Issuu

Χ Ο Ρ Ο Σ Σ Τ Ο Μ Ε Γ Α Ρ Ο | 3 0 Χ Ρ Ο Ν Ι Α ΜΕΓΑΡΟ

16 & 17.10.2021

Α ί θ ο υ σα Α λ ε ξ άνδ ρα Τ ριάντ η

Salema Revisited

Αντώνης Φωνιαδάκης Ν έα π αραγ ω γή - π αγκ όσμια πρώτ η

ANDONIS FONIADAKIS DANCE COMPANY

Ο Όμιλος Εταιριών Κατράδης είναι υποστηρικτής του διεθνούς έλληνα χορογράφου Αντώνη Φωνιαδάκη.

15/10 «Αναγκαία προδοσία»: συζήτηση με τον Αντώνη Φωνιαδάκη 16/10 Εργαστήρι χορού για εφήβους από 12 ετών με τους βοηθούς χορογράφου

Για την προστασία του κοινού και των καλλιτεχνών το Μέγαρο έχει λάβει όλα τα προβλεπόμενα μέτρα υγειονομικής προστασίας. Η μέγιστη χωρητικότητα των αιθουσών του Μεγάρου έχει περιοριστεί στο 85%.

Χορογραφία

Αντώνης Φωνιαδάκης Μουσικoί - Ερμηνευτές

Γιώργος Σκορδαλός κρητική λύρα, κρητικό λαούτο – τραγούδι Πάρις Περυσινάκης βιόρα, κρητική λύρα, κρητικό λαούτο, mandocaster Γιώργος Μακρής φλογέρα, ασκομαντούρα Πέτρος Βαρθακούρης κοντραμπάσο Βαγγέλης Καρίπης κρουστά Μουσική επιμέλεια – ενορχήστρωση

Πάρις Περυσινάκης, Γιώργος Σκορδαλός Πρωτότυπη μουσική

Πάρις Περυσινάκης Στην παράσταση ακούγονται παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης, σε διασκευή Βοηθοί χορογράφου

Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Pierre Magendie Φωτισμοί

Σάκης Μπιρμπίλης Σχεδιαστής κοστουμιών

Αναστάσιος Σοφρονίου Βοηθός σχεδιαστή κοστουμιών

Ευδοκία Βεροπούλου Χορεύουν

visionary culture / Βασίλης Γρηγορόπουλος

Χωρίς διάλειμμα

Salema Revisited

Με τη νέα του δημιουργία, Salema revisited, ο διεθνής έλληνας χορογράφος Αντώνης Φωνιαδάκης ουσιαστικά θέλει να τιμήσει τη μουσική και τους χορούς της Κρήτης, που είναι και ο τόπος καταγωγής του. Καθώς οι κρητικοί χοροί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής ζωής του νησιού και υπάρχουν πολλές παραλλαγές από τόπο σε τόπο, αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο, ο Φωνιαδάκης αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει τη δική του οπτική γωνία για το πώς η παράδοση μπορεί να υπάρχει και να συνομιλεί με άλλες μορφές έκφρασης, όπως ο σύγχρονος χορός, χωρίς να απειλείται ή να προσβάλλεται, αλλά να εμπλουτίζεται και να προωθείται σε ένα ευρύτερο κοινό, με σεβασμό και περηφάνια. Στη χορευτική κληρονομιά της Κρήτης καταγράφονται είκοσι πέντε είδη χορών, οι οποίοι δεν ήταν γνωστοί σε ολόκληρο το νησί, αλλά ανθούσαν ο καθένας σε διαφορετική περιοχή της Κρήτης: η γιτσικιά σούστα, η γλυκομηλίτσα, το ρόδο, ο φτερωτός συρτός, ο κουτσαμπαδιανός, ο τριζάλης ο απανωμερίτης, το μικρό μικράκι, ο μπριμιανός ή πρινιώτης, ο αγκαλιαστός, ο ξενομπασάρης, ο ζερβόδεξος, καθώς και πολλά είδη σιγανών και πηδηχτών χορών. Με το Salema revisited ο δημιουργός δεν επιχειρεί να αποτυπώσει τον καθέναν από αυτούς τους χορούς, δεν είναι αυτή η πρόθεσή του. Επιθυμεί να ερμηνεύσει με το προσωπικό του στιλ τη λεβεντιά, την ομορφιά, το λυρισμό, την αντρειά, αλλά και τον πόνο της κρητικής ψυχής. Μα, πάνω απ’ όλα, τη δύναμη των Κρητικών που χορεύουν τον πεντοζάλη, ο οποίος έχει δέκα βήματα, που θυμίζουν την απόφαση των Σφακιανών να ξεκινήσει η επανάσταση –απόφαση που πάρθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1769–, και η μουσική του αποτελείται από δώδεκα πάρτες (μουσικές φράσεις, γυρίσματα) προς τιμήν των δώδεκα πρωτεργατών της εξέγερσης.

Εστιάζοντας στους πέντε πιο διαδεδομένους χορούς: σούστα, σιγανός, μαλεβιζώτης, συρτός ή χανιώτης, πεντοζάλης, και συνάμα προσθέτοντας μια επιλογή ριζίτικων τραγουδιών, ο Φωνιαδάκης δημιουργεί μια πολύχρωμη και πολυμορφική παλέτα ρυθμών και μελωδιών για να σκηνοθετήσει τη ροή της παράστασης. Συνδυάζοντας τις αρχές και τα μοτίβα των παραδοσιακών χορών με την πολυετή εμπειρία του, ως χορευτή σύγχρονου χορού, αλλά και με την προσωπική του χορογραφική ταυτότητα (η οποία, σταδιακά και σταθερά, απέκτησε μορφή τις δύο τελευταίες δεκαετίες, μέσω των δημιουργιών του, σε ομάδες και φεστιβάλ χορού παγκοσμίως) οι θεατές θα ταξιδέψουν στην ένταση, τη γλύκα, στον παλμό, στη μελωδία, αλλά και στον μυστικισμό που πηγάζει από την κρητική μουσική.

|5|

Σάλεμα μια πάλη με το χρόνο την ακινησία και τη στιγμή

Εκεί που η παράδοση συναντά τον μοντερνισμό, η πληθωρικότητα την αφαίρεση και το φως το σκοτάδι, χορευτές και μουσικοί σμίγουν σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι, ανασηκώνοντας και αναστατώνοντας μνήμες και συναισθήματα. Η χορογραφία, μπροστάρης που οδηγεί μουσικούς και θεατές σε ένα μυσταγωγικό abstract ταξίδι με αφετηρία την Κρήτη. Η μουσική απαρνείται τον εαυτό της, προκειμένου να υπογραμμίσει την κίνηση, συνδράμοντας στην αφομοίωση και την ερμηνεία της χορευτικής εικόνας. Γιώργος Σκορδαλός Πάρις Περυσινάκης

Αντώνης Φωνιαδάκης Το βίωμα μιας κίνησης που με συνδέει με τη σταθερά μου

Μια συζήτηση για το Salema Revisited με τη Χριστιάνα Γαλανοπούλου * Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Γιατί επιλέξατε τη λέξη «σάλεμα»; Στην κρητική διάλεκτο το «σάλεμα» είναι μια κίνηση. Είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται για τα σώματα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε μια αργή και σχετικά ανεπαίσθητη κίνηση, δηλώνει όμως και μια άναρχη κίνηση, σίγουρα όχι ωραιοποιημένη. Και, βέβαια, η λέξη χρησιμοποιείται και για να περιγράψει την τρέλα. Αυτήν ακριβώς τη σημασία σκέφτηκα κι εγώ όταν άκουσα τον τίτλο, και ήθελα να σας ρωτήσω πώς συνδέεται η συγκεκριμένη έννοια με το έργο. Όταν πηγαίνω στα πανηγύρια χορεύω σε μια κατάσταση μέθης, όχι απόλυτου ελέγχου. Στα πανηγύρια είσαι πιωμένος (ο κόσμος στην Κρήτη πίνει αρκετά στα πανηγύρια), βρίσκεσαι ανάμεσα σε πάρα πολύ κόσμο, και η μουσική είναι κάπως επαναλαμβανόμενη, οπότε, αν αντισταθείς, βαριέσαι και δεν μπορείς να συμμετέχεις. Όμως αν αφεθείς, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα γενικής ευφορίας και τότε μπορείς να χορέψεις. Είναι σαν να μπαίνεις σε τρανς, χορεύεις τόσο που ξεπερνάς τις δυνάμεις σου, και βγαίνεις εκτός ελέγχου.

Έχει, δηλαδή, μια πλευρά διονυσιακής μέθεξης. Ναι, αυτή την πλευρά ήθελα να βάλω στο έργο, να αποτελέσει στοιχείο της παράστασης. Ήθελα να έχει κάτι από την τρέλα που νιώθω όταν πηγαίνω στα πανηγύρια. Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να διευκρινίσω ότι όσα αναφέρω για την Κρήτη και την κρητική παράδοση αφορούν το δικό μου βίωμα, και δεν είναι κάποιος νόμος ή κανόνας. Το αναφέρω, γιατί συχνά συμβαίνει αυτή η παρεξήγηση, να νομίζει, δηλαδή, ο κόσμος ότι προσπαθώ να πω «έτσι είναι στην Κρήτη». Δεν κάνω αυτό, θέλω απλώς να περικλείσω στο έργο μου το προσωπικό μου βίωμα, και πάνω σ’ αυτό να δημιουργήσω. Η αφορμή του έργου είναι, λοιπόν, η επιστροφή σε ένα προσωπικό βίωμα; Τα τελευταία είκοσι χρόνια, δημιουργώντας σύγχρονο χορό και δουλεύοντας σ’ αυτόν το χώρο, είχα πολλές προσλαμβάνουσες από κινητικό υλικό κάθε είδους. Κατάφερα να δημιουργήσω κινητικό υλικό σε ένα σύγχρονο ιδίωμα, διαφορετικό από ό,τι υπήρξε το πρώτο μου βίωμα – γιατί έτσι ξεκίνησα, με τους παραδοσια-

|7|

κούς χορούς στα πανηγύρια και στις γιορτές στην πατρίδα μου. Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια επέστρεφα στην Κρήτη, στα πανηγύρια και στους χορούς, κι ήταν για μένα ένας φοβερός πλούτος. Εδώ θα ήθελα να κάνω άλλη μια διευκρίνιση: Δεν πρόκειται για επιστροφή στις ρίζες, αλλά για κάτι που όλο αυτό το διάστημα, στη διάρκεια όλης αυτής της πορείας, συνέχιζε να δονείται μέσα μου και να υπάρχει καταγεγραμμένο στο σώμα μου, γιατί από εκεί ξεκίνησα και εκεί αναβαπτίζομαι κάθε φορά που επιστρέφω – και επιστρέφω συχνά στην Κρήτη, με την πρώτη ευκαιρία βρίσκομαι εκεί, και συνεχίζω να χορεύω πολύ.

|8|

Ωστόσο, όταν σας ρώτησα «γιατί τώρα;» αναφερόμουν περισσότερο στη χρονική συγκυρία της εποχής μας. Για να το θέσω διαφορετικά, εξαιτίας της πανδημίας βρισκόμαστε στο «μετά» μιας μεγάλης δοκιμασίας για όλους μας, που ακόμα δεν έχει τελειώσει. Είναι φυσικό να επιθυμούμε να ανατρέξουμε σε βιώματα που μας μας φέρνουν κοντά στη νεότητά μας, που μας θυμίζουν το φως, την ομορφιά, την ξεγνοιασιά, και που ίσως λειτουργούν ως μια κατάσταση ασφάλειας μέσα στην ανασφάλεια που βιώνουμε. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι, αλλά μάλλον έχετε δίκιο. Λόγω της δουλειάς μου και της φύσης της, τα τελευταία είκοσι χρόνια ζω διαρκώς σε κατάσταση ανασφάλειας. Μέσα σε όλο αυτό, η μόνη σταθερά μου είναι τα διαστήματα που επιστρέφω στην Κρήτη, οι άνθρωποι, το φως, η μουσική, ο χορός, τα πανηγύρια. Η τελευταία κρίση της πανδημίας έφτασε την ανασφάλεια στα όρια, και χωρίς τη «σταθερά» μου, χωρίς την Κρήτη, μέσα μου αλλά και ως πραγματική προοπτική, δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει. Ίσως η χρονική στιγμή να έχει να κάνει και με αυτό.

Γιατί αυτό το έργο τώρα; Υπάρχει κάποιος λόγος που επιλέξατε αυτή τη χρονική στιγμή; Δεν το αποφάσισα τώρα. Το σκέφτομαι καιρό, οκτώ χρόνια τουλάχιστον. Όσο αυτό το βίωμα με επηρεάζει και με διαμορφώνει ως καλλιτέχνη, θέλω να το βάλω και στο έργο μου, να το φέρω στην επιφάνεια. Σίγουρα τα τελευταία χρόνια υπάρχει στον κόσμο του χορού, και όχι μόνο στην Ελλάδα, μια τάση να ξανακοιτάμε την παράδοση. Μάλιστα, αυτή η τάση έχει δώσει μερικά πολύ σημαντικά έργα. Αλλά η δική μου περίπτωση δεν εντάσσεται σ’ αυτό το ρεύμα, γιατί –θα το ξαναπώ– η παραδοσιακή μουσική και οι κρητικοί χοροί δεν συνιστούν για μένα κάτι ξένο που θα γυρίσω να το μελετήσω και να το «ανακαλύψω», αλλά αντίθετα είναι μια συστατική ουσία αυτού που είμαι και που κάνω τόσα χρόνια. Καταλυτική στιγμή για την απόφαση να κάνω την πρώτη εκδοχή, το Salema, ήταν η συνάντηση με τον Αντώνη Μαρτσάκη. Είναι μια απίστευτη προσωπικότητα, ένας ροκ σταρ της κρητικής μουσικής, και με γοήτευσε. Ένιωσα αμέσως ότι θέλω να κάνω αυτό το έργο και να μοιραστώ με τον κόσμο κάτι που θα ήταν και χορός και μουσική. Και μετά, ήταν και η συγκεκριμένη συνθήκη παρουσίασης του έργου, μια μεγάλη σκηνή σ’ έναν ανοιχτό χώρο, σ’ ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ: συνθήκη ιδανική για ένα τέτοιο έργο, με το άκουσμα μιας μουσικής που μπορεί να σε ξεσηκώσει.

Πώς έχει εξελιχθεί το έργο από την πρώτη εκδοχή του μέχρι αυτό που θα δούμε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών; Η μουσική είναι ένας παράγοντας πολύ σημαντικός, που διαφοροποιεί τις δύο εκδοχές. Το Salema φτιάχτηκε για μια συγκεκριμένη συνθήκη και με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Η παρουσία του Αντώνη Μαρτσάκη ήταν καθοριστική, αλλά η παραδοσιακή μουσική λειτούργησε ως περιορισμός. Στην αρχική σύλληψη δεν είχα σκοπό να περιλάβω στην παράσταση μόνο συγκεκριμένα κρητικά κομμάτια, αλλά να συνυπάρξουν κρητικά κομμάτια με μουσική βασισμένη μεν στην κρητική παράδοση που όμως δεν την επαναλαμβάνει ακριβώς. Εντέλει, δεν υπήρξε αυτή η δυνατότητα, κι έτσι η χορογραφία της πρώτης εκδοχής πάτησε ακριβώς πάνω στα κομμάτια. Στη νέα εκδοχή, ο χορός δεν είναι ένας χορός που μπορεί να ντυθεί με οποιαδήποτε μουσική – αντιθέτως, μουσική και χορογραφία δουλεύονται μαζί. Η πρώτη εκδοχή είχε τις δεσμεύσεις της, φτιάχτηκε για μια συγκεκριμένη συνθήκη, και λειτούργησε πολύ καλά σε εκείνη τη συνθήκη, αλλά ήταν και κάτι σαν ροκ συναυλία. Το Salema Revisited, που θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο, ελάχιστα έχει να κάνει με την πρώτη εκδοχή. Η μουσική που έφτιαξαν ο Πάρις Περυσινάκης και ο Γιώργος Σκορδαλός βασίζεται στην παραδοσιακή αλλά ταυτόχρονα είναι κάτι άλλο, είναι η μουσική της παράστασης, και πάνω της στήθηκε χορογραφικά όλο το κομμάτι. Ανυπομονούμε να το δούμε, λοιπόν. Σας ευχαριστώ πολύ. Σας ευχαριστώ κι εγώ. *

Η Χριστιάνα Γαλανοπούλου είναι Ιστορικός της τέχνης και Καλλιτεχνική διευθύντρια του MIRfestival. Εργάζεται στο χώρο του χορού ως ανεξάρτητη θεωρητικός και δραματουργός.

ΑΝΤωΝηΣ ΦωΝΙΑδΑκηΣ

ΓΙωΡΓΟΣ Σ κ Ο Ρ δ Α λ Ο Σ

πΑΡΙΣ πΕΡυΣΙΝΑκηΣ

ΓΙωΡΓΟΣ ΜΑκΡηΣ

πΕΤΡΟΣ β Α Ρ θ Α κ Ο υ Ρ η Σ

βΑΓΓΕληΣ κΑΡΙπηΣ

ΜΑΡκΕλλΑ ΜΑΝωλΙΑδη

PIERRE M A G E N D I E

ΣΑκηΣ ΜπΙΡΜπΙληΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΣΟΦΡΟΝΙΟυ

Αντώνης ΦώνιΑδΑκης Γεννημένος στην ιεράπετρα της Κρήτης, άρχισε από παιδί να χορεύει στο νησί και συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα, στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής τέχνης, και στη σχολή ρούντρα - Μπεζάρ στην Ελβετία με υποτροφία «Μαρία Κάλλας». βρέθηκε από τα πρώτα βήματα της καριέρας του να χορεύει στην ομάδα του Μωρίς Μπεζάρ, και σύντομα να δημιουργεί χορογραφίες, κατόπιν ανάθεσης, για τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Ως προσκεκλημένος χορογράφος έχει συνεργαστεί με σημαντικά σχήματα και καλλιτεχνικούς οργανισμούς, όπως το Μπαλέτο της Όπερας της λυόν, την ομάδα χορού της Μάρθας Γκράχαμ (martha Graham dance company),

την oμάδα rambert στο λονδίνο, το aterballetto στην ιταλία, τα βασιλικά Μπαλέτα της Φλάνδρας, το Μπαλέτο της Γενεύης, ενώ διετέλεσε διευθυντής στο Μπαλέτο της Εθνικής λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος νιάρχος (ΚΠιΣν). Έχει εργαστεί ως σύμβουλος κίνησης στην ταινία Noah (νώε) του ντάρρεν Αρνόφσκυ, πήρε το βραβείο danza & danza ως καλύτερος χορογράφος το 2012, στην ιταλία, για το έργο Les Noces, ενώ το 2018 έλαβε το βραβείο καλύτερης χορογραφίας της Ένωσης Μουσικών και Θεατρικών Κριτικών για τον Γαλαξία, που δημιούργησε κατόπιν κοινής ανάθεσης του Εθνικού Θεάτρου και της Εθνικής λυρικής Σκηνής.

ΓιώρΓος ςκορδΑλος Γεννήθηκε στις 24 ιουλίου 1977 στην Αθήνα. Κατάγεται από το χωριό Μαργαρίτες Μυλοποτάμου ρεθύμνης. Άρχισε να μαθαίνει λύρα στα έξι του χρόνια, με δάσκαλο τον Αστρινό Ζαχαριουδάκη. δεκαέξι ετών έπαιξε λύρα στο πρώτο του κρητικό γλέντι. Από το 1995 ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική, συμμετέχοντας σε γλέντια και παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξω-

| 12 |

τερικό. Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα σε πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Επίσης, έχει συμμετάσχει σε δίσκους με ελληνικό (παραδοσιακό) και ξένο ρεπερτόριο. Από το 1998 διδάσκει λύρα, λαούτο και μαντολίνο σε πολιτιστικούς φορείς και στο Εθνικό Ωδείο, ενώ εργάζεται ως λυράρης σε μουσικά σχήματα, σεβόμενος απόλυτα την κρητική παραδοσιακή μουσική.

πΑρις περυςινΑκης Γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στον Άγιο νικόλαο Κρήτης. Οκτώ χρονών πήρε τα πρώτα μαθήματα κρητικής λύρας από τον Κώστα Μουντάκη και τρία χρόνια αργότερα άρχισε να παίζει επαγγελματικά σε γάμους και πανηγύρια. Παράλληλα ασχολείται με το μαντολίνο, το λαούτο και την κιθάρα. Είναι απόφοιτος ανωτέρων

θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου. Έχει ηχογραφήσει έντεκα προσωπικούς δίσκους και έχει συμμετάσχει σε περισσότερους από διακόσιους δίσκους του παραδοσιακού, έντεχνου και έθνικ ρεπερτορίου. Παράλληλα, διδάσκει στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Εθνικό Ωδείο.

ΕΚδΟΣΗ οΜΜΑ διΕύΘύνΣΗ ΠρΟβΟλΗΣ & ΕΠιΚΟινΩνιΑΣ ΕλΕνη δίδΑσκΑλου | τΜΗΜΑ ΕΚδΟΣΕΩν λητω τσΕκουρΑ ΕΠιΜΕλΕιΑ ΕντύΠΟύ δΕσποίνΑ πΑπΑγίΑννοπουλου | ΕΞΩΦύλλΟ PoST-SPECTACULAR oFFICE ΣΧΕδιΑΣΜΟΣ ΕντύΠΟύ ΜΑρίΑ ΖΑΧΑρίουδΑκη | ΠΑρΑΓΩΓΗ κΑΜπυλη ΑΕΒΕ

| 13 |

1991-2021

με πυξίδα τον άνθρωπο και ορίζοντα τον κόσμο Στα τριάντα χρόνια λειτουργίας του, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έχει καθιερωθεί ως φορέας πολιτισμού με διεθνή ακτινοβολία. Η δημιουργία του άλλαξε το αστικό τοπίο και διαμόρφωσε μια νέα συνθήκη πρόσληψης της καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής. Το Μέγαρο, μια πραγματική πολιτεία των τεχνών, υπηρετεί τις κλασικές αξίες και ενθαρρύνει την πρωτοποριακή σκέψη. Η κλασική μουσική σε όλο το φάσμα της, οι συμφωνικές ορχήστρες, η όπερα και το ρεσιτάλ τραγουδιού, η λόγια δημιουργία και η δημοτική παράδοση, η ελληνική μουσική και οι ήχοι του κόσμου, οι ιστορικοί και οι σύγχρονοι συνθέτες, οι νέοι σολίστ και οι διεθνώς καταξιωμένοι ερμηνευτές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής του Μεγάρου, το οποίο διαρκώς διευρύνει τη σχέση του με το σύνολο των παραστατικών και εικαστικών τεχνών: το μπαλέτο, ο σύγχρονος χορός, οι θεατρικές παραστάσεις, οι προβολές και οι εκθέσεις αναδεικνύονται μέσα από ένα δυναμικό πρόγραμμα που στοχεύει να ψυχαγωγήσει αλλά και να εκπαιδεύσει. Η έρευνα, οι διαλέξεις και οι εκπαιδευτικές δράσεις για παιδιά και νέους κρατούν ανοιχτό προς όλους το διάλογο, μέσα στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής κοινωνίας των ιδεών. Πίσω από όλα αυτά, το όραμα που σχεδόν εκατό χρόνια πριν ενέπνευσε τη δημιουργία του και η ενέργεια των ανθρώπων που πιστεύουν και στηρίζουν τους σκοπούς του. Τριάντα χρόνια μετά, το Μέγαρο ανταποκρίνεται στις προκλήσεις μιας νέας πραγματικότητας, με πυξίδα τον άνθρωπο και ορίζοντα τον κόσμο.

ΕΠιΣΗΜΟΣ ΧΟρΗΓΟΣ ΑΕρΟΜΕτΑΦΟρΩν

YΠΟΣτΗριΚτΗΣ

ΧΟρΗΓΟi ΕΠιΚΟινΩνιΑΣ