Για την προστασία του κοινού και των καλλιτεχνών το Μέγαρο έχει λάβει όλα τα προβλεπόμενα μέτρα υγειονομικής προστασίας.
Ο Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός World in Harmony ιδρύθηκε από την Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας το 1986, στη Μαδρίτη. Συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός «Κόσμου σε Αρμονία», ο Οργανισμός μας παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια και οργανώνει αναπτυξιακά προγράμματα για άτομα και οργανισμούς που έχουν ανάγκη τη στήριξή μας, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, εθνικότητας ή ιδεολογίας. Φέτος, χάρη στη γενναιοδωρία των δωρητών μας, θέτοντας ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση των αντίξοων συνθηκών που επέφερε η πανδημία, προσφέραμε σημαντική βοήθεια στην Ινδία, την Ισπανία και την Ελλάδα, σε συνεργασία με τον Ερυθρό Σταυρό και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Από την αρχή της ίδρυσής του, ο Οργανισμός World in Harmony έχει υποστηρίξει πολλά προγράμματα μουσικών οργανισμών και συλλόγων, μεταξύ των οποίων ο Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
The non-profit organization “World in Harmony”, whose fundamental objective is to contribute to the creation of a World in Harmony, was founded by H.R.H. Princess Irene of Greece in 1986 in Madrid. This association is carried out by means of humanitarian aid and development projects for persons and organizations needing our help, independent of considerations of race, religion, nationality or ideology. During 2021 thanks to the generosity of our donors, our association has focused on the COVID pandemic providing relief in India, Spain and Greece collaborating with Red Cross and Médecins Sans Frontières. Since the beginning World in Harmony has sponsored many musical programs including The Friends of Music Association and MegaronThe Athens Concert Hall.
© TAKIS DIAMANTOPOuLOS
ΧΡΗΣΤΟΣ Δ . ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ (1934-2009)
Χαρισματική προσωπικότητα, ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν μόλις δεκαεννέα ετών όταν έγινε μέλος του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής. Το ασίγαστο πάθος και οι γνώσεις του για τις τέχνες και τα γράμματα, το ισχυρό επιχειρηματικό του πνεύμα και η βαθιά αφοσίωσή του στο όραμα ενός κέντρου πολιτισμού με διεθνή ακτινοβολία τον συντρόφευσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του· ως πρόεδρος του Συλλόγου –μετά το θάνατο της Αλεξάνδρας Τριάντη, το 1977– καθώς και του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών από την ίδρυσή του, ο Χρήστος Λαμπράκης ταύτισε το όνομά του με την άνθηση του Μεγάρου και στήριξε με τρόπο καθοριστικό την ανάπτυξη της μουσικής δημιουργίας και παιδείας στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1934 στην Αθήνα. Γιος του δημητρίου Λαμπράκη και της Έλζας Τσαουσοπούλου, σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο London School of Economics. Το 1954, μόλις είκοσι ετών, ανέλαβε τη διεύθυνση του εβδομαδιαίου περιοδικού Ταχυδρόμος. Το 1957, μετά το θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε την προεδρία του δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, που εξέδιδε, μεταξύ άλλων, τις εφημερίδες Το Βήμα και Τα Νέα. Το 1959 ίδρυσε την ημερήσια αθλητική εφημερίδα Ομάδα και το 1963 το περιοδικό Εποχές. Ήταν, επίσης, ένας από τους ιδρυτές του τηλεοπτικού σταθμού Mega. Ως επικεφαλής του Μεγάρου ανέπτυξε ευρύτερα τη σχέση του με τον πολιτισμό σε διαφορετικά πεδία δράσης: η έμπρακτη συμβολή του στην αναβίωση του Μι-
κρού Θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου, η πρωτοβουλία του Σωματείου υποτροφιών «Μαρία Κάλλας» –οικονομική στήριξη αλλά και τιμητική διάκριση σε νέους λυρικούς τραγουδιστές– και η συγγραφή του λιμπρέτου για την όπερα του Θάνου Μικρούτσικου Η επιστροφή της Ελένης (ΜMA, Ιούνιος 1993) αναδεικνύουν την πολύπλευρη σύνδεσή του με τον κόσμο της τέχνης. Μετά το θάνατό του, στις 21 δεκεμβρίου 2009, η διοίκηση του Μεγάρου, επί προεδρίας Ιωάννη Μάνου, μετονόμασε την Αίθουσα Φίλων της Μουσικής σε Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, ως ένδειξη τιμής για την προσφορά του. Όσοι συμπορεύτηκαν με τον Χρήστο Λαμπράκη κάνουν λόγο τόσο για την εκλεπτυσμένη αισθητική και τη σφαιρικότητα της σκέψης του στα ζητήματα διαχείρισης όσο και για τη φαντασία του, που του επέτρεπε να συγκεράζει αποτελεσματικά το όραμα και την υλοποίησή του. Κατά την περίοδο ανέγερσης του Μεγάρου, η ακούραστη επιμονή του στη λεπτομέρεια μετατρέπει το εργοτάξιο σε πραγματικό καλλιτεχνικό εργαστήρι· και η παραμικρή κατασκευαστική ή διακοσμητική λεπτομέρεια μαρτυρά φροντίδα και ενθουσιασμό για το άρτιο αποτέλεσμα που διαφαίνεται. Σ’ αυτό το γιαπί, ένα ανοιξιάτικο απομεσήμερο του 1988, ο εικοσάχρονος τότε βιολονίστας Λεωνίδας Καβάκος, παρέα με τον Χρήστο Λαμπράκη, παίζει τις Σονάτες του Μπαχ για να δοκιμάσει τον ήχο αυτού του «κουτιού από μπετόν», μέσα σ’ ένα υπόγειο υπό κατασκευή, που δεν ήταν άλλο από τη μετέπειτα Αίθουσα δημήτρης Μητρόπουλος. Η παρακαταθήκη του Χρήστου Λαμπράκη συνεχίζει να εμπνέει τους ανθρώπους του Μεγάρου και τους καλλιτέχνες, έλληνες και ξένους, που κρατούν από τον ίδιο πολύτιμες αναμνήσεις. Με αφορμή τη συναυλία που αφιερώνεται στη μνήμη του, η Mάρλις Πέτερσεν θυμάται: «Η πρώτη μου συνάντηση με τον Χρήστο Λαμπράκη έγινε όταν με προσκάλεσε να τραγουδήσω το ρόλο της Λούλου για τα εγκαίνια της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη. δεν ήξερε τότε ότι εκπλήρωνε τη μεγαλύτερη επιθυμία μου, να τραγουδήσω επιτέλους στη χώρα που αγαπώ! Έκτοτε με προσκάλεσε πολλές φορές να εμφανιστώ στο Μέγαρο, τόσο σε παραγωγές όπερας, όπως ο Νάνος και η Θαΐς, όσο και σε εξαιρετικά ρεσιτάλ τραγουδιού. Η πιο αγαπημένη του όπερα ήταν η Θαΐς, και με είχε συγκινήσει ειλικρινά η απόφασή του να μου εμπιστευτεί το ρόλο. Είχα λυπηθεί τόσο που δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τις παραστάσεις λόγω της προχωρημένης ασθένειάς του. Η σιωπηλή και δυνατή παρουσία του ήταν πάντοτε αισθητή και ακτινοβολούσε τη βαθιά, ουσιαστική του αγάπη για τη μουσική και τις τέχνες. Ο Χρήστος Λαμπράκης αποτελεί παράδειγμα για τις τέχνες: έκανε ένα όνειρο πραγματικότητα, το μοιράστηκε με τους ανθρώπους που πορεύτηκαν μαζί του στην ολοκλήρωσή του και εμφύσησε το πνεύμα του σε κάθε έκφανση της ζωής του Μεγάρου... ένας καθολικός δημιουργός! Θα ευχόμουν ο κόσμος μας να είχε περισσότερους ανθρώπους σαν αυτόν.» ΜΑΪΡΑ ΜΗΛΟΛΙΔΑΚΗ
Μ Ε Γ Α Λ Ο Ι Ε Ρ Μ Η Ν Ε Υ Τ Ε Σ | 3 0 Χ Ρ Ο ΝΙΑ ΜΕΓΑΡΟ
6.11.2021
Α Ι Θ Ο Υ Σ Α Χ Ρ Η Σ Τ Ο Σ Λ Α Μ Π Ρ ΑΚΗΣ
GALA MARLIS PETERSEN
ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΤΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ στη μνήμη του Χρήστου Δ. Λαμπράκη ALESSANDRO SCARLATTI (1660-1725)
Από την όπερα Τιγράνης: άρια του Τιγράνη, Α΄ Πράξη, σκηνή 4 «All acquisto di gloria» [Τη δόξα να αποκτήσω] Από την όπερα La donna ancora è fedele [Η κυρία παραμένει πιστή]: άρια του Αλιντόρο «Se Florindo è fedele» [Αν ο Φλορίντο μένει πιστός] BENEDETTO MARCELLO (1686-1739)
«Quella fiamma che m’accende» [Αυτή η φλόγα που με καίει] WOLFGANG AMADEUS MOZART (1756-1791)
Καντάτα « Die ihr des unermesslichen Weltalls» [Σεις που τιμάτε τον Πλάστη του απέραντου Σύμπαντος], Κ 619 «Als Luise die Briefe ihres ungetreuen Liebhabers verbrannte» [Όταν η Λουίζα έκαιγε τα γράμματα του άπιστου εραστή της], K. 520 Από την όπερα Il re pastore [O βασιλιάς ποιμένας], KV 208: άρια του Αμύντα (Β΄ Πράξη, σκηνή 6) «L’amerò, sarò costante» [Θα την αγαπάω, θα της είμαι πιστός] Σόλο βιολί
Σέρτζιου Ναστάσα
Πεντάλεπτη παύση
NICOLA PORPORA (1686-1768)
Από την όπερα Πολύφημος: Εισαγωγή GEORG FRIEDRICH HAENDEL (1685-1759)
Από το ορατόριο Ιούδας Μακκαβαίος, HWV 63: άρια πρώτου μέρους «Come ever smiling liberty» [Ω, έλα χαρούμενη ελευθερία] Κοντσέρτο γκρόσο σε σι ύφεση μείζονα, αρ. 2, έργο 3, HWV 313 Vivace Ι Largo Ι Allegro Ι [Menuet] Ι [Gavotte] Από την όπερα Ιούλιος Καίσαρας: άρια της Κλεοπάτρας (Γ΄ Πράξη, σκηνή 3) «Piangerò la sorte mia» [Τη μοίρα μου θα θρηνώ] ANTONIO VIVALDI (1678-1741)
Τρίο σονάτα σε ρε ελάσσονα, αρ. 12, έργο 1, «La Follia» [Η τρέλα] GEORG FRIEDRICH HAENDEL
Από την όπερα Αλτσίνα, HWV 34: άρια της Αλτσίνας (Β΄ Πράξη, σκηνή 13) «Ombre pallide» [Χλομές σκιές]
Marlis Petersen σοπράνο Stephan Matthias Lademann πιάνο Οι Μουσικοί της Καμεράτας-Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής Μουσική διεύθυνση Μάρκελλος Χρυσικόπουλος
7.11 Masterclass με τη Marlis Petersen
ALESSANDRO SCARLATTI «All acquisto di gloria» Εμβληματική μορφή, που άσκησε ιδιαίτερη επιρροή στην εξέλιξη του ιταλικού μπαρόκ και τη διαμόρφωση του κλασικού ύφους, ο Αλεσσάντρο Σκαρλάττι παίρνει τη σκυτάλη από τον Mοντεβέρντι και τη Βενετία του 17ου αιώνα και πρωταγωνιστεί στην ανάπτυξη της όπερας μεταφέροντας το επίκεντρο της φωνητικής μουσικής στη Νάπολη· εκεί παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1715 η όπερά του Tigrane (Τιγράνης), που ανήκει στην παράδοση της opera seria, της σοβαρής όπερας, και θεωρείται από τα πλέον αξιόλογα έργα του συνθέτη. Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με συγκρουσιακές καταστάσεις, που κορυφώνουν τόσο τη δράση όσο και τη συναισθηματική φόρτιση, σε μια ιστορία για την τιμή, την αφοσίωση και τον έρωτα. «Η φανφάρα του πολέμου με καλεί τη δόξα να αποκτήσω, αλλά την ψυχή μου βαραίνουν τα βάσανα της αγάπης μου.»
© Yiorgos Mavropoulos
ALESSANDRO SCARLATTI «Se Florindo è fedele » Στο θέατρο Σαν Μπαρτολομέο της Νάπολης έκανε πρεμιέρα, το 1698, η τρίπρακτη όπερα La donna ancora è fedele (Η κυρία παραμένει πιστή) σε λιμπρέτο του Ντομένικο Φιλίππο Κοντίνι [Domenico Filippo Contini]. Στην άρια «Se Florindo è fedele /Αν ο Φλορίντο είναι πιστός», που ερμηνεύει ο Αλιντόρο, ο παιγνιώδης μουσικός διάλογος της φωνής με τη συνοδεία είναι χαρακτηριστικός της ναπολιτάνικης σχολής. «Αν ο Φλορίντο είναι πιστός, θα τον αγαπήσω κι εγώ. Στα βέλη του έρωτα, στα παρακλητικά βλέμματα, στα δάκρυα και στους στεναγμούς θα βρω τη δύναμη να αντισταθώ. Μόνο αν είναι πιστός θα τον ερωτευτώ.»
|9|
BENEDETTO MARCELLO «Quella fiamma che m’accende» Αυτή η ιδιαίτερα δημοφιλής άρια αντίκα συγκινεί πάντοτε ερμηνευτές και ακροατές με τη γενναιόδωρη και αισθαντική μελωδική της ανάπτυξη. Αν και συνεχίζει να αποδίδεται στον Μπενεντέττο Μαρτσέλλο, την πατρότητά της διεκδικεί ο συνθέτης Φραντσέσκο Μπαρτολομέο Κόντι [Francesco Bartolomeo Conti]. «Αυτή η φλόγα που με καίει θα είναι για πάντα το μόνο φως που θα ποθεί η ψυχή μου.»
WOLFGANG AMADEUS MOZART «Die ihr des unermesslichen Weltalls» Παραγγελία του ουτοπιστή φιλάνθρωπου Φραντς Χάινριχ Τσήγκενχαγκεν [Franz Heinrich Ziegenhagen], ο οποίος υπογράφει το λιμπρέτο, η Μικρή γερμανική καντάτα του 1791 εμπνέεται από τα μασονικά ιδεώδη της οικουμενικής αγάπης, που ενώνει τους ανθρώπους στην αναζήτηση της πνευματικής φώτισης και της αλήθειας. Το χαρισματικό μουσικό ιδίωμα του συνθέτη μεταφέρει με τρόπο ανάγλυφο το βαθιά φιλοσοφικό μήνυμα του κειμένου, που ξεπερνά τα χρονικά όρια της εποχής του τροφοδοτώντας με τα νοήματά του τη σκέψη μας σήμερα. Σεις που τιμάτε τον πλάστη του σύμπαντος του απέραντου καλώντας τον Γιαχβέ, Θεό, Φου ή Βράχμα, τώρα ακούστε! Ακούστε τι λέει η σάλπιγγα του Βασιλέα των Πάντων! Ο ήχος της ο αιώνιος στους ήλιους, στα φεγγάρια, σ’ όλο τον κόσμο απλώνεται. Ακούστε με, λοιπόν!
| 10 |
Αγαπήστε τα έργα των χειρών μου την τάξη, τη συμμετρία, την αρμονία. Αγαπήστε τον εαυτό σας και τους άλλους. Αγαπήστε τον πλησίον ως εαυτόν. Η ρώμη και η ομορφιά ας γίνει κόσμημά σας η σκέψη σας η καθαρή, τίτλος της αρχοντιάς σας. Πιάστε το χέρι του αδελφού σε αιώνια φιλία που τόσο σας τη στέρησε η πλάνη, όχι η αλήθεια!
Σπάστε της πλάνης τα δεσμά. Σχίστε της προκατάληψης το πέπλο. Πετάξτε από πάνω σας το ρούχο που το γένος μας σε τάξεις διαχωρίζει. Υνί φτιάξτε απ’ το σίδερο που ως χτες έχυνε το αίμα των αδελφών σας! Βράχια γκρεμίστε με το μπαρούτι που αλλιώς τους αδελφούς κατάστηθα χτυπούσε! Δεν έπλασα τον κόσμο για να δυστυχεί –ποτέ μην το σκεφτείτε! Μέσα απ’ τον πόνο ο άνθρωπος μαθαίνει το σωστό. Αλλιώς, μένει τυφλός στην άγνοια του και το σπιρούνι καταπάνω του γυρνά, αντί για μπρος. Να είστε σοφοί και δυνατοί, να ’στε αδελφωμένοι, κι εγώ με ευτυχία θα σας ραίνω μόνο με δάκρυα χαράς τα μάτια σας θα υγραίνω ο θρήνος αγαλλίαση θα γίνει κι η έρημος θα γίνει Εδέμ, η φύση ολούθε θα γελά. Τότε μονάχα θα κερδίσετε αιώνια χαρά.
WOLFGANG AMADEUS MOZART «Als Luise die Briefe ihres ungetreuen Liebhabers verbrannte»
Την εποχή του Μότσαρτ το λιντ –το σόλο τραγούδι με τη συνοδεία πιάνου– είναι στα σπάργανα· απέχουμε ακόμη από τη λυρική έκφραση των συναισθημάτων που θα απογειώσει ο Ρομαντισμός. Μουσικές μικρογραφίες που αποτυπώνουν δημιουργικές στιγμές στο περιθώριο των μεγάλων του συνθέσεων, τα τραγούδια του Μότσαρτ, τριάντα δύο στον αριθμό, δεν παύουν να αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία στην καρδιά του συνολικού του έργου. Ο συνθέτης μελοποίησε το ποίημα της Γερμανίδας Γκαμπριέλε φον Μπάουμπεργκ [Gabriele von Baumberg] τον Μάιο του 1787 και ενώ είχε ήδη ξεκινήσει να συνθέτει την όπερα Ντον Τζοβάννι. Είναι γραμμένο στην τονικότητα της ντο ελάσσονας και στη σύντομη διάρκειά του –δεν ξεπερνά τα δύο λεπτά– κατορθώνει να συμπυκνώσει με αφοπλιστική αμεσότητα την αφήγηση μιας ολοκληρωμένης δραματικής σκηνής. «Η φωτιά σάς γέννησε, στη φωτιά σάς ρίχνω πάλι, της φλογερής φαντασίας γεννήματα, παιδιά της μελαγχολίας! Τα παθιασμένα του τραγούδια δεν
| 11 |
ήταν μόνο για μένα… Τώρα στις φλόγες καίγεστε, ίχνος σας δεν θα μείνει. Αλλά εκείνος που σας έγραψε θα καίει χρόνια στην καρδιά μου.»
WOLFGANG AMADEUS MOZART «L’amerò sarò costante» ,
Ο Μότσαρτ συνέθεσε τη δίπρακτη όπερά του Ο βασιλιάς ποιμένας το 1775, σε λιμπρέτο Μεταστάζιο· η ιστορία, η οποία έχει αίσιο τέλος, παρακολουθεί τους δεσμούς αγάπης ανάμεσα στον βοσκό Αμύντα, που είναι εν αγνοία του ο νόμιμος κληρονόμος του θρόνου της Σιδώνας, και στην Ελίζα, κόρη του βασιλιά Αλεξάνδρου της Μακεδονίας. Με την άρια αυτή της δεύτερης πράξης, ο Αμύντας ορκίζεται αιώνια πίστη στην Ελίζα, την ώρα που εκείνη ζητά από τον πατέρα της την άδεια να παντρευτεί τον αγαπημένο της. Το μουσικό υλικό δομείται πάνω στη διαλογική σχέση της φωνής –του καστράτου, αρχικά– και του βιολιού, που συνυπάρχουν αρμονικά σε ένα λυρικό σύμπαν αβίαστο και γοητευτικό. «Θα την αγαπάω, θα της είμαι πιστός σύντροφος και εραστής. Σε αυτό το αγαπημένο πλάσμα θα βρω τη χαρά και τη γαλήνη μου.»
NICOLA PORPORA Εισαγωγή από την όπερα Πολύφημος
| 12 |
Ο γεννημένος στη Νάπολη Νικόλα Πόρπορα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ιταλικής όπερας στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, αν και μεγάλο μέρος της φήμης του οφείλεται σε δύο διάσημους μαθητές του: τον περίφημο καστράτο τραγουδιστή Φαρινέλλι και τον μεγάλο συνθέτη του κλασικισμού Γιόζεφ Χάυντν. Την τετραετία 1733-1737, ο Πόρπορα διετέλεσε μουσικός διευθυντής της βραχύβιας Όπερας των Ευγενών (Opera of the Nobility), που ιδρύθηκε στο Λονδίνο ως αντίπαλο δέος στο λυρικό θέατρο που διηύθυνε ο Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ. Η τελευταία όπερα, από τις συνολικά πέντε, που ο Πόρπορα συνέθεσε για τη βρετανική πρωτεύουσα ήταν ο Πολύφημος. Ανέβηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1735 σε λιμπρέτο Πάολο Ρόλλι [Paolo Rolli], με πρωταγωνιστή τον διάσημο Φαρινέλλι. Η όπερα αξιοποιεί δύο αρχαιοελληνικούς μύθους που σχετίζονται με τον Κύκλωπα, τον έρωτα του Άκι και της Γαλάτειας, καθώς και τη συνάντηση του Οδυσσέα με τον Πολύφημο. Η σύντομη ορχηστρική εισαγωγή επιτυγχάνει ιδανικά να έλξει το ενδιαφέρον και την προσοχή των ακροατών με τη νευρώδη ρυθμική και
μελωδική γραφή της, την ευφυή αντιστικτική της πλοκή και την ικανότητά της να δίνει περιεκτικά το στίγμα της δραματικής δράσης, που, υπό κανονικές συνθήκες, έπεται στο πλαίσιο της όπερας.
GEORG FRIEDRICH HAENDEL «Come ever smiling liberty» Το ορατόριο Ιούδας Μακκαβαίος, HWV 63 ξεχωρίζει ανάμεσα στα έργα του Χαίντελ, καθώς η δημοτικότητά του μπορεί να συγκριθεί μόνο με του Μεσσία. Ολοκληρώθηκε το 1746, σε λιμπρέτο Τόμας Μόρελ [Thomas Morell] και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την 1η Απριλίου του 1747 στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου. H ιστορία του ορατορίου –το οποίο δεν προοριζόταν για λειτουργική χρήση– προέρχεται από την Παλαιά Διαθήκη και διαδραματίζεται τον 2ο αιώνα π.Χ.: σύμφωνα με το Πρώτο Βιβλίο των Μακκαβαίων, ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής απαγόρευσε στο λαό του Ισραήλ τη λατρεία του θεού τους, επί ποινή θανάτου. Οι άγριοι διωγμοί όσων Εβραίων δεν υπάκουσαν στη διαταγή του προκάλεσαν τον ξεσηκωμό του λαού, και το 167 π.Χ. ο ιερέας Ματαθίας μαζί με τους πέντε γιους του, ένας εκ των οποίων είναι ο Ιούδας, κηρύσσουν την επανάσταση. Το ορατόριο αρχίζει με το θρήνο των Ισραηλιτών για το θάνατο του Ματαθία, ο οποίος είχε εκφράσει την επιθυμία να τον διαδεχθεί ο Ιούδας στην ηγεσία της αντίστασης. Ο Ιούδας αναλαμβάνει την ηγεσία και, επικεφαλής ενός μικρού στρατεύματος, κατατροπώνει τους πολυάριθμους Σελευκίδες. Οι επιδόσεις του στη μάχη τού χαρίζουν το προσωνύμιο «Μακκαβαίος» που σημαίνει «σφυροκόπος». To ορατόριο τελειώνει με την αποκατάσταση του Δεύτερου Ναού των Ιεροσολύμων και της ελευθερίας των Ισραηλιτών. Η αφορμή για τη σύνθεσή του είναι πολιτική, σε μια εποχή που το ζήτημα της ελευθερίας είναι φλέγον τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό: το έργο αφιερώνεται στον Δούκα του Κάμπερλαντ, o οποίος με τη νίκη του επί των Ιακωβιτών, το 1745, στη Μάχη του Κάλλοντεν, προστάτευσε τους Προτεστάντες από την επιβολή των Καθολικών, όπως ο Ιούδας προστάτευσε τους Ισραηλίτες από την επέλαση της ελληνιστικής δυναστείας της Συρίας. Μουσικά το μεγαλύτερο μέρος ερμηνεύεται από τη χορωδία των Ισραηλιτών και από ένα αλληγορικό δίδυμο, την Ισραηλίτισσα και τον Ισραηλίτη, δύο φωνές που εκφράζουν το κοινό αίσθημα του λαού τους. H άρια «Come ever smiling liberty» έχει ανάλαφρο βουκολικό χαρακτήρα και υμνεί την ελευθερία ως υπέρτατη αξία, που κάνει τη φύση ολόκληρη να πάλλεται από χαρά. «Ω, έλα, χαρούμενη ελευθερία και φέρε μαζί σου την ευθυμία. Για σένα, οι αναστεναγμοί μας και οι προσδοκίες μας για αιώνια ευδαιμονία.»
| 13 |
GEORG FRIEDRICH HAENDEL Κοντσέρτο γκρόσο σε σι ύφεση μείζονα Σε αντίθεση με τα Concerti grossi, έργο 6, που ο Χαίντελ συνέλαβε ως ένα ενιαίο και ομοιογενές έργο, τα Concerti grossi, έργο 3 είναι στην ουσία ένα συμπίλημα ορχηστρικών συνθέσεων του μεγάλου γερμανού συνθέτη του Μπαρόκ, για το οποίο κύριος υπεύθυνος είναι ο άγγλος εκδότης των έργων του Χαίντελ, Τζον Ουόλς [John Walsh]. O Ουόλς είχε εκδώσει τα 12 concerti grossi, έργο 6 του Αρκάντζελο Κορέλλι το 1715 σημειώνοντας σημαντική εμπορική επιτυχία, που προφανώς ήθελε να επαναλάβει αξιοποιώντας αυτή τη φορά τη μουσική του Χαίντελ, εξόχως αγαπητή στην Αγγλία της εποχής. Έτσι, συγκέντρωσε ο ίδιος αυτά τα Κοντσέρτα και τα εξέδωσε (πιθανότατα εν αγνοία του του συνθέτη) το 1734. Παρά την κάπως ανορθόδοξη γένεση των Κοντσέρτων, είναι αλήθεια ότι εμπεριέχουν μερικά από τα πιο όμορφα και αγαπητά στο κοινό δείγματα της μουσικής του Χαίντελ. Το Δεύτερο κοντσέρτο γκρόσο αποτελείται από πέντε μέρη και είναι μια ακόμη έξοχη συνεισφορά του συνθέτη στη φόρμα αυτή του Μπαρόκ, κατά την οποία μια μικρή ομάδα σολιστικών οργάνων (concertino) συνδιαλέγεται με το κυρίως ορχηστρικό σώμα (ripieno). Στο αριστοτεχνικό αυτό έργο πολυφωνικά και ομοφωνικά στοιχεία συνυπάρχουν αρμονικά, αργά και γρήγορα μέρη εναλλάσσονται, ενώ περιλαμβάνονται και δύο χοροί (Menuet και Gavotte).
GEORG FRIEDRICH HAENDEL «Piangerò la sorte mia» Ο Ιούλιος Καίσαρας στην Αίγυπτο είναι από τις δημοφιλέστερες όπερες του Χαίντελ, σε λιμπρέτο Νικόλα Φραντσέσκο Χάυμ [Nicola Francesco Haym]. Η πλοκή της, βασισμένη σε ιστορικά γεγονότα και όχι στη μυθολογία –χαρακτηριστικό ανατρεπτικό για την εποχή–, εκτυλίσσεται σε τρεις πράξεις και παρακολουθεί την ερωτική σχέση του Καίσαρα και της Κλεοπάτρας, από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές της αρχαιότητας. Η πρεμιέρα, που δόθηκε στο King’s Theatre του Λονδίνου στις 20 Φεβρουαρίου 1724, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, τόσο χάρη στον δεξιοτεχνικό και μελωδικό πλούτο της μουσικής, όσο και στους σούπερ σταρ της εποχής που κράτησαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ακολούθησαν δεκατρείς συνεχόμενες παραστάσεις, αριθμός που εκπλήσσει, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τότε ένα έργο θεωρείτο επιτυχημένο αν έκανε έξι παραστάσεις.
| 14 |
Η νεαρή Κλεοπάτρα διεκδικεί το θρόνο της Αιγύπτου από τον αδερφό της, Πτο-
λεμαίο. Χρησιμοποιώντας τα θέλγητρά της παίρνει με το μέρος της τον Ιούλιο Καίσαρα, για να εξασφαλίσει τη στήριξή του στις επιδιώξεις της. Στην Γ΄ Πράξη, η φυλακισμένη Κλεοπάτρα νομίζει ότι ο Καίσαρας έχει σκοτωθεί και ότι η ίδια πρόκειται σύντομα να θανατωθεί από τον νικητή Πτολεμαίο. Η άρια «Piangerò la sorte mia / Θα θρηνώ για τη μοίρα μου» εκφράζει την απόγνωσή της για το χαμό του Καίσαρα. Αποτελεί μία από τις 27 συνολικά άριες da capo της όπερας και αναδεικνύει, μέσα από την ιδιαίτερα εμπνευσμένη σύλληψη των αντιθετικών μουσικών της θεμάτων, τα αντικρουόμενα συναισθήματα του χαρακτήρα: έτσι, ο λυρικός θρήνος της Κλεοπάτρας για τον Καίσαρα στο πρώτο μέρος οδηγείται στο δεύτερο μέρος της ανάπτυξής της σε ένα δραματικό ξέσπασμα με εντυπωσιακές κολορατούρες, που δείχνει πως η βασίλισσα δεν είναι ακόμα έτοιμη να εγκαταλείψει την επιθυμία της για εκδίκηση. Η άρια ολοκληρώνεται επιστρέφοντας στο πρώτο μέρος, που επαναλαμβάνεται (da capo, από την αρχή) διανθίζοντας τη μελωδία με ποικίλματα. «Θα θρηνώ για την άσπλαχνη μοίρα μου, όσο θα υπάρχει ακόμα ζωή μέσα μου. Αλλά και μετά το θάνατό μου, θα στοιχειώνω μέρα και νύχτα τον βασανιστή μου.»
ANTONIO VIVALDI Τρίο σονάτα σε ρε ελάσσονα «La Follia» Η «φολία» (Folia στα πορτογαλικά) ήταν χορός της Πορτογαλίας στα τέλη του 15ου αιώνα και διαδόθηκε με ποικίλες μορφές στην Ευρώπη. Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ο Ζαν-Μπατίστ Λουλλύ έθεσε ένα σαφές αρμονικό και μελωδικό πλαίσιο, με το οποίο η Follia (στα ιταλικά) είναι γνωστή ως τις μέρες μας. Πλείστοι συνθέτες έχουν εμπνευστεί έργα από αυτήν, από τον Αρκάντζελο Κορέλλι, τον Μαρέν Μαραί και τον Αλεσσάντρο Σκαρλάττι, στην περίοδο του Μπαρόκ, μέχρι τον Λιστ στον 19ο αιώνα, τον Σεργκέι Ραχμάνινοφ στον 20ό και τον δικό μας Σίμο Παπάνα στον 21ο. O Αντόνιο Βιβάλντι εξέδωσε τις 12 Τρίο σονάτες του για δύο βιολιά και κοντίνουο στη Βενετία, το 1705. Η τελευταία από αυτές είναι μια σειρά είκοσι παραλλαγών πάνω στη Follia. Οι παραλλαγές φανερώνουν τη βαθιά γνώση του συνθέτη για τις τεχνικές εκτέλεσης των εγχόρδων, αλλά και το –γνήσιας ιταλικής προέλευσης, θα μπορούσε να πει κανείς– μελωδικό ταλέντο του. Οι παραλλαγές, αν και παραμένουν αμετακίνητα πιστές στα βασικά χαρακτηριστικά του θέματος, εξερευνούν μια μεγάλη ποικιλία διαθέσεων, από τη νωχελική μελαγχολία ως την πιο εκρηκτική, χορευτική διάθεση. Ανάλογα ποικίλουν οι ταχύτητες, τα μελωδικά διανθίσματα και τα δεξιοτεχνικά περάσματα στο μέρος των δύο βιολιών.
| 15 |
GEORG FRIEDRICH HAENDEL «Ombre pallide» Μετά την αποτυχία του Αριοδάντη (Ariodante), η υποδοχή της όπερας Αλτσίνα (Alcina), που ανεβαίνει στο Νέο Θέατρο του Κόβεν Γκάρντεν στις 16 Απριλίου 1735, είναι θριαμβική. Το ανώνυμο λιμπρέτο της τρίπρακτης όπερας βασίζεται στο Νησί της Αλτσίνας (L’Isola d’Alcina, 1728), ιταλική όπερα του Ρικκάρντο Μπρόσκι [Riccardo Broschi], που αντλεί το θέμα της από τον Μαινόμενο Ορλάνδο (Orlando Furioso, 1532) του Αριόστο· την εποχή εκείνη, το έπος του Αριόστο αποτελούσε κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας και το κοινό ήταν ιδιαίτερα εξοικειωμένο με τους χαρακτήρες και την ιστορία του. Η πλοκή του έργου είναι τυπική της μπαρόκ αισθητικής για την ψυχαγωγία: περίπλοκες σχέσεις πάθους μεταξύ των ηρώων, μηχανορραφίες, ατελέσφοροι έρωτες, μεταμφιέσεις και ξόρκια συνθέτουν το σκηνικό ενός μαγικού κόσμου, στον οποίον κυριαρχεί η μορφή της σαγηνευτικής Αλτσίνας: στο νησί της ηδονής, η μάγισσα Αλτσίνα, ως άλλη Κίρκη, αποπλανά τους εραστές της με ασύδοτες απολαύσεις και, όταν η επιθυμία της γι’ αυτούς κορεστεί, τους μεταμορφώνει σε ζώα ή άψυχα αντικείμενα. Θύμα της μαγείας της και ο πολεμιστής Ρουτζέρο, που την ερωτεύεται, ξεχνώντας τη μνηστή του Μπρανταμάντε. Εκείνη, ωστόσο, μεταμφιέζεται σε άνδρα και φτάνει στο νησί για να τον διεκδικήσει. Την ίδια στιγμή, η Αλτσίνα ερωτεύεται τον Ρουτζέρο και οι μαγικές της δυνάμεις εξασθενούν, καθώς αποφασίζει να τον κρατήσει κοντά της στην ανθρώπινη μορφή του. Όσο περισσότερο εκείνος απελευθερώνεται από τα μάγια της, τόσο εκείνη χάνει τις υπερφυσικές της δυνάμεις, και διχάζεται ανάμεσα στην εκδικητική της οργή για τον εραστή που την προδίδει και στα ειλικρινή αισθήματα αγάπης, που την καθιστούν ολοένα και πιο ευάλωτη. Οι άριες του ρόλου, από τις ωραιότερες που συνέθεσε ο Χαίντελ, σκιαγραφούν τις συναισθηματικές μεταπτώσεις της Αλτσίνας, προσδίδοντας έτσι στην ιστορία της βαθιά ανθρώπινη διάσταση. Στην άκρως δραματική άρια «Ombre pallide» η μάγισσα οργίζεται μάταια με τα πνεύματα, που παραμένουν σιωπηλά στις επικλήσεις της και δεν υπακούνε στο μαγικό της ραβδί. Η Αλτσίνα είναι η τελευταία στη σειρά μάγισσα του Χαίντελ. Λίγα χρόνια αργότερα, ο συνθέτης θα στραφεί σε άλλες μουσικές φόρμες και οι όπερές του χάνονται από τις σκηνές του Λονδίνου, όπως εξανεμίζεται το απατηλό σύμπαν της Αλτσίνας στο τέλος της όπερας. «Χλομές σκιές, το ξέρω, με ακούτε, με περιτριγυρίζετε αλλά μένετε σιωπηλές. Γιατί; Φεύγει ο καλός μου, εμπρός λοιπόν, εμποδίστε τον... Αυτό το ραβδί, που τώρα περιφρονώ, δεν έχει πια καμία δύναμη στα χέρια μου.»
| 16 |
ΜΑΪΡΑ ΜΗΛΟΛΙΔΑΚΗ
© YIORGOS MAVROPOuLOS
MARLIS PETERSEN
Περιζήτητη σοπράνο, η Γερμανίδα Μάρλις Πέτερσεν ειδικεύεται κυρίως σε ρόλους κλασικής κολορατούρας, αλλά και στην ερμηνεία σύγχρονων μουσικών έργων. Έκανε το ντεμπούτο της στην Κρατική Όπερα της Βιέννης ερμηνεύοντας Λούλου και έκτοτε προσκαλείται τακτικά σε σημαντικές σκηνές όπως η Όπερα του Παρισιού, το Μονναί των Βρυξελλών, οι Κρατικές Όπερες του Βερολίνου, του Αμβούργου, του Μονάχου και της Βιέννης, το Τεάτερ αν ντερ Βην, η Μετροπόλιταν της νέας υόρκης, η Όπερα του Λος Άντζελες, η Όπερα του Σικάγου και τα Φεστιβάλ Ζάλτσμπουργκ και Αιξ-αν-Προβάνς. Στο ευρύ ρεπερτόριό της περιλαμβάνονται ρόλοι όπως: Μαριέττα (Η νεκρή πόλη του Ε. Κόρνγκολντ), οι επώνυμοι ρόλοι στις όπερες Αλτσίνα του Χαίντελ, Μανόν και Θαΐς, Βιολέττα (Λα Τραβιάτα),
Ηλέκτρα (Ιδομενέας, o βασιλιάς της Κρήτης), Σαλώμη και Μαρσαλίν (στα έργα του Στράους Σαλώμη και Ο ιππότης με το ρόδο, αντίστοιχα). Πρόσφατα ερμήνευσε τους δύο τελευταίους αυτούς ρόλους στη Κρατική Βαυαρική Όπερα του Μονάχου αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Η Μάρλις Πέτερσεν έχει δώσει ρεσιτάλ τραγουδιού στις μεγαλύτερες σκηνές και έχει τραγουδήσει, μεταξύ άλλων, στα εγκαίνια του Μεγάρου της Φιλαρμονικής του Έλβα στο Αμβούργο. Την καλλιτεχνική περίοδο 2019-2020 υπήρξε καλλιτέχνις in residence της Φιλαρμονικής του Βερολίνου. Το 2020, και για τέταρτη φορά, ανακηρύχθηκε Τραγουδίστρια της Χρονιάς από τη μουσική έκδοση Opernwelt για την ερμηνεία της ως Σαλώμη στο Τεάτερ αν ντερ Βην. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε με Opus Klassik για το άλμπουμ της Dimensionen:
| 17 |
INNENWELT. Φέτος, πήρε τον τιμητικό τίτλο Kammersängerin από την Κρατική Βαυαρική Όπερα του Μονάχου. Στα προσεχή σχέδιά της περιλαμβάνεται το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο της ως Εμιλία Μάρτυ στην όπερα Υπό-
θεση Μακρόπουλου του Γιάνατσεκ στην Κρατική Όπερα του Βερολίνου, καθώς και η εμφάνισή της ως Μαρσαλίν στην αναβίωση της όπερας Ο ιππότης με το ρόδο από τη Κρατική Βαυαρική Όπερα του Μονάχου.
© SHIRLEY SuAREZ
STEPHAN MATTHIAS LADEMANN
| 18 |
O Στέφαν Ματτίας Λάντεμαν ανακάλυψε το πάθος του για τη μουσική δωματίου και την πιανιστική συνοδεία κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία «Καρλ Μαρία φον Βέμπερ» της δρέσδης, και σε αυτά τα είδη επικεντρώθηκε όταν εγκατέλειψε την πρώην Ανατολική Γερμανία, το 1989. Από το 1997 δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά στη Βιέννη. υπήρξε συνεργάτης του τενόρου Ζήγκφρηντ Γιερούζαλεμ, ενώ έχει συνοδεύσει πολλούς τραγουδιστές και τραγουδίστριες, με-
ταξύ άλλων: ντιάνα ντάμραου, Εντίτα Γκρουμπέροβα, Πάουλ Άρμιν Έντελμαν, Ματτίας Χάουσμαν, Ζιμπύλλα ρούμπενς, Χεν ράις, Γκύντερ Γκρόισμπαικ, ντανιέλλα Φαγύ, ρόμπερτ Χολ και ρόμπερτ ντην Σμιθ. Έχει εμφανιστεί στις μεγαλύτερες αίθουσες συναυλιών: Παλαιά Όπερα (Άλτε Όπερ) της Φραγκφούρτης, Μουζίκφεραϊν της Βιέννης, Σεμπερόπερ της δρέσδης, Αίθουσα της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, Γερμανική Κρατική Όπερα του Βερολίνου, Κάρνεγκι Χολ της νέας υόρκης και Σκάλα
του Μιλάνου. Συχνά είναι φιλοξενούμενος καλλιτέχνης σε διεθνή φεστιβάλ: Κλανγκμπόγκεν στο Τεάτερ αν ντερ Βην, Σουμπερτιάδα του Σβάρτσενμπεργκ, Μουσικό Φεστιβάλ της Κοιλάδας του ρήνου, Μουσικό Φεστιβάλ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ, Θερινό φεστιβάλ του Μπαντ Κίσσινγκεν, Φεστιβάλ Όπερας του Μονάχου και Φεστιβάλ του Λούντβιχσμπουργκ. Ανάμεσα στις πολυάριθμες ηχογραφήσεις του ξεχωρίζουν η ζωντανή
ηχογράφηση του ρεσιτάλ της ντιάνας ντάμραου στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ το 2005· η παγκόσμια πρεμιέρα της σύνθεσης του Μάλερ Το μαγικό κόρνο του αγοριού στην πρωτότυπη εκδοχή, για πιάνο, και της σύνθεσης Το τραγούδι της Γης, στην εκδοχή για τενόρο, βαρύτονο και πιάνο· ένα CD με ιταλικά τραγούδια με τη σοπράνο Χεν ράις, και το πρώτο CD της τριλογίας Dimensionen (2018) με τη Μάρλις Πέτερσεν, το 2018, το οποίο βραβεύτηκε με Diapason d’or στη Γαλλία.
© MANOS MANIOS
ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
Γνώρισε το τσέμπαλο στην τάξη της Μαργαρίτας δαλμάτη. Συνέχισε σπουδές παλαιάς μουσικής στο Παρίσι με τους S. Romeo και O. Baumont, στο Μοτσαρτέουμ με τους K. Gilbert και S. Rampe και τέλος στο Ωδείο της Γενεύης με την Ch. Jaccottet. Με το σύνολό του, Latinitas Nostra, έχει ηχογραφήσει και παρουσιάσει σε σκηνοθετημένη
μορφή έργα του μπαρόκ ρεπερτορίου (Φεστιβάλ Αθηνών, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ), καθώς και πρωτότυπες παραγωγές βασισμένες στο πάντρεμα του μπαρόκ με άλλα είδη μουσικής (βυζαντινή, οθωμανική, ηλεκτρονική κτλ.). Έχει διευθύνει την Venice Baroque Orchestra, σε διπλό δίσκο που απέσπασε τη δι-
| 19 |
εθνή διάκριση Choc Musique. Ως μαέστρος συνεργάζεται σταθερά με την Καμεράτα. Έχει συμπράξει επανειλημμένα με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, και με σύνολα του εξωτερικού: Irish Baroque Orchestra, Bach Consort Wien, Kammerakademie Potsdam. Έχει διευθύνει
συναυλίες στο Θέατρο Αν ντερ Βην, το Ουίγκμορ Χολ, στην Όπερα του Μπαϋρόυτ, στο Φεστιβάλ Χαίντελ της Χάλλε, στη Seine Musicale του Παρισιού και αλλού. Επιμελήθηκε και παρουσίασε την εκπομπή «Παλίμψηστο» στο Τρίτο Πρόγραμμα. Είναι μέλος του δΣ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΤΑΣΟΡΧΗΣΤΡΑΣ Των ΦΙΛων ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
| 20 |
Από τους πιο δραστήριους φορείς του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Η πολυσχιδής και πλούσια δραστηριότητα της Ορχήστρας και η φήμη της εντός και εκτός Ελλάδας την τοποθετούν ανάμεσα στους σημαντικότερους πυλώνες της καλλιτεχνικής ζωής της χώρας και την κάνουν να ξεχωρίζει ως, ίσως, ο πλέον διακεκριμένος πρεσβευτής της μουσικής παραγωγής της Ελλάδας στο εξωτερικό. Η Καμεράτα, γνωστή εκτός Ελλάδας με τη διεθνή της ονομασία Armonia
Atenea (που υποδηλώνει και την αθηναϊκή της προέλευση), έχει αναπτύξει αξιοθαύμαστη δραστηριότητα, για την οποία ο διεθνής Tύπος αναφέρεται συχνά ως «το ελληνικό θαύμα» (Neue Zürchner Zeitung), ή ως «το αντίδοτο στην κρίση» (Die Welt, Daily Telegraph). Από το 2009 οι Μουσικοί της Καμεράτας, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου, εξειδικεύτηκαν στις ιστορικές πρακτικές ερμηνείας με όργανα εποχής (η πιο σύγχρονη κατάκτηση του διεθνούς μουσικού στερεώ-
ματος). Έκτοτε, η ορχήστρα κατόρθωσε σε ελάχιστο χρόνο να τοποθετηθεί ανάμεσα στα σημαντικότερα αντίστοιχα σύνολα του κόσμου. Η διεθνής κριτική χαρακτηρίζει τις ερμηνείες της υπό τον Γιώργο Πέτρου ως ερμηνείες αναφοράς στη μουσική του 18ου αιώνα, και μάλιστα στη μουσική του Χαίντελ. Ωστόσο, η ορχήστρα έχει μια ιδιαίτερα ευρεία δραστηριότητα, που περιλαμβάνει τόσο συμφωνική μουσική του 19ου και 20ού αιώνα όσο και παραγωγές μουσικού θεάτρου (όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ), πολλές από τις οποίες έχουν παρουσιαστεί και στο εξωτερικό. Εμφανίζεται τακτικά στο ΜΜΑ και σε όλες τις σημαντικές μουσικές διοργανώσεις στον ελληνικό χώρο (Φεστιβάλ Αθηνών, ΚΠΙΣν, ΜΜΘ). Την τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδο εμφανίζεται στο Τεάτερ Αν ντερ Βην (Βιέννη) στο Κονσέρτχεμπαου του Άμστερνταμ, στο Φεστιβάλ Μπαρόκ Όπερας του Μπαϋρόυτ, στο Θέατρο ρεάλ της Μαδρίτης, στο Φεστιβάλ Όπερας Μαρτίνα Φράνκα στην Ιταλία. Παράλληλα, με χορηγία του βρετανικού ιδρύματος Linbury Trust, παρουσιάζει μια σειρά τεσσάρων μαγνητοσκοπημένων συ-
ναυλιών σε συμπαραγωγή με το ΜΜΑ. Οι Μουσικοί της Καμεράτας πραγματοποιούν τακτικές εμφανίσεις στις σημαντικότερες ευρωπαϊκές αίθουσες και φεστιβάλ: Βασιλική Όπερα των Βερσαλλιών, Aίθουσα Πλεγέλ και Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, Ουίγκμορ Χολ του Λονδίνου, Κονσέρτχεμπαου του Άμστερνταμ, Τεάτερ αν ντερ Βην, Όπερα του Μόντε Κάρλο, Αίθουσα Τσαϊκόφσκι της Μόσχας, Παλάου ντε λα Μούζικα της Βαρκελώνης, Μποζάρ των Βρυξελλών, Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ, BBC PROMS, διεθνές Φεστιβάλ Χαίντελ της Χάλλε, Φεστιβάλ Ενέσκου του Βουκουρεστίου κ.ά. Η Καμεράτα ηχογραφεί για τις σημαντικότερες εταιρίες: Deutsche Grammophon, Decca, Sony, MDG. Πολλές ηχογραφήσεις της έχουν αποσπάσει τις μεγαλύτερες διεθνείς διακρίσεις: Diapason d’Or (4 φορές), Gramophone-Editor’s Choice (2 φορές), BBC Music MagazineRecording of the Month, Choc-Classica, το βραβείο της Ένωσης Γερμανών Κριτικών, καθώς και το βραβείο για την καλύτερη ηχογράφηση όπερας της χρονιάς (Opera Awards) από το βρετανικό μουσικό περιοδικό Opera.
ΕΚδΟΣΗ ΟΜΜΑ δΙΕυΘυνΣΗ ΠρΟΒΟΛΗΣ & ΕΠΙΚΟΙνΩνΙΑΣ ΕΛΕΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ | ΤΜΗΜΑ ΕΚδΟΣΕΩν ΛΗΤΩ ΤΣΕΚΟΥΡΑ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕνΤυΠΟυ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ | ΕΞΩΦυΛΛΟ POST-SPECTACULAR OFFICE ΣΧΕδΙΑΣΜΟΣ ΕνΤυΠΟυ ΜΑΡΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗ | ΠΑρΑΓΩΓΗ ΚΑΜΠΥΛΗ ΑΕΒΕ
| 21 |
1991-2021
© Charis Akriviadis
με πυξίδα τον άνθρωπο και ορίζοντα τον κόσμο Στα τριάντα χρόνια λειτουργίας του, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έχει καθιερωθεί ως φορέας πολιτισμού με διεθνή ακτινοβολία. Η δημιουργία του άλλαξε το αστικό τοπίο και διαμόρφωσε μια νέα συνθήκη πρόσληψης της καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής. Το Μέγαρο, μια πραγματική πολιτεία των τεχνών, υπηρετεί τις κλασικές αξίες και ενθαρρύνει την πρωτοποριακή σκέψη. Η κλασική μουσική σε όλο το φάσμα της, οι συμφωνικές ορχήστρες, η όπερα και το ρεσιτάλ τραγουδιού, η λόγια δημιουργία και η δημοτική παράδοση, η ελληνική μουσική και οι ήχοι του κόσμου, οι ιστορικοί και οι σύγχρονοι συνθέτες, οι νέοι σολίστ και οι διεθνώς καταξιωμένοι ερμηνευτές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχής του Μεγάρου, το οποίο διαρκώς διευρύνει τη σχέση του με το σύνολο των παραστατικών και εικαστικών τεχνών: το μπαλέτο, ο σύγχρονος χορός, οι θεατρικές παραστάσεις, οι προβολές και οι εκθέσεις αναδεικνύονται μέσα από ένα δυναμικό πρόγραμμα που στοχεύει να ψυχαγωγήσει αλλά και να εκπαιδεύσει. Η έρευνα, οι διαλέξεις και οι εκπαιδευτικές δράσεις για παιδιά και νέους κρατούν ανοιχτό προς όλους το διάλογο, μέσα στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής κοινωνίας των ιδεών. Πίσω από όλα αυτά, το όραμα που σχεδόν εκατό χρόνια πριν ενέπνευσε τη δημιουργία του και η ενέργεια των ανθρώπων που πιστεύουν και στηρίζουν τους σκοπούς του. Τριάντα χρόνια μετά, το Μέγαρο ανταποκρίνεται στις προκλήσεις μιας νέας πραγματικότητας, με πυξίδα τον άνθρωπο και ορίζοντα τον κόσμο.
ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΧΟρΗΓΟΣ ΑΕρΟΜΕΤΑΦΟρΩν
YΠΟΣΤΗρΙΚΤΗΣ
ΧΟρΗΓΟI ΕΠΙΚΟΙνΩνΙΑΣ