Case Study_ Διεθνές Μουσείο Σύγχρονης Γλυπτικής Τέχνης στο Santo Tirso-Πορτογαλία

Διεθνές Μουσείο Σύγχρονης Γλυπτικής Τέχνης στο Santo Tirso

Το Παλιό κτίριο-Η περιοχή

Χάρτης του Santo Tirso το 1867.

Τόπος και χρόνος πραγματοποίησης του έργου-Αρχιτέκτονας.

Το μοναστήρι βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ave, στο κάτω μέρος της πόλης Santo Tirso. Ιδρύθηκε από τον άρχοντα D. Unisco Godiniz και τον σύζυγό του Abunazar Lovesendes, το 978 μχ, από άγνωστο αρχιτέκτονα επί τάγματος του Άγιου Βενεδίκτου. Η σημερινή ενοριακή εκκλησία χτίστηκε το 1659- 1679, έργο του Frei João Turriano, γιος ενός αρχιτέκτονα από το Μιλάνο, Leonardo Turriano. Είναι σταυροειδή μορφή και τριμερή διάταξη των κλιτών. Η ημερομηνία του 1679 είναι εγγεγραμμένη στο τύμπανο, η οποία υποθετικά αντιπροσωπεύει το τέλος της κατασκευής της εκκλησίας.

Θέση στον αστικό ιστό.

Το μοναστήρι του Santo Tirso βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ave, που συνορεύει με το φράκτη του και χωρίζεται σε δύο μέρη, την Εκκλησία και το μοναστήρι και την Γεωπονική Σχολή. Κάθε μοναστήρι περιέχει λειτουργίες και κτίρια στο όριο της περιοχής που ορίζει, μια εκκλησία, μια μονή, έναν ξενώνα, εργαστήρια, εγκαταστάσεις αφιερωμένες στα ζώα, κήπους και κάποια γεωργική γη. Το Βενεδικτινό μοναστήρι του Santo Tirso χτίστηκε επάνω στην περίφραξη μιας αυτόνομης μικροκλίμακας. Δημιουργήθηκε δηλαδή μια κοιτίδα ανάπτυξης του τόπου. Όλες οι χρήσεις που έχουν λάβει χώρα σήμερα στα κελύφη που προυπήρχαν έχουν έναν γραμμικό, ισορροπημένο και ισχυρό άξονα συμμετρίας μέσα στον αστικό ιστό.

Χωρικές διαμορφώσεις μοναστηριού.

Για τοπογραφικούς λόγους (κλίση προς τον ποταμό Ave) το μοναστήρι αναπτύχθηκε με γραμμικό τρόπο.

Ιδιαίτερη ταυτότητα Σημασία του κτιρίου για την εποχή του.

Η κύρια έκταση τους μοναστηριού αποτελείται από μια υπαίθρια πλατεία που είναι ο κύριος χώρος. Για να διασφαλισθεί ότι αυτός ο χώρος ήταν ημι-δημόσιος δημιουργήθηκε διαφοροποίησή του σε σχέση με το δημόσιο αυτοκινητόδρομο, με μια πρόσβαση με σκάλες, ορίζοντας διαφορετική υψομετρική στάθμη. Η έκταση αυτού του μοναστηριού της Βενεδικτινής εποχής, δεν τονίζει μόνο το μεγαλείο της ιστορίας του σαν κτίριο, αλλά προσδίδει αρχιτεκτονική αξία στον τόπο, καθώς ενσωματώνει όλα τα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν ως μοναστικό οίκημα. Η δυναμική της μνήμης που γεννάται στον επισκέπτη λόγω των διαφορετικών φάσεων κατασκευής του μέσα στο χρόνο όπως και οι διαφορετικές σχέσεις μεταξύ των χρήσεων του, το θέτουν ως ένα οικοδόμημα που υφίσταται σαν ζωντανός οργανισμός σε συνεχή μετασχηματισμό.

• 1_ Η Εκκλησία • 2_ Το οστεοφυλάκιο • 3_ Το μοναστήρι δίνοντας έμφαση στα κλίτη περιμετρικά και στην ένταξη ενός ανοιχτού αιθρίου στο κέντρο με κύριο στοιχείο εξωραισμού ένα σιντριβάνι.

•4_ Η αίθουσα συνάθροισης ήταν ένας τόπος συνάντησης για την Κοινότητα των Βενεδικτίνων.

• 5_ Η βιβλιοθήκη • 6_ Οι κοιτώνες • 7_ Ο ξενώνας. Σήμερα ο χώρος αυτός χρησιμοποιείται από το μουσείο Abade Pedrosa, στο οποίο τα κελιά μετατράπηκαν σε χώρους Εκθέσεων για τα έργα του.

• 8_ Η τραπεζαρία • 9_ Το φαρμακείο .Σήμερα υπάρχει ακόμα μόνο ο τροχός του φαρμακείου, λειτουργεί ως χώρος εργαστηρίων της Γεωπονικής Σχολής.

• 10_ Τα εργαστήρια καθόρισαν το χειρωνακτικό έργο των μοναχών. Σήμερα χρησιμοποιείται από την σχολή.

Φάσεις εξέλιξης του κτιρίου.

Οτιδήποτε στον κόσμο δεν είναι ασφαλές, σταθερό, μόνιμο όλα αλλάζουν συνεχώς. Και έτσι ήταν σε αυτό το μοναστήρι του Santo Tirso, μια κατασκευή με αρκετές οικοδομικές φάσεις με την πάροδο του χρόνου. Τα στοιχεία της προέκυψαν από ιστορικές έρευνες, καταλήγουν πως το μοναστήρι, το οποίο του προυπάρχει από την εποχή Βενεδικτίνων, έχει 10 κατασκευαστικές φάσεις.

Γραμμική ανάπτυξη

Η άμεση θέση του κύριου άξονα χωρίζεται σε δυο ροές-διαδρομές ημιδημόσιες και ιδιωτικές. Ιδιωτικές είναι τα μονοπάτια νότια της μονής, όπου τα χρησιμοποιεί η Γεωπονική σχολή για να αποκτήσει πρόσβαση στους κήπους και τους βοτανικούς κήπουςφυτώρια που έχουν ακανόνιστες μορφές και λειτουργούν γι 'αυτήν ενώ στο βορρά οι διαδρομές μεταφέρουν το κοινό, στα φυτώρια που βρίσκονται για καλλιέργεια (κοινοτικοί κήποι). Επίσημοι (ημι-δημόσιοι) κήποι που οριοθετούνται από παρτέρια, δίπλα στο μοναστικό σύνολο. Ανάπτυγμα μοναστικού συνόλου και Γεωπονικής Σχολής.

Το νέο κτίριο - Η νέα επέμβαση

Αποκατάσταση και προσθήκη - ένταξη νέας κτιριακής μονάδας στο υφιστάμενο περιβάλλον. Αποκατάσταση Δημοτικού Μουσείου Abade Pedrosa MMAP ( πρώην ξενώνας μοναστηριού ) και δημιουργία εκ νέου ενός Μουσείου Σύγχρονης Γλυπτικής ( MIECST ). Álvaro Siza Vieira Eduardo Souto de Moura

Οι αρχιτέκτονες

Πραγματοποίησαν την κατασκευή του Διεθνούς Μουσείου Σύγχρονης Γλυπτικής (MIEC) και την αποκατάσταση του Δημοτικού Μουσείου Abade Pedrosa (MMAP).

Eduardo Souto de Moura

Álvaro Siza Vieira

"Ο στόχος είναι να έχει κανείς πρόσβαση και στα δυο μουσεία, με μια κοινή είσοδο μέσα από το νέο κτίριο"

Τόπος και χρόνος πραγματοποίησης του έργου.

Ο σχεδιασμός της ογκομετρικής πρότασης προέκυψε από την πρόθεση συμπερίληψης της πλατείας στο νέο μουσείο, αλλά και το παλιό μουσείο (Δημοτικό Μουσείο Abade Pedrosa) με κοινό γνώμονα την ένωση αυτών μεταξύ τους. Το νέο κτίριο έχει βρει το κατώτερο όριο της Μονής São Bento ως μέγιστο επίπεδο, ώστε να μην ενοχλεί ούτε να επικαλύπτεται με αυτό το ιστορικό κτίριο, με το οποίο θα έχει μια φυσική σχέση συνέχειας. Ο χώρος κατασκευής του MIEC έχει έκταση 2156,83 τ.μ. Χρόνος πραγματοποίησης έργου : 2012-2016

Διάγραμμα κύριων αξόνων κίνησης εντός του πεδίου μελέτης

Διάγραμμα προσανατολισμού και προσέγγισης της περιοχής.

Η καινούργια χρήση - ανάλυση λειτουργίας του έργου.

Σεβόμενοι και ακολουθώντας το προκαταρκτικό πρόγραμμα του Δήμου, η πρόταση των αρχιτεκτόνων, βασίστηκε στην κατασκευή ενός νέου κτιρίου που στεγάζει τη συλλογή του σύγχρονου μουσείο γλυπτικής και στη συνέχεια στην ανακαίνιση του κτιρίου MIEC όπου λειτουργεί το MMAP. Η σύνδεση μεταξύ των δύο κτιρίων είναι ακριβής και παρόλο που συνδέει λειτουργικά και τα δύο, επιτρέπει τη διατήρηση της ανεξαρτησίας σε μορφή και γλώσσα.

Διεθνές Μουσείο Σύγχρονης Γλυπτικής

Αποκατάσταση Δημοτικού Μουσείου Abade Pedrosa

Κάτοψη υπόγειου χώρου προσθήκης.

Κάτοψη ισόγειου χώρου προσθήκης και Δημοτικού Μουσείου Αdabe Pedrosa.

Διάγραμμα ανάπτυξης κινήσεων ανάμεσα στα δυο κτίρια.

Διάγραμμα εκτόνωσης ροών ανάμεσα στα δυο κτίρια.

Διάγραμμα τομών με έμφαση στις κινήσεις και τον ιδιωτικό-κοινόχρηστο χώρο.

Διάγραμμα τομών με έμφαση στις κινήσεις και τον ιδιωτικό-κοινόχρηστο χώρο. Διαγραμματική απόδοση.

Διάγραμμα τομών με έμφαση στις κινήσεις και τον ιδιωτικό-κοινόχρηστο χώρο.

Διάγραμμα τομών με έμφαση στις κινήσεις και τον ιδιωτικό-κοινόχρηστο χώρο. Διαγραμματική απόδοση.

Σκαριφήματα αναπτύγματος ιδεών σχεδιασμού

Αρχείο Alvaro Siza.

Ανάλυση Κατασκευής

MMAP - Δημοτικό Μουσείο Abade Pedrosa Το κτίσμα είναι κατασκευασμένο από πωρόλιθο, έχει τοίχους επιχρισμένους με αργιλικό κονίαμα βαμμένο άσπρο, διατηρώντας τον εμφανή πωρόλιθο σε δομικά στοιχεία του κτιρίου, παραστάδες, υποστηλώματα κλπ. Η νότια υπερυψωμένη όψη έχει ένα πολύ επιβλητικό αέτωμα όπου αναπαριστά το μνημειώδες χαρακτήρα του Τάγματος του São Bento. Η οροφή του κτιρίου αποτελείται από κεραμοσκεπή, με βυζαντινά κεραμίδια υποστηριζόμενη από ξύλινο σκελετό.

Κατασκευαστική λεπτομέρειες Δημοτικού Μουσείου Abade Pedrosa.

Κατασκευαστική λεπτομέρεια εκθεσιακού χώρου Δημοτικού Μουσείου Abade Pedrosa.

MIEC - Διεθνές Μουσείο Σύγχρονης Γλυπτικής Το νέο μουσείο αποτελείται οικοδομικά από Φ.Ο από οπλισμένο σκυρόδεμα, επικαλυμμένη εσωτερικά με γυψοσανίδες υψηλής πυκνότητας (απαιτούνται σε εκθεσιακούς χώρους), εξωτερικά χρησιμοποιήθηκε σύστημα ETICS με ορυκτοβάμβακα υψηλής πυκνότητας, επικαλυμμένο με ενισχυμένο σοβά και λευκό επίχρισμα, όπως τα γύρω κτίρια. Επιπλέον η επένδυση γρανίτη θέτει τη βάση του μουσείου επίσης ορατή σε υπάρχοντα κτίρια. Οι εσωτερικοί τοίχοι προστατεύονται, κυρίως από μαρμάρινη επένδυση στους κοινόχρηστους χώρους και από μαρμάρινα πλακάκια στους εκθεσιακούς χώρους. Στους τεχνικούς χώρους και στους χώρους εξυπηρέτησης οι τοίχοι προστατεύονται από ξύλινη επένδυση μέχρι το ύψος του πρεκιού της πόρτας. Εκτός από τους τεχνικούς χώρους και τις αίθουσες υπηρεσιών στις οποίες εφαρμόστηκε πολυμερές δάπεδο, το υλικό που χρησιμοποιείται κατα κόρον στο δάπεδο είναι το μάρμαρο.

Κατασκευαστικές λεπτομέρειες σε σκαριφήματα - από αρχείο Alvaro SIza.

Σκίτσα και μοντελοποίηση μακετών από αρχείο του Alvaro SIza.

Αποκατάσταση Δημοτικού Μουσείου Abade Pedrosa

Διεθνές Μουσείο Σύγχρονης Γλυπτικής

Η κριτική θεώρηση

Η φυσιογνωμία και αρχές σχεδιασμού του Alvaro Siza. Ο Siza επιμένει ότι η επιλογή και ο μετασχηματισμός των προϋπάρχοντων μοντέλων διέπεται από την "θέση" που χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα ως "τρόπος ζωής" και "τόπος". Σύμφωνα με τους ορισμούς του, η "θέση" είναι σε συνεχή ροή και κάθε τόπος είναι "διαφορετικός και πολύπλοκος", ορισμοί που αρνούνται τη δυνατότητα μιας κλειστής και ενιαίας γλώσσας που βασίζεται σε απόλυτα πρότυπα και κανόνες. Βρίσκεται σε μια συνεχή επανεξέταση της αρχιτεκτονικής. Αν και ακολουθώντας το κίνημα του Μοντερνισμού, η αρχιτεκτονική έρευνα του Álvaro Siza Vieira κινείται κατά μήκος της λεπτής κόκκινης γραμμής μεταξύ αφαίρεσης και αναπαράστασης. Η αρχιτεκτονική του Siza, είναι βασισμένη σε μια μεταπολεμική αναθεώρηση του κανόνα βιομηχανικού μοντερνισμού, προχωρεί σταδιακά κυρίως μέσω μιας μεταφορικής και αναλογικής σχέσης μεταξύ της αρχιτεκτονικής μορφής και του ανθρώπινου σώματος.

Αξίζει να αναφερθεί πως τα σκίτσα του Álvaro Siza, σχεδιάζονται αυστηρά με ένα μαύρο στυλό σε φύλλα μεγέθους Α4 και δείχνουν ένα σπάνιο συνδυασμό στοιχείων αρχιτεκτονικής, στοιχείων περιβάλλοντος, ζωικών και ανθρώπινων μορφών.

Τρεις βασικές αρχές που καθοδηγούν το έργο του Siza: Συμμετοχή - η οποία μεταφράζεται ως αδιάκοπη και αυστηρή πρακτική διαπραγμάτευσης μεταξύ των προσδοκιών των πελατών και των προθέσεων του αρχιτέκτονα. Συνοχή - τόσο ιστορικού όσο και τοπογραφικού ενδιαφέροντος, μεταξύ του χώρου και των νέων κατασκευών, προσφέροντας μια

Ο Alvaro Siza παρόλο που εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τα στάδια του σχεδιασμού μέσω της σχεδιαστικής γλυπτικής μεταφοράς, εξέλιξε την παραδοσιακή του σχεδιαστική διαδικασία, βασισμένη κυρίως σε αλληλουχίες αφαιρέσεων και παραμορφώσεων τυπολογικών σχημάτων, σε χαρακτηρισμούς αρχιτεκτονικού σώματος ως αφηρημένη γλυπτική.

αρχιτεκτονική ως ανοιχτό έργο τόσο στις παρεμβάσεις όσο και στους μελλοντικούς μετασχηματισμούς και συγχρόνως, να συνυπολογίζει τις προϋπάρχουσες αρχαιολογικές φάσεις. Συμπερίληψη - που αναφέρεται τόσο στην ευκαιρία της ελεύθερης μετακίνησης μέσα στα κτίριά του με την αίσθηση της εξερεύνησης και της εύρεσης γεγονότων που έχουν αναζητηθεί από τον άνθρωπο, όσο και στην δέσμευση όλων των θεμάτων και προτάσεων που προέρχονται από την περιοχή.

Σκίτσο από το οικοδόμημα του Μουσείου Γλυπτικής στο Santo Tirso Αρχείο Alvaro Siza

Η φυσιογνωμία του Fernando Pessoa «Λαθρεπιβάτης της ζωής» όπως συνήθιζε ο ίδιος να αποκαλεί τον εαυτό του, «ο άνθρωπος με τη μάσκες», ο Πορτογάλος συγγραφέας , Fernando Pessoa είναι αναμφισβήτητα εκείνος που τον επινόησε. Το έργο της ζωής του, ποίηση μέσα στην ποίηση, ήταν οι ετερώνυμοι. Ο ιδιοφυής ποιητής μας κληροδότησε ένα τεράστιο έργο, του οποίου η καταγραφή και η ταξινόμηση συνεχίζεται εδώ και μισό πλέον αιώνα. Το θέμα δεν εξαντλείται όμως στον όγκο του συγκεκριμένου έργου, αλλά κυρίως στην επινόηση των 72 ετερώνυμων χαρακτήρων, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη λογοτεχνική σκηνή της Πορτογαλίας. Αυτό που συγκλονίζει είναι ότι κάθε προσωπικότητα που επινόησε ο Pessoa για να εξωτερικεύσει τα αισθήματα και τις ιδέες του είναι τόσο ετερόκλητες που διαφαίνεται ξεκάθαρα η αγωνία του να οριοθετήσει το σύμπαν του, μέσα σε τόσες διαφορετικές παραμέτρους, σε τόσες ακραίες συνθήκες δημιουργίας της μιας περίπτωσης από την άλλη.

Βασικές αρχές του Fernando Pessoa: Το έκδηλο πάθος του Pessoa για τις λέξεις. Η λεξιλαγνεία του, του επιτρέπει να μεταχειριστεί άνετα λέξεις που φαινομενικά είναι δύσκολο να ενταχθούν στο σύνολο μιας ποιητικής σύνθεσης. Πίσω από το προκαθορισμένο, εισάγει στη σκέψη του την επαναστατική διαύγεια αυτογνωσίας. Τίποτα εδώ δεν έχει την πρόθεση κατασκευής, όλα βιώνονται υπαρξιακά. Ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τη γέννηση του

Στοχασμός Pessoa

Στη ζωή η μόνη πραγματικότητα είναι η αίσθηση. Στην τέχνη η μόνη πραγματικότητα είναι η συνείδηση της αίσθησης. Η τέχνη εν τέλει, είναι η αρμονική έκφραση της συνείδησής μας για τις αισθήσεις, με άλλα λόγια οι αισθήσεις μας πρέπει να εκφράζονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργούν ένα αντικείμενο που θα καταστεί μια αίσθηση για τους άλλους. Οι αρχές της τέχνης είναι:

την σημασία του χώρου που τους περιβάλει στο πεδίο τον

• Κάθε αίσθηση πρέπει να εκφράζεται πλήρως.

• Η αίσθηση πρέπει να εκφράζεται κατά τρόπον ώστε να μπορεί να αντανακλά πράγματα.

• Το παραγόμενο σύνολο να προσομοιάζει όσο περισσότερο

αισθήσεων και της λογικής.

γίνεται σε ένα οργανωμένο ον: μόνο έτσι θα ζήσω.

πορτογαλικού μοντερνισμού στον τομέα της λογοτεχνίας. Μέσα από την ανάγνωση του έργου του Pessoa ανακαλύπτουμε

Η φύση της ποίησης του, είναι αυτοβιογραφική, αυτοψυχαναλυτική, και περιγράφει αυτούσια τι αισθάνεται. Κάθε φορά που γραφεί ανάλογα με το πώς νιώθει μετουσιώνεται σε έναν άλλο πρόσωπο που γράφει αντί γι’ αυτόν.

«Πίσω από τις μάσκες», Σημειώσεις ενός λαθρεπιβάτη της ζωής Γ΄έκδοση, εκδόσεις Ροές

Συσχετισμός και κριτικός σχολιασμός του Siza και Pessoa αναλύοντας κοινές συνεσταμένες και εξετάζοντας την βιωματική εμπειρία που δημιουργούν τα έργα τους.

F E R N A N D O

Οι αόριστες εσωτερικές απορίες για το πώς τα χωρικά ερεθίσματα επηρεάζουν την ψυχολογία του ατόμου ήταν η αρχική κατευθυντήρια γραμμή για αναζήτηση. Οι ποιητές όπως ο Pessoa, παρόλο που δεν είχαν σχέση με την αρχιτεκτονική είναι οι πλέον ειδικοί στο να αισθάνονται και να μεταφέρουν αυτούσια το συναίσθημα σε χαρτί. Μέσα από την ανάγνωση του έργου του Pessoa ανακαλύπτουμε την σημασία του χώρου που τους περιβάλει στο πεδίο τον αισθήσεων και της λογικής.

πραγματικότητας ενισχύεται και αρθρώνεται από αυτή τη σταθερή ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ. Η αρχιτεκτονική είναι ουσιαστικά μια επέκταση της φύσης στην ανθρωπογενή σφαίρα, παρέχοντας το έδαφος για την αντίληψη και τον ορίζοντα της εμπειρίας και της κατανόησης του κόσμου. Κάθε συγκινητική εμπειρία αρχιτεκτονικής είναι πολυαισθητηριακή. ιδιότητες του σχεδιασμού του Siza είναι ο χώρος, η ύλη και η

Οι λεπτομέρειες του χώρου δίνουν φυγή στην ποιητική εικόνα. H τοποθέτηση του αναγνώστη σε έναν χώρο συμβάλλει στην προσαρμογή του στην εικόνα του συναισθήματος που θα

P E S S O A

A L V A R O

Στην αρχιτεκτονική του Alvaro SIza, η αίσθηση της

ακολουθήσει. Αν το παρατηρήσουμε αυτή η αρχή διέπει το σύνολο του έργου του Pessoa. Σε κάθε ποίημα ή πρόζα για να μεταδώσει ένα συναίσθημα ουσιαστικά έπλαθε έναν χώρο και το μέσο του

S I Z A

κλίμακα. Η αρχιτεκτονική ενισχύει την υπαρξιακή εμπειρία, την αίσθηση του να είσαι στον κόσμο, και αυτό είναι ουσιαστικά η ενισχυμένη εμπειρία του εαυτού.Τα μάτια θέλουν να συνεργαστούν με τις άλλες αισθήσεις.

ήταν ο λόγος. Αυτή μπορούμε να πούμε ότι είναι η «λογοτεχνική

Η ποιότητα των εντάσεων που συνθέτει και των λεπτομερειών

σύνθεση ενός χώρου».

του, απορρέει κατά κύριο λόγο, κατά τη γνώμη μου, από δύο θέματα: την προσοχή και την ανησυχία. H σαφής βεβαιότητα ότι το

Η λογική πραγματικότητα μιας αίσθησης συναντά τον

βασικό είναι πάντα λίγο διαφορετικό από τις επιλεγμένες

φαντασιακό κόσμο του ασυνείδητου.

κατευθύνσεις και από πιθανές εξηγήσεις.

Ζητήματα που εξετάστηκαν για την βιωματική εμπειρία που δημιουργούν τα έργα του Siza και Pessoa.

Χώροι μνήμης και φαντασίας Έχουμε μια εγγενή ικανότητα να θυμόμαστε και να φανταζόμαστε μέρη. Η αντίληψη, η μνήμη και η φαντασία βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση. Το πραγματικό μέτρο των ποιοτήτων μιας πόλης είναι αν μπορεί κανείς να φανταστεί και να περιηγηθεί μέσω της μνήμης.

Αρχιτεκτονική των αισθήσεων Η αρχιτεκτονική μας επιτρέπει να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε τη διαλεκτική της μονιμότητας και της αλλαγής, να εγκατασταθούμε μέσα στον κόσμο, και να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας σε μια συνέχεια του πολιτισμού και του χρόνου. Στον τρόπο του να αντιπροσωπεύει και να δομεί τη δράση και τη δύναμη, η κοινωνική και πολιτιστική τάξη, αλληλεπιδρά και διαχωριζει, την ταυτότητα και την μνήμη.

Βιώμενος χώρος Η αρχιτεκτονική όπως και η λογοτεχνία εμπλέκει την αμεσότητα της αισθητηριακής μας αντίληψης. Είναι γεγονός άλλωστε πως Η αισθητηριακή προσέγγιση στην αρχιτεκτονική είναι ο χειρισμός του χώρου, των υλικών, του φωτός και της σκιάς μέσω της επίδρασης στις ανθρώπινες αισθήσεις.

υπάρχει μια συνεχής αλληλεπίδραση ανάμεσα στον άνθρωπο και στον χώρο. Όσον αφορά το έργο του Siza, η επαφή του ανθρώπου με το χώρο, το χώρο που περικλείεται σε μια μορφή, ένα σχήμα, συνιστά μια βιωματική διαδικασία που καλεί τη συμμετοχή όλως των αισθήσεων, ολόκληρης της ανθρώπινης ύπαρξης. Το κτίριο συνιστά μια εμπειρία, «προσεγγίζεται, αντιμετωπίζεται, συναντάται, σχετίζεται με το σώμα, διατρέχεται, χρησιμοποιείται ως μια συνθήκη για άλλα πράγματα». Όταν βιώνει κανείς κάτι μέσω την αντίληψης, είτε πρόκειται για χώρο είτε για ποίηση, όπως αυτή του Pessoa, προβάλλει στη συγκεκριμένη συνθήκη εμπειρίας προερχόμενη από την ιδέα της σύνδεσης και της μνήμης. Η αρχιτεκτονική μπορεί να μας αποσπάσει από το παρόν και να μας οδηγήσει στη βίωση της πορείας του χρόνου, όπως αυτή καθρεφτίζεται στα κτίρια και στις πόλεις.

Συμπεράσματα

Συνοψίζοντας, το έργο του Siza και του Eduardo Souto de Moura, χαρακτηρίζεται από την αίσθηση της αρχιτεκτονικής ως μέσο βιωματικής εμπειρίας, συνοχής και μνήμης. Η αρχιτεκτονική τους, κάνει κάποιον να δει, και να αποκαλύπτει παρά να ερμηνεύει την αλήθεια. Η σύνδεση μεταξύ των δύο κτιρίων είναι ακριβής και, παρόλο που και από λειτουργική άποψη, τους επιτρέπει να παραμείνουν ανεξάρτητα στη μορφή και τη γλώσσα. Στόχος είναι η πρόσβαση στα δύο μουσεία μέσω μιας κοινής εισόδου μέσω του νέου κτιρίου. Υπογράμμισαν το χάσμα μεταξύ τους, οικοδομώντας μια νέα κατασκευή που συνδέει φυσικά τα δύο κτίρια. Αυτή η παρέμβαση είναι πραγματικά ένας τρόπος για να ξεκινήσει ο διάλογος ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και μαρτυρίες. Από τη μία πλευρά, τα αρχαιολογικά αντικείμενα που εκτίθενται στο Μουσείο Abade Pedrosa είναι τοποθετημένα σε σχέση με τα σύγχρονα γλυπτά του MIEC.

Αν η αρχιτεκτονική του Siza αφηγείται τον χώρο μέσα από έναν πραγματικό υπαρκτό χώρο, η λογοτεχνία του Pessoa θα μπορούσε να είναι η καταγραφή της συναισθηματικής πορείας μέσα σε αυτόν. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να συνδεθούν αυτές οι δυο τέχνες. Και οι δυο χρησιμοποιούν διαφορετικά εργαλεία με κοινό σημείο αναφοράς την φαντασία.