iso coñecida
por Cincenta e todos lle chamaban por ese nome.
Cincenta pensaba que o reparto das tarefas era bastante inxusto. E iso que era de moi bo corazón, pero de tonta non tiña un pelo. Por iso, a súa madrasta,
que
inconformismo
intuía
nela
un
innato,
sabía
que
esta situación, onde unha traballaba e o resto miraba, non duraría demasiado tempo. Un bo día , chegou unha carta do rei anunciando
que o seu fillo, o
príncipe, convocaba un baile para todas as mozas casadeiras do reino. A súa intención era buscar esposa e pensara que esa era a maneira perfecta de coñecer a todas as candidatas á vez.
- Que
falta
de
respecto!
Cincenta. Pero que
Pensou
pensará este
príncipe? Que somos zapatos nunha tenda e que el pode elixir o que máis lle guste? Ademais... nin que todas as mulleres do reino aspirásemos a converternos en princesas! E non todas as mulleres tiñan esa intención. Sen embargo, as súas dúas medio-irmáns
si
que
estaban
ilusionadas coa posibilidade de ser a esposa
elixida
polo
príncipe.
Elas
pretendían unha vida fácil e cómoda, repleta de abundancia e sen grandes esforzos. O día do baile, Cincenta contemplaba, cunha
mestura
de
asombro
e
indignación, como se preparaban as súas medio-irmáns. Non lles faltaba nin un só detalle. Elixiron os vestidos máis estreitos
e
peiteándose
entallados,
estiveron
durante
horas,
maquilláronse a cara, calzáronse uns zapatos cun tacón altísimo, tanto que practicamente non podían camiñar, e baleiraron medio frasco de perfume. E todo para intentar que o príncipe se fixara nelas.
A
madrasta
encamiñáronse
e cara
as o
súas palacio
fillas nun
chamativo carruaxe. Levaban o seu mellor sorriso a pesar de que o corsé case non lles deixaba respirar. Cincenta na
sentouse
cadeira.
súpeto
tivo
???
De unha
idea: - Un momento! E se fora ao baile dicirlle ao príncipe o que pensaba da súa festa? Ai! Cincenta
estábase emocionando...
maxinaba na súa cabeza
os feitos
coma se de verdade aconteceran e cada vez estáballe entrando máis
gañas de ir ao baile. Pero, como? Seguro que non a ían deixar entrar no palacio se non ía vestida de etiqueta... e non tiña nada dese estilo no seu armario.
Nunca
vestidos
demasiado
demasiado
lle
floridos,
gustaran
os
elegantes,
nin
nin
demasiado
incómodos. E aínda que o seu pai lle regalara varios vestidos nestes últimos anos, a ela faltáralle tempo desfacerse utilizárao
deles. para
para
Incluso
algún
reconvertelo
nunha
mantiña para o sofá, nunhas cortinas ou en fundas para almofadas. De repente e por arte de maxia, como ocorren
as
cousas
nos
apareceu a súa fada madriña.
contos,
-Ola, Cincenta – dixo a fada madriña-. Queres ir ao baile, non é certo? - Non sabes canto, fada madriña... pero non teño roupa para a ocasión e a das miñas irmáns non me vale. Uso dúas
tallas
máis.
Segundo
estaba
pronunciando estas palabras, a fada comezou a axitar a variña máxica e a roupa de Cincenta transformouse nun vestido cheo de brillantes, volantes, encaixes... un vestido deses imposíbeis de levar postos durante máis de dúas horas seguidas sen que che pique todo o corpo. - Moitas grazas –dixo Cincenta.
- Espera filla. Fáltanche uns zapatos a xogo. E dicindo isto, volveu sacudir a variña máxica.
Esta vez ante os ollos de Cincenta apareceron
uns
estreitos
e
incomodísimos zapatiños de cristal. “- Pero quen será capaz de deseñar uns zapatos así?” pensou. -Fada madriña, agradézoche moito o que está facendo por min –dixo Cincenta-. calzarme
Estaría uns
disposta
zapatos
que
a me
mancaran algo nos pés, só por ver ao príncipe. Incluso podería ceder se fosen de tacón... pero de cristal? Ti parácheste a pensar o perigoso que é iso? Que ocorrería se pisara unha pedra e se romperan? - Cortaría os pés.
- Ai filla, tes razón. Nunca o pensara, ben mirado, tes moita razón. - Non
te
preocupes,
enseguida
o
soluciono.
E coa variña converteu os zapatiños de cristal nuns bonitos zapatiños de coiro, cómodos e flexibles, cos que si podía camiñar, bailar e ata dar patadas a un balón se lle apetecía. - Isto é outra cousa –dixo Cincenta cun xesto de aprobación.
- Agora vai ao xardín e tráeme o máis rápido que poidas unha cabaza, seis ratas, catro lagartos e un ratiño A fada madriña foi tocando coa súa variña
a
cada
un
dos
animais
e
converteu as ratas en veloces corceis, aos lagartos en lacaios, e ao ratiño en cocheiro real.
Por
último,
colleu
a
cabaza
e
transformouna nun luxoso carruaxe... pero xa era tarde, porque Cincenta
montara sobre un dos
cabalos
e
dirixiuse a galope en dirección ao palacio. -Debes regresar antes de medianoite, Cincenta, porque ás doce en punto romperase o feitizo- díxolle a fada madriña.
- Tranquila, non me levará máis de quince minutos –oíuse a súa voz ao lonxe.
Cincenta tardou apenas un suspiro en chegar. A festa estaba no momento de máximo esplendor. Cando apareceu, todas as miradas pousáronse nela. Baixou do cabalo coa destreza dunha experta amazona, colocou o vestido e comezou a subir pola escalinata que conducía ata o salón de baile. Ao seu paso escoitábanse murmurios como: - Hoo! Quen é esa muller? - Eu non a vin nunca. - Eu tampouco. - Que forma de chegar. Monta coma un home, que barbaridade. Segundo ía avanzando, a xente íase retirando
para
deixala
pasar.
Formouse un corredor que a conducía
directamente ao príncipe. Este non era capaz de pechar a boca de asombro e canto máis se acercaba Cincenta, máis abría os ollos.
el
Cando estaba a un medio metro del, díxolle con voz firme e decidida: - Boas noites alteza. Teño entendido que convocou este baile para poder elixir esposa entre todas as mulleres do reino. E iso certo? -Sii, e-e-esa era a idea. - Pois con todos os respectos alteza, quero manifestar o meu desacordo. É totalmente imposible que tan só polo aspecto poida namorarse de alguén. O amor
xurde
de
coñecerse,
de
respectarse, de ir tomando cariño mutuo. -Pero.....
Non era a miña intención vir ao bailecontinuou Cincenta- pero pareceume importante dicirlle que, ao meu modo de ver, non é correcta esta forma de actuar.
O príncipe non podía crer o que estaba sucedendo, ninguén lle falara nunca con tanta
sinceridade.
E
lonxe
de
ofendelo, deuse conta que non podía estar máis de acordo con ela, porque as súas palabras eran moi acertadas. - Perdón, deixeime
non levar
pensei pola
máis
alá,
tradición
-
confesou o príncipe avergoñado. - Así seguiron falando e falando toda a
noite.
Compartindo
ideas
e
intercambiando opinións. De pronto comezaron a soar unhas badaladas. Eran as doce!!! Cincenta, non se decatara da hora e tan só nuns segundos todo volvería ser
coma antes. Tan rápido como puido saíu correndo e perdeu un dos seus preciosos zapatos de coiro que o príncipe recolleu como proba de que todo o que lle acababa de suceder non fora un soño. Os días posteriores ao baile, o príncipe continuaba acordándose de Cincenta, estaba realmente namorado. De súpeto tivo
unha
idea.
Iría
co
zapato
probándollelo a todas as mulleres do reino para topar a xove misteriosa.
E así o fixo. El mesmo en persoa, foi de casa en casa, sen conseguir atopar a dona do zapato. Xa desanimado e moi canso chegou a casa de Cincenta, onde foi recibido con moitas atencións pola madrasta. Explicou as súas intencións e as primeiras en probar o zapato foron as medio-irmáns de Cincenta. Pero non conseguiron que o zapato lles entrase nos seus pés.
Nese momento entraba Cincenta pola porta. E o príncipe tan pronto a viu, invitouna
a
probar
decidida, probou o perfección,
o
zapato.
Ela,
zapato que a
se lle adaptaba ao pé. O
príncipe pediulle que se casara con el, prometéndolle que sempre ía estar pedente dos seus desexos, que a ía escoitar con moita atención e que sempre tería en conta as súas opinións. Cincenta contestou: -Alteza, vostede non me coñece, non sabe nin sequera como me chamo. E o que sinte non é amor. Eu non quero a ninguén que estea sempre pendente de min, nin que me cumpra todos os desexos. Pero estou contenta de que
por fin dera o primeiro paso, por algo se
empeza.
Desta
maneira,
amigablemente, o Príncipe e Cincenta despedíronse sen saber se se volverían encontrar. Cincenta
calzou
os
zapatos,
abandonou a casa da madrasta para empezar unha nova vida lonxe das escobas, dos pratos que fregar e cinzas que barrer. A partir de agora só limparía as súas propias cousas.
Traducido e ilustrado polo alumnado de 4º curso. FABIÁN, ASIER, LUIS, ALEJANDRO, ALEJANDRA, MARCOS, CIBRÁN, LARA, ANTONIO, MARÍA, HÉCTOR, NEREA, EMMA, ANXO, ÁLEX, ÍKER, SOFÍA,