Μέγαρο Μουσικής Αθηνών - Κυριακή Μεσημέρι στο Μέγαρο - 2025 by megaron.gr

Κυριακή μεσημέρι στο Μέγαρο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος

Ντόρα Μπακοπούλου Εν λευκώ 19.10.2025 ΝΤΜΙΤΡΙ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ (1906-1975) Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 8, σε ντο ελάσσονα, έργο 110 Largo Allegro molto Allegretto Largo Largo

FRANZ SCHUBERT (1797-1828) Andantino από τη Σονάτα για πιάνο σε λα μείζονα, D.959

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

JOHANNES BRAHMS (1833-1897) Κουιντέτο με πιάνο σε φα ελάσσονα, έργο 34 Allegro non troppo Andante, un poco Adagio Scherzo. Allegro Finale. Poco sostenuto - Allegro non troppo

ΠIANO

Ντόρα Μπακοπούλου ΒΙΟΛΙ

Νίκος Μάνδυλας Αντώνης Μάνδυλας ΒΙΟΛΑ

Κρυσταλία Γαϊτάνου ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΟ

Χριστόφορος Μιρόσνικοφ

Ντμίτρι Σοστακόβιτς Κουαρτέτο αρ. 8 Το καλοκαίρι του 1960, μέσα σε τρεις μέρες στη Δρέσδη, ο Σοστακόβιτς συνθέτει το Κουαρτέτο εγχόρδων αρ. 8 σε ντο ελάσσονα, έργο 110, που αφιερώνει «στη μνήμη των θυμάτων του φασισμού και του πολέμου». Η σύνθεση δημιουργήθηκε αρχικά για την ταινία Πέντε μέρες, πέντε νύχτες, που αφηγούvταν την καταστροφή της Δρέσδης το 1945. Αν και το Κουαρτέτο είναι φορτισμένο με εξωμουσικές αναγνώσεις, το ακριβές τους περιεχόμενο παραμένει ασαφές. Οι ερμηνείες που έχουν προταθεί –η προσωπική αποστροφή ενός ορθόδοξου σοβιετικού καλλιτέχνη απέναντι στο φασισμό, μια συγκαλυμμένη διαμαρτυρία κατά του ίδιου του σοβιετικού καθεστώτος, μια κραυγή ενάντια σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού– δεν αποκαλύπτουν με βεβαιότητα ποιο ήταν το πραγματικό μήνυμα του Σοστακόβιτς, ή αν υπήρξε καν συγκεκριμένο μήνυμα. Το μοτίβο DSCH –το μουσικό κρυπτόγραμμα του ονόματός του– διαπερνά τα πέντε μέρη του έργου ως προσωπική υπογραφή και ομολογία. Ο συνθέτης αξιοποιεί θεματικό υλικό από προηγούμενα έργα του και δημιουργεί μια μουσική αυτοπροσωπογραφία μέσα στον όλεθρο της ιστορίας. Το αποτέλεσμα είναι ένας αδιάκοπος συγκλονιστικός μονόλογος, όπου τα προσωπικά βιώματα και η συλλογική μνήμη γίνονται ένα.

Franz Schubert Andantino Οι τρεις σονάτες για πιάνο, D.958, 959 και 960, αποτελούν τα τελευταία μεγάλα έργα του Σούμπερτ για σόλο πιάνο. Γράφτηκαν στο τέλος της ζωής του, από την άνοιξη έως το φθινόπωρο του 1828, και εκδόθηκαν μετά το θάνατό του. Όπως και οι υπόλοιπες σονάτες του, έμειναν σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο τον 19ο αιώνα. Σήμερα πλέον θεωρούνται από τα σημαντικότερα ώριμα αριστουργήματά του και ανήκουν στον βασικό πυρήνα του ρεπερτορίου για πιάνο. Ένας λόγος για την παρατεταμένη αδιαφορία απέναντι στις σονάτες φαίνεται να ήταν η σύγκρισή τους με τις σονάτες του Μπετόβεν και η υποβίβασή τους ως έργα δήθεν κατώτερης δομής και δραματικότητας. Πράγματι, οι τελευταίες σονάτες περιέχουν σαφείς αναφορές και ομοιότητες με έργα του Μπετόβεν, τον οποίο ο Σούμπερτ θαύμαζε απεριόριστα. Ωστόσο, διατηρούν ένα ώριμο και απόλυτα προσωπικό ύφος. Σήμερα αναγνωρίζονται γι’ αυτό ακριβώς το ύφος, που εκφράζεται μέσα από στοιχεία όπως η κυκλική τους μορφή, οι ευφυείς εναλλαγές στην τονικότητα, οι υφές που παραπέμπουν σε μουσική δωματίου και η σπάνια εσωτερική ένταση της έκφρασης. Tο Andantino από τη Σονάτα σε λα μείζονα, D.959 –μια αργή κίνηση χωρίς προηγούμενο στο έργο του– ξεκινά με μια στοχαστική μελωδία σε φα δίεση ελάσσονα. Το αρχικό θέμα έχει λιτό και θρηνητικό χαρακτήρα, με χαρακτηριστικές καθοδικές δεύτερες που θυμίζουν αναστεναγμούς. Σύντομα, όμως, η γαλήνη ανατρέπεται στο μεσαίο επεισόδιο, που μοιάζει να εκρήγνυται με βίαιες μετατροπίες και δραματικές χειρονομίες. Αυτή η έξαρση της αρμονίας εκτροχιάζει προς στιγμήν την αφήγηση. Στη συνέχεια, σαν να αφήνει πίσω της τους αιφνίδιους κραδασμούς, η μουσική επιστρέφει στην αρχική της απλότητα. Το Andantino είναι από τις συγκλονιστικότερες σελίδες της ύστερης δημιουργίας του Σούμπερτ, που τροφοδοτεί ακόμα και σήμερα ερμηνείες και συζητήσεις.

Johannes Brahms Κουιντέτο σε φα ελάσσονα Στο Κουιντέτο με πιάνο σε φα ελάσσονα, έργο 34 του Μπραμς η μουσική αποκτά σχεδόν συμφωνικές διαστάσεις. Το έργο πέρασε από μακρά ζύμωση για να καταλήξει στην τελική του μορφή: ξεκίνησε ως κουιντέτο εγχόρδων με δύο βιολοντσέλα, μετατράπηκε σε σονάτα για δύο πιάνα και κατέληξε, το 1864, στο γνωστό κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα. Η μουσική του συνδυάζει εκρηκτικές αντιθέσεις και αυστηρή αρχιτεκτονική· οι δραματικές κορυφώσεις αναδύονται μέσα από τη θεματική επεξεργασία, ενώ το πιάνο και τα έγχορδα συμπράττουν ως ισότιμοι πρωταγωνιστές. Είναι ένα έργο όπου το ρομαντικό πάθος συναντά την κλασική πειθαρχία, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης και θαυμασμού. ΜΑΪΡΑ ΜΗΛΟΛΙΔΑΚΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος

Ιωάννης Νίκολης Svetlana Karpunkina 23.11.2025 ERNEST CHAUSSON (1855-1899) Ποίημα, έργο 25 EUGÈNE YSAŸE (1858-1931) Σονάτα για σόλο βιολί σε ρε ελάσσονα, έργο 27, αρ. 3, «Μπαλάντα» ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΚΡΙΑΜΠΙΝ (1872-1915) Δώδεκα Σπουδές έργο 42, αρ. 4 Οκτώ Σπουδές έργο 8, αρ. 2 & 7 Δώδεκα Σπουδές έργο 42, αρ. 5

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

CÉSAR FRANCK (1822-1890) Σονάτα για βιολί και πιάνο σε λα μείζονα Allegretto ben moderato Allegro Recitativo-Fantasia. Ben moderato Allegretto poco mosso

ΒΙΟΛΙ

Ιωάννης Νίκολης ΠΙΑΝΟ

Σβετλάνα Καρπούνκινα

Ernest Chausson Ποίημα, έργο 25 Η συναυλία ανοίγει με το Ποίημα, έργο 25 του Ερνέστ Σωσσόν, ένα από τα αριστουργήματα του γαλλικού ύστερου ρομαντισμού. Ο Σωσσόν δεν υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγικός συνθέτης. Πέθανε το 1899 σε ηλικία 44 ετών, από τραύματα που υπέστη σε ατύχημα με ποδήλατο. Ο θάνατός του στέρησε τη γαλλική μουσική από τη χαρακτηριστικότερη φωνή της γενιάς που προηγήθηκε του Κλωντ Ντεμπυσσύ και του Μωρίς Ραβέλ. Η μουσική του αποτελεί έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον πλούσιο βαγκνερικό ρομαντισμό του Σεζάρ Φρανκ και τον αισθησιακό ιμπρεσιονισμό του Ντεμπυσσύ. Ο Σωσσόν αποφάσισε να αφοσιωθεί οριστικά στη σύνθεση το 1879, όταν παρακολούθησε μια παράσταση της όπερας Τριστάνος και Ιζόλδη του Βάγκνερ. Την επόμενη χρονιά γράφτηκε στο Ωδείο του Παρισιού, άρχισε μαθήματα σύνθεσης με τον Ζυλ Μασνέ και, στη συνέχεια, ιδιαίτερα μαθήματα με τον Σεζάρ Φρανκ. Από το 1886 υπηρέτησε ως γραμματέας της Εθνικής Εταιρείας Μουσικής (Société Nationale de Musique), που είχε ιδρυθεί από τον Καμίγ Σαιν-Σανς για την προώθηση της γαλλικής οργανικής μουσικής. Έτσι, εντάχθηκε πλήρως στη μουσική κοινότητα του Παρισιού, ενώ το σαλόνι του έγινε τακτικός τόπος συνάντησης λογοτεχνών και μουσικών. Το Ποίημα για βιολί και ορχήστρα γράφτηκε μέσα σε δύο μήνες, από τα μέσα Απριλίου έως τα μέσα Ιουνίου του 1896, και η πρώτη του εκτέλεση δόθηκε στο Ωδείο του Νανσύ στις 27 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς, με σολίστ τον Εζέν Υζαΰ, ο οποίος του είχε ζητήσει να γράψει γι’ αυτόν ένα κοντσέρτο. Ο Σωσσόν θεώρησε τη φόρμα υπερβολικά «βαριά» και αντ’ αυτού προτίμησε να συνθέσει ένα έργο ελεύθερο, γεμάτο λυρισμό και εσωτερικότητα, στο οποίο το βιολί μοιάζει να αφηγείται μια προσωπική ιστορία. Αρχικά το έργο είχε τον υπότιτλο Το τραγούδι του θριάμβου της αγάπης (Le chant de l’amour triomphant), τίτλος μιας νουβέλας του Ιβάν Τουργκένιεφ, αγαπημένου συγγραφέα του συνθέτη. Η ιστορία τοποθετείται στον 16o αιώνα στη Φεράρα και αφηγείται τη σχέση δύο στενών φίλων, ενός ζωγράφου και ενός μουσικού, που ερωτεύονται την ίδια γυναίκα και συμφωνούν να αποδεχθούν την απόφασή της. Εκείνη διαλέγει τον πιο απλό δρόμο, ενώ ο μουσικός φεύγει και ταξιδεύει για χρόνια στην Ινδία και στην Ανατολή. Όταν επιστρέφει, φέρνει μαζί του ένα ινδικό έγχορδο όργανο, στο οποίο παίζει το παράξενα γοητευτικό «Τραγούδι του θριάμβου της αγάπης». Αυτό το μουσικό κομμάτι αποκτά καθοριστικό ρόλο στη σκοτεινή εξέλιξη της πλοκής. Σε μια συγκινητική χειρονομία, ο φίλος του Σωσσόν, Ισαάκ Αλμπένιθ, φρόντισε κρυφά να εκδοθεί η παρτιτούρα από τον εκδοτικό οίκο Breitkopf, πληρώνοντας ο ίδιος τα έξοδα, ώστε να στηρίξει τον συνθέτη σε μια περίοδο που εκείνος βασανιζόταν από αμφιβολίες για το έργο του.

Eugène Ysaÿe Σονάτα «Μπαλάντα» Ο βέλγος δεξιοτέχνης Εζέν Υζαΰ, που αναδείχθηκε σε κορυφαία μορφή της βιολιστικής τέχνης, άφησε και ένα σημαντικό συνθετικό έργο. Η «Μπαλάντα», γραμμένη το καλοκαίρι του 1923, είναι η τρίτη από τις έξι συνολικά σονάτες του έργου 27. Πρόκειται για μια φαντασία σε μία κίνηση, που ξεχωρίζει για τον αφηγηματικό της χαρακτήρα: η μουσική μοιάζει με έπος που ακολουθεί σαφή αφηγηματική πορεία, γεμάτη αντιθέσεις, στιγμές περισυλλογής και παθιασμένες κορυφώσεις. Η γραφή, ιδιαίτερα απαιτητική τεχνικά, αναδεικνύει στο πρόσωπο του Υζαΰ τη διπλή ιδιότητα του ερμηνευτή και του δημιουργού που γνωρίζει το όργανο εκ των έσω. Η Σονάτα για σόλο βιολί σε ρε ελάσσονα, έργο 27 αρ. 3 αφιερώθηκε στον σπουδαίο ρουμάνο συνθέτη και βιολονίστα Τζόρτζε Ενέσκου.

Αλεξάντρ Σκριάμπιν Σπουδές Ο ρώσος συνθέτης και πιανίστας Αλεξάντρ Σκριάμπιν γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1872 στη Μόσχα. Από νωρίς έδειξε μια ιδιαίτερη έλξη προς το δραματικό και το μυστικιστικό στοιχείο. Αν και στην αρχή επηρεάστηκε έντονα από τον Σοπέν, σύντομα χάραξε τη δική του πορεία, γράφοντας μουσική με έντονη συναισθηματική φόρτιση, πλούσια σε ηχοχρώματα και ανατρεπτικές αρμονίες. Ο Σκριάμπιν ήταν συναισθητικός και συνέδεε τη μουσική με τα χρώματα. Χάρη στην ευαισθησία αυτή, το έργο του σταδιακά απέκτησε μια υπερβατική διάσταση. Οι Δώδεκα Σπουδές, έργο 8 ολοκληρώθηκαν το 1894. Είναι η πρώτη συλλογή από σπουδές που δημοσίευσε ο συνθέτης, και αποτελούν ένα εντυπωσιακό πιανιστικό μανιφέστο, καθώς φανερώνουν το δεξιοτεχνικό και εκφραστικό ιδεώδες που –σύμφωνα με τον ίδιο– οφείλουν να κατακτήσουν οι ερμηνευτές του οργάνου. Ο Σκριάμπιν παρουσίασε μερικές από τις Σπουδές στο ντεμπούτο του στην Αγία Πετρούπολη τον επόμενο χρόνο. Στις Σπουδές αρ. 2 & αρ. 7, η λυρική πνοή και οι ορχηστρικές αποχρώσεις της πιανιστικής γραφής προαναγγέλλουν τη μελλοντική εξέλιξη του μουσικού του ύφους. Οι Σπουδές αρ. 4 & 5 από το έργο 42 συντέθηκαν το 1903, σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους του. Ο Σκριάμπιν αξιοποιεί την απαιτητική δεξιοτεχνία για να δημιουργήσει δραματικά τοπία γεμάτα χρωματικές αντιθέσεις, αιφνίδιες εντάσεις και λυρική ευαισθησία. Γραμμένες παράλληλα με τη Σονάτα για πιάνο σε φα δίεση μείζονα, αρ. 4, οι Σπουδές αποκαλύπτουν με τον πλέον συναρπαστικό τρόπο τον μυστικιστικό κόσμο του συνθέτη.

César Franck Σονάτα για βιολί και πιάνο Η συναυλία κλείνει με τη θρυλική Σονάτα για βιολί και πιάνο σε λα μείζονα του Σεζάρ Φρανκ. Η σύνθεση ολοκληρώθηκε το 1886 και προσφέρθηκε ως γαμήλιο δώρο στον Υζαΰ, ο οποίος την ερμήνευσε την ίδια χρονιά στο γάμο του. Η δημόσια πρεμιέρα δόθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1886 στις Βρυξέλλες, σε μια συναυλία που έμεινε στην ιστορία: όταν ξαφνικά τα φώτα έσβησαν, οι δύο μουσικοί συνέχισαν και ολοκλήρωσαν την εκτέλεση από μνήμης, μέσα στο σκοτάδι. Η Σονάτα είναι τετραμερής και βασίζεται στην κυκλική μορφή, όπου τα θέματα επανέρχονται σε νέες μεταμορφώσεις. Από το λυρισμό της πρώτης κίνησης μέχρι τον θριαμβευτικό διάλογο της τελευταίας, το έργο θεωρείται κορυφαίο δείγμα της μουσικής δωματίου του 19ου αιώνα και εξακολουθεί να συγκινεί με την ευγένεια και τη φλόγα του. ΜΑΪΡΑ ΜΗΛΟΛΙΔΑΚΗ

12 © KATERINA MARIANOU

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος

Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου 7.12.2025 ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Τ’ άστριν κι του φιγγαράκι ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ Απόψεν τα μεσάνυχτα Κόνιαλι (οργανικό) ΗΠΕΙΡΟΣ Τρυγόνα (Ζαγορίσιος, οργανικό) Νεραντζιά ΘΡΑΚΗ Κάτω στην Αγια-Μαρίνη Ζωναράδικος (οργανικό)

ΚΥΚΛΑΔΕΣ Αμοργιανό Θά ’ρθει ο καλός μου ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ Φώτα το φεγγαράκι μου Όλα τα κάστρα τα είδα ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑ Καληνύφτα Ταραντέλα (οργανικό) Χορωδία Δόμνα Σαμίου

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μια γαλάζια περιστέρα Με μήνυσε μια αρχόντισσα Γκάιντα (οργανικό)

Aegean Arc:

ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ Τζιβαέρι Παραξυπνήματα Ροδίτικος

Γιώργος Κοντογιάννης

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Αραμπάς περνά Καροτσέρης (οργανικό)

Χαρίτων Χαριτωνίδης

ΚΡΗΤΗ Σε ψηλό βουνό Πεντοζάλι (οργανικό)

ΚΑΝΟΝΑΚΙ

Στέφανος Δορμπαράκης ΛΥΡΑ ΟΥΤΙ, ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΛΑΟΥΤΟ

Κυριάκος Ταπάκης ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΧΟΡΕΥΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ, ΓΚΑΪΝΤΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΡΟΥΣΤΩΝ

Λουκάς Μεταξάς ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΧΟΡΩΔΙΑΣ, ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Κατερίνα Παπαδοπούλου

[Ενδέχεται να υπάρξουν αλλαγές στο πρόγραμμα.]

Ταξίδι στην Ελλάδα με τη Χορωδία Δόμνα Σαμίου Ο δίσκος Ταξίδι στην Ελλάδα με τη Δόμνα Σαμίου κυκλοφόρησε το 1972 και ήταν ένας σταθμός στην παρουσίαση της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Πρόκειται για μια συλλογή δώδεκα τραγουδιών και οργανικών σκοπών που καλύπτουν ένα ευρύ γεωγραφικό τόξο του ελληνισμού: από τη Θράκη και την Ήπειρο μέχρι τη Μακεδονία και την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασία και την Κύπρο. Η επιλογή συνδυάζει φωνητικά και οργανικά κομμάτια, σε διαφορετικές κατηγορίες: ερωτικά και τραγούδια της ξενιτιάς, «φιλοσοφικά» ριζίτικα, αλλά και ζωηρούς χορευτικούς σκοπούς, όπως ο Ζωναράδικος, ο Ζαγορίσιος ή ο Καροτσέρης. Το ρεπερτόριο φωτίζει τον εντυπωσιακό πλούτο της ελληνικής μουσικής παράδοσης και την εκφραστική της ποικιλία, από τη λιτή, δωρική έκφραση των κρητικών ριζίτικων έως τις μελωδίες της Μακεδονίας και της Θράκης, ή τα τραγούδια της ξενιτιάς από τα Δωδεκάνησα και την Ήπειρο. Η δισκογράφησή τους, με τη φωνή της Δόμνας Σαμίου και τη συμμετοχή άλλων τραγουδιστών και τοπικών μουσικών, έγινε με όργανα χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής – κλαρίνο, κρητική λύρα, σαντούρι, λαούτο. Αναδεικνύεται έτσι η αυθεντικότητα του ήχου και το ιδιαίτερο ύφος κάθε τόπου, ενώ παράλληλα φωτίζεται συνολικά η πολυμορφία του ελληνικού παραδοσιακού τραγουδιού. Τα τραγούδια αυτά παρουσιάζονται με νέα ματιά από τη σημερινή Χορωδία Δόμνα Σαμίου. Θα περάσουμε από τους ίδιους τόπους, θα βαδίσουμε τα ίδια μουσικά μονοπάτια, με άλλους συντελεστές, με σημερινή οπτική, με ανανεωμένη διάθεση, πάντα με σεβασμό στο αισθητήριο του λαϊκού δημιουργού από τη Μακεδονία, την Ήπειρο, την Κωνσταντινούπολη, την Κρήτη, την Κύπρο, τη Μικρά Ασία, τη Θράκη, τα Δωδεκάνησα, τις Κυκλάδες, την Πελοπόννησο, τον Πόντο, την Καππαδοκία, την Κάτω Ιταλία... Η Χορωδία Δόμνα Σαμίου, σε συνεργασία με αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, μας οδηγεί σε έναν κοινό τόπο μουσικής συνεύρεσης, με στόχο τη μέθεξη και την ουσιαστική ψυχική επικοινωνία, αυτήν που πάντα ο λαός μας επιτύγχανε με όχημα τη μουσική μας παράδοση. ΜΑΪΡΑ ΜΗΛΟΛΙΔΑΚΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΗΣ

ΛΟΥΚΑΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ

ΧΑΡΙΤΩΝ ΧΑΡΙΤΩΝΙΔΗΣ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΟΡΩΝ

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ

ΧΟΡΗΓΟI ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ