Issuu

Μουσική Sol Gabetta του Σήμερα Bertrand Chamayou

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης

Sol Gabetta Bertrand Chamayou 22.10.2025 FELIX MENDELSSOHN (1809-1847) Variations concertantes [Παραλλαγές κοντσέρτου] σε ρε μείζονα, έργο 17 WOLFGANG RIHM (1952-2024) Δύο κομμάτια για βιολοντσέλο και πιάνο • Lied ohne Worte [Τραγούδι χωρίς λόγια] • Verschwundene Worte [Λόγια που χάθηκαν]

JOHANNES BRAHMS (1833-1897) Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο αρ. 2 σε φα μείζονα, έργο 99 Allegro vivace Adagio affettuoso Allegro passionato Allegro molto

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

JÖRG WIDMANN (γενν. 1973) Lied ohne Worte [Τραγούδι χωρίς λόγια] για βιολοντσέλο και πιάνο FELIX MENDELSSOHN Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο αρ. 2 σε ρε μείζονα, έργο 58 Allegro assai vivace Allegretto scherzando Adagio Molto allegro e vivace

ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΟ

Sol Gabetta ΠΙΑΝΟ

Bertrand Chamayou

Felix Mendelssohn Variations concertantes Σονάτα αρ. 2 Οι Παραλλαγές κοντσέρτου και η Δεύτερη σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο απέχουν χρονικά μεταξύ τους δεκατέσσερα χρόνια, αλλά και τα δυο έργα γεννήθηκαν σε κομβικής σημασίας στιγμές στη ζωή του συνθέτη τους. Οι Παραλλαγές αποτελούν την πρώτη απόπειρα του Φέλιξ Μέντελσον να γράψει ένα έργο για βιολοντσέλο και πιάνο και η σύνθεσή τους έλαβε χώρα το 1829, όταν ο συνθέτης ήταν μόλις είκοσι ετών. Η χρονιά αυτή έχει μείνει στην ιστορία, μιας και στις 11 Μαρτίου ο Μέντελσον παρουσίασε σε πρώτη δημόσια εκτέλεση τα Κατά Ματθαίον πάθη του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ στο Βερολίνο, αναζωπυρώνοντας με αυτό τον τρόπο το ενδιαφέρον και την εκτίμηση για το έργο του μεγάλου κάντορα, που εν πολλοίς είχε ατροφήσει μετά το θάνατό του (1750). Ταυτόχρονα, το ίδιο έτος, ο Μέντελσον ταξίδεψε για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία, και το ταξίδι αυτό του άφησε τόσο έντονες εντυπώσεις, ώστε ξεκίνησε τη σύνθεση κορυφαίων έργων όπως η Σκωτική συμφωνία και η εισαγωγή Εβρίδες. Οι Παραλλαγές κοντσέρτου όπως και η μεταγενέστερη Πρώτη σονάτα (1838), έργο 45 γράφτηκαν για τον νεότερο αδελφό τού συνθέτη, Πάουλ, ο οποίος έπαιζε βιολοντσέλο ερασιτεχνικά, αν και οι απαιτήσεις του μέρους του βιολοντσέλου ξεπερνούν ομολογουμένως κατά πολύ τις αναμενόμενες ικανότητες ενός απλού ερασιτέχνη. Παρόλο που ο Μέντελσον δεν ήταν ο ίδιος τσελίστας, έπαιζε εξαιρετικά βιολί (και βιόλα), και κατά συνέπεια γνώριζε από πρώτο χέρι τις ιδιαιτερότητες της γραφής για τα έγχορδα, κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα στο εν λόγω έργο. Ταυτόχρονα, με επαρκή γνώση και δεξιοτεχνία, μπορούσε εύκολα να γράφει με ανάλογη λάμψη για το πιάνο, στοιχείο επίσης αισθητό στις οκτώ αυτές Παραλλαγές, οι οποίες στιλιστικά και δομικά ακολουθούν το πρότυπο των κλασικών παραλλαγών του Μότσαρτ και του Μπετόβεν.

Η περίοδος 1842-1843 βρήκε τον Μέντελσον εν μέσω πολλών μεγαλεπήβολων καλλιτεχνικών σχεδίων, από τα οποία –όπως ήταν αναμενόμενο– κάποια τελεσφόρησαν ενώ πολλά δεν ευοδώθηκαν. Το 1841, κατόπιν πρόσκλησης του πρόσφατα εστεμμένου βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ΄, ο Μέντελσον είχε μεταβεί στο Βερολίνο προκειμένου να ηγηθεί της εκεί μουσικής ζωής από διάφορες θέσεις. Εντούτοις, το ενδιαφέρον του φιλότεχνου ηγεμόνα γρήγορα ατόνησε, και καθώς ο Μέντελσον προτιμούσε ξεκάθαρα να συνεχίσει το σημαντικότατο καλλιτεχνικό έργο που είχε δρομολογήσει χρόνια πριν στην αγαπημένη του Λειψία, το 1843 επέστρεψε σ’ αυτήν οριστικά, ιδρύοντας μάλιστα τότε τη Μουσική Ακαδημία της πόλης (που λειτουργεί μέχρι σήμερα). Εκείνη τη μεταβατική περίοδο συνέθεσε τη Δεύτερη σονάτα για βιολοντσέλο και την αφιέρωσε στον ρώσο κόμη πολωνικής καταγωγής Ματβέι Βιελχόρσκι, ο οποίος έπαιζε με πάθος και δεξιοτεχνία τσέλο· στον ίδιο μάλιστα τσελίστα είχε πρόσφατα αφιερώσει και το Κουαρτέτο με πιάνο, έργο 47 ο Ρόμπερτ Σούμαν. Παρόλο που η δομή των τεσσάρων μερών της Σονάτας ακολουθεί πιστά και δίχως εκπλήξεις τα κλασικά πρότυπα, στιλιστικά η Σονάτα ανήκει στα πλέον δραματικά έργα του συνθέτη, απηχώντας τις προκλήσεις που αντιμετώπιζε στη ζωή του εκείνη την περίοδο. Το πρώτο θέμα του πρώτου μέρους παρουσιάζει αξιοσημείωτες ομοιότητες με το αντίστοιχο της Ιταλικής συμφωνίας, το παιγνιώδες σκέρτσο στη συ-

νέχεια θυμίζει έντονα το περίφημο σκέρτσο από τη μουσική για το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, ενώ η πιο φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή όλου του έργου έρχεται στο αργό μέρος, που ανοίγει –ξεκάθαρα επηρεασμένο από τον κόσμο της μουσικής του Μπαχ– με ένα χορικό στο πιάνο, για να ακολουθήσει ένα αισθαντικό αριόζο στο βιολοντσέλο. Ο διάλογος των δύο οργάνων κορυφώνεται με πυρετώδη τρόπο στο εκρηκτικό καταληκτικό μέρος.

Wolfgang Rihm Jörg Widmann Τραγούδια χωρίς λόγια Τον Ιανουάριο του 2024 κυκλοφόρησε η ηχογράφηση των απάντων του Μέντελσον για βιολοντσέλο και πιάνο από τους καλλιτέχνες της αποψινής συναυλίας Σολ Γκαμπέττα και Μπερτράν Σαμαγιού. Με αφορμή το Τραγούδι χωρίς λόγια, έργο 109 του γερμανού συνθέτη, οι δύο καλλιτέχνες είχαν ζητήσει από επιφανείς συνθέτες των ημερών μας να γράψουν ειδικά για εκείνους, προκειμένου να συμπεριληφθούν στο άλμπουμ τους, μινιατούρες που να αποτίνουν φόρο τιμής στον Μέντελσον, συνθέτη που συνέδεσε άλλωστε άρρηκτα το όνομά του με τα «τραγούδια χωρίς λόγια», κυρίως χάρη στην ομώνυμη συλλογή του από πιανιστικά «αραβουργήματα». Ένας από τους συνθέτες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των δύο σολίστ ήταν ο πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος Γερμανός Βόλφγκανγκ Ριμ, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γερμανικής μουσικής αβανγκάρντ των τελευταίων δεκαετιών, με πάνω από πεντακόσια έργα στο ενεργητικό του, ανάμεσά τους και αξιολογότατες όπερες. Συνέθεσε τα Δύο κομμάτια για βιολοντσέλο και πιάνο, στις 9 Ιουλίου και στις 11 Ιουλίου 2022 αντίστοιχα (δύο περίπου χρόνια πριν το θάνατό του), και εύλογα τα αφιέρωσε στη Σολ Γκαμπέττα. Αμφότερα είναι πολύ σύντομα, αργά και ατμοσφαιρικά: το πρώτο οικοδομείται πάνω σε μικροσκοπικά μελωδικά θραύσματα στην ψηλή περιοχή του τσέλου και αρμονικούς «σχολιασμούς» στο πιάνο· στο δεύτερο, το τσέλο ξετυλίγει πιο μακρές μελωδικές γραμμές ενώ το πιάνο στηρίζει αρμονικά, δημιουργώντας ένα οιονεί τονικό περιβάλλον. Ο επίσης Γερμανός Γαιργκ Βίντμαν, εκτός από διάσημος βιρτουόζος του κλαρινέτου και αρχιμουσικός, είναι και ακμαίος συνθέτης, από τους πλέον περιζήτητους διεθνώς. Μαθητής του Βόλφγκανγκ Ριμ στη Σύνθεση στη Μουσική Ακαδημία της Καρλσρούης, έχει διατελέσει μεταξύ άλλων συνθέτης in residence της Φιλαρμονικής του Βερολίνου και της Ορχήστρας Γκεβάντχαους της Λειψίας (της οποίας καλλιτεχνικός διευθυντής ήταν επί σειρά ετών και ο ίδιος ο Μέντελσον). Στο προλογικό σημείωμα από το δικό του Τραγούδι χωρίς λόγια για το άλμπουμ αναφέρει τα εξής: «Ο τίτλος στο μυαλό μου είναι στενά συνδεδεμένος με τον Φέλιξ ΜέντελσονΜπαρτόλντυ και το κομμάτι είναι ένας φόρος τιμής σε αυτό τον αδιαμφισβήτητο μετρ του είδους. Οι μελωδικές γραμμές των δύο οργάνων συνυφαίνονται αρμονικά μέσα από το ρυθμό μιας βαρκαρόλας. Παρά τον απλό και επαναληπτικό χαρακτήρα της μελωδίας, αυτή καλύπτει ολόκληρο το ηχητικό φάσμα των δύο εμπλεκόμενων οργάνων. Ο χαρακτήρας της μουσικής εκτείνεται από το εύθυμο και το λαμπερό ως το πένθιμο και το σκοτεινό – όλα αυτά μέσα στο στενό χρονικό πλαίσιο ενός φευγαλέου τραγουδιού χωρίς λόγια».

Johannes Brahms Σονάτα αρ. 2 Σε μικρή ηλικία, ο Γιοχάννες Μπραμς ξεκίνησε να μαθαίνει εκτός από πιάνο, στο οποίο σταδιακά αφοσιώθηκε, κόρνο και βιολοντσέλο. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες μάλιστα που αντιμετώπιζε η οικογένειά του, κατόρθωσαν να του αγοράσουν ένα βιολοντσέλο για να εξασκείται. Αυτή η πρώιμη γνωριμία με το όργανο εξηγεί (ως ένα βαθμό τουλάχιστον) την αγάπη τού Μπραμς στα χρόνια της ωριμότητάς του για το έγχορδο όργανο, το ρεπερτόριο του οποίου εμπλούτισε με εξαιρετικά έργα και στο οποίο εξασφάλιζε πάντα σημαίνοντα ρόλο σε όποιο έργο μουσικής δωματίου το αξιοποιούσε. Είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της Πρώτης σονάτας για βιολοντσέλο και πιάνο (1865), ο Γιοχάννες Μπραμς συνέθεσε τη Δεύτερη το καλοκαίρι του 1886, κατά τη διάρκεια διακοπών κοντά στη λίμνη Τουν στην Ελβετία. Το ίδιο καλοκαίρι, αμέσως μετά τη Σονάτα για βιολοντσέλο, συνέθεσε τη Δεύτερη σονάτα για βιολί σε λα μείζονα, έργο 100 και το Τρίτο τρίο με πιάνο σε ντο ελάσσονα, έργο 101. Η πρεμιέρα της Δεύτερης σονάτας για βιολοντσέλο και πιάνο δόθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1886 στη Βιέννη με τον ίδιο στο πιάνο και τον αποδεδειγμένα αγαπημένο του βιολοντσελίστα Ρόμπερτ Χάουσμαν, ο οποίος στο παρελθόν είχε επανειλημμένα ερμηνεύσει την Πρώτη με επιτυχία και για τον οποίο επρόκειτο να συνθέσει ένα χρόνο αργότερα (1887) το επικό Διπλό κοντσέρτο για βιολί, βιολοντσέλο και ορχήστρα, έργο 102. Πίσω από τη μουσική της Σονάτας, όπως και των περισσότερων έργων της ωριμότητας του Μπραμς, διαφαίνεται ένας δημιουργός με βαθιά γνώση και ακρίβεια στη χρήση των εκφραστικών του μέσων και με αταλάντευτη αυτοπεποίθηση – απολύτως δικαιολογημένη βεβαίως, εάν αναλογιστεί κανείς την ευρύτατη, καθολική αναγνώρισή του ως κορυφαίου γερμανού συνθέτη της εποχής. Υπό αυτό το πρίσμα, η υφέρπουσα «φθινοπωρινή» της διάθεση συμβαδίζει με μια βαθύτερη αίσθηση εσωτερικής ασφάλειας και βεβαιότητας. Όπως είναι φυσικό, κανείς συναντά ουκ ολίγες στιγμές θλίψης ή μελαγχολίας, πολύ διαφορετικής όμως υφής από εκείνες των νεανικών έργων του συνθέτη, που συχνά εκφράζουν την εναγώνια πορεία προς κάτι –ακόμα– άπιαστο. Η λαμπερή δεξιοτεχνική γραφή για το βιολοντσέλο πιθανότατα σχετίζεται άμεσα με τις εξέχουσες αρετές του βιρτουόζου Χάουσμαν, ο ήχος του οποίου σύμφωνα με μαρτυρίες ήταν τέτοιος, που κυριαρχούσε ακόμα και πάνω από τα ηχηρά και πυκνά περάσματα του πιάνου.

Έχει ενδιαφέρον ότι οι αντιδράσεις μετά την πρεμιέρα του έργου κινήθηκαν προς εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τη μια, ο έγκριτος μουσικοκριτικός (και ένθερμος υποστηρικτής τού Μπραμς) Έντουαρντ Χάνσλικ σχολίασε: «Το πάθος πρυτανεύει στη Σονάτα, φλογερό μέχρι σφοδρότητας, άλλοτε άγρια προκλητικό, άλλοτε επώδυνα θρηνητικό... Το πάθος παραμένει το καθοριστικό συναισθηματικό χαρακτηριστικό όλου του έργου». Από την άλλη, ο συνθέτης Χούγκο Βολφ, λάτρης του Βάγκνερ και κατά συνέπεια κινούμενος στο «αντίπαλο στρατόπεδο» αισθητικής στους μουσικούς κύκλους της εποχής, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τη Σονάτα ως «απόλυτο χάος» και να καταφερθεί, για ακόμα μια φορά, εναντίον του συνθέτη της, «του μεγαλύτερου τσαρλατάνου του αιώνα και όλων των εποχών». Ο χρόνος πάντως ανέδειξε τη Δεύτερη σονάτα ως ένα από τα θεμελιώδη και μεγαλύτερα σε βάθος και ομορφιά ρομαντικά έργα για βιολοντσέλο και πιάνο, και γι’ αυτόν το λόγο δεν είναι λίγοι εκείνοι που τη χαρακτηρίζουν ως μια «μεταμφιεσμένη Συμφωνία». ΤΙΤΟΣ ΓΟΥΒΕΛΗΣ

Sol Gabetta Μετά τη θριαμβευτική επάνοδό της στις Ηνωμένες Πολιτείες την περασμένη σεζόν –που σηματοδοτήθηκε από το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο της με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και εμφανίσεις με την Ορχήστρα του Κλήβελαντ και τη Συμφωνική του Σικάγου υπό τη διεύθυνση του Κλάους Μάκελα– η καλλιτέχνιδα συνέπραξε εκ νέου με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και τον Γιάκουμπ Χρούσα το 2025 για μια guest εμφάνιση στο Φεστιβάλ Bravo! Vail στο Κολοράντο. Κεντρικό πρότζεκτ της καλλιτεχνικής περιόδου 2025-26 είναι το αφιέρωμά της σε μια ξεχασμένη πρωτοπόρο, τη Λιζ Κριστιανί. Η Γκαμπέττα ξεκινά ένα μουσικό ταξίδι αφιέρωμα στη βιρτουόζο τσελίστα του 19ου αιώνα, από τις πρώτες γυναίκες που κατέκτησαν τη σκηνή του τσέλου. Η πρωτοπόρος Κριστιανί ταξίδεψε στη Σκανδιναβία, τη Ρωσία, ακόμη και στην Καμτσάτκα, πιο μακριά από κάθε άλλο δυτικό μουσικό της εποχής. Σε αυτό το πρόγραμμα, η καλλιτέχνιδα αναβιώνει το πνεύμα των θρυλικών συναυλιών της Κριστιανί με έργα των Σούμπερτ, Μέντελσον, Όφενμπαχ, Ντονιτσέττι και Σερβαί, που παρουσιάζονται σε ιστορικά τεκμηριωμένες ερμηνείες σε μεγάλες ευρωπαϊκές αίθουσες: Κοντσέρτχαους του Βερολίνου, Φιλαρμονική του Έλβα στο Αμβούργο, Μποζάρ των Βρυξελλών, Αίθουσα της Φιλαρμονικής του Μονάχου, Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο (KKL) της Λουκέρνης και Κοντσέρτχαους του Ντόρτμουντ μεταξύ άλλων. Με residencies στο Κοντσέρτχαους της Βιέννης σε σύμπραξη με ορχήστρες όπως η Σταατσκαπέλλε της Δρέσδης, η Συμφωνική της Βαμβέργης και η Φιλαρμονική της Ραδιοφωνίας της Γαλλίας, τη σεζόν 2025/26, η Γκαμπέττα επιστρέφει ως focus artist της Ορχήστρας Τόνχαλλε της Ζυρίχης στην αίθουσα όπου έκανε το ντεμπούτο της ακριβώς είκοσι χρόνια πριν, με εμφανίσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, για να τιμήσει αυτή τη μακροχρόνια συνεργασία. Επίσης, επιμελείται κύκλους συναυλιών στο Κοντσέρτχαους του Ντόρτμουντ και στο Μποζάρ των Βρυξελλών, όπου εμφανίζεται με τη Βασιλική Ορχήστρα Κονσέρτχεμπαου του Άμστερνταμ στο Κοντσέρτο για βιολοντσέλο του Μάρτινου. Ξεκινά σημαντικές περιοδείες με την Ορχήστρα Τόνχαλλε της Ζυρίχης υπό τη διεύθυνση του Πάαβο Γαίρβι και με τη Φιλαρμονική της Τσεχίας και τον Σέμυον Μπύτσκοφ, ενώ επιστρέφει στη Φιλαρμονική της Βαρσοβίας υπό τη διεύθυνση του Κρύστοφ Ουρμπάνσκι για να ερμηνεύσει το Κοντσέρτο για βιολοντσέλο του Λουτοσλάφσκι, καθώς και στην Ορχήστρα Γκεβάντχαους της Λειψίας με τον Μίκκο Φρανκ. Στη συνέχεια πραγματοποιεί περιοδεία στην Ισπανία με τη Συμφωνική της Βαμβέργης και τον Γιάκουμπ Χρούσα. Συνεχίζει επίσης τη συνεργασία της με τη Φιλαρμόνια Ορχήστρα και επανενώνεται με τη Φιλαρμονική του Μονάχου υπό τη διεύθυνση του Λάχαφ Σανί. Η καλλιτέχνιδα συνεχίζει επίσης να παρουσιάζει το κοντσέρτο για βιολοντσέλο που γράφτηκε για εκείνη από τον Φρανθίσκο Κολ, το οποίο ερμήνευσε πρόσφατα στη Γαλλική Ραδιοφωνία, το BBC Proms στο Λονδίνο και το BBC Proms στην Ιαπωνία.

Περιζήτητη καλεσμένη σε κορυφαία φεστιβάλ, ήταν artiste étoile στο Φεστιβάλ της Λουκέρνης, όπου εμφανίστηκε με τη Φιλαρμονική της Βιέννης υπό τον Φραντς Βέλζερ-Μαιστ, με την Ορχήστρα Δωματίου Μάλερ υπό τον Φρανσουά-Ξαβιέ Ροτ, καθώς και με τη Φιλαρμονική του Λονδίνου υπό τη διεύθυνση της Μάριν Άλσοπ. Συνεχίζει να αντλεί έμπνευση από τον ευρύ κύκλο συνεργατών και μουσικών συνευρέσεων του Φεστιβάλ Solsberg, το οποίο ανθεί υπό την καλλιτεχνική της διεύθυνση. Η μουσική δωματίου παραμένει στον πυρήνα του έργου της. Συμπράττει τακτικά με τους Ίζαμπελ Φάουστ, Μπερτράν Σαμαγιού, Κρίστιαν Μπεζέιντεναουτ, Αλεξάντερ

Μέλνικοφ και Φραντσέσκο Πιεμοντέζι. Έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις στο Λίνκολν Σέντερ, το Ουίγκμορ Χολ, τη Λουκέρνη, το Βερμπιέ, το Ζάλτσμπουργκ, το Σβέτσινγκεν, στη Σουμπερτιάδα του Σβάρτσενμπεργκ και στο Φεστιβάλ Μπετόβεν της Βόννης. Σε αναγνώριση των εξαιρετικών καλλιτεχνικών της επιτευγμάτων, του οράματος και της δημιουργικότητάς της, καθώς και της συνολικής συμβολής της, τιμήθηκε με το «Ευρωπαϊκό βραβείο πολιτισμού» το 2022. Έλαβε επίσης το «Βραβείο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν» στο Πασχαλινό Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ το 2018, όπου εμφανίστηκε ως σολίστ με τη Σταατσκαπέλλε της Δρέσδης και τον Κρίστιαν Τήλεμαν. Το 2019, της απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο Opus Klassik για την ερμηνεία της στο Κοντσέρτο για βιολοντσέλο του Σούμαν. Μεταξύ 2007 και 2016 τιμήθηκε αρκετές φορές με το βραβείο Echo Klassik. Ήταν υποψήφια για Grammy, ενώ έλαβε τα βραβεία Gramophone «Νεαρή καλλιτέχνιδα της χρονιάς» το 2010 και Würth του οργανισμού Jeunesses Musicales το 2012, καθώς και διακρίσεις στο Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι της Μόσχας και στον Διεθνή Μουσικό Διαγωνισμό ARD στο Μόναχο. Συνεχίζει να εμπλουτίζει την εκτενή δισκογραφία της με τη SONY Classical, με πιο πρόσφατες κυκλοφορίες την ηχογράφηση των ύστερων έργων του Σούμαν και μια ζωντανή ηχογράφηση των κοντσέρτων για βιολοντσέλο των Έλγκαρ και Μαρτινού με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου και τους σερ Σάιμον Ρατλ και Κρύστοφ Ουρμπάνσκι. Το 2017 ένωσε τις δυνάμεις της με την Τσετσίλια Μπάρτολι σε μια εκτενή περιοδεία σε όλη την Ευρώπη, παρουσιάζοντας το άλμπουμ τους Dolce Duello (Decca Classics). Η Σολ Γκαμπέττα παίζει σε διάφορα ιταλικά όργανα του πρώιμου 18ου αιώνα, μεταξύ των οποίων ένα τσέλο Ματτέο Γκοφρίλλερ του 1730 (Βενετία), που της παραχώρησε το Atelier Cels Paris, και, από το 2020, το περίφημο Στραντιβάρι με την επωνυμία «Bonamy Dobree – Suggia» του 1717, που της παραχώρησε γενναιόδωρα το Ίδρυμα Stradivari Habisreutinger. Διδάσκει στην Ακαδημία Μουσικής της Βασιλείας από το 2005.

Bertrand Chamayou Ένας από τους πιο λαμπρούς πιανίστες της εποχής μας, γνωστός για τις απράμιλλες ερμηνείες του, που συνδυάζουν δεξιοτεχνία, φαντασία και εκπληκτική ομορφιά. Κορυφαίος ερμηνευτής της γαλλικής μουσικής, το ευρύ ρεπερτόριό του περιλαμβάνει το σύνολο των έργων για πιάνο του Ραβέλ, τις Σπουδές και τα Χρόνια προσκυνήματος του Λιστ, καθώς και τα Είκοσι βλέμματα πάνω στο Θείο βρέφος του Μεσσιάν. Παράλληλα, ο γάλλος πιανίστας τρέφει έντονο πάθος για τη νέα μουσική, έχοντας στο ενεργητικό του συνεργασίες με τους συνθέτες Πιερ Μπουλέζ, Ανρί Ντυτιγιέ, Γκαίργκυ Κούρταγκ, Τόμας Άντες, Μπράυς Ντέσσνερ και Μικαέλ Ζαρρέλ, ο οποίος μάλιστα του αφιέρωσε το τελευταίο του κοντσέρτο για πιάνο. Αυτή τη σεζόν, εμφανίζεται με τις εξής ορχήστρες: την Εθνική Ορχήστρα της Γαλλίας, του Καπιτωλίου της Τουλούζης, της Λιλ και του Μονπελλιέ, την Ορχήστρα Δωματίου της Λωζάννης και την ορχήστρα Les Siècles· επίσης με τις: Συμφωνική του Γκαίτεμποργκ, της Σιγκαπούρης, της Αμβέρσας, Φιλαρμόνια Ορχήστρα, Συμφωνική του BBC, Φιλαρμονική της Δρέσδης, Φιλαρμονική της Ραδιοφωνίας της Γαλλίας, Συμφωνική της Ατλάντας, Εθνική Ορχήστρα της Ισπανίας, Ορχήστρα Δωματίου της Γενεύης, Συμφωνική της Ραδιοφωνίας της Φραγκφούρτης, Εθνική Συμφωνική της Δανίας,

Φιλαρμονική του Μπέργκεν, Συμφωνική της Βαμβέργης και Εθνική Ορχήστρα της Χώρας των Βάσκων. Συνεχίζει τη γόνιμη συνεργασία του με τους Μπάρμπαρα Χάννιγκαν, Σολ Γκαμπέττα, Αντουάν Ταμεστίτ, Λέιφ Όβε Άνσνες και το Κουαρτέτο Belcea. Πιο συγκεκριμένα, με την Μπάρμπαρα Χάννιγκαν θα παρουσιαστούν ως ντούο με κύκλους τραγουδιών των Ολιβιέ Μεσσιάν, Αλεξάντρ Σκριάμπιν και Τζον Ζορν στις αίθουσες Ουίγκμορ Χολ του Λονδίνου, Μουζίκχεμπαου του Άμστερνταμ, Μποζάρ των Βρυξελλών, Κοντσέρτχαους της Βιέννης, Μπουλέζ του Βερολίνου, Φιλαρμονική του Παρισιού, Φιλαρμονική του Έλβα στο Αμβούργο, Κονσέρτχεμπαου του Άμστερνταμ, Παλάου ντε λα Μούζικα της Βαρκελώνης και στο Φεστιβάλ Άνοιξης της Πράγας μεταξύ άλλων. Τα προγράμματα συνδυάζουν τον γαλλικό μοντερνισμό με τη σύγχρονη φωνητική και πιανιστική γραμματεία. Με τον Λέιφ Όβε Άνσνες θα παρουσιάσουν ως πιανιστικό ντούο έργα των Γκαίργκυ Κούρταγκ και Φραντς Σούμπερτ, με παραστάσεις σε: Μαδρίτη, Όσλο, Βρυξέλλες, Άμστερνταμ, Ντιζόν, Αίθουσα Μπουλέζ του Βερολίνου, Μουζίκφεραϊν της Βιέννης, Φιλαρμονική της Κολωνίας, Λίντερχαλλε της Στουτγάρδης και Τόνχαλλε της Ζυρίχης. Συνεργάζεται με κορυφαίες ορχήστρες: Φιλαρμονική της Βιέννης, Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, Ορχήστρες του Κλήβελαντ, του Σαν Φρανσίσκο, του Πίτσμπουργκ, του Σικάγου, της Ατλάντας, του Μόντρεαλ, της Βιέννης, του Λονδίνου, του Παρισιού, Τόνχαλλε της Ζυρίχης, Γκεβάντχαους της Λειψίας, Εθνική Ορχήστρα της Γαλλίας, Φιλαρμονική της Ραδιοφωνίας της Γαλλίας, Φιλαρμονική Δωματίου της Βρέμης, Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας του Μονάχου, της Φραγκφούρτης, της Κολωνίας και της Κοπεγχάγης, Συμφωνική NHK, Φιλαρμονική της Σεούλ, Ορχήστρα της Ακαδημίας της Αγίας Καικιλίας. Έχει παίξει υπό τη διεύθυνση των Πιερ Μπουλέζ και σερ Νέβιλ Μάρρινερ, ενώ συνεργάζεται με μαέστρους όπως οι Έσα-Πέκκα Σαλόνεν, Χέρμπερτ Μπλόμστεντ, Σέμυον Μπύτσκοφ, Σαρλ Ντυτουά, Μίκκο Φρανκ, Σάντου-Ματίας Ρόουβαλι, Κρύστοφ Ουρμπάνσκι, Φιλίπ Χέρρεβεγκε, Τζαναντρέα Νοζέντα, Φιλίπ Ζορντάν, Άντρις Νέλσονς, Φρανσουά-Ξαβιέ Ροτ, Τουγκάν Σοχίεφ, σερ Αντόνιο Παππάνο και Ελίμ Τσαν. Καταξιωμένος μουσικός δωματίου, συμπράττει με φημισμένους καλλιτέχνες όπως οι Σολ Γκαμπέττα, Μπάρμπαρα Χάννιγκαν, Βίλντε Φρανγκ, Ρενώ και Γκωτιέ Καπυσόν, Λέιφ Όβε Άνσνες, Αντουάν Ταμεστίτ και Κουαρτέτο Ébène. Ανάμεσα στις πολλές επιτυχημένες ηχογραφήσεις του, το CD σε μουσική του Σεζάρ Φρανκ (Naïve) απέσπασε πολλές διακρίσεις. Για τα Κοντσέρτα για πιάνο αρ. 2 και 5 του Καμίγ Σαιν-Σανς του απονεμήθηκε το βραβείο «Ηχογράφηση της χρονιάς» (Gramophone). Είναι ο μόνος καλλιτέχνης που έχει κερδίσει πέντε φορές το γαλλικό βραβείο Victoires de la Musique, έχει αποκλειστικό συμβόλαιο ηχογράφησης με την Warner/Erato και τιμήθηκε με το Echo Klassik 2016 για την ηχογράφηση του συνόλου των έργων του Ραβέλ για σόλο πιάνο. Γεννημένος στην Τουλούζη, το μουσικό του ταλέντο γρήγορα αναγνωρίστηκε από τον πιανίστα Ζαν-Φρανσουά Εσσέρ, ο οποίος αργότερα έγινε καθηγητής του στο Ωδείο του Παρισιού. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του με τη Μαρία Κούρτσιο στο Λονδίνο. Είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ραβέλ, του σημαντικού διεθνούς φεστιβάλ που τιμά τον Μωρίς Ραβέλ στο Σαιν-Ζαν-ντε-Λουζ, στην όμορφη Χώρα των Βάσκων.

ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΟΡΩΝ

YΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ