Τεύχος 872

Α

Σ ΤΟΙ Χ Ν • ΕΙ

SBARI • ΠΑ Ν

ΛΛ

Α

AΦΙΕΡΩΜΑ ΘΕΑΤΡΟ CU

Ε

FO

2025

ΝΑ

Ω ΎΠ

Νο

Γ

Ν

Τ

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ! ΔΩΡΕΑΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ

Η ΜΌΤ ΤΕΣ Ε

FREE PRESS 23.10.2025

ΣΙ

872

Ω

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΕΖΟΝ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

Ν

125

2

LiFO

23.10.25

6 ΣΤΗΛΕΣ

index872

βασιλική σιουτη

πολιτικο επταημερο νικολασ σεβαστακησ

ασκησεισ αναπνοησ γιάννησ πανταζόπουλοσ

talking points

γιάννησ παντελάκησ

akροβατωντασ ερωφιλη κοκκαλη

πο(ρ)νογραφια

18

Α Φ Ι Ε Ρ Ω Μ Α Θ Ε ΑΤ ΡΟ

στο εξωφύλλο: Φωτογραφία απο την παράσταση «Λεωφορείο ο Πόθος».

27

2025

22

Ο STEVE BLAME ΕΙΝΑΙ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

14

92 ΛΕΠΤΑ ΜΕ ΤΗ ΓΙΟΎΛΗ ΤΣΑΓΚΑΡΆΚΗ

79

www.lifo.gr ΔΥΟ ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. ΒOΥΛΗΣ 22, 105 63 ΑΘΗΝΑ T 210 3254 290 F 210 3249 785 info@lifo.gr

εκδοτης/διευθυντησ

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος chief executive officer/editor in chief Μιχάλης Μιχαήλ chief operating officer/commercial director Θανάσης Χαραμής σύμβουλος σχεδιασμού Γιάννης Καρλόπουλος διευθυντής συνταξησ Γιάννης Πανταζόπουλος διευθυντής εντυπησ εκδοσησ Τάσος Μπρεκουλάκης διευθυντής mikropragmata.lifo.gr Άρης Δημοκίδης υπευθυνη πολιτικου ρεπορταζ - ερευνασ Βασιλική Σιούτη αρχισυνταξία podcasts Μερόπη Κοκκίνη συντονισμοσ υλησ Νινέττα Γιακιντζή –––––– εμπορικο τμημα advertising director Ξένια Στασινοπούλου direct sales director Κώστας Μαντάς head of digital advertising Άννα Λαπαρδάγια direct sales Γιώργος Λυκουργιώτης advertising manager Πωλίνα Κουτσοβίλη (pkoutsovili@lifo.gr) advertising coordinator Κατερίνα Κουρμούζη (kkourmouzi@lifo.gr) head of creative Βασίλης Καψάσκης branded content managers Φιλιώ Ράγκου, Ιωάννα Παναγοπούλου digital campaign manager Γιώργος Γιαννή advertising executive Χριστίνα Καλλή –––––– συντακτικη ομαδα Θοδωρής Αντωνόπουλος, Λουίζα Αρκουμανέα, Γιάννης Βασιλείου, Ντίνα Καράτζιου, Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, Λασκαρίνα Λιακάκου, Τίνα Μανδηλαρά, Αργυρώ Μποζώνη, Μαρία Παππά, Χρήστος Παρίδης, Δημήτρης Πολιτάκης, Γιώργος Τσαγκόζης συνεργατεσ Τζούλη Αγοράκη, Έφη Ανέστη, Αλέξανδρος Βουρλάκος, Ειρήνη Γιαννάκη, Λίνα Ιντζεγιάννη, Χάρης Καλαϊτζίδης, Μίνα Καλογερά, Ερωφίλη Κόκκαλη, Υρώ Κολιακουδάκη, Δημήτρης Κυριαζής, Χρυσέλλα Λαγαρία, Στέλλα Λιζάρδη, Νίκος Γ. Μαστροπαύλος, Νίκη Μηταρέα, Αγιάτη Μπενάρδου, Παναγιώτης Ορφανίδης, Γιάννης Παντελάκης, Σταυρούλα Παπασπύρου, Νικόλας Σεβαστάκης, Δέσποινα Τριβόλη, Φώντας Τρούσας, Θοδωρής Τσάτσος, Φώφη Τσεσμελή, Νίκος Τσέφλιος, Κορίνα Φαρμακόρη αρχισυνταξία ειδησεων Σωτήρης Βαλάρης newsroom Αγάπη Βαρούνη, Μιχάλης Γιαννακίδης, Πέτρος Κράνιας, Πέννυ Μαστοράκου, Μαρία Μπαρλή, Ελένη Ποσνακίδου, Λία Φασόλη –––––– podcasts/vidcasts καμερα-μονταζ LiFO Videos ηχοληψια Φαίδωνας Κτενάς, Αλέξανδρος Αντωνίου –––––– ατελιέ αrt director Μαργαρίτα Καμαριώτη φωτογράφοι Σπύρος Στάβερης, Πάρις Ταβιτιάν, Freddie F., Γιώργος Ξανθινάκης, Νίκος Κατσαρός διαμόρφωση ψηφιακής εκδοσης Μαρούσα Θωμά, Ελπισία Σπαθάρη επιμελεια κειμένων Μαρία Δρουκοπούλου, Μυρτώ Αθανασοπούλου, Μαρία Μανθοπούλου –––––– λογιστηριο οικονομική διεύθυνση Δημήτρης Τασιόπουλος λογιστήριο Βασίλης Κοτρωνάκης, Άκης Ιωάννου, Έφη Ηλιοπούλου γραμματεία Βιβίκα Ανδριανάτου –––––– κωδικος εντυπου 7639 –––––– μετοχος/νομιμοσ εκπροσωποσ Ευστάθιος Τσαγκαρουσιάνος ––––––

MET 230578

παρακαλουμε

ανακυκλωστε

LiFO 23.10.25

3

Feedback

Μπορούμε να αντιγράψουμε τη Βαρκελώνη και να λύσουμε το στεγαστικό;

ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Λίγες λέξεις για τον Διονύση Σαββόπουλο

Πότε έγιναν οι σχέσεις συναλλαγή; ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ

Η ταινία «Materialists» της Σελίν Σονγκ, με το ερωτικό τρίγωνο των Ντακότα Τζόνσον, Πέδρο Πασκάλ και Κρις Έβανς, αν και δεν κατάφερε να ανανεώσει πετυχημένα το είδος της ρομαντικής κομεντί, όπως φιλοδοξούσε, πυροδότησε άπειρες συζητήσεις στα σόσιαλ για το καυτό θέμα με το οποίο καταπιάστηκε: το σύγχρονο dating και την καπιταλιστική λογική που διέπει τις σχέσεις σήμερα. Η Σονγκ είχε μια πολύ καλή ιδέα που προσπάθησε να διερευνήσει σε βάθος, αλλά στην εφαρμογή κάπου τα θαλάσσωσε. Το σενάριο εξετράπη σε ένα παρωχημένο συντηρητικό μελό που δεν έπεισε ούτε τους πιο φανατικούς του είδους.

4

LiFO

LiFO.gr

pageviews

ΤΗΣ ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

ti δ ι α β α σ α με αυ τη την εβ δομ α δ α σ το

ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

podcasts που αξίζει να ακούσετε

Ενώ στην Ευρώπη παρατηρείται αναζωπύρωση των συνεταιριστικών στεγαστικών κινημάτων, στην Ελλάδα, ειδικά στην Αθήνα, η στεγαστική κρίση οξύνεται. Το παράδειγμα της La Borda στη Βαρκελώνη θα μπορούσε να δώσει τη λύση, χρειάζεται όμως πολιτική βούληση.

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Ο Διονύσης Σαββόπουλος πέρασε μέσα από όλα τα στερεότυπα και τις παρεξηγήσεις των δεκαετιών της Μεταπολίτευσης, αν και εκδρομέας του ’60. Κάποια στιγμή μάς δώρισε έναν αναρχικό αέρα, περισσότερο όμως μια ποιητική αίσθηση της Ιστορίας. Η πλατεία που ήταν γεμάτη, ο Καραϊσκάκης, ο Μπάλλος, τα αεροπλάνα και τα βαπόρια της Μπέλλου. Ακόμα και ο εθνορομαντικός οίστρος και η ωδή σε μια Ελλάδα παιδική και μαγική, ακόμα και ο Σαββόπουλος που γινόταν πιο θυμόσοφος, θυμώνοντας ενίοτε τον εξεγερμένο μας εαυτό, ακόμα και αυτός που απομακρυνόταν από το αρχικό του σχήμα, συνέχισε να είναι ζωντανός μέσα μας. Θα γραφτούν πολλά, ήδη έχουν ειπωθεί και αναλυθεί πτυχές, μουσικές, ποιητικές και πολιτικές. Ο Σαββόπουλος ήταν αυτός που επιδίωξε περισσότερο και με τον πιο επινοητικό τρόπο να πραγματώσει την ενότητα των νεοελληνικών πηγών στο τραγούδι.

5

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Ακολουθήστε τα podcasts της LiFO στην Apple, στο Spotify ή στο LiFO.gr

1

H σκληρή αλήθεια για την Αρλέτα: Η πρώτη ζωή «ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ» ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

2

Μπορεί να δημιουργηθεί στην Αθήνα ένα μοντέλο συνεταιριστικής στέγασης που να βάζει μπροστά το κοινωνικό δικαίωμα της στέγης και όχι το κέρδος; Το παράδειγμα της La Borda στη Βαρκελώνη δείχνει ότι αυτό είναι εφικτό. Αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση, κοινωνική οργάνωση και ανάλογο αρχιτεκτονικό όραμα. Η στεγαστική κρίση, ειδικά στην Αθήνα, έχει πάρει πια χαρακτηριστικά έκτακτης κοινωνικής ανάγκης, με τα ενοίκια να έχουν εκτοξευτεί και τα σπίτια στο κέντρο να εξαφανίζονται λόγω της βραχυχρόνιας μίσθωσης, ενώ σταθερά η Ελλάδα καταγράφει το υψηλότερο κόστος στέγασης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, παραμένει σχεδόν η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς πολιτική κοινωνικής κατοικίας. Το σχέδιο της κυβέρνησης που ανακοινώθηκε από το 2022 και εμπλουτίστηκε με εξαγγελίες στη φετινή ΔΕΘ βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο. Ως απάντηση στην ολοένα πιο ανέφικτη δυνατότητα απόκτησης προσιτής στέγης για τα νοικοκυριά χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, «υπάρχει μια αναζωπύρωση των συνεταιριστικών στεγαστικών κινημάτων σε χώρες όπως η Ισπανία, παρόμοιων με αυτά που παρατηρήθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα και στη δεκαετία του 1970. Αυτό το κίνημα έρχεται σε αντίθεση με το ατομικιστικό μοντέλο ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να δημιουργήσει μια συλλογική και μη κερδοσκοπική απάντηση στην ανάγκη για στέγαση», αναφέρει στη LiFO ο Σίμος Βαμβακίδης, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών. Υποστηρίζει ότι ένα από τα νέα έργα συνεταιριστικής στέγασης, το μοντέλο του οποίου θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην Αθήνα, είναι το συγκρότημα La Borda στην Ισπανία. «Το La Borda δημιουργήθηκε από μια ομάδα κατοίκων που αποφάσισαν να συγκεντρωθούν για να επιλύσουν συλλογικά την ανάγκη πρόσβασης στη στέγαση μέσω της σύστασης ενός συνεταιρισμού στέγασης με επιχορήγηση χρήσης», λέει.

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Ο ευά παπαδάκης φέρνει την ποίηση στα Ζαγοροχώρια Το πρώτο διεθνές πολυθεματικό φεστιβάλ ποίησης «Σολοικισμός» έρχεται το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2025 στον Ελαφότοπο, στα Ζαγοροχώρια. Ο εμπνευστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του μίλησε στη LiFO. ΤΟΥ M. HULOT

Ένα νέο φεστιβάλ, το πρώτο διεθνές πολυθεματικό φεστιβάλ ποίησης «Σολοικισμός», έρχεται το Σάββατο 25 και την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2025 στον Ελαφότοπο, στα Ζαγοροχώρια, σε διοργάνωση και παραγωγή του καλλιτεχνικού οργανισμού ARTIVISM. Ο εμπνευστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του, ο ευά παπαδάκης, αναφέρει ότι «το φεστιβάλ, με κεντρικό άξονα την ποίηση, έχει ως στόχο να μπολιάσει το παραδοσιακό με το σύγχρονο, το αρχετυπικό και το αρχέγονο με το μεταμοντέρνο. Παράλληλα, αποσκοπεί στο να είναι ένας ασφαλής χώρος έκφρασης για όλες και όλους, δημιουργώντας και καλλιεργώντας την αίσθηση της κοινότητας ετερόκλητων ομάδων μέσα από καλλιτεχνικές πρακτικές. Η έννοια της απομόνωσης στην Ήπειρο δεν σχετίζεται με τη θάλασσα και τις άγονες γραμμές αλλά με τα άγρια βουνά, τα αφιλόξενα μονοπάτια και την έλλειψη συγκοινωνίας. Όπως οι εξόριστοι στα ξερονήσια, έτσι και όσοι δεν ταίριαζαν στις κοινωνικές νόρμες βρίσκονταν συχνά αποκλεισμένοι στα σκιερά φαράγγια και τα πέτρινα χωριά της ορεινής Ηπείρου. Οι «αλούτεροι», δηλαδή όσοι δεν συμβάδιζαν με τα αποδεκτά κοινωνικά πρότυπα, αντιμετωπίζονταν ως αόρατοι ή περιθωριοποιημένοι.

Το αμερικανικό σινεμά δίνει τη μία μάχη μετά την άλλη «PULP FICTION» ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

3

Μαρία Γαζούλη: «Η νανοϊατρική χρησιμοποιείται από την εποχή της αρχαιότητας» «ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ» ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟ

4

«Το 70% όσων διαβάζουμε στο ίντερνετ για τη διατροφή μας είναι fake» ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΟΠΗ ΚΟΚΚΙΝΗ

5

Το πρώτο έγκλημα με οπαδικά κίνητρα: Ο ποδηλάτης που δεν έβλεπε ποδόσφαιρο «ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ» ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΣΕΦΛΙΟ

23.10.25

LiFO 23.10.25

5

talkofthetown

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΤΑΗΜΕΡΟ

Όλοι κινούνται, αλλά κανείς δεν προχωρά Οι πρωταγωνιστές ανακυκλώνονται, οι συμμαχίες των παρασκηνίων μεταβάλλονται, αλλά η χώρα παραμένει στη σκιά των Τεμπών και η κοινωνία παρακολουθεί ένα έργο χωρίς κάθαρση.

23—29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2025 Νο 872 Η σοφία των πρώην και τα όριά της p «Φέτος, έπειτα από καιρό, ο κορωνοϊός παρουσιάζει έξαρση» p Γιατί αγαπάμε να μισούμε τους ξένους p Αγαπάμε λεσβίες! p

6

LiFO

απ ό τh βασιλ ικη σιουτη

Η κυβέρνηση επιχείρησε αυτές τις μέρες να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων με τακτικισμούς γύρω από συμβολικά ζητήματα, όπως το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Απευθυνόμενη στους «νοικοκυραίους», όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έφερε μια ειδική νομοθετική διάταξη για την προστασία του μνημείου (που δεν απειλήθηκε), ενώ υπήρχαν ήδη αρκετά αυστηρές διατάξεις για την προστασία του και πολλοί νομικοί χαρακτήρισαν αντισυνταγματική την απαγόρευση διαδηλώσεων στον συγκεκριμένο χώρο. Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν εμπόδιζε έως τώρα την κυβέρνηση να εφαρμόζει τους υπάρχοντες νόμους για να προστατεύει τα μνημεία της χώρας. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, χωρίς να διαφωνεί ευθέως, αλλά κρατώντας και αυτός αποστάσεις από την κυβερνητική γραμμή, δήλωσε ότι πρέπει να γίνει σεβαστό πως εκεί έχει διαμορφωθεί ένας χώρος στον οποίο κάποιοι πηγαίνουν για να «προσκυνήσουν ή να πενθήσουν». Άρα, τι ακριβώς θα αλλάξει τώρα, αφού η τήρηση της τάξης παραμένει στο υπουργείο του κ. Χρυσοχοΐδη, ο οποίος δεν βλέπει κάτι μεμπτό σε αυτό που ενοχλεί την κυβέρνηση;

23.10.25

LiFO 23.10.25

7

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΤΑΗΜΕΡΟ

ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ, Ο ΔΕΝΔΙΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ

talkofthetown

α πό τh βα σι λι κη σ ιου τη

8

LiFO

Οι περισσότεροι εντός της ΝΔ θεωρούν ότι το Μέγαρο Μαξίμου έφερε τη ρύθμιση αυτή για να αναθέσει την ευθύνη του χώρου, που έχει μετατραπεί σε μέρος διαμαρτυριών για τα Τέμπη, στον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, προκειμένου να τον στριμώξει και να τον εκθέσει στα μάτια των συντηρητικών ψηφοφόρων. Στο κυριακάτικο μήνυμα με το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ανακοινώσει το θέμα, ανέφερε αρχικά ότι η προστασία, η συντήρηση και η ανάδειξη του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη θα περνούσαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν όμως για την εμπλοκή του στρατού, διευκρινίστηκε ότι τα μέτρα τάξης γύρω από το μνημείο θα παραμείνουν στην αρμοδιότητα της Ελληνικής Αστυνομίας και το ΥΠΕΘΑ θα έχει γενικά την ευθύνη προστασίας του μνημείου. Στη συνέχεια, ο Νίκος Δένδιας, από τον οποίο ζητήθηκε να συνυπογράψει τη νέα διάταξη, διαφοροποιήθηκε από το ύφος της κυβέρνησης αλλά και ως προς τη σκοπιμότητα της χρονικής συγκυρίας – χωρίς, ωστόσο, να διαφωνεί, όπως κατέστησε σαφές, με την ανάγκη προστασίας του μνημείου. Τι κατάφερε, λοιπόν, τελικά το Μέγαρο Μαξίμου σε σχέση με τον φιλόδοξο «δελφίνο» που ήθελε να στριμώξει; Αυτό που πέτυχε είναι ότι ο Νίκος Δένδιας κέρδισε πόντους στα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία τον διαχωρίζουν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και σχεδόν τον επαίνεσαν για τη διαφοροποίησή του. Όλο αυτό κατέληξε δηλαδή στην ενίσχυση της προσωπικής του στρατηγικής, για την οποία είναι απαραίτητη η καλή σχέση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Δένδιας προετοιμάζεται ήδη για το ενδεχόμενο αποχώρησης του Κυριάκου Μητσοτάκη (αν και ο πρωθυπουργός έχει αποκλείσει ότι θα αποχωρήσει), ώστε, αν αυτό συμβεί, να διεκδικήσει την ηγεσία της ΝΔ. Κι αν, πάλι, όπως δείχνουν τώρα τα πράγματα, η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές αλλά χωρίς αυτοδυναμία και υποχρεωθεί να αναζητήσει συνεργασίες, τότε κανένα κόμμα εξουσίας –βάσει όσων δηλώνουν κατηγορηματικά σήμερα– δεν θα δεχθεί να συνεργαστεί μαζί της όσο στην ηγεσία της παραμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο Νίκος Δένδιας, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, είναι με διαφορά ο πιο δημοφιλής «δελφίνος» της ΝΔ και θεωρείται το φαβορί σε περίπτωση που τεθεί θέμα διαδοχής. Εκτός από δημοφιλής στη βάση της ΝΔ, έχει φροντίσει εγκαίρως και μεθοδικά να καλλιεργήσει καλές σχέσεις σχεδόν με όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η προχθεσινή διαφοροποίησή του ανέβασε ακόμη περισσότερο τις «μετοχές» του στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης, χωρίς κόστος στο συντηρητικό κοινό, αφού συμφώνησε δημοσίως με την ουσία της προστασίας του μνημείου και πήρε αποστάσεις μόνο ως προς τις σκοπιμότητες. Επομένως, το Μαξίμου όχι μόνο δεν τον «τσαλάκωσε» αλλά του «έφτιαξε» και το ηγετικό προφίλ. Επιπλέον, αν επιχειρήσουν να τον πιέσουν περισσότερο, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν πρέπει να αποκλείεται ακόμα και η παραίτησή του από την κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, πηγές της ΝΔ αναφέρουν ότι ο Νίκος Δένδιας, διαπιστώνοντας την κυβερνητική φθορά και τα αδιέξοδα, αναζητά τρόπο για μια πιθανή δική του ηρωική έξοδο. Η συμμετοχή της Τουρκίας σε κάποιο ευρωπαϊκό αμυντικό πρόγραμμα ή κάποιο θέμα που σχετίζεται με την εξωτερική και αμυντική πολιτική θα μπορούσαν να αποτελέσουν την αφορμή γι’ αυτό το σενάριο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τη διάταξη για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη επιχείρησε επίσης να κινηθεί δεξιότερα όχι μόνο από τον Νίκο Δένδια αλλά και από τον Αντώνη Σαμαρά, που πρώτος είχε υποστηρίξει το αίτημα του απεργού πατέρα για την εκταφή του παιδιού του. Τα υπόλοιπα θέματα που συγκινούν το συντηρητικό κοινό (εθνικά και μεταναστευτικό) δεν προσφέρονται για κάτι αντίστοιχο. Πέτυχε, ωστόσο, να αλλάξει η ατζέντα και για πολλές μέρες να κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο το θέμα που επέλεξε το Μέγαρο Μαξίμου, καλύπτοντας όλα τα άλλα.

ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ Στο ΠΑΣΟΚ αδυνατούν να κατανοήσουν γιατί η απήχησή τους δεν μεγαλώνει, ενώ την ίδια στιγμή δεν είναι καθόλου σαφές σε ποιο κοινό θέλουν να απευθυνθούν. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, αν και ασκεί σκληρή αντιπολίτευση και, στις περισσότερες περιπτώσεις, λέει τα σωστά πράγματα, μοιάζει άλλοτε να έχει αργά αντανακλαστικά κι άλλοτε να στέκεται αμήχανος απέναντι στις εξελίξεις ή να δυσκολεύεται να αφουγκραστεί όσα προβληματίζουν την ελληνική κοινωνία. Είναι ο νεότερος πολιτικός αρχηγός αλλά (αντι)πολιτεύεται με αρκετά παλιό ύφος και δείχνει να έχει πρόβλημα με τις αναλογίες της κριτικής: μερικές φορές χαμηλώνει τους τόνους εκεί που θα έπρεπε να τους υψώσει και άλλοτε τους υψώνει εκεί που δεν χρειάζεται.

Αδυναμία φαίνεται να υπάρχει και στη στελέχωση του επιτελείου του. Ενώ αναρωτιέται γιατί τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ έχουν «κολλήσει» και ο ίδιος έχει χαμηλή απόδοση ως «πρωθυπουργήσιμος» (κατηγορώντας σχεδόν αποκλειστικά τη διαπλοκή γι’ αυτό), δεν έχει δημιουργήσει μια ομάδα αξιόπιστων και έμπειρων στελεχών που θα μπορούσαν να αναλάβουν κρίσιμα υπουργεία. Ποιος θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι υπουργός Εξωτερικών ή Οικονομικών, αν το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε τις επόμενες εκλογές; Γιατί οι ψηφοφόροι να επιλέξουν στα τυφλά, αν θέλουν να αντικαταστήσουν τον Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Κυριάκο Πιερρακάκη (αμφότεροι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ, παρεμπιπτόντως); Δεν πρέπει ο Νίκος Ανδρουλάκης να πείσει ότι διαθέτει ικανότερα και καλύτερα στελέχη για τις θέσεις αυτές; Η πορεία του ως τώρα στο θέμα της ανάδειξης πολιτικών στελεχών είχε αρκετές αστοχίες: από τον πρώην διπλωματικό του σύμβουλο Σωτήρη Σέρμπο, που κατέληξε διπλωματικός σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, μέχρι τον Κώστα Χρυσόγονο –έναν από τους ελάχιστους που γνώριζαν καλά τα θέματα εξωτερικής πολιτικής–, ο οποίος έχει απομακρυνθεί λόγω δυσαρέσκειας και δεν επικοινωνεί πλέον με το κόμμα. Στην οικονομική πολιτική, το πρόγραμμα καταρτιζόταν μέχρι πρότινος από τον έμπειρο πρώην υπουργό Οικονομικών Νίκο Χριστοδουλάκη, ο οποίος έχει παραμερίσει (αν και συνεχίζει να συνδράμει), και πλέον έχει αναλάβει ο δραστήριος αλλά άπειρος Λευτέρης Καρχιμάκης, γιος του παλιού στελέχους του ΠΑΣΟΚ. Κατά τα άλλα, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να τηρήσει τις ισορροπίες σε ένα μεσαίο, κεντροαριστερό κόμμα με πλήθος τάσεων και διαφορετικών γραμμών σε πολλά ζητήματα (ελληνοτουρκικά, μεταναστευτικό, παιδεία, συνεργασίες κ.ά.), ενώ κάποιοι στο εσωτερικό του κόμματος τον αμφισβητούν και εργάζονται παρασκηνιακά εναντίον του, κάτι που ασφαλώς γνωρίζει.

ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ Στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος ζει το μαρτύριο της σταγόνας, ως αρχηγός ενός κόμματος υπό προθεσμία, περιμένοντας τις αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα, για τις οποίες δεν γνωρίζει τίποτα, ούτε αν τα πιθανά σχέδιά του θα τον συμπεριλαμβάνουν. Ο Αλέξης Τσίπρας δημιουργεί καθημερινά και συστηματικά δημοσιότητα γύρω από το πρόσωπό του, χωρίς όμως να παράγει πολιτικό περιεχόμενο. Καμία πρόταση διαφορετική από εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει διατυπώσει έως τώρα, ώστε να προκύπτει κάποιο νέο πολιτικό στίγμα. Η κατάσταση στα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ομιχλώδης, στο παρασκήνιο γίνονται πολλές συγκρούσεις και αρκετοί κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα ότι δρα χωρίς να υπολογίζει ούτε τους μέχρι πρότινος συμμάχους του, με ορισμένους από τους οποίους έχει συγκρουστεί. Ενώ δηλαδή δημόσια μιλάνε για την ενότητα της κεντροαριστεράς, στο παρασκήνιο οι διαφωνίες και οι εντάσεις μεγαλώνουν.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ-ΠΑΛΙΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ Όλοι τώρα περιμένουν την είσοδο των νέων πιθανών παικτών/-τριών, εκ των οποίων οι δύο είναι παλιοί και η τρίτη παίκτρια δεν διαθέτει καμία πολιτική εμπειρία. Όσοι αγωνιούν, «μαδάνε τη μαργαρίτα», περιμένοντας τις αποφάσεις τους για να διαπιστώσουν αν και πόσο θα αλλάξουν τα δεδομένα. Για τον Αντώνη Σαμαρά, αυτοί που έχουν αγωνία είναι στην κυβέρνηση και κάποιοι τον κατηγορούν ότι ετοιμάζεται να φτιάξει κόμμα αντιπολιτευόμενος τη ΝΔ για δεύτερη φορά, παραβλέποντας ίσως ότι ο πρώην πρωθυπουργός διαγράφηκε και δεν έφυγε αυτοβούλως. Υποστηρίζουν επίσης ότι αν προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, μπορεί να τους στερήσει ένα κρίσιμο μικρό ποσοστό στις επόμενες εκλογές, το οποίο όμως θεωρούν ότι θα πάρουν πίσω σε περίπτωση δεύτερης κάλπης, «γιατί οι δεξιοί ψηφοφόροι θέλουν κυβερνητική σταθερότητα». Για τη Μαρία Καρυστιανού, αντιθέτως, την αγωνία για το αν θα κάνει κόμμα την έχουν στο επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα, καθώς φοβούνται ότι, αν αυτό συμβεί, θα μειώσει δραματικά την απήχησή του στο αντικυβερνητικό πεδίο. Ίσως εκεί να οφείλεται και η αμφιταλάντευση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ετοιμαζόταν να επιστρέψει με ένα συστημικό προφίλ αλλά τελευταία μπαίνει στον πειρασμό να παρουσιαστεί ξανά ως «αντισυστημικός».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τη διάταξη για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη επιχείρησε επίσης να κινηθεί δεξιότερα όχι μόνο από τον Νίκο Δένδια αλλά και από τον Αντώνη Σαμαρά, που πρώτος είχε υποστηρίξει το αίτημα του απεργού πατέρα για την εκταφή του παιδιού του.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ Τίποτα ουσιαστικά νέο δεν αναδύεται στην πολιτική σκηνή της χώρας, παρά τη ρευστότητα και την κινητικότητα που παρατηρούνται. Μόνο πρόσωπα που ανακυκλώνονται ή ετοιμάζονται να αλλάξουν ρόλους, ενώ όλοι και όλα εξακολουθούν να παραμένουν στη σκιά των Τεμπών, ενός γεγονότος από το οποίο τα κόμματα εξουσίας δεν φαίνεται να διδάχθηκαν τίποτα. Είναι σαν να κινούνται όλοι, αλλά κανείς να μην προχωρά.

23.10.25

LiFO 23.10.25

9

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

TALKING POINTS

Η σοφία των πρώην και τα όριά της

Δραστικά προληπτικά μέτρα και αλλαγές κατεύθυνσης, όχι αργοπορημένες αυτοκριτικές ή προειδοποιήσεις για sci-fi σενάρια – αυτό επείγει σήμερα, αυτό χρειάζεται η δημοκρατία.

α π ό τον ν ικόλα σ εβασ τάκη

talkofthetown

Πρόκειται για ένα είδος τεχνοκαπιταλιστικής άγριας Δύσης με συνέπειες για την εργασία, την ατομικότητα, τον πολιτισμό της ενσώματης ύπαρξης. Το να παραμερίζει κανείς το ζήτημα του ποιος/-οι ελέγχουν τις πλατφόρμες και πώς κατανέμονται οι πόροι είναι ασυγχώρητο.

10

LiFO

Τ

ι κοινό έχουν ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο Τζίμι Κάρτερ ή ο Τζέφρι Χίντον; Ένας εξαιρετικός φυσικός που διεύθυνε ουσιαστικά το απόρρητο Μανχάταν Πρότζεκτ για την κατασκευή των πρώτων ατομικών όπλων, ένας πολιτικός που υπήρξε Πρόεδρος των ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και ένας πρωτοπόρος ερευνητής των νευρωνικών δικτύων και γνωστικός ψυχολόγος που έχει γίνει περισσότερο γνωστός ως «ο νονός της τεχνητής νοημοσύνης»; Το κοινό τους είναι ότι όλοι τους υπήρξαν «πρώην» που εμφάνισαν ενισχυμένη κριτική διάθεση. Ο Οπενχάιμερ, για παράδειγμα, εναντιώθηκε στην ιδέα της βόμβας υδρογόνου στη δεκαετία του ’50, αφού πρώτα, τη δεκαετία του ’40, υπήρξε η επιστημονική ψυχή των μυστικών εργαστηρίων του αμερικανικού στρατού στο Λος Άλαμος. Ο Κάρτερ, που ο Θεός των Βαπτιστών του αμερικανικού Νότου τού χάρισε γενναιόδωρα έναν αιώνα ζωής, υπήρξε για πολλές δεκαετίες συνταξιούχος Πρόεδρος με φιλειρηνικές, προοδευτικές θέσεις. Ενώ ο γεννημένος το 1947 Χίντον είναι, μάλλον, το πιο διάσημο όνομα από όσα διατύπωσαν τις ανησυχίες τους για την άκριτη επιτάχυνση στην κούρσα των εταιρειών προς τη «γενική τεχνητή νοημοσύνη» ή κάποια εκδοχή υπερνοημοσύνης. Ψάχνοντας στα αρχεία των καιρών μας, μπορεί κανείς να εντοπίσει και άλλα ονόματα από τον χώρο των μυστικών υπηρεσιών, πρώην της φαρμακευτικής βιομηχανίας ή στελέχη της βιομηχανίας τροφίμων, από τις λεγόμενες ευαίσθητες θέσεις στο κράτος ή στις αγορές. Υπήρξαν, νομίζω, και κάποιοι μετανοημένοι της χρηματοπιστωτικής φούσκας πριν από χρόνια. Κάποιοι παραιτήθηκαν, οι περισσότεροι άρχισαν να μιλούν αφού πρώτα διάνυσαν μια λαμπρή διαδρομή, συμβάλλοντας στο να γεννηθούν οι πραγματικότητες για τις οποίες, σε δεύτερο χρόνο, επιδίωξαν να μας απευθύνουν κάποιες προειδοποιήσεις. Έχει νόημα μια τέτοια σοφία που ανθεί στους πρώην, στους αποσυρμένους, σε ηλικιωμένες σεβάσμιες κεφαλές; Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το φαινόμενο. Πρόσφερε στο κοινό και στους πιο ανενημέρωτους κάποιες πληροφορίες για τα παρασκήνια της πολιτικής ή τους μαιάνδρους του επιχειρηματικού και επιστημονικού establishment. Οι σοφοί πρώην άνοιξαν κάποια παράθυρα δημόσιου προβληματισμού και μάλλον έγιναν πηγή έμπνευσης και για άλλους ώστε να ακολουθήσουν έναν παρόμοιο δρόμο. Και υπήρξαν και εξαιρέσεις, με νέους ανθρώπους που ενώ μπορούσαν να ανέλθουν στα ύψη, προτίμησαν μια πολιτική της αλήθειας, δηλαδή μια μαρτυρία εναντίον των συμφερόντων της ίδιας τής μηχανής την οποία υπηρέτησαν. Ο Έντουαρντ Σνόιντεν ή, παλαιότερα, ο Φίλιπ Έιτζι υπήρξαν τέτοιες περιπτώσεις. Η αλήθεια είναι όμως ότι εν συγκρίσει με τους πρώην που «μετανόησαν», απείρως περισσότερα είναι αυτά τα πρόσωπα που δεν αναθεωρούν, που επιμένουν να δικαιολογούν καταστάσεις και διαδικασίες. Λίγα είναι τα δείγματα πολιτικού κλονισμού ή μιας υπαρξιακής επανατοποθέτησης, ιδίως από ανώτερα στελέχη και ανθρώπους με ειδική βαρύτητα στα πεδία τους. Στην περίπτωση της Γάζας, η αντίδραση κάποιων δεκάδων υπαλλήλων της Microsoft για το πρόγραμμα Azure και τη συνεργασία της εταιρείας με τον ισραηλινό στρατιωτικό μηχανισμό ήταν ένα ενθαρρυντικό δείγμα γραφής μιας τέτοιας σοφίας του παρόντος (όχι δηλαδή εκ των υστέρων). Ακόμα όμως και από τα πρόσωπα που εκφράζουν σποραδικές ανησυχίες (λόγου χάρη για την τεχνητή νοημοσύνη), ελάχιστα είναι αυτά που αποφασίζουν να κάνουν κάτι, πέρα από το να αναφέρονται στα επίφοβα ενδεχόμενα. Το ότι η κριτική σοφία των πρώην είναι σπάνια και ιδίως το ότι δεν δημιουργεί εναλλακτικούς σχηματισμούς συνείδησης μέσα στην πολιτική ή στην επιστημονική κοινότητα δείχνει κάτι συγκεκριμένο: ότι η προσωπική ακεραιότητα έχει όρια. Η καλών προθέσεων προσωπική διαφοροποίηση, ο ηθικός προβληματισμός και οι ανησυχίες, όλες αυτές οι σημαντικές ποιότητες δεν δημιουργούν άξια λόγου πολιτικά γεγονότα. Κάποτε δημιουργούσαν, όχι όμως στις συνθήκες των κοινωνιών του πληροφοριακού θορύβου με τις πλατφόρμες. Η ζώνη των αντιρρησιών και των ερωτημάτων βάθους σκεπάζεται από τη λαίλαπα του ινφλουενσερισμού, από τη σύγχυση ψεύτικων αντισυστημισμών που τερατολογούν. Οι ατομικές διαφωνίες, όταν δεν πολιτικοποιούν τις τυχόν ενστάσεις τους, καταναλώνονται από τους πολλούς ως προσωπικά παράπονα ή κρυφά προγράμματα ματαιωμένων περιπτώσεων. Για παράδειγμα, οι ανησυχίες που έχουν εκφραστεί –όχι μόνο από τον Χίντον– για το ενδεχόμενο να «πάρει τα ηνία» η τεχνητή νοημοσύνη εις βάρος της «ανθρωπότητας» αμέσως κολλάνε στη γνωστή sci-fi θεματική της αντικατάστασης του ανθρώπου από ανώτερες μορφές νοημοσύνης ή από μια Μηχανή η οποία αυτονομείται και γίνεται αυτή ο κυρίαρχος. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και κατά τη γνώμη μου πιο αποπροσανατολιστικά μοτίβα στις γενικές συζητήσεις για την κυοφορούμενη ριζική τεχνολογική και κοινωνική μεταμόρφωση. Το θέμα για τις Μηχανές που θα αυτονομηθούν είναι συναρπαστικό, τρομαχτικό και την ίδια στιγμή ένας πολύ συμβατικός ποπ εφιάλτης χωρίς πολιτική ουσία. Γιατί το πρόβλημα με το πεδίο του τεχνολογικού μετασχηματισμού είναι οι αλγόριθμοι της κυριαρχίας των εταιρειών και κυρίως ο ασχεδίαστος, χαοτικός και νεοφιλελεύθερος προσανατολισμός της επιτάχυνσης των μεταβολών. Το πρόβλημα είναι ένα είδος τεχνοκαπιταλιστικής άγριας Δύσης με συνέπειες για την εργασία, την ατομικότητα, τον πολιτισμό της ενσώματης ύπαρξης. Το να παραμερίζει κανείς το ζήτημα του ποιος/-οι ελέγχουν τις πλατφόρμες και πώς κατανέμονται οι πόροι είναι ασυγχώρητο. Σε αυτό το απολίτικο πλαίσιο, οι «αντιρρήσεις» του ενός ή του άλλου πρώην γκουρού, ισχυρού ή σοφού, εισρέουν στην ειδησεογραφία ως γεροντικά σκιρτήματα, πικρίες και ιδίως ως αναζήτηση ρόλου μετά το πέρας της ενεργής επαγγελματικής ζωής. Πολιτικοί που ξαλαφρώνουν ίσως τη συνείδησή τους, πρώην πράκτορες που μιλούν για τα σκοτάδια της προηγούμενης ζωής τους, επιστήμονες που αμφιβάλλουν για τη στάση που είχαν μέσα σε συγκεκριμένους μηχανισμούς: θα ήταν πολύ καλύτερα αν η ανακτημένη τους φρόνηση εκδηλωνόταν σε πιο πρώιμο στάδιο. Αν η ατομική αφύπνισή τους συμβάδιζε με μια ευρύτερη κατανόηση των κινδύνων από την τεχνοκρατία, την αδιαφάνεια και την υπερεξουσία. Αν διέκρινε έγκαιρα το βαρύ ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος ενός ανελέητου ανταγωνισμού, όπου τα χρήσιμα και απελευθερωτικά πράγματα θάβονται κάτω από τόνους ανοησίας, hype χυδαιότητας και διαταραγμένα όνειρα. Ο Ρίτσαρντ Ρόρτι έγραφε κάποτε για την προτεραιότητα που πρέπει να έχει η δημοκρατία σε σχέση με τη φιλοσοφία και τη μεταφυσική. Φιλόσοφος ο ίδιος, κι όμως αντιλαμβανόταν, με έναν δικό του τρόπο, πως η κοινωνική αλληλεγγύη ή η αντιμετώπιση της κοινωνικής σκληρότητας έχουν υψηλή προτεραιότητα. Το να επουλώσεις πληγές, να νικήσεις ανισότητες, να οργανώσεις ένα σύστημα υγείας είναι σημαντικότερο από τη συζήτηση για το νόημα τού είναι ή για τα γλωσσικά παιχνίδια. Προτεραιότητα της δημοκρατίας θα ήταν σήμερα μια συμμαχία με στόχο τον αναπροσανατολισμό της γνώσης και των αξιών μέσα στις εφαρμοσμένες επιστήμες, στους κόσμους της παραγωγής και της τεχνολογίας, στην παραδοσιακή λόγια και στη σύγχρονη εικονιστική διανόηση. Θα ήταν περισσότερο κάποια συλλογικά και διαγενεακά διαβήματα, όχι μόνον οι τυχόν τύψεις συνείδησης και εκ των υστέρων αναθεωρήσεις σοφών γερόντων. Πιο πολύ από αργοπορημένες αυτοκριτικές ή προειδοποιήσεις για sci-fi σενάρια, επείγουν δραστικά προληπτικά μέτρα και αλλαγές κατεύθυνσης. Ο χρόνος δεν περισσεύει.

ΔΗΜHΤΡΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕYHΣ «Φέτος, έπειτα από καιρό, ο κορωνοϊός παρουσιάζει έξαρση» α π ό τ ο ν γ ι ά ν ν η π α ν τα ζ ό π ουλο

Ο καθηγητής Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής ΕΚΠΑ, Δημήτρης Παρασκευής, εξηγεί γιατί κάθε φθινόπωρο αυξάνονται οι ιώσεις του αναπνευστικού, ποια είναι η εικόνα του Covid-19 στην Ελλάδα και ποια μέτρα πρέπει να πάρουμε εν όψει του χειμώνα. Παρατηρείται ήδη αύξηση των ιώσεων του αναπνευστικού. Ποιοι είναι οι βασικοί παράγοντες που οδηγούν κάθε φθινόπωρο σε αυτή την έξαρση και τι διαφορετικό βλέπουμε φέτος σε σχέση με προηγούμενες χρονιές; Κάθε χρόνο έχουμε έξαρση των αναπνευστικών λοιμώξεων λόγω, κυρίως, της έντονης εποχικότητας που παρατηρείται για τα συγκεκριμένα παθογόνα, όπως ο ιός της γρίπης ή ο ανθρώπινος συγκυτιακός ιός (RSV). Κατά κανόνα, οι κλιματικές συνθήκες που επικρατούν ευνοούν τη μετάδοση των συγκεκριμένων μικροοργανισμών, όπως και οι συνθήκες συγχρωτισμού σε κλειστούς χώρους. Προς το παρόν, η διαφορά σε σχέση με πέρυσι είναι ότι φέτος ο SARS-CoV-2 παρουσιάζει έξαρση έπειτα από μια μακρά περίοδο πολύ χαμηλής κυκλοφορίας. Πέρσι, από τα μέσα καλοκαιριού και μέχρι τα τέλη του έτους παρουσίαζε μέτρια με υψηλά επίπεδα κυκλοφορίας σε σταθερά επίπεδα. Πώς εξελίσσεται αυτή τη στιγμή η επιδημιολογική εικόνα του Covid-19 στην Ελλάδα; Υπάρχουν ενδείξεις για νέο κύμα ή πρόκειται για αναμενόμενη εποχική αύξηση; Προς το παρόν ο SARS-CoV-2 παρουσιάζει έξαρση με αυξητική τάση, χωρίς να μπορεί να διευκρινιστεί αν πρόκειται για αναμενόμενη εποχική αύξηση ή για νέο κύμα. Η διαφορά του ιού SARSCoV-2 σε σχέση με τη γρίπη είναι ότι ακόμα δεν παρουσιάζει έντονο εποχικό πρότυπο, δίνοντας εξάρσεις σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των νέων υποπαραλλαγών και τα επίπεδα ανοσίας στην κοινότητα. Το γεγονός ότι για μεγάλο διάστημα τα επίπεδα κυκλοφορίας του ιού ήταν σχεδόν μηδενικά μάς οδηγεί να σκεφτούμε ότι η τρέχουσα έξαρση ίσως είναι έντονη λόγω των παραγόντων που προαναφέραμε, χωρίς να είναι δυνατόν να κάνουμε ασφαλείς προβλέψεις. Ποια είναι τα βασικά προληπτικά μέτρα που πρέπει να τηρούν οι πολίτες –πέρα από τον εμβολιασμό– ώστε να περιορίσουν τη διασπορά των ιώσεων, ειδικά σε σχολεία και χώρους εργασίας; Ο έγκαιρος εμβολιασμός έναντι των αναπνευστικών παθογόνων, που συστήνεται ειδικά για τις ευπαθείς ομάδες, ενισχύοντας την άμυνα του οργανισμού μας ακόμα και έναντι μόλυνσης από τα συγκεκριμένα παθογόνα. Παράλληλα, παρουσία συμπτωμάτων, συστήνεται να περιορίζουμε τις επαφές μας, ειδικά με άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, να κάνουμε χρήση μάσκας, να τηρούμε την υγιεινή των χεριών, να αερίζουμε επαρκώς τους κλειστούς χώρους και, εφόσον εκδηλώνονται συμπτώματα, να αναζητούμε άμεσα ιατρική βοήθεια, ειδικά αν ανήκουμε στις ευπαθείς ομάδες. Ποιο είναι το μήνυμά σας προς τους πολίτες εν όψει του χειμώνα; Ποια λάθη βλέπετε να επαναλαμβάνονται και τι θα συμβουλεύατε για μια πιο υπεύθυνη και ψύχραιμη στάση απέναντι στις εποχικές ιώσεις και τον Covid-19; Η υπεύθυνη και ψύχραιμη στάση είναι το κλειδί για να προστατευθούμε εμείς αλλά και τα άτομα στο στενό ή το ευρύτερο περιβάλλον μας. Αρκεί να τηρούμε τα βασικά προληπτικά μέτρα, να εμβολιαστούμε, ειδικά αν ανήκουμε στις ευπαθείς ομάδες, και αν τυχόν μολυνθούμε, να δράσουμε με ψυχραιμία και έχοντας κατά νου τη δική μας προστασία αλλά και την αποφυγή διασποράς της λοίμωξης σε άλλα άτομα.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο lifo.gr.

23.10.25

LiFO 23.10.25

11

AKΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ

ΠΟ(Ρ)ΝΟΓΡΑΦΙΑ*

Γιατί αγαπάμε να μισούμε τους ξένους

Αγαπάμε λεσβίες!

Όταν η συζήτηση περί ορατότητας και ισότητας γίνεται συντηρητική ρητορική με σύνδρομο pick me, τότε το ένα βήμα μπροστά μιας ομάδας μπορεί να κοστίζει δύο βήματα πίσω για τις υπόλοιπες.

Η ιδεολογία του μίσους που εστιάζει στους ξένους καλλιεργείται σε βάθος χρόνου με αβάσιμα στοιχεία μέσω του διαδικτύου, διαφόρων forum και δημοσιευμάτων.

α πό τον γ ι άν ν η πα ν τελάκη

talkofthetown

Πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει ή ακούσει σε μέσα ενημέρωσης για τον ξένο διαρρήκτη σε αντιδιαστολή με τον Έλληνα, πόσες φορές δεν γίναμε μάρτυρες ψεύτικων δημοσιευμάτων που αφορούν την πολιτιστική τους ταυτότητα;

12

LiFO

Π

ριν από μία εβδομάδα, ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης έδωσε μια συνέντευξη στη Lifo και τον Γιάννη Πανταζόπουλο, στην οποία, μεταξύ άλλων, διατύπωσε την άποψη ότι «oι μετανάστες θα σώσουν τον κόσμο, χωρίς αυτούς είμαστε χαμένοι». Ουσιαστικά αναφερόταν και σε ένα βάσιμο και ισχυρό επιχείρημα που έχει ακουστεί στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ιδιαίτερα σε χώρες που αντιμετωπίζουν έντονο δημογραφικό πρόβλημα, ότι οι μεταναστατευτικές ροές, όπως έχει αποδείξει και η ίδια η Ιστορία, μπορούν να αποτελέσουν μια λύση για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Δεδομένου ότι η Ευρώπη γερνάει και διεθνείς αλλά και ελληνικοί Οργανισμοί, καθώς και πολλοί επιστήμονες, έχουν προβάλει αυτό το επιχείρημα. Ο Τριαρίδης, λοιπόν, διατυπώνει αυτή την άποψη (στην οποία αναφέρεται και στον πολιτισμικό χαρακτήρα της μετανάστευσης) λέγοντας χαρακτηριστικά πως «όλοι ξέρουν ότι μόνο η μετανάστευση μπορεί να δώσει το φιλί της ζωής σε έναν πολιτικό που ήδη έχει ξαπλώσει οικειοθελώς μέσα στο φέρετρό του. Είναι η πιο βασική πολιτισμική αρχή της Ιστορίας: οι μετανάστες θα σώσουν τον κόσμο – η μετανάστευση είναι η μόνιμη διέξοδος της Ιστορίας προς το μέλλον». Με άλλα λόγια, δεν πρωτοτύπησε, είπε με τον δικό του τρόπο αυτό που λένε ακόμα και οι σημαντικότεροι παράγοντες της οικονομίας, πολιτικοί και επιστήμονες: οι μετανάστες, έστω με έναν ελεγχόμενο τρόπο εισόδου, λύνουν το πρόβλημα των εργατικών χεριών που λείπουν και αντιμετωπίζουν εν μέρει το δημογραφικό ζήτημα. Το θέμα του σημειώματος αυτού ωστόσο δεν είναι τα συγκεκριμένα επιχειρήματα για το μεταναστευτικό και η σύνδεσή του με το δημογραφικό, αλλά ο –σχεδόν μαζικός– τρόπος με τον οποίο πολλοί αντιμετώπισαν, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τις απόψεις του συγγραφέα. Ξεχύθηκε ένα κύμα πρωτοφανών επιθέσεων εναντίον του, όπου το μίσος και η τοξικότητα περίσσεψαν. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να μεταφέρουμε και από εδώ όσα απόλυτα απαξιωτικά, υποτιμητικά και υβριστικά γράφτηκαν. Έχει νόημα να δούμε γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη τοξικότητα σε κάθε είδους δημόσιο διάλογο και γιατί και στη χώρα μας, όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, σπέρνεται τόσο μίσος και εχθρότητα για τους καταραμένους της εποχής μας, οι οποίοι απλώς ζήτησαν μια καλύτερη τύχη από αυτή που τους επιφύλαξε η χώρα στην οποία έτυχε να γεννηθούν. Γιατί άραγε αγαπάμε να μισούμε τους ξένους, ιδιαίτερα όταν αυτοί είναι φτωχοί και αδύναμοι; Γιατί για τους ισχυρούς ξένους δεν έχουμε ανάλογα συναισθήματα; Προφανώς υπάρχουν λόγοι που ένας χρήστης των σόσιαλ μίντια θα γράψει ότι ο συγγραφέας είναι «εθνομηδενιστής», ένας άλλος θα τον χαρακτηρίσει «ψευτοδιανοούμενο, που αντί να πει ότι πρέπει να κάνουν οι Έλληνες παιδιά θέλει τους λαθρομετανάστες» και ένας τρίτος θα σημειώσει ότι είναι «εθνομπερδεμένος κι αυτός». Οι αιτίες του μίσους για τους ξένους, το οποίο αναπαράγεται και αυξάνεται συνεχώς, δεν περιορίζονται μόνο στην άγνοια ή την ελλιπή πληροφόρηση, που δεδομένα υπάρχει, και θέλει τους ξένους να παίρνουν παχυλά επιδόματα και τους Έλληνες να λιμοκτονούν. Η ιδεολογία του μίσους που αφορά γενικά το διαφορετικό και εστιάζει στους ξένους καλλιεργείται συνήθως σε βάθος χρόνου με αβάσιμα στοιχεία, μέσω του διαδικτύου όπου διακινούνται τέρατα, διαφόρων forum, δημοσιευμάτων που ταυτίζουν το διαφορετικό με το κακό, συζητήσεων στις οποίες οι ξένοι ποτέ δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα. Πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει ή ακούσει σε μέσα ενημέρωσης για τον ξένο διαρρήκτη σε αντιδιαστολή με τον Έλληνα, πόσες φορές δεν γίναμε μάρτυρες ψεύτικων δημοσιευμάτων που αφορούν την πολιτιστική τους ταυτότητα, πόσες φορές δεν έχει συμβεί ο συχνά αδικαιολόγητος φόβος για το διαφορετικό να μετατρέπεται σε καχυποψία, ανησυχία, εχθρότητα; Πάντα υπήρχε και υπάρχει μια επιφυλακτικότητα για οτιδήποτε διαφορετικό, αυτό είναι αλήθεια. Όμως, η μετατροπή της επιφυλακτικότητας σε μίσος το οποίο εκφράζεται με ιδιαίτερα τοξικό τρόπο και χωρίς ουσιαστικό λόγο έχει ως βάση τους Πλεύρηδες που δηλώνουν πως «φύλαξη των συνόρων δεν υφίσταται αν δεν υπάρχουν νεκροί», όταν μεγάλες τραγωδίες, όπως αυτές ανοιχτά της Πύλου με εκατοντάδες νεκρούς και αγνοούμενους μετανάστες, ξεχνιούνται εύκολα και περνάνε στην κατηγορία των μικρής σημασίας συμβάντων, όταν δαιμονοποιούνται οι ξένοι. Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, το μίσος για τους ξένους, που άλλοτε χαρακτηριζόταν ως μίσος του περιθωρίου και εκφραζόταν συνήθως από γραφικούς ανθρωπότυπους, έχει μετατραπεί σε mainstream συμπεριφορά. Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

απ ό τ ην ερωφι λ η κ ο κ καλ η

Το χιούμορ είναι κάτι υποκειμενικό. Οι λεσβίες όμως είναι φιλενάδες μας, συντρόφισσές μας και ερωμένες μας, είναι οι νταλίκες μας και οι φαμάρες μας, οι θείες μας, οι αδερφές μας και οι μανάδες μας.

* Ιστορίες για τον εξευγενισμό της πόλης και της επιθυμίας.

Δ

εν έχω παρακολουθήσει τις «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζιδη και δεν έχω επισκεφθεί ποτέ τον νομό Σερρών. Τη σειρά δεν την έχω παρακολουθήσε γιατί δεν έχω τηλεόραση. Στον νομό Σερρών δεν έχω ταξιδέψει γιατί δεν συμπαθώ τα ταξίδια, και μάλιστα τα τόσο μακρινά. Ευτυχώς που υπάρχουν τα σόσιαλ και οι αποστάσεις μηδενίζονται. Έτσι μαθαίνω πολλά –χρήσιμα και μη– για το πρόγραμμα της τηλεόρασης, ενημερώνομαι για διάφορα, ευχάριστα και μη. Στο timeline μου είδα δύο σύντομα αποσπάσματα, μάλλον αυτά που προώθησε ο αλγόριθμος, το ένα με τη διάγνωση της «γιατρού» (Ν. Εξηνταβελώνη) και το άλλο με το αρκτικόλεξο ΛΟΑΤΚΙ αντεστραμμένο σε ΙΤΚΟΛΑ. Είναι εξαιρετικά ευχάριστο και τολμηρό αλλά και δίκαιο το εγχείρημα κάθε δημιουργού να διευρύνει την ορατότητα των ίντερσεξ ατόμων. Σκρολάροντας και διαβάζοντας τα διθυραμβικά σχόλια που αξίζει το εγχείρημα, θυμήθηκα ότι το μακρινό 2015 δεν μπόρεσα να πω όχι στην πρόσκληση της ομάδας «Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης». Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά ένα ίντερσεξ άτομο, τον Λάκη, τον πρώτο ανοιχτά ίντερσεξ ακτιβιστή στην Ελλάδα και ιδρυτικό μέλος της Intersex Greece, που μας αφηγήθηκε τη δύσβατη διαδρομή του έως ότου ανακαλύψει πως γεννήθηκε ίντερσεξ. Μόλις το 2022 η Intersex Greece πέτυχε τη νομική προστασία των ίντερσεξ παιδιών από τις κακοποιητικές επεμβάσεις «κανονικοποίησης», απαγορεύοντας τις μη αναγκαίες για την υγεία ιατρικές πράξεις και τη χορήγηση αγωγής σε ίντερσεξ παιδιά κάτω των 15 ετών, με στόχο την αλλαγή των χαρακτηριστικών φύλου τους για κοινωνικούς και αισθητικούς λόγους (intersex.org.gr). Η «θεία Σταματίνα» (Γιούλη Τσαγκαράκη) είναι ήδη ένας ιστορικός ρόλος για την ελληνική δραματουργία και η Intersex Greece δημοσίευσε ευχαριστήριο δελτίο τύπου προς στον Γιώργο Καπουτζίδη. Δεν χωράει καμιά αμφιβολία λοιπόν ότι η προσπάθεια πέτυχε και μακάρι να είναι μόνο η αρχή. Στο δεύτερο απόσπασμα όμως, ειλικρινά πόνεσαν τα μάτια μου και τα αυτιά μου. Όχι γιατί η θεία Σταματίνα, ως ίντερσεξ newcomer στις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες, διεκδικεί τα πρωτεία αναγραμματίζοντας ένα αρκτικόλεξο που έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια έχει στοχοποιηθεί και κακοποιηθεί, αλλά γιατί, προκειμένου να το δικαιολογήσει, χρησιμοποιεί αρνητικά στερεότυπα. Σκίζει την αφίσα ΛΟΑΤΚΙ+ σε μια μετάβαση από «θύμα» σε «τιμωρό» και απονέμει δικαιοσύνη στις υπόλοιπες ομάδες της κοινότητας, σαν Κάρεν και όχι ως ένα άτομο με ενσυναίσθηση και γενικά αίσθηση του τι σημαίνει κοινότητα. Αρχίζοντας από τις λεσβίες («Ποιος τις έβαλε πρώτες, αφού δεν τις χωνεύει κανείς;»), ακολουθεί ένας όρος «chatGPT» του τι σημαίνει κουίρ από τον σις στρέιτ μπαμπά Γιώργο Γάλλο («σκέφτονται διαφορετικά από την υπόλοιπη ετεροκανονική κοινωνία, δεν καλύπτονται από το δίπολο αρσενικό-θηλυκό, γκέι-στρέιτ»), λες και τα κουίρ άτομα είμαστε νεράιδες και φιλόσοφοι χωρίς σώμα και χωρίς στόμα, αφού ο κουίρ ρόλος (M. Sunshine) σιωπά και προτείνει με μπλαζέ ύφος την τρίτη θέση για το Τ (τα τρανς άτομα έχουν υποστεί τον μεγαλύτερο ρατσισμό). Εδώ δεν διατίθεται όρος και η ανακατάταξη περνάει στους ομοφυλόφιλους άνδρες και κλείνει με τελευταία τα αμφιφυλόφιλα άτομα, τα οποία περιγράφονται ως οι «παντρεμένες» που κάνουν σεξ και με τα δύο φύλα, ενώ οι υπόλοιποι είναι οι «χήρες». Κάτι ανάμεσα σε slut-shaming και «χάρη σάς κάνουμε». Το χιούμορ είναι κάτι υποκειμενικό. Οι λεσβίες όμως είναι φιλενάδες μας, συντρόφισσές μας και ερωμένες μας, είναι οι νταλίκες μας και οι φαμάρες μας, οι θείες μας, οι αδερφές μας και οι μανάδες μας. Στάθηκαν στο πλευρό των οροθετικών ανδρών τα μαύρα χρόνια του AIDS, έχουν στηρίξει τους αγώνες του κινήματος, έχουν βάλει στη ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντα τους φεμινισμούς και είναι και γνωστές αδερφομάνες. Όλα αυτά δεκαετίες προτού ο δημιουργός, που τώρα επιχειρεί να διδάξει στο τηλεοπτικό κοινό το ΛΟΑΤΚΙ+ με λανθασμένους ορισμούς, δώσει τον ρόλο μιας τρανς γυναίκας σε έναν σις άντρα. («Εθνική Ελλάδος», 2019). Κανένας δημιουργός δεν είναι υποχρεωμένος να «αγιογραφήσει» μια κοινότητα για να αποδείξει την υποστήριξή του, ούτε καν την κοινότητα στην οποία ανήκει και την οποία έχει εκπροσωπήσει αναρίθμητες φορές δημόσια από το 2020 που έκανε το δικό του coming out. Όταν η συζήτηση για την ορατότητα και την ισότητα περιλαμβάνει επιχειρηματολογία συντηρητικής ρητορικής με σύνδρομο pick me, τότε το ένα βήμα μπροστά για μια ομάδα μπορεί να κοστίζει δύο βήματα πίσω για τις υπόλοιπες. Ελπίζω και εύχομαι στις απανταχού «θείες Σταματίνες» το επόμενο coming out τους να είναι λεσβιακό ή έστω να βρουν μια κολλητή λεσβία που θα τους ανατρέψει τα στερεότυπα.

23.10.25

Μια σταγόνα χλωρίνης μπορεί να αλλάξει το αγαπημένο σου ρούχο – ή να το δημιουργήσει από την αρχή.

Klinex x PCP Clothing Μερικές φορές τα ωραία πράγματα ξεκινούν από κάτι που απλώς έτυχε

ΤΙ ΣΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΝΟΥ όταν ακούς τη λέξη «χλωρίνη»; Σίγουρα η φρεσκάδα, η αίσθηση καθαριότητας και η μηχανική κίνηση που κάνεις παίρνοντας την Klinex από το ντουλάπι όταν κάνεις δουλειές. Πράγματι, μια σταγόνα χλωρίνης μπορεί να σου εξασφαλίσει ένα αστραφτερό μπάνιο – αλλά όχι μόνο. Μπορεί να γίνει σπίθα δημιουργίας για να γεννηθεί κάτι νέο. Αυτό είναι το πνεύμα πίσω από τη συνεργασία Klinex x PCP Clothing, μια συλλογή από ρούχα φτιαγμένη με tie-dye τεχνική, μόνο που αντί για μπογιές, χρησιμοποιήθηκε το πιο απρόσμενο υλικό – η χλωρίνη Klinex. Δεν πρόκειται όμως απλώς για μια συλλογή με ρούχα. Η Klinex x PCP Clothing είναι το επόμενο βήμα στη νέα εικόνα της Klinex, από το μπουκάλι που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μας για την καθαριότητα στα cool ρούχα που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε σήμερα. Από την παράδοση στη δημιουργία. Από το τυχαίο στην τέχνη. Με αυτήν τη συνεργασία, η Klinex αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά της – μια «κρυμμένη δύναμή» της. Τη χλωρίνη που πάντα ξέραμε ως τη μόνη χλωρίνη που απολυμαίνει και προστατεύει την υγιεινή του σπιτιού την ανακαλύπτουμε τώρα και σαν πολυχρηστικό εργαλείο δημιουργίας. Γιατί η δύναμή της δεν περιορίζεται στην καθαριότητα αλλά μπορεί να μεταμορφώσει υφάσματα, να δώσει χρώμα εκεί που δεν το περιμένεις και να εμπνεύσει κάτι εντελώς καινούργιο. Η συλλογή παρουσιάστηκε στο event «Clean & Flex with Klinex», μέσα από ένα εντυπωσιακό tie-dye studio, όπου ο καλλιτέχνης Soteur σχεδίαζε μοναδικά μοτίβα με τη χλωρίνη Klinex πάνω στα μπλουζάκια της PCP. Η καμπάνια της συλλογής φωτογραφήθηκε σε χώρους που όλοι γνωρίζουμε καλά – από ένα αυθεντικό σπίτι γιαγιάς μέχρι τα ράφια ενός σούπερ μάρκετ. Εκεί όπου το παρελθόν και η καθημερινότητα συναντούν το απρόσμενο, το παλιό αγκαλιάζει το καινούργιο και το γνώριμο αποκτά νέο βλέμμα. Φυσικά, η Klinex δεν εγκαταλείπει τον ρόλο της, παραμένει το σύμβολο καθαριότητας και απολύμανσης που εμπιστευόμαστε για τον πιο προσωπικό μας χώρο. Όμως, ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι μπορεί να ζήσει και μια δεύτερη ζωή ως έμπνευση, ως δημιουργικό εργαλείο και ως ένα brand που παραμένει επίκαιρο και περνά στη νέα γενιά. Γιατί η τέχνη δεν ξεκινάει πάντα από το τέλειο σχέδιο. Μερικές φορές ξεκινάει από κάτι που έτυχε. Η ιδέα φέρει την υπογραφή της Fuse BBDO. Η συλλογή Klinex x PCP διατίθεται online από την PCP Clothing.

LiFO 23.10.25

13

TAL K OF THE TOWN

92' με τη

Γιούλη Τσαγκαράκη σ υνεντ ευξ η: γ ι άνν η ς π αντα ζόπουλος φ ω τ ογ ραφ ι εσ : π αρι σ ταβι τια ν

Μέσα από τον ρόλο της θείας Σταματίνας στις «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζίδη άνοιξε για πρώτη φορά στη μικρή οθόνη τη συζήτηση γύρω από την ίντερσεξ ταυτότητα, ξεπερνώντας ταμπού. Ως παιδί βίωσε την κακοποίηση, όμως μέσα από την ψυχοθεραπεία και την τέχνη κατάφερε να μετατρέψει το τραύμα σε δύναμη. Σήμερα μιλά για τη συγχώρεση και την ανάγκη να ακούμε ο ένας τον άλλον, γιατί, όπως λέει: «Άνθρωποι πεθαίνουν γι’ αυτό το άτιμο το “εγώ”».

14

LiFO

23.10.25

LiFO 23.10.25

15

TAL K OF THE TOWN 92 λεπτά με τη Γιούλη Τσαγκαράκη στην ελλάδα, η τηλεόραση σπάνια δίνει χώρο σε ζητήματα ταυτότητας, φύλου ή προσωπικού τραύματος. Οι χαρακτήρες συχνά παραμένουν παγιδευμένοι σε στερεότυπα, ενώ οι ιστορίες παρουσιάζονται με προβλέψιμους και τυποποιημένους τρόπους. Οι ΛΟΑΤΚΙ+ χαρακτήρες, όταν εμφανίζονται, είτε αποτυπώνονται ως καρικατούρες είτε λειτουργούν απλώς ως προσθήκες σε ετεροκανονικές αφηγήσεις. Κι ύστερα ήρθαν οι «Σέρρες». Το σενάριο της σειράς του Γιώργου Καπουτζίδη που παίζεται στον ANT1, με την ευαισθησία και το χιούμορ που το χαρακτηρίζουν, τόλμησε για άλλη μια φορά να φέρει στο προσκήνιο όσα συνήθως μένουν στο περιθώριο: τη διαφορετικότητα, τη συγχώρεση, το δικαίωμα στην ορατότητα αλλά και τη βαθιά ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου χωρίς καμιά ενοχή. Φέτος, με τον δεύτερο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς, ο Καπουτζίδης φρόντισε να στείλει για άλλη μια φορά το δικό του ισχυρό μήνυμα για ισότητα, εξάλειψη των διακρίσεων και συμπερίληψη. Για πρώτη φορά είδαμε έναν ίντερσεξ χαρακτήρα σε ελληνικό σίριαλ μέσα από τον ρόλο της συντηρητικής θείας Σταματίνας. Πρόκειται για μια στιγμή-ορόσημο για την ελληνική μυθοπλασία. Τον χαρακτήρα που υποδύεται η ηθοποιός Γιούλη Τσαγκαράκη τον έχει λατρέψει το τηλεοπτικό κοινό. Η συνάντησή μας δεν αφορά μόνο τη σειρά ή τον ρόλο της. Συζητάω με μια ηθοποιό με διακριτική, σχεδόν αθόρυβη παρουσία, που κατάφερε ωστόσο, μέσα από την ερμηνεία της, να ανατρέψει όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Τη συναντώ στο θέατρο Πορεία –παίζει στην παράσταση Η χαμένη άνοιξη– και της λέω πως είναι, αναμφίβολα, ένα από τα πρόσωπα που συζητήθηκαν περισσότερο στην τηλεόραση τα τελευταία δύο χρόνια.

H Γιούλη Τσαγκαράκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα, τόπο καταγωγής της μητέρας της. Ο πατέρας της, αστυνομικός στο επάγγελμα, γνώρισε τη μητέρα της εκεί, όμως όταν η ίδια βρισκόταν ακόμη στο Δημοτικό, η οικογένεια μετακόμισε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Παρότι οι γονείς της δεν είδαν ποτέ με θετικό μάτι την προοπτική μιας καριέρας στην υποκριτική, εκείνη δεν δίστασε να δώσει εξετάσεις και να πετύχει. Ήδη από τα σχολικά της χρόνια, το μάθημα των καλλιτεχνικών είχε ανάψει μέσα της τη σπίθα που θα την οδηγούσε αργότερα σε μια θεατρική ομάδα. Βέβαια, είναι μια γυναίκα που έχει βιώσει τα δικά της σκοτάδια, που δεν έχει διστάσει να μιλήσει ανοιχτά για την κακοποίηση που βίωσε ως παιδί, και που μέσα από την ψυχοθεραπεία και την υποκριτική βρήκε τρόπο να μετατρέψει το τραύμα της σε δημιουργία. Ο ρόλος της θείας Σταματίνας, μιας συντηρητικής γυναίκας που αποκαλύπτεται ότι είναι ίντερσεξ, κατάφερε κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό: να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από θέματα που η ελληνική τηλεόραση απέφευγε για δεκαετίες. Στο σημείο αυτό επισημαίνει: «Πάντα με ενδιέφερε στους ρόλους να φαίνονται οι ρωγμές. Επιλέγω συνειδητά να ρωτώ τους σεναριογράφους αν θα δούμε τις πιο εσωτερικές πτυχές ενός χαρακτήρα. Όσον αφορά τη σκηνή όπου η θεία Σταματίνα μαθαίνει ότι είναι ίντερσεξ –εκείνη που έγινε viral–, πιστεύω πως άγγιξε το κοινό γιατί αποκάλυψε, με σπάνια ευαισθησία, ένα θέμα που συχνά παραμένει ταμπού. Εμένα, αυτό που με ενδιέφερε ήταν το κενό και η θλίψη που ήθελε να εκφράσει η Σταματίνα εκείνη τη στιγμή». Και συμπληρώνει: «Φυσικά έκανα έρευνα για τον ρόλο. Όπως είπε και ο Γιώργος, ζητήσαμε τη γνώμη και τη συμβουλή της κοινότητας Intersex Greece, ώστε να προσεγγίσουμε το θέμα όπως έπρεπε». Πώς είδε τη θερμή ανταπόκριση του κόσμου; «Δεν το περίμενα», παραδέχεται. «Ο Γιώργος, με την ανατροπή που έδωσε στον χαρακτήρα, εστίασε στο γεγονός ότι αυτή η γυναίκα θέλει απλώς να ανήκει κάπου. Ανέδειξε και “σκάλισε” τη βαθιά της μοναξιά. Και νομίζω πως εκεί ακριβώς συνδέθηκε ο κόσμος. Παράλληλα, με συγκίνησε το ότι έλαβα πάρα πολλά μηνύματα, τόσο από άτομα της ΛΟΑΚΤΙ+ κοινότητας όσο και από οικογένειες που είδαν κάτι δικό τους στη θεία Σταματίνα. Μου αρέσει, επίσης, που στο 90% των μηνυμάτων υπάρχει η λέξη “γελάω”. Δεν είναι λίγο αυτό, ειδικά για την εποχή μας. Ο κόσμος έχει κουραστεί από τη συνεχή ανακύκλωση της βίας, από σειρές που ποντάρουν σε δολοφονίες και βιασμούς. Ψάχνει κάτι πιο ουσιαστικό, κάτι που να τον αγγίζει πραγματικά», συμπληρώνει. Είχε άραγε φόβο για το πώς θα αντιδρούσε το πιο συντηρητικό κομμάτι του κοινού; «Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: εκείνοι που βρομίζουν και εκείνοι που καθαρίζουν. Εγώ θέλω να ανήκω στους δεύτερους. Δεν θα επιλέξω να επιτεθώ σε όποιον ρυπαίνει, προτιμώ απλώς να πάω και να καθαρίσω. Αυτή είναι και η ουσία του μηνύματος του ρόλου της θείας Σταματίνας. Οφείλουμε, στη ζωή μας, να μπαίνουμε στη θέση των άλλων. Ο καθένας ας κάνει τη δουλειά του. Ως εκ τούτου,

πίσω από κάθε ανθρώπινη φιγούρα υπάρχει μια ιστορία που όλοι οφείλουμε να σεβαστούμε και να κατανοήσουμε. Ας κοιτάξει ο καθένας μέσα στη δική του οικογένεια. Και μακάρι η τηλεόραση να αποκτήσει έναν εκπαιδευτικό ρόλο», τονίζει με ξεκάθαρο τρόπο. Από τον ρόλο αυτόν τη δυσκόλεψε το πιο στρυφνό κομμάτι της ηρωίδας που ενσαρκώνει, ωστόσο δεν μπορούσε να μη θαυμάσει την τόλμη της. Στο σημείο αυτό τη ρωτώ πόσο δύσκολο ήταν για την ίδια να μιλήσει δημόσια για την κακοποίηση που είχε υποστεί ως παιδί – έχει αναφερθεί στο οικογενειακό της περιβάλλον, όπου ο πατέρας της εξέφραζε τα πάντα με φωνές και ένταση. Χωρίς να επανέλθει αναλυτικά στο ζήτημα, σημειώνει: «Είχα αποφασίσει να το πω. Ήθελα να θυμίσω πως μεγαλώσαμε σε μια εποχή που, δυστυχώς, το ξύλο θεωρούνταν φυσιολογικό. Ήταν λάθος, αλλά με εντυπωσίασε η έκταση που πήρε το θέμα. Ίσως γιατί είναι αλλιώς όταν το ακούς. Ας μη μας ξαφνιάζει, όμως, ότι στη χώρα μας βιώνουμε μικρές “Γάζες”. Κάθε σπίτι έχει τον δικό του Νετανιάχου, τον δικό του Τραμπ. Όταν ένας γονιός βρίσκεται μέσα στο σπίτι και ουρλιάζει λέγοντας στα παιδιά του “θα κάνεις ό,τι σου πω”, ποια είναι πραγματικά η διαφορά; Φωνάζουν από το πρωί ως το βράδυ, κι ακόμη και τα πιο απλά πράγματα γίνονται με φωνές και τιμωρίες. Οι μεν σκοτώνουν με τα όπλα· οι άλλοι σκοτώνουν ψυχικά». Παίρνοντας αυτή την αφορμή, τη ρωτώ τι σημαίνει για την ίδια η λέξη «συγχώρεση». Χωρίς δισταγμό, εξηγεί: «Εμένα με βοήθησε –και εξακολουθεί να με βοηθά– η ψυχοθεραπεία προκειμένου να συμφιλιωθώ με το παρελθόν. Μια φράση του Καρλ Γιουνγκ με συνοδεύει: “Δεν είμαι αυτό που μου συνέβη, αλλά αυτό που επιθυμώ να γίνω”. Συγχώρεση για μένα σημαίνει πως κάτι μέσα μου μαλακώνει, τα σπλάχνα μου, η καρδιά μου. Ότι κατανοώ και προχωρώ. Και φυσικά, το ότι συγχωρώ σημαίνει πως θα ζητήσω κι εγώ συγχώρεση. Δεν είναι απλώς “θα σε συγχωρήσω” και τελείωσε. Όχι. Είναι συγχώρεση, αλλά πρώτα απ’ όλα ζητώ εγώ συγχώρεση για τη συμπεριφορά μου. Η συγχώρεση, όπως και η ειρήνη, απαιτεί δύο, αφορά εμένα και τον άλλον». Αν μπορούσε να μιλήσει, είτε ως Γιούλη είτε ως θεία Σταματίνα, σε ένα παιδί που σήμερα στην Ελλάδα βιώνει κακοποίηση ή εκφοβισμό στο σχολείο, τι θα του έλεγε; «Κοίτα, τα τελευταία χρόνια υπάρχει πια πολλή βοήθεια από παντού. Υπάρχουν τηλεφωνικές γραμμές, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σε ακούσουν. Έχεις ένα κινητό στα χέρια σου και μπορείς να στείλεις ένα μήνυμα, να ζητήσεις βοήθεια όποτε θέλεις. Στη δική μας εποχή τα παιδιά δεν είχαν πού να στραφούν. Οι γονείς δεν ήξεραν πώς να τα μεγαλώσουν, πίστευαν πως η μόνη σωστή μέθοδος ήταν το ξύλο. Αναρωτιέμαι μερικές φορές πώς καταφέραμε να μεγαλώσουμε. Ένα καρτοτηλέφωνο είχαμε… και περιμέναμε, περιμέναμε», θυμάται, και ένα χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπο της. Όσον αφορά την εποχή μας, αυτό που τη θυμώνει περισσότερο είναι η σιωπή, τη θεωρεί μορφή συνενοχής. «Με θυμώνει –αν και προσπαθώ να μη ζω με θυμό– η συστηματική προσπάθεια όλων όσοι κυβερνούν ή συμμετέχουν στη δημόσια ζωή να μας πείσουν ότι δεν έχουμε κριτική σκέψη. Το ότι δεν επιθυμούν να διεκδικούμε. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να προσέχουμε ώστε να μη μετατρεπόμαστε σε έναν όχλο, σε ένα κοπάδι που περιφέρεται χωρίς κατεύθυνση και νόημα. Τα Τέμπη είναι μια τραγωδία που απέδειξε πως αρκεί μια φλόγα. Και αυτήν τη φλόγα την άναψαν με τη στάση τους οι γονείς των παιδιών, η Μαρία Καρυστιανού και ο Πάνος Ρούτσι». Κλείνοντας, μου λέει πως για τον τηλεοπτικό ρόλο που της δόθηκε νιώθει βαθιά ευγνώμων. Λίγο προτού την αποχαιρετήσω, η συζήτηση οδηγείται σε μια υπόθεση που είχε συγκλονίσει την Ελλάδα, εκείνη της Καρπάθου, όταν ένας πατέρας έβαλε τέλος στη ζωή του ύστερα από τη διαρροή και τον χλευασμό για ένα ερωτικό βίντεο του ομοφυλόφιλου γιου του – ένας άνθρωπος-θύμα του «τι θα πει ο κόσμος». Κι οι «Σέρρες» είναι μια σειρά που αποδεικνύει πως, τελικά, η κοινωνία μας μπορεί να γίνει λίγο πιο ανοιχτή, λίγο πιο ανθρώπινη. Ποιο είναι το δικό της σχόλιο; «Θα σου έλεγα ότι ζούμε σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να ακούνε. Κι αυτή την ιστορία, όπως και τόσες άλλες, δεν είναι εύκολο να την ακούς. Οι άνθρωποι χρειάζεται να εκπαιδευτούν στο να ακούν. Ας σταματήσουμε να είμαστε μια κοινωνία που κωφεύει σε ό,τι την ενοχλεί. Όσο φουντώνει ο εγωισμός, τέτοια περιστατικά θα πληθαίνουν. Ακούω, ακούω, ακούω – αυτό πρέπει να κάνουν οι γονείς. Αν μάθουμε να ακούμε, το τέρας μέσα μας θα γίνει διαχειρίσιμο· δεν θα έχουμε αυτοκτονίες, ούτε παρόμοια τραγικά γεγονότα. Μας έχει φάει αυτό το έρημο το “εγώ”. Άνθρωποι πεθαίνουν γι’ αυτό το άτιμο το “εγώ”. Κι είναι πολύ κρίμα», καταλήγει.

Με συγκίνησε το ότι έλαβα πάρα πολλά μηνύματα, τόσο από άτομα της ΛΟΑΚΤΙ+ κοινότητας όσο και από οικογένειες που είδαν κάτι δικό τους στη θεία Σταματίνα.

Η Γιούλη Τσαγκαράκη παίζει στην τηλεοπτική σειρά «Σέρρες» του Γιώργου Καπουτζίδη και στην παράσταση «Χαμένη Άνοιξη» στο θέατρο Πορεία.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο lifo.gr.

16

LiFO

23.10.25

LiFO 23.10.25

17

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Γιουτζίν στο τηλέφωνο, 2000 Από τη σειρά «Outland»

18

LiFO

23.10.25

ROGER BALLEN Mια καταβύθιση στην πιο σκοτεινή πραγματικότητα του νου

Ο εμβληματικός εικαστικός φωτογράφος Ρότζερ Μπάλεν από τη Νότια Αφρική έρχεται στο Μουσείο Μπενάκη να μας αποκαλύψει τα ψυχοτοπία ενός κόσμου αφημένου στη μοίρα του. Από τον Χρήστο Παρίδη

Παιδί με όπλα, 1986 Από τη σειρά «Platteland»

LiFO 23.10.25

19

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Ο λοχίας F. de Bruin, Τμήμα Υπαλλήλων Φυλακών, OFS, 1992 Από τη σειρά «Platteland»

Κ

ατά κάποιο τρόπο, το ότι έγινε φωτογράφος το χρωστάει στη μητέρα του η οποία, έχοντας εργαστεί για τη Magnum, ήταν από τους πρώτους ανθρώπους στη Νέα Υόρκη που άνοιξε γκαλερί που ειδικευόταν στη φωτογραφία. Διαφορετικά, καθώς η φωτογραφία τη δεκαετία του 1960 που μεγάλωνε δεν θεωρούνταν τέχνη, παρά μόνο ένα μέσο καταγραφής γεγονότων –τα φωτορεπορτάζ των εφημερίδων και των περιοδικών–, ισχυρίζεται ότι δεν θα του είχε περάσει ποτέ από το μυαλό να ασχοληθεί. Ωστόσο μεγάλωσε με τον κύκλο καλλιτεχνών της μητέρας του, που συμπεριελάμβανε θρυλικούς φωτογράφους όπως τον Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, τον Μπρους Ντέιβιντσον και τον Έλιοτ Έργουιτ. Αργότερα θα ξεχώριζε σαν «δασκάλους» του τους Αντρέ Κερτέζ και Πωλ Στραντ, ενώ θα παραδεχόταν την επιρροή της «αποφασιστικής στιγμής» του Καρτιέ-Μπρεσόν και την αξία του παράλογου του Έργουιτ. Ο Ρότζερ Μπάλεν είναι γεννημένος το 1950 στη Νέα Υόρκη. Στην τελετή αποφοίτησής του από το γυμνάσιο το 1968, οι γονείς του τού χάρισαν μία Nikon FTN. Το πρώτο που έκανε ήταν να φωτογραφίσει τον περίγυρο των φυλακών Σινγκ Σινγκ. Αρχικά σπούδασε ψυχολογία, αλλά το PhD του το πήρε στη γεωλογία. Μετά τον θάνατο της μητέρας του το 1973 ξεκίνησε ένα ταξίδι με οτοστόπ που κράτησε 4 με 5 χρόνια, από το Κάιρο μέχρι το Κέιπ Τάουν κι από την Κωνσταντινούπολη στη Νέα Γουινέα, φωτογραφίζοντας. Έτσι ολοκληρώθηκε το πρώτο του φωτογραφικό βιβλίο με τίτλο Boyhood. Εντέλει, το 1982 μετακόμισε στη Νότια Αφρική, όπου εξακολουθεί να ζει μέχρι σήμερα. Εκεί διέσχισε όλη της την επικράτεια, αναζητώντας τα Dorps, που στα αφρικάανς, την τοπική ολλανδική διάλεκτο, είναι οι μικρές κοινότητες γύρω από μια εκκλησία. Στα εσωτερικά των σπιτιών τους ανακάλυψε το προσωπικό του λεξιλόγιο, τα μοτίβα που υιοθέτησε και τα έκανε δικά του, όπως ζωγραφιές και σύρματα στους τοίχους, αυτό που ο ίδιος θα ονόμαζε αργότερα «Ballenesque». Δεν ήταν όμως μόνο ο υλικός πολιτισμός που τον γοήτευσε αλλά και συγκεκριμένοι τύποι ανθρώπων που ζούσαν στα Dorps, τα οποία έδωσαν και τον τίτλο στο φωτογραφικό βιβλίο του 1986. Σταδιακά θα εγκατέλειπε τη ρεαλιστική ντοκιμαντερίστικη απεικόνιση και θα ανέπτυσσε τη δική του οπτική γλώσσα κι ένα προσωπικό εικαστικό σύμπαν. Μια μινιμαλιστική απεικόνιση ζώων και ανθρώπων που δεν πρόδιδαν απαραίτητα την τοποθεσία αλλά μάλλον απέπνεαν μια σκοτεινή οικουμενικότητα. Καθώς οι προσωπικοί του υπαρξιακοί εφιάλτες τον οδηγούσαν σε μια όλο και πιο παράδοξη εικονογραφία, άφηνε πίσω την πούρα φωτογραφία. Σε αυτό, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η σχέση του με τη φύση. Στις συνεντεύξεις του διατείνεται ότι καθώς οι μεταβολές των εποχών είναι εμφανείς πάνω στα δέντρα, η τέχνη δεν έχει να του πει κάτι ουσιαστικότερο για τη ζωή. Ένα δέντρο τα λέει όλα. Η φύση για εκείνον αποτελεί την ιδανική σχέση. Ωστόσο, στις φωτογραφίες του λείπει η αρμονία της φύσης κι αντιθέτως αποκαλύπτεται η σύγκρουση μεταξύ του ανθρώπινου και του ζωικού. Οι εικόνες του αποτελούν μεταφορά της ανθρώπινης σύγχυσης κι αναπόφευκτα αναγνωρίζεις το χάος που κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής. Μια δυστοπία που αποκαλύπτει τα αίτια λόγω των οποίων ο πλανήτης μας οδεύει προς μια ολοένα μεγαλύτερη περιβαλλοντική κρίση. Η ζωή στη Νότια Αφρική, αυτή την τρομερά ενδιαφέρουσα μετα-αποικιακή, ταυτόχρονα ευρωπαΐζουσα και αφρικανική πλούσια χώρα, όπου οι πολιτισμικές διαφορές είναι τεράστιες μεταξύ της αδιανόητης φτώχειας και του ακραίου πλούτου, του προσέφερε τις διόδους να ξαναδεί τον κόσμο και να τον κατανοήσει. Αν και δεν έδωσε ποτέ έμφαση στις πολιτιστικές παραμέτρους του τόπου. Απλώς, ο τόπος τον οδήγησε σε μια βαθύτερη ψυχολογική και υπαρξιακή αυτογνωσία. Ένα μυστηριακό ταξίδι που το τιμόνι το κρατούσε η δουλειά του. Η επαφή του με την ανθρώπινη κατάσταση. Που του φώτισε και τη δική του προσωπική κατάσταση. Οι άνθρωποι που έχει φωτογραφίσει, πολλές φορές ανάπηροι ή ψυχικά ασταθείς, ζουν και κινούνται στο περιθώριο της κοινωνικά αποδεκτής αστικής πραγματικότητας. Δεν έχει να κάνει απαραίτητα με τη μαύρη κοινότητα, καθώς συχνά πρόκειται για λευκούς σε απόλυτη ένδεια της μετα-Απαρτχάιντ εποχής («Platteland: Images from Rural South Africa», 1986). Έτσι κι αλλιώς, το Γιοχάνεσμπουργκ είναι μια μεγαλούπολη με ποσοστά βίας που την κατατάσσουν σε μια από τις πιο επικίνδυνες πόλεις παγκοσμίως. Εισβάλλοντας σε περιβάλλοντα στα οποία ο ίδιος κινδύνευε ανά πάσα ώρα και στιγμή, έμαθε να γίνεται μέρος του μικρόκοσμού τους. Να αποτελεί μέρος των απόβλητων ώστε να τον εμπιστεύονται. Έγινε απαραίτητος για όλα όσα χρειάζονταν σε μια στιγμή επείγουσας ανάγκης κι εκείνοι του το ανταπέδωσαν. Δεν θεωρεί ότι τους εκμεταλλεύτηκε, θεωρεί ότι όντως αποτελεί έναν από αυτούς σε ψυχολογικό επίπεδο, ότι συναισθάνεται τη σοβαρότητα των προβλημάτων τους. Οι άνθρωποι που εν τέλει φωτογράφισε και ενέταξε σε πρότζεκτ όπως τα «Shadow Chamber» (2005), «Boarding House» (2009) και «Asylum of the Birds» (2014), τα οποία υλοποιήθηκαν σε καταλήψεις και εγκαταλελειμμένους χώρους, είναι φίλοι του των τελευταίων 20-30 χρόνων. Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, εξέλισσε παράλληλα και την τέχνη του, αρνούμενος να αρκεστεί στους αναγνωρίσιμους κώδικες και το προσωπικό του στυλ. Μια ωριμότητα που δεν ήρθε εύκολα, αλλά χτίστηκε μέσα από πειθαρχία και καλλιτεχνική αναζήτηση ετών. Σε ένα μέσο όπου δεν είναι εύκολο να προτείνεις κάτι καινούργιο, καθώς καθημερινά παράγονται χιλιάδες φωτογραφίες παγκοσμίως, για τον Μπάλεν μία φωτογραφία που τράβηξε σήμερα ή χθες μπορεί να αποτελέσει το ερέθισμα ενός πρότζεκτ χρόνια αργότερα. Έχει πει: «Οι εικόνες αποτελούνται από εκατοντάδες στοιχεία, όχι μόνο από ένα». Στη δική του περίπτωση και από το στοιχείο του σουρεαλισμού και του θεατρικού παραλόγου. Οδηγώντας τον σε μια θεατρικότητα όπου άνθρωποι, ζώα, αντικείμενα, μάσκες, κούκλες, ζωγραφιές, εγκαταστάσεις αναμειγνύονται σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «το θέατρο του Ρότζερ Μπάλεν». Παρόλο που τα τελευταία είκοσι χρόνια οι άνθρωποι είναι σχεδόν απόντες από τα έργα του, η παρουσία τους υπονοείται μέσα από συμβολισμούς και σκίτσα, ομοιώματα και μαριονέτες, ακέφαλα σώματα και ανθρώπινα μέλη. Εικόνες ενοχλητικές, αινιγματικές, εφιαλτικές, σκληρές, σε άσπρο-μαύρο· συχνά παρομοιάζουν τη δουλειά του με εκείνη της Νταϊάν Άρμπους. Ο ίδιος πιστεύει ότι βρίσκεται πιο κοντά στον Σάμιουελ Μπέκετ. Έπειτα από πειραματισμούς δεκαετιών, το φωτογραφικό του έργο είναι ένα πάντρεμα σουρεαλιστικού θεάτρου και ψυχολογικής εμβάθυνσης ανάλογης με τον ποιητικό λόγο του σπουδαίου δραματουργού. Η «ομορφιά», με την παραδοσιακή έννοια, στο δικό του έργο συνεχώς ακυρώνεται μέσα από ψυχοτοπία, όπου ελάχιστη σημασία έχει η επιφάνεια – μόνο η εσωτερική αναζήτηση.

Τότε και τώρα, 2007 Από τη σειρά «Theatre of Apparitions»

20

LiFO

23.10.25

Απογείωση, 2012 Από τη σειρά «Asylum of the Birds»

Όλα όσα κρύβουν οι μάσκες των κοινωνικών συμβάσεών μας. Ένα συνεχές παιχνίδι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας με βασικό του όπλο το ένστικτό του. Έχοντας την ευχέρεια να μην εξαρτάται βιοποριστικά από τη φωτογραφία, καθώς έχει εργαστεί ως γεωλόγος, η δουλειά του διεθνώς έχει καταχωριστεί ως ένα προσωπικό εικαστικό ιδίωμα που περιλαμβάνει 25 εκδόσεις και 10 βίντεο και ταινίες μικρού μήκους. Ανάμεσά τους και το βιντεοκλίπ του 2012 που τάραξε πολλούς αλλά αποθεώθηκε από άλλους, «I fink u freeky», σε συνεργασία με το νοτιοαφρικανικό γκρουπ ρέιβ και ραπ μουσικής Die Antwoord. Όχι λιγότερο παράδοξο από το βιβλίο του Roger the Rat του 2020, όπου παρελαύνουν ποντίκια με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Το 2022 εκπροσώπησε τη Νότια Αφρική στην 59η Μπιενάλε της Βενετίας με την εγκατάσταση «Theatre of Apparitions», παρουσιάζοντας έργα που αποτύπωσε ζωγραφικά στα τζάμια μιας παροπλισμένης φυλακής, και έναν χρόνο αργότερα ίδρυσε το Κέντρο Τεχνών Inside Out και το Κέντρο Φωτογραφίας Ρότζερ Μπάλεν στο Γιοχάνεσμπουργκ, με σκοπό την ευαισθητοποίηση γύρω από διεθνή και αφρικανικά ζητήματα μέσω καλλιτεχνικών δράσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει αναδρομική του έκθεση που συγκεντρώνει περί τις 78 φωτογραφίες από το σύνολο του έργου του Μπάλεν, ξεκινώντας από το πρώιμο «Dorps: Small towns of South Africa» και προχωρώντας στις πλέον εμβληματικές του σειρές «Platteland», «Outland», «Shadow of Chamber», «Boarding House», «Asylum of Birds», «Theatre of Apparitions» μέχρι το πιο πρόσφατο, αναπάντεχα έγχρωμο, «Spirits and Spaces». Συμπληρώνεται από ένα βίντεο. Ο επιμελητής της έκθεσης Ηρακλής Παπαϊωάννου σημειώνει μεταξύ άλλων στο επιμελητικό του κείμενο: «Το έργο του ανοίγει το κουτί της Πανδώρας του ανθρώπινου μυαλού, από όπου αναδύονται πράγματα ανεπεξέργαστα, ωμά, με έναν βαθμό τυχαιότητας. Σε μια εποχή που πιέζει αφόρητα για έλεγχο, αφήνεται στο αρχετυπικό, το κρυμμένο, εκεί όπου ο ορθολογισμός χάνει το προβάδισμα». Και συμπληρώνει: «Στον “κόσμο κατά Ρότζερ Μπάλεν” όλα φαντάζουν πιθανά· όλα είναι ευκρινή χωρίς τίποτε να είναι σαφές. Ενόσω όμως βυθίζεται στα δώματα του νου, το έργο του υπόγεια αντηχεί ακόμη κοινωνικά ζητήματα, συνθήκες που οι άνθρωποι υφίστανται χωρίς να έχουν επιλέξει. Η φωτογραφία του ενσωματώνει το σχέδιο, τη ζωγραφική, στοιχεία γλυπτικής και επιτελεστικότητας, εγκαταστάσεις και βίντεο, πλάθοντας τη μοναδική αισθητική Ballenesque, που εξελίχθηκε και στην έγχρωμη διάσταση στη σειρά “Spirits and Spaces”».

Upseedaisy, 2008 Από τη σειρά «Boarding House»

Παράλληλα με την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, από τις 8 Νοεμβρίου θα τρέχει στην γκαλερί Can Christina Androulidaki άλλη μία του Μπάλεν με τίτλο «Spirits and Spaces», που θα διαρκέσει ως τις 24 Ιανουαρίου 2026.

LiFO 23.10.25

21

q Γεννήθηκα στο Κέλμσφορντ του Έσεξ, έζησα και δούλεψα σε Λονδίνο, Κολονία και Λουξεμβούργο. Πλέον ζω μόνιμα κοντά τέσσερα χρόνια τώρα στην Αθήνα, την οποία είχα ήδη επισκεφτεί καμιά τριανταριά φορές στο παρελθόν και τη λάτρεψα από το πρώτο μου ταξίδι! Νοίκιαζα αρχικά στο Κουκάκι, μια πολύ όμορφη συνοικία με στυλάτα μπαρ, καφέ, εστιατόρια και φόντο την Ακρόπολη και του Φιλοπάππου. Έλα όμως που έχει πολλούς τουρίστες και παρότι μπορείς εύκολα να γνωρίσεις ανθρώπους από όλο τον πλανήτη, δεν ησυχάζεις! Το Παγκράτι, όπου μένω πλέον, είναι μια επίσης θαυμάσια συνοικία και παρότι κι εδώ υπάρχει πια αρκετή κίνηση, διατηρεί ακόμα τον χαρακτήρα του: έχει τα πάντα και είναι δίπλα στο κέντρο. Επειδή, επιπλέον, οι ξένοι εδώ είναι λιγότεροι, υποχρεώνομαι να εξασκώ τα ελληνικά μου κι αυτό βοηθά πολύ στην εκμάθηση. Το ίδιο έκανα και όσο ζουσα στη Γερμανία, προτιμούσα να συναναστρέφομαι ντόπιους ώστε να βελτιώνω τα γερμανικά μου. Το κακό είναι ότι αρκετοί Έλληνες βρίσκουν με μένα την ευκαιρία να εξασκήσουν τα αγγλικά τους και πρέπει να επιμένω να μιλάμε ελληνικά. Τα οποία πολύ μου αρέσουν, παρότι με δυσκολεύουν αρκετά, άσε που οι περισσότεροι μιλάτε σαν πολυβόλο και δεν σας προλαβαίνω, ενώ δεν έχετε καν την υπομονή να αφήσετε έναν ξένο να προσπαθήσει να συνεννοηθεί στη γλώσσα σας!

Τηλεοπτικός παρουσιαστής και παραγωγός, σεναριογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αγγλία και ζει στην Αθήνα.

σωπος της Ελλάδας στο MTV, έκανα φίλους εδώ κι αν δεν μεσολαβούσαν οι δουλειές μου στη γερμανική αλλά και τη λουξεμβουργιανή τηλεόραση (VIVA 2, RTL, Tango), θα είχα γίνει Αθηναίος νωρίτερα – ξέρω βέβαια ότι πια σας έρχονται πολλοί ξένοι, τουρίστες αλλά και μόνιμοι κάτοικοι, και ότι όλο αυτό το trend φέρνει gentrification και ακριβά ενοίκια. Τι να κάνω όμως, ούτε εγώ είμαι πλούσιος! Να εγκατασταθώ ξανά στο Λονδίνο το είχα αποκλείσει, η Αθήνα είναι πολύ πιο ζωντανή και ενδιαφέρουσα πόλη από την Κολονία, όπου έζησα τριάντα ολόκληρα χρόνια – τα δέκα τελευταία πηγαινοερχόμουν τακτικά στη Βρετανία για να κοιτάζω την ηλικιωμένη μητέρα μου, με την οποία ήμασταν πολύ δεμένοι. Δεν ήθελε να πάει σε οίκο ευγηρίας και η ιδέα να πεθάνει είτε εκεί είτε σε κάποιο νοσοκομείο την τρόμαζε, έπρεπε λοιπόν να είμαι όσο μπορούσα κοντά της. Κάναμε πολλή παρέα όταν βρισκόμασταν, κουβεντιάζαμε ώρες ολόκληρες, επισκεπτόμασταν αγαπημένα μέρη της νιότης της, πηγαίναμε διακοπές μαζί. Έμαθα κιόλας περισσότερα για τον πατέρα μου, με τον οποίο είχαμε και οι δύο πολύ κακή σχέση – χρειάστηκα ψυχολόγο για να το ξεπεράσω. Ήμουν 13 ετών όταν τελικά χώρισαν, τον ξαναείδα μόνο λίγο προτού πεθάνει. Αργότερα έμαθα από τη μητέρα μου ότι ήμουν γι’ αυτόν το λιγότερο επιθυμητό παιδί από τα τρία τους. Έμαθα, ακόμη –κι αυτό μου το αποκάλυψε στα τελευταία της– ότι ήταν έγκυος σε μένα και έχοντας αβάσιμες υποψίες ότι διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση, προσπάθησε να τη σκοτώσει, πέφτοντας πάνω της με το αμάξι του. Θα τον είχε χωρίσει νωρίτερα, αλλά οι παντρεμένοι παλιότερα δεν προχωρούσαν εύκολα σε διαζύγιο. Ήταν άλλης γενιάς, με άλλη νοοτροπία και βιώματα, είχαν ζήσει στα νιάτα τους τον πόλεμο.

STEVE BLAME

q Δεν αγάπησα, όπως είπα, τώρα ξαφνικά τη χώρα σας. Ερχόμουν τακτικά ήδη από τη δεκαετία του ’80, έγινα εκπρό-

q Μικρότερος πίστευα ότι εγώ έφταιγα που αδιαφορούσε ο πατέρας μου για μένα – πολλά παιδιά τείνουν να αυτοενοχοποιούνται για την κακή συμπεριφορά των γονιών τους. Γενικά μιλώντας, λοιπόν, πιστεύω ότι τα χρόνια που φρόντιζα τη μητέρα μου μέχρι τον θάνατό της το 2018, στα 93 της χρόνια, ήταν εξαιρετικά σημαντικά γιατί ήρθαμε πολύ κοντά. Ξεκαθάρισα επίσης μερικά πράγματα για τον εαυτό μου και τη δυσλειτουργική σχέση με τον πατέρα μου. Τη νύχτα προτού πεθάνει, ξέρεις, μου ζήτησε να καθίσω δίπλα της και μου μίλησε πολλή ώρα. Ήταν πολύ συναισθηματικός ο λόγος της, μιλούσε πολύ αργά. Η πρώτη της φράση ήταν: «Θέλω να έχεις έναν σύντροφο που να είναι τόσο καλός μαζί σου όσο ήσουν εσύ με μένα». Δάκρυσα. Στο τέλος μού είπε ότι από μένα προσδοκούσε να μην κοιτάζω ποτέ πίσω και να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου όπως ακριβώς θέλω. Όσα μου είπε εκείνη τη νύχτα ήταν σαν δέκα βιβλία αυτοβοήθειας σε ένα, έκανα μάλιστα καιρό να τα μοιραστώ γιατί με βύθισαν σε σκέψεις. Αν, πάντως, με ρωτήσεις ποιο είναι το σημαντικότερο απ’ όσα έχω κάνει και ζήσει ως τώρα, όχι, δεν ήταν ούτε η τηλεοπτική μου καριέρα, ούτε οι γνωριμίες και οι συνεντεύξεις με διασημότητες, ούτε τα μακρινά ταξίδια, οι παθιασμένοι έρωτες και τα ξέφρενα πάρτι –χέσ’ τα όλα αυτά– αλλά το ότι στάθηκα στη μητέρα μου μέχρι την τελευταία στιγμή, κάνοντας ό,τι χρειαζόταν ώστε να έχει ένα αξιοπρεπές τέλος. Γιατί το σπουδαιότερο είναι να είσαι καλός άνθρωπος.

q Τα λέω όλα αυτά γιατί σχετίζονται και με την απόφασή μου να εγκατασταθώ μόνιμα στην Αθήνα σε μια ηλικία –είμαι

ΟΙAΘΗΝΑΊΟΙ

66 ετών– που οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν τα ρίσκα. Αλλά αν θες πράγματι να ζήσεις τη ζωή σου όπως ποθείς, καθώς με παρότρυνε και η μητέρα μου, δεν υπάρχει «απαγορευτική» ηλικία για μια νέα αρχή. Το ίδιο πράγμα, ξέρεις, μου έλεγε και η Tίνα Tέρνερ, με την οποία διατηρούσαμε μια καλή σχέση, της είχα πάρει αρκετές συνεντεύξεις. Σε μία από αυτές, λοιπόν, γνωρίζοντας ότι περνούσα δύσκολα επαγγελματικά εκείνη την περίοδο, μου είπε ακριβώς αυτό, ότι ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις ζωή, ποτέ μη λες «ως εδώ φτάνω». Χαίρομαι πολύ που ακολούθησα τη συμβουλή τους! Ναι, ίσως άξιζε να γράψω ένα βιβλίο εμπνευσμένο από την οικογενειακή μου ιστορία. Έγραψα δύο άλλα, το Getting lost is a part of the journey –ψέματα;– και το Emotionale Vaseline –στα γερμανικά αυτό– που εστίαζε στην αρνητική ψυχολογία και στα «βάσανα» πολλών ποπ σταρ, πώς διαφαίνονται στη μουσική τους, πώς τα εκλαμβάνει το κοινό τους. Και αυτό που συνειδητοποίησα γράφοντάς το ήταν ότι αν στράφηκα στην τηλεόραση, ήταν για να πάρω από τον κόσμο την αγάπη που δεν εισέπραξα ποτέ από τον πατέρα μου. Συχνά, ξέρεις, κάνουμε κάποια πράγματα στη ζωή προκειμένου να αναπληρώσουμε εκείνα που μας λείπουν. Βέβαια, δεν γίνεται να πάρεις πραγματική αγάπη από αγνώστους – η κολακεία είναι άλλη ιστορία.

22

q Μια ανάλογη εμπειρία με τον δικό της πατέρα είχε και η Mαντόνα, καθώς μου είχε εξομολογηθεί. Ήταν 5 ή 6 ετών όταν έχασε τη μητέρα της από καρκίνο. Δύο χρόνια μετά, ο πατέρας της παντρεύτηκε την οικονόμο του σπιτιού και ελάχιστη σημασία τής έδινε. Συνήθιζε λοιπόν, μου έλεγε, να ανεβαίνει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, να σηκώνει το φόρεμά της και να του δείχνει τα εσώρουχά της ώστε να την προσέξει! Και αυτό, τρόπον τινά, «έκανε», μεγαλώνοντας, στην καλλιτεχνική της σταδιοδρομία, υπακούοντας σε μια υποσυνείδητη ανάγκη να τραβά την προσοχή. Πάντα, ξέρεις, αγαπούσα τους ποπ σταρ, όχι απαραίτητα για τη μουσική τους, αλλά επειδή πολλές φορές είναι μεν χαρακτήρες αλλοπρόσαλλοι, εγωιστές, γελοίοι, αλλά ταυτόχρονα είναι και συναρπαστικοί, σε μαγνητίζουν. Αρκετοί υπέφεραν ως παιδιά, εύκολα αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι τους «τρώει». Η Mαντόνα, τώρα, δεν είναι καθόλου εύκολος άνθρωπος, ενίοτε μπορεί να γίνει έως και εφιαλτικός. Διαθέτει, εντούτοις, καταπληκτική αύρα και σίγουρα άλλαξε πολλά στη μουσική βιομηχανία· άνοιξε επίσης δρόμους για πολλές καλλιτέχνιδες, όλοι τη σέβονται γι’ αυτό. Όταν συναντηθήκαμε για μία ακόμα συνέντευξη, ήταν νομίζω το 1997, με ρώτησε, θυμάμαι, με ποιον νομίζω ότι θα έπρεπε να συνεργαστεί στην επόμενη δουλειά της. Πρότεινα τον Ουίλιαμ Όρμπιτ. Δεν αντέδρασε, μου είπε όμως: «Αλήθεια, Steve, γιατί δεν έρχεσαι να μείνεις μαζί μου μερικές βδομάδες στο Λος Άντζελες;» «Πολύ τιμητική η πρόσκλησή σου, αγαπητή μου», της απάντησα, «αλλά δεν είμαστε καν φίλοι, γιατί να έρθω να μείνουμε μαζί;». Διότι ήξερα, βέβαια, ότι οι ποπ σταρ δεν με έβλεπαν φιλικά αλλά ως κάποιον που μπορούσε να τους εξασφαλίσει τεράστια δημοσιότητα μέσω του MTV. Μπορούσα γενικά να τους είμαι πολλαπλά χρήσιμος, όμως η φιλία είναι κάτι διαφορετικό. Δεν με ενδιέφερε, έπειτα, να κάνω τον «ακόλουθο» κανενός. Και δεν θα ισχυριστώ ότι το έκανε επειδή εγώ της το είπα, αλλά συνεργάστηκε πράγματι με τον Ουίλιαμ Όρμπιτ και το αποτέλεσμα ήταν δύο από τα πιο πετυχημένα άλμπουμ της, το «Ray of Light» και το «Music»!

q Με το MTV ξεκίνησα το 1987. Το αφεντικό μου ήταν ένας Αμερικανός, τελειωμένος κοκάκιας, που όταν βγαίναμε

LiFO

μαζί στο Λονδίνο, κάθε θηλυκό που έβλεπε έλεγε ότι θέλει να το γαμήσει. Ήταν εκνευριστικό, λες και κυκλοφορούσα

απο τον θοδωρη αντωνοπουλο φωτογραφιeσ: παρισ ταβιτιαν

23.10.25

μαντόνα Η Mαντόνα δεν είναι καθόλου εύκολος άνθρωπος, ενίοτε μπορεί να γίνει έως και εφιαλτικός. Διαθέτει, εντούτοις, καταπληκτική αύρα και σίγουρα άλλαξε πολλά στη μουσική βιομηχανία· άνοιξε επίσης δρόμους για πολλές καλλιτέχνιδες, όλοι τη σέβονται γι’ αυτό.

LiFO 23.10.25

23

q Πού πάω στην Αθήνα όταν βγαίνω; Βασικά, πηγαίνω σε πολλές συναυλίες. Τόσο ξένων καλλιτεχνών που έρχονται στο πλαίσιο περιοδειών, όπως ο Mαρκ Άλμοντ στο Gazarte ή οι Stranglers στο Ηρώδειο φέτος, όσο και Ελλήνων. Ακούω πολλά είδη μουσικής, από ποπ και ροκ μέχρι electro και τραπ, το οποίο θεωρώ αρκετά παρεξηγημένο είδος. Μου αρέσει πολύ π.χ. ο Apon, τον έχω δει και στη σκηνή και απολάμβανα το γεγονός ότι ήμουν μακράν ο μεγαλύτερος σε ηλικία θεατής. Ξεχωρίζω τη Melina που έχει πολύ όμορφη φωνή, τον Blend Mishkin, τον Sicario, την Klavdia, τη Μαρίνα Σάττι, που είναι ιδιαίτερη, και βέβαια την Άννα Βίσση, που στην ηλικία της διατηρεί τεράστιο κοινό. Μια πλευρά των διαφορετικών πολιτισμών είναι ότι οι μουσικοί ήχοι τους διαφέρουν. Και όταν τους συνηθίσεις, αρχίζουν να σημαίνουν κάτι για σένα, να ασκούν μια επίδραση πάνω σου και βρίσκω πραγματικά ενδιαφέρον το ότι στην Ελλάδα συνυπάρχουν και ακούγονται ευρέως τόσα είδη μουσικής ταυτόχρονα. Αλλά δεν αγαπώ μόνο την ελληνική μουσική, αγαπώ επίσης την κουζίνα, το κλίμα και βέβαια τις θάλασσές σας, ακόμα κι εδώ στην Αττική – κατεβαίνω τακτικά τα καλοκαίρι για κολύμπι στη Βάρκιζα όπου μένει η φίλη μου Μαρία Μαρκουλή. Ίσως αυτά ακούγονται κοινότοπα σε σας, αλλά για μένα δεν ήταν ποτέ ρουτίνα και ενθουσιάζομαι! Έχετε, βέβαια, περάσει και δύσκολα, τα πρώτα χρόνια ειδικά μετά την κρίση του 2009 ήταν, θυμάμαι, κόλαση. Είχα σοκαριστεί, δε, από το πόσο χαμηλά είχαν πέσει οι μισθοί, ενώ το κόστος ζωής εκτοξευόταν. Φαίνεται ότι τα πράγματα βελτιώθηκαν αρκετά από τότε, η πόλη έχει αναβαθμιστεί αισθητά, παρότι η ακρίβεια επιμένει. Και σε άλλες χώρες συμβαίνει αυτό, στη Βρετανία επίσης, όμως εκεί πληρώνονται, ακόμα, λίγο καλύτερα.

ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ Steve Blame

με κανέναν ξαναμμένο 16άρη. Κάποια στιγμή τρακάρουμε έναν ωραίο τύπο και τότε λέω επίτηδες: «Εγώ θέλω να γαμήσω αυτόν». «Τι, είσαι γκέι; Καλά, δεν υπάρχει πρόβλημα…», μου έκανε, αλλά εγώ κατάλαβα ότι υπήρχε. Στη συνάντηση στελεχών την επομένη συζητούσαν αν θα μπορούσα να έχω μια εκπομπή όντας ανοιχτά γκέι και το κλίμα έδειχνε αρνητικό. Τότε η Κριστίν Γκόραμ, η Αυστριακή επικεφαλής του γραφείου Τύπου και σύζυγος του Σκοτ Γκόραμ των Thin Lizzy, σηκώθηκε και είπε: «Μα, ξέρετε, όλοι οι παρουσιαστές στην Ευρώπη είναι γκέι!». «Ναι; Αλήθεια; ΟΚ τότε», συγκατάνευσαν οι Αμερικανοί με τη γνωστή τους αφέλεια. Βγαίνοντας η Κριστίν από το δωμάτιο μού έκλεισε το μάτι συνωμοτικά, γιατί αυτό ήταν, εννοείται, τελείως ψέμα! Τη γλίτωσα τότε μεν αλλά, το πιστεύεις ή όχι, το MTV προσπάθησε να με απολύσει αρκετές φορές επειδή ήμουν γκέι, με έσωζε όμως η δημοφιλία μου. Ένα βράδυ, παραμονές κρίσεων στο κανάλι, είχαν βγει όλοι από τη διεύθυνση να φάνε σε ένα βραζιλιάνικο εστιατόριο και όταν ο σερβιτόρος κατάλαβε ότι ήταν από το MTV, τους είπε πόσο λατρεύει αυτό το κανάλι. Τον ρώτησαν τότε τι του αρέσει περισσότερο. «Ο Steve Blame!», δήλωσε ενθουσιωδώς, σώζοντας ξανά την καριέρα μου! Αγνοούσαν, βέβαια, ότι ο σερβιτόρος ήταν επίσης γκέι και ότι δυο βδομάδες πριν είχαμε γνωριστεί στο Άμστερνταμ – το λες και «γκέι κάρμα» αυτό!

q Είπα πριν για μουσικούς, ωστόσο έχετε και κινηματογραφιστές καλούς. Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ας πούμε, είναι μεγάλο ταλέντο, το σίριαλ «Maestro» προβλήθηκε στο Netflix, μια αναμφίβολα σπουδαία διάκριση. Εκτιμώ, επίσης, τον Αλέκο Συσσοβίτη που γνωριζόμαστε από παλιά. Υπάρχουν, θα έλεγα, πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι στην Ελλάδα που θα έκαναν άνετα καριέρα στο εξωτερικό αν δεν ήταν το εμπόδιο της γλώσσας. Ακόμα και από τη Γερμανία να είσαι, μια χώρα μεγαλύτερη, ισχυρότερη και με μια γλώσσα που μιλιέται ευρέως στην Ευρώπη, χωρίς αγγλικά δύσκολα κάνεις διεθνή καριέρα. Όχι, δεν σκοπεύω να κάνω τηλεόραση στην Ελλάδα, μαζί όμως με τον Κωνσταντίνο Κούρο, έναν εξαίρετο νέο δημοσιογράφο που μου θυμίζει πολύ εμένα στα νιάτα μου, σχεδιάζουμε ένα podcast με μουσικό, κυρίως, περιεχόμενο. Θα παίρνουμε συνεντεύξεις από διάφορους καλλιτέχνες, αρχικά στο σπίτι μου και αργότερα, αν «τσουλήσει», σε στούντιο. Η ιδέα είναι ότι δύο άνθρωποι από διαφορετικές γενιές μπορεί να εκτιμούν τα ίδια πράγματα, έστω από άλλη σκοπιά. Έχω, επίσης, ξεκινήσει επαφές για μια συνεργασία με το ΕΚΚΟΜΕΔ που υποστηρίζει νέα ταλέντα στον κινηματογράφο και άλλα οπτικοακουστικά μέσα.

q Η εμπειρία μου από την κουίρ Αθήνα; Δεν έχω, φοβάμαι, κάτι ιδιαίτερο να αναφέρω, πέρα από το ότι έχω επισκεφτεί κάποια μπαρ. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, ξέρεις, στέκονται αφενός στη «θητεία» μου στο MTV, αφετέρου στη σεξουαλικότητά μου, που όμως για μένα δεν συνιστά την πρώτη μου ταυτότητα, ποτέ δεν την είδα έτσι. Είναι προφανώς μέρος του εαυτού μου αφότου έκανα το coming out μου, κάπου μισό αιώνα πριν, δεν είναι όμως αυτό που καταρχάς με προσδιορίζει. Αλλά θυμάμαι ότι «βγήκα προς τα έξω» σε μια πολύ δύσκολη εποχή, το AIDS θέριζε. Πήγα το ’83 ή το ’84 ένα σαββατόβραδο σε κάποιο γκέι κλαμπ στο Λονδίνο που διηύθυνε ένας Ελληνοκύπριος φίλος του Τζορτζ Μάικλ –στρέιτ ο ίδιος, ωστόσο– και το βρήκα κλειστό. «Τι συνέβη;», τον ρώτησα. «Κλείσαμε γιατί οι περισσότεροι πελάτες μας πέθαναν», απάντησε ψυχρά – δύσκολα αντιλαμβάνεται κάποιος νεότερος το ζοφερό κλίμα που επικρατούσε τότε στην γκέι κοινότητα. Μια ολόκληρη γενιά σχεδόν αφανίστηκε. Ευτυχώς αυτό έχει πια αλλάξει, καμία σχέση. Είναι, έπειτα, πολύ πιο άνετο να είσαι σήμερα ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ+, μπορείς να ζήσεις τη δική σου ζωή χωρίς να υποκρίνεσαι ότι είσαι κάποιος άλλος. Όμως το διακύβευμα παραμένει, βλέπουμε τι γίνεται στις ΗΠΑ με τον Τραμπ. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι μερικές φορές η κοινωνία εκεί έξω νιώθει ότι της τρίβουμε στη μούρη αυτό που λένε «woke κουλτούρα». Αυτό, ωστόσο, που εκείνοι δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν είναι ότι όλη αυτή η «φασαρία» δεν γίνεται για το σεξ αλλά για την αγάπη – τόσο απλά. Και η αγάπη, που είναι πάντα η ίδια, πέρα από φύλα και ερωτικές προτιμήσεις, δεν είναι στο πουλί σου, είναι στο κεφάλι σου. Αλλά ίσως πρέπει να μεγαλώσουμε για να το κατανοήσουμε αυτό. Κάτι αντίστοιχο μού είπε ο Δαλάι Λάμα όταν πήγα να του πάρω συνέντευξη στην Νταραμσάλα: σε κάποια φάση, καθώς περπατούσαμε στον κήπο του για τις ανάγκες των γυρισμάτων, του αποκάλυψα ότι είμαι ομοφυλόφιλος. «Α, δεν έχει καμιά σημασία. Η αγάπη είναι πάντα η ίδια και σχετίζεται με την ποιότητα, όχι με την ποσότητα».

q Δεν είμαι νοσταλγικός ως χαρακτήρας, προτιμώ να ζω στο παρόν, αλλά, ναι, ισχύει ότι το MTV άλλαξε

Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, ξέρεις, στέκονται αφενός στη «θητεία» μου στο MTV, αφετέρου στη σεξουαλικότητά μου.

το τοπίο των μουσικών μέσων ενημέρωσης, άλλαξε επίσης τον τρόπο με τον οποίο βλέπαμε τη μουσική – την έκανε ορατή. Έκανε, επιπλέον, την εικόνα εξίσου σημαντική με τη μουσική, πράγμα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μια άλλη καινοτομία ήταν ότι αρκετά χρόνια μάς άφηναν να κάνουμε ό,τι θέλουμε στο κανάλι, βασικά επειδή δεν είχαν αρκετό προσωπικό και πόρους για να μας ελέγχουν. Λέγαμε, ας πούμε, μεταξύ μας στις συσκέψεις: «Τι άκουσες τελευταία και σου άρεσε;» «Αυτό.» «Ωραία, πάμε να το κάνουμε θέμα!». Δεν χρειαζόταν να λάβουμε κάποια έγκριση. Εντάξει, δεν μπορούσες να αγνοήσεις τους mainstream καλλιτέχνες, μπορούσες όμως να πας και παραπέρα. Στην πορεία, βέβαια, το MTV εξελίχθηκε σε κάτι άλλο και η έλευση του YouTube σήμανε το τέλος του πολύ πριν από το οριστικό του κλείσιμο που ανακοινώθηκε πρόσφατα. Η διαφορά με τις ιντερνετικές μουσικές πλατφόρμες είναι ότι τότε εμείς, οι άνθρωποι, αποφασίζαμε τι άξιζε να προωθήσουμε. Αυτό που πλέον αποφασίζει είναι ο αλγόριθμος. Ναι, έχουμε τώρα και την τεχνητή νοημοσύνη που σου γράφει ολόκληρα μουσικά κομμάτια, με στίχους, ενορχηστρώσεις κ.λπ. που άνετα περνάνε για αυθεντικά, προσωπικά ωστόσο δεν τη βλέπω ως πρόβλημα αλλά ως ένα ακόμα εργαλείο. Το ζήτημα δεν είναι να «φοβηθείς» την τεχνητή νοημοσύνη αλλά να τη χρησιμοποιήσεις δημιουργικά.

q Τι άλλο έχω κάνει στη ζωή μου; Έγραψα σενάρια, υπήρξα μέγα παρτάλι και λίγο απρόσεκτος κάποιες φορές, δεν μετανιώνω πάντως για κάτι, ούτε θα είχε νόημα. Ούτε καν για το καλλιτεχνικό μου όνομα, το Steve Blame, που κατά τον θεραπευτή μου είναι η εξωστρεφής και ακραία εκδοχή του Stephen James, όπως με λένε πραγματικά! Νομίζω ότι τελικά είμαι ένας συνδυασμός των δύο, πράγμα το οποίο με έχει κάνει ευτυχή. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο lifo.gr.

24

LiFO

23.10.25

LiFO 23.10.25

25

26

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡ Ω Μ Α

Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

5 2 1 ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

KEIMENA: ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΆΝΝΗ, ΦΙΛΙΏ ΡΆΓΚΟΥ

ΘΕΑΤΡΟ

Π

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Α

Σ ΤΑ Σ Ε Ι Α Ρ Σ

ΙΣ

Ε Θ

Υ ΞΕ Χ Ω Ρ

ΙΚ Ε Σ Ρ Τ Α

ΠΟ ΑΜΕ

OI

ΑΦΙΕΡ Ω Μ Α

Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

2025 28

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

K

άθε φθινόπωρο εκατοντάδες παραστάσεις σηκώνουν αυλαία. Και κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι φιλοδοξίες, οι προσδοκίες, οι ανοιχτοί ορίζοντες και τα όνειρα συμπλέκονται με τα κέρδη και τις ζημίες σε ένα τοπίο πλούσιο και πλουραλιστικό, σε μια περιοχή της τέχνης που πάλλεται και δίνει διαρκώς το ηχηρό της «παρών». Το θέατρο, σε πείσμα των καιρών, κερδίζει κάθε χρόνο και με κάθε τρόπο την καρδιά των θεατών και τις προτιμήσεις τους, περισσότερο απ’ όλα τα άλλα θεάματα. Η μεγαλύτερη δυσκολία κάθε χρόνο είναι να εξερευνήσουμε μια τάση. Υπάρχουν χαρακτηριστικά μιας χρονιάς, υπάρχουν και χαρακτηριστικά μιας ολόκληρης εποχής – οι «κανόνες» που καθορίζουν τι είναι και τι δεν είναι ενδιαφέρον είναι ρευστοί, σαν κινούμενη άμμος. Ας πούμε, η Αθήνα δεν είναι μια θεατρική πρωτεύουσα που καθορίζεται από τη στέγη· κανένας δεν ψάχνει, όπως παλιά, τι παίζεται σε κάποιο θέατρο, γιατί δεν υπάρχουν θίασοι που εμφανίζονται σταθερά σε έναν χώρο. Ψάχνουμε ποιοι παίζουν, ποιοι σκηνοθετούν και πού. Ψάχνουμε και τα έργα. Ένα έργο που ο τίτλος του δεν είναι brand name ή δεν μας θυμίζει κάτι δεν τρομάζει το κοινό όπως παλιά – αντιθέτως, ο κόσμος βρίσκει έναν λόγο να δει κάτι καινούργιο. Σε αυτό έχει συμβάλει ο θεατρικός «πληθωρισμός». Τα περισσότερα θέατρα εδώ και δυο τρία χρόνια λειτουργούν επτά ημέρες την εβδομάδα ακατάπαυστα, κι αυτό σημαίνει πολλά. Πρόκειται για μικρές κυρίως αίθουσες που έχουν δημιουργήσει ένα κοινό, το οποίο δεν ξέρει τι ακριβώς ψάχνει –η αλήθεια είναι ότι κανένας μας δεν ξέρει–, σίγουρα πάντως κάτι που θα μπορέσει να τον συγκινήσει αρχικά, να τον προβληματίσει σε δεύτερο επίπεδο. Γι’ αυτό και τα σόσιαλ, που είναι πια ένας πολύ σοβαρός τρόπος να κοινοποιήσει κάποιος μια παράσταση, γεμίζουν με εντυπώσεις. Το παλιό «από στόμα σε στόμα» έχει γίνει από ποστ σε ποστ – καθόλου κακό για ένα κοινό που δεν ψάχνει καθοδηγητές, αλλά προτάσεις. Και η τιμή του εισιτηρίου –με εξαιρέσεις κι αυτό– που δεν είναι υψηλή βοηθά στη διάδοση της παράστασης, που, ακόμα κι αν δεν είναι «αριστούργημα», μπαίνει τελικά στις επιλογές μας. Το θέατρο, που πολλές φορές γίνεται με δυσκολίες μεγάλες από τους συντελεστές του, μάχεται πολλές προκαταλήψεις του παρελθόντος με λίγα, πολλές φορές, μέσα. Και το καταφέρνει αξιέπαινα. Γιατί σε ένα πλαίσιο που πολύ λίγοι δημιουργοί και συντελεστές μπορούν να προγραμματίσουν τι θα κάνουν την επόμενη ή τη μεθεπόμενη χρονιά, υπάρχουν πάντα δουλειές που μας φωτίζουν – και μέσα στις εκατοντάδες παραστάσεις δεν είναι και λίγες. Αν μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα χαρακτηριστικό που μπορεί κάποιος να διακρίνει με το «καλημέρα», αυτό θα ήταν οι επαναλήψεις – ας πούμε, μια δεύτερη ευκαιρία να δούμε μια παράσταση. Αν θυμάστε, παλιότερα, όσοι είχαν ρεπερτόριο –τα θεσμικά θέατρα– δεν έκαναν επαναλήψεις και ήταν κρίμα. Σήμερα, ακόμα και αν μια παράσταση δεν είναι ακριβώς sold out, θα συνεχιστεί και δεύτερη χρονιά – θα ξεκινήσει νωρίς και δεν είναι λίγες οι φορές που τα έργα πάνε καλύτερα στην επανάληψη. Αυτό είναι κάτι που δίνει μια ανάσα στο ταμείο μέχρι την επόμενη παραγωγή – βοηθά το sold out της προηγούμενης χρονιάς. Αν παρατηρήσει κάποιος το τοπίο, δεν είναι λίγες οι παραστάσεις που παίζονται –όχι απαραίτητα όλη την εβδομάδα– και τρίτη και τέταρτη και πέμπτη χρονιά.

ΘΕΑΤΡΟ

O

ι μεγάλες παραγωγές αναλογικά καταλαμβάνουν ένα μικρό κομμάτι της αγοράς κι αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε παλιότερα. Σήμερα παρατηρούνται πιο συχνά, ακόμα και σε θεσμικά θέατρα, περιορισμένες διανομές. Αυτό συνδέεται και με τη χωρητικότητα των θεάτρων. Όσο γεμάτο κι αν είναι ένα θέατρο με διακόσιες θέσεις, δεν βγάζει το κόστος μιας διανομής με διψήφιο νούμερο. Φέτος θα δούμε και κάτι ακόμα, ξένες παραγωγές που ανεβαίνουν με Έλληνες ηθοποιούς και ξένους σκηνοθέτες σε πολλά υποσχόμενες παραστάσεις, και μεγάλες πολυπρόσωπες ελληνικές παραγωγές. Τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφωθεί η τάση των ολιγοπρόσωπων έργων. Υπάρχουν αρκετά από αυτά στο σύγχρονο ρεπερτόριο, αλλά υπάρχει και ο τρόπος να διαβάσει ένας σκηνοθέτης ένα κλασικό έργο από τη μεριά ενός προσώπου, φωτίζοντας αλλιώς μια κλασική ιστορία, κάτι που έχει αποδειχθεί ενδιαφέρον – βλέπουμε πια αρκετές παραστάσεις με αυτήν τη δομή. Μια ακόμα αξιοσημείωτη επιλογή είναι αυτή πολλών λογοτεχνικών έργων που διασκευάζονται και ανεβαίνουν στο θέατρο, καταλαμβάνοντας ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό. Φυσικά αυτό εξηγείται, δεδομένου ότι η δεξαμενή της θεατρικής δημιουργίας μοιάζει να έχει αδειάσει διεθνώς, με λίγα έργα να κάνουν πάταγο και λίγα νέα ρεύματα να έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια. Η λογοτεχνία δίνει μεγάλη ελευθερία σε έναν σκηνοθέτη να αναπτύξει μια ιδέα χωρίς τους περιορισμούς ενός θεατρικού έργου και αν το λογοτεχνικό έργο έχει ενδιαφέρον ή έχει συζητηθεί, αυτόματα ανοίγει μια πόρτα. Κάθε χρόνο ομάδες δημιουργούνται, ομάδες διαλύονται, ομάδες ξανασυναντιούνται, λίγες επιβιώνουν μέσα στον χρόνο, έχοντας δημιουργήσει ένα κοινό, αλλά είναι και πολλές οι νεοσύστατες που δοκιμάζονται –με ελάχιστα μέσα– και ρισκάρουν περιμένοντας να κάνουν τη διαφορά. Αυτό το νεανικό πνεύμα έχει βρει το κοινό του ανάμεσα σε πιο νέους ανθρώπους και θα ήταν ευχής έργο πολλές από αυτές τις προσπάθειες να μπορέσουν να έχουν συνέχεια.

E

δώ συναντάμε την εξής δυσκολία: το να κρατήσει κάποιος ένα θέατρο μόνος του, χωρίς να μπει κάτω από την «ομπρέλα» ενός παραγωγού, πράγμα που είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Ωστόσο οι παραγωγοί, στα χέρια των οποίων βρίσκονται τα περισσότερα θέατρα και το μεγαλύτερο ποσοστό των θεαμάτων, ποντάρουν και σε μικρότερες παραστάσεις –κάτι αισιόδοξο–, προσδοκώντας να ανακαλύψουν κι εκείνοι, όπως κι εμείς, τα νέα ταλέντα που θα κάνουν την επιτυχία και θα φέρουν και τα αναμενόμενα στα ταμεία. Χαρακτηριστικό, όχι από τα αισιόδοξα, είναι ότι πολλές παραστάσεις, αν δεν ξεκινήσουν κάπως δυνατά με προπώληση επαρκή, κινδυνεύουν να κατέβουν γρήγορα. Αυτό δείχνει ότι τα οικονομικά περιθώρια είναι περιορισμένα, κι αυτό είναι που μετατρέπει το θέαμα σε εμπόρευμα. Σε αυτήν τη συνθήκη δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου, να ξεκινήσει δηλαδή κάτι πιο διστακτικά και να πάρει τον χρόνο του. Έτσι «εξαφανίζονται» αρκετές παραστάσεις, που δεν είναι υποδεέστερες άλλων. Για να αναπτυχθεί μια ιδέα ή μια παράσταση χρειάζεται χρήμα και χρόνος, και σήμερα δεν περισσεύει τίποτα από αυτά. Αυτήν τη χρονιά βλέπουμε να σκηνοθετούν περισσότεροι ηθοποιοί από ποτέ. Αυτό γινόταν πάντα, αλλά τώρα ακόμα πιο πολύ, και έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσοι από αυτούς θα επιμείνουν στη σκηνοθεσία, θα μας δείξουν κάτι αληθινά ενδιαφέρον και θα αντιμετωπίσουν τη σκηνοθετική καριέρα –που δεν είναι και η πιο εύκολη– όχι μόνο ως μια εργασία δίπλα στην υποκριτική. Αυτόν τον χειμώνα σκηνοθετούν περισσότερες από είκοσι πέντε γυναίκες, κάτι επίσης εξαιρετικά αισιόδοξο, αν είναι να μπουν επιτέλους και σοβαρά και ισότιμα στο παιχνίδι της σκηνοθεσίας. Πριν από μερικά χρόνια τα νούμερα αυτά δεν υπήρχαν, πλέον μας δίνεται η δυνατότητα να δούμε τις νέες δημιουργούς και σε μεγάλες και σε μικρές σκηνές. Μια ακόμα παρατήρηση που αφορά τη φετινή θεατρική περίοδο σχετίζεται με την παρουσία του νέου ελληνικού έργου. Έπειτα από μεγάλες υφέσεις και περιπέτειες, το ελληνικό έργο είναι εδώ, είναι καλό, είναι επίκαιρο, συνδέεται με την κοινωνία και τις αντιφάσεις της. Ανεβαίνουν έργα παλιότερων και νεότερων δημιουργών και γράφονται έργα που σε άλλες συνθήκες ή σε άλλη συγκυρία θα μπορούσαμε να τους δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα. Σε αυτή την προσπάθεια έχουν συντελέσει οι πολλές μικρές σκηνές, οι οποίες σταθερά κρατούν στο ρεπερτόριό τους χώρο για τα ελληνικά έργα. Δεν λείπει το ταλέντο, λείπει η ενίσχυση των δημιουργών και η μέθοδος και η συνέχεια μιας προσπάθειας. Τι χειμώνας μάς περιμένει; Σίγουρα ενδιαφέρων, που θα μας φέρει μαζί με πολλούς άλλους στην πιο σημαντική συλλογική εμπειρία που μπορεί να ζήσει κάποιος στην πόλη, θα μας κάνει να ευχαριστηθούμε και να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε και να αγκαλιάσουμε με θέρμη μια πρόταση. Τι μπορεί κάποιος να διαλέξει; Ό,τι του αρέσει, ό,τι του κάνει «κλικ» και ό,τι του λέει η καρδιά του. Δεν υπάρχουν κανόνες, είναι ωραίο να παίρνουμε ρίσκα, να γνωρίζουμε ξανά και ξανά νέους και παλιότερους καλλιτέχνες. Μόνο ένα πράγμα είναι σίγουρο: με τόσο θέατρο, δεν γίνεται να πλήξουμε.

Α ΠΟ Τ ΗΝ Α ΡΓ Υ Ρ Ω Μ ΠΟΖ Ω ΝΗ

LiFO 23.10.25

29

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΈΓΗ

ΘΕΑΤΡΟ

Ι Δ ΡΎ Μ ΑΤ ΟΣ

ΩΝΆΣΗ

ΤΟ ΊΔΡΥΜ Α Ω ΝΆ ΣΗ ΓΙΟΡΤΆ ΖΕΙ ΦΈΤΟΣ 50 ΧΡ Ό ΝΙΑ ΠΡ ΟΣΦ ΟΡΆ Σ ΣΤΗ Ν ΥΓΕΊΑ, ΤΗ Ν ΠΑΙΔ ΕΊΑ Κ ΑΙ ΤΟ Ν Π ΟΛΙΤΙΣΜ Ό – Κ ΑΙ Η ΣΤΈΓΗ, 15 ΧΡ Ό ΝΙΑ ΑΦΙΕΡ Ω Μ ΈΝΑ ΣΤΗ Ν ΤΈΧ Ν Η Κ ΑΙ ΣΤΟΥ Σ Α Ν ΘΡ Ώ Π ΟΥ Σ ΤΗΣ. ΣΤΟ Ν ΠΥΡΉ ΝΑ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑ ΣΜ ΟΎ, Η ΘΕΜΑΤΙΚ Ή «ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΕΣ» ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΊ Ω Σ ΚΟΙΝ ΌΣ ΠΑ Λ Μ ΌΣ: ΈΝΑ ΤΑ ΞΊΔ Ι ΣΤΙΣ Α Ν ΘΡ Ώ ΠΙΝΕΣ Σ ΧΈΣΕΙΣ, ΣΤΗ Ν ΕΓΓΎ ΤΗΤΑ Κ ΑΙ ΣΤΗ Ν ΑΠ ΌΣΤΑ ΣΗ, ΣΤΗ Ν Α ΝΆΓΚ Η ΤΟΥ Α Ν Ή ΚΕΙΝ – ΓΙΑΤΊ Η ΤΈΧ Ν Η, Ό Π ΩΣ Κ ΑΙ Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ, ΕΊΝΑΙ ΠΆ ΝΤΑ ΈΝΑ Σ ΤΡ Ό Π ΟΣ ΝΑ Μ ΈΝ ΟΥΜ Ε Σ ΥΝ Δ Ε Δ ΕΜ ΈΝ ΟΙ. ΟΙ ΦΕΤΙΝΈΣ ΘΕΑΤΡΙΚΈΣ ΠΑΡΑΓΩ ΓΈΣ Σ ΥΝ ΘΈΤΟΥΝ ΈΝΑ Π ΟΛΥΦ Ω ΝΙΚΌ ΤΟ ΠΊΟ, Ό Π ΟΥ ΤΟ Κ Λ Α ΣΙΚΌ Σ ΥΝΑ ΝΤΆ ΤΟ Σ ΎΓΧΡ Ο Ν Ο Κ ΑΙ ΤΟ ΠΡ ΟΣ Ω ΠΙΚΌ ΓΊΝΕΤΑΙ Σ ΥΛ ΛΟΓΙΚΌ ΒΊΩ ΜΑ.

Ο χορός των εραστών

01

4 Δεκεμβρίου 2025 - 18 Ιανουαρίου 2026

Οιδίποδας

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Ο Οιδίποδας, σε μια εκδοχή φορτισμένη με πολιτική, κοινωνική και υπαρξιακή ένταση, φέρνει στη σκηνή τον Νίκο Κουρή και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ενώ ο Ρόμπερτ Άικ επανερμηνεύει τον σοφόκλειο μύθο μέσα από το πρίσμα της δημόσιας εικόνας και της προσωπικής ευθύνης.

Κεντρική Σκηνή Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000 20 Νοεμβρίου - 28 Δεκεμβρίου 2025

«Ο Οιδίποδας πάντα θα μας στοιχειώνει. Είναι μια ιστορία που δεν μπορούμε να σταματήσουμε να αφηγούμαστε», σημειώνει ο Simon Goldhill. * Η παράσταση θα είναι προσβάσιμη για κωφά και βαρήκοα άτομα και άτομα με οπτική αναπηρία.

03 Το έργο Μια Αχόρταγη Σκιά του Mariano Pensotti μάς μεταφέρει σε έναν κόσμο «πατέρων και γιων, ορειβασιών και πτώσεων». Οι Γιάννης Νιάρρος και Κώστας Νικούλι δίνουν ζωή σε ένα «tour de force ντουέτο» για τη μνήμη, την ταυτότητα και την πατρότητα.

Μια αχόρταγη σκιά Μικρή Σκηνή Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000 5 Μαρτίου - 26 Απριλίου 2026

30

LiFO

Μικρή Σκηνή Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000

22-25 Ιανουαρίου 2026

02

Στον Χορό των Εραστών του Τιάγκο Ροντρίγκες, «το θέαμα και το ακρόαμα αιφνιδιαστικής τρυφερότητας, έντασης, χιούμορ και συγκίνησης» επιστρέφει στη Στέγη. Σε σκηνοθεσία του ίδιου και ερμηνείες των Νίκου Καραθάνου και Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου, ένα ζευγάρι μες στη νύχτα παλεύει ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο – σε ένα κάλεσμα σε έναν συνολικότερο ουμανισμό, σε μια στάση ζωής που πρεσβεύει την ουσιαστική αγάπη.

Το μπλουζ του μικρού πρίγκιπα Κεντρική Σκηνή Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000 12 Μαρτίου - 26 Απριλίου 2026

04

Ο Γιάννης Αγγελάκας επιστρέφει με το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα, μια «ηλεκτρισμένη ωδή στον πρίγκιπα που κάποτε όλοι αγαπήσαμε». Με τη σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Γούση, η σκηνή γίνεται «σύμπαν φτιαγμένο από λόγια και σκέψεις που αστραποβολούν φως σε μια παράσταση-κατάφαση στη ζωή, την αγάπη, τη φιλία». * Η παράσταση θα είναι προσβάσιμη για κωφά και βαρήκοα άτομα και άτομα με οπτική αναπηρία.

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

06

Η απόσταση (La Distance) Στην Απόσταση (La Distance) του Τιάγκο Ροντρίγκες, «ένας πατέρας στη Γη κι ένα παιδί στον Άρη» παλεύουν να διατηρήσουν τη σύνδεσή τους το 2077. «Μιλώντας για την απόσταση, ανακαλύπτουμε επίσης την εγγύτητα», λέει ο δημιουργός. Η παράσταση είναι «μια συγκινητική ελεγεία για τη μνήμη, τη γονεϊκότητα και τη χειραφέτηση των παιδιών».

Κεντρική Σκηνή Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000 7-10 Μαΐου 2026

By Heart Κεντρική Σκηνή

05 NÔT

07

Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000 11-12 Μαΐου 2026

Με το By Heart, ο Τιάγκο Ροντρίγκες επιστρέφει με έναν «συγκινητικό μονόλογο» όπου «δέκα άνθρωποι αποστηθίζουν ένα σονέτο του Σαίξπηρ», υπερασπιζόμενοι τη μνήμη και την ελευθερία του νου. «Όταν δέκα άνθρωποι αποστηθίσουν ένα ποίημα, δεν υπάρχει πια τίποτα που μπορεί να κάνει η KGB, η CIA ή η Γκεστάπο. Το ποίημα θα επιβιώσει».

08 Onassis Ready Στρατή Τσίρκα 2, Αγ. Ιωάννης Ρέντης, 219 2191000 Μάιος Ιούνιος 2026

Κεντρική Σκηνή Λ. Συγγρού 107, Αθήνα, 219 2191000 6-8 Φεβρουαρίου 2026

Το φετινό ODD-Onassis Dance Days (5-8 Φεβρουαρίου 2026 | Κεντρική Σκηνή, Μικρή Σκηνή, -1 της Στέγης) εστιάζει στο οικείο και το ανοίκειο, στις έννοιες της καταγωγής και της οικογένειας – εκεί όπου το σώμα θυμάται, ξεχνά και επινοεί νέες συγγένειες. Το NΟT της Marlene Monteiro Freitas, κεντρική παράσταση του φεστιβάλ Onassis Dance Days 2026, «ξετυλίγει ένα τελετουργικό ξέσπασμα για όλα όσα κρατάς μέσα σου: το παράλογο, το απωθημένο, το ασυμφιλίωτο».

Ongoing Η Tilda Swinton, εμβληματική περφόρμερ και ανατρεπτική εικαστικός, παρουσιάζει στο πλαίσιο της έκθεσης «Ongoing» μια περφόρμανς σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Σαγιάρ, όπου ζωντανεύει μια ιδιαίτερη γκαρνταρόμπα: ρούχα από την προσωπική της συλλογή, κοστούμια ταινιών και οικογενειακά κειμήλια. Μια μοναδική συνάντηση κινηματογράφου, μόδας και ζωντανής τέχνης, όπου η ίδια η Swinton γίνεται το έργο.

LiFO 23.10.25

31

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

ΙΔΡΥΜΑ

Cleansed

ΜΙΧΑΛΗ

09

Κ ΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

Ο Αντρέ και η Μαντλέν βλέπουν τον χρόνο να διπλώνεται και τη μνήμη να διαρρηγνύεται, ενώ οι κόρες τους παλεύουν με την απώλεια. Μια βαθιά ανθρώπινη παράσταση για την τρυφερότητα, τη φροντίδα και την αλήθεια που μένει όταν όλα ξεθωριάζουν. μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Ζωή Ρηγοπούλου, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Φιόνα Γεωργιάδη, Ντίνα Αβαγιανού, Σαράντος Γεωγλερής

10

Πριν ανοίξουμε φτερά Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα, 210 3418550 Πρεμιέρα: 5/12 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

17:30 & 21:00, Κυρ.19:00

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα, 210 3418550

Έξι πρόσωπα αγωνίζονται να βρουν την ταυτότητά τους, τη φωνή και την αγάπη τους σε μια κοινωνία που «καθαρίζει» ό,τι θεωρεί απαγορευμένο. Ένα μανιφέστο υπέρ του ανθρώπου, μια πανανθρώπινη κραυγή απέναντι στην εξουσία και την ακραία βία, με στόχο την κάθαρση.

Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, από 9/10 έως 23/11 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.

20:00, Παρ. 21:00, Σάβ. 17:30 & 21:00, Κυρ. 19:00

μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς παίζουν: Χρήστος Λούλης, Μαίρη Μηνά, Δημήτρης Καπουράνης, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Γιώργος Ζυγούρης, Νικολάκης Ζεγκίνογλου, Θανάσης Ραφτόπουλος

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

12

Α Λ Α Μ ΠΡΑ

2:22 – A Ghost Story

11

Κωμικές και τρομακτικές στιγμές μπλέκονται περίτεχνα καθώς παρακολουθούμε μια ιστορία της διπλανής πόρτας. Καθώς όλοι αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον, το έργο θέτει το ερώτημα: «Είστε αρκετά θαρραλέοι για να ανακαλύψετε την αλήθεια;». κείμενο: Danny Robins μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία: Φάνης Μουρατίδης

Θέατρο Αλάμπρα Στουρνάρη 53, Αθήνα, 210 5220120 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00

παίζουν: Φάνης Μουρατίδης, Φαίη Ξυλά, Ναταλία Δραγούμη, Βασίλης Κούκουρας, Γιώργος Ζαφειρόπουλος

Εγώ κι Εσύ Ένα αγόρι εισβάλλει στο δωμάτιο ενός κοριτσιού κρατώντας ένα μεγάλο, άγριο, τρελό ποίημα. Εκείνη είναι άρρωστη και απρόθυμη, όμως ο επίμονος επισκέπτης τη φέρνει αντιμέτωπη με τη ζωή, τη φιλία και το βαθύτερο μυστήριο που τους ενώνει. μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου σκηνοθεσία: Σοφία Βγενοπούλου

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα, 210 3418550 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.Σάβ. 20:30, Κυρ.

15:00 & 18:30

παίζουν: Λήδα Κουτσοδασκάλου, Στέργιος Μικρούτσικος

32

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Ο Ταρτούφος

Α ΛΚΥΟΝΊΣ

13

Ένας αινιγματικός επισκέπτης εισβάλλει σε μια ευυπόληπτη οικογένεια και, με τη μάσκα του ευσεβούς, αποκαλύπτεται ως δεξιοτέχνης της εξαπάτησης. Ένα έργο-καθρέφτης που σατιρίζει τα αιώνια πάθη πίσω από τη φαινομενική αρετή.

Θέατρο Αλκυονίς

μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης σκηνοθεσία: Έλενα Μαυρίδου παίζουν: Ιωάννα Παππά, Μάξιμος Μουμούρης, Βασιλική Τρουφάκου, Χριστίνα Τσάφου, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Ρένος Ρώτας, Σόλων Τσούνης, Ιζαμπέλλα Φούλοπ, Στέργιος Κοντακιώτης, Στάθης Γεωργαντζής

Ιουλιανού 42, Αθήνα, 210 8828100 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.19:00, Πέμ.20:00,Παρ.

21:00, Σάβ.18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΠΌΛΗ

14

-

ΔΆΝΗΣ

Κ ΑΤ ΡΑ ΝΊ Δ ΗΣ

Οικογένεια Τσεκμέ Πολύ τραπ, λίγο γιόγκα, στριπτιτζάδικο, ένας παπαγάλος που παραμιλάει και ένα έγκλημα στη Βικτώρια υπόσχονται γέλιο μέχρι δακρύων. κείμενο - σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου παίζουν: Tόλης Παπαδημητρίου, Μαριλού Κατσαφάδου, Πηνελόπη Πλάκα, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Αντώνης Στάμος, Αντώνης Καλομοιράκης, Άννη Θεοχάρη

Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

Κ ΑΤ Ι Α

Θέατρο Πόλη - «Δάνης Κατρανίδης» Φώκαιας 4, Αθήνα, 211 1828900 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ 18:00 & 21:00, Κυρ.

19:30

Δ Α Ν Δ ΟΥΛ Α Κ Η

Ο αόρατος επισκέπτης Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη Αγ. Μελετίου 61, Αθήνα, 210 8640414 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ. 20:00, Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. & Τετ. 19:30

Ένας νεαρός επιχειρηματίας κατηγορείται για τον φόνο της ερωμένης του. Παγιδευμένη σε φόβους, υποψίες, μυστικά και ψέματα, η δαιμόνια δικηγόρος του έχει μόνο δύο ώρες για να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη. μετάφραση - διασκευή: Σοφία Σπυράτου, Λουίζα Μητσάκου σκηνοθεσία: Σοφία Σπυράτου παίζουν: Κάτια Δανδουλάκη, Χρήστος Πλαΐνης, Θανάσης Πατριαρχέας, Μελίνα Λεφαντζή, Ντίνος Σπυρόπουλος, Χλόη Μάντζαρη

15

LiFO 23.10.25

33

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

16

Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

ΒΕΜΠΟ

Οικογένεια Άνταμς

Θέατρο Βέμπο

Η Wednesday, που μεγάλωσε και ερωτεύτηκε ένα φυσιολογικό αγόρι, οργανώνει κρυφά ένα δείπνο για τις οικογένειές τους. Τίποτα δεν θα είναι φυσιολογικό και όλα μπορούν να συμβούν. παίζουν: Νίκος Μουτσινάς, Μαρία Σολωμού, Παρθένα Χοροζίδου, Πάνος Σταθακόπουλος, Βαγγέλης Κακουριώτης, Marseaux

Ένας ήρωας με παντούφλες Ο Λάκης Λαζόπουλος επιστρέφει στη σκηνή για να ερμηνεύσει τον εμβληματικό ρόλο που ενσάρκωσε ο Βασίλης Λογοθετίδης. Η κωμωδία των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου, γραμμένη το 1947, αναδεικνύει την ευγενική πλευρά της πατρίδας μέσα στο σκοτάδι της εποχής. σκηνοθεσία: Γιάννης Μπέζος παίζουν: Λάκης Λαζόπουλος, Παύλος Ορκόπουλος, Παρθένα Χοροζίδου, Τάσος Παλαντζίδης, Σταύρος Μαρκάλας, Κωνσταντίνος Τραφαλής, Θράσος Σταθόπουλος, Ιωάννα Ανεμογιάννη, Κωνσταντίνος Γιάννης, Φαίδρα Σκλήρη, Λαζάρια Σαζεΐδου

Θέατρο Βέμπο Καρόλου 18, Μεταξουργείο, 210 5221767

Καρόλου 18, Μεταξουργείο, 210 5221767 Από τις 22/01/2026 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

17:30 & 21:00, Κυρ.

19:00

17

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.

19:00, Παρ. 21:00, Σάβ. 20:30, Κυρ.

19:00

19 18

Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

Λεωφορείο ο Πόθος Θέατρο Προσκήνιο Καπνοκοπτηρίου 8, Αθήνα, 210 8256838 Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων από 14/11 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:15, Κυρ.

19:00

34

LiFO

Η Μπλανς Ντιμπουά, έκπτωτη μεγαλοαστή, φτάνει στη Νέα Ορλεάνη για να μείνει με την αδελφή της, Στέλλα, και τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Η συγκατοίκηση είναι οριακή, η σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνία των ψευδαισθήσεων και την πραγματικότητα καταλυτική. μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς παίζουν: Αλεξία Καλτσίκη, Αινείας Τσαμάτης, Ηρώ Μπέζου, Βαγγέλης Αμπατζής, Γιάννης Κόραβος, Ιωάννα Πιατά, Πέτρος Δημοτάκης

ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν Πέντε περφόρμερ-ερευνητές αναζητούν τον αντρικό ρόλο σήμερα και στο πρόσφατο παρελθόν, μέσα από προσωπικές ιστορίες και στοιχεία μυθοπλασίας. σύλληψη - σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς παίζουν: Γιώργος Βαλαής, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Μάρω Σταυρινού, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Ρίνο Τζάνι

Θέατρο Προσκήνιο Καπνοκοπτηρίου 8, Αθήνα, 210 8256838 Από 24/01/2026

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ Ο Δον Ζουάν, καρδιοκατακτητής και βλάσφημος, μεταμορφώνεται σε ναρκισσιστικό ηγέτη που αναπαράγει ιδεολογήματα, προσφέροντας απλοϊκές απαντήσεις σε έναν ιδεολογικά πολύπλοκο κόσμο. Μια αναθεωρημένη εκδοχή πάνω στη διαχρονικότητα του μύθου. Σε ελεύθερη απόδοση της Λητώς Τριανταφυλλίδου και του Πάνου Βλάχου. σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου παίζουν: Πάνος Βλάχος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Παναγιώτης Κατσώλης, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Ειρήνη Μπούνταλη, Μελίνα Βαμπούλα μουσικοί επί σκηνής: Αλέξανδρος Κούρος, Μανώλης Δρόσος, Θανάσης Μάντζαρης

Δον Ζουάν – Πόσο δύσκολο να είσαι άντρας

Θέατρο Βεάκη Στουρνάρη 32, Αθήνα, 210 5223522 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ.

19:00

20 Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

ΒΕΑΚΗ

Θέατρο Βεάκη Στουρνάρη 32, Αθήνα, 210 5223522 Από 19/11/2025 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00 Ο μονόλογος αφηγείται τη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά, γνωστής ως Δούκισσας της Πλακεντίας, η ιστορία της οποίας ισορροπεί μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας.

Η δούκισσα της Πλακεντίας

σκηνοθεσία - φωτισμοί: Γιώργος Νανούρης ερμηνεία: Μαρία Κίτσου

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της Ένα ερωτικό τρίγωνο εκρήγνυται μέσα από ένα δείπνο με απρόβλεπτο μενού. Μια μαύρη κωμωδία που συνδυάζει καυστικό χιούμορ και σκοτεινή ειρωνεία, φωτίζοντας τις πιο γλυκόπικρες πτυχές των σχέσεων. σκηνοθεσία - μετάφραση - μουσική επιμέλεια: Γιάννης Μπέζος παίζουν: Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λαέρτης Μαλκότσης, Έλενα Χαραλαμπούδη

21 Θέατρο Βεάκη Στουρνάρη 32, Αθήνα, 210 5223522 Από 16/01/2026 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:00, Κυρ. 18:00 & 21:00

ΖΊΝΑ

22 Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ

Θέατρο Ζίνα Λεωφ. Αλεξάνδρας 74, Αθήνα, 210 6424414 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:30, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:00, Κυρ. 19:30

Το έργο ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ειρωνικά αστείο, αναδεικνύοντας την ψυχολογική αγωνία του ανθρώπου να ορίσει την ταυτότητά του μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει. κείμενο: Έντουαρντ Άλμπι σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας παίζουν: Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Έφη Μουρίκη, Σπύρος Σταμούλης, Ελεάνα Στραβοδήμου

LiFO 23.10.25

35

ΟΙ ΘΕΑΤΡΙΚΈΣ ΠΑΡΑΓΩΓΈΣ ΤΕΧΝ ΗΧ ΏΡ ΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΆΖΟΥΝ ΜΙΑ ΣΕΙΡΆ ΑΠΌ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗ ΜΑ ΔΈΨ ΟΥΝ ΤΗ ΦΕΤΙΝ Ή ΣΕΖΌ Ν

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

24

23

Η δίκη

Ο ράφτης κυριών

Έπειτα από τα συνεχή sold out της παράστασης Η άνοδος του Αρτούρο Ούι, ο Άρης Μπινιάρης επιστρέφει με τη Δίκη του Φραντς Κάφκα και σκηνοθετεί τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, σε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του 20ού αιώνα.

Θέατρο Γκλόρια Ιπποκράτους 7, Αθήνα, 210 3600832 Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ.

20:00, Πέμ.Παρ. 21:00, Σάβ.18:00 & 21:00

παίζουν: Εβίτα Αγαΐτση, Αλέξης Βιδαλάκης, Αγγελική Δεληθανάση, Θανάσης Ισιδώρου, Βασίλης Καζής, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Κλέαρχος Παπαγεωργίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Σωτήρης Τσακομίδης, Νικόλας Χατζηβασιλειάδης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ARK

Θέατρο ARK Δροσοπούλου 197, 210 2113269 Από 5/11 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 20:00, Πέμ.-Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00

από 24/10

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΓΚ ΛΌΡΙΑ

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας με την ιδιαίτερη ματιά του στα κείμενα και το ανατρεπτικό του χιούμορ σκηνοθετεί τη διάσημη κωμωδία του Ζορζ Φεντό σαν ένα κωμικό πείραμα με θέμα: «Η απιστία και… πώς να τη βγάλεις καθαρή!». παίζουν: Δημήτρης Μακαλιάς, Νίκη Λάμη, Στράτος Λύκος, Αθηνά Μουστάκα, Ροζαμάλια Κυρίου, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Γιάννης Λατουσάκης, Χριστίνα Θύμη

25 Τα σκυλιά Ο Ανέστης Αζάς, ένας από τους σημαντικότερους και πιο ανήσυχους σκηνοθέτες της γενιάς του, μετατρέπει το υλικό της επικαιρότητας σε μια σκηνική εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στο σκοτεινό χιούμορ και τη στοχαστική πολιτική ματιά.

Οι ερωτευμένοι

26

παίζουν: Γιώργος Κατσής, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Παναγιώτης Μανουηλίδης, Έλενα Μαυρίδου, Μαρία Πετεβή, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος/Cem Yιgιt Uzumoglu, Gary Salomon

Θέατρο Δίπυλον Σαμουήλ Καλογήρου 2, Αθήνα, 210 3230803

BIOS

Από 27/10 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ.: 21:00

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

27

BIOS Πειραιώς 84, 210 3425335

Δ ΊΠ ΥΛ Ο Ν

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ., Παρ. & Σάβ. 21:00, Κυρ.

20:00

Η Έλενα Πέγκα σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο του Σαμ Σέπαρντ Fool for Love, την ιστορία δύο ανθρώπων που βρίσκονται παγιδευμένοι σε έναν έρωτα ικανό να τους καταστρέψει. παίζουν: Μελία Κράιλινγκ, Παναγιώτης Γαβρέλας, Δημήτρης Καραβιώτης, Νίκος Βατικιώτης

Η μέρα της φούστας Η Ζωή Χατζηαντωνίου καλεί το κοινό να αναμετρηθεί με το πραγματικό: την κοινωνική αδικία, την παρακμή των αξιών, την απώλεια εμπιστοσύνης στην εκπαίδευση, στους θεσμούς και στις σύγχρονες δημοκρατίες. παίζουν: Θεοδώρα Τζήμου, Μαρία Αρζόγλου, Νατάσα Βλυσίδου, Νικόλας Γραμματικόπουλος, Πάνος Κλάδης, Θάνος Κόνιαρης, Οδυσσέας Πετράκης, Πάνος Χατσατριάν

36

LiFO

Θέατρο Δίπυλον Μαύρη αίθουσα Σαμουήλ Καλογήρου 2, Αθήνα, 210 3230803 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.Σάβ. 21:00 & Κυρ.

20:00

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Αμερικανικός Βούβαλος

28

ΕΥΓΈΝΙΟΣ Ο Γιώργος Καραμίχος αναλαμβάνει να μεταφράσει, να διασκευάσει και να σκηνοθετήσει τον Ευγένιο, φέρνοντας στο φως την αφοπλιστική δύναμη των λέξεων και τη συναισθηματική φόρτιση.

Πενήντα χρόνια έπειτα από την πρώτη του παρουσίαση, ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο του Ντέιβιντ Μάμετ, που φέρνει στο φως την αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου, τη μοναξιά, την ανάγκη για αγάπη και τη σκληρότητα μιας κοινωνίας που τα μετρά όλα με όρους κέρδους. παίζουν: Γιώργος Νινιός, Αντώνης Κρόμπας, Σταύρος Τσουμάνης

παίζουν: Εύρη Σωφρονιάδου, Εβελίνα Αραπίδη, Βαγγέλης Ρόκκος, Μαρλέν Σαΐτη, Χάρης Ηλιάδης

Θέατρο Σημείο Χαριλάου Τρικούπη 4, Αθήνα, 210 9229579

29 Θέατρο Σημείο Χαριλάου Τρικούπη 4, Αθήνα, 210 9229579 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.Σάβ. 21.00, Κυρ: 20:00

Από τον Οκτώβριο, Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ.: 21:00

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΣΗΜΕΊΟ

30 ΔΗΜΟΤΙΚΌ Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Οι Γιώργος Κουτλής και Βασίλης Μαγουλιώτης σκηνοθετούν, ενώ ο Γιάννης Νιάρρος με τον Γιάννη Παπαδόπουλο υπογράφουν τη μουσική στην κωμωδία του Suyako για τα κακώς κείμενα του ελληνικού θεάτρου.

Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς, 210 4143300

παίζουν: Μαριαλένα Ηλία, Βασίλης Μαγουλιώτης, Ηλίας Μουλάς, Γιάννης Νιάρρος, Χρήστος Πούλος-Ρένεσης, Λυδία Τζανουδάκη, Κώστας Φιλίππογλου, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 19:00, Πέμ.-Παρ.

20:30, Σάβ. 17:30 & 21:00

Η κουζίνα

παίζουν: Σαμουήλ Ακίνολα, Πολύδωρος Βογιατζής, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Δανάη Καλούτσα, Ιλιάνα Καραπασιά, Γιώργος Κατσής, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Gary Salomon, Χρήστος Σαπουντζής, Μιχάλης Σαράντης, Αναστασία Στυλιανίδη, Πήτερ Τζέικς, Γιλμάζ Χουσμέν

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

μουσικοί επί σκηνής: Γιάννης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Κλωνής, Κώστας Πατσιώτης

ΠΕΙΡΑΙΆ

Ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί ένα ensemble 14 ηθοποιών και μουσικών, με τον Μιχάλη Σαράντη στον κεντρικό ρόλο σε μια παράσταση-κραυγή για τον κατακερματισμένο άνθρωπο του σήμερα.

Merde!

31

32

Το όνειρο ενός γελοίου

Η Έφη Μπίρμπα και ο Άρης Σερβετάλης επιστρέφουν στο αριστούργημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι που, μέσα από την προφητική του δύναμη, αποκαλύπτει τον αγώνα του ανθρώπου να βρει νόημα ανάμεσα στην απελπισία και στη λύτρωση.

Θέατρο Κιβωτός Πειραιώς 115, Αθήνα, 210 3427426

Θέατρο Κιβωτός

από 07/11

Πειραιώς 115, Αθήνα, 2103427426

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 20:00, Πέμ.-Παρ. 21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00

Από 18/11

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΚΙΒΩΤΌΣ

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ.: 21:00

LiFO 23.10.25

37

ΘΕΑΤΡΟ

33

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

φωτο: adam csoka keller - still shot από το promo trailer της παράστασης

Η PRIME ENTERTAINMENT ΣΜΙΛΕΎΕΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΌ ΤΟΠΊΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜ Ώ ΝΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Π Ό Ρ ΤΑ

Dracula Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου επαναπροσδιορίζει τον θρύλο του Δράκουλα, μετατρέποντάς τον από τέρας σε σύμβολο της σύγχρονης επιθυμίας. Στην παράσταση Dracula, που είναι βασισμένη στο εμβληματικό μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, ο μύθος γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας και της εξάντλησης των σωμάτων και των παθών. Ποίηση, ωμότητα και σκοτάδι μπλέκονται σε μια φασματική, υπαρξιακή εμπειρία, όπου ο έρωτας συναντά τον θάνατο και η επιθυμία γίνεται εφιάλτης. Ένα οπτικοακουστικό σύμπαν υψηλής αισθητικής, με εξαιρετικό θίασο και καλλιτεχνική ομάδα που συνδυάζει το θέατρο, την performance και την εικαστική δύναμη της εικόνας. παίζουν (αλφαβητικά): Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Θοδωρής Βράχας, Δημήτρης Δρόσος, Βασίλης Μπούτσικος, Άντζελα Μπρούσκου, Αντώνης Μυριαγκός, Αργύρης Πανταζάρας, Σίσσυ Τουμάση, Δημήτρης Ψύλλος

38

LiFO

Θέατρο Πόρτα Λεωφ. Μεσογείων 59, Αθήνα, 210 8658902, 211 8005141 Από 24 Οκτωβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ.

20:00, Πέμ.-Σάβ. 21:00

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

34

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Το νέο μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη, σε σκηνοθεσία Σμαράγδας Καρύδη, ανοίγει τις πόρτες ενός ξενοδοχείου ημιδιαμονής στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί, τέσσερα ζευγάρια δοκιμάζουν τα όρια του έρωτα, του πάθους και της ειλικρίνειας. Με ζωντανή ορχήστρα, χιούμορ και ερωτισμό, το Hotel Amour φωτίζει τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για επαφή και αποδοχή. παίζουν: Κατερίνα Παπουτσάκη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Χαρά Κεφαλά, Ιβάν Σβιτάιλο, Φοίβος Ριμένας, Γιλμάζ Χουσμέν, Βασίλης Μηλιώνης, Αλεξάνδρα Κολαΐτη

ΑΚΡΟΠΌΛ

φωτο: χρήστοσ συμεωνίδησ

Hotel Amour

Θέατρο Ακροπόλ Ιπποκράτους 9, Αθήνα, 211 8005141 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ.

21:00

LiFO 23.10.25

39

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Festen Η θεατρική διασκευή της εμβληματικής ταινίας του κινήματος Δόγμα 95 επιστρέφει σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου. Στο οικογενειακό δείπνο για τα 60ά γενέθλια του πατέρα, ένα τρομακτικό μυστικό αποκαλύπτεται, τινάζοντας στον αέρα τη βιτρίνα της ευτυχίας. Το Festen μετατρέπεται σε μια έντονη τελετουργία αλήθειας, όπου θεατές και ηθοποιοί μοιράζονται την ίδια «γιορτή» και την ίδια αποκάλυψη. Μια συγκλονιστική εμπειρία για τα όρια της σιωπής, της ενοχής και της οικογενειακής συνενοχής.

φωτο: ελίνα γιουνανλή

παίζουν: Γιώργος Ζιόβας, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Γιώτα Φέστα, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Ιωάννα Τζίκα, Γιάννης Καπελέρης, Νίκος Μήλιας, Μιχάλης Αφολαγιάν, Σεμίραμις Αμπατζόγλου, Νικόλας Seymour Σταθόπουλος, Κατερίνα Καούστου

Θέατρο Άλμα Ακομινάτου 15, Αθήνα, 210 5220100, 211 8005141 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 20:00, Πέμ.-Σάβ. 21:00

35

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Η μηχανή του Τούρινγκ

36

ΆΛΜΑ

Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου Προφήτου Δανιήλ 3 & Πλαταιών, Κεραμεικός, 211 0132002, 211 8005141 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ.

21:00, Κυρ. 20:00

Η βραβευμένη παράσταση του Benoit Soles με τον Ορφέα Αυγουστίδη, υπό τη σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, επιστρέφει για περιορισμένες παραστάσεις. Μέσα από μια συγκινητική αφήγηση, η Μηχανή του Τούρινγκ αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από την ιδιοφυΐα που έσπασε τον κώδικα των ναζί και θεμελίωσε την επιστήμη των υπολογιστών.

φωτο: ελίνα γιουνανλή

Ο Άλαν Τούρινγκ, μόνος με τις μνήμες του, παλεύει να επικοινωνήσει με έναν κόσμο που δεν τον κατάλαβε ποτέ. Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τη μοναδικότητα, τη διαφορετικότητα και τη νίκη του πνεύματος απέναντι στην προκατάληψη και την αδικία.

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο 40

LiFO

ΒΑΣΙΛΆΚΟΥ 23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

φωτο: ζωγραφική μακέτα του βασίλη παπατσαρούχα, με σινική μελάνη σε χειροποίητο χαρτί.

37 Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου Προφήτου Δανιήλ 3 & Πλαταιών, Κεραμεικός, 211 0132002, 211 8005141 Από 17 Δεκεμβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 20:00, Πέμ.-Σάβ. 21:00

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΒΑΣΙΛΆΚΟΥ

Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα Ο Θωμάς Μοσχόπουλος διασκευάζει και σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο του Γκέοργκ Κάιζερ, συνθέτοντας μια σκοτεινή αλληγορία για την αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο παραλόγου. Ένας ταμίας, παγιδευμένος στη ρουτίνα, κλέβει μια περιουσία και ξεκινά ένα παραλήρημα ελευθερίας, που μετατρέπεται σε υπαρξιακό εφιάλτη. Ο Βασίλης Παπατσαρούχας υπογράφει την καλλιτεχνική επιμέλεια, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα videos, συνθέτοντας ένα οπτικό σύμπαν όπου το ρεαλιστικό και το φαντασιακό συνυπάρχουν με μαεστρία. Με τον Ορφέα Αυγουστίδη και την Ευγενία Σαμαρά, η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και τη φιλοσοφική αγωνία, εξερευνώντας την ψευδαίσθηση της λύτρωσης μέσα από την υπερβολή, το χρήμα και την απώλεια. μαζί τους επί σκηνής (αλφαβητικά) οι: Βαλεντίνος Κόκκινος, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Γιάννης Σαμψαλάκης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΒΑΣΙΛΆΚΟΥ

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΆΛΜΑ

Blue Train Το έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου επιστρέφει για δεύτερη χρονιά, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν. Ο Μιχάλης, λίγο πριν από τα 45 του, συναντά πρόσωπα του παρελθόντος που τον φέρνουν αντιμέτωπο με τις επιλογές και τους φόβους του. Με χιούμορ και ευαισθησία, το Blue Train μιλά για τη γενιά που παλεύει να ωριμάσει χωρίς να χάσει την αθωότητά της.

Θέατρο Άλμα

Ένα νοσταλγικό ταξίδι στην ενηλικίωση, με ήχους ’90s, συγκίνηση και βαθιά τρυφερότητα για όσους αναμετριούνται με τον χρόνο.

Ακομινάτου 15, Αθήνα, 210 5220100, 211 8005141

παίζουν: Σπύρος Χατζηαγγελάκης, Γιάννης Τσουμαράκης, Μαριλού Κατσαφάδου, Λάμπρος Κωνσταντέας

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

στον ρόλο της μητέρας σοφίας η Μαρία Αλιφέρη

φωτο: ελίνα γιουνανλή

φωτο: χρήστοσ συμεωνίδησ

38

Μετά τη θριαμβευτική της πορεία στο Φεστιβάλ Αθηνών, η παράσταση της Νεφέλης Μαϊστράλη για τη 12χρονη Σπυριδούλα επιστρέφει δυναμικά σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη και Χάρη Κρεμμύδα. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, συνδυάζει θέατρο-ντοκουμέντο, μουσική από τους Θραξ Πανκc και σύγχρονη δραματουργία για να φωτίσει τη βία και την εκμετάλλευση που υφίσταντο οι γυναίκες-ψυχοκόρες τη δεκαετία του ’50 αλλά και την αντοχή τους. Μια συγκλονιστική αφήγηση για τη φωνή όσων δεν είχαν φωνή, που μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη και τη σιωπή σε κραυγή ενδυνάμωσης. παίζουν (αλφαβητικά): Ελένη Βλάχου, Σταύρος Γιαννουλάδης, Τάσος Δημητρόπουλος, Αργυρώ Θεοδωράκη, Κατερίνα Λάττα, Αριστέα Σταφυλαράκη, Ελένη Τσιμπρικίδου

Σπυριδούλες

39 Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου Προφήτου Δανιήλ 3 & Πλαταιών, Κεραμεικός, 211 0132002, 211 8005141 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00, Τετ. 20:00

LiFO 23.10.25

41

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Το τρίτο στεφάνι ΤΟΥ Κ ΏΣΤΑ ΤΑ ΧΤΣΉ

Vanya

Το εμβληματικό μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή μεταφέρεται στο θέατρο, ζωντανεύοντας τη ζωή δύο γυναικών που παλεύουν μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Μια παράσταση που θα γίνει το επόμενο θεατρικό talk of the town.

ΤΟΥ SIM ON STEPH ENS Ο Γιώργος Καραμίχος επιστρέφει στην επιτυχία της περσινής χρονιάς και ερμηνεύει οκτώ ρόλους, ακροβατώντας μεταξύ της κωμωδίας και της τραγωδίας χαρακτήρων που θέλουν απεγνωσμένα να αλλάξουν τη ζωή τους.

σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός διασκευή: Στρατής Πασχάλης παίζουν: Βασίλης Ανδρέου, Αντώνης Γιαννακός, Γιώργος Δάμπασης, Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας, Ανδρέας Λαμπρόπουλος, Πάρης Λεόντιος, Άννα Μάγκου, Λίλλυ Μελεμέ, Πολυξένη Παπακωνσταντίνου, Ερατώ Πίσση, Μαρία Σαββίδου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Άρης Τρουπάκης

40

σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος μετάφραση: Δανάη Λουκάκη

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν - Υπόγειο

Θέατρο Τέχνης Κάρολος ΚουνΣκηνή Φρυνίχου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00

Φρυνίχου 14, Πλάκα, 210 3222464 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 19:00, Πέμ.-Παρ.

20:30, Σάβ. 17:30 & 21:00, Κυρ. 19:00

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΤΈΧΝΗΣ

Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα,

«Κ ΆΡΟΛΟΣ

210 3228706

ΚΟΥΝ»

PRIMA FACIE

Όταν έκλαψε ο Νίτσε

ΤΗΣ ΣΟΎΖΙ ΜΊΛ ΕΡ

ΤΟΥ ΊΡΒΙΝ ΓΙΆ ΛΟ Μ

42

41

Η πρώτη θεατρική διασκευή στην Ευρώπη του παγκόσμιου μπεστ σέλερ μετά τα συνεχόμενα sold out μετακομίζει λόγω μεγάλης ζήτησης και εξακολουθεί να μας θυμίζει πως η ουσία του θεάτρου βρίσκεται στις εξαιρετικές ερμηνείες και το καλογραμμένο κείμενο.

43

Η Λένα Παπαληγούρα επιστρέφει σε έναν συγκλονιστικό μονόλογο, με ένα ρεσιτάλ ερμηνείας που συζητήθηκε από όλους. Αντιμέτωπη με την αδικία του συστήματος, η Tessa αμφισβητεί όλα όσα πίστευε, καθώς συνειδητοποιεί ότι ηθική αντίληψη γύρω από τα όρια της σεξουαλικής κακοποίησης καθορίζεται από τις απόψεις της πατριαρχικής εξουσίας.

σκηνοθεσία: Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος θεατρική διασκευή: Ευαγγελία Ανδριτσάνου

Θέατρο Πορεία

παίζουν: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Γιάννης Κότσιφας, Μάνος Βαβαδάκης

σκηνοθεσία: Γιώργος Οικονόμου μετάφραση: Δάφνη Οικονόμου

Θέατρο Πορεία

Τρικόρφων 3, Αθήνα

Τρικόρφων 3, Αθήνα

210 8210991 Πρεμιέρα: 5/11

210 8210991

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 19:00, Πέμ.-Παρ. 20:00, Σάβ. 21:00, Κυρ. 17:00

Πρεμιέρα: 3/11

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Επίγεια Σωτηρία ΤΟΥ TIM CROUCH

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Tρ. 21:00

ΠΟΡΕΊΑ

44

Το τεστ

100.000 ευρώ τώρα ή 1.000.000 σε δέκα χρόνια; Μια «αθώα» ερώτηση γίνεται αφορμή για μια ευφυή κωμωδία ανατροπών που εξερευνά τις έννοιες της αγάπης και της εμπιστοσύνης. Μια παράσταση που στο φινάλε θα σε κάνει να δεις με διαφορετικό τρόπο τον άνθρωπο δίπλα σου αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.

ΤΟΥ ΤΖΌΡΝΤΙ Β Α ΓΙΈΧΟ ΝΤΟΥΆ ΡΙ

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γίνει μέρος μιας δυστοπικής βιωματικής sitespecific εμπειρίας, σε μια τραγωδία εμπνευσμένη από τις αιρέσεις του 20ού αιώνα. Σε μια εποχή που ο κίνδυνος του αυταρχισμού απειλεί τις περισσότερες δημοκρατίες του πλανήτη, μια παράσταση πιο επίκαιρη από ποτέ.

συγγραφέας: Τζόρντι Βαγιέχο Ντουάρι διασκευή - σκηνοθεσία - σκηνική επεξεργασία μετάφρασης - σχεδιασμός video:

Χρήστος Σουγάρης

μετάφραση - σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος πρωταγωνιστούν: Πέγκυ Τρικαλιώτη, Νοεμή Βασιλειάδου και σε διπλή διανομή οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και Γιώργος Βαλαής

ΦΙΑΤ Φαλήρου 97, Κουκάκι, 210 7101411 Πρεμιέρα: 1/11

ΦΙ ΑΤ 42

LiFO

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ. 21:00, Σάβ. 19:00 & 21:15, Κυρ. 20:00

παίζουν (αλφαβητικά): Ηλέκτρα

ΣΎΓΧΡΟΝΟ Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

45

Νικολούζου, Νίκος Πολυδερόπουλος, Χάρης Τζωρτζάκης, Ναταλία Σουΐφτ

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ Ευμολπιδών 45, Αθήνα, 210 3464380 Πρεμιέρα: 1/11 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 18:15, Πέμ. 21:00,Σάβ. 18:15, Κυρ. 18:00

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Αρχιμάστορας Σόλνες

46

ΤΟΥ Χ ΈΝΡΙΚ ΊΨ ΕΝ Θέατρο Οδού Κυκλάδων«Λευτέρης Βογιατζής» Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη, 210 8217877

Γιοι και Κόρες

Η θρυλική παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού επιστρέφει 14 χρόνια μετά, ζωντανεύοντας αληθινές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που διαμόρφωσαν αθόρυβα την ελληνική ιστορία. Μια παράσταση για τη μνήμη, την απώλεια, και την τρυφερότητα που επιμένει, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να ξεθωριάζουν.

Ποιος είναι τελικά ο αληθινός Σόλνες; Ο άνθρωπος που φοβάται τη δύναμή του ή αυτός που τόλμησε να την αγγίξει; Και ποιο είναι το τίμημα της δημιουργίας, όταν η ίδια η έμπνευση γίνεται δαίμονας;

παίζουν: Μαρία Κωνσταντά, Γιάννης Μαστρογιάννης, Ζωή Μυλωνά, Δήμητρα Ονουφριάδου, Βασίλης Τσαλίκης

Πρωταγωνιστεί ο Άρης Λεμπεσόπουλος σε έναν θίασο 7 ηθοποιών

Α. Χατζημιχάλη 15 & Αδριανού 111, Πλάκα, 211 0154559 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.

20:30, Σάβ. 18:30 & 21:15, Κυρ. 19:00

κείμενο - σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

μετάφραση - διασκευή - σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας

ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ Σπύρου Α. Ευαγγελάτου

47

Πρεμιέρα: 5/12 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ. 20:30, Παρ. 20:30, Σάβ. 21:15, Κυρ. 19:00

Α Μ Φ Ι- Θ Ε Α Τ Ρ Ο Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΟΔΟΎ

«ΛΕΥΤΈΡΗΣ

Κ ΥΚ ΛΆ Δ ΩΝ-

ΣΠΎΡΟΥ

Β Ο ΓΙ ΑΤ Ζ Ή Σ»

ΤΟΥ Μ Α ΡΚ ΡΈΙΒΕΝ ΧΙΛ

Α. Χατζημιχάλη 15 & Αδριανού 111, Πλάκα, 211 0154559 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

Θέατρο Οδού Κυκλάδων«Λευτέρης Βογιατζής»

Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη, 210 8217877 Ποιο είναι το πρόσωπο της βίας μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία; Γιατί μας ελκύει η αίσθηση της εξουσίας και της Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ. 20:30, Σάβ. 18:30 επιβολής; Μπορούμε να «ακυρώνουμε» και να διαγράφου& 21:00, Κυρ. 19:00 με το παρελθόν όταν δεν «υπακούει» στους κανόνες της σημερινής εποχής;

Ε ΥΑ Γ Γ Ε Λ ΆΤ ΟΥ

ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ Σπύρου Α. Ευαγγελάτου

48 Η ράβδος

Α.

Πύλη της Κόλασης Έρωτας, έμπνευση και καταστροφή ενώνονται σε μια παράσταση που αναμετριέται με το ίδιο το πάθος – εκεί που ο Ροντέν και η Κλοντέλ σμιλεύουν τον έρωτα μέχρι να καεί. κείμενο - σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός παίζουν: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Γιώργος

49

Γλάστρας, Αλεξία Μπεζίκη, Παναγιώτης Παυλίδης

σκηνοθεσία - μετάφραση: Γιώργος Σκεύας παίζουν: Άρης Λεμπεσόπουλος, Τατιάνα Παπαμόσχου, Γρηγορία Μεθενίτη

50 Θ Έ ΑΤ Ρ Ο ΟΔΟΎ

Η Μονίκ δραπετεύει ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΆ Ρ ΛΟΥΊ

Ο Εντουάρ Λουί αφηγείται τη δραματική απόδραση της μητέρας του από την κακοποίηση, σε μια βαθιά τρυφερή και ειλικρινή σκηνική εξερεύνηση της σχέσης μητέρας και γιου. σκηνοθεσία - διασκευή: Γιώργος Σουλεϊμάν μετάφραση: Στέλλα Ζουμπουλάκη παίζουν: Θέμις Μπαζάκα, Δημήτρης Φουρλής

Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας Κεφαλληνίας 18, Κυψέλη, 210 8838727

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Παρ. 20:30, Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00

ΚΕΦΑ ΛΛΗΝΊΑΣ LiFO 23.10.25

43

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

ΑΠ Ό ΤΟ ΕΚΕΊΝ ΟΣ ΚΙ ΕΚΕΊΝ ΟΣ ΤΟΥ Κ ΏΣΤΑ Μ ΟΥΡΣΕΛ Ά – ΜΙΑ ΥΠΑΡΞΙΑΚ Ή Κ Ω Μ Ω Δ ΊΑ Μ Ε ΣΠΟΥΔ ΑΊΟΥ Σ ΠΡ ΩΤΑΓΩ ΝΙΣΤΈΣ– Μ ΈΧΡΙ ΤΟ Ν CAVEMA N Μ Ε ΤΟ Ν Σ ΩΤΉΡΗ Κ Α ΛΥΒΆΤ ΣΗ, Π ΟΥ ΒΟΥ ΤΆ Μ Ε ΑΥ ΤΟΣ ΑΡΚ Α ΣΜ Ό ΣΤΙΣ Σ ΧΈΣΕΙΣ ΤΩ Ν ΔΎΟ ΦΎΛ Ω Ν, Κ ΑΙ ΤΑ ΡΑ Δ ΊΚΙΑ Α ΝΆΠ ΟΔ Α ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΓΑ ΛΊΤΗ, ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΈΦ ΟΥΝ ΠΙΟ ΖΩ ΝΤΑ ΝΆ ΑΠ Ό Π ΟΤΈ, Η ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΠΑΡΑΓΩΓΉΣ NON GR ATA PRODUCTIO NS ΣΤΉ ΝΕΙ ΈΝΑ ΤΡΊΠΤ Υ ΧΟ ΓΕΜΆΤΟ ΧΙΟΎΜ ΟΡ, Σ ΆΤΙΡΑ Κ ΑΙ Α ΝΑΤΡ ΟΠΈΣ.​​​​​​

51

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΑΡΓΩ

Εκείνος κι Εκείνος Έπειτα από τη θερμή υποδοχή και το ζεστό χειροκρότημα του θεατρόφιλου κοινού σε επιλεγμένα φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα, το φημισμένο έργο του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα Κώστα Μουρσελά έρχεται στο θέατρο Αργώ. Το Εκείνος κι Εκείνος είναι ένας ύμνος στην ποιητική αλητεία, στην παράλογη λογική σκέψη και στο ελεύθερο χιούμορ. Μια σατιρική, σκεπτόμενη κωμωδία, μια κωμωδία «αναρχική, αλήτικη, ανατρεπτική», μια κωμωδία υπεράνω σκέψεων, υπεράνω καταστάσεων, υπεράνω λογικής. παίζουν: Γιώργος Κωνσταντίνου, Λεωνίδας Κακούρης, Δημήτρης Σταρόβας, Σοφία Μανωλάκου κείμενο: Κώστας Μουρσελάς σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας σκηνικά - κοστούμια: Αντώνης Χαλκιάς φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος βοηθός σκηνοθέτη: Δανάη Σταματοπούλου βοηθός σκηνογράφου - ενδυματολόγου: Ελεονόρα Καραβανή

ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΓΩ Κεντρική Σκηνή Ελευσινίων 13-15, Αθήνα Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:00, Κυρ.19:00 Έως την Κυριακή των Βαΐων Διάρκεια: 90 λεπτά

44

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

CAVEMAN

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΑΘΗΝΏΝ Η πιο επιτυχημένη κωμωδία για της σχέσεις των δύο φύλων είναι εδώ και ο Σωτήρης Καλυβάτσης ανεβαίνει στη σκηνή για να γίνει ο σύγχρονος Caveman: ο άνθρωπος των σπηλαίων της διπλανής πόρτας, ένας πρωτόγονος με Wi-Fi, τηλεκοντρόλ και πιστωτική. Είναι έτοιμος να αποδείξει ότι το αιώνιο μπρα ντε φερ μεταξύ άνδρα και γυναίκας ξεκίνησε πολύ πριν ανακαλύψουμε το delivery, το Tik-Tok και το γάλα αμυγδάλου. Μια παράσταση που απαντά στα μεγάλα ερωτήματα: Γιατί οι άντρες δεν βρίσκουν ποτέ τα πράγματά τους; Γιατί οι γυναίκες επιμένουν να μιλάνε για τα συναισθήματά τους… ΤΩΡΑ; Γιατί ένας άντρας, από την πολλή στοχοπροσήλωση, χάνει και τον στόχο και την προσήλωση; Γιατί η απάντηση μιας γυναίκας είναι αυτή που πάντοτε επαναπροσδιορίζει την ερώτηση; Και, τελικά, υπάρχει ζωή μετά τον γάμο;

52

Θέατρο Αθηνών Βουκουρεστίου 10, Αθήνα Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00 Διάρκεια: 75 λεπτά

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο Ο ξεκαρδιστικός μονόλογος του Γιώργου Γαλίτη επιστρέφει για 11η χρονιά για λιγοστές παραστάσεις. Μια μαύρη, σπαραξικάρδια, ξεκαρδιστική και selfie παράσταση για τσέμπαλο, φαγκότο, φέρετρο και οστεοφυλάκιο. Ένα one dead man show, ένας black total κωμικός μονόλογος με δεκατρείς ρόλους – δεκατρείς κωμικούς επικήδειους που… και νεκρούς ανασταίνουν! ερμηνεία: Γιώργος Γαλίτης

A LT E R A

ερμηνεία: Σωτήρης Καλυβάτσης κείμενο: Rob Becker διασκευή - σκηνοθεσία: Γιώργος Γαλίτης σκηνικά - κοστούμια: Ντέιβιντ Νεγκρίν φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος

Τα ραδίκια ανάποδα PARS

θέατρο Altera Pars Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Αθήνα Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00 Διάρκεια: 90 λεπτά

κείμενο: Γιώργος Γαλίτης σκηνοθεσία: Βλαδίμηρος Κυριακίδης σκηνογραφία: Γιώργος Γαλίτης φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος μουσική: Τόλης Κετσελίδης

53 LiFO 23.10.25

45

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΎΓΧΡΟΝΟ

ΘΕΑΤΡΟ

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑ ΣΤΆ ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ Χ Ά ΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΚ Η Ν Ή ΤΟΥ ΣΎΓΧΡΟ Ν ΟΥ ΘΕΆΤΡΟΥ.

Το ψέμα του μυαλού

54

Το Σύγχρονο Θέατρο υποδέχεται το Ψέμα του Μυαλού του Σαμ Σέπαρντ, ένα σκοτεινό και ποιητικό δράμα που αποκαλύπτει τις ρωγμές της αγάπης, της μνήμης και της ταυτότητας. Με την υπογραφή της Ελένης Σκότη στη σκηνοθεσία, το έργο του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα αποκτά μια νέα, καθηλωτική θεατρική ζωή. Γραμμένο το 1985, το έργο παραμένει εντυπωσιακά σύγχρονο, καθώς απομονώνει και εξετάζει το αρχέτυπο του σκληραγωγημένου Αμερικανού από τον Νότο, ως αντανάκλαση ενός αλλόκοτου ψυχολογικού τοπίου του οποίου όλοι γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μέσω των ειδήσεων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μέσα από την ταραχώδη σχέση του Τζέικ και της Μπεθ, ο Σέπαρντ ξεγυμνώνει τον ψυχισμό της αμερικανικής κοινωνίας – μιας κοινωνίας εγκλωβισμένης μεταξύ παράνοιας και ονείρου, όπου η αγάπη και η καταστροφή συχνά συμβαδίζουν. Τι επιπτώσεις έχουν η κακοποίηση, η μνήμη και η ψευδαίσθηση στην ατομική και οικογενειακή ταυτότητα; Οι οκτώ χαρακτήρες, παγιδευμένοι στη δική τους εσωτερική πραγματικότητα, προσπαθούν να βρουν την αλήθεια τους μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ψέματα. Η ζωή, τα συναισθήματα και οι σχέσεις των ηρώων μεταξύ τους χρησιμοποιούνται ως αλληγορικές αναφορές στην αμερικανική σημερινή κοινωνία, μια κοινωνία όπου όλα είναι εκτός ισορροπίας. Στον πυρήνα του έργου, η ψευδαίσθηση του αμερικανικού ονείρου καταρρίπτεται με τρόπο ωμό και συγκινητικό. Ο Τζέικ, ο κακοποιητικός και ατημέλητος σύζυγος, σε πλήρη σύγχυση, φορώντας μόνο το εσώρουχό του και έχοντας την αμερικανική σημαία στην πλάτη του, όπως ο Σούπερμαν την μπέρτα του, άντρας και παιδί ταυτόχρονα, μετατρέπεται ακούσια σε σύμβολο της σύγχρονης Αμερικής. μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη σκηνικά - συνεργάτης σκηνοθεσίας: Γιώργος Χατζηνικολάου

κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα

Ευμολπιδών 45, Γκάζι (σταθμός μετρό Κεραμεικός), 210 3464380

μουσική & sound design: Άγγελος Αγγελίδης

Πρεμιέρα: Πέμπτη 22/01

κοστούμια: Γιώργος Χατζηνικολάου, Μαρία Αναματερού φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

παίζουν: Δημήτρης Πετρόπουλος, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Κατερίνα Γιαμαλή, Ορέστης Τζιόβας, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Βαγγέλης Αμπατζής, Ήβη Νικολαΐδου, Μαρία Δαμασιώτη

46

LiFO

Σύγχρονο Θέατρο

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία ΤΟΥ Κ Α ΡΌΛΟΥ ΝΤΊΚ ΕΝΣ

Η πιο αγαπημένη χριστουγεννιάτικη ιστορία όλων των εποχών επιστρέφει στο Σύγχρονο Θέατρο για έκτη συνεχή χρονιά, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, και υπόσχεται να ζεστάνει ξανά τις καρδιές μικρών και μεγάλων.

Σύγχρονο Θέατρο Ευμολπιδών 45, Γκάζι (σταθμός μετρό Κεραμεικός), 210 3464380 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 2330/11: Κυρ. 14:30, 7/12/25-6/1/26: Κυρ. 11:30 & 14:30 Παραστάσεις για σχολεία: Καθημερινά στις 10:00

Η διαχρονική ιστορία του τσιγκούνη και μονόχνοτου Εμπενίζερ Σκρουτζ, που μέσα σε μία νύχτα θα μάθει τι σημαίνει καλοσύνη, γενναιοδωρία και αγάπη, ζωντανεύει με έναν δεκαμελή θίασο γεμάτο ενέργεια και φαντασία. Ο Ντίκενς, μέσα από τον ποιητικό και τρυφερό του λόγο, μας θυμίζει τη μαγεία της προσφοράς και τη δύναμη της αλλαγής, ενώ η παράσταση μεταμορφώνει τη σκηνή σε έναν παραμυθένιο κόσμο με πρωτότυπη μουσική, τραγούδια, χορογραφίες και video-art. Ο πλούσιος αλλά τσιγκούνης Εμπενίζερ Σκρουτζ (Αλέξανδρος Καλπακίδης), που μισεί κυριολεκτικά τα Χριστούγεννα, βιώνει μέσα σε μία μόνο νύχτα μια μοναδική εμπειρία, τρομαχτική μα συνάμα λυτρωτική! Έπειτα από την υπερφυσική «επίσκεψη» του νεκρού συνεταίρου του, Τζέικομπ Μάρλεϊ (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης σε video-art), τον επισκέπτονται τρία πνεύματα: το Πνεύμα των Παρελθοντικών Χριστουγέννων, το Πνεύμα των Χριστουγέννων του Παρόντος και το Πνεύμα των Μελλούμενων Χριστουγέννων. Ο άσπλαχνος Σκρουτζ, αγγίζοντας συναισθήματα που είχε για χρόνια ξεχασμένα, μαλακώνει και πλημμυρίζει αγάπη για τους συνανθρώπους του και για το θαύμα της ζωής. μετάφραση: Μαρία Σ. Μπλάνα διασκευή - σκηνοθεσία - κοστούμια: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη σκηνικά: Μαρία Φιλίππου μουσική: Αρετή & Ιωάννα Σπανομάρκου κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη

55

φωτισμοί: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη video design: Ερατώ Τζαβάρα παίζουν: Αλέξανδρος Καλπακίδης, Καλλιόπη Ανταμπούφη, Νίκος Καραγκιαούρης, Στέλιος Κουλετάκης, Μαριλέττα Κυριαζή, Κατερίνα Κωνσταντέλλου, Κωνσταντίνος Μπάζας, Μαγδαληνή Παλιούρα, Βασίλης Φακανάς, Μαριλένα Χατζηνικολαΐδη στο video-art: Γεράσιμος Σκιαδαρέσης φωνή: Μάνος Ζαχαράκος

…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς ΤΟΥ ΧΡΌΝΗ ΜΊΣΣΙΟΥ

Η πολυβραβευμένη παράσταση …καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς επιστρέφει για τέταρτη χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο, έπειτα από μια πορεία γεμάτη sold out και διθυραμβικές κριτικές. Η ομάδα GAFF και η σκηνοθέτιδα Σοφία Καραγιάννη ξαναφέρνουν στη σκηνή το εμβληματικό αφήγημα του Χρόνη Μίσσιου, ένα έργο που συνεχίζει να συγκινεί με τη δύναμη, την ανθρωπιά και την αλήθεια του.

56

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ελλάδα παραδίνεται στο χάος του Εμφυλίου, ο δεκαεξάχρονος Χρόνης Μίσσιος συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Αποφυλακίζεται το 1973, αφού έχει περάσει εικοσιένα χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Αυτή την περίοδο της ζωής του διηγείται στο σπουδαίο αφήγημα-μαρτυρία …καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς. Όπως έλεγε ο ίδιος: «Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη». Αυτή η θέση έδωσε στην ομάδα GAFF το έναυσμα να τολμήσει να ανεβάσει στη σκηνή τις αυτοβιογραφικές αναμνήσεις ενός πραγματικά γενναίου. Τέσσερις ηθοποιοί, με εναλλαγές ρυθμού και έντασης, μεταφέρουν επί σκηνής το βλέμμα ενός ανθρώπου που πάλεψε να μείνει ελεύθερος και ανυπότακτος, έχοντας πάντα στο κέντρο της ζωής του τον άνθρωπο. σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Μυρτώ Αθανασοπούλου σκηνικά - κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα μουσική: Μάνος Αντωνιάδης κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα φωτισμοί: Βασιλική Γώγου παίζουν: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Δημήτρης Μαμιός, Γιάννης Μάνθος

Σύγχρονο Θέατρο Ευμολπιδών 45, Γκάζι (σταθμός μετρό Κεραμεικός), 210 3464380 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:15

LiFO 23.10.25

47

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΆΛΦΑ

57

Θέλω να σου κρατάω το χέρι Η κούραση στον γάμο, η κρίση που βιώνουν οι άνθρωποι έπειτα από πολλά χρόνια συγκατοίκησης, η απιστία κι ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής γίνονται το σκηνικό για δύο «παράνομους» εραστές. Είναι και οι δύο γονείς. Έχουν και οι δύο τα δίκια τους. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη. Η παγκόσμια δραματουργία έχει πολλές φορές ασχοληθεί με το ζήτημα των ανθρώπινων σχέσεων, με τις ανάγκες των δύο φύλων, με τα θέλω τους και τα πρέπει τους, ίσως επειδή ο θεατής άμεσα ή έμμεσα μπορεί να ταυτιστεί πολύ εύκολα και να κινητοποιηθεί συναισθηματικά. Οι δύο ήρωες μάς «προσκαλούν» να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ και να αντιληφθούμε, μέσα από τις συναντήσεις τους, ότι αυτό που ψάχνουμε όλοι μας στο τέλος της ημέρας είναι η ουσιαστική συντροφικότητα. Κάποιον να μας κρατάει το χέρι. κειμενο: Τάσος Ιορδανίδης σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Θάλεια Ματίκα σκηνικά-κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη παίζουν: Τάσος Ιορδανίδης, Θάλεια Ματίκα

Θέατρο Άλφα - Ληναίος - Φωτίου 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37 & Στουρνάρα 51, Αθήνα, 210 5201828 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00 Από τον Οκτώβριο

48

LiFO

23.10.25

-

-

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΛΗΝΑΊΟΣ

ΘΕΑΤΡΟ

-

Φ ΩΤΊΟΥ

Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού Το πολυβραβευμένο θεατρικό έργο του Μαρκ Μέντοφ, που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία του θεάτρου και του κινηματογράφου, ανεβαίνει σε σκηνική διασκευή και σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου. Ως έργο θεωρήθηκε «επαναστατικό», καθώς ανέτρεψε τα ταμπού και τις προκαταλήψεις γύρω από τα άτομα με κώφωση, φέρνοντας στην επιφάνεια τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων, ανεξάρτητα από τους περιορισμούς που μπορεί να επιβάλλει η κοινωνία. Η υπόθεση ακολουθεί τη σχέση ενός δασκάλου που αναλαμβάνει να διδάξει σε ένα σχολείο κωφών και μιας πρώην μαθήτριας του σχολείου, η οποία τώρα εργάζεται ως καθαρίστρια. Εκείνη έχει συνειδητά επιλέξει να μη διαβάζει τα χείλη και να ζει απομονωμένη, αποφεύγοντας κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Εκείνος, βλέποντας την περίπτωσή της ως «επαγγελματική πρόκληση», προσπαθεί να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα τραύματα του παρελθόντος της. Μέσα από τις διαφορές τους, αναπτύσσεται μια ιστορία αγάπης γεμάτη πάθος και συναισθηματικές συγκρούσεις.

Θέατρο Άλφα - Ληναίος -

Φωτίου

28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37 & Στουρνάρα 51, Αθήνα, 210 5201828 Πρεμιέρα: Τρίτη 14/10 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ.

21:00

Πρόκειται για μια αφήγηση γεμάτη συναισθηματική ένταση, που φέρνει στην επιφάνεια τις αλήθειες των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από αυτή την τρυφερή αλλά και σκληρή ιστορία, το έργο μάς καλεί να επανεκτιμήσουμε την έννοια της αγάπης, της επικοινωνίας και της αληθινής σύνδεσης, υπερβαίνοντας τις προκαταλήψεις και τα κοινωνικά στερεότυπα. σκηνοθεσία - απόδοση κειμένου: Δημοσθένης Παπαδόπουλος παίζουν: Ευσταθία Τσαπαρέλη, Πάρης Θωμόπουλος, Άντρια Ράπτη, Μιχάλης Γεωργακόπουλος, Δημήτρης Δεληγιάννης, Σοφία Σίμου

58

LiFO 23.10.25

49

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Χάσαμε τη Θεία Στοπ

59

Θέατρο ΦΙΛΙΠ Θάσου 11 & Δροσοπούλου, Κυψέλη, 210 865615 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Παρ. 20:00, Σάβ. 21:15, Κυρ. 20:15

Στο Γκάζι της δεκαετίας του ’50, ο Θανάσης και η Ουρανία ζουν στη φτώχεια, προσδοκώντας να αλλάξει η ζωή τους με την κληρονομιά της κατάκοιτης θείας. Όμως μια λάθος στιγμή φέρνει τον θάνατό της και πυροδοτεί μια μαύρη κωμωδία για την ανθρώπινη απληστία, το ήθος και την επιβίωση. κείμενο: Γιώργος Διαλεγμένος σκηνοθεσία: Χρήστος Τριπόδης παίζουν: Ορέστης Τζιόβας, Τζόυς Ευείδη, Γιώργος Σουξές, Τζένη Διαγούπη, Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Νατάσσα Κοτσοβού, Βασίλης Γιαννέλος, Βαλεντίνο Βαλάσης Ακούγεται η φωνή της Χρύσας Ρώπα

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΦΙΛΙΠ

61 60

TERROR Θέατρο ΦΙΛΙΠ Θάσου 11 & Δροσοπούλου, Κυψέλη, 210 865615

Το δυνατό δικαστικό θρίλερ του Φέρντιναντ φον Σίραχ μετατρέπει τη σκηνή σε δικαστήριο και οι θεατές γίνονται ένορκοι. Ένας πιλότος καταρρίπτει ένα αεροπλάνο με ομήρους για να σώσει χιλιάδες ζωές – είναι ήρωας ή δολοφόνος;

Από 20/10/2025 έως 13/01/2026

σκηνοθεσία: Γιώργος Οικονόμου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.

20:30, Τρ. 21:15

διασκευή: Μιρέλα Παπαοικονόμου

50

LiFO

μετάφραση: Ευαγγελία Α. Νάνου

παίζουν: Ίντρα Κέιν, Θεοδώρα Σιάρκου, Δημήτρης Λιόλιος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Βασίλης Μπατσακούτσας, Μαρία Νεφέλη Δούκα

Βότκα Μολότοφ Θέατρο ΦΙΛΙΠ Θάσου 11 & Δροσοπούλου, Κυψέλη, 210 865615 Από 25/10/2025 έως 11/01/2026 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:30, Σάβ.-Κυρ. 18:30

Μια σπονδυλωτή κωμωδία όπου ήρωες της ρωσικής επαρχίας –δάσκαλοι, παπάδες, νταντάδες– αποκαλύπτουν τα πάθη και τις αδυναμίες τους με χιούμορ και συγκίνηση. κείμενο: Νιλ Σάιμον, Ελένη Ράντου (βασισμένο στα διηγήματα του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχοφ) διασκευή: Ελένη Ράντου σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης παίζουν: Τζένη Διαγούπη, Χάρης Μαυρουδής, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Λυδία Σγουράκη, Φώτης Σπύρος, Τάσος Χαλκιάς

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΚΈΝΤΡΟ

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ

«ΕΛ ΛΗΝΙΚΌΣ

ΚΌΣΜΟΣ»

Η ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΘΕΑΤΡΙΚ Ώ Ν ΠΑΡΑΓΩ ΓΏ Ν Μ ΈΘΕΞΙΣ ΕΓΚ ΑΙΝΙΆ ΖΕΙ ΤΗ ΦΕΤΙΝ Ή ΘΕΑΤΡΙΚ Ή ΣΕΖΌ Ν Μ Ε ΔΎΟ ΕΝΤΕΛ Ώ Σ Δ ΙΑΦ ΟΡΕΤΙΚΈΣ Α Λ Λ Ά ΕΞΊΣΟΥ Σ ΥΝΑΡΠΑ ΣΤΙΚΈΣ ΠΑΡΑΓΩ ΓΈΣ ΣΤΟ «ΘΕΑΤΡ Ο Ν» ΤΟΥ ΚΈΝΤΡ ΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜ ΟΎ «Ε Λ Λ Η ΝΙΚΌΣ ΚΌΣΜ ΟΣ».

62

Η Αλίκη στη χώρα των ψαριών ΤΟΥ ΓΙΆ Ν ΝΗ Ξ Α ΝΘΟΎΛ Η

Το αγαπημένο παραμύθι του Γιάννη Ξανθούλη ζωντανεύει για πρώτη φορά στο θέατρο, σε σκηνοθεσία Χρήστου Τριπόδη. Η μικρή Αλίκη, ύστερα από ένα ναυάγιο, μεταφέρεται από ένα δελφίνι στον βυθό της θάλασσας, και τα ψάρια, που πρώτη φορά βλέπουν άνθρωπο στην Ψαροχώρα τους, αποφασίζουν να τη φυλακίσουν. Εκείνη, προκειμένου να γλιτώσει, προτείνει να γίνει δασκάλα και να μάθει στα ψάρια πώς ζουν οι άνθρωποι. Μέσα από το μάθημα της Αλίκης, τα ψάρια μαθαίνουν τι είναι το χρήμα και χωρίζονται σε τάξεις. Η Αλίκη βλέποντας ότι τα ψάρια αφομοιώνουν όλες τις κακές συνήθειες των ανθρώπων, προσπαθεί να τους διδάξει ότι οι άνθρωποι δεν νοιάζονται μόνο για το χρήμα και τον πόλεμο αλλά έχουν και αξίες, όπως είναι η αγάπη. Όταν εμφανίζεται η πετρελαιοκηλίδα, που απειλεί την ισορροπία της Ψαροχώρας, η Αλίκη με σύμμαχο το δελφινάκι προσπαθεί να την αντιμετωπίσει και να σώσει τον βυθό. Με χιούμορ και τρυφερότητα, η παράσταση μιλά για τη φιλία, τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό στο περιβάλλον, μέσα από ένα ονειρικό σκηνικό γεμάτο μουσική, φως και θαλασσινά χρώματα. Ένα αλληγορικό παραμύθι για την αγάπη, την ελευθερία και την πίστη στην καλοσύνη, σε μια παραγωγή που υπόσχεται να μαγέψει μικρούς και μεγάλους. κείμενο: Γιάννης Ξανθούλης σκηνοθεσία: Χρήστος Τριπόδης σκηνικά - κοστούμια: Αγγελίνα Παπαχατζάκη μουσική: Μιχάλης Τριπόδης

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» Πειραιώς 254, 212 2540300

παίζουν: Άννα Βασιλείου, Βασίλης Γιαννέλος, Ηρώ Γκουλίτου, Χάρης Μαυρουδής, Αλέξανδρος Σαριπανίδης, Λυδία Σγουράκη, Ελένη Φανδρίδου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ. 11:30 & 16:30

Ούτε μπρος ούτε πίσω ΤΩ Ν ΡΈΠΠ Α - Π Α Π ΑΘΑ ΝΑ ΣΊΟΥ

63

Η νέα σατιρική κωμωδία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα έρχεται για να ξεγυμνώσει με χιούμορ τη σύγχρονη ελληνική τρέλα. Κομμάτια και αποσπάσματα ζωής και ιστορίες καθημερινής τρέλας, σαν σύντομα φλας που συμπυκνώνουν ό,τι μας απελπίζει και ό,τι μας δίνει ελπίδα. Επτά υπέροχοι κωμικοί ηθοποιοί αλλάζουν διαρκώς ρόλους για να δημιουργήσουν έναν γαλαξία από πρόσωπα που μας μοιάζουν και πολλές φορές μας εκνευρίζουν, αλλά τα αγαπάμε. Μουσική, ρυθμός, γέλιο και σάτιρα ενώνονται σε ένα σύγχρονο θεατρικό «καθρέφτισμα» της ζωής μας. κείμενο - σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου σκηνικά: Αγγελίνα Παπαχατζάκη κοστούμια: Κώστας Ζήσης χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη παίζουν: Αντώνης Λουδάρος, Ματθίλδη Μαγγίρα, Πάνος Σταθακόπουλος, Σταύρος Νικολαΐδης, Δήμητρα Στογιάννη, Μάνος Ιωάννου, Κατερίνα Ζαρίφη

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» Πειραιώς 254, 212 2540300 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ. 21:15, Σάβ. 18:30 & 21:15, Κυρ. 20:00

LiFO 23.10.25

51

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΓΚ ΛΌΡΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΆ ΖΕΙ ΠΈΝΤΕ ΠΑΡΑ ΣΤΆ ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΞΕΡΕΥΝ ΟΎΝ ΤΟ Ν ΆΝ ΘΡ Ω ΠΟ, ΤΗ Ν Α Λ Ή ΘΕΙΑ Κ ΑΙ ΘΈΤΟΥΝ ΕΡ ΩΤΉ ΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ Ν ΊΔΙΑ ΤΗ ΖΩ Ή.

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

52

LiFO

ΘΕΑΤΡΟ

ΓΚ ΛΌΡΙΑ

Πείραμα Νο.4

64

ΤΟΥ ΣΤΑ Μ ΆΤΗ Π Α Κ Ά Κ Η

Θέατρο Μικρό Γκλόρια Ιπποκράτους 7, 210 3600832 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. 21:00

Μία drag queen σε παραλήρημα, μία συνωμοσιολόγος που «ξέρει τι μας κρύβουν», μία influencer σε κρίση ταυτότητας και ένας ωμός ρεαλιστής με «λαϊκή σοφία» δέχονται να πάρουν μέρος σε ένα ιδιαίτερο πείραμα για €5.000. Μυστήριο, χιούμορ, ανατροπές και ερωτήματα για το τι σημαίνει ελευθερία, σε μια διαδραστική κωμωδία που κρατά την αγωνία ως το τέλος.

κείμενο-σκηνοθεσία: Σταμάτης Πακάκης παίζουν: Σταμάτης Πακάκης, Κατερίνα Πεφτίτση, Αλεξία Παπαθανασίου, Κωνσταντίνος Τσιμούρης, Νάσος Φρίγγης

Ο εραστής

ΤΟΥ Χ Ά ΡΟΛ ΝΤ ΠΊΝΤΕΡ Το εμβληματικό έργο του Χάρολντ Πίντερ έρχεται στο θέατρο Γκλόρια για να παρουσιάσει με τον πιο ακραίο και βίαιο τρόπο το ερωτικό παιχνίδι ενός σύγχρονου ζευγαριού, όπου η ασφάλεια της συζυγικής οικειότητας δοκιμάζεται σ’ ένα παιχνίδι εξουσίας. κείμενο: Χάρολντ Πίντερ μετάφραση-σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν παίζουν: Κωνσταντίνος Αρνόκουρος και Νικολέτα Καρνέζη

Θέατρο Μικρό Γκλόρια Ιπποκράτους 7, 210 3600832

65

Από 23 Νοεμβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ. 18:30

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

66

ΘΕΑΤΡΟ

Η ομολογία της 4ης Ιανουαρίου ΤΩ Ν Α Γ ΝΉ ΧΙΏΤΗ Κ ΑΙ Χ Ά ΡΗ ΧΙΏΤΗ

Μέσα σε μια σκηνή που μετατρέπεται σε αίθουσα δικαστηρίου, μαρτυρίες υφαίνουν την εικόνα μιας γυναίκας που ζούσε στον φόβο. Μιας μητέρας που ίσως αγάπησε, ίσως έσπασε, ίσως αντέδρασε. Η παράσταση εμπνέεται από πραγματικά γεγονότα και συνομιλεί με τη λογοτεχνική ηρωίδα Τες των Ντ’ Έρμπερβιλ του Τόμας Χάρντι.

Θέατρο Μικρό Γκλόρια

κείμενο-σκηνοθεσία: Αγνή Χιώτη, Χάρης Χιώτης

Ιπποκράτους 7, 210 3600832

παίζουν: Γιάννης Βυρίνης, Καλή Δάβρη, Ανθούλα Ευκαρπίδου, Αριστέα Μαρμάρου, Ευγενία Παναγοπούλου, Κώστας Σπανός

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. 19:00, Τρ. 21:00

67 Θέατρο Μικρό Γκλόρια Ιπποκράτους 7, 210 3600832 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ. 11:30

Το ταξίδι της αλήθειας ΤΗΣ Α Γ ΝΉΣ ΧΙΏΤΗ

Ένα κορίτσι που ζει σε μια σκοτεινή σπηλιά, βλέπει μόνο σκιές και πιστεύει πως αυτός είναι όλος ο κόσμος. Μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να βγει προς το φως και από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένα ταξίδι γεμάτο ήχους, χρώματα, φίλους, γέλιο, φόβο και αλήθεια. Το έργο, βασισμένο στην αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα, μιλά στα παιδιά με τρόπο απλό, ποιητικό και ζωντανό. κείμενο-σκηνοθεσία: Αγνή Χιώτη παίζουν: Ρεβέκκα Γιαννάκη, Κώστας Πιπερίδης, Νίκος Χριστόπουλος

Ο τελευταίος γιάνκης ΤΟΥ Ά ΡΘΟΥΡ ΜΊΛ ΕΡ

Το αριστούργημα του Άρθουρ Μίλερ ανεβαίνει στη σκηνή του Γκλόρια με αφορμή τις διαχρονικές θεματικές του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα: την κοινωνική απομόνωση, την αποκαθήλωση του περιβόητου «αμερικανικού ονείρου» και τη σύγκρουση του ατόμου με ένα σύστημα που δεν επιτρέπει σε κανέναν να υπάρξει ελεύθερα.

68

Ο Μίλερ χαρακτήρισε τον Τελευταίο Γιάνκη μια «κωμωδία για μια τραγωδία», και πράγματι, αυτή τη φορά ο σπουδαίος δραματουργός, με μαύρο χιούμορ, αντιμετωπίζει την κατάθλιψη ως αποτέλεσμα κοινωνικών συνθηκών και θέτει το ερώτημα αν τελικά υπάρχει διαφυγή. κείμενο: Άρθουρ Μίλερ μετάφραση: Θωμάς Βούλγαρης σκηνοθεσία: Αγγελική Καρυστινού παίζουν: Πέρης Μιχαηλίδης, Ναταλία Στυλιανού, Μένη Κωνσταντινίδου, Βαγγέλης Ψωμάς

Θέατρο Μικρό Γκλόρια Ιπποκράτους 7, 210 3600832 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.-Πέμ. 21:00

LiFO 23.10.25

53

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

69

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΚΝΩΣΌΣ

Εχθρός του λαού

Το σπουδαίο θεατρικό γεγονός Εχθρός του λαού του Χένρικ Ίψεν παρουσιάζεται στο θέατρο Κνωσός, σε μια διεθνή συνεργασία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με τη Schaubühne του Βερολίνου και τον Τόμας Όστερμάιερ. Ο παγκοσμίου φήμης Γερμανός σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής της Schaubühne έρχεται στην Αθήνα για να παρουσιάσει τη δική του ανατρεπτική εκδοχή στο θεατρικό έργο Ο εχθρός του λαού του Χένρικ Ίψεν, που από το 2012 έχει παρουσιαστεί με τεράστια επιτυχία σε περισσότερες από 40 χώρες και ανεβαίνει τώρα για πρώτη φορά με Έλληνες ηθοποιούς. Ο Τόμας Όστερμάιερ, γνωστός για τη σκηνική του τόλμη και τη βαθιά κοινωνική ματιά του, μεταφέρει το αριστούργημα του Ίψεν στο σήμερα, σε μια εκρηκτική παράσταση-εμπειρία, όπου αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί εξουσίας, διαφθοράς και κοινωνικής συνενοχής. Ο γιατρός Στόκμαν, ευσυνείδητος επιστήμονας, αποκαλύπτει ότι τα ιαματικά λουτρά της πόλης είναι μολυσμένα, συγκρουόμενος με τον δήμαρχο αδελφό του και την ιδιοτέλεια των συμπολιτών του, και χαρακτηρίζεται «εχθρός του λαού». Γραμμένο το 1882, το έργο παραμένει εκρηκτικά επίκαιρο, φέρνοντας στο φως την ηθική σύγκρουση μεταξύ ατομικής ευθύνης και συλλογικού συμφέροντος, επιστημονικής αλήθειας και πολιτικής σκοπιμότητας.

διασκευή: Florian Borchmeyer & Thomas Ostermeier σκηνοθεσία: Thomas Ostermeier μετάφραση: Αντώνης Γαλέος συνεργάτης σκηνοθέτης: Christoph Schletz σκηνογράφος: Jan Pappelbaum ζωγραφική σκηνικού: Katharina Ziemke σχεδιασμός φωτισμών: Σοφία Αλεξιάδου ενδυματολόγος: Νατάσσα Παπαστεργίου σχεδιασμός ήχου: Ηλίας Φλάμμος σκηνογράφος - προσαρμογή σκηνικού: Νατάσα Τσιντικίδη παίζουν: Κωνσταντίνος Μπιμπής, Μιχάλης Οικονόμου, Λένα Παπαληγούρα, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Στέλιος Δημόπουλος, Άλκηστις Ζιρώ, Ιάσονας Άλυ

54

LiFO

Θέατρο Κνωσός Κνωσού 11, πλατεία Αμερικής, 210 8677070 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

20:00, Πέμ.-Παρ.

21:00, Σάβ. 21:15, Κυρ. 18:00

23.10.25

ΤΟ ΘΈΑΤΡ Ο ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΚΌΣΜ ΟΥ ΥΠ ΟΔ ΈΧΕΤΑΙ ΤΗ ΝΈΑ ΣΕΖΌ Ν Μ Ε Σ ΎΓΧΡ Ο ΝΑ ΈΡΓΑ, ΔΥΝΑΤΈΣ ΕΡΜ Η ΝΕΊΕΣ Κ ΑΙ ΣΚ Η Ν Ο ΘΕΤΙΚΈΣ ΥΠ ΟΓΡΑΦΈΣ Π ΟΥ Σ Υ ΣΤΉ Ν ΟΥΝ ΈΝΑ Π ΟΛΥΦ Ω ΝΙΚΌ ΡΕΠΕΡΤΌΡΙΟ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα ΤΗΣ BETH STEEL

Ο δημιουργός του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα αυτό το σύγχρονο, εκρηκτικό όσο και συγκινητικό έργο, σκηνοθετώντας έναν δεκαμελή θίασο με εκπροσώπους τριών γενεών. Το έργο αγγίζει θέματα όπως η αγάπη, το πένθος, ο ρατσισμός, οι οικογενειακές σχέσεις και ο αγώνας των ανθρώπων να τα βγάλουν πέρα σε μια πραγματικότητα που δεν έπαψε να είναι δύσκολη. σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος παίζουν: Χάρης Γρηγορόπουλος, Άννα Καλαϊτζίδου, Μαρία Κατσιαδάκη, Σύρμω Κεκέ, Υακίνθη Κωνσταντοπούλου, Δαυίδ Μαλτέζε, Μαντώ Μιχαλιού, Ελίνα Ρίζου, Χρίστος Στυλιανού, Κώστας Φλωκατούλας

Θέατρο Χώρα Αμοργού 20, 210 8673945

70

Μάθε με να φεύγω ΤΟΥ Ά Κ Η Δ Ή Μ ΟΥ

71

Αντισθένους 7 & Θαρύπου, 210 9212900

κείμενο: Άκης Δήμου σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης παίζουν: Θανάσης Δόβρης, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης

73

Θέατρο του Νέου Κόσμου Κεντρική Σκηνή Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

18:15, Παρ. 21:15, Σάβ. 18:15, Κυρ. 21:15

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΤΟΥ

κείμενο: Alexis Michalik μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης παίζουν: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Νικόλας Δροσόπουλος, Αμαλία Νίνου, Γιώργος Συμεωνίδης

ΝΈΟΥ

Αντισθένους 7 & Θαρύπου, 210 9212900 Από 18/11/2025 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

κείμενο - σκηνοθεσία: Γιάννης Αποσκίτης παίζουν: Μπάμπης Αλεφάντης, Άρτεμις Βαλτζάκη, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Αθηνά Παπαδάκη, Εύα Τζανακάκη

Θέατρο του Νέου Κόσμου Κεντρική Σκηνή Αντισθένους 7 & Θαρύπου, 210 9212900 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ., Πέμ. & Σάβ. 21:15, Κυρ.

18:15

ΚΌΣΜΟΥ

74

Οι καρέκλες TOY ΕΥΓΈΝΙΟΥ ΙΟΝ ΈΣΚΟ

TOY ΓΙΆ Ν ΝΗ Α ΠΟΣΚΊΤΗ

Θέατρο του Νέου Κόσμου Κεντρική Σκηνή

72

TOY A LEXIS MICH A LIK

Οι Δημοκράτορες Ο διδακτορικός φοιτητής ψυχιατρικής Τζον Ντόε επισκέπτεται την κλινική Νιούμαν, όπου θα επιχειρήσει για πρώτη φορά στην ιστορία τη λοβοτομή! Ο Γιάννης Αποσκίτης, με χιούμορ και καυστική γραφή, παρουσιάζει ένα ανατρεπτικό έργο και συνεχίζει τη διερεύνησή του πάνω στη σύγχρονη παρανοϊκή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.

Χ ΏΡΑ

Intra Muros

Ένας πρώην καταξιωμένος σκηνοθέτης δέχεται την πρόταση μιας νεαρής κοινωνικής λειτουργού να οργανώσει ένα θεατρικό εργαστήρι στις φυλακές όπου εκείνη εργάζεται. Μαζί με την ομάδα του επισκέπτεται τις φυλακές, αλλά εκεί εμφανίζονται μόνο δύο κρατούμενοι για να συμμετάσχουν. Ο Παντελής Δεντάκης σκηνοθετεί μια παράσταση γεμάτη χιούμορ, συγκίνηση και ανατροπές, που αναδεικνύει τη δύναμη του θεάτρου να θεραπεύει.

Σε ένα ξενοδοχείο που δεν λειτουργεί πια συναντάμε την ιδιοκτήτριά του, Αγνή, και τον αδελφό, συγκάτοικο, σύμμαχο και αντίπαλό της, Ίωνα. Ο ερχομός ενός μυστηριώδους ανώνυμου Άντρα, που επιστρέφει χρόνια μετά από μια θυελλώδη ερωτική νύχτα που πέρασε εκεί, ταράζει τις ισορροπίες. Ο Γιάννης Σκουρλέτης στήνει μια εικαστικά λιτή αλλά συναισθηματικά εκρηκτική παράσταση, όπου οι λέξεις του Άκη Δήμου αποκτούν τη δύναμη εξομολόγησης.

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Από 24/10 Ημέρες & ώρες παραστάεων: Τετ. 20:00, Πέμ.-Παρ. 21:00, Σάβ. 18:30 & 21:15, Κυρ. 18:00

Το εμβληματικό έργο του Ιονέσκο επιστρέφει με μια νέα ματιά πάνω στη μοναξιά, τη φθορά και την ανάγκη του ανθρώπου να αφήσει ίχνος. Η Μαρία Διακοπαναγιώτου και ο Πάνος Παπαδόπουλος σκηνοθετούν και ερμηνεύουν τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες σε αυτό το αριστοτεχνικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο.

Θέατρο του Νέου Κόσμου Κεντρική Σκηνή Αντισθένους 7 & Θαρύπου, 210 9212900 Από 30/01/2026

μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία - ερμηνεία: Πάνος Παπαδόπουλος, Μαρία Διακοπαναγιώτου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ. & Κυρ. 21:15, Σάβ. & Τετ. 18:15

LiFO 23.10.25

55

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΤΟ ΘΈΑΤΡ Ο ΕΠΊ ΚΟΛ Ω Ν Ώ Α Ν ΟΊΓΕΙ ΤΗ ΣΕΖΌ Ν 2025-26 Μ Ε ΤΈΣ ΣΕΡΙΣ ΠΑΡΑ ΣΤΆ ΣΕΙΣ Π ΟΥ Κ Α ΛΟΎΝ ΜΙΚΡ ΟΎ Σ Κ ΑΙ Μ ΕΓΆ ΛΟΥ Σ ΝΑ ΑΠ ΟΛ ΑΎ ΣΟΥΝ ΜΙΑ Μ Ο ΝΑ Δ ΙΚ Ή ΕΜ ΠΕΙΡΊΑ.

ΕΠΊ

ΚΟΛΩΝΏ

Linda

ΤΗΣ PEN ELOPE SKIN N ER

75

Άσπρο Μαύρο («The Sunset Limited»)

ΤΟΥ COR M AC M CC A RTHY

Η παράσταση της Ομάδας Νάμα έρχεται για δεύτερη χρονιά με ανανεωμένο καστ. Η ιστορία μιας γυναίκας-σύμβολο που βλέπει την επιτυχία να ραγίζει, σε ένα έργο για την ηλικία, τον σεξισμό και το δικαίωμα να ακούγεσαι όταν οι άλλοι σε κάνουν αόρατο. Με μια πλοκή που έχει χαρακτηριστικά θρίλερ, το έργο δεν εστιάζει μόνο στις δυσκολίες μιας γυναίκας να πετύχει και να επιβιώσει. Η Skinner έχει συνθέσει ένα έργο που αφορά όλους όσοι προσπαθούν να ανταποκριθούν στις κοινωνικές επιταγές και να βρουν την «ευτυχία» μέσα σε μια αμείλικτη πραγματικότητα. Η Ελένη Σκότη στήνει μια καίρια, ρυθμική αφήγηση πάνω στην οξύτητα μιας από τις πιο σημαντικές φεμινίστριες συγγραφείς της γενιάς της.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Παρ.

21:15, Σάβ.

18:15 & 21:15, Κυρ.

18:15

Με επίκεντρο τη φορτισμένη συνομιλία ανάμεσα σε δύο άνδρες –έναν βαθιά πιστό πρώην κατάδικο και έναν καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται στο χείλος της αυτοκτονίας–, το Άσπρο-Μαύρο είναι ένα έργο-πρόκληση για τον ηθοποιό και τον θεατή. Με χαρακτηριστικό υποδόριο χιούμορ, πυκνό λόγο και διανοητική ένταση, το έργο ξεδιπλώνει τον υπαρξιακό διάλογο δύο σχολών σκέψης που αναμετρώνται με το απόλυτο. Η σκηνοθετική ματιά του Αντώνη Καφετζόπουλου και η συμπρωταγωνιστική παρουσία του Ζερόμ Καλούτα προσφέρουν μια νέα ανάγνωση σε αυτό το σπάνιο θεατρικό κείμενο, γεφυρώνοντας την αμερικανική υπαρξιακή λογοτεχνία με τη σύγχρονη ελληνική θεατρική σκηνή.

76

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ.

21:00, Τετ.

19:30, Κυρ.

21:15

μετάφραση - σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη

μετάφραση-σκηνοθεσία: Αντώνης Καφετζόπουλος

παίζουν: Μυρτώ Αλικάκη, Άλκης Κούρκουλος (επί της οθόνης), Μιχάλης Μαρκάτης, Χριστίνα Μαριάνου, Ηρώ Πεκτέση, Γιώργος Σαββίδης, Μαριέλα Δουμπού

σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου

ΠΑΙΔΙΚΉ

παίζουν: Αντώνης Καφετζόπουλος, Ζερόμ Καλούτα

ΣΚΗΝΉ

Η ΠΑΙΔ ΙΚ Ή ΣΚ Η Ν Ή ΤΟΥ ΕΠΙ ΚΟΛ Ω Ν Ώ ΦΙΛΟΞΕΝΕΊ ΔΥΟ Δ ΙΑ ΔΡΑ ΣΤΙΚΈΣ ΠΑΡΑ ΣΤΆ ΣΕΙΣ ΣΕ ΣΚ Η Ν Ο ΘΕΣΊΑ ΒΑ ΛΕΝΤΊΝΑ Σ ΠΑΠΑ Δ Η Μ ΗΤΡΆΚ Η Π ΟΥ ΘΑ ΜΑΓΈΨ ΟΥΝ ΤΟΥ Σ ΜΙΚΡ ΟΎ Σ Κ ΑΙ ΘΑ ΕΝ Θ ΟΥ ΣΙΆ ΣΟΥΝ ΤΟΥ Σ Μ ΕΓΆ ΛΟΥ Σ: Μ’ ΈΝΑ ΚΌ Κ ΚΙΝ Ο ΣΚΟΥΦΊ ΑΠ Ό ΤΟ ΘΈΑΤΡ Ο ΚΟΎΚ Λ Α Σ ΚΟΚΟΎ-Μ ΟΥΚ ΛΌ Κ ΑΙ ΜΙΑ Α ΓΚ Α ΛΙΆ ΚΙ ΈΝΑ ΦΙΛΊ ΚΙ ΈΝΑ ΚΟΥ ΤΌ ΚΟΥ ΤΊ, ΤΊ ΒΑ ΣΙΣΜ ΈΝ Ο ΣΤΟ ΚΕΊΜ ΕΝ Ο ΤΗΣ ΣΚ Η Ν Ο ΘΈΤΙΔ Α Σ. Επί Κολωνώ-Θερινό Σινεμά Αυτό το καλοκαίρι το Επί Κολωνώ υποδέχεται και πάλι στην όμορφη αυλή του τους σινεφίλ, με την προβολή ταινιών που άφησαν έντονο το αποτύπωμά τους στην 7η Τέχνη.

56

LiFO

Θέατρο Επί Κολωνώ Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός, 210 5138067 www.epikolono.gr

79 80

78 77

Τον Μάιο και τον Ιούνιο τη σκυτάλη παίρνουν οι δύο καθιερωμένες πλέον διοργανώσεις του Επί Κολωνώ με στόχο την υποστήριξη ανεξάρτητων καλλιτεχνών του σύγχρονου θεάτρου: Το 3ο ΜΠΙΖΖΖ θα μας δώσει την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις τέσσερις παραστάσεις που ξεχώρισαν στο OFF-OFF ATHENS 2025, ενώ το OFF-OFF ATHENS 2026 θα είναι προ των πυλών για να μας καλωσορίσει στη 16η χρονιά του θεσμού!

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Μ Ε ΠΟΛΥΠ ΟΊΚΙΛΟ ΡΕΠΕΡΤΌΡΙΟ, ΤΟ ΚΘΒΕ, «ΞΑ ΝΑ, ΜΑ ΖΙ, ΠΑ ΝΤΟΥ», ΠΑΡ ΟΥ ΣΙΑ ΖΕΙ Κ ΑΙ ΦΈΤΟΣ ΠΑΡΑ ΣΤΆ ΣΕΙΣ Π ΟΥ ΑΓΓΊΖΟΥΝ Δ ΙΑ ΧΡ Ο ΝΙΚ Ά ΘΈΜΑΤΑ, Α ΝΑ ΔΕΙΚ ΝΎΟ ΝΤΑ Σ ΤΟ Ν ΠΛΟΎ ΤΟ ΤΗΣ ΕΛ Λ Η ΝΙΚ ΉΣ Κ ΑΙ Δ ΙΕΘ Ν ΟΎ Σ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΊΑ Σ.

82

Αυτή η νύχτα μένει

81

O βυσσινόκηπος ΤΟΥ Α ΝΤΌΝ ΤΣΈΧOΦ

Η σύγκρουση της παρηκμασμένης αριστοκρατίας με την αστική τάξη στη διάρκεια δύο μεταβατικών αιώνων.

Ένα οδοιπορικό στη νυχτερινή διασκέδαση της σύγχρονης Ελλάδας, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή.

μετάφραση (από τα ρωσικά): Δαυίδ Μαλτέζε σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου

θεατρική απόδοση - σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης

παίζουν: Αντίνοος Αλμπάνης, Βασίλης Ευταξόπουλος, Γιολάντα Μπαλαούρα κ.ά.

μoυσική: Σταμάτης Κραουνάκης Mε τον Παντελή Καναράκη. Σε ρόλο-έκπληξη ο Δημήτρης Παπάζογλου, συμμετέχει ο Θάνος Αλεξανδρής.

Βασιλικό Θέατρο Πλατεία Λευκού Πύργου, Θεσσαλονίκη

Βασιλικό Θέατρο Πλατεία Λευκού Πύργου, Θεσσαλονίκη

ΒΑΣΙΛΙΚΌ

Aπό 18/12/2025

SILLILAB: No difference between ho ho ho!!!

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

83

Από 20/03/2026

Ήλιος με ξιφολόγχες

ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΣΚ Α Μ Π Α ΡΔ Ώ ΝΗ Ένα έργο που ζωντανεύει την περίοδο της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης, με αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν την πόλη το 1931.

Ένα έργο αφιερωμένο στον κορυφαίο μαθηματικό του 20ού αιώνα, Τζον φον Νόιμαν. κείμενο - σκηνοθεσία - χορογραφία: Ρούλα Πατεράκη παίζουν: Ρούλα Πατεράκη, Μαριάννα Αβραμάκη, Πελαγία Αγγελίδου, Μομώ Βλάχου κ.ά.

θεατρική διασκευή: Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Ελένη Ευθυμίου σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου

Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη

Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Από 31/10/2025

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Ε ΤΑ ΙΡ ΕΊ Α Σ

Ζορμπάς

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΏΝ

85

ΤΟΥ ΝΊΚΟΥ Κ ΑΖΑ ΝΤΖΆ Κ Η Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ξένοι, θα ξεπεράσουν το μεταξύ τους χάσμα και θα προσπαθήσουν να συναντηθούν.

Από 14/03/2026

86

Τρέμω

ΤΟΥ ΖΟΈ Λ ΠΟ Μ Μ ΕΡΆ

μετάφραση: Θοδωρής Καφάσης

Με τον Πασχάλη Τσαρούχα κ.ά.

σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία: Άρης Κακλέας

Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός

Μονή Λαζαριστών, Μικρό Θέατρο

Κολοκοτρώνη 25-27, Σταυρούπολη

ΣΚΗΝΉ

Σ Π ΟΥΔ Ώ Ν

Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη

Ο ρεαλισμός συναντά το μεταφυσικό σε μια κινηματογραφική αφήγηση, με την οποία ο συγγραφέας επιχειρεί να συναντήσει την πραγματικότητα μέσω της μυθοπλασίας.

διασκευή - απόδοση - σκηνοθεσία: Λευτέρης Γιοβανίδης

Από 07/03/2026

84

ΜΟΝΉ

ΛΑΖΑΡΙΣΤΏΝ

Σ Ω Κ ΡΆΤ ΗΣ

Κ ΑΡΑ ΝΤΙΝΌΣ

Μονή Λαζαριστών, Μικρό Θέατρο, Κολοκοτρώνη 25-27, Σταυρούπολη Από 13/12/2025

ΜΟΝΉ ΜΙΚΡΌ

ΛΑΖΑΡΙΣΤΏΝ Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

LiFO 23.10.25

57

Η ΝΈΑ ΘΕΑΤΡΙΚ Ή ΣΕΖΌ Ν ΣΤΟ «ΘΕΑΤΡ Ο Ν» ΤΟΥ ΚΈΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜ ΟΎ «ΕΛ Λ Η ΝΙΚΌΣ ΚΌΣΜ ΟΣ» ΞΕΚΙΝΆ ΜΕ ΔΎΟ ΜΕΓΆ ΛΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΈΣ ΠΟΥ ΕΝ Ώ Ν ΟΥΝ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΊΑ, ΤΗ Ν ΙΣΤΟΡΊΑ Κ ΑΙ ΤΗ Μ ΟΥ ΣΙΚ Ή ΣΕ Μ Ο ΝΑ Δ ΙΚ Ά ΘΕΑΤΡΙΚ Ά ΓΕΓΟ Ν ΌΤΑ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

58

LiFO

ΘΕΑΤΡΟ

Το μεγάλο μας τσίρκο

87

ΤΟΥ ΙΆ Κ Ω ΒΟΥ Κ Α Μ Π Α Ν Έ Λ Λ Η

Πενήντα δύο χρόνια μετά την πρώτη του πρεμιέρα, το ιστορικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου επιστρέφει σε μια νέα παραγωγή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Σήμερα, το έργο αποκτά νέα δύναμη και φωνή. Είναι μια πρόκληση για να ξαναδούμε την ιστορία μας και τον εαυτό μας. Δεν πρόκειται για μια απλή αναβίωση αλλά για μια επίκαιρη θεατρική πράξη μνήμης και συνείδησης. Μια παράσταση στημένη με τη λογική της ίδιας της ζωής, με συγκρούσεις και ανατροπές, συγκίνηση και σάτιρα, σκληρότητα και ελπίδα. Μια παράσταση-φόρος τιμής στην ελληνική ιστορία, που συνδυάζει το χιούμορ, τη συγκίνηση και τη μνήμη με τη ζωντανή μουσική και τα τραγούδια του Κώστα Τριανταφυλλίδη και όλου του θιάσου.

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας σκηνικά: Μαρία Φιλίππου κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης

Πειραιώς 254, 212 2540300

χορογραφίες: Φώτης Διαμαντόπουλος μουσική διδασκαλία: Νεοκλής Νεοφυτίδης φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα παίζουν: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Γιάννης Ζουγανέλης, Κώστας Καζάκας, Άννα Μονογιού, Δημήτρης Καπετανάκος και πολυπληθής θίασος

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ., Πέμ., Κυρ. 19:00, Παρ.-Σάβ. 21:00

Τραγουδά ο Κώστας Τριανταφυλλίδης και όλος ο θίασος.

ΚΈΝΤΡΟ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ «ΕΛ ΛΗΝΙΚΌΣ

88

ΚΌΣΜΟΣ»

Η Παναγία των Παρισίων ΤΟΥ ΒΙΚΤΌΡ ΟΥΓΚΌ

Το εμβληματικό έργο του Βικτόρ Ουγκό ζωντανεύει ξανά επί σκηνής, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, με τη συμμετοχή 20 ταλαντούχων ηθοποιών. Μετά τους Άθλιους, η σκηνοθέτιδα επιστρέφει στον κόσμο του Ουγκό, μεταφέροντάς μας αυτήν τη φορά στο Παρίσι του Μεσαίωνα. Οι ήρωες, με κίνδυνο της ζωής τους, μπλέκονται σε μια περιπέτεια που παρακολουθεί κανείς με κομμένη την ανάσα. Τσιγγάνοι και Παριζιάνοι, ιερείς και γκαργκόιλς, φρουροί, δικαστές και ποιητές! Ο Φρόλο, η Εσμεράλδα με την πανέξυπνη κατσίκα της, η τραγική φιγούρα μιας μάνας και φυσικά ο μοναχικός κωδωνοκρούστης της εκκλησίας, ο Κουασιμόδος. Όλοι αυτοί οι ήρωες γεννήθηκαν από την πένα του Ουγκό, που έχει κάνει και σ’ αυτό το μυθιστόρημα το θαύμα της. Ένα φαντασμαγορικό ταξίδι στη δύναμη της αγάπης, της διαφορετικότητας και της λύτρωσης. θεατρική διασκευή - σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη σκηνικά - κοστούμια: Μαρία Φιλίππου πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου χορογραφίες: Χριστίνα Φωτεινάκη φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα παίζουν: Τάσος Χαλκιάς, Βασιλική Ανδρίτσου, Ιβάν Σβιτάιλο, Μιχάλης Μαρκάτης, Νίκη Παλληκαράκη, Ορέστης Τρίκας, Χρυσάνθη Παπαλεβέντη, Κωνσταντίνος Μουταφτσής και πολυμελής θίασος

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» Πειραιώς 254, 212 2540300 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 14:30, Κυρ. 11:30

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

89

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

10 4

Άνθρωπος του Θεού Το θεατρικό έργο του Ανδρέα Κεντζού, που επιστρέφει στο θέατρο 104 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά, είναι μια ιστορία όπου η πίστη και η αμφιβολία, η λύτρωση και η εκδίκηση συγκρούονται αμετάκλητα. Με έντονους διαλόγους, καθηλωτικές ερμηνείες και μια σκηνοθετική προσέγγιση που εντείνει την ατμόσφαιρα, η παράσταση καλεί το κοινό να αναμετρηθεί με βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα: Τι σημαίνει να πιστεύεις; Πόσο εύθραυστη είναι η ηθική μας όταν δοκιμάζεται σε μια κοινωνία που σείεται; Και ποια είναι, τελικά, η σχέση του ανθρώπου με το θείο; Μια ωραία γυναικεία φιλία φαίνεται να γεννιέται σ’ ένα συνοικιακό μπαρ την ώρα που το κέντρο της Αθήνας ταράσσεται από βίαια επεισόδια μεταξύ αναρχικών και αστυνομίας, κάτι που έχει γίνει πια συνήθεια. Η Ράνια προσκαλεί τη Μαρία στο σπίτι της για ένα τελευταίο ποτό αλλά η έλευση του άνδρα της, του Γιάννη, που υπηρετεί ως ανθυπαστυνόμος στις ειδικές μονάδες καταστολής και αποκατάστασης της τάξης (ΥΑΤ) περιπλέκει τα πράγματα. Ή μήπως το αντίθετο; Μήπως είναι η παρουσία του Γιάννη ο αναγκαίος καταλύτης για να πέσουν οι μάσκες και να φανερωθεί ένα μοναδικό σχέδιο που έχει συλλάβει ο άνθρωπος για να εκδικηθεί τον Θεό; κείμενο: Ανδρέας Κεντζός σκηνοθεσία: Δημήτρης Γεωργαλάς

Θέατρο 104 Ευμολπιδών 41, Αθήνα, 6951 269828 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 21:00 & Κυρ. 18:00 Από 18/10 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

σκηνικά - κοστούμια: Κατερίνα Μωροπούλου φωτισμοί: Δημήτρης Κουτάς κινησιολογία: Αναστασία Γεωργαλά μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Γεωργαλάς παίζουν: Αυγουστίνος Ρεμούνδος, Δήμητρα Σύρου, Έλενα Τυρέα

LiFO 23.10.25

59

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

90

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΠΡΟΣΚΉΝΙΟ

Η συναρπαστική εξέγερση του Χούλιο Τόγκα Ο αεικίνητος συγγραφέας και ηθοποιός Βασίλης Μαγουλιώτης (Merde, Παίκτες, Talk Show, Λεωφορείον ο Πόθος) σκηνοθετεί ένα κείμενο του ασόβαρα σουβλερού και πολιτικά ανήσυχου Suyako, στο θέατρο Προσκήνιο. Με μουσική επί σκηνής, αυτοσαρκαστική διάθεση και τρυφερότητα, το έργο φωτίζει την αμηχανία μας να σταθούμε απέναντι σε ένα σύστημα που μας ταΐζει αλλά δεν χωνεύεται με τίποτα.

Θέατρο Προσκήνιο

Ο Χούλιο Τόγκα –ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας– είναι περφόρμερ, εικονοκλάστης και ακτιβιστής. Ήταν πάντα για το κατεστημένο ό,τι είναι ένας εξωτικός αχινός για τη γυμνή πατούσα. Τώρα είναι με το ένα πόδι στο απόγειο της επιτυχίας του και με το άλλο στην κρίση μέσης ηλικίας του.

Καπνοκοπτηρίου 8, Αθήνα, 210 8256838

Όταν ένα από τα μεγάλα ιδιωτικά ιδρύματα που έχουν αναλάβει τα ηνία του πολιτισμού τού αναθέτει να αναλάβει την τελετή έναρξης του νέου του πολυτελούς κέντρου, ο Χούλιο έρχεται αντιμέτωπος με διλήμματα που ορίζουν την ελευθερία και την ευτυχία του καθενός: ποιο είναι το κέρδος και ποιο το κόστος της αντίδρασης; Ποιος πρέπει να το πληρώσει; Ποια γενιά έχει την ευθύνη για αλλαγή; H δικιά μας ή η πρoηγούμενη; Και πότε είναι η ώρα για την επόμενη;

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

Πρεμιέρα: 11/10

Όλα αυτά σε μια Αργεντινή λίγο μετά την οικονομική κρίση. Σε μια Αργεντινή που παραθυμίζει Ελλάδα. κείμενο: Suyako σκηνοθεσία: Βασίλης Μαγουλιώτης βοηθός σκηνοθέτη: Στρατής Νταλαγιώργος σκηνικά - κοστούμια: Εύα Γουλάκου μουσική: Μικές Γλύκας παίζουν: Δημήτρης Δρόσος, Άρης Μπαλής, Μαρία Αποστολακέα, Μελίνα Πολυζώνη, Μικές Γλύκας

60

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

φωτο: γιάννης κουσκουτης

COW | DEER

ΝΈΑ

ΣΚΗΝΉ

«ΝΊΚΟΣ

ΚΟΎ Ρ ΚΟΥΛ ΟΣ» Κ ΤΊΡΙΟ

ΤΣΊΛΕΡ

91

Το Εθνικό Θέατρο σε συμπαραγωγή με το Royal Court του Λονδίνου παρουσιάζει το Cow | Deer, το πρωτοποριακό έργο των Katie Mitchell, Nina Segal και Melanie Wilson. Μετά τη θριαμβευτική του πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 3 Σεπτεμβρίου με βρετανικό θίασο, η παράσταση έρχεται στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» με συνεργάτιδα στη σκηνοθεσία για την Ελλάδα την Ειρήνη Φαναριώτη και ελληνικό τετραμελές ensemble, προσκαλώντας το κοινό σε μια μοναδική εμπειρία ακρόασης και εξερεύνησης του «πέρα από τον άνθρωπο» κόσμου. Το Cow | Deer είναι μια καλλιτεχνική κραυγή για το περιβάλλον. Κάθε ήχος –μια ανάσα, ένα αυτοκίνητο, το γάβγισμα ενός σκύλου ή το κελάηδισμα ενός πουλιού– γίνεται υπενθύμιση ότι η επιβίωση είναι κοινό δικαίωμα όλων των ειδών και όχι αποκλειστικό προνόμιο του ανθρώπου. Μια παράσταση που μας καλεί να αναθεωρήσουμε τη θέση μας στον κόσμο – όχι ως κυρίαρχοι, αλλά ως συνοδοιπόροι που συνυπάρχουμε με σεβασμό και φροντίδα. σύλληψη - συνδημιουργία: Katie Mitchell, Nina Segal, Melanie Wilson συνεργασία στη σκηνοθεσία για την ελλάδα: Ειρήνη Φαναριώτη σύμβουλοι foley & συνδημιουργοί της παρτιτούρας foley: Ruth Sullivan, Tom Espiner σκηνικά - κοστούμια: Alex Eales φωτισμοί: Prema Mehta παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Αλέξανδρος Ζοτάι, Χρήστος Θάνος, Κορίνα Κόκκαλη, Ιωάννα Τουμπακάρη

Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος», Κτίριο Τσίλερ Διεθνής συμπαραγωγή με το Royal Court του Λονδίνου Αγίου Κωνσταντίνου 2, Αθήνα, 210 5288170 Πρεμιέρα: 7 Νοεμβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 19:00, Πέμ.-Σάβ. 20:30

LiFO 23.10.25

61

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Άνθρωπος χωρίς όνομα

92

Ο Άνθρωπος χωρίς όνομα της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, βασισμένος στη νουβέλα Ο Συνταγματάρχης Σαμπέρ του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αποθήκη. Ένα έργο-καθρέφτης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της πάλης με την κοινωνική αδικία, που παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο. Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ, ήρωας των ναπολεόντειων πολέμων, επιστρέφει στο Παρίσι μετά από δέκα χρόνια που θεωρούνταν νεκρός. Αντιμέτωπος με μια κοινωνία που δεν τον αναγνωρίζει και μια γυναίκα που έχει προχωρήσει, προσπαθεί να ξανακερδίσει την ταυτότητά του και τη χαμένη του ζωή. Με κεντρικό ερώτημα «τι κάνει ένας έντιμος άνθρωπος μέσα στην ατιμία;», η παράσταση φωτίζει τη σύγκρουση ήθους και διαφθοράς, φέρνοντας στο προσκήνιο τη δύναμη της ψυχής μπροστά στην αδικία.

Θέατρο Αποθήκη Σαρρή 40, 6930 590839

μετάφραση: Δημήτρης Στεφανάκης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:15

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

σκηνοθεσία - διασκευή: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη παίζουν: Θανάσης Κουρλαμπάς, Ορέστης Τρίκας, Ντορέττα Παπαδημητρίου, Φώτης Κουτρουβίδης

ΑΠΟΘΉΚΗ

Οι 12 ένορκοι

93

Για 11η χρονιά, οι 12 ένορκοι του Reginald Rose, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, μετατρέπουν το θέατρο Αλκμήνη σε αίθουσα δικαστηρίου, εκεί όπου η αλήθεια συγκρούεται με τις προκαταλήψεις. Δώδεκα άντρες, κλεισμένοι σ' ένα μικρό δωμάτιο, καλούνται να αποφασίσουν για τη ζωή ενός 16χρονου αγοριού κατηγορούμενου για πατροκτονία. Καθώς η συζήτηση φουντώνει, αποκαλύπτονται φόβοι, στερεότυπα και η ανάγκη για δικαιοσύνη που υπερβαίνει τα όρια του δικαστηρίου.

Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8, Γκάζι, 6930 590839 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ. 21:30, Κυρ. 18:00

Η παράσταση παραμένει ένα διαχρονικό μανιφέστο υπέρ της ελευθερίας, της αποδοχής και του σεβασμού. μετάφραση - σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη παίζουν: Αντώνης Βαρθαλίτης, Τάσος Γιαννόπουλος, Μάνος Ζαχαράκος, Νικόλας Καλιδώνης, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Κωνσταντίνος Μπάζας (δ.δ.: Βασίλης Φακανάς), Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Πίτερ Ραντλ, Ορέστης Τρίκας, Γιάννης Φιλίππου

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΑΛΚΜΗΝΗ

Τη φωνή της χαρίζει η Νένα Μεντή. Στον ρόλο του φύλακα ο Άκης Ψυχοπαΐδης.

62

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Annie

Το θρυλικό μιούζικαλ Annie έρχεται στο θέατρο Παλλάς για να μας ταξιδέψει ξανά στον μαγικό του κόσμο. Με ζωντανή ορχήστρα, φαντασμαγορικά σκηνικά και λαμπερό θίασο, η παράσταση αφηγείται την ιστορία της μικρής Άνι, ενός ορφανού κοριτσιού στη Νέα Υόρκη του 1933 που, παρά τις δυσκολίες, δεν σταματά να ελπίζει. Όταν γνωρίζει τον δισεκατομμυριούχο Όλιβερ Γουόρμπακς, η ζωή της αλλάζει και γεμίζει αγάπη, περιπέτεια και τραγούδι. Βασισμένο στο κόμικ Little Orphan Annie του Χάρολντ Γκρέι, το έργο που καθήλωσε το Broadway και τιμήθηκε με 7 βραβεία Tony επιστρέφει για να θυμίσει ότι, όσο δύσκολες κι αν είναι οι εποχές, πάντα υπάρχει μια χαραμάδα φωτός και ελπίδας.

94

To έργο παρουσιάζεται στα ελληνικά με αγγλικούς υπέρτιτλους. κείμενο: Thomas Meehan μουσική: Charles Strouse στίχοι: Martin Charnin

Θέατρο Παλλάς

σκηνοθεσία - απόδοση κειμένου και στίχων: Θέμις Μαρσέλλου

Βουκουρεστίου 3-5, Αθήνα, 210 3213100

σκηνικα: Μανόλης Παντελιδάκης παίζουν: Γιάννης Στάνκογλου, Δανάη Παππά, Μαρία Κατσανδρή, Αργύρης Αγγέλου, Κατερίνα Σούσουλα, Βασίλης Αξιώτης, Στέλιος Κέλλερης, Μαρία Βασιλάτου, Γιώργος Βούντας, Θοδωρής Γιαννόπουλος, Ντόρα Γκέκα, Έμιλυ Γουσγούνη, Άννα Μαρία Κόρνια, Ζωηστέλλα Νικολάου, Στέργιος Περτσινίδης, Μάριος Πετκίδης, Πάρις Χαλάτσης, Σεσίλια Καβουριάδη, Θέμις Μαρσέλλου.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. & Κυρ.: 11:00 & 15:00

στον ρόλο της ανι: Μυρτώ Φαραζή και Μαριάνθη Χρόνη Μαζί τους, σε διπλή διανομή, τα παιδιά: Γιαννούλα Αποστολοπούλου, Αριάδνη Βασιλαροπούλου, Σεσίλ Βελισσάρη, Εβελίνα Ηλιοπούλου, Μάντυ Κακαρούντα, Αλίκη Κίγκαν, Ηλιάνα Λάρισα, Βάνα Μπερτάκη, Έλενα Πελεκάνου, Μέλια Ροδίτη, Αιμιλία Ρούση, Κωνσταντίνα Τσουγιάννη

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο Η παράσταση Αλεξάνδρεια ξεδιπλώνει μια συναρπαστική ιστορία όπου ο έρωτας, η μνήμη και η Ιστορία μπλέκονται αριστοτεχνικά. Η ηρωίδα, η Άννα, μια διάσημη ηθοποιός στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60, έρχεται αντιμέτωπη με το παρελθόν της όταν ένα παλιό βιβλίο ξυπνά τις μνήμες της από την Αλεξάνδρεια του ’30. Εκεί, μέσα σε ένα πολύχρωμο μωσαϊκό πολιτισμών και αντιθέσεων, η νεαρή Άννα γνώρισε τον Αλέξανδρο και έζησε μαζί του έναν παθιασμένο, απαγορευμένο έρωτα, με φόντο τις κοινωνικές ανισότητες και τις πολιτικές εντάσεις. Καθώς η πόλη μετατρέπεται σε κέντρο γεωπολιτικών αναταραχών, ένας φόνος αλλάζει τα πάντα, συνδέοντας τη μοίρα και την ιστορία της Άννας με τη μεγάλη Ιστορία. Η Αλεξάνδρεια είναι ένα θεατρικό ταξίδι στη δύναμη της μνήμης, του έρωτα και του πολιτισμού που γεφυρώνει εποχές και κόσμους.

To έργο παρουσιάζεται στα ελληνικά με αγγλικούς υπέρτιτλους.

ΠΑΛΛΆΣ

Αλεξάνδρεια Θέατρο Παλλάς Βουκουρεστίου 3-5, Αθήνα, 210 3213100 Aπό 14 Νοεμβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ. 19:00, Παρ.Σάβ. 21:00, Κυρ.

19:30

σύλληψη - σκηνοθεσία: Φωκάς Ευαγγελινός κείμενο: Ζέτη Φίτσιου δραματουργία: Γιάννης Παναγόπουλος μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα στίχοι: Άρης Δαβαράκης σκηνικό: Μανόλης Παντελιδάκης ενδυματολόγος: Ιωάννα Τσάμη σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Τέλλος, Στέλλα Κάλτσου video art: Παντελής Μάκκας βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Νάκου συνεργάτης σκηνογράφος: Ελίνα Δράκου

95

παίζουν: Άννα Μάσχα, Εριέττα Μανούρη, Ιωάννης Παπαζήσης, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Χριστίνα Αλεξανιάν, Ελένη Καρακάση, Αλίνα Κοτσοβούλου, Δημήτρης Δεγαΐτης, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Λήδα Ματσάγγου, Γιώργος Ψυχογυιός, Γιάννης Στόλλας, Γιάννης Μανιός, Αλέξανδρος Σιάτρας, Δημήτρης, Μαχαίρας, Χρίστος Νικολάου, Δανάη Πολίτη, Ειρήνη Βαλατσού, Άννα Λεμπεντένκο, Παναγιώτης Παντέρας, Μάγια Βασιλάκη, Νίκος Φραντζέσκος, Βασιλική Σουρρή, Ηλιάνα Ιωαννίδου

LiFO 23.10.25

63

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Ο βυσσινόκηπος

ΚΕΝΤΡΙΚΉ

96

φωτο: γιάννης κουσκουτης

ΤΟΥ Α ΝΤΌΝ ΤΣΈΧ ΩΦ

ΣΚΗΝΉ Κ ΤΊΡΙΟ

ΤΣΊΛΕΡ

O Bυσσινόκηπος, το τελευταίο έργο του Τσέχωφ, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του, μιλά με οδυνηρή ελαφρότητα για ένα ανέμελο παρόν που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχτούν πως το κτήμα χάνεται και πως ο κόσμος γύρω τους, που αλλάζει δραματικά, τους ξεπερνά. Όπως, λίγο πολύ, και όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ξεγνοιασιά μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους. Η σχέση των ανθρώπινων πλασμάτων με την απώλεια, με το αμείλικτο πέρασμα του χρόνου, καθώς και η αδυναμία τους να αντιληφθούν σφαιρικά την πραγματικότητα είναι τα κεντρικά θέματα αυτής της ιλαρής και συγχρόνως σπαρακτικής τραγικωμωδίας, στην οποία ξεπροβάλλει διαρκώς ο τρόμος της αβύσσου και του απείρου. Αξιοποιώντας την εξαιρετική μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και τοποθετώντας εξ ολοκλήρου τη δράση στο καθιστικό/σέρα μιας ρωσικής ντάτσας, η διασκευή του Έκτορα Λυγίζου αντιμετωπίζει το τσεχοφικό κύκνειο άσμα ως ένα έργο συνόλου. Με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού» –όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές– ένας ενδεκαμελής θίασος καλείται να ενσαρκώσει μια ομάδα προσώπων που παλεύουν με τα λόγια και τη δράση τους να εξορκίσουν τη σιωπή και το κενό που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τους αφανίσουν. μετάφραση: Χρύσα Προκοπάκη διασκευή-σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος σκηνικά: Μυρτώ Λάμπρου κοστούμια: Άλκηστη Μάμαλη παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορας Λυγίζος, Υβόννη Μαλτέζου*, Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Ράνια Οικονομίδου*, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Φοίβος Συμεωνίδης | *Σε διπλή διανομή

64

LiFO

Κεντρική Σκηνή, Κτίριο Τσίλερ Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα, 210 5288100 Πρεμιέρα: 26 Φεβρουαρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 17:00, Πέμ.-Σάβ.

20:00

23.10.25

ΤΟ VOX Μ ΠΑΊΝΕΙ ΔΥΝΑΤΆ ΣΤΗ ΧΕΙΜ ΕΡΙΝ Ή ΣΕΖΌ Ν Μ Ε ΤΡΕΙΣ ΞΕΧ ΩΡΙΣΤΈΣ Μ ΟΥ ΣΙΚΈΣ Σ ΥΜ ΠΡΆ ΞΕΙΣ Π ΟΥ ΕΝ Ώ Ν ΟΥΝ Δ ΙΑΦ ΟΡΕΤΙΚΈΣ ΓΕΝΙΈΣ.

Η ΦΕΤΙΝ Ή ΣΕΖΌ Ν ΣΤΟ ΘΈΑΤΡ Ο Ά Λ ΣΟΣ Δ ΕΗ ΈΡΧΕΤΑΙ Μ Ε ΤΟ Ν ΠΙΟ Μ ΟΥ ΣΙΚΌ Κ ΑΙ Π ΟΛΥ Σ ΥΛ ΛΕΚ ΤΙΚΌ ΤΡ Ό Π Ο, Μ Ε ΤΈΣ ΣΕΡΙΣ ΞΕΧ ΩΡΙΣΤΈΣ ΠΑΡΑ ΣΤΆ ΣΕΙΣ Π ΟΥ ΕΝ Ώ Ν ΟΥΝ ΓΕΝΙΈΣ, ΕΊΔ Η Κ ΑΙ Δ ΙΑΘΈΣΕΙΣ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Ά ΛΣΟΣ

ΔΕΗ

97

Αλέκα Κανελλίδου, Χρήστος Θηβαίος, μαζί τους ο Γιάννης Γιαννουσάκης Από τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, δύο σπουδαίες φωνές, η Αλέκα Κανελλίδου και ο Χρήστος Θηβαίος, συναντιούνται επί σκηνής για λίγες εμφανίσεις, με τη συνοδεία του Γιάννη Γιαννουσάκη. Την ενορχήστρωση και τη μουσική επιμέλεια υπογράφει ο Βαγγέλης Τούντας, πλαισιωμένος από κορυφαίους μουσικούς.

99

98

Κώστας Τουρνάς, Διονύσης Τσακνής, «Το ροκ το ελληνικό»

Ηρώ Σαΐα, «Ρεμπέτισσες: Φωνές που δε λύγισαν»

Δύο σπουδαίοι δημιουργοί του ελληνικού ροκ, ο Κώστας Τουρνάς και ο Διονύσης Τσακνής, ενώνουν για πρώτη φορά τις φωνές και τις κιθάρες τους. Με διαχρονικά τραγούδια, απρόσμενα ντουέτα και νέα ενορχήστρωση.

Η Ηρώ Σαΐα ανεβαίνει στη σκηνή του Άλσους στις 20, 23, 27 & 30 Νοεμβρίου, για ένα μουσικό αφιέρωμα στις γυναίκες του ρεμπέτικου που τραγούδησαν με πάθος, θάρρος και αλήθεια. Από τη Ρόζα Εσκενάζυ ως τη Σωτηρία Μπέλλου, η Σαΐα ανακαλεί τις φωνές που σημάδεψαν μια εποχή.

Ημέρα & ώρα παραστάσεων: Σάβ. 21:00

Ημέρα & ώρα παραστάσεων: Παρ. 22:00

Θέατρο Άλσος ΔΕΗ

101

102

Πυξ Λαξ, «Για τις παλιές αγάπες…»

Η θρυλική συνάντηση που έγραψε ιστορία επανέρχεται για δεύτερη χρονιά. Οι δύο εμβληματικοί ερμηνευτές αφηγούνται, ενώ ο Οδυσσέας Ιωάννου υφαίνει τις γέφυρες ανάμεσα στις προσωπικές και τις συλλογικές μνήμες.

Οι Πυξ Λαξ επιστρέφουν με μια μουσικοθεατρική γιορτή γεμάτη μνήμες, χιούμορ και συγκίνηση. Οι ύμνοι μιας ολόκληρης γενιάς συναντούν τις απρόβλεπτες παρεμβάσεις του Γιάννη Ζουγανέλη και του Δημήτρη Σταρόβα, ενώ το νέο άλμπουμ «Λίγο χρώμα για τα σκούρα» μπλέκεται με τα κλασικά κι αγαπημένα μας τραγούδια.

«Αν σωθούν τα τραγούδια» (2ος χρόνος) Μαζί τους ο Οδυσσέας Ιωάννου

σκηνοθεσία: Άγγελος Τριανταφύλλου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ. & Παρ.

21:00

Ο Πασχάλης, η θρυλική φωνή που σημάδεψε γενιές, ανεβαίνει στη σκηνή για να μας παρασύρει σε ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι γεμάτο ρυθμό. Μαζί του οι DEUXCADANSE και ο Stelios Mac, για ένα εκρηκτικό live που μετατρέπει τη σκηνή σε ξέφρενο πάρτι.

Ευελπίδων 4, Κυψέλη, Πεδίον του Άρεως, 210 8227471 & 210 8831487

Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Από 4/12

Pasxalis Live «All Time Party!»

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 20 & 23/11, 21:00

Ημέρα & ώρα παραστάσεων: Δευτ. 20:30

VOX

100

VOX Ιερά Οδός 16, Αθήνα, 210 3475900

Με καλεσμένους τον Γιάννη Ζουγανέλη και τον Δημήτρη Σταρόβα

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 22:00

103

Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου Συμμετέχει ο Βασίλης Προδρόμου

Δύο από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ερμηνεύτριες ενώνουν τις φωνές τους με την ιστορική ορχήστρα Εστουδιαντίνα (διεύθυνση: Ανδρέας Κατσιγιάννης). Ένα πρόγραμμα που ξετυλίγει το νήμα της ελληνικής μουσικής από τις ρίζες της μέχρι το σήμερα, με την παρουσία του Βασίλη Προδρόμου στη φωνή και την κιθάρα.

Από 17/12 Ημέρα παραστάσεων: Τετ.

LiFO 23.10.25

65

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Baby Reindeer

Το Baby Reindeer (Μικρό Ταρανδάκι) του Ρίτσαρντ Γκαντ, μια από τις πιο πολυσυζητημένες θεατρικές και τηλεοπτικές επιτυχίες των τελευταίων ετών, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό, εσωτερικό θρίλερ βασισμένο σε αληθινή ιστορία, που καταγράφει την τρομακτική εμπειρία του συγγραφέα, ο οποίος γίνεται θύμα εμμονικού διωγμού από μια stalker.

104

Ο Διονύσης Πιφέας αναλαμβάνει τον απαιτητικό ρόλο του ήρωα, παρασύροντας το κοινό σε ένα αυτοβιογραφικό one-man show γεμάτο αγωνία. Η ιστορία άρχισε όταν ο Γκαντ, επίδοξος τότε κωμικός που δούλευε σε ένα μπαρ για τα προς το ζην, κέρασε ένα φλιτζάνι τσάι μια πολύ θλιμμένη πελάτισσα, τη Μάρθα. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένας εφιάλτης καταδίωξης που θα διαρκέσει έξι χρόνια, με χιλιάδες μηνύματα, επιστολές και τηλεφωνήματα, μέχρι να επέλθει η λύτρωση. Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Fringe Festival του Εδιμβούργου το 2019, καθήλωσε κοινό και κριτικούς, μεταφέρθηκε στο West End και στη Νέα Υόρκη, και απέσπασε πλήθος βραβείων, ανάμεσά τους τα Olivier Awards 2020. Η μεταφορά του στο Netflix το καθιέρωσε ως ένα από τα πιο ισχυρά ψυχολογικά δράματα της εποχής, με 8 υποψηφιότητες στα BAFTA 2025. Το Baby Reindeer είναι ένα έργο που σοκάρει, συγκινεί και μένει χαραγμένο στο μυαλό σου για καιρό.

Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης Παπαδιαμαντοπούλου 4, 210 7210045 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

σκηνοθεσία - μετάφραση: Μάκης Παπαδημητρίου κίνηση - βοηθός σκηνοθέτη: Σεσίλ Μικρούτσικου σκηνικά - κοστούμια: Άννα Ζούλια φώτα: Ιωάννα Αθανασίου, Τάσος Παλαιορούτας μουσική: Σταύρος Γασπαράτος Με τον Διονύση Πιφέα φωνές: Ευαγγελία Καρακατσάνη, Στρατής Χατζησταματίου, Σεσίλ Μικρούτσικου, Κωνσταντίνα Μικρούτσικου, Στέργιος Μικρούτσικος, Αλεξάνδρα Μικρούτσικου, Κώστας Μάρης, Τόνια Μαράκη

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Η παράσταση Barcelona της Bess Wohl, ένα ερωτικό θρίλερ γεμάτο ένταση και ανατροπές, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Πάρι Ερωτοκρίτου, από τις 10 Νοεμβρίου στο Πτι Παλαί. Με τους Μιχάλη Λεβεντογιάννη και Δανάη Σκιάδη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η παράσταση εξερευνά τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία και τον φόβο, τη γοητεία και τον κίνδυνο.

ΑΛΚΜΗΝΗ

Barcelona

Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα σε ένα μόνο βράδυ, στη Βαρκελώνη. Ο Μανουέλ, ένας γοητευτικός Ισπανός, επιστρέφει στο διαμέρισμά του με την Ιρέν, μια νεαρή Αμερικανίδα τουρίστρια που γνώρισε σε ένα μπαρ. Ό,τι ξεκινά ως μια ανέμελη ερωτική συνάντηση, γρήγορα μετατρέπεται σε μια ψυχολογική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο ξένους που κουβαλούν σκοτεινά μυστικά και κρυφές προθέσεις. Οι δυο τους συγκρούονται με πάθος, φόβο και ανασφάλεια, σε μια νύχτα που αποκαλύπτει τη βία, την απώλεια και την ανάγκη για επικοινωνία μέσα στην αποξένωση της σύγχρονης εποχής. Η Bess Wohl, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της νέας αμερικανικής δραματουργίας, υπογράφει ένα έργο που συνδυάζει τον ερωτισμό με το σασπένς και θέτει ερωτήματα για τα όρια του έρωτα, της ταυτότητας και της ελευθερίας. Ο Πάρις Ερωτοκρίτου σκηνοθετεί ένα έργο δωματίου γεμάτο ατμόσφαιρα, με κινηματογραφική αισθητική και ρυθμό που κόβει την ανάσα. σκηνοθεσία - απόδοση: Πάρις Ερωτοκρίτου μετάφραση: Μάκης Παπαδημητρίου κίνηση: Σεσίλ Μικρούτσικου σκηνικά - κοστούμια: Άννα Ζούλια μουσική: Γιάννης Χριστοφίδης φωτισμοί: Ιωάννα Αθανασίου, Τάσος Παλαιορούτας φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

105

ΠΤΙ

παίζουν: Μιχάλης Λεβεντογιάννης, Δανάη Σκιάδη

ΠΑΛΑΊ

Πτι Παλαί Ριζάρη 24, Παγκράτι Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

66

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

T H E AT R E

ΘΕΑΤΡΟ

OF

THE

NO

ΤΟ ΝΈΟ ΑΓΓΛΌ Φ Ω ΝΟ Σ Α ΛΌΝΙ ΤΗΣ ΑΘΉ ΝΑ Σ

ΈΝΑ Σ ΝΈΟΣ Χ ΏΡ ΟΣ ΣΤΗ Ν Κ ΑΡΔ ΙΆ ΤΗΣ ΑΘ Ή ΝΑ Σ ΕΝ Ώ ΝΕΙ ΘΈΑΤΡ Ο, Μ ΟΥ ΣΙΚ Ή Κ ΑΙ PERFORMANCE, ΜΕΤΑΤΡΈΠΟΝΤΑ Σ ΤΗ Ν ΤΈΧΝ Η ΣΕ ΕΜ ΠΕΙΡΊΑ ΜΕ ΖΩ ΝΤΑΝ Ή Σ ΥΜ ΜΕΤΟΧΉ.

106

Στην καρδιά της Αθήνας, το Theatre of the NO επαναπροσδιορίζει τη θεατρική εμπειρία: είναι ταυτόχρονα θεατρική σκηνή, μουσικό stage και urban σαλόνι, όπου οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς αλλά συμμετέχουν. Πολυμορφικό και ανοιχτό στην πόλη, το ΝΟ καθιερώνει το πρώτο σταθερό αγγλόφωνο πρόγραμμα της Αθήνας, φιλοξενώντας παραστάσεις, μουσικές βραδιές και διαδραστικά aftertalks. Η φετινή σεζόν (Οκτ. 2025-Ιούν. 2026) κινείται γύρω από τις «Μορφές Αγάπης», εξερευνώντας τη σχέση με τον εαυτό, τον άλλον, τη ρίζα και την εξουσία. Η αυλαία ανοίγει στις 5 Νοεμβρίου με το Cat-A-Strophe του Yoel Wulfhart, μια παράλογη, αιχμηρή φάρσα για το τι σημαίνει «στήνω παράσταση» σήμερα. Ακολουθεί στις 10 Νοεμβρίου το (Love me) Tinder του Νίκου Φυτά, μια πολυγλωσσική performance για τον έρωτα και τη σύνδεση στην εποχή των αλγορίθμων, όπου θέατρο, χορός, μουσική και data leaks γίνονται μια ηλεκτρική εξομολόγηση. Έπονται το Mother Tongue της Γεωργίας Τσαγκαράκη (Δεκέμβριος), το 1984 του Όργουελ σε νέα ανάγνωση από τον Θάνο Νίκα (Φεβρουάριος), ο Macbeth του Κώστα Γάκη (Μάρτιος) και το Krapp’s Last Tape του Samuel Beckett (Ιούνιος), με τον David Gilliam. Παράλληλα, ο Διονύσης Ποτσολάκης επιμελείται ένα μουσικό πρόγραμμα με πάνω από 100 βραδιές, από jazz και ethnic έως όπερα και αυτοσχεδιασμό, με ονόματα όπως οι Encardia, Σουζάνα & Ελένη Βουγιουκλή, Gilad Atzmon και Σαβίνα Γιαννάτου. Με τη διγλωσσική του πολιτική και την αίσθηση μιας ζεστής, συλλογικής εμπειρίας, το Theatre of the NO γίνεται το πιο ζωντανό πολιτιστικό υβρίδιο της Αθήνας – ένας χώρος όπου η τέχνη, η μουσική και η αγάπη μπλέκονται σε κάτι αληθινά ανθρώπινο.

Theatre of the NO Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 3, Αθήνα, 6946 851001 theatreoftheno.com

LiFO 23.10.25

67

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

107

Φύγε... αν μπορείς Η Λόρα Μπλάου, αποτυχημένη ηθοποιός και επίδοξη θεατρική συγγραφέας, αναζητά την αγάπη και την καλλιτεχνική επιτυχία στη Νέα Υόρκη. Σε μια ακρόαση γνωρίζει τον Βίτο Πινιόλι, σκηνοθέτη τηλεοπτικών διαφημίσεων, τον οποίο κρατάει όμηρο στο διαμέρισμά της την παραμονή των Χριστουγέννων, προσπαθώντας να τον κάνει σύντροφό της στη συγγραφή… και όχι μόνο. κείμενο: Joseph Bologna, Renee Taylor μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης σκηνοθεσία: Δημήτρης Μάριζας σκηνικά - κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη φωτισμός: Κατερίνα Μαραγκουδάκη παίζουν: Δημήτρης Μάριζας, Νατάσσα Χαϊδά

Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8-12, Πετράλωνα 210 3428650 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 18:30

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Από τον Οκτώβριο

ΑΛΚΜΉΝΗ

Βρικόλακες ΤΟΥ Χ ΈΝΡΙΚ ΊΨ ΕΝ

Ένα έργο για την ισότητα των φύλων και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Μια κραυγή ενάντια στην υποκρισία και τη διαφθορά.

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

RADAR

108

Το τολμηρό έργο του Χένρικ Ίψεν συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του για 2ο χρόνο στο θέατρο RADAR σε απόδοση-σκηνοθεσία Αναστασίας Παπαστάθη. Πόσο επηρεάζουν τη ζωή μας οι κοινωνικές συμβάσεις και η έξωθεν καλή μαρτυρία; Μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή που θέλουμε ή ζούμε τη ζωή που επέλεξαν άλλοι για μας; Πώς αποτυπώνονται στη συμπεριφορά μας τα τραύματά μας και η κληρονομιά των γονιών μας; Τολμάμε να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το σπουδαίο έργο του Ίψεν Βρικόλακες. Τα πρόσωπα του έργου θα αναμετρηθούν μεταξύ τους διεκδικώντας το φως και τη χαρά της ζωής, έχοντας να παλέψουν με τις σκουριασμένες ιδέες, με τις παλιές αντιλήψεις, με τα βιώματά τους, με την κληρονομιά των γονιών τους. απόδοση - σκηνοθεσία: Αναστασία Παπαστάθη ερμηνεύουν αλφαβητικά: Σοφία Αγγελικοπούλου, Μιχάλης Καλιότσος, Αναστασία Παπαστάθη, Θοδωρής Σκούρτας, Νεκτάριος Φαρμάκης

68

LiFO

Θέατρο RADAR Πλατεία Αγίου Ιωάννη & Πυθέου 93, Νέος Κόσμος (απέναντι από τη στάση μετρό Άγιος Ιωάννης), 210 9769294 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

109

Caipirinha

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΔΡΌΜΟΣ Τι συμβαίνει όταν ο έρωτας με την πρώτη ματιά παγιδεύεται σε ένα δωμάτιο γεμάτο σιωπές, όπλα και ψέματα; Δύο άγνωστοι γνωρίζονται σ’ ένα μπαρ – ένα βλέμμα, μια ανάσα, ένα κοκτέιλ. Η σπίθα του έρωτα μοιάζει αληθινή, όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται… Ένα ερωτικό θρίλερ που ακροβατεί ανάμεσα στην ένταση και την τρυφερότητα.

Θέατρο Δρόμος Αγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, Κυψέλη, 210 8818906, 6937 383530

κείμενο: Μιχάλης Σπέγγος

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.Τρ. 21:00

σκηνοθεσία: Μάνθος Καλαντζής σκηνικά - κοστούμια: Ελένη Ζωγράφου μουσική επιμέλεια: Σωτήρης Καναρέλης

10/11/202506/01/2026

παίζουν: Αλέξανδρος Κλημόπουλος, Μαρίτα Τζατζαδάκη. Στο video: Μάνθος Καλαντζής

110 Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΔΡΌΜΟΣ 7η

Όταν ο Χίτλερ συνάντησε τον Φρόιντ… Το Mein Κomplex φέρνει τον Χίτλερ και τη φιλενάδα του, Κριστίν, στο ιατρείο του Σίγκμουντ Φρόιντ, ο οποίος αναλαμβάνει να βοηθήσει αυτό το ασυνήθιστο ζευγάρι. Μια σειρά από αναπάντεχες, δυσάρεστες, αλλά εξαιρετικά κωμικές καταστάσεις δεν θα αργήσει να ξεκινήσει. διασκευή - σκηνοθεσία: Μπάμπης Κλαλιώτης σκηνικά - κοστούμια: Μάγδα Καλέμη μουσική επιμέλεια, τσέλο: Σταύρος Παργινός φωτισμοί: Μπάμπης Κλαλιώτης παίζουν: Μάνθος Καλαντζής, Κώστας Καραμουσάλης, Μαργαρίτα Σάββα

ΧΡΟΝΙΆ

Mein Komplex Θέατρο Δρόμος Αγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, Κυψέλη, 210 8818906, 6937 383530 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ. 21:00 23/01/2026-03/04/2026

LiFO 23.10.25

69

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

KART

ΘΕΑΤΡΟ

PRODUCTIONS

15 χρόνια Kart Productions 15 χρόνια ζωντανής δημιουργίας

Κλείνοντας δεκαπέντε χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στον χώρο των παραστατικών τεχνών, η Kart Productions συνεχίζει να εξερευνά τον κόσμο του θεάτρου με πάθος, συνέπεια και περιέργεια. Από το 2009 έως σήμερα, έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 30 δικές της θεατρικές παραγωγές, αρκετές συμπαραγωγές και συμμετοχές σε φεστιβάλ, συνεργασίες με ΔΗΠΕΘΕ, μετακλήσεις από το εξωτερικό, καθώς και πρωτοβουλίες που γεφυρώνουν το θέατρο, τη μουσική, τον χορό και τα εικαστικά, ενώ συνεχής είναι η δραστηριότητά της στη διεύθυνση και εκτέλεση παραγωγών κατόπιν ανάθεσης. Από τον Σεπτέμβριο του 2016 έως τον Ιούνιο του 2019, η Kart Productions, με την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μαρίας Ξανθοπουλίδου και του Αλέξανδρου Μυλωνά, είχε την ευθύνη της Β’ Σκηνής του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, σηματοδοτώντας μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της πορείας της. Σε αυτά τα τρία χρόνια η σκηνή γέμισε με παραστάσεις σύγχρονου και κλασικού ρεπερτορίου, παραγωγές και συμπαραγωγές της Kart, δημιουργώντας χώρο για νέες φωνές αλλά και αναγνωρισμένους καλλιτέχνες. Παραστάσεις όπως Ο Αμπιγιέρ του Ρόναλντ Χάργουντ, Η Φαλακρή Τραγουδίστρια του Ιονέσκο, Η Κυρία Νταλογουέι της Βιρτζίνια Γούλφ, η Έμμα της Έμμα Ρέγιες. Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του Θοδωρή Οικονόμου, καθιερώθηκαν οι δράσεις «5 Πιανίστες, 5 Σάββατα» και «Κυριακάτικα Μουσικά Πρωινά», εμπνευσμένες από τα matinée του εξωτερικού, με καλλιτέχνες όπως οι Σταύρος Λάντσιας, Τάκης Φαραζής, Θεόδωρος Κοτεπάνος, Ναταλία Γεράκη κ.ά. Η Kart λειτουργεί ως χώρος συνάντησης τεχνών και ανθρώπων, όπου το θέατρο συνομιλεί με τη μουσική, τον χορό, την εικόνα. Στον πυρήνα βρίσκεται η επιθυμία για πολυφωνία, συμπαράσταση, έρευνα και πειραματισμό, μια διαρκής αναζήτηση νέων τρόπων αφήγησης. Ιδιαιτέρως σημαντική και συστηματική είναι η συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν. Σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Τέχνης, η Kart έχει παρουσιάσει τις παραστάσεις: Ρίττερ, Ντένε, Φος του Τόμας Μπέρνχαρντ, Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ, Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα, Η Σονάτα του Κρόιτσερ του Λ. Τολστόι.

70

LiFO

2025-2026: Γέρμα & Blunted Φέτος, η Kart γιορτάζει τα 15 χρόνια της με δύο νέες παραγωγές. Η Γέρμα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και πάλι σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πρωτόπαππα. Μια παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη του Μίμη Κουγιουμτζή, που είχε ανεβάσει το έργο στο Υπόγειο το 1992. Στην Κάμιρο θα παρουσιαστεί τον Απρίλιο του 2026 το Blunted-Δήμητρες και Περσεφόνες, ένα νεοελληνικό έργο της Σοφιάννας Θεοφάνους, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου, το οποίο ανοίγει έναν διάλογο ανάμεσα στον μύθο και τη σύγχρονη γυναικεία εμπειρία. Δεκαπέντε χρόνια μετά την ίδρυσή της, η Kart Productions παραμένει μια ανεξάρτητη σκηνή δημιουργίας, ένα παρατηρητήριο του σύγχρονου πολιτισμού, που επιμένει να αναζητά πίσω από κάθε παράσταση, μέσα σε κάθε έργο τέχνης έναν καινούργιο τρόπο θέασης, συνεργασίας και συνύπαρξης. Ευχαριστούμε τους συνεργάτες, τους συνοδοιπόρους και τους θεατές.

www.kartproductions.gr.

111

112 23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΚΗΝΉ Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Δ ΊΠ ΥΛ Ο Ν

Έναν νέο ζωντανό τόπο καλλιτεχνικής συνύπαρξης έχει εγκαινιάσει φέτος η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στο ισόγειο του θεάτρου Δίπυλον, υπό την ευθύνη του Ακύλλα Καραζήση και της Νεφέλης Μαϊστράλη, φέρνοντας στο προσκήνιο τη διαδικασία της δημιουργίας, της πρόβας, της θεατρικής δοκιμής.

Οι δράσεις της Πειραματικής Σκηνής αναπτύσσονται σε τρεις άξονες. Το δεκαεξαμελές ensemble ηθοποιών, μια κολεκτίβα με στόχο την καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας, πειραματισμού και καλλιτεχνικής συνέχειας, που θα διαρκέσει καθ’ όλη τη χρονιά.

113

Δίπυλον Σαμουήλ Καλογήρου 2, Αθήνα, 210 3230803 Ημέρες & ώρες ανοιχτής πρόβας: Τετ.-Πέμ. 18:00-22:00 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Κυρ. 20:30

φωτο: ελινα γιουνανλη. επεξεργασ

ία φωτογραφιών: μαυρα γιδια.

ΚΉ Π ΕΙΡΑ Μ ΑΤ Ι

ΘΕΑΤΡΟ

«Μη φοβάστε. Είναι θέατρο» Τη Διαρκή Πρόβα ΚΑΠΟΥΤ / Πόλεμος, ένα vaudeville, μια ανοιχτή στο κοινό (από 4 λεπτά έως 4 ώρες) ζωντανή σύνθεση που εξερευνά τον πόλεμο μέσα από το θέατρο, τη μουσική και τη λογοτεχνία, και παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου. Τέλος, τα έξι θεατρικά «Σκίτσα», στο πλαίσιο των οποίων έξι καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία –θέατρο, χορό, μουσική και performance– εμπλέκονται σε έναν δημιουργικό διάλογο με το ensemble των ηθοποιών, δημιουργώντας έξι παραστάσεις μηνιαίας διάρκειας, με επίκεντρο τη γλώσσα.

ΣΚΊΤΣΟ 1 Η γλώσσα των μανιφέστων

ΣΚΊΤΣΟ 4 Μετά-ανθρώπινη γλώσσα (ΑΙ)

Μια παράσταση-διαδρομή που επιχειρεί να συνδυάσει τη μαρτυρία ενός τοπίου στάχτης με την αναπόληση ενός τοπίου λάμψης. Το ρεπορτάζ με το βουβό μανιφέστο των ανείπωτων κραυγών. σύλληψη - δημιουργία: Αλεξάνδρα Καζάζου

Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί στο θέατρο. Βασικά, δεν υπάρχει θέατρο. Μόνο κώδικας, pixels και συνθετικά σώματα. Tα είχε προφητεύσει όλα η Κασσάνδρα, όμως κανείς δεν την πίστεψε. Νόμισαν πως τα λόγια της ήταν προϊόν μυθοπλασίας κι εκείνη ρόλος.

Από 31/10

σύλληψη - δημιουργία: Μάρθα Μπουζιούρη

Οδοιπορικό στη Σατίλα

ΣΚΊΤΣΟ 2 Η γλώσσα των τοίχων

Η ποίηση είναι στους δρόμους Μια απεγνωσμένη μορφή επικοινωνίας: σύμβολα, συνθήματα και εικόνες που γράφτηκαν βιαστικά, σβήστηκαν, ξαναγράφτηκαν. Μια γλώσσα που εισβάλλει στον δημόσιο χώρο και παραβιάζει τον ιδιωτικό. σύλληψη - δημιουργία: Θεανώ Μεταξά

Από 2/12

Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1

Από 6/2

ΣΚΊΤΣΟ 5 Η γλώσσα της εξέγερσης

Τι να κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης Οι εποχές των κρίσεων προκαλούν αλλαγές, ξυπνάνε δυνάμεις αντίστασης, δημιουργούν ουτοπίες. Ουτοπίες που καταστρέφουν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε και γεννούν έναν νέο, μια γη της επαγγελίας. Τι γίνεται, όμως, όταν η κρίση δεν φέρνει αλλαγή; Όταν το αδιέξοδο δεν παράγει ουτοπίες; σύλληψη - δημιουργία: Μιχάλης Πητίδης

ΣΚΊΤΣΟ 3 Η γλώσσα του πολιτισμού vs Άγρια γλώσσα

Χρονικό μιας εξημέρωσης (Οδηγός καλών τρόπων) Τι σημαίνει ευγένεια και καλοί τρόποι και πόσο απαραίτητα είναι για να συμβιώσουν οι άνθρωποι; Ποια είναι τα όρια «αγριότητας» και πολιτισμού και πόσο βίαιος τελικά μπορεί να γίνει αυτός ο «εκπολιτισμός»;

Από 6/3

ΣΚΊΤΣΟ 6 Η γλώσσα της αμφισβήτησης

ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)

σύλληψη - δημιουργία: Σταυρούλα Σιάμου

Με όχημα τα κείμενα των beat ποιητών και τον ήχο της φωνής, ένας ιδιότυπος στρεβλός κανόνας για να αφηγηθούμε και να αμφισβητήσουμε μέσα από τον ποιητικό λόγο τα θέσφατα, την κοινή λογική, αλλά κυρίως τον εαυτό.

Από 9/1

σύλληψη - δημιουργία: Φώτης Σιώτας

Από 3/4

το 16μελές ensemble των ηθοποιών αποτελείται από τους (με αλφαβητική σειρά): Γιάννη Βάρσο, Ελισσαίο Βλάχο, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Τίτο Γρηγορόπουλο, Δημήτρη Καπετάνιο, Βασίλη Καραμπούλα, Κατερίνα Κρίστο, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουιζίδη, Θωμά

Μακρυγιάννη, Γιώργο Ματζιάρη, Ουίτσι, Νεφέλη Παντερμαλή, Βιβή Πέτση, Τατιάνα-Άννα Πίττα, Θάλεια Σταματέλου

LiFO 23.10.25

71

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

114

Το υπόγειο

ΤΟΥ ΦΙΌΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΈΦΣΚΙ

Μετά την επιτυχημένη πρώτη σεζόν, τη θερμή ανταπόκριση από κοινό και κριτικούς, τις sold out παραστάσεις και τα ενθουσιώδη σχόλια για την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, την υποκριτική αρτιότητα των ερμηνευτών και τη διαχρονικότητα αυτού του κλασικού έργου, το Υπόγειο επιστρέφει. Με οδηγό την πιστή στο πρωτότυπο θεατρική μεταφορά της Μάρως Βαμβουνάκη, ο Στέργιος Ιωάννου επαναφέρει στο προσκήνιο τον άνθρωπο του Υπογείου, τον ανώνυμο αντιήρωα του Ντοστογιέφσκι: ανήσυχο και αυτοσαρκαστικό, καθημερινό και ανθρώπινο. Μια κατάδυση στα έγκατα της ανθρώπινης ψυχής που ανασύρει τα πιο μύχια μυστικά της, θέτει τα πιο καίρια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτει τον αγώνα του ανθρώπου να βρει νόημα και λύτρωση σε έναν παράλογο κόσμο, μέσα από το βαθιά στοχαστικό κείμενο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, που γράφτηκε το 1864 και αποτέλεσε σταθμό για τα μετέπειτα μεγάλα έργα του.

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

θεατρική μεταφορά: Μάρω Βαμβουνάκη σκηνοθεσία - φωτισμοί: Στέργιος Ιωάννου

ΒΑΦΕΊΟ-Λ ΆΚΗΣ

παίζουν: Στέργιος Ιωάννου, Φιλίππα Κουτούπα

Κ ΑΡΑ Λ ΉΣ 2ος

ΧΡΟΝΟΣ

παραγωγη: Δρώμενων Θέασις

Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής Κων/πόλεως & Αγίου Όρους, Αθήνα Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 21:00, Κυρ. 20:00

Ο κύριος Ευταξίου

115

Έξω, ο κόσμος επαναστατεί ενάντια σε ένα απολυταρχικό καθεστώς που βρίσκεται υπό κατάρρευση. Μέσα, μια γυναίκα περιμένει τον πατέρα της. Μια ηρωίδα ευνοημένη και παγιδευμένη ταυτόχρονα. Με την εξέγερση καλείται να πληρώσει το αντίτιμο της συνενοχής της σε αδικίες στις οποίες ήταν αμέτοχη. Ή μήπως δεν ήταν; Το Πάνω Σπίτι, ένα νεοκλασικό αρχοντικό στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, μετατρέπεται στην οικία Ευταξίου μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Γραμματικάκη και την ερμηνεία της Βασιλικής Χρυσικού. Ο Κύριος Ευταξίου είναι μια παράσταση που ήδη σημειώνει τεράστια επιτυχία στο Πάνω Σπίτι και παρότι προοριζόταν μόνο για τις Τρίτες του Οκτωβρίου, μετά από 3 συνεχή sold out, παίρνει παράταση.

Το Πάνω Σπίτι Λεωφ. Αλεξάνδρας 37, 6956 233320

κείμενο - σκηνοθεσία : Κωνσταντίνος Γραμματικάκης

Instagram: o.kirios.eftaxiou

κίνηση: Μαρίνα Πινιατώρου

βοηθός σκηνοθέτη: Βίβιαν Δημητρίου Σπίνουλα ενδυματολόγος - σκηνογράφος: Βίβιαν Δημητρίου Σπίνουλα σχεδιασμός φωτισμού: Ξενοφώντας Νικολακόπουλος φωτο: βασίλης σταυρόπουλος

σχεδιασμός ήχου: Βασίλης Σταυρόπουλος

72

LiFO

οργάνωση παραγωγής: Δέσποινα Ποιμενίδη φωτογραφίες: Βασίλης Σταυρόπουλος, Δέσποινα Ποιμενίδη αφίσα: Βίβιαν Δημητρίου Σπίνουλα φωνή: Εύη Δόβελου Ερμηνεύει η Βασιλική Χρυσικού.

ΤΟ

ΠΆΝΩ

ΣΠΊΤΙ 23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

LiFO 23.10.25

73

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Βιτρούβιος Η παράσταση του Στέφανου Κακαβούλη σημείωσε μεγάλη επιτυχία τον Μάιο στη Σχολή Kαλών Τεχνών, όπου έκανε πρεμιέρα. Πρόκειται για το δέκατο τρίτο έργο του, ενώ ο ίδιος κρατά και τον ομώνυμο ρόλο. Το θέμα του εμπνέεται από το διάσημο έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι «Ο άνθρωπος του Βιτρούβιου».

116

Στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Χρήστος Δήμας, ο Στέφανος Κακαβούλης ζωντανεύει επί σκηνής μια μυθοπλαστική ιστορία με πολλά πραγματικά και ιστορικά στοιχεία. Οι συμβολισμοί, οι αλληγορίες, τα αποκρυπτογραφημένα μηνύματα, οι κώδικες, η μεταφυσική διάσταση που κρύβονται πίσω από το συγκεκριμένο σχέδιο πλαισιώνουν τον άντρα που πόζαρε στον ζωγράφο, δίνοντάς του σάρκα και οστά. Η παράσταση φωτίζει την ψυχοσύνθεση, τις αγωνίες και τη ζωή του στη διάρκεια των συναντήσεών του με τον Ντα Βίντσι στο ατελιέ του μεγάλου δημιουργού. Με τη μορφή μονολόγου, ο Άντρας-Βιτρούβιος απευθύνεται άμεσα στο κοινό σαν να είναι αυτό ο ζωγράφος.

Θέατρο Brecht

ερμηνεία: Στέφανος Κακαβούλης

3ης Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα, 6942 962965

σκηνοθεσία: Χρήστος Δήμας φωτισμοί: Φώτης Μήτσης πρωτότυπη μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ.

21:00 (Οκτώβριος), Σάβ. 19:00 (Νοέμβριος)

σκηνικά - κοστούμια: Μιχάλης Σδούγκος βοηθοσ σκηνοθέτη: Τόνια Πούρκου προβολές video: Ιάσων Λαγουτάρης φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης, Chronis Perrakis, Νίκος Δρούκας

Παραστάσεις από τον Οκτώβριο

παραγωγή: Διάθεση Τέχνης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

BRECHT

Μαζί

117

Το Μαζί του Ιταλού Φάμπιο Μάρα, η τρυφερή οικογενειακή ιστορία που συγκίνησε το κοινό και τους κριτικούς την περασμένη σεζόν, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Altera Pars από τις 12 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου και με τη Μίνα Χειμώνα στον ρόλο της μητέρας. Ένα έργο που μιλά με ειλικρίνεια για την αγάπη, την αποδοχή και την ανάγκη να πορευόμαστε μαζί. Η ιστορία ακολουθεί την Ιζαμπέλα και τον γιο της Μικέλε, έναν νέο άνδρα με νοητική αναπηρία. Ζουν μια ήρεμη ζωή, γεμάτη μικρές ιεροτελεστίες, στοργή και αλληλοϋποστήριξη – μέχρι που η απροσδόκητη επιστροφή της κόρης, Σάντρα, ανατρέπει την εύθραυστη ισορροπία τους. Μέσα από συγκρούσεις, εξομολογήσεις και τρυφερά στιγμιότυπα, το έργο φωτίζει το ερώτημα: τι σημαίνει να είναι κάποιος «φυσιολογικός»; Ο Φάμπιο Μάρα καταφέρνει να προσεγγίσει ένα δύσκολο θέμα με λεπτότητα, χιούμορ και ανθρωπιά, δημιουργώντας ένα έργο που αφορά όλους μας. Η παράσταση θέτει ζητήματα αποδοχής, συμπερίληψης και αγάπης χωρίς όρους, θυμίζοντάς μας πως η κανονικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κοινωνική κατασκευή. Το Μαζί έκανε πρεμιέρα το 2015 στο φεστιβάλ Avignon Off με τον τίτλο Ensemble, κερδίζοντας δύο υποψηφιότητες για βραβεία Molière. Μετά από 500 παραστάσεις στη Γαλλία και περιοδείες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, τα επιτυχημένα ανεβάσματά του στην Ισπανία και τη Ν. Κορέα, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την περσινή σεζόν, από τον καλλιτεχνικό οργανισμό Altera Pars. συγγραφέας: Φάμπιο Μάρα μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ σκηνοθεσία - φωτισμοί: Πέτρος Νάκος

A LT E R A

σκηνικά - κοστούμια: Altera Pars

PARS

Θέατρο Altera Pars Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός, 210 3410011

παίζουν: Μίνα Χειμώνα, Ηλίας Τσούμπελης, Αγγελική Κοντού, Χαρά Νικολάου

Από 12 Οκτωβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 21:00, Κυρ. 20:30

74

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Άρωμα Γυναίκας

Το πολυαναμενόμενο Άρωμα Γυναίκας έκανε πρεμιέρα στο θέατρο Βρετάνια, φέρνοντας στη σκηνή τη θεατρική μεταφορά του εμβληματικού μυθιστορήματος του Τζιοβάνι Αρπίνο Το σκοτάδι και το μέλι, το ίδιο που ενέπνευσε τη θρυλική κινηματογραφική ταινία με τον Αλ Πατσίνο.

φωτο: χρήστοσ συμεωνίδησ

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, επιχειρεί να αποδώσει θεατρικά τη σιωπή, τη δύναμη και την τρυφερότητα μιας ιστορίας που μιλά για τη φιλία, τη διαφορετικότητα και την αναζήτηση του φωτός μέσα στο σκοτάδι. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Φάουστο, ένας εκκεντρικός, πνευματώδης αλλά βαθιά πληγωμένος πρώην αξιωματικός που έχει χάσει την όρασή του, τον οποίο υποδύεται ο Άκης Σακελλαρίου σε μια από τις πιο ώριμες και συγκινητικές ερμηνείες της καριέρας του. Στο πλευρό του, ο Προκόπης Αγαθοκλέους ως νεαρός στρατιώτης Τσίτσο, συνοδός και τελικά συνοδοιπόρος του σ’ ένα απρόβλεπτο ταξίδι από το Τορίνο στη Νάπολη. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής, οι δύο ήρωες θα συναντήσουν πρόσωπα που θα αλλάξουν τη ματιά τους για τη ζωή. Ανάμεσά τους η «ιδιαίτερη» θεία του Φάουστο, την οποία ερμηνεύει η Ξένια Καλογεροπούλου, και η Σάρα, που ενσαρκώνει η Μαριάννα Πουρέγκα, η οποία θα έρθει και θα προσπαθήσει να τ’ αλλάξει όλα. Μια ιστορία για το σκοτάδι που οδηγεί στο φως, για το άρωμα μιας γυναίκας που γίνεται μνήμη, αφορμή και ελπίδα. Μια ιστορία για όσα δεν βλέπουν τα μάτια. διασκευή: Πίνο Τιέρνο μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ δραματουργική επεξεργασία - τελικό κείμενο: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή κοστούμια: Ελίνα Δράκου μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας χορογραφία - κίνηση: Δήμητρα Μερτζάνη καλλιτεχνική διεύθυνση - επιμέλεια: Άκης Σακελλαρίου πρωταγωνιστούν: Άκης Σακελλαρίου, Προκόπης Αγαθοκλέους, Μαριάννα Πουρέγκα, Ξένια Καλογεροπούλου, Δημήτρης Διακοσάββας, Γιώργος Τζαβάρας, Θησέας Παπαπαναγιώτου, Γεωργία Σωτηριανάκου, Σταύρια Νικολάου, Μαρία Καραγκιοζίδου, Ριχάρδος Αρώνης

Αλιγάτορες

119

118

Β Ρ Ε ΤΆ ΝΙ Α

Θέατρο Βρετάνια Πανεπιστημίου 7 (μετρό Σύνταγμα), 210 3221579 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 (λαϊκή απογευματινή) & 21:00

Το δυνατό έργο του Andrew Keatley, Alligators, μετά την επιτυχία της άνοιξης του 2024 στο θέατρο Γκλόρια, επιστρέφει για έναν νέο κύκλο παραστάσεων στη σκηνή Auditorium, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά. Ο Γεράσιμος Γεννατάς και η Φαίη Ξυλά πρωταγωνιστούν σε ένα έργο που κόβει την ανάσα, μαζί με τις Αναστασία Τσιλιμπίου, Αθηνά Χατζηαθανασίου και Παναγιώτα Χαϊδεμένου. Οι Αλιγάτορες βουτούν στα θολά νερά των καταγγελιών, της κοινωνικής έκθεσης και του διαδικτυακού κανιβαλισμού σε μια εποχή που η δημόσια γνώμη συχνά προηγείται της δικαιοσύνης.

Auditorium

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον καθηγητή Ντάνιελ Τέρνερ (Γεννατάς), του οποίου η ζωή διαλύεται ύστερα από μια καταγγελία πρώην μαθήτριας για σεξουαλική κακοποίηση. Παρότι δηλώνει αθώος, το κύμα της δημοσιότητας και η σκληρότητα των social media τον παρασύρουν σε μια δίνη ενοχής, φόβου και αμφιβολίας. Στο πλάι του, η σύζυγός του (Ξυλά) παλεύει ανάμεσα στην αγάπη και την αμφισβήτηση, ενώ η κόρη τους προσπαθεί να επανασυνθέσει τη δική της αλήθεια, χρόνια αργότερα.

Σίνα 2-4 (πλησίον μετρό Πανεπιστήμιο), 210 3614216, 210 3642334

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Γιάννη Λασπιά, το έργο είναι «ένα καθρέφτισμα της κοινωνίας μας, που οφείλει να προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της, να δίνει φωνή στα θύματα, αλλά και να διαφυλάσσει το τεκμήριο της αθωότητας». Οι Αλιγάτορες του Keatley είναι η ίδια η κοινωνία, με τους φόβους, τις προκαταλήψεις και τις αντιφάσεις της.

Από 10 Νοεμβρίου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

Η παράσταση έχει ήδη χαρακτηριστεί από το κοινό και τους κριτικούς ως «μια γροθιά στο στομάχι», «ένα έργο που σε κάνει να επαναπροσδιορίσεις τις βεβαιότητές σου». κείμενο: Andrew Keatley σκηνοθεσία - μετάφραση: Γιάννης Λασπιάς μουσική: Incirrina κίνηση: Άλκηστις Πολυχρόνη σκηνικά: Αρετή Μουστάκα κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

AUDITORIUM

παίζουν: Γεράσιμος Γεννατάς, Φαίη Ξυλά, Αναστασία Τσιλιμπίου, Παναγιώτα Χαϊδεμένου, Αθηνά Χατζηαθανασίου

LiFO 23.10.25

75

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Slice of life

120

Το Slice of life αφορά την καθημερινότητα του ατόμου ως μέρους του συνόλου, ή και όχι, σε ένα αστικό περιβάλλον χτισμένο από κάθετα και οριζόντια στοιχεία. Η ρουτίνα της καθημερινότητας, το βάρος της, οι παράλληλες ζωές που ζούμε μπαίνοντας σε κοινούς ρόλους, αλλά ξέχωρα και ασύγχρονα. Πολλαπλές πραγματικότητες που βιώνει κάθε άτομο στους ρόλους στους οποίους εναλλάσσεται μέσα στην ημέρα ή στο ίδιο του το σπίτι, αλλά παράλληλες και αντίστοιχες με αυτές του διπλανού. Οι immaterial bodies σάς καλούν να δείτε την παράστασή τους όπως θα έπεφτε το βλέμμα σας τυχαία, ενώ περπατούσατε στον δρόμο, πάνω σε ένα παράθυρο διαμερίσματος με αναμμένο φως. Ίσως τότε γινόσασταν μάρτυρες μιας άλλης πραγματικότητας –όχι τόσο μακρινής από τη δική σας– η οποία, εκείνη τη στιγμή, μπλέκεται με τη δική σας. Κατά τη διάρκεια της παράστασης ο θεατής θα μπορεί να αλλάξει θέση, να σταθεί όρθιος ή να κάνει έναν περίπατο γύρω από τον σκηνικό χώρο, επιλέγοντας έτσι το πώς θα γίνει μάρτυρας των χορευτών που βρίσκονται επί σκηνής.

Άσπρο Δέντρο Ολύμπου 5, Θεσσαλονίκη 2311 821585, 6970 033853 Ημέρες παραστάσεων: 7-9 Νοεμβρίου

καλλιτεχνική διεύθυνση - ανάπτυξη concept: Μαρίνα Ιερίδου, Ιωάννα Παλαμήδους χορογραφία - κίνηση: Ιωάννα Παλαμήδους σκηνογραφία - σχεδιασμός: Μαρίνα Ιερίδου

ΆΣΠΡΟ

Το έργο-ντοκουμέντο του Βασίλη Κατσικονούρη, μετά τη μεγάλη επιτυχία, επιστρέφει.

ΔΈΝΤΡΟ

Οι Απόντες

Μια συλλογή από προφορικές αφηγήσεις ανθρώπων την ώρα που θυμούνται άλλους ανθρώπους, όπως τους θυμούνται, με λόγια που παράγονται εκείνη τη στιγμή. Αναφέρονται σε απόντες λόγω θανάτου, χωρισμού, ξενιτιάς, σε φίλους και πρόσωπα κάποτε αγαπημένα, που χάθηκαν στον χρόνο. Οι αφηγητές, όχι ηθοποιοί, καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, καλούνται να παρουσιάσουν ενώπιον κοινού ό,τι και όπως το θυμούνται, κάθε βράδυ την ίδια ιστορία με τα λόγια εκείνης της στιγμής, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς να υπάρχει ούτε μια λέξη γραπτώς.

χορευτές: Αντιγόνη Αυδή, Ευρώπη Κεσσίδου, Παναγιώτης Λαγανάς, Μαριάννα Λεπτοκαροπούλου, Σαββίνα Ρωμανού-Πύλλη

121

Η πρόσληψη αυτής της δράσης μπορεί να είναι ένα μοναδικό συμβάν-βίωμα, ενώ όσοι θεατές-ακροατές επιθυμούν, είναι ευπρόσδεκτοι να αφηγηθούν και τις δικές τους ιστορίες για τους δικούς τους απόντες. σκηνοθετική επιμέλεια: Βασίλης Κατσικονούρης βοηθός: Ρομίνα Σπυράκη Ακούγεται η Δήμητρα Καραγεωργοπούλου αφηγητές: Βαγγέλης Αυγέρης, Κωνσταντίνος Ζώης, Ειρήνη-Διαλεχτή Κουρομιχελάκη, Νίκος Μάκκας, Ρομίνα Σπυράκη, Ειρήνη Γκλιάτη, Παναγιώτης Σουβλέλης και Βασίλης Κατσικονούρης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Σ ΤΑ Θ Μ ΌΣ

Θέατρο Σταθμός Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα, Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 8, 15, 22 & 29/10: 20:15

76

LiFO

23.10.25

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

122

Aπόρρητο (Νέα Τάξη Πραγμάτων) Μεταφερόμαστε στο 2028· το ΑΙ έχει αποκτήσει πλέον δική του βούληση και μπορεί να ζητάει από τους ανθρώπους να του απαντούν σε θεμελιώδη, υπαρξιακά και κοινωνικά ερωτήματα. Η Έλλη Στάη και ο Παύλος Τσίμας συναντιούνται για πρώτη φορά με τη θεατρική σκηνή και αναλαμβάνουν τον ρόλο των συνεντευξιαστών ενός ερευνητικού κέντρου, στο πλαίσιο μιας κλειστής έρευνας. Οι τρεις επιστήμονες –Ταμίλλα Κουλίεβα, Χρήστος Στέργιογλου, Μαριάννα Κιμούλη– που παίρνουν μέρος στην έρευνα, η οποία διερευνά τα πιο φλέγοντα ερωτήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα, μέσα από τις απαντήσεις που καλούνται να δώσουν, σε μορφή ατομικών συνεντεύξεων, έρχονται αντιμέτωποι με συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ όσων πιστεύουν και όσων αντέχουν να δηλώσουν. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης χρονιάς, το αριστούργημα του Ivan Vyrypaev έρχεται στο θέατρο Διάνα. μετάφραση - απόδοση: Βεατρίκη Ψυχάρη σκηνοθεσία: Ταμίλλα Κουλίεβα

Θ Ε ΑΤ Ρ Ο

σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς

ΔΙΑΝΑ

Θέατρο Διάνα Ιπποκράτους 7, Αθήνα, 210 3626596

παίζουν: Ταμίλλα Κουλίεβα, Μαριάννα Κιμούλη, Χρήστος Στέργιογλου Συμμετέχουν η Έλλη Στάη και ο Παύλος Τσίμας

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

Ο σταθμάρχης Σε έναν απομονωμένο σιδηροδρομικό σταθμό, ένας σταθμάρχης παλεύει να κρατήσει τη γραμμή ασφαλή. Μα όταν αρχίζει να βλέπει οράματα, να ακούει κραυγές και να νιώθει πως το ίδιο το σκοτάδι τον κοιτά, η πραγματικότητα αρχίζει να ραγίζει. Είναι τρελός ή μήπως γίνεται μάρτυρας ενός προαιώνιου κύκλου προειδοποίησης και θανάτου; Μια ατμοσφαιρική διασκευή που μετατρέπει τη νουβέλα του Ντίκενς The Signal-man σε έναν βαθιά ψυχολογικό μονόλογο τρόμου και υπαρξιακής αγωνίας. Ένα έργο για τον φόβο, τη μοναξιά, την ευθύνη και το τίμημα που πληρώνουν εκείνοι που στέκουν άγρυπνοι φρουροί, ενώ ο κόσμος προσπερνά χωρίς να κοιτάξει ποτέ πίσω. κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης σκηνοθεσία: Νατάσα Παπαδάκη σκηνικά: Βασίλης Δαρόγλου σχεδιασμός φωτισμών: The Chameleon βοηθός σκηνοθέτη/παραγωγής: Μαρία Μπακάρα ενδυματολόγος: Έλενα Στρατηγοπούλου φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης Πρωταγωνιστεί ο Βύρων Κολάσης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΑΡΓΏ Θέατρο Αργώ

Ελευσινίων 13-15 (πλησίον μετρό Μεταξουργείο), 210 5201684 Πρεμιέρα: Πέμπτη 16/10

123

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κάθε Πέμπτη στις 20:00 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

LiFO 23.10.25

77

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ

Οιδίπους Τύραννος

Μετά από δύο επιτυχημένες χρονιές σε Ελλάδα και εξωτερικό, η παράσταση που κέρδισε κοινό και κριτικούς και απέσπασε, μεταξύ άλλων, το βραβείο «Κάρολος Κουν» από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών συνεχίζει τη διαδρομή της για τρίτο χρόνο, εγκαινιάζοντας έναν νέο κύκλο 15 παραστάσεων, που στεγάζεται φέτος σε νέα στέγη, στο θέατρο Ροές.

124

Ο Οιδίποδας, βασιλιάς της Θήβας, αναλαμβάνει να βρει τον δολοφόνο του Λαΐου, ο οποίος, σύμφωνα με τον χρησμό, είναι υπεύθυνος για τον φοβερό λοιμό που έχει πλήξει την πόλη του. Στην πορεία, ανακαλύπτει πως όχι μόνο είναι ο ίδιος ο φονέας του προηγούμενου βασιλιά της Θήβας, αλλά και ο δολοφόνος του πατέρα του και σύζυγος της μητέρας του. Έπειτα από αυτή την αποκάλυψη της τραγικής αλήθειας, η Ιοκάστη απαγχονίζεται και ο Οιδίποδας αυτοτυφλώνεται.

Θέατρο Ροές Ιάκχου 16, Κεραμεικός, 210 3474312

Ο Οιδίπους Τύραννος δείχνει εύστοχα την ικανότητα του ανθρώπου να διαχειρίζεται, στην πορεία των αιώνων, όλα τα δεινά που αποδόθηκαν σε πλανητική ανισορροπία ή θεϊκή τιμωρία, αλλά στην πραγματικότητα προκλήθηκαν λόγω της ανθρώπινης πλεονεξίας και ματαιοδοξίας.

Πρεμιέρα: 18/11 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

Έως 6/1/26

σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία - φωτισμοί: Θανάσης Σαράντος μουσική - ηχοτοπία: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης σκηνικα - κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου παίζουν: Θανάσης Σαράντος, Αγγελική Λεμονή, Κωνσταντίνος Λάγκος, Πάρης Σκαρτσολιάς, Βαγγέλης Μάγειρος, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος, Παναγιώτης Παπαδούλης

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

ΡΟΈΣ

Μέρες ολόκληρες στα δέντρα Ο Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης Ζαν-Πoλ Ντενιζόν υπογράφει μια παράσταση που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς και ξεχώρισε για την ποιότητά της. Το έργο, γραμμένο το 1965 και βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1954, ισορροπεί μεταξύ δραματικού και κωμικού, με τρυφερότητα και βαθιά ανθρωπιά. Παράλληλα με τις παραστάσεις, θα πραγματοποιηθούν προβολές και συζητήσεις αφιερωμένες στο έργο και την καλλιτεχνική παρακαταθήκη της Μαργκερίτ Ντιράς. κείμενο: Μαργκερίτ Ντιράς μετάφραση - διασκευή: Ελένη Παπαχρηστοπούλου σκηνοθεσία: Ζαν-Πολ Ντενιζόν παίζουν: Ελένη Παπαχρηστοπούλου, Πέτρος Αποστολόπουλος, Λουκία Λαγού, Λουκάς Τζιάννης

Θέατρο ΕΚΣΤΑΝ Πατησίων & Καυταντζόγλου 5, Πατήσια, 213 0210339 4/10-7/12/25 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ.

21:00, Κυρ. 19:00

78

LiFO

Θ Έ ΑΤ Ρ Ο

Ε Κ Σ ΤΑ Ν

125 23.10.25

872

ΠΑΡΤΙ

VLCT Clubnight w/ Basswell & William Luck Άλλη μία raw techno βραδιά από δύο powerhouses του είδους, με support από τους Cirkle b2b Salin, Na/Na, Vssls. By Blend, SEDS, and VLCT. 25/10, 23:30, Oddity Club, Ηρακλειδών 61, Αθήνα, είσοδος: από 20 ευρώ

80

THE WEEK Όσα ξεκινάνε αυτή την εβδομάδα

82

ΣΙΝΕΜΑ Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

86

BIBΛΙΟ Καρολίνα Μέρμηγκα: «Η γραφή της Μαντέλ είναι "δύσκολη", όχι από ιδιοτροπία ή σταριλίκι»

88

ΜΟΥΣΙΚΗ Οι Tame Impala φτιάχνουν έναν δίσκο εμπνευσμένο από τα bush doofs της Αυστραλίας

LiFO 23.10.25

79

the week

4 ΧΟΡΟΣ Kiki & Colette | The Age of Time

Η Kiki de Montparnasse και η Colette, οι δύο εμβληματικές περσόνες των Παρισινών «années folles» («τρελών χρόνων») της δεκαετίας του 1920, άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους τόσο ως καλλιτέχνιδες όσο και ως πρωτοποριακές προσωπικότητες. Οι δύο γυναίκες, έναν αιώνα μετά, αποτέλεσαν έμπνευση για τις ερμηνεύτριες Αλίκη Γερμανού και Νικολέτα Ξεναρίου για να δημιουργήσουν μια χοροθεατρική παράσταση-τριλογία. Βασικό άξονα αποτελεί η έννοια του αέναου κύκλου του χρόνου ως κρίκου διασύνδεσης με το παρελθόν που επανέρχεται στο τώρα ως νέα εκδοχή.

24-25/10, 21:00, θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι, είσοδος: από 12 ευρώ

STOEP TH S PR ES

ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

2 3 - 29 ο κτω β ρ ιου 2 0 25

1 ΠΑΡΤΙ aux : Adriana Lopez

φαλληνίας 16, Κυψέλη, Πέμ.-Παρ. 20:30, Σάβ.

21:00, Κυρ. 19:00, είσοδος: 12-23 ευρώ

Η Κολομβιανή καλλιτέχνιδα με έδρα τη Βαρκελώνη είναι μια από τις πιο αναγνωρισμένες εκπροσώπους της techno σκηνής, γνωστή όχι μόνο για τις παραγωγές της αλλά και για τα DJ sets της, με σήμα κατατεθέν ένα ωμό, υπνωτικό και δυναμικό στυλ. Μαζί με τους Adam Des x Indelekt, a.metz x Cirkle.

3 ΧΟΡΟΣ Στρίγγλα

24/10, 23:30, Aux Club, Αγίου Όρους 15, Αθήνα, είσοδος: από 10 ευρώ

2 ΘΕΑΤΡΟ Η Μονίκ δραπετεύει

απο τη μαρια παππα

80

LiFO

5 ΘΕΑΤΡΟ Πιρούνια σε ακριβά σπορτέξ

Η παράσταση Η Μονίκ δραπετεύει, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Εντουάρ Λουί, εξετάζει με ευαισθησία και ειλικρίνεια τη σύνθετη και οικουμενική σχέση μητέρας και γιου, μια αμφίσημη σχέση που ενέχει τρυφερότητα μα και τραύμα, αγάπη μα και οργή, μπορεί όμως να αποτελέσει και πεδίο για ένα ουσιαστικό ταξίδι σύνδεσης και αυτογνωσίας. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Θέμις Μπαζάκα και Δημήτρης Φουρλής.

Το εμβληματικό σαιξπηρικό έργο ανασχηματίζεται σε ένα ψυχολογικό παιχνίδι για την εξουσία, την έμφυλη ταυτότητα και την κοινωνική καταπίεση. Μια σύγχρονη, απογυμνωμένη, ελεύθερη διασκευή, η οποία ανατέμνει τις λεπτές ρωγμές ανάμεσα στην επιβολή και την υποταγή, την ελευθερία και τη συμμόρφωση. Ένα παιχνίδι που δεν είναι αθώο. Η μάχη πίσω από το γέλιο και μια ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ.

23/10-16/11, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Ηρώων Πολυτεχνείου & Βασ. Γεωργίου, Πειραιάς, Πέμ.-Σάβ. 20:30, Κυρ. 19:00, είσοδος: 5-15 ευρώ

Sol Gabetta & Bertrand Chamayou Η Αργεντινή βιολοντσελίστα και ο Γάλλος πιανίστας ανήκουν στους πλέον προβεβλημένους σολίστ που αναδείχθηκαν στον 21ο αιώνα. Στην πρόσφατη κοινή δισκογραφική τους δουλειά κατέθεσαν συναρπαστικές ερμηνείες των έργων του Φέλιξ Μέντελσον για βιολοντσέλο και πιάνο, παίζοντας επίσης και τραγούδια χωρίς λόγια που έγραψαν ευφάνταστοι δημιουργοί του σήμερα ειδικά για τους δύο καλλιτέχνες. Από το εκπληκτικό αυτό ρεπερτόριο αντλούν το κύριο σώμα της πολυαναμενόμενης εμφάνισής τους στην Αθήνα.

22/10, 20:30, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη

Ένα πρόσωπο, μόνο σε μια σκηνή λίγο πριν από μια κρίσιμη ακρόαση, αναμετριέται με τον εαυτό του μέσα από καθημερινές ιστορίες, θραύσματα αναμνήσεων, εξωτερικές μεταμφιέσεις και εσωτερικές μεταμορφώσεις, καθώς ο χρόνος κυλά ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Ένα θεατρικό έργο του Κωσταντή Ντίσιου σε σκηνοθεσία Τάσου Καρακύκλα.

23/10-27/11, Red Jasper, Κεφαλληνίας 18, Κυψέλη, Πέμ. 21:15, είσοδος: 10-14 ευρώ

6 ΜΟΥΣΙΚΗ Davadur presents Yunis & Tasos Stamou Το Davadur επανέρχεται και ξεκινάει ζωντανά με Arabtronica. Περιοδεύοντας στην Ευρώπη με υλικό από τον νέο του δίσκο «Ninety Nine Eyes», ο Αιγύπτιος ηλεκτρονικός μουσικός YUNIS θα μοιραστεί τη σκηνή με τον εγχώριο Τάσο Στάμου, με τον οποίο μοιράζονται (πέρα από τη δισκογραφική εταιρεία Akuphone) αρκετές κοινές παραδοχές πάνω στα πειράγματα αλλά και στον σεβασμό στις μουσικές παραδόσεις της νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής.

23/10, 21:00, Plex, Κεραμεικού 28, Κεραμεικός, είσοδος: από 12 ευρώ

23/10-16/11, θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, Κε-

23.10.25

7 ΜΟΥΣΙΚΗ Brian Jackson

αυτόν τον κόσμο; Ένας άντρας και μια γυναίκα, ένα ζευγάρι τριαντάρηδων, βρίσκονται αντιμέτωποι με την πιο καθοριστική απόφαση της ζωής τους.

Υπάρχουν φωνές που δεν ξεθωριάζουν ποτέ· ήχοι που ταξιδεύουν μέσα στις δεκαετίες σαν μυστικοί αγγελιοφόροι, κουβαλώντας μαζί τους μηνύματα δικαιοσύνης, αγάπης και αντίστασης. Ο Brian Jackson είναι ένας από αυτούς. Ο άνθρωπος που χάραξε την ιστορία της μουσικής μαζί με τον Gil Scott-Heron, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για μια μοναδική βραδιά στην Αθήνα.

25/10-28/12, θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, πλατεία Ηλ. Σταθμού Ν. Φαλήρου, Σάβ.-Κυρ. 21:00, είσοδος από 14 ευρώ

9 ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Εν Tούτω Νίκα

31/10, 21:00, Gazarte, Βουτάδων 32-34, Γκάζι, είσοδος: από 28 ευρώ

8 ΧΟΡΟΣ Πνεύμονες Βραβευμένο στα Off West End Awards ως το καλύτερο νέο έργο του 2013, οι Πνεύμονες είναι ένα σύγχρονο, ανατρεπτικό έργο που φέρνει στο προσκήνιο τις αγωνίες της νέας γενιάς: έρωτας, οικολογική κρίση, υπαρξιακά διλήμματα και μια ερώτηση που τα ανατρέπει όλα – είναι ηθικό να φέρεις ένα παιδί σε

Η Γεωργία Λαλέ, γνωστή για το ακτιβιστικό της έργο καλλιτέχνιδα, δημιουργός της Ροζ Σημαίας, μας καλεί σε ένα ταξίδι στον χρόνο, στους αγώνες και στον πόνο των γυναικών, με οδηγό την Άννα, μορφή από το σχολικό αναγνωστικό Αλφαβητάριον (1955) της Α΄ δημοτικού. Το ταξίδι αυτό της Άννας ξεκινά από την αρχαιότητα και φτάνει ως τις μέρες μας. Η Λαλέ, χρησιμοποιώντας την εικαστική γλώσσα των επιτύμβιων στηλών, ξεκινά την πορεία της πρωταγωνίστριάς της από το Μεγάλο Ανάγλυφο

ΠΑΡΤΙ EDEN presents APPARAT Ο Apparat (aka Sascha Ring) είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής. Συνιδρυτής των Moderat μαζί με τους Modeselektor, έχει αφήσει ανεξίτηλο στίγμα στην ευρωπαϊκή σκηνή, γεφυρώνοντας το συναίσθημα με την τεχνολογία μέσα από ένα μοναδικό μείγμα electronica, ambient και techno. Στην σκηνή ανεβαίνουν επίσης οι Night Μanoeuvres –η νέα συνεργασία των Absolute και Dot Major των London Grammar– καθώς και ο Jay Jay. 26/10, 17:30, Ωδείο Αθηνών, Ρηγίλλης & Βασιλέως Γεωργίου Β΄ 17-19, είσοδος: από 24 ευρώ

των Ελευσίνιων Μυστηρίων (440-430 π.Χ.) με τη μητέρα-θύμα βιασμού και θεά της καλλιέργειας, Δήμητρα, και την κόρη της-θύμα γυναικοκτονίας και θεά του Άδη, Περσεφόνη, να ευλογούν το οδοιπορικό της.

23/10-29/11, Α.Antonopoulou.Art, Αριστοφάνους 20, Ψυρρή, Τετ.-Παρ. 14:00-20:00, Σάβ.

12:00-16:00

10 ΦΕΣΤΙΒΑΛ Athens Asian Food Festival 2025

the week

EKΔΗΛΩΣΕΙΣ

Το πρώτο φεστιβάλ στην Ελλάδα αφιερωμένο αποκλειστικά στην ασιατική κουζίνα και κουλτούρα έρχεται στη ζωντανή και πολυπολιτισμική Δημοτική Αγορά Κυψέλης για ένα διήμερο γεμάτο εμπειρίες με μοναδικές αυθεντικές γεύσεις από Ιαπωνία, Κορέα, Ταϊλάνδη, Κίνα, Βιετνάμ και άλλες χώρες και πολλή μουσική.

25-26/10, 12:00, Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Σποράδων 44

LiFO 23.10.25

81

Σινεμά

απο toν θοδωρη κουτσογιαννοπουλο

Το φιλί της γυναίκας αράχνης Η Τζένιφερ Λόπεζ κυριαρχεί με το χαρακτηριστικό της μπρίο και ίσως καταφέρει να μπει στην πεντάδα των Όσκαρ ερμηνείας β' ρόλου. ΣΥΝΟΨΗ: Ο Βαλεντίν και ο Μολίνα μοιράζονται το

ίδιο κελί και δημιουργούν έναν απρόσμενο δεσμό, καθώς ο Μολίνα αφηγείται την πλοκή ενός μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του ντίβα.

E

Αριστούργημα Πολύ Καλό Καλό Ικανοποιητικό Μέτριο Κακό

82

LiFO

ν αρχή ην το μυθιστόρημα του Μανουέλ Πουίγκ. Η κινηματογραφική μεταφορά του Έκτορ Μπαμπένκο χάρισε το Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου στον Γουίλιαμ Χερτ για τον ρόλο του Μολίνα, ο οποίος διασκέδαζε με τις εξωτικές ιστορίες του τον συγκρατούμενό του, τον Βαλεντίν, την ίδια στιγμή που πιεζόταν να αποσπάσει πληροφορίες από αυτόν για να σώσει το τομάρι του και να αποφυλακιστεί. Η στενή συγκατοίκηση ενός ομοφυλόφιλου με έναν αριστερό στο λυκόφως της αργεντίνικης χούντας, με φαντασιακό φόντο ένα χολιγουντιανό παραμύθι όπου πρωταγωνιστούν το θηλυκό alter ego του Μολίνα, η πανέμορφη Ίνγκριντ Λούνα ως απογοητευμένη, μοιραία εκδότρια περιοδικών «Ορόρα», μαζί με τη σκοτεινή flip side περσόνα της, τη γυναίκα αράχνη, που με ένα της φιλί σκορπά τον θάνατο, έβαλε σε πειρασμό το Μπρόντγουεϊ. Σε μουσική και στίχους των Κάντερ και Εμπ που είχαν υπογράψει το Καμπαρέ, το μιούζικαλ σάρωσε στα Tony, και τώρα, τρεις δεκαετίες αργότερα, ο σπεσιαλίστας του είδους Μπιλ Κόντον (Dreamgirls) το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, ξεκολλώντας ευκρινώς τους τέσσερις τοίχους από την τεχνικολόρ απόδραση, τη μιζέρια του εγκλεισμού από το πλουμιστό παραμύθι, τον ρεαλισμό από τη χίμαιρα. Το μουσικοχορευτικό αποτέλεσμα, ένα υπέρλαμπρο φωτορομάντσο βγαλμένο απευθείας από τις σελίδες του Βινσέντε Μινέλι και την MGM –πολύ περισσότερο από ένα ιντερλούδιο– εντυπωσιάζει. Στην πραγματικότητα όμως ο στόχος του έργου ανέκαθεν ήταν να συνδέσει το προσωπικό με το πολιτικό, και

με έντεχνο τρόπο να παντρέψει οργανικά δυο αντίθετους κόσμους: τον απολιτίκ Μολίνα με τον στρατευμένο Βαλεντίν σε ένα συγκινητικό δράμα συντονισμένης συνειδητοποίησης. Εκεί υπάρχει πρόβλημα. Το πρότυπο για το Φιλί ήταν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του σκηνοθέτη, το Καμπαρέ, ένα πρωτοποριακό υβρίδιο σκηνικής αλληγορίας και αναπόδραστου ζόφου, απίστευτης έντασης στις ερμηνείες και τρομερών τραγουδιών, κλασικών στα όρια της αθανασίας. Το καλούπι έσπασε άμα τη κυκλοφορία του και άλλος Μπομπ Φόσι δεν γεννιέται, ειδικά στην πυρετώδη του κορύφωση. Η μεγάλη διαφορά της θεϊκής παρακμής της Σάλι Μπόουλς κατά την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία από την πονεμένη Ορόρα στο πίσω μέρος του μυαλού του καταπιεσμένου Μολίνα είναι η ειδοποιός διάκριση της τραγωδίας από το μελόδραμα: στην πρώτη δεσπόζει το οριστικό τέλος και σκεπάζει κάθε πρόθεση, καλοπροαίρετη ή εσφαλμένη, ενώ στο δεύτερο, παρά τις συμφορές που καταστρέφουν τους αγαπημένους πρωταγωνιστές, ο κόσμος παραμένει δίκαιος και ασφαλής – με ένα «μακάρι» να πλανάται στον γλυκό αέρα, μέχρι να συναντηθούν ξανά! Όσο και να προσπαθεί να αναπαραστήσει πειστικά τη σκληρή πραγματικότητα, ο Μπιλ Κόντον μοιάζει να έχει στραμμένη την προσοχή του στο μιούζικαλ που ακολουθεί, να αδημονεί για τα acts που διαδέχονται την ομοερωτική, ανθρώπινη, αναγνωριστική προσέγγιση των Βαλεντίν και Μολίνα. Ο Ντιέγκο Λούνα δεν είναι ακριβώς ο διανοούμενος που παλεύει για τα ιδανικά της ελευθερίας με προσήλωση και αφοπλιστική καχυποψία – δεν διαθέτει το ειδικό βάρος για τον ρόλο, ταιριάζει περισσότερο σε πολυπρόσωπες και κινητικές καταστάσεις κι όχι σε απαιτητικές στιγμές σόλο υποκριτικής. Από την άλλη, ο Τονατιού, μια σωστή επιλογή σχετικά άγνωστης φυσιογνωμίας με queer ευαισθησία,

INFO KISS OF THE SPIDER WOMAN ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ:

Μπιλ Κόντον ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟYΝ:

Τονατιού, Ντιέγκο Λούνα, Τζένιφερ Λόπεζ

εκφραστικό πρόσωπο και καλή φωνή, είναι άρτιος αλλά όχι βαθύς. Ο Μολίνα του Χερτ ήταν όλα ή τίποτε, τώρα ή ποτέ, ένα ασυναγώνιστο μέτρο για τον ρόλο, που δεν γίνεται εύκολα να ξαναγραφτεί στη δραματική και την ερωτική του απόγνωση. Ο αξιόμαχος Αμερικανός με το μοναδικό όνομα, δανεισμένο από τον θεό Ήλιο των Αζτέκων, σαφώς νιώθει πιο άνετα ταυτισμένος με το σκηνικό της μυθικής παραβολής ως γκέι συνοδός της ντίβας που θέλει να ερωτευθεί αλλά διαλέγει τον καταδιωγμένο άνδρα και περιμένει αξιοπρεπώς τη συγκυρία της ευτυχίας της. Στο χολιγουντιανό πλατό, ωστόσο, κυριαρχεί η Τζένιφερ Λόπεζ –στον διπλό ρόλο που είχε δοξάσει στη σκηνή η Τσίτα Ριβέρα–, με το χαρακτηριστικό της μπρίο, εμπειρία στην κίνηση που αρχικά σφράγισε με την original χορογραφία του ο Ρομπ Μάρσαλ, σε camp τελειότητα που της ταιριάζει απόλυτα, πανέμορφη και παθιάρα, λάτιν και Χόλιγουντ ανεξίτηλα μαζί – αυτό που είναι τόσα χρόνια, υπερθετικά και ελεγχόμενα. Επιπρόσθετα, η φωνή της ποτέ ως τώρα δεν ακουγόταν τόσο καλά, και το glam της είναι αβίαστο και θεαματικό. Κοινώς, δραπετεύει και πετάει όταν το στατικό και διαλογικό δράμα δεν εξαργυρώνεται σε αλήθεια και μοιάζει ψαλιδισμένο από το βιαστικό μοντάζ και τον τεχνητό φωτισμό, ειδικά στο πρώτο μισό. Το Φιλί της γυναίκας αράχνης ήταν το στοίχημα για ένα άρτιο μιούζικαλ φτιαγμένο εκτός του ασφαλούς μηχανισμού και του ακριβού προϋπολογισμού ενός στούντιο, και στο επίπεδο παραγωγής είναι κερδισμένο. Τελικά, η κουβέντα γύρω από αυτό θα είναι αν η Λόπεζ θα κάμψει τις αντιστάσεις για τις κινηματογραφικές της επιδόσεις και μετά τις άσφαιρες προσπάθειές της με το Selena και το Hustlers θα καταφέρει να μπει στην πεντάδα των Όσκαρ ερμηνείας β’ ρόλου.

VILLAGE RENTI 12 - VILLAGE MALL 1,2 - VILLAGE PAGRATI 2 - ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 2 - ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX 2 - NANA CINEMAX 1 - ΑΕΛΛΩ CINEMAX 2 - OPTIONS ILION 6 CINOBO OPERA 1,2 - ΑΙΓΛΗ 2 - ΒΑΡΚΙΖΑ 1 - WEST CITY 2 ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ-ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ 1 ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 1 - ΤΡΙΑΝΟΝ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΙΝΕΑΚ

Springsteen: Deliver me from nowhere ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ: Σκοτ Κούπερ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ, Τζέρεμι

Στρονγκ, Πολ Γουόλτερ Χάουζερ ΣΥΝΟΨΗ: H δημιουργία του άλμπουμ «Nebraska»

του Μπρους Σπρίνγκστιν το 1982 σηματοδότησε μια κομβική στιγμή στη ζωή του. Δεν είναι σίγουρο πως το rock’n’roll είναι ικανό να αλλάξει τον κόσμο. Ένα και μόνο άλμπουμ όμως μπορεί να σώσει έναν καλλιτέχνη, με την προϋπόθεση να το κάνει με –και για– την ψυχή του. Το 1982 ο Μπρους Σπρίνγκστιν ήταν ήδη «το Αφεντικό». Φρέσκος από την επιτυχία του με το «River», ο δημιουργός του «Born to run» απολάμβανε τις επικές συναυλίες με την μπάντα του, παραμένοντας παιδί της γειτονιάς, ένας απλός, τίμιος και λιγομίλητος τύπος με πιστούς συνεργάτες, λίγους φίλους, χρυσή καρδιά και βλέμμα που πρόδιδε έναν

23.10.25

ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ άλυτο λογαριασμό από το παρελθόν. Άκουγε το δικό του hit, «Hungry Heart», να παίζει χαρωπά στο ραδιόφωνο και σκυθρωπός άλλαζε σταθμό, ένιωθε πως χρωστούσε κάτι στον εαυτό του, που αν δεν το αναζητούσε, δεν θα μπορούσε να προχωρήσει. Τα γεμάτα ενέργεια διαμάντια από το «Born in the USA», το ομώνυμο τραγούδι, το «I’m on fire», το «Glory Days» και τα υπόλοιπα, είχαν ήδη ηχογραφηθεί, και προς απογοήτευση της ενθουσιασμένης από το αποτέλεσμα εταιρείας του, επέμεινε να μπουν στο ράφι, προβληματίζοντας όσους τον ήξεραν καλά, τον πίστευαν πολύ και υπολόγιζαν τεράστια κεφαλαιοποίηση από το διαγραφόμενα εμπορικότατο υλικό. Ακόμη και ο πιο δικός του άνθρωπος, ο Τζον Λάντο, σάστισε, αν και γρήγορα κατάλαβε πως έπρεπε να τον περιμένει. Ο Σπρίνγκστιν κρύφτηκε στο υπνοδωμάτιό του στην εξοχή του Νιου Τζέρζι και ουσιαστικά οπισθοχώρησε στα παιδικά του χρόνια και σε ένα ζωοφόρο περιβάλλον από το οποίο αισθάνθηκε πως σταδιακά ξέκοψε εντελώς. Οι ρίζες του όμως δεν ήταν αυστηρά γεωγραφικές και βιωματικές: εμπνεύστηκε από ιστορίες παρανόμων και εκείνες της καθολικής Ιρλανδής Φλάνερι Ο’Κόνορ, τη φολκ και τη ροκ μουσική των ειδώλων του, ταινίες όπως τα Σταφύλια της Οργής, το True Confessions και το Badlands του Τέρενς Μάλικ, αλλά και ιστορικά βιβλία, για να γράψει νοσταλγικές, συχνά λυπητερές μπαλάντες προλεταριακής ευαισθησίας και ιδιάζοντος πατριωτισμού, απλές στη φόρμα, αποκλειστικά ακουστικές, σε κριτικό και ανεξάρτητο πνεύμα, και σίγουρα εντελώς προσωπικές. Τις ηχογράφησε με υποτυπώδη, ερασιτεχνικό εξοπλισμό, σε κασέτα, με μικρόφωνο, κιθάρα και φυσαρμόνικα, και δεν ησύχασε μέχρι να τις ακούσει μεταφερμένες σε δίσκο ακριβώς όπως υπαγόρευε το mood της ιδιωτικής ηχογράφησης, με όλες τις ατέλειες της παραγωγικής διαδικασίας και την ενδοσκόπηση που έκρυβαν στον πυρήνα τους. Ένα μόνο κομμάτι, που ήταν και το πιο δύσκολο, έμενε για να ολοκληρώσει το επώδυνο «πακέτο», το «My Father’s House», εκεί που στριμώχτηκαν όλες οι απωθημένες αναμνήσεις από τον κακοποιητικό πατέρα, διαχωρίζοντας το σπίτι του πατριάρχη της οικογένειας από την έλλειψη ασφάλειας και στοργής. Ο σκηνοθέτης της βιογραφικής ταινίας, Σκοτ Κούπερ, το ντύνει υπέροχα σαν ασπρόμαυρο φλασμπάκ βιντεοκλίπ, με τον Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ να παρατηρεί ανήμπορος το τρομαγμένο αγόρι που κάποτε ήταν (δίπλα σε έναν βλοσυρό πατέρα που έμοιαζε περισσότερο με φύλακας ενός ανήλικου κρατούμενου), πλήρως ταυτισμένος με τους καταδιωγμένους από τον δαιμονικό Ρόμπερτ Μίτσαμ μικρούς πρωταγωνιστές της κλασικής Νύχτας του Κυνηγού. Το θλιμμένο βλέμμα του βραβευμένου με Emmy σταρ του «Bear» ταιριάζει με τη θρηνητική περιπλάνηση του Σπρίνγκστιν την περίοδο που πάλευε με την αδιάγνωστη ακόμη κατάθλιψη. Σε στιγμές, φαίνεται ανάλογο με το περσινό A Complete Unknown, αλλά ενώ ο Ντίλαν σκεφτόταν πώς θα ξεφύγει από την ταμπέλα του φολκ ήρωα για να κάνει την τομή προς την ηλεκτρική του περσόνα, το Deliver me from nowhere δεν βυθίζεται στο μυστήριο ενός δύσθυμου καλλιτέχνη, αλλά προσπαθεί να λυτρώσει έναν καθ’ όλα λειτουργικό ήρωα της ροκ από την ψυχική ασθένεια που δεν έχει τα εργαλεία να την αντιμετωπίσει. Στο Νεμπράσκα «έρυτο αυτόν εκ του μηδαμού», όπως θα μεταφραζόταν ο βιβλικός τίτλος, ο Σπρίνγκστιν δικαιώθηκε συγχρονικά και ανα-

δρομικά για την ποιητική του παρένθεση, και ο Σκοτ Κούπερ υπογράφει μια τρυφερή ωδή στην καλλιτεχνική αυτοεκτίμηση, ευτυχώς επικεντρώνοντας την ταινία στο συγκεκριμένο και πολύ σημαντικό χρονικό διάστημα, χωρίς συμβιβασμούς.

VILLAGE RENTI 6 - VILLAGE MALL 5,6,14 - VILLAGE PAGRATI 5 - VILLAGE AG.DIMITRIOS 4 - NANA CINEMAX 4 - ΑΕΛΛΩ CINEMAX 3 - OPTIONS ILION 5 - OPTIONS GLYFADA 1 WEST CITY 3 - ΑΙΓΛΗ 4 - CINOBO OPERA 1,2 - ΔΑΝΑΟΣ 1,2 ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ ΘΕΡΙΝΟ

Αχινός URCHIN

ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ: Χάρις Ντίκινσον Π Ρ Ω ΤΑ Γ Ω Ν Ι Σ Τ ΟΥ Ν : Φρανκ Ντιλέιν, Νταϊάν Άξ-

φορντ, Χάρις Ντίκινσον ΣΥΝΟΨΗ:Στους δρόμους του Λονδίνου, ο Μάικ δίνει

καθημερινά μάχη για την επιβίωσή του. Πολύ σύντομα, χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει, βρίσκεται μπλεγμένος με τον νόμο. Ο Χάρις Ντίκινσον είναι ο εξαιρετικός πρωταγωνιστής από το Τρίγωνο της θλίψης και το Beach Rats, εκεί που μας έδειξε πως ένα καθαρό πρόσωπο κρύβει σοβαρές τρικυμίες – να θυμηθούμε τις πολλές σκηνές της σκεπτόμενης αμηχανίας, ενώ ήταν εκτεθειμένος και υποταγμένος στο έπος του Έστλουντ. Κι επειδή κάποιοι μπορεί να βιάστηκαν να τον κατατάξουν στη ζώνη των φωτογενών ανερχόμενων του mainstream σινεμά λόγω του Babygirl και της σκηνής με το γάλα, εκείνος αγαπά τις ακατάστατες περιπέτειες της Άντρεα Άρνολντ και φαίνεται από το ντεμπούτο του πίσω από την κάμερα. Το Urchin που είδαμε σε παγκόσμια πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών είναι το σύνθετο, καθόλου θορυβώδες πορτρέτο ενός ντικενσιανού αχινού των πεζοδρομίων, του φτωχού και εθισμένου σε ουσίες Μάικ, ενός νέου άνδρα ανέστιου και αδέσποτου, που κλέβει και ψεύδεται και περνά χωρίς δεύτερη σκέψη από τη μια παραβατικότητα στην άλλη, ώσπου γνωρίζει τον έρωτα, ή τουλάχιστον νομίζει πως βρίσκει καταφύγιο στο πρόσωπο μιας γυναίκας που κατανοεί την έλλειψη κέντρου βάρους που ταλαιπωρεί αυτόν και όσους τον πλησιάζουν με αγαθή προαίρεση. Υπάρχει μια σκηνή με έναν καλό Σαμαρείτη που προσπαθεί ειλικρινώς να τον βοηθήσει, από αγωγή και ευγένεια, στα όρια της κοινωνικής ευσπλαχνίας, και δείχνει πόσο ο Ντίκινσον, που έγραψε και το σενάριο, αντιλαμβάνεται πως μια χαμένη ψυχή δεν γιατρεύεται έτσι απλά με ενάρετες πράξεις, τακτοποιημένο αστικό πρωτόκολλο και τυπική εργασιακή αποκατάσταση. Ως σκηνοθέτης, ο Ντίκινσον, που παίζει κι έναν μικρό ρόλο, φιλμάρει διακριτικά κι ευαίσθητα. Ο Αχινός έχει μεν ρεαλιστική όψη, αλλά αποφεύγει την ηθογραφία και πηγαίνει στο ψυχολογικό δράμα, όπως αποτυπώνεται στο ενδιαφέρον φινάλε. Ο πρωταγωνιστής Φρανκ Ντιλέιν μοιάζει με βρετανική απάντηση στον Τζόνι Ντεπ μιας άλλης εποχής, πιο ταπεινός και αυθεντικός.

Πετριχώρα

Η παράσταση-φαινόμενο της Θεσσαλονίκης έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα. ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ στη Θεσσαλονίκη και το εξωτερικό, αφού απέσπασε 3 διεθνή και 2 εγχώρια βραβεία και συγκίνησε περισσότερους από 4.000 θεατές, η Πετριχώρα της DOT Ensemble κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα για 5 μόνο παραστάσεις, στο Θέατρο Nous - Creative space (Τροίας 34). Η Πετριχώρα –η λέξη «πετριχώρ» στην ηπειρώτικη ντοπιολαλιά, που σημαίνει την ιδιαίτερη μυρωδιά της γης μετά τη βροχή– είναι μια μυσταγωγική σκηνική εμπειρία που ζωντανεύει μια παράδοση αιώνων. Βυθιζόμενοι σε μιαν άλλη πραγματικότητα, γινόμαστε κοινωνοί της ιστορίας της Λυγερής, από την πρώτη επαφή της με τη μοίρα, έως την τελική προδοσία από τον Πρωτομάστορα και τους υπόλοιπους συντοπίτες της και τον τραγικό χαμό της στον υγρό τάφο του γεφυριού. Μια πρωτοποριακή διασκευή του θρυλικού δημοτικού τραγουδιού «Το γιοφύρι της Άρτας», η παράσταση του Χάρη Θώμου βυθίζει το κοινό σε μια τελετουργική, σχεδόν υπερβατική εμπειρία. Η «Πετριχώρα» είναι μια παράσταση του θεάτρου της επιτέλεσης που φέρνει τους θεατές πρόσωπο με πρόσωπο με την ίδια την ουσία της παράδοσης. Μέσα από τελετουργικά σχήματα, εκφραστική κίνηση, φωνή και παραδοσιακό τραγούδι, εννέα ηθοποιοί –ένα πολυφωνικό ερμηνευτικό σύνολο που τιμήθηκε για τη συνολική του παρουσία– χτίζουν και γκρεμίζουν αδιάκοπα τον κόσμο της ιστορίας, εμβαθύνοντας στο ερώτημα: «Τι κοινωνία είναι αυτή που χρειάζεται να χτίζει Λυγερές για να προοδεύσει;» Η Πετριχώρα είναι μια χώρα που δεν χτίσαμε, ένα τραγούδι που δεν έχει βρει τα λόγια να πει την αλήθεια, μια πορεία που καλούμαστε να αποφασίσουμε μαζί. Θέατρο Nous – Creative space Τροίας 34, Κυψέλη, 6947 693 405 & 210 8237 333 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 25/10 στις 21:30, Κυρ. 26/10 στις 20:30 Παρ. 31/10 & Σάβ. 1/11 στις 21:30 Κυρ. 2/11 στις 20:30 Εισιτήρια στο more.com και στο ταμείο του θεάτρου.

ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 3 - NANA CINEMAX 6 - ΑΕΛΛΩ CINEMAX 4 - CINOBO OPERA 1,2 - ΔΑΝΑΟΣ 1,2 - ΔΙΑΝΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ - ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ 1

LiFO 23.10.25

83

Brera

Φέρνει στο κέντρο τον αέρα της πιο όμορφης γειτονιάς του Μιλάνου.

Ό

σες φορές έχω πάει στο Μιλάνο, η Μπρέρα είναι το απόλυτο highlight του ταξιδιού. Μια περιοχή στο ιστορικό κέντρο της πόλης που συνδυάζει την αριστοκρατική Ιταλία με τα vibes της σύγχρονης ζωής, που εδώ χτυπούν δυνατά και σε παρασέρνουν. Καφέ, εστιατόρια, fashion stores, λιθόστρωτα δρομάκια ανάμεσα σε χρωματιστές προσόψεις κτιρίων (η via Brera είναι μια από τις ομορφότερες βόλτες του Μιλάνου). Όλα αυτά μέσα σε μια ατμόσφαιρα που μυρίζει τέχνη, δημιουργία και σύγχρονη κουλτούρα – δεν είναι τυχαίο ότι εδώ βρίσκεται η περίφημη Pinacoteca di Brera, που στεγάζεται στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μιλάνου. Πάρε όλο αυτό το vibe και φέρ’ το στην Αθήνα, στην περιοχή της πλατείας Αγίας Ειρήνης, που χρόνια τώρα παραμένει αγαπημένη, παρά τις διαφορετικές όψεις που παίρνει κατά καιρούς. Η αλήθεια είναι πως αυτή η γειτονιά θα μπορούσε να είναι η δική μας Brera και μόλις απέκτησε έναν χώρο που συνηγορεί σε αυτό με όλο του το είναι. Εκεί όπου βρισκόταν το School Pizza, στο νούμερο 8 της πλατείας, η ίδια ομάδα που μας έμαθε μια εξαιρετική πλευρά της ιταλικής γαστρονομίας, έφερε τα πάνω κάτω στον χώρο και δημιούργησε το νέο ιταλικό που ήρθε να δώσει νέα αίγλη στην περιοχή – ή μήπως να επαναφέρει την αίγλη που όλοι είχαμε αγαπήσει; Μάλιστα, το Brera ενώνει δύο κτίρια, αφού εκτείνεται και στο διπλανό, δημιουργώντας έτσι μια νέα αίσθηση στη γειτονιά, που θα αφήσει το στίγμα της. Δύο νεοκλασικά, ένα τριώροφο και ένα τετραώροφο, φιλοξενούν το νέο concept του Τάσου Χέλμη, που έχει αποδείξει έμπρακτα όχι μόνο την αγάπη του για την ιταλική κουζίνα αλλά και τη συνεχή ανησυχία του να παρουσιάζει πλευρές της γαστρονομίας που ξεχωρίζουν. Μαζί με τον Ιταλό σεφ Πίνο Σεκέρι και τη σεφ Μάρθα Παρασκευοπούλου ξεκίνησαν ένα γευστικό road trip στην Ιταλία: ξεκινώντας από τις Συρακούσες και τη Σικελία, πέρασαν από Σιένα και Τοσκάνη για να φτάσουν στον βορρά της χώρας και το Μιλάνο. Μπορείς να φανταστείς μέσα σε όλη αυτήν τη διαδρομή πόσες δοκιμές έκαναν, με παραγωγούς που βγάζουν από αλλαντικά και τυριά μέχρι ξίδι – ναι, ακόμα κι αυτό παίζει τον ρόλο του σε μια πετυχημένη συνταγή. Το αποτέλεσμα αυτού του food casting είναι η δημιουργία ενός μενού που στη βάση του είναι ιταλικό, αλλά η ταυτότητά του παίρνει στοιχεία από τις κουζίνες όλου του κόσμου. Μια κοσμοπολίτικη προσέγγιση της ιταλικής γαστρονομίας όπως ακριβώς τη ζεις στην Μπρέρα, με πιάτα που απαντούν στο hype της εποχής χωρίς να χάνουν την αριστοκρατική καταγωγή τους, με συνταγές που προδίδουν τη μείξη των εθνοτήτων και ταυτόχρονα εκφράζουν τη χαρά της ελευθερίας, σε μια λογική «food has no borders». Αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία υπηρετεί το νέο Italian spot του κέντρου, μέσα σε ένα περιβάλλον σύγχρονο, που δεν του λείπει η φινέτσα, αυτό το κάτι που σε κάνει να νιώθεις όλη τη σημασία της λέξης «κοσμογυρισμένο». Στο μενού φυσικά και θα βρεις το κλασικό Vitello Tonnato –έτσι όπως θα σ’ το μαγείρευαν σε μια osteria του Μιλάνου–, εννοείται ότι θα απολαύσεις pasta (στην κατηγορία αυτή θα υπάρχουν και προτάσεις με φρέσκα ζυμαρικά) φτιαγμένη με όλη την αριστοτεχνία που της αρμόζει για να λέγεται ιταλική, και δεν γίνεται να λείπει η pizza του Νότου, εκείνη με την πολύ λεπτή, επίπεδη ζύμη που αποδεικνύει πως αυτό είναι ένα από τα λίγα comfort food με τόσες πολλές σχολές, εκδοχές και τόπους καταγωγής. Εδώ μιλάμε για ένα ζυμάρι που διαφέρει από το ναπολιτάνικο, γιατί αν και προέρχεται από την ίδια περιοχή, αντλεί την παράδοσή του από τη Σικελία ή την Καλαβρία και είναι πιο τραγανό και λεπτό, χωρίς φουσκωμένο στεφάνι. Πέρα όμως από τις προτάσεις της αμιγώς ιταλικής γαστρονομίας, το

84

LiFO

23.10.25

Brera φέρνει και συνταγές που συνθέτουν ένα ωραίο γευστικό fusion, όπως το μπιφτέκι από μοσχάρι Black Angus με τσιμιτσούρι sauce, το λαυράκι φρικασέ με μαρούλια, μυρώνια και μυρωδικά, ή το φιλέτο από ψαρονέφρι με σάλτσα 4 πιπεριών. Όλα σε απόλυτη αρμονία με μια λίστα κρασιών από τον ελληνικό, ιταλικό και διεθνή αμπελώνα που έχει ετοιμάσει η ομάδα για να ζήσεις μια συνολική εμπειρία και μάλιστα με την ελευθερία που σου προσφέρει ένα all-day στέκι. Το Brera είναι καθημερινά ανοιχτό από τις 9 το πρωί και γίνεται αυθόρμητος προορισμός για πρωινό espresso –δεν θα μπορούσε ένας αληθινά καλός καφές να λείπει από ένα ιταλικό που σέβεται τον εαυτό του– και πιάτα brunch που φτιάχνονται με μεράκι και «σεφίστικη» διάθεση. Μάλιστα, κάθε Κυριακή πρωί του Νοεμβρίου ο σεφ Λευτέρης Τσούγκας του μισελενάτου Delta στήνει μια pop-up brunch εμπειρία που πρέπει να ζήσεις, να γευτείς και να απολαύσεις με όλες σου τις αισθήσεις. Τι καλύτερο από μια κυριακάτικη βόλτα για καφέ και φαγητό στη γειτονιά της Αγίας Ειρήνης; Άλλωστε, η Brera εύκολα θα γίνει καθημερινό στέκι και για μεσημεριανό lunch break, απογευματινό aperitivo ή ραντεβού για dinner. Κάθε Παρασκευή και τα σαββατοκύριακα στα decks του Brera θα ανεβαίνουν guest DJs που θα κάνουν την ατμόσφαιρα ακόμα πιο ζωντανή, ενώ –όπως μας έχει συνηθίσει ο Τάσος– κάθε τόσο θα φιλοξενούνται γαστρονομικά events που κάνουν τη βόλτα στην Αγία Ειρήνη ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Το Brera άλλωστε έρχεται για να δώσει στη γειτονιά το χρώμα που της ταιριάζει και κάτι μας λέει ότι θα καταφέρει.

Μπρέρα, μια περιοχή στο ιστορικό κέντρο της πόλης που συνδυάζει την αριστοκρατική Ιταλία με τα vibes της σύγχρονης ζωής, που εδώ χτυπούν δυνατά και σε παρασέρνουν.

Πλατεία Αγίας Ειρήνης 8 Social: brera.athens

LiFO 23.10.25

85

Βιβλίο

Εικονογράφηση βασισμένη στο εξώφυλλο του βιβλίου «Γεράκια» της Χίλαρι Mαντέλ (εκδόσεις Ψυχογιός).

Καρολίνα Μέρμηγκα: «Η γραφή της Μαντέλ είναι "δύσκολη", όχι από ιδιοτροπία ή σταριλίκι» Η καταξιωμένη συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων μάς μιλάει για τη δύναμη της τέχνης, για το λογοτεχνικό της εργαστήρι αλλά και για τη χαρά της να μεταφράζει Χίλαρι Μαντέλ, τα βιβλία της οποίας επανακυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

απο την τινα μανδηλαρα

86

LiFO

—Ως μεταφράστρια της Χίλαρι Μαντέλ, μιας συγγραφέως που ανανέωσε το ιστορικό μυθιστόρημα, το οποίο αγαπάτε και τιμάτε κι εσείς με τα βιβλία σας, πόσο παρεξηγημένο θεωρείτε ότι μπορεί να είναι ως είδος; Αρκετά. Ο βασικός λόγος πιστεύω πως είναι –και θα το πω ωμά και δυσάρεστα– ότι κάτω από αυτή την ταμπέλα (που εξυπηρετεί κυρίως το μάρκετινγκ και τα ράφια των βιβλιοπωλείων) συχνά στοιβάζονται βιβλία που δεν είναι ούτε ιστορικά ούτε μυθιστορήματα. Αυτό που αποκαλούμε «ιστορικό μυθιστόρημα» είναι, αντίθετα απ’ τον τρόπο με τον οποίο συχνά αντιμετωπίζεται σήμερα, κάτι πολύ δύσκολο: πρέπει να στήσεις έναν κόσμο φανταστικό μέσα σε έναν κόσμο πραγματικό, η σύνδεση να μοιάζει αληθινή, αυτονόητη, οι ραφές της να μη φαίνονται και να αναπνέει με τον ασαφή, ελεύθερο αλλά κρίσιμο τρόπο της λογοτεχνίας. Παράλληλα, πρέπει να τηρείς το αυστηρό πλαίσιο της ιστορικής αλήθειας. Ως προς αυτό

το τελευταίο, προσωπικά πιστεύω πως η λέξη «μυθιστόρημα» δεν παρέχει άφεση αμαρτιών για ιστορικές ανακρίβειες και αυθαιρεσίες. Ένας μη ιστορικός κινδυνεύει να κάνει λάθη, και το πιο πιθανό είναι να κάνει, αλλά θα τα λέμε λάθη. Κάθε συγγραφέας, κάθε «είδους», καλείται να χειρίζεται τα όποια υλικά του με έρευνα και σεβασμό. Η Μαντέλ κάνει όλα τα παραπάνω στην εντέλεια.

—Προφανώς αυτό που λέτε αποδεικνύει ότι το ιστορικό μυθιστόρημα δεν είναι απλώς η αφήγηση ιστοριών με φόντο τα γεγονότα. Κατά πόσο, λοιπόν, πιστεύετε ότι βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας, όπως οι «Άθλιοι», μπορούν να χαρακτηριστούν ιστορικά μυθιστορήματα; Ας φανταστούμε έναν αναγνώστη του 19ου αιώνα που διαβάζει το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι, ή τους Άθλιους του Ουγκό, ή το Κόκκινο και το Μαύρο του Σταντάλ. Αν κάποιος τον ρωτούσε «τι διαβάζεις;» πιστεύετε ότι θα απαντούσε «ένα ιστορικό μυ-

Καρολίνα Μέρμηγκα

θιστόρημα»; Όχι βέβαια. Τα περισσότερα βιβλία με τα οποία μεγάλωσα και μου δίδαξαν τη μαγεία της λογοτεχνίας είναι απλώς σπουδαία μυθιστορήματα· σήμερα όμως κινδυνεύουν να υπαχθούν σε υποκατηγορίες, αφού εμπεριέχουν το «ταξιδιωτικό» ή το «αστυνομικό» ή την «αυτοβελτίωση» κ.ο.κ. Κυρίως εμπεριέχουν την Ιστορία γιατί, όπως γράφει στην πρώτη φράση της εισαγωγής του ο Αλεσάντρο Μανζόνι στο θρυλικό μυθιστόρημά του I Promessi Sposi (1842): «Η Ιστορία μπορεί να οριστεί ως ένας ένδοξος πόλεμος εναντίον του Χρόνου, γιατί απελευθερώνει τα χρόνια που ο Χρόνος φυλάκισε ή και σκότωσε». Το ίδιο όμως και η λογοτεχνία: ζωντανεύει, αποτυπώνει και κάνει αιώνιο τον ανθρώπινο χρόνο. Με στενοχωρεί λοιπόν όταν σκέφτομαι με πόσο υψηλές προδιαγραφές ξεκίνησε αυτό το αγκάλιασμα Ιστορίας - λογοτεχνίας, πόσο ψηλά ήταν ο πήχης, με πόση αγωνία και προσπάθεια υπηρετήθηκε και πώς σήμερα συχνά υποβιβάζεται σε «είδος».

— Ο καθηγητής Θεολογίας στην Οξφόρδη και βιογράφος του Τόμας Κρόμγουελ, Ντάιαρμεϊντ Μακάλοχ, είχε πει ότι «η Χίλαρι έχει επαναφέρει τα ιστορικά πρότυπα μέσα από τον τρόπο που φαντάστηκε τον άνθρωπο». Πόσο, αλήθεια, εφικτό είναι να «εξανθρωπίζεις» μυθικά ή ιστορικά πρόσωπα, όπως έκανε εκείνη με τον Κρόμγουελ, τι είδους παραδείγματα μάς δίνει η Μαντέλ και ποιον ακριβώς τρόπο ακολουθείτε εσείς στο δικό σας λογοτεχνικό εργαστήρι; Υπάρχουν δύο υπερδυνάμεις που στήνουν καραούλι πάνω από τον ώμο του συγγραφέα «ιστορικών μυθιστορημάτων» και μεταξύ τους αλληλοσφάζονται: η μια λέγεται «οι νεκροί είναι ανυπεράσπιστοι», και άρα πρέπει κάποιος να τους υπερασπιστεί, και η άλλη «τα ιστορικά πρόσωπα έχουν πολλές ζωές», άρα υπόκεινται σε αναθεώρηση, επανεκτίμηση, διαχείριση με όποιον τρόπο μας αρέσει. Όταν γράφουμε δηλαδή για αληθινούς ανθρώπους που έζησαν, έπραξαν και πέθαναν, πρέπει αφενός να σεβόμαστε τη μνήμη τους, όπως θα ήθελαν εκείνοι να αποτυπωθεί στον χρόνο, δεδομένου ότι οι ίδιοι δεν μπορούν πια να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, και εναπόκειται σε εμάς να τους προσεγγίσουμε με σεβασμό, προσοχή στην αλήθεια και όχι όπως θα μας βόλευε «λογοτεχνικά»· και αφετέρου, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί μάς απασχολούν ακριβώς επειδή ο βίος τους δεν ήταν μόνον ιδιωτικός αλλά και δημόσιος, άρα επηρέασε, απασχολεί, αφορά όλους μας και σήμερα – δηλαδή μας ανήκει. Το ζητούμενο επομένως είναι μια ισορροπία που προσωπικά βρίσκω εξαιρετικά βασανιστική: σεβασμός μέχρι κεραίας σε όσες ιστορικές πληροφορίες μπορούμε να έχουμε, μαζί με μια προσπάθεια να πλησιάσουμε, να «καταλάβουμε» το ιστορικό πρόσωπο – το οποίο, σας διαβεβαιώ, αποδεικνύεται συνήθως φοβερά φευγαλέο. Από δική μου πείρα, όσο πιο πραγματικά σημαντικός υπήρξε ένας ιστορικός μου ήρωας, τόσο πιο πεισματικά μού αντιστάθηκε. Η Μαντέλ, με τρόπους που βρίσκω σχεδόν μαγικούς, γράφει τόσο αριστοτεχνικά ώστε κάνει εμάς, τους μη Βρετανούς, να παθιαζόμαστε με πρόσωπα και γεγονότα που μας είναι ξένα. Χτίζει τα μυθιστορήματά της συναρπαστικά και, αισθάνεσαι, άνετα, αβίαστα. Αισθάνεσαι ότι βρίσκεται εκεί, ακριβώς δίπλα στον Τόμας Κρόμγουελ, διαβάζει τις κρυφές του σκέψεις, ακουμπά τον σφυγμό του κι ακούει όσα της αποκαλύπτει, σαν κρυπτογραφημένη παρακαταθήκη. Και να, το ερώτημα είναι τι αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του. Η λογοτεχνία ασχολείται πρωταρχικά με το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Και απαντά πως δεν ξέρουμε σχεδόν

23.10.25

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ τίποτα για έναν άνθρωπο, για οποιονδήποτε άνθρωπο. Μόνο για όσα έκανε μπορούμε να μιλήσουμε διστακτικά, και τα υπόλοιπα να τα μαντέψουμε προχωρώντας με μικρή αναμμένη δάδα στη σκοτεινή σπηλιά της ζωής του, φωτίζοντας ελλειπτικά κάποιες γωνιές, κάποια σημεία, πασχίζοντας να εντοπίσουμε το σπουδαιότερο, το κυριότερο, να κάνουμε τη διαδρομή μέσα από το σκοτάδι θελκτική, γοητευτική, συναρπαστική και όχι παραμορφωτική.

—Τα ιστορικά πρόσωπα τα βρίσκετε ή σας βρίσκουν; Με βρίσκουν! Καμιά φορά, μάλιστα, προσπαθώ να τ’ αποφύγω, γιατί ξέρω ότι θα με βασανίσουν. Επειδή είναι «ιστορικά» (με την ευρεία έννοια), μας περιτριγυρίζουν θέλουμε δεν θέλουμε, και αν θέλουμε μπορούμε ν’ ακούσουμε τους ψιθύρους τους, περπατώντας σ’ έναν δρόμο ή έναν κήπο, ή κοιτάζοντας κάποιο κτίριο, ή διαβάζοντας μια επιγραφή. Είναι φαντάσματα φιλικά: δεν απειλούν, δεν επιμένουν, βρίσκονται εκεί δίπλα μας για την περίπτωση που θα θελήσουμε να στρέψουμε το βλέμμα και τις σκέψεις μας προς αυτά. Και ευτυχώς αρκετοί από εμάς θέλουμε, γιατί αν κάτι μας διαφοροποιεί από τα ζώα, είναι η ανάγκη μας για μνήμη: για το παρελθόν που μας καθορίζει τόσο πολύ και που, αν το θελήσουμε, δεν εξαφανίζεται. Αν το θελήσουμε, ο χρόνος, όπως είπε ο Μανζόνι, χάνει τον πόλεμο· και τίποτε δεν πεθαίνει.

—Πόσο σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η έρευνα στη συγγραφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος; Τι ισχύει στη δική σας περίπτωση; Όπως είπα προηγουμένως, είμαι της άποψης ότι η λέξη «μυθιστόρημα» δεν σημαίνει πως αδιαφορούμε μεγαλόπρεπα για την ιστορική ακρίβεια. Επιπλέον, για μένα η Ιστορία είναι το συναρπαστικότερο μυθιστόρημα και δεν έχει νόημα να το αλλάξω. Έχω απόλυτη ανάγκη να βάζω τους χαρακτήρες μου να περπατούν και να μιλούν όπως ήταν, εκεί που ήταν, κάνοντας αυτά που έκαναν. Έχω περάσει εβδομάδες ψάχνοντας να βρω τι καιρό έκανε στο Σύνταγμα στις 5 Σεπτεμβρίου του 1910, όταν έβγαλε ο Βενιζέλος τον περίφημο λόγο του, και γιατί; Ποιος θα αγανακτούσε αν έγραφα ότι έβρεχε, ενώ ο ήλιος έλαμπε; Εγώ. Χρειαζόμουνα να το ξέρω εγώ, για να μπορέσω να στήσω την αφήγησή μου, να φτιάξω τον κόσμο όπου το ιστορικό «μου» πρόσωπο γίνεται αληθινό σε εμένα. Το πιο δύσκολο είναι, πριν από οτιδήποτε άλλο, ο ήρωας να γίνει αληθινός στον συγγραφέα του. Χρειάζομαι λοιπόν τα τοπία του, τους ήχους που ακούει και το έδαφος που πατάει. Και τρέμω αν χρειαστεί να τα επινοήσω!

—Σε ένα πολύ ωραίο και εύστοχο κείμενό σας για τη Μαντέλ στο περιοδικό «Books’ Journal» είχατε γράψει ότι η γραφή της μοιάζει με μια χειροβομβίδα «στρογγυλή, λεία, αναγνωρίσιμη, φαινομενικά αφοπλισμένη, που χωρίς προειδοποίηση εκρήγνυται μπροστά στα μάτια μας, μέσα στα χέρια μας, και θρυμματίζει οποιαδήποτε κρούστα κοινοτοπίας». Μήπως, τελικά, πρέπει έτσι να λειτουργεί η γραφή στα χέρια ενός συγγραφέα, να απειλεί να εκραγεί στα χέρια του και να απαιτεί την αφοσίωσή του πάση θυσία; Ναι. Η γραφή, πιστεύω, δεν πρέπει να είναι ασφαλής, προβλέψιμη, εγγυημένη – και δεν μιλάω μόνο προς όφελος του αναγνώστη,

μιλάω και προς όφελος του συγγραφέα. Είτε διαβάζουμε είτε γράφουμε, όταν η γραφή μάς αιφνιδιάζει σημαίνει ότι «κάτι γίνεται εδώ». Η γραφή της Μαντέλ αιφνιδιάζει συνεχώς, είναι «δύσκολη», και δεν το κάνει από ιδιοτροπία ή σταριλίκι. Ο συγγραφικός της τρόπος είναι ωμός, τραχύς, χειρουργικός και απολύτως γνήσιος – όπως ο κόσμος της. Ενώ πραγματεύεται βασιλείς και βασίλισσες, δόξες και μεγαλεία, μας δίνει αίμα, βρόμα, σπέρμα, ψέμα, προδοσία, τρόμο, και το δυσκολότερο απ’ όλα, το πολυπρισματικό της ανθρώπινης ύπαρξης: το καλό, το κακό, το μοχθηρό, το αστείο, το ηλίθιο, το άτυχο, το τυχαίο. Μας τα δίνει έτσι που τα πιάνουμε, τα μυρίζουμε – υπάρχουν στιγμές που κρατάμε τη μύτη μας ή κλείνουμε τα μάτια μας, τόσο συγκλονιστικά ανελέητη είναι η γραφή της. Γι’ αυτό και, ενώ γράφει για την αγγλική Ιστορία, το έργο της αφορά, πιστεύω, όλους.

—Νομίζω επίσης, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, πως η Μαντέλ ήταν η μόνη Βρετανή συγγραφέας που έχει κερδίσει δύο φορές το Booker, και με το τρίτο μέρος της τριλογίας της, τον «Καθρέφτη και το φως», το οποίο έχετε μεταφράσει, έφτασε έως τις μικρές λίστες του ίδιου βραβείου. Πόσο, αλήθεια, πιστεύετε ότι τα βραβεία και οι αντίστοιχες υποψηφιότητες βοηθούν μια συγγραφέα να προχωρήσει; Πιστεύετε ότι θα προχωρούσε ούτως ή άλλως; Βοηθούν πάρα πολύ, υποψηφιότητες, βραβεία, έπαινοι, σχόλια, ακόμα και διεισδυτικές κριτικές, κι ας μην είναι επαινετικές. Βοηθά οτιδήποτε σε κάνει να πάψεις να αισθάνεσαι δημιουργικά αόρατος κι ανύπαρκτος, ότι ρίχνεις μπουκάλια στο πέλαγος, γιατί λίγοι νομίζω είναι οι δημιουργοί που τους είναι αρκετή η αυτοπεποίθησή τους (εγώ, αν μου πουν ότι κάτι δικό μου είναι για τα σκουπίδια, θα τρέξω να το πετάξω.) Και γενικότερα, βοηθά οτιδήποτε αναζωογονεί τις συζητήσεις, τις διαφωνίες, την ανάγκη να έχεις μια δική σου άποψη (γνήσια ελληνικό αυτό), και κάνει τη λογοτεχνία υπόθεση όλων μας. Φρεσκάρει τον πολιτισμό μας.

—Έχω επίσης την αίσθηση ότι η κυκλοφορία των βιβλίων της Μαντέλ, μιας γυναίκας που έχει διαμορφώσει το δικό της φανατικό κοινό, όπως και η Άτγουντ, έρχεται σε μια εποχή που η Ιστορία απλώνει και πάλι πάνω από την Ευρώπη τα σκοτάδια της. Θεωρείτε ότι αυτή η σκοτεινή περίοδος καθιστά τα βιβλία της με έναν παράδοξο τρόπο επίκαιρα; Όσο πιο σκοτεινή είναι η περίοδος τόσο πιο επίκαιρη γίνεται αυτή η σχέση Ιστορίας - λογοτεχνίας. Γιατί ξυπνά όσα νομίζαμε ότι ο χρόνος εξαφάνισε, τα ζωντανεύει, με όσα έχουν να μας πουν – κι έχουν πάντα πολλά να μας πουν. Όταν πρόκειται για αληθινή λογοτεχνία, ακόμα κι αν αφορά την Αγγλία του 16ου αιώνα, αποκαλύπτει όσα ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει: τις ανθρώπινες αδυναμίες και το μεγαλείο τους, τους τρόπους που οι προσδοκίες και οι προθέσεις συγκρούονται με το τυχαίο, και κάποιες φορές νικιούνται και άλλες φορές νικούν. Η ανθρώπινη περιπέτεια διαμέσου των αιώνων δεν αλλάζει στην ουσία της πάρα πολύ, και αυτό είναι το τρομακτικό αλλά και παρηγορητικό, ο συναγερμός αλλά και το αποκούμπι που μας προσφέρει η λογοτεχνία.

Όταν πρόκειται για αληθινή λογοτεχνία, ακόμα κι αν αφορά την Αγγλία του 16ου αιώνα, αποκαλύπτει τις ανθρώπινες αδυναμίες και το μεγαλείο τους, τους τρόπους που οι προσδοκίες και οι προθέσεις συγκρούονται με το τυχαίο.

LiFO 23.10.25

87

NEEΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Μουσική

Οι Tame Impala φτιάχνουν έναν δίσκο εμπνευσμένο από τα bush doofs της Αυστραλίας

INFO Το άλμπουμ των Tame Impala «Deadbeat» κυκλοφορεί στις δημοφιλείς πλατφόρμες.

απο τη μαρια παππα

88

LiFO

Το «Deadbeat» είναι μια lo-fi ωδή στα rave πάρτι από ένα από τα σπουδαιότερα ροκ συγκροτήματα των ’10s.

Θ

α περίμενε κανείς ότι οι ημέρες που ο Κέβιν Πάρκερ τραγουδούσε το κορυφαίο «Feels Like We Moving Backwards» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Όχι ακριβώς, αφού στο καινούργιο του άλμπουμ, απ’ ο,τι φαίνεται, το παρελθόν συνεχίζει να τον στοιχειώνει. Το «Feels Like We Moving Backwards» ήταν τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα και αγαπημένο του εγχώριου ραδιοφωνού – κάτι που δεν συμβαίνει ούτε με την Taylor Swift εδώ, άρα είναι ιδιαίτερα σπάνιο για ένα indie rock κομμάτι από μια αυστραλέζικη μπάντα. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Κέβιν Πάρκερ είναι ο βασικός δημιουργός πίσω από τους Tame Impala. Οι Tame Impala δηλαδή δεν είναι ακριβώς ένα γκρουπ με την παραδοσιακή έννοια, αλλά το προσωπικό του μουσικό όχημα. Ένα πρότζεκτ που ξεκίνησε το 2007 στο Περθ της Αυστραλίας, κυκλοφορώντας τις ψυχεδελικές «σπιτικές» ηχογραφήσεις του στο Myspace. Έναν χρόνο αργότερα, όταν υπέγραψε στη Modular Recordings, αποφάσισε να προσλάβει μέλη για να τον συνοδεύουν στις ζωντανές του εμφανίσεις. Το όνομα που διάλεξε για το πρότζεκτ σημαίνει «εξημερωμένη αντιλόπη». Ο ίδιος ο Πάρκερ έχει πει ότι διάλεξε το όνομα γιατί του άρεσε η εικόνα ενός άγριου ζώου που έχει επαφή με τον άνθρωπο χωρίς να χάνει τα χαρακτηριστικά που έχει από τη φύση του – κάτι που χαρακτηρίζει και τη μουσική του: ψυχεδελική και «ακατέργαστη» μεν, αλλά και

προσιτή, ονειρική και μελωδική. Οι Tame Impala μπορεί να όρισαν τι σημαίνει σύγχρονος ψυχεδελικός ήχος με δύο αριστουργηματικά ροκ άλμπουμ στη δισκογραφία τους, το «Innerspeaker» (2010) και το «Lonerism» (2012), όμως στην πορεία το ενδιαφέρον του Πάρκερ για την ποπ τον έκανε να στραφεί προς το συγκεκριμένο μουσικό είδος. Το «Currents», που κυκλοφόρησε το 2015, περιείχε τη μεγαλύτερη επιτυχία τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Το «The Less I Know the Better» έχει κάνει πάνω από 2 δισεκατομμύρια streams στο Spotify μέχρι στιγμής. Ήταν το άλμπουμ που τον καθιέρωσε ως ποπ σταρ, αλλά κυρίως ως έναν από τους πιο περιζήτητους παραγωγούς στο mainstream μουσικό στερέωμα. Μερικές από τις δουλειές του περιλαμβάνουν συμπαραγωγές στο «Joanne» της Lady Gaga, το «After Hours» του Weeknd, το «Astroworld» του Travis Scott και πιο πρόσφατα το «Radical Optimism» της Dua Lipa. Μέχρι και η Rihanna έκανε μια διασκευή στο «New Person, Same Old Mistakes», η οποία υπάρχει στο άλμπουμ της «Anti».

To «Deadbeat», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, είναι το πέμπτο κατά σειρά άλμπουμ τους. Είχε προηγηθεί το «The Slow Rush» (2020), το οποίο, όπως αποκάλυψε σε μια συνέντευξή του ο Πάρκερ, δεν ήταν από τις αγαπημένες του δουλειές. Στο «Deadbeat» υιοθετεί πάλι ένα νέο ύφος. Είναι η πρώτη του δουλειά που δεν περιέχει ούτε μια ροκ στιγμή. Σύμφωνα με τον Chris

Deville: «Οι Tame Impala έχουν μεταμορφωθεί σταδιακά από ένα από τα σπουδαιότερα ροκ συγκροτήματα της γενιάς τους σε… κάτι άλλο». Μια φυσική μετεξέλιξη από τα χορευτικά ποπ μονοπάτια σε έναν ήχο πιο ηλεκτρονικό και εντελώς techno ανά στιγμές. Κάτι που είναι εμφανές από τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το «My Old Ways», το κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ. Ξεκινάει κουλά, σαν να είναι ντέμο, με τον Πάρκερ να τραγουδάει πάνω στον ήχο ενός πιάνου, χτίζοντάς τον όσο προχωράει με επιπλέον synth ήχους, προτού καταλήξει να ακούγεται σαν ένα μεσογειακό disco house anthem, από αυτά που ακούει κανείς το καλοκαίρι στην παραλία και τα beach bar. Δεν πρέπει να προκαλεί και μεγάλη έκπληξη το τελευταίο. Ο ήχος του, ήδη από τα ψυχεδελικά του χρόνια, πάντοτε ταίριαζε περισσότερο στους ζεστούς μήνες του χρόνου. Ο Πάρκερ έφτιαξε το άλμπουμ σε μια παραθαλάσσια κατοικία που αγόρασε το 2020, στο Yallingup, κοντά στο Περθ. Ένα πανέμορφο σπίτι, χτισμένο πάνω σε έναν γκρεμό με θέα στην παραλία Injidup και το Εθνικό Πάρκο Leeuwin-Naturaliste. Μια τοποθεσία όπου στα ’90s διοργανώνονταν μεγάλα raves, τα περίφημα bush doofs, όπως ονομάζονται στην Αυστραλία, από τον υπόκωφο ήχο που κάνει το μπάσο όταν ακούγεται από μεγάλα ηχεία – ένας ήχος που σημαδεύει ηχητικά αυτό το άλμπουμ. «Η λέξη “Doof” ξεκίνησε ως υποτιμητικός όρος, για να περιγράψει τη μουσική των κλαμπ, γιατί από μακριά το μόνο που ακούς είναι “ντουφ, ντουφ, ντουφ”», όπως αναφέρει ο ίδιος πιο διεξοδικά σε μια μεγάλη συνέντευξή του στο «New Yorker». «Πάντα με ενέπνεε πάρα πολύ αυτή η σκηνή. Ένα μέρος της επιθυμίας μου να φτιάχνω αυτό το είδος μουσικής είναι για να μεταφερθώ εκεί – για μένα, αυτό είναι η μουσική Νιρβάνα. Μπήκα και στην ψυχεδελική ροκ για τον ίδιο λόγο· αυτή η ιδέα της ατέλειωτης, υπνωτικής μουσικής, με την οποία μπορεί να συντονιστεί ένα ολόκληρο πλήθος ανθρώπων μέσα σε ένα χωράφι». Η αίσθηση που περιγράφει αντικατοπτρίζεται απόλυτα στο σχεδόν 8λεπτο έπος «Ethereal Connection», το οποίο πάλι δεν είναι τόσο στρέιτ όσο ακούγεται με τα out of place φωνητικά του –που θυμίζουν τον Panda Bear– να διακόπτουν τη ροή του beat, δημιουργώντας άλλη μια κουλή συνθήκη. Από την άλλη, κομμάτια σαν το «Dracula» κρύβουν μια εμμονή με τον Michael Jackson και το disco-funk του «Thriller» ή τους Beatles στο «See You on Monday». Θεματικά, το «Deadbeat» –που σημαίνει «άχρηστος»– μιλάει για την αμφιταλάντευση ανάμεσα στην καθημερινότητα με την οικογένειά του και σε έναν πιο ξέφρενο τρόπο ζωής, παρέα με τους φίλους του. Καθώς έγραφε το νέο του άλμπουμ έγινε πατέρας για δεύτερη φορά – έχει έναν γιο και μια κόρη με τη σύντροφό του. Στο ασπρόμαυρο εξώφυλλο φωτογραφίζεται με την κόρη του. Και μπορεί να έφτιαξε ένα ηλεκτρονικό, χορευτικό άλμπουμ για κλαμπ και πάρτι, αλλά αν κάτι σίγουρα δεν έχει αφήσει πίσω του είναι η αγάπη του για την ψυχεδέλεια και τις neon αποχρώσεις. Η μουσική του συνεχίζει να εκφράζει μια τάση απόδρασης, ακόμη και όταν τραγουδάει για τις αποτυχίες και τους προβληματισμούς του, ενώ κουβαλάει ασυνείδητα μια σπάνια νοσταλγική lo-fi χροιά που την κάνει έξτρα ιδιαίτερη, σαν να ανήκει περισσότερο σε ένα φαντασιακό παρελθόν παρά σε ένα κοντινό μέλλον.

23.10.25

Mlink Studios Η καρδιά της ηλεκτρονικής μουσικής χτυπά στην Αθήνα.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ πιο ταιριαστό πάντρεμα από αυτό της ηλεκτρονικής μουσικής με την αρχιτεκτονική του ’50. Tο Mlink Studios είναι από μόνο του ένα καλλιτεχνικό statement και έχει βρει τον κατάλληλο χώρο σε ένα αρχοντικό στην καρδιά της Αθήνας, θυμίζοντας πρότζεκτ της Κεντρικής Ευρώπης. Ένα ζωντανό hub ηλεκτρονικής μουσικής όπου DJs, producers, visual artists και μαθητές μοιράζονται ιδέες και έμπνευση για τον ηλεκτρονικό ήχο. Από DJ rooms και Music Production Studios μέχρι Synth Room και κοινόχρηστους χώρους που θυμίζουν καλλιτεχνική κολλεκτίβα, το Mlink είναι φτιαγμένο για να προκαλεί συνεργασίες, να γεννά πρότζεκτ και να συνδέει τους ανθρώπους που αγαπούν την ηλεκτρονική μουσική. Όλα τα δωμάτια είναι εξοπλισμένα με state-of-the-art gear, στα πρότυπα των πιο εξελιγμένων στούντιο του εξωτερικού, και προσφέρουν υπηρεσίες από music production και ηχογράφηση μέχρι live streaming DJ sets και sessions με vintage synthesizers. Στον ίδιο χώρο στεγάζεται και η A2LTD, η πιο ιστορική σχολή ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα, που μετρά πάνω από 20 χρόνια εμπειρίας. Τα σεμινάρια DJing, Music Production και Analog Live Performance λειτουργούν σαν ένα πραγματικό launchpad για νέους καλλιτέχνες, οι οποίοι θέλουν να γνωρίσουν καλύτερα τον χώρο και πολλοί από τους οποίους βρίσκονται να δουλεύουν σε μεγάλα events, labels ή να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό. Το Mlink Sudios έχει πολλές ταυτότητες. Ανάμεσα σε αυτές είναι ότι αποτελεί μια σκηνή όπου φιλοξενούνται projects όπως το Add Radio, που εκπέμπει 24/7, 365 μέρες τον χρόνο ηλεκτρονική μουσική, ενώ παλιότερα σε αυτόν τον χώρο λειτουργούσε το FKLUB Virtual Club, το πρώτο online club της Ελλάδας που γεννήθηκε μέσα στην καραντίνα και έγινε το #1 DJ streaming hub. Παράλληλα, η δισκογραφική του studio, Mlink Records μετρά ήδη περισσότερες από 50 κυκλοφορίες Ελλήνων καλλιτεχνών, με πολλά κομμάτια να υποστηρίζονται από ονόματα διεθνούς φήμης όπως ο Chris Stussy. Η ομάδα του Mlink Studios διοργανώνει κάθε χρόνο το event Open Days με καλεσμένους καλλιτέχνες και παραγωγούς από Ελλάδα και εξωτερικό για workshops, παρουσίαση εξοπλισμού, συνεντεύξεις και DJ sets. Όταν μάλιστα ανοίγει ο καιρός, οι ξεχωριστές δράσεις μεταφέρονται στην ταράτσα, με θέα την Ακρόπολη και τον ηλεκτρονικό ήχο να τον συνδέεται με τον αθηναϊκό ουρανό. Το Mlink Studios έχει έρθει για να στήσει μια ολόκληρη εμπειρία, έναν μικρόκοσμο με πρωταγωνιστή την ηλεκτρονική μουσική και καλεσμένους όλους όσοι ζουν σε αυτόν τον παλμό. Τιμολέοντος 18, Αθήνα, Social: mlink_studios

LiFO 23.10.25

89

î

Nasilia Jewelry Χειροποίητα σκουλαρίκια με πολύχρωμες πέτρες. nasiliajwlry.com

THE

good LiFO

PERS O N A L S H OP P E R î

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Αφίσα του έργου «Glass Tears (for Man Ray)» της Marlene Dumas, στο πλαίσιο της έκθεσης «Marlene Dumas: Cycladic Blues». cycladic.gr

ò

IKEA Mπολ σερβιρίσματος VARMBLIXT με καπάκι. ikea.gr

î

Adidas Sneakers Superstar με premium σουέντ και συνδυασμό χρωμάτων. adidas.gr

ò

Xiaomi

ô

Ellesse

Xiaomi 15T Pro με τριπλή κάμερα Leica και τηλεφακό 5x.

Φούτερ με ψηλό λαιμό σε μπλε χρώμα.

public.gr

Shop & Trade

ñ

Happy Socks Unisex κάλτσες με σχέδιο Pegasus Land.

ΑΠΟ

ΤΗ

LIFO

TEAM

atticadps.gr

90

LiFO

ò

JYSK Κοτλέ πουφ AARS σε σκούρο γκρι. jysk.gr

23.10.25

ΚΑΜΙΆ ΦΟΡΆ, ΤΟ ΜΆΘΗΜΑ ΞΕΚΙΝΆ ΛΊΓΟ ΈΞΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΤΆΞΗ

THE

good LiFO

Και η φύση γίνεται το σοφότερο βιβλίο.

Ο

χειμώνας στο νησί έχει τη δική του ταυτότητα. Είναι ήσυχος, απλός, ρυθμικός. Ο χειμώνας στο νησί είναι των ντόπιων. Αυτών που γνωρίζουν καλά από αυθεντική εκτίμηση και σεβασμό για τον τόπο τους. Τα καλοκαιρινά καΐκια έχουν αράξει, οι ταβέρνες κλείνουν νωρίς και τα σοκάκια γεμίζουν με το φθινοπωρινό φως και τη μυρωδιά της βρεγμένης πέτρας. Η υγρασία τούς σηκώνει όλους νωρίς το πρωί. Ο καφές που αχνίζει στο μαρμάρινο τραπεζάκι του καφενείου γίνεται απαραίτητος. Οι παιδικές μελωδικές φωνές σταματούν να ανταγωνίζονται τον θόρυβο της τουριστικής σεζόν και ακούγονται πλέον πιο καθαρές, πιο γεμάτες, ακόμα πιο ήρεμες μέσα στη χαρούμενη έντασή τους. Η κυρία Ελένη, δασκάλα της Β’ Δημοτικού, έχει ετοιμάσει την πρώτη εκδρομή της χρονιάς για την τάξη της. Τα παιδιά περιμένουν στο σχολείο με ανυπομονησία την ανακοίνωσή της, για να επιβεβαιωθούν οι ψίθυροι, αλλά και τα κρυφά χαμόγελα. «Σήμερα», λέει η κυρία Ελένη, καθώς ανοίγει την πόρτα της τάξης, «θα κάνουμε κάτι λίγο διαφορετικό. Θα κατευθυνθούμε προς την παραλία, αλλά όχι μόνο για να διασκεδάσουμε. Θα παρατηρήσουμε τη χλωρίδα της περιοχής, θα μαζέψουμε τα υλικά που θα χρειαστούμε και… θα φτιάξουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο παζλ. Κοχύλια, πέτρες, φύκια, ξύλα – καθένας από εσάς θα διαλέξει τα δικά του κομμάτια και θα τα τοποθετήσει στο κοινό μας έργο τέχνης. Έπειτα θα το κρεμάσουμε στην τάξη ως το δικό μας “παράθυρο στη θάλασσα”. Συντροφιά για τον χειμώνα, αλλά και υπενθύμιση για το επόμενο καλοκαίρι». Τα παιδιά ξεκινούν με τα πόδια προς την παραλία, διασχίζοντας τα δρομάκια που μοσχοβολούν καμένο ξύλο από τις σόμπες των σπιτιών. Ο αέρας μυρίζει αλάτι και πεύκο. Η κυρία Ελένη περπατά αργά, εξηγώντας πως κάθε φυτό που ξεπροβάλλει ντροπαλά μέσα από τις πέτρες έχει τον δικό του ρόλο στο οικοσύστημα. Φτάνοντας στην παραλία, τα παιδιά χωρίζονται σε μικρές ομάδες, σαν να παίζουν ένα παιχνίδι θησαυρού: ποιος θα βρει το πιο ωραίο κοχύλι, το πιο στρογγυλό βότσαλο, το πιο περίεργο ξύλο; Η άμμος τρίβεται ανάμεσα στα μικρούτσικα δάχτυλά τους καθώς μαζεύουν με ενθουσιασμό τα ευρήματά τους. Παρότι η παραλία έχει καθαριστεί πριν από λίγες μέρες από εθελοντές –ντόπιους και μη– με πολύ μεγάλη επιτυχία, αλλά και συμμετοχή, ένα παιδί ανακαλύπτει ένα μικρό κομματάκι πλαστικού, μισοθαμμένο στην άμμο. Όλοι πλησιάζουν με περιέργεια. «Μπορούμε να το κρατήσουμε και να το εντάξουμε στο παζλ μας. Ακόμη και κάτι που δεν ανήκει στη φύση, μπορεί να γίνει μέρος της ιστορίας μας», τους προτρέπει με χαμόγελο η δασκάλα. Το παζλ αρχίζει να παίρνει μορφή, κάθε κομμάτι που συλλέγουν τοποθετείται με λεπτές, προσεκτικές κινήσεις, τα γέλια και οι φωνές τους γεμίζουν την παραλία. Κάποια παιδιά κάνουν μεταξύ

τους μικρούς διαγωνισμούς για το ποιος θα βάλει το επόμενο κοχύλι στη σωστή θέση, ενώ άλλα προσπαθούν να συνθέσουν χρώματα και σχήματα με βάση το τελικό σχέδιο που έχουν φανταστεί. Η μικρή Μαρία, με μάτια που λάμπουν, πλησιάζει τη δασκάλα: «Κυρία, θυμάστε που σας είδαμε όταν ο μπαμπάς μου κι εγώ συμμετείχαμε στον καθαρισμό της παραλίας το καλοκαίρι;» Δυο-τρεις συμμαθητές της σπεύδουν να προσθέσουν τις δικές τους εμπειρίες από εκείνη την ημέρα. Κάποιος μάζεψε αμέτρητα πλαστικά μπουκάλια και ένας άλλος ανακάλυψε ένα παλιό δίχτυ ανάμεσα στα βράχια. Η δασκάλα ξέρει ακριβώς για τι πράγμα μιλούν. Είχε βρεθεί κι εκείνη στην ίδια παραλία για το «Plastic Free Greece», που δυσκολεύονται να προφέρουν στα αγγλικά οι μαθητές της. Και σήμερα, η εκδρομή τους φαίνεται σαν μια μικρή «επανάληψη» εκείνου του καλοκαιρινού μαθήματος, που απλώς αλλάζει εποχές. Απαθανατίζει τη στιγμή με την Polaroid της και περιμένει τη φωτογραφία να βγει ζεστή ζεστή. Τα παιδιά σκύβουν γύρω της για να δουν την εικόνα: το παζλ μισοτελειωμένο, τα κοχύλια γυαλίζουν στον ήλιο, το μικρό κομματάκι πλαστικού ενσωματώνεται σαν ένα περίεργο, πολύχρωμο στολίδι στη σύνθεση. Στο φόντο, ο ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει σιγά σιγά πίσω από τα ψηλά βουνά. Η κυρία Ελένη παίρνει δύο παιδιά από το χέρι και τα παροτρύνει να κοιτάξουν γύρω τους. «Όλα όσα βλέπετε, από την παραλία μέχρι τα δέντρα, τις πέτρες και τα κοχύλια, είναι ένα μεγάλο παζλ. Και κάθε φορά που φροντίζουμε ένα κομμάτι του, κάνουμε τον κόσμο λίγο πιο όμορφο και αρκετά πιο χρήσιμο για όλους μας». Τα παιδιά σηκώνουν τα κεφαλάκια τους, κοιτάζοντας τη δημιουργία τους από ψηλά. «Τέλειο, κυρία!» «Αληθινό έργο τέχνης, μοναδικό», προσθέτει εκείνη. Το «παράθυρο στη θάλασσα» θα τοποθετηθεί την επόμενη μέρα στον τοίχο της αίθουσας, δίπλα από τον πίνακα. Και τα παιδιά θα μπορούν να ταξιδεύουν εκεί με ένα λοξό βλέμμα κάθε φορά που θα νιώθουν αυτή την ανάγκη. Η φροντίδα για τη φύση δεν είναι μόνο καθήκον αλλά παιχνίδι, ανακάλυψη, χαρά. Είναι το εσωτερικό μας κάλεσμα προς την ισορροπία. Και του χρόνου το καλοκαίρι ίσως, κάπου στην ίδια παραλία, άλλοι άνθρωποι –μεγαλύτεροι, μικρότεροι, γνωστοί ή άγνωστοι– να σκύψουν ξανά στην άμμο για να φτιάξουν το δικό τους παζλ. Εθελοντικά, σαν μια παρέα ή και σαν φίλοι κολλητοί από το σχολείο. Γιατί καμιά φορά, τα πιο μεγάλα μαθήματα δεν γράφονται στον πίνακα, αλλά λίγο πιο δίπλα, στο πεδίο. Και τότε, η φροντίδα απλώνεται, όπως η άμμος που κολλάει στα παπούτσια και ταξιδεύει μαζί μας όπου εμείς την πηγαίνουμε. Και αν μάθουμε αυτή την ισχυρή μεταδοτικότητα, τότε όντως θα έχουμε πετύχει πολλά από αυτά τα μικρά πράγματα που φαίνονται με τον καιρό τόσο μα τόσο μεγάλα. Αυτά είναι τα σημαντικά που αξίζουν μια υπενθύμιση για μια πιο βιώσιμη και ανθεκτικότερη υποθήκη του μέλλοντος.

LiFO 23.10.25

91

good LiFO

ΕΧΕΙΣ Γ Ο Υ Σ Τ Ο

THE

Μυρτώ Παπαηλιού Σ Χ Ε Δ Ι Ά Σ Τ Ρ Ι Α Μ ΌΔΑΣ

Ποια είσαι και με τι ασχολείσαι; Είμαι η Μυρτώ και είμαι σχεδιάστρια μόδας και proud founder του brand ρούχων Adelie Pengu. Εμπνέομαι από τα χρώματα, τις γραφικές τέχνες και το interior design. Είμαι ταμένη σπιτόγατα, φίλη του χειμώνα και όχι του καλοκαιριού, fan των παπουτσιών και λάτρις των γλυκών! Πώς διαλέγεις τα ρούχα σου; Διαλέγω τα ρούχα μου βάσει χρωμάτων και συναισθηματικής αξίας· με κάποια σχέδια είμαι πιο δεμένη απ’ ό,τι με άλλα! Σίγουρα δεν κρατάω όλα τα ρούχα όλων των συλλογών, όπως πολλοί μπορεί να φαντάζονται. Τι έχεις στις τσέπες σου ή στο τσαντάκι σου; Συνήθως κρατάω πολλές τσάντες που God knows τι έχουν μέσα, αλλά στο βασικό τσαντάκι μου έχω πάντα το ποίημα «λεφτά-κλειδιά-κινητό-γυαλιά» και ένα έξτρα πορτοφολάκι με πρώτης ανάγκης καλλυντικά. Τι φοράς και πόσο κοστίζει; Φοράω παπούτσια Lazy Oaf που πρέπει να έκαναν 110-120 λίρες, παντελόνι Adelie Pengu (145€), πουκάμισο Adelie Pengu (115€), overshirt Adelie Pengu (154€), σκουλαρίκια Adelie Pengu x Diesblon (30€), Redy pin (8€), ένα selection από δαχτυλίδια Prigipo και Kakuru απ’ τα οποία άλλα ήταν δώρο και άλλα μεταξύ 20€ και 70€, ένα κολιέ Charms που μου το έκανε δώρο μια αγαπημένη φίλη και ένα τέλειο κολιέ Cat Black που πρέπει να έκανε 20-30€. Πού πας τώρα; Σήμερα είναι Δευτέρα, οπότε, εφόσον το μαγαζί είναι κλειστό, πάω να κάνω το σούπερ μάρκετ της εβδομάδας και άλλες εξωτερικές δουλειές. @adelie_pengu

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ ΦΩΤΟ: ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΔΟΜΕΝΙΚΟΣ

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο lifo.gr.

92

LiFO

23.10.25

Κ ΑΘΕ Σ Α Β ΒΑΤΟ ΣΤΟ Li FO.g r

K HPH A HOEIA ΑΠΟ ΤΟΝ

Α ΡΗ ΔΗ ΜΟΚ ΙΔΗ LiFO 23.10.25

93

starfax

ΣΚΟΡΠΙΟΣ [23.10/22.11] Με την είσοδο του Ερμή στον Τοξότη και στον τομέα των περιουσιακών σας στοιχείων στις 29/10 θα αναζητήσετε μια ιδέα που θα σας αποφέρει χρήματα. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα είναι καλή εποχή για να επικοινωνήσετε με ανθρώπους και να ανταλλάξετε ιδέες ή να αποκτήσετε πληροφορίες που θα ενισχύσουν την οικονομική σας κατάσταση. Το πιο σημαντικό είναι να είστε ενήμεροι για οποιαδήποτε αρνητικότητα προκύπτει σε ό,τι σχετίζεται με τα χρήματα. Μια στροφή προς τη θετικότητα θα συμβάλει στην ευημερία σας. Στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου, η Αφροδίτη, σε σύγκρουση με τον Δία, μπορεί να ενισχύσει την ανάγκη σας για ταξίδια και στιγμές με τον εαυτό σας και ενδεχομένως να κάνετε υπερβολές. Η ανάγκη σας να ξεφύγετε από τη ρουτίνα θα σας ωθήσει σε σπατάλες.

27 οκτωβριου2 νο ε μ β ρ ιου 20 25

ΤΟΞΟΤΗΣ [23.11/21.12] Με την είσοδο του Ερμή στο ζώδιό σας στις 29/10 τελειώνει ο μήνας και σας ενθαρρύνει να μιλήσετε περισσότερο από το συνηθισμένο. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1, είτε στείλετε μήνυμα σε έναν φίλο, είτε παρουσιάσετε μια ιδέα στον εργοδότη σας, είτε προωθήσετε το podcast σας, η χρήση της πνευματικής σας δύναμης θα σας βγάλει ασπροπρόσωπους. Το ξεκίνημα του Νοεμβρίου θα είναι αφιερωμένο στην καρδιά σας. Αυτό συμβαίνει επειδή η Αφροδίτη στον τομέα της φιλίας σας συγκρούεται με τον κυβερνήτη σας, τον Δία, ενισχύοντας την ανάγκη σας να μοιραστείτε την αγάπη και τη γενναιοδωρία σας. Είναι η ιδανική στιγμή να οργανώσετε μια συγκέντρωση φίλων ή να δημοσιεύσετε μια πρόσκληση σε ένα ευρύτερο κοινό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενδεχομένως να κάνετε, μέσω φίλων, μια καινούργια γνωριμία που θα σας γοητεύσει. Μη βιαστείτε να εκφράσετε το ενδιαφέρον σας. ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ [22.12/19.1] Μια εποχή έντονης εσωστρέφειας ξεκινά με την είσοδο του Ερμή στον Τοξότη και στον τομέα του ψυχισμού σας, φέρνοντας στο φως αναμνήσεις, μερικές από τις οποίες μπορούν να δημιουργήσουν μια ξεκάθαρη εικόνα για μια τρέχουσα κατάσταση. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1, δίνοντας προσοχή στη διαίσθησή σας, θα φωτίσετε αυτά που πρέπει να γνωρίζετε, ωστόσο, θα πρέπει να έχετε τον νου σας για πιθανό παρασκήνιο στην εργασία και για κρυφούς εχθρούς. Ο Νοέμβριος ξεκινά με το τετράγωνο της Αφροδίτης με τον Δία που μπορεί να προκαλέσει κάποια ένταση σε μια στενή σχέση σχετικά με την εργασία σας. Να είστε προσεκτικοί και να μην υπόσχεστε περισσότερα από όσα μπορείτε να δώσετε στο αφεντικό ή τον σύντροφό σας, ειδικά όσον αφορά τον χρόνο σας. Ο συνδυασμός εργασίας και διασκέδασης δεν θα ευνοηθεί.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ [20.1/19.2] Οι κοινωνικές

από τη μα ρ ιβ ίκυ καλλέ ρ γ η (s tar f ax@ li f o. g r )

94

LiFO

επικοινωνίες θα εκτοξευθούν, καθώς ο Ερμής θα διέρχεται από τον Τοξότη από τις 29/10. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 οι αλληλεπιδράσεις με φίλους και η συμμετοχή σε ομάδες θα ενεργοποιήσουν την ψυχική σας ενέργεια. Μπορεί επίσης να μοιραστείτε τις ιδέες σας ή να ενώσετε τις δυνάμεις σας με άτομα με τα οποία έχετε κοινό όραμα. Στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου, η σύγκρουση της Αφροδίτης με τον Δία μπορεί να προκαλέσει μια σύγκρουση μεταξύ του οράματός σας για τα επαγγελματικά σας και της πραγματικότητας. Η επίτευξη ισορροπίας μεταξύ ιδεαλισμού και πρακτικότητας δεν θα είναι εύκολη υπόθεση και οι πιθανότητες να αναλάβετε περισσότερα από όσα θα μπορείτε να διαχειριστείτε είναι πολλές. Επίσης, μπορεί να εξιδανικεύσετε μια πρόταση για δουλειά και στην πορεία να απογοητευτείτε.

ΙΧΘΥΣ [20.2/20.3] Με την είσοδο του Ερμή στον Τοξότη και στον τομέα των φιλοδοξιών σας στις 29/10 πυροδοτούνται ιδέες για την καριέρα σας και ο Οκτώβριος τελειώνει με νέες ευκαιρίες. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα είναι ιδανική εποχή για καθορισμό στόχων ή τουλάχιστον για μια αξιολόγηση των στόχων που έχετε ήδη θέσει σε εφαρμογή. Η δικτύωση και η ανταλλαγή ιδεών με τις επαφές σας μπορούν να οδηγήσουν σε μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία. Αλλά αυτή η εβδομάδα δεν αφορά μόνο τη δουλειά. Η σύγκρουση της Αφροδίτης με τον κοινωνικό Δία στον πέμπτο οίκο σας στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου μπορεί να πυροδοτήσει τη λαχτάρα για ψυχαγωγία. Μπορεί να απολαύσετε μια βραδιά στην πόλη με φίλους, ένα δελεαστικό ραντεβού με τον αγαπημένο σας ή μια έξοδο με τα παιδιά σας. Προσέξτε ώστε να μην ξεφύγετε από τον προϋπολογισμό σας.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ [22.6/22.7] Ο Δίας στο ζώδιό σας παραμένει σύμμαχός σας, και στις 28/10 θα σχηματίσει ένα δυνατό τρίγωνο με τον Άρη, που θα σας ενθαρρύνει να φλερτάρετε και να κερδίσετε τις εντυπώσεις. Εξαιρετική στιγμή για κάθε είδους ρίσκα, δημιουργία ερωτικής σχέσης ή απόκτηση παιδιού. Στις 29/10 ο Ερμής που διέρχεται από τον Τοξότη θα σας κάνει να σκεφτείτε την ευημερία και τα επαγγελματικά σας. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα είναι καλή εποχή για επαφές με άτομα που θα σας βοηθήσουν να υιοθετήσετε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, καθώς και για αποστολή βιογραφικών, συνεντεύξεις και ό,τι αφορά τα επαγγελματικά σας. Ο Νοέμβριος ξεκινά με το τετράγωνο της Αφροδίτης στον οικογενειακό σας τομέα σε σύγκρουση με τον Δία στο ζώδιό σας, που μπορεί να προκαλέσει μια έκρηξη δαπανών για το σπίτι ή τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Ιδιαίτερη προσοχή στη διαχείριση των πόρων σας.

ΚΡΙΟΣ [21.3/20.4] Η καλύτερη μέρα του μήνα για εσάς θα είναι η 28η, όταν ο κυβερνήτης πλανήτης σας, ο Άρης, θα σχηματίσει ένα δυνατό τρίγωνο με τον ευεργετικό Δία στον τομέα των κοινών σας πόρων, φέρνοντας ένα σταθερό κέρδος. Αν χρειάζεστε στεγαστικό δάνειο, κάντε αίτηση. Στις 29/10 ο Ερμής εισέρχεται στον Τοξότη, εντείνοντας την επιθυμία για περιπλάνηση, ενώ αυξάνει και τις μαθησιακές σας δεξιότητες. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα είναι καλή εποχή για ταξίδια, σπουδές, διεθνείς συνεργασίες, εκδόσεις ή νομικές υποθέσεις. Νέες γνωριμίες φέρνει στις 31/10 το τρίγωνο του Ερμή με τον Πλούτωνα, οι οποίες θα σας ωφελήσουν ποικιλοτρόπως. Ο Νοέμβριος ξεκινά με το τετράγωνο Αφροδίτης-Δία, που μπορεί να αυξήσει την ανάγκη για περισσότερο χρόνο με αγαπημένα σας πρόσωπα. Απλώς να είστε προσεκτικοί και να παραμένετε προσγειωμένοι στις προσδοκίες σας.

ΛΕΩΝ [23.7/23.8] Με την είσοδο του Ερμή στον Τοξότη στις 29/10 οι τελευταίες ημέρες του μήνα σάς βρίσκουν πρόθυμους να μιλήσετε για την ερωτική σας ζωή ή για ένα έργο που σας ενθουσιάζει. Τα παιδιά μπορεί επίσης να είναι στο μυαλό σας. Αν αναζητάτε ρομαντισμό, ένας θαυμαστής που σας κάνει να περνάτε καλά μπορεί να κάνει την εμφάνισή του. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα είναι καλή εποχή για συμμετοχή σε εκθέσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα καθώς και για φλερτ. Στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου η Αφροδίτη στο νοητικό σας πεδίο που συγκρούεται με τον Δία είναι μια άλλη ένδειξη ότι η επικοινωνία ή η μάθηση θα επηρεάσουν τον ρομαντισμό, γι’ αυτό προχωρήστε και εκφράστε τον εαυτό σας, απλώς προσπαθήστε να αποφύγετε την υπερβολή του Δία βλέποντας την πραγματική διάσταση των γεγονότων.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ [24.8/22.9] Με την είσοδο

ΤΑΥΡΟΣ [21.4/20.5] Οι τελευταίες ημέ-

του Ερμή στον Τοξότη, στον οικιακό σας τομέα, τελειώνει ο μήνας, εμπνέοντάς σας για νέες ιδέες και συζητήσεις σχετικά με την οικογένεια ή την περιουσία σας. Παρακολουθήστε τις σκέψεις και τα λόγια σας που αφορούν την οικογενειακή σας ζωή για να απομακρύνετε οποιαδήποτε αρνητικότητα προκύψει. Μπορεί να μάθετε νέα για συγγενικά σας πρόσωπα ή ακόμα και να εμβαθύνετε στην οικογενειακή σας ιστορία. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 μια συμβατική συμφωνία που αφορά την περιουσία σας είναι επίσης μια πιθανότητα. Με το τετράγωνο Αφροδίτης-Δία ξεκινά ο Νοέμβριος και μια σπατάλη, καθώς η Αφροδίτη στον οικονομικό σας τομέα συγκρούεται με τον επεκτατικό Δία. Ίσως είναι καλύτερο να περιμένετε μέχρι την επόμενη εβδομάδα για να κάνετε αυτή την ακριβή αγορά, ώστε να ξέρετε ότι θα επικρατήσει η λογική.

ρες του Οκτωβρίου σάς βρίσκουν πρόθυμους να κάνετε το επόμενο βήμα στη σχέση σας και εξαιρετική στιγμή για να κάνετε πρόταση γάμου ή συμβίωσης στο ταίρι σας θα είναι στις 28/10. Εκείνη την ημέρα, ο Άρης, που βρίσκεται στον οίκο των σχέσεών σας, θα στείλει μια γλυκιά, ενθαρρυντική δόνηση στον Δία της καλής τύχης, που τώρα βρίσκεται στον τομέα της επικοινωνίας σας. Στις 29/10 ο Ερμής εισέρχεται στον Τοξότη, που είναι ο τομέας των κοινών σας πόρων. Έως τις 19/11 και από 11/12 μέχρι 1/1 θα έχετε την ευχέρεια να διευθετήσετε θέματα που αφορούν οφειλές, κληρονομιές, να ζητήσετε κάποιο δάνειο ή να βρείτε μια νέα πηγή εσόδων. Η Αφροδίτη που κυβερνά το ζώδιό σας συγκρούεται με τον Δία στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου και δεν θα διστάσετε να εκφράσετε το ενδιαφέρον σας σε ένα άτομο από τον χώρο της εργασίας.

ΖΥΓΟΣ [23.9/22.10] Οι διανοητικές σας

ΔΙΔΥΜΟΣ [21.5/21.6] Με θετικό πρόσημο τελειώνει ο μήνας, καθώς στις 28/10 το τρίγωνο του Άρη με τον Δία σάς ενθαρρύνει να κυνηγήσετε νέες ευκαιρίες, ενώ φέρνει και την τύχη με το μέρος σας σε οικονομικά ζητήματα που σχετίζονται με την εργασία σας. Στις 29/10 ο Ερμής εισέρχεται στον Τοξότη και στον τομέα των σχέσεών σας. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα πυροδοτήσει συζητήσεις με θέμα τη συντροφικότητα, τη δέσμευση ή την ισότητα. Αυτή μπορεί επίσης να είναι μια καλή στιγμή για να καταλήξετε σε μια συμφωνία που απαιτεί συμβιβασμό. Ο Νοέμβριος σάς βρίσκει με ρομαντική διάθεση και, καθώς η Αφροδίτη συγκρούεται με τον κοινωνικό Δία, μπορεί να σας οδηγήσει σε υπερβολές με τα χρήματα, είτε για την προσωπική σας φροντίδα και περιποίηση είτε για απολαύσεις και διασκέδαση.

Sudoku No 872 5

4 1 7 6

1 4 9 6 9 2 5 8 3 4 8 2 6 9 4 2

2

1 5 6

1

Η λύση του προηγούμενου 2 9 8 6 4 3 7 5 1

5 1 6 8 7 9 4 2 3

4 7 3 2 1 5 9 6 8

8 6 1 5 2 7 3 4 9

7 2 9 4 3 8 5 1 6

3 4 5 9 6 1 8 7 2

1 3 2 7 8 4 6 9 5

9 8 7 1 5 6 2 3 4

6 5 4 3 9 2 1 8 7

ικανότητες θα είναι οξυμένες από τις 29/10 με τη διέλευση του Ερμή από τον Τοξότη, ενώ η επιθυμία να μάθετε νέα πράγματα και να μοιραστείτε τις ιδέες σας θα πυροδοτήσει την περιέργειά σας και την αυτοέκφρασή σας. Έως τις 19/11 και από 11/12 ως 1/1 θα είναι καλή εποχή για εμπορικές συμφωνίες, υπογραφές συμβολαίων, εκδόσεις, δημόσιες σχέσεις ή προώθηση υπηρεσιών. Μέσω της διδασκαλίας θα αυξήσετε το εισόδημά σας. Η έκφραση των συναισθημάτων σας θα είναι στο επίκεντρο στο ξεκίνημα του Νοεμβρίου, καθώς η Αφροδίτη, κυβερνήτης σας, στο ζώδιό σας, συγκρούεται με τον επεκτατικό Δία. Το να περιβάλλεστε από ανθρώπους που αγαπούν και τιμούν τον αληθινό σας εαυτό, ενώ παράλληλα τους εκφράζετε την εκτίμησή σας, θα έχει σημασία για εσάς. Απλώς να ξέρετε ότι η ειλικρίνεια θα υπερβεί την παρόρμησή σας να υπερβάλλετε.

23.10.25

LiFO 23.10.25

95