ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 21-22 ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΤΟ «ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΤΩΝ ΝΤΕΛΙΚΑΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ» ΖΗΤΑ ΕΝΑΝ ΝΤΕΛΙΚΑΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
12.10.2021 || ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΤΟ «ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΤΩΝ ΝΤΕΛΙΚΑΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ» ΖΗΤΑ ΕΝΑΝ ΝΤΕΛΙΚΑΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΚΕΊΜΕΝΑ ΤΟΥ ΡΉΓΑ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΉ «ΔΙΑΒΑΣΜΈΝΑ» ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΟΊΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΒΈΛΤΣΟΥ ΑΝΑΣΤΟΧΆΖΕΤΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΉ ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΧΑΤΖΗΜΙΧΕΛΆΚΗ Βασίλης Παπαβασιλείου αρχική ιδέα Γιώργος Βέλτσος κείμενα Γιώργος Χατζημιχελάκης μουσική σύνθεση, προηχογραφημένο υλικό Μάνια Παπαδημητρίου σκηνοθετική επιμέλεια Violet Louise βίντεο Όλγα Κατσιαρδή-Hering επιστημονική σύμβουλος ομότιμη καθηγήτρια Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, ΕΚΠΑ Μυρτώ Ρήγου, Κώστας Βασαρδάνης ηθοποιοί Σπύρος Κοντός όμποε Αγγελίνα Τκάτσεβα τσίμπελ (συμμετοχή σε προηχογραφημένο υλικό) Βασίλης Παπαβασιλείου κοντραμπάσο, αυτοσχεδιασμοί Κυριάκος Κυριακού σχεδιασμός ήχου Θοδωρής Κόκκινος σχεδιασμός φωτισμών
Π ΟΙ Α Π ΑΤ ΡΊ Δ Α Χ ΡΕΙ Ά Ζ Ε ΤΑ Ι Ο Ά ΝΘΡΩ Π ΟΣ; Το ερώτημα αυτό απευθύνει ο Jean Améry για να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του Άουσβιτς, τη Γερμανία και την Ιστορία, πριν αυτοκτονήσει το 1978. Ανάλογο ερώτημα έθεσα κι εγώ με αυτό το έργο, αναλογιζόμενος πόση πατρίδα χρειάζομαι ώστε να πάψω να την έχω ανάγκη. ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕ ΛΤΣΟΣ
ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΤΩΝ ΝΤΕΛΙΚΆΤΩΝ ΕΡΑΣΤΏΝ ΖΗΤΆ ΈΝΑΝ ΝΤΕΛΙΚΆΤΟ ΑΝΑΓΝΏΣΤΗ: με τον τίτλο αυτόν ο Γιώργος Βέλτσος –πάνω σε μια ιδέα του Βασίλη Παπαβασιλείου– επισύναψε την ποίησή του σ’ ένα ιδιότυπο κείμενο του Ρήγα, με χαρακτήρα ερωτικό. Η προσπάθεια να συνομιλήσουν τα δύο εκ πρώτης όψεως αντίθετα μεταξύ τους κείμενα δικαιολογείται, διότι ο έρωτας και η επανάσταση πάνε μαζί. Μέσα από την ποίησή του, ο Βέλτσος απευθύνεται στην Ελλάδα με όρους έλξηςαπώθησης που έχουν να κάνουν με τα ιδεολογήματα (ελληνικότητα), το συντηρητισμό, αλλά και την εξεγερμένη της πλευρά σε χαλεπούς καιρούς, από το ’21 στην Αντίσταση, μέχρι τις μέρες μας. Η Λευκή Ελλάδα του Γιώργου Βέλτσου, που μιλάει για την Ελλάδα του σήμερα, αντιστοιχεί στον ερωτικό διάλογο του Σχολείου των ντελικάτων εραστών, ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα που η εποχή δεν τους επιτρέπει να είναι μαζί. Ο Ρήγας, μέσα από τον ερωτικό λόγο, εισάγει το γαλλικό πνεύμα του Διαφωτισμού ως αντίπαλο δέος στο συντηρητισμό της οικογένειας και της κοινωνίας. Πρόκειται για ένα κείμενο του 18ου αιώνα, όπου η νέα γυναίκα, η Αίγλη, έλκει τον άνδρα σε πάθος θανάτου. Τότε όλα μοιάζουν πιθανά να συμβούν: ο έρως, η ανταρσία, ο θάνατος. Εκεί, στο τότε, γεννήθηκαν ήρωες. Εδώ, στο τώρα, οι ήρωες είναι απόντες. Αλλά η μνήμη της ύπαρξής τους στοιχειώνει τη σκέψη των ίδιων των ηθοποιώναφηγητών που αφήνουν μετέωρο το ερώτημα: να προτιμήσουν το ρομαντισμό της εποχής, ή την αποδόμηση του σήμερα; Ούτως ή άλλως, τίποτα από τα δύο δεν υπηρετήθηκε με συνέπεια. Το ρομαντικό όραμα του Ρήγα ξέπεσε, και ο σαρκασμός του σύγχρονου ποιητή κρύβει τρυφερότητα για το ρομαντισμό που καταγγέλλει. Κι εμείς παραπαίουμε ανάμεσα σε κληροδοτημένα μεγαλεία των ρομαντικών ιδεών που ενέπνευσαν την επανάσταση και σε παιδικά τραύματα που αναχαιτίζουν κάθε «παραδειγματική πράξη» και κάθε ρηξικέλευθο συμβάν, σε μια εποχή εξομοίωσης όλων με όλα. Η μουσική του Γιώργου Χατζημιχελάκη, ενδιάμεση σ’ αυτόν το διάλογο, άλλοτε διακόπτοντας και άλλοτε ενισχύοντας τη ροή του, αναδεικνύει την ποίηση. Και η Violet Lοuise συμβάλλει με την ευαισθησία των εικόνων της στον αδιανόητο αυτό διάλογο. Πλέουμε σε μια θάλασσα αμφιβολιών για το ποιοι είμαστε, καταδικασμένοι να μετεωριζόμαστε ανάμεσα στην αμφισβήτηση και το διαλογισμό. Μοναδικός μας σύμμαχος, «ο διεθνισμός του Μπέκετ και τα ψηλά βουνά». Μ Α Ν Ι Α Π Α Π Α Δ Η Μ Η Τ ΡΙΟΥ
ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΟΡΩΝ
ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ
ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ