Τεύχος 788

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΘΕΑΤΡΟ Η ελληνική δραματουργία ξαναγράφει την Ιστορία

Ο αξέχαστος «Εθνικός Ύμνος» του Μιχαήλ Μαρμαρινού Το νέο αίμα του ελληνικού θεάτρου

Οι Έλληνες Ρομά στη σκηνή της Στέγης

788

FREE PRESS 26.10.2023

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ! ΔΩΡΕΑΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ

Νο ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΑ

ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΌΤΗΤΕΣ ΕΝΤΎΠΩΝ ΗΛΙΚΊΕΣ 13-54 FOCUSBARI 2022

163 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

2 lifo – 26.10.23

6 ΣΤΗΛΕΣ

index788

βασιλική σιουτη

πολιτικο επταημερο γιάννησ πανταζόπουλοσ

talking points

γιάννησ παντελάκησ

akροβατωντασ

βασιλική γεωργιάδου

flashlight

www.lifo.gr ΔΥΟ ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. ΒOΥΛΗΣ 22, 105 63 ΑΘΗΝΑ T 210 3254 290 F 210 3249 785 info@lifo.gr

εκδοτης

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος chief executive officer Μιχάλης Μιχαήλ

χάρησ καλαϊτζίδησ

chief operating officer/commercial director Θανάσης Χαραμής

ιλεκτρισιτυ

σύμβουλος σχεδιασμού Γιάννης Καρλόπουλος

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΘΕΑΤΡΟ

διευθυντησ συνταξης Αλέξανδρος Διακοσάββας διευθυντής mikropragmata.lifo.gr Άρης Δημοκίδης διευθυντής εντυπης εκδοσης Τάσος Μπρεκουλάκης διευθυνση newsroom και social media Χριστίνα Γαλανοπούλου

20

ΤΟ ΝΈΟ ΑΊΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΘΕΆΤΡΟΥ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ

ΘΈΑΤΡΟ

υπευθυνη πολιτικου ρεπορταζ - ερευνασ Βασιλική Σιούτη αρχισυνταξία Γιάννης Πανταζόπουλος αρχισυνταξία podcasts Μερόπη Κοκκίνη συντονισμοσ υλησ Νινέττα Γιακιντζή ––––––

16

ε μ π ο ρι κ ο τμ η μ α advertising director Ξένια Στασινοπούλου

ΞΑΝΑΓΡΆΦΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ

ΕΘΝΙΚΌΣ 28 ΎΜΝΟΣ

direct sales director Κώστας Μαντάς senior advertising manager Άννα Λαπαρδάγια direct sales Γιώργος Λυκουργιώτης, Ευθύμης Παχής advertising manager Δημήτρης Βουκελάτος (dvoukelatos@lifo.gr) advertising coordinator Κατερίνα Κουρμούζη (kkourmouzi@lifo.gr) head of creative Βασίλης Καψάσκης branded content manager Φιλιώ Ράγκου digital campaign manager Γιώργος Γιαννή

12

53 ΛΕΠΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΈΣΤΗ ΑΖΆ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΌΔΡΟΜΟ ΤΣΙΝΙΚΌΡΗ

ΘΕΑΤΡΟ

163 35

ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΩΡΊΣΟΥΝ ΦΈΤΟΣ

junior advertising executive Χριστίνα Καλλή –––––– ψηφιακή ανάπτυξη/προγραμματισμός lifo.gr Άγγελος Παπαστεργίου –––––– σ υντα ξ η Θοδωρής Αντωνόπουλος, Λουίζα Αρκουμανέα, Γιάννης Βασιλείου, Ίωνaς Καλλιμάνης, Ντίνα Καράτζιου, Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, Τίνα Μανδηλαρά, Νίκος Μπακουνάκης, Γλυκερία Μπασδέκη, Αργυρώ Μποζώνη, Σταυρούλα Παπασπύρου, Μαρία Παππά, Ζωή Παρασίδη, Χρήστος Παρίδης, Δημήτρης Πολιτάκης, Νικόλας Σεβαστάκης, Φώτης Σεργουλόπουλος, Δέσποινα Τριβόλη, Κορίνα Φαρμακόρη, Γιώργος Ψωμιάδης ne ws r o om αρχισυνταξια Ρούλα Βλασσοπούλου, Σόφη Ζιώγου συντακτικη ομαδα Σωτήρης Βαλάρης, Κυριάκος Κουζούμης, Μάνος Χατζηγιάννης social media Ιωάννα Ζέρβα, Τατιάνα Τζινιώλη –––––– ατελιέ αrt director Βανέσσα Φερλέ, Μαργαρίτα Καμαριώτη αssistant art director Μπιάνκα Σαμαρά φωτογράφοι Σπύρος Στάβερης, Πάρις Ταβιτιάν, Freddie F., Γιώργος Αδάμος, Γιώργος Ξανθινάκης, Νίκος Κατσαρός διαμόρφωση ψηφιακής εκδοσης Μαρούσα Θωμά, Ελπισία Σπαθάρη

32 83

Ο ΦΊΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΆΤΣΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

επιμελεια κειμένων Μαρία Δρουκοπούλου, Μυρτώ Αθανασοπούλου –––––– λογιστηριο οικονομική διεύθυνση Δημήτρης Τασιόπουλος λογιστήριο Βασίλης Κοτρωνάκης, Άκης Ιωάννου, Έφη Ηλιοπούλου γραμματεία Βιβίκα Ανδριανάτου –––––– κωδικος εντυπου 7639

παρακαλουμε

ανακυκλωστε 26.10.23 – lifo 3

Feedback

ΙΛΙΣΌΣ: Πάλι κολυμβητήριο στην αρχαία κοίτη;

ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Χρόνης Αηδονίδης (19282023): Ένας από τους σπουδαιότερους ερμηνευτές του δημοτικού τραγουδιού

Κρυμμένο και άγνωστο σε πολλούς κατοίκους της Αθήνας, ένα τμήμα της αρχαίας κοίτης του Ιλισού που παραμένει ορατό και ακάλυπτο συνεχίζει να είναι αποκομμένο από τη λειτουργία της πόλης και το παριλίσιο ιστορικό τοπίο.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΛΙΤΑΚΗ

Βλέπω να διακινείται με αφορμή τα αποκαλυπτήρια για το νεοφιλελεύθερο παρελθόν του Στέφανου Κασσελάκη ως αρθρογράφου του «Εθνικού Κήρυκα» μία από τις ρήσεις «μεγάλων ανδρών» που εσφαλμένα αποδίδεται στον Τσόρτσιλ, ενώ πρόκειται για «ορφανό» απόφθεγμα αγνώστου πατρός: «Αν κάποιος δεν είναι σοσιαλιστής στα είκοσί του, δεν έχει καρδιά. Αν δεν είναι συντηρητικός στα σαράντα του, δεν έχει μυαλό». Εν προκειμένω, βεβαίως, το τσιτάτο ισχύει αντεστραμμένο, παραβιάζοντας τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο Στέφανος Κασσελάκης υπήρξε συντηρητικός –φιλελές έστω, σύμφωνα με μια πιο τρέχουσα ορολογία– και τώρα είναι ηγέτης ενός κόμματος που έχει τον όρο «ριζοσπαστική αριστερά» στον τίτλο του.

4 lifo – 26.10.23

pageviews

LiFO.gr

Κάποτε στην Αμερική

ti δ ι α β α σ α με αυ τη την εβ δομ α δ α σ το

ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

podcasts που αξίζει να ακούσετε

ΤΗΣ ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΓΕΛΑΣΑΚΗ

Το δημοτικό τραγούδι δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη υπόθεση. Όσοι μέσα στα χρόνια το διέσωσαν, το τίμησαν και το υπηρέτησαν με τρόπο καθοριστικό έχουν αυτόματα ξεχωριστή θέση στο βιβλίο της μουσικής ιστορίας, και όχι μόνο την εγχώριας. Ο Χρόνης Αηδονίδης έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάδοση και διάσωση της θρακιώτικης μουσικής. Για έξι δεκαετίες μεταλαμπάδευε τα «μηνύματά» της, στην αρχή μέσα από τη Δημόσια Ραδιοφωνία, ύστερα με συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και φυσικά με ιστορικές εμφανίσεις ανά τον κόσμο. Ο Χρόνης Αηδονίδης, που έφυγε από τη ζωή στις 23 Οκτωβρίου 2023, ήταν η αφορμή πολλοί να γνωρίσουν τα δημοτικά τραγούδια και να ασχοληθούν επαγγελματικά με αυτό το πεδίο.

5

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Ακολουθήστε τα podcasts της LiFO στην Apple, στο Spotify ή στην Google.

1

Ποιον ρόλο δεν θα ξανάπαιζες; H Ελένη Ράντου απαντά στις δικές σας ερωτήσεις «ΡΩΤΑ ΜΕ Ο,ΤΙ ΘΕΣ» ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΑΝΑ ΚΡΑΒΑΡΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟ ΤΣΑΓΚΟΖΗ

Μια μοναδική ευκαιρία για την ανάδειξή του, που θα συνέδεε αυτό το εναπομείναν ζωντανό τμήμα του δεύτερου μεγαλύτερου ποταμού της Αθήνας με την πόλη και θα μπορούσε να επανασυνθέσει το ιστορικό παριλίσιο τοπίο, πρόσφατα χάθηκε οριστικά, υποστηρίζουν κάτοικοι και ειδικοί. Στην αρχαία κοίτη του Ιλισού, στα τέλη της δεκαετίας του 1930, χτίστηκε το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο της Αθήνας. Η λειτουργία του ανεστάλη το 2012. Πολύ πρόσφατα, στις αρχές Σεπτεμβρίου, το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Αθηναίων, με ισχυρή πλειοψηφία η οποία συγκροτήθηκε από όλες σχεδόν τις παρατάξεις, αποφάσισε την ανακατασκευή και την επαναλειτουργία του. Εκεί όμως, στον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου, όπου βρίσκεται το κολυμβητήριο, παραμένει ζώσα, ορατή, στη φυσική της κατάσταση, η αρχαία κοίτη του Ιλισού. Αυτό το μικρό τμήμα της αρχαίας κοίτης βρίσκεται κάτω από την οδό Αρδηττού, ανάμεσα στην εκκλησία της Αγίας Φωτεινής και τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου, τη βασιλική του Ιλισού και τον όμιλο αντισφαίρισης. Θα μπορούσε να αναδειχθεί; Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε την απομάκρυνση του Ολυμπιακού Κολυμβητηρίου, όπως τουλάχιστον υποδεικνύουν μελέτες και προτάσεις που έχουν γίνει για την περιοχή.

2

Γιατί η Γερμανία αλλάζει στάση απέναντι στους πρόσφυγες; «LIFO POLITICS» ΜΕ ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

Ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Αθήνας υπογειοποιήθηκε και μετατράπηκε σε οχετό σταδιακά από το 1930 έως τις αρχές του 1960. Για τον Ιλισό και την αποκάλυψή του έχουν ειπωθεί πολλά. Η δημόσια συζήτηση για την ανάδυση των μπαζωμένων ποταμών της Αθήνας και της Αττικής έχει αναζωπυρωθεί μετά τις πρόσφατες φυσικές καταστροφές στη Θεσσαλία. Η ανάδυση του υπόγειου δικτύου του Ιλισού μπορεί να αποτελεί πράγματι ένα έργο υψηλών τεχνικών απαιτήσεων, αλλά η ανάδειξη της σωζόμενης κοίτης μάλλον δεν είναι μια φαραωνική τεχνική διαδικασία. Αποτυπώθηκε στο παρελθόν σε μία μελέτη και σε μία στρατηγική πρόταση. Αμφότερες δεν είχαν καμία τύχη: η πρώτη απορρίφθηκε και η δεύτερη αγνοήθηκε. Η ανάδειξη της σωζόμενης μέχρι σήμερα αρχαίας κοίτης του Ιλισού στο ύψος της Αγίας Φωτεινής, που προέβλεπε την απομάκρυνση του Ολυμπιακού Κολυμβητηρίου, περιλαμβανόταν στον σχεδιασμό για την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων το μακρινό 2000. Η μελέτη είχε αναπτυχθεί από τους αρχιτέκτονες/πολεοδόμους Γιώργο Προβελέγγιο και Δημήτρη Κατζουράκη για λογαριασμό της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων (ΕΑΧΑ), η οποία το 2014 καταργήθηκε με μνημονιακό νόμο. Από εκείνο το σχέδιο για την ενοποίηση του Ολυμπιείου με το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο, σήμερα, μετά από πολλές περιπέτειες και αλλαγές, κρατήθηκε η πεζοδρόμηση της Βασιλίσσης Όλγας και έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες υλοποίησής της.

3

Η σκληρή αλήθεια για τη Ματούλα «ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ» ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

4

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Φίλιππος Κουτσαφτής: «Η Ελευσίνα ήταν πάντα το αμαρτωλό μας τραγούδι» Ο σκηνοθέτης που συνέδεσε το όνομά του με την πόλη της Ελευσίνας επιστρέφει σε αυτή με τους «Ελευσίνιους», ένα νέο ντοκιμαντέρ που κάνει πρεμιέρα είκοσι τρία χρόνια μετά την «Αγέλαστο Πέτρα».

Υπόθεση Πεπέ: Η δολοφονία του σιδηροδρομικού υπαλλήλου από τον εραστή του στον Κολωνό «ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ» ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΣΕΦΛΙΟ

ΤΗΣ ΑΡΓΥΡΩΣ ΜΠΟΖΩΝΗ

Πηγαίνοντας να συναντήσουμε τον Φίλιππο Κουτσαφτή, συζητούσαμε με τον Πάρι Ταβιτιάν για (τι άλλο;) την Αγέλαστο Πέτρα. Είκοσι τρία χρόνια μετά την πρεμιέρα ενός από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν στην Ελλάδα, θα προβληθεί η νέα του ταινία Ελευσίνιοι στο πλαίσιο των τελετών λήξης της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Δέκα χρόνια κράτησαν τα γυρίσματα της πρώτης ταινίας, επτά χρόνια των Ελευσίνιων και ο κύκλος μοιάζει να μην έχει κλείσει ακόμα. Για τον επίμονο, αθόρυβο δημιουργό αυτός ο κύκλος συναντά άλλους και συμπλέκονται η Ιστορία, οι αφηγήσεις, η αρχαιολογία, η γοητεία των τόπων και των ανθρώπων με την ιστορία της ζωής του. Και όλα συνδέονται με το νήμα της μνήμης, της συνέχειας και της ανατροφοδότησής της. Λίγο πριν από την πρώτη προβολή των Ελευσίνιων στις 4, 5 και 7 Νοεμβρίου στον Δαναό θα γίνει αυτή της ταινίας Ζάκρος, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Μουσείο του Λούβρου τον Ιανουάριο του 2023.

5

Ο Σάκης Αρναούτογλου εξηγεί γιατί υπάρχουν fake news και στον καιρό «ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ» ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟ

26.10.23 – lifo 5

talkofthetown 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ— 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023 Νο 788

«Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ενός πολεμικού ντόμινο» p Το ανόητο τανγκό της θεαματικότητας p Το ρίσκο των προκριματικών εκλογών και η πραγματικότητα στον ΣΥΡΙΖΑ p Γιατί έχουμε τόσο άγχος; p

6 lifo – 26.10.23

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΤΑΗΜΕΡΟ

Kανένας δεν αντιμετωπίζει ως πραγματικό πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ τον Στέφανο Κασσελάκη Ο τυφώνας Κασσελάκη σαρώνει τον ΣΥΡΙΖΑ.

απ ό τh βασιλ ικη σιουτη

Η αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση που είχε απέναντί του προτού παραμερίσει ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να αιφνιδιάστηκε και να άργησε να αντιληφθεί τον ρόλο και την αποστολή Κασσελάκη, σήμερα όμως είναι σίγουρη ότι αυτός χρησιμοποιείται για να εκκαθαριστούν τα πολυσυζητημένα «βαρίδια». Μόνο που ως τέτοια, κάθε πλευρά θεωρούσε τους πρωταγωνιστές της άλλης. Η «Ομπρέλα» και οι σύμμαχοί της δηλαδή θεωρούσαν, και θεωρούν, ως βαρίδια τους Παππά, Πολάκη, Γ. Τσίπρα και Σπίρτζη, ενώ η «προεδρική φρουρά» του Τσίπρα τους Τσακαλώτο, Σκουρλέτη, Φίλη, Βούτση και το υπόλοιπο «αριστεροχώρι», όπως αποκαλούσαν κάποιοι περιφρονητικά όσους ήθελαν τον ΣΥΡΙΖΑ ένα αριστερό κόμμα. Ο Νίκος Φίλης μίλησε πρώτος, αλλά ο Πάνος Σκουρλέτης είπε τώρα καθαρά αυτό που σκέφτονται: «Κάποιοι δούλεψαν υπόγεια, με στημένο μηχανισμό, για να μας αποδομήσουν», αποσαφηνίζοντας ότι πρόκειται για «παράκεντρα» γύρω από τον Τσίπρα. Στην ερώτηση ποια μπορεί να είναι η επιδίωξη του Αλέξη Τσίπρα, ένα από τα ιστορικά στελέχη, που βρίσκεται απέναντι στους νεοπροεδρικούς του Κασσελάκη, απαντά: «Ο πρόεδρος, που παραμέρισε για να έρθει το νέο κύμα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και να σαρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει την απομάκρυνση όσων θεωρούσε εμπόδια στο σχέδιό του για νέα δεξιά στροφή και ένωση με το ΠΑΣΟΚ ή μέρος του, υπό την ηγεσία του». Το ίδιο πάνω-κάτω λένε και άλλα στελέχη, ότι δηλαδή ο Τσίπρας δεν ήθελε να ηγείται ενός κόμματος «που η ταυτότητά του είναι η “ριζοσπαστική αριστερά” και το οποίo αρνείται να εξελιχθεί σε αυτό που θέλει». «Εδώ και καιρό ο Τσίπρας ήθελε να εμφανίζεται ως ένας πολιτικός της σοσιαλδημοκρατίας και όχι της “γραφικής αριστεράς”, όπως μας αποκαλούν κάποιοι που βρίσκονται ή βρέθηκαν κατά καιρούς δίπλα του. Θεωρεί ότι μόνο αν ηγηθεί ενός κόμματος που θα απορροφήσει το ΠΑΣΟΚ μπορεί να επανέλθει στην εξουσία και κάποιοι τον έχουν πείσει ότι εμείς είμαστε οι Ιφιγένειες που πρέπει να θυσιαστούμε για να συμβεί αυτό. Στην πραγματικότητα, δεν εμποδίσαμε ποτέ τη διεύρυνση που επιδίωκε, όπως κατηγορούμαστε, και ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει αυτό, αφού στο κόμμα έχει φέρει από τον Σπίρτζη μέχρι τον Αντώναρο». Το ιστορικό στέλεχος θεωρεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας με την επιλογή αυτή προσπάθησε να αποφύγει τη λογοδοσία και τις ευθύνες του για τις ήττες του κόμματος, μεταθέτοντάς τες σε όλους τους υπόλοιπους που τώρα αλληλοτρώγονται για το ποιος φταίει περισσότερο. «Ορισμένοι θα τον καλούν να επιστρέψει ως μεσσίας, αλλά θα το κάνει μόνο όταν θα είναι βέβαιος ότι δεν θα συναντήσει καμία αντίσταση και η πρόσφατη εκλογική συντριβή υπό την ηγεσία του θα έχει πια ξεχαστεί». «Είναι φανερό ότι μας ωθούν προς την έξοδο», λέει. «Αυτό ήταν το σχέδιο. Δεν ξέρω, όμως, αν θα υπάρχει κάτι για να παραλάβει κανείς μετά το κύμα Κασσελάκη, που τελικά περισσότερο μοιάζει με τυφώνα». Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος παρομοίασε τον Κασσελάκη εμμέσως με μισθοφόρο μαχητή που κόβει κεφάλια, τουλάχιστον αυτός ήταν ο συνειρμός που προκάλεσε, επιλέγοντας τη λέξη «αποκεφαλισμός» για να μιλήσει για τις διαγραφές που προσπαθεί να επιβάλει το διευθυντήριο του κόμματος. «Ο χώρος της κριτικής αριστεράς έχει μια ιστορία, μια παράδοση, μια κουλτούρα όπου ο αποκεφαλισμός δεν περιλαμβάνεται, πόσο μάλλον εξ αποστάσεως», είπε χαρακτηριστικά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί γιατί, αν ο ρόλος του Κασσελάκη είναι η εκτέλεση των αποκεφαλισμών των αριστερών στελεχών, της ψυχής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους έκανε ο ίδιος ο Τσίπρας, που διέθετε περισσότερη ισχύ, αλλά στην ουσία αυτή η ερώτηση περιέχει και την απάντηση. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορούσε να το κάνει. Δεν ήθελε ούτε να το χρεωθεί ούτε να βάψει τα χέρια του με «συντροφικό

26.10.23 – lifo 7

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΤΑΗΜΕΡΟ

TALKING POINTS

αίμα». Έπρεπε να αναλάβει άλλος τη δουλειά ως outsourcing και μάλλον γι’ αυτό ο Κασσελάκης κρίθηκε ως ο καταλληλότερος για να τη φέρει σε πέρας. Αν ενώσει κάποιος τα κομμάτια του παζλ των δηλώσεων που έκαναν αυτές τις μέρες τα σημαντικότερα στελέχη του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, τότε σχηματίζεται εύκολα η μεγάλη εικόνα, καθώς τίποτα δεν ειπώθηκε τυχαία.

ΤΟ ΑΦHΓΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ

α πό τh βα σ ι λι κη σ ι ου τη

Πολλοί προεδρικοί υποστηρίζουν επίσης ότι τα στελέχη της «Ομπρέλας» και του αριστερού κλίματος δεν ήθελαν να νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις περασμένες εθνικές εκλογές και δεν εργάστηκαν γι’ αυτό.

Η άλλη πλευρά, των προεδρικών και των νεοπροεδρικών, επιμένει να προωθεί το αφήγημα της υπονόμευσης του Αλέξη Τσίπρα, το οποίο πρώτος ξεκίνησε να διακινεί ο ξάδελφός του, Γιώργος Τσίπρας, που ήταν από τους πρώτους που προώθησαν την υποψηφιότητα Κασσελάκη. «Υπήρξε υπονόμευση στον Αλέξη» δήλωσε και δημόσια τον προηγούμενο μήνα, ισχυριζόμενος ότι «υπήρχαν σύντροφοι που ήθελαν να αποχωρήσει ο Αλέξης Τσίπρας από πρόεδρος του κόμματος». Τόνιζε όμως ότι «ο Αλέξης Τσίπρας είναι παρών» και «δεν έχει αποστρατευθεί», όπως και ότι «είναι χρήσιμος». Πολλοί προεδρικοί υποστηρίζουν επίσης ότι τα στελέχη της «Ομπρέλας» και του αριστερού κλίματος δεν ήθελαν να νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις περασμένες εθνικές εκλογές και δεν εργάστηκαν γι’ αυτό. Στο tweet του ο Κασσελάκης, με το οποίο ανακοίνωσε ότι οι Βίτσας, Σκουρλέτης και Φίλης «έθεσαν τον εαυτό τους εκτός ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.», ανέφερε επίσης ότι οι «εσωκομματικοί χορηγοί» της κυβέρνησης, όπως χαρακτήρισε όσους του ασκούν κριτική, «συνέβαλαν στο να στερηθούμε μια εκλογική νίκη. Άλλοι λένε δύο». Ούτε αυτό αναφέρθηκε τυχαία και εννοείται ότι στην «Ομπρέλα» κανένας δεν θεωρεί ότι αυτές τις αποφάσεις τις λαμβάνει μόνος του ο Κασσελάκης. Αντιθέτως, πιστεύουν ότι ο Κασσελάκης, μιλώντας για λογαριασμό του διευθυντηρίου του κόμματος, χρέωσε τη διπλή εκλογική συντριβή του Μαΐου και του Ιουνίου στα αριστερά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που διαμαρτύρονται.

ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΔΡΟΥ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ Ο Αλέξης Τσίπρας, με αυτόν τον τρόπο, έχει καταφέρει όχι μόνο να αποφύγει να αναλάβει την ευθύνη για την ήττα και να λογοδοτήσει αλλά και να βγει εντελώς από το κάδρο των ευθυνών. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρόσφατη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, ο Πολάκης και ο Παππάς τσακώνονταν με τον Ξανθό και τον Σκουρλέτη για το ποιος ευθύνεται περισσότερο για την εκλογική κατάρρευση και ποιος στοίχισε περισσότερες μονάδες στο κόμμα. Ο ένας κατηγορούσε τον άλλον και κανένας τους τον Αλέξη Τσίπρα που τους καθοδηγούσε και είχε την ευθύνη. Πρόσωπα που μεταφέρουν τη γραμμή Τσίπρα λένε ότι ο ίδιος θα συνεχίσει να σιωπά και θα τους αφήσει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Υποστηρίζουν επίσης ότι ο Τσίπρας είναι αυτός που τους έφερε στην εξουσία και τους έκανε υπουργούς, κάτι που δεν θα πετύχαιναν ποτέ μόνοι τους, και ότι εκείνος δεν χρωστάει τίποτα σε κανένα από τα στελέχη που σήμερα αφήνουν αιχμές εναντίον του.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΑΡΧΗΓΙΣΜΟ, ΑΠΩΛΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΕΝΤΡΑ Η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από το προσκήνιο ενθαρρύνει πολλούς άλλους να αρχίσουν να μιλούν, ενώ κάποιοι τα λένε στον Κασσελάκη για να τα ακούει ο Τσίπρας, θεωρώντας ότι η σιωπή του υποδηλώνει την ενοχή του. Η Έφη Αχτσιόγλου, ο Αλέξης Χαρίτσης και ο Νάσος Ηλιόπουλος μίλησαν για πρώτη φορά για την κατάσταση στο κόμμα που «δεν είναι πια ανησυχητική» αλλά «διαλυτική» και ζήτησαν σεβασμό στις προγραμματικές θέσεις και στο καταστατικό, αφήνοντας αιχμές για όσους διακατέχονται από «λογικές εσωτερικού εχθρού και πρακτικές εκκαθαρίσεων». Με κείμενό τους ο Γιώργος Σταθάκης και ο Ανδρέας Ξανθός, που υπογράφουν με άλλους, καταγγέλλουν τον αρχηγοκεντρικό χαρακτήρα του κόμματος και αναφέρουν ότι: «Η φιλοδοξία μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης σε εντελώς νέες δημοσιονομικά και πολιτικά συνθήκες δεν επιτεύχθηκε γιατί, με τον ρηχό “αντιμητσοτακισμό” δεν πείσαμε ότι υπήρχε αξιόπιστη εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη και αυταρχική κυβέρνηση της ΝΔ. Στο όνομα του να ξαναγίνουμε “κυβερνώσα”, υποβαθμίσαμε το “αριστερά”. Και σήμερα δεν είμαστε πια ούτε το ένα ούτε το άλλο». Αναφέρουν επίσης, μεταξύ άλλων, ότι : «Ομάδα στελεχών και μελών του κόμματος, ενθαρρυμένη από την προεδρική ασυλία, λασπολογούσε μέσω των social εναντίον οποιουδήποτε διαφοροποιούνταν από τη σκανδαλολογία και επέμενε στην προγραμματική αντιπαράθεση με βάση τις αρχές και τις αξίες της αριστεράς. Οι συκοφαντίες περί “υπονόμευσης του προέδρου”, “αριστερόμετρων” και “επιστροφής στο 3%” δυναμίτισαν το κλίμα εσωκομματικής συνοχής και εμπιστοσύνης».

talkofthetown

Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ

8 lifo – 26.10.23

Όπως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί, η κριτική αυτή μπορεί να μην αναφέρεται ρητά, αλλά προκύπτει σαφώς πως απευθύνεται στον Αλέξη Τσίπρα και όχι στον Στέφανο Κασσελάκη, τον οποίο στην πράξη κανένας δεν αντιμετωπίζει ως πραγματικό πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ούτε θεωρεί ότι χαράζει αυτός την πολιτική γραμμή και παίρνει μόνος του τις αποφάσεις που ανακοινώνει. Ένα από τα θέματα συζήτησης μεταξύ των πολιτικών στελεχών είναι πόσο θα παραμείνει στη θέση αυτή ο Κασσελάκης. Οι πιο θετικοί τον βλέπουν να παραμένει μέχρι τις ευρωεκλογές, ώστε να χρεωθεί και το αποτέλεσμα. Θεωρούν ότι αυτή ήταν και η αποστολή του, καθώς μέχρι τότε πιθανολογείται ότι θα έχει ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Άλλοι λένε ότι δεν θα καταφέρει να βγάλει ούτε το συνέδριο, το οποίο αρκετοί προβλέπουν ότι θα προσπαθήσει πάλι, με κάποια δικαιολογία, να αναβάλει, γιατί πιστεύουν ότι δεν θα μπορέσει να σταθεί σε αυτό. Στις 11 Νοεμβρίου αναμένεται να συνέλθει η Κεντρική Επιτροπή για να επικυρώσει την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας για το συνέδριο κι αυτό θα είναι ένα μικρό πρώτο τεστ. Μέχρι τότε η ομάδα που βρίσκεται πίσω από τον Κασσελάκη θα προσπαθήσει να κάνει κάθε φωνή κριτικής να σιωπήσει και δεν κρύβει την πρόθεσή της γι’ αυτό. «Θα ασκείτε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και όχι σε μένα» προειδοποίησε ο Κασσελάκης, αλλιώς, όπως τους απείλησε, στις επόμενες εκλογές δεν θα δουν το όνομά τους στα ψηφοδέλτια. Οι επόμενες εκλογές, όμως, αυτήν τη στιγμή μοιάζουν πολύ μακρινές στον ΣΥΡΙΖΑ και είναι πολύ λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι ως τότε θα παραμένει πρόεδρος του κόμματος, αν υπάρχει ακόμα το κόμμα. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές που μετράνε τον ΣΥΡΙΖΑ με πρόεδρο τον Κασσελάκη κατέδειξαν ότι η καθοδική πορεία όχι μόνο δεν ανακόπηκε αλλά συνεχίζεται με σαφή πτωτική τάση που θα εξελιχθεί κι άλλο το επόμενο διάστημα. Όσο αφορά τον ισχυρισμό της πλευράς Κασσελάκη ότι είναι ο εκλεκτός της βάσης των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που τον εξέλεξε αδιαμεσολάβητα, πέρα από το ότι η εσωκομματική αντιπολίτευση έχει μετανιώσει πικρά για τη συναίνεση που έδωσε σε αυτόν τον τρόπο εκλογής που τώρα βλέπει ως παγίδα του Τσίπρα στην οποία έπεσε, στελέχη της «Ομπρέλας» επισημαίνουν ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές ήταν 930.013 και από αυτούς μόλις οι 74.285 ήρθαν στις εσωκομματικές κάλπες για να ψηφίσουν τον Στέφανο Κασσελάκη. Όσο για τα πώς και τα γιατί, που σιγά-σιγά αποκαλύπτονται, είναι πιθανό στο μέλλον να εμπνεύσουν τη συγγραφή αρκετών βιβλίων.

ΔΗΜHΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦYΛΛΟΥ «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ενός πολεμικού ντόμινο» α π ό τ ο ν γ ι ά ν ν η π α ν τα ζ ό π ουλο

Πώς διαγράφεται η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή; Ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και κύριος ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων εξηγεί. Πώς διαγράφεται η επόμενη μέρα της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή; Δύσκολη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι διαχειρίσιμη. Δεν είναι η πρώτη φορά που η περιοχή φλέγεται, αλλά το σημερινό πλαίσιο παρουσιάζει κάποια καινούργια χαρακτηριστικά. Πέραν των βασικών διλημμάτων μεταξύ του δικαιώματος στην αυτοάμυνα (στην περίπτωση του Ισραήλ) και στην αυτοδιάθεση (για τους Παλαιστινίους), δεν υπάρχει ξεκάθαρη θέση της διεθνούς κοινότητας ότι η Χαμάς εκπροσωπεί τον παλαιστινιακό λαό. Η Χαμάς σχετίζεται περισσότερο με την έκφανση της ισλαμικής τρομοκρατίας όπως αυτή εισέβαλε θεαματικά στον κόσμο μας και στον τρόπο ζωής μας με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Ως εκ τούτου, προβάλλει το όραμα της γενικότερης σύγκρουσης πολιτισμών παρά τη στήριξη σε συγκεκριμένο απελευθερωτικό αγώνα (στην περίπτωση αυτή, των Παλαιστινίων). Ο σκοπός είναι, πέραν του δηλωμένου στόχου του αφανισμού του κράτους του Ισραήλ, η δημιουργία μιας ευρύτερης αναταραχής στην περιοχή για να τη φέρει στο χείλος της αβύσσου και να έχει η ίδια λόγο ύπαρξης, εκμεταλλευόμενη τα αισθήματα μεγάλου μέρους της μουσουλμανικής και αραβικής «μάζας», που έχει πεισθεί ότι όλα τα δεινά της οφείλονται διαχρονικά στους κακούς Δυτικούς και στους Εβραίους. Σας ανησυχεί το ενδεχόμενο ενός πολεμικού ντόμινο; Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ενός πολεμικού ντόμινο, αλλά δεν το προβλέπω, επειδή ο συσχετισμός δυνάμεων δεν ευνοεί μια τέτοια εξέλιξη. Η προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών να αποτρέψουν την άμεση ή έμμεση εμπλοκή στην κρίση του Ιράν και των «συμμάχων» του στην περιοχή (μη κρατικοί δρώντες όπως η Χεζμπολάχ κ.λπ.), διά της επίδειξης στρατιωτικής ισχύος, είναι ενδεικτική. Το ίδιο ισχύει με τις πιέσεις που ασκούνται στο Ισραήλ να περιορίσει τις παράπλευρες απώλειες αμάχων στη δίκαιη προσπάθειά του να εξαλείψει τη Χαμάς στη Γάζα. Πιστεύετε ότι μπορεί αυτή η κρίση να επηρεάσει τις σχέσεις μας με την Τουρκία τώρα που έχουμε «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο; Δεν θα έπρεπε ο πόλεμος μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς να επηρεάσει τις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, εφόσον και οι δυο χώρες δεν θέλουν να επεκταθεί, είτε σε διάρκεια είτε σε έκταση, ο πόλεμος. Ο κίνδυνος αυξανόμενων ροών μεταναστών και το ενδεχόμενο αρνητικών επιπτώσεων στους τομείς του τουρισμού και γενικότερα στην οικονομία, σε μια περίοδο που οι δυο χώρες προσπαθούν να σταθεροποιήσουν τις οικονομίες τους και να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις, συνιστούν αρκετά ταυτόσημα συμφέροντα. Επίσης οι δύο χώρες στηρίζουν τη λύση δυο κρατών. Με άλλα λόγια, με τα σημερινά δεδομένα είναι προς όφελος των δυο χωρών να μη διαταράξουν την εν εξελίξει προσπάθεια προσέγγισης μεταξύ τους.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο lifo.gr.

26.10.23 – lifo 9

α π ό τον γιάννη π α ν τ ε λάκη

talkofthetown

Πολλοί αναρωτιόμαστε σήμερα ποια είναι εκείνα τα αρνητικά φορτία που έκαναν χιλιάδες ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξουν τον Κασσελάκη και να οδηγήσουν το κόμμα τους στη σημερινή τραγελαφική κατάσταση απώλειας της πολιτικής του ταυτότητας.

10 lifo – 26.10.23

AKΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ

FLASHLIGHT

Το ανόητο τανγκό της θεαματικότητας

Το ρίσκο των προκριματικών εκλογών και η πραγματικότητα στον ΣΥΡΙΖΑ

Τα πολλά διαφορετικά σόου του νέου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Α

υτή η υπόθεση δεν μου φαίνεται πως χρειάζεται σχόλια, είναι μόνο ένα δείγμα του καθημερινού “σόου” το οποίο οι τακτικοί τηλεθεατές συνήθισαν πολύ εύκολα... Εδώ γεννιέται ένα ερώτημα: ποιες κολακείες, ποιες ψεύτικες υποσχέσεις οδήγησαν ένα μεγάλο μέρος των Ιταλών να διολισθήσουν στην πιο τραγική υποβάθμιση, που δεν είναι άλλη από την άγνοια εκείνου που κοιτάζει δίχως να βλέπει, που ακούει δίχως να καταλαβαίνει, και αδυνατεί να κρίνει τους άλλους και τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι μια σοβαρότατη πολιτισμική καταστροφή και η αριστερά αγνόησε, εξαιτίας του κομφορμισμού και της μωρίας της, το πολιτισμικό πρόβλημα κατά τη γέννησή του και το μετέθεσε, με την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να χορέψει με ίσους όρους το ανόητο τανγκό της θεαματικότητας», Μπερνάρντο Μπερτολούτσι* Σε αυτό τον κόσμο έχουν συμβεί και έχουν γραφτεί όλα ή σχεδόν όλα και αν μάταια έχουμε συχνά την εντύπωση του νέου, του πρωτότυπου, του καινούργιου, του εντυπωσιακού, δεν πρόκειται παρά για μια ακόμα ψευδαίσθηση. Το μακρινό 2002 ο σπουδαίος σκηνοθέτης έγραφε, ανάμεσα στα άλλα, και τα προαναφερθέντα, σχολιάζοντας το φαινόμενο Μπερλουσκόνι που είχε κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή της Ιταλίας: σάρωνε στην κοινωνία της γειτονικής χώρας και η απήχησή του ξεπερνούσε τα στενά όρια των παραδοσιακών συντηρητικών ψηφοφόρων – πρώτη φορά οι Ιταλοί δεν ψήφισαν έναν πολιτικό. Τότε γράφτηκαν εκατομμύρια λέξεις για να εξηγήσουν το πρωτόγνωρο φαινόμενο ενός πάμπλουτου μεγιστάνα των ΜΜΕ που κατέβαινε στην πολιτική και κέρδιζε με εντυπωσιακό τρόπο. Αυτά συνέβησαν είκοσι ένα χρόνια πριν, αλλά, αν διαβάσει κάποιος προσεκτικά όσα γράφει στο κείμενό του ο Μπερτολούτσι, θα καταλάβει εύκολα ότι θα ταίριαζαν σε αυτό που ζει η χώρα, ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ αυτές τις μέρες. Αρκεί απλώς να αντικατασταθούν συγκεκριμένες λέξεις με άλλες, καταλληλότερες. Τότε η εικόνα θα ολοκληρωθεί και θα μοιάζει σαν ο Μπερτολούτσι να είχε γράψει για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τώρα. Το «καθημερινό σόου το οποίο οι καθημερινοί θεατές συνήθισαν πολύ εύκολα» το βλέπουμε εδώ και περίπου δυο μήνες μπροστά μας, μας το προσφέρει ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αγνοεί και ξεπερνάει παραδοσιακές κομματικές λειτουργίες (οι οποίες σε έναν βαθμό διασφαλίζουν το ότι δεν θα γίνουν παρεκτροπές από την κεντρική πολιτική ιδέα του φορέα) και ακολουθεί τον αδιαμεσολάβητο τρόπο επικοινωνίας με την κοινωνία. Και παράγει πολλά διαφορετικά σόου που σίγουρα έχουν σκηνοθετικό ενδιαφέρον. Ας θυμηθούμε μερικά από αυτά: «με λένε Στέφανο», η επίσκεψη στη Μακρόνησο, η σκηνή που βάζει γαλότσες, φτυαρίζει τις λάσπες και αγκαλιάζει με αδελφικό ενδιαφέρον κατοίκους στις πληγείσες από τις πλημμύρες περιοχές της Θεσσαλίας, η τηλεοπτική ξενάγηση στο γραφείο του στη Βουλή – υπάρχουν κι άλλα, πολλά μικρά σόου από τα οποία απουσιάζει η πολιτική και κυριαρχεί η εικόνα. Όλα, όπως είναι φυσικό, καταγράφονται από μια τηλεοπτική κάμερα της οποίας οι «τακτικοί τηλεθεατές» στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ – συνήθισαν κι αυτοί πια. Όπως ο Μπερτολούτσι, πολλοί αναρωτιόμαστε σήμερα ποια είναι εκείνα τα αρνητικά φορτία που έκαναν χιλιάδες ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξουν τον Κασσελάκη και να οδηγήσουν το κόμμα τους στη σημερινή τραγελαφική κατάσταση απώλειας της πολιτικής του ταυτότητας, το μετέτρεψαν σε έναν απολιτικό φορέα και το αποξένωσαν ακόμα περισσότερο από τις ιδεολογικές αναφορές που είχε. Και επειδή πρόκειται για ένα κόμμα που επικαλείται το αριστερό πρόσημο, ο Μπερτολούτσι έχει απάντηση και γι’ αυτό. Γράφει για την αριστερά «που αγνόησε εξαιτίας του κομφορμισμού και της μωρίας της το πολιτισμικό πρόβλημα κατά τη γέννησή του». Ο συγχρωτισμός με τους ΑΝ.ΕΛ., ο λαϊκισμός, η απουσία αυτοκριτικής, ο αρχηγισμός, ο αξιακός κώδικας της αριστεράς που πέταξαν στα σκουπίδια, όλα αυτά προκάλεσαν ένα πολιτισμικό πρόβλημα σε μια αριστερά που ποτέ δεν είχε αντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο. Προσπάθησε κι αυτή να χορέψει το «ανόητο τανγκό της θεαματικότητας» και αυτοκτόνησε. Στον Κονφορμίστα του Μπερτολούτσι ήρωας της ταινίας είναι ένας τύπος που εμφανίζεται πρόθυμος να θυσιάσει όλες τις αξίες που είχε για να δημιουργήσει αυτό που λένε «κανονική ζωή». Αυτό ακριβώς συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Αν ο αρχηγός δεν έχει ρίζες στο κόμμα, δεν θα μπορέσει να σταθεί χωρίς τους κομματικούς παράγοντες.

aπό τη

βασι λ ι κ ή γ εωργ ι άδου

Ο ΣΥΡΙΖΑ αρκετές φορές έχει συμπεριφερθεί σαν κακομαθημένο παιδί: αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα, αλλά κυβέρνησε με ακροδεξιούς λαϊκιστές.

Η Βασιλική Γεωργιάδου είναι καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο

*Ο ύπνος της λογικής, εκδόσεις Νάρκισσος.

Πανεπιστήμιο.

Η

εκλογή αρχηγού είναι αναμφισβήτητα ένα κομβικό γεγονός στην εσωτερική ζωή ενός κόμματος. Στην πραγματικότητα, μια τέτοια διαδικασία δεν αφορά αυστηρά και μόνο το κόμμα στο πλαίσιο του οποίου πραγματοποιείται, αλλά υπάρχουν επιδράσεις στο κομματικό σύστημα, ιδίως όταν οι διαδικασίες αφορούν κόμματα που παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της διακυβέρνησης. Είναι και ένας βασικός λόγος που σε ορισμένα κομματικά συστήματα υπάρχουν κάποιοι θεσμικοί προσδιορισμοί (ή και περιορισμοί) όσον αφορά το πλαίσιο εκλογής κομματικού επικεφαλής προκειμένου να μη θίγεται η ποιότητα της δημοκρατίας και να μην μπλοκάρεται το σύστημα της διακυβέρνησης. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι εκλογής αρχηγού: την εποχή της ακμής των «μαζικών κομμάτων» ο αρχηγός εκλεγόταν από το συνέδριο του κόμματος ή από ένα κομματικά εκλεγμένο ανώτατο σώμα εκλεκτόρων. Σε μια τέτοια περίπτωση, η εκλογή αρχηγού συνιστά μια κλειστή κομματική διαδικασία που πραγματοποιείται και ολοκληρώνεται στο πλαίσιο της υπάρχουσας ιεραρχημένης και καταστατικά νομιμοποιημένης κομματικής δομής. Ωστόσο, αφ’ ης στιγμής τα «μαζικά κόμματα» μετασχηματίζονται και γίνονται περισσότερο οργανωτικά, χαλαρά αλλά και προσωποκεντρικά και αρχηγικά, η εκλογή από τη βάση με τη λογική των προκριματικών εκλογών (primaries) τείνει να κερδίζει έδαφος. Υπάρχουν τρία βασικά μοντέλα εκλογής κομματικού επικεφαλής από τη βάση: σύμφωνα με το πρώτο μοντέλο, η εκλογή γίνεται με συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αυστηρά και μόνο των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος· στην περίπτωση αυτή πρόκειται για την εφαρμογή των λεγόμενων «κλειστών προκριματικών εκλογών» (closed primaries). Ο/Η αρχηγός μπορεί, ωστόσο, να εκλεγεί και από ένα ευρύτερο σώμα εκλεκτόρων που περιλαμβάνει τόσο τα εγγεγραμμένα μέλη όσο και τους «φίλους»/εκλογείς του κόμματος. Στην περίπτωση αυτού του δεύτερου μοντέλου έχουμε να κάνουμε με ένα υβριδικό σύστημα προκριματικών εκλογών (hybrid primaries), στο οποίο επιτρέπεται να μετέχουν και οι ψηφοφόροι που δεν είναι μεν οργανωτικά ενταγμένοι στο κόμμα, κινούνται όμως στο ευρύτερο περιβάλλον του. Τέλος, σύμφωνα με ένα τρίτο μοντέλο, ο/η αρχηγός μπορεί να εκλέγεται μέσα από ανοιχτού τύπου προκριματικές εκλογές (open primaries), στο πλαίσιο των οποίων όσοι μετέχουν δεν χρειάζεται ευθέως ή εμμέσως να δηλώσουν κάποιου είδους προσχώρηση ή σύνδεση με το κόμμα στην εκλογή αρχηγού του οποίου μετέχουν, ενώ θα μπορούσε ακόμη και να υπάρχει σύνδεσή τους με κάποιο άλλο κόμμα. Επίσης, είναι προφανές ότι στον πραγματικό κόσμο των εσωκομματικών εκλογών μπορεί να γίνει ένας συνδυασμός διαδικασιών εκλογής αρχηγού, η οποία μπορεί να γίνεται σε περισσότερα στάδια με την εμπλοκή ενός θεσμικού σώματος (π.χ. της κοινοβουλευτικής ομάδας) σε μια αρχική διαδικασία επιλογής υποψηφίων και τα μέλη του κόμματος να έχουν τον τελικό λόγο για την εκλογή αρχηγού. Όσο πιο ανοιχτές είναι οι εσωκομματικές εκλογές τόσο πιο απρόσμενο και λιγότερο κομματικά ελεγχόμενο γίνεται το αποτέλεσμα. Τα primaries ενέχουν το ρίσκο το κόμμα να αλλάξει χέρια και η κομματική νομενκλατούρα που κρατούσε να ηνία να βρεθεί στο περιθώριο. Το ρίσκο αφορά και τη νεοεκλεγείσα ηγεσία που δεν θα μπορέσει να επιβληθεί αν βρεθεί απέναντι σε εκείνους που κρατούν τα αυθεντικά κομματικά κλειδιά. Όταν θα κλείσουν οι κάλπες των primaries, το πρόσωπο που θα αναδειχθεί αρχηγός θα πρέπει να ασκήσει τον ρόλο του μέσα στην κομματική μηχανή. Αυτοί που τον εξέλεξαν, ιδίως στο πλαίσιο υβριδικών και ανοιχτών προκριματικών εκλογών, αποτελούν ένα πολύ χαλαρό υποστηρικτικό πλαίσιο και αν ο αρχηγός δεν έχει ρίζες στο κόμμα, δεν θα μπορέσει να σταθεί χωρίς τους κομματικούς παράγοντες. Η περίπτωση εκλογής αρχηγού στον ΣΥΡΙΖΑ είναι χαρακτηριστική. Το ότι εφαρμόστηκε ένα είδος υβριδικών προκριματικών εκλογών με το δικαίωμα συμμετοχής στην εκλογή αρχηγού να δίνεται σε όλους όσοι μέχρι και πριν μπουν στο παραβάν για να ψηφίσουν μπορούσαν να γραφτούν μέλη διεύρυνε σημαντικά το εκλογικό σώμα, ευνοώντας έναν νεοεμφανισθέντα υποψήφιο έναντι της παλιότερης κομματικής φρουράς. Ο νέος αρχηγός είναι παραπλανητικό ωστόσο να θεωρεί ότι θα ελέγξει το κόμμα, έχοντας ως έρεισμα αυτούς που τον εξέλεξαν, καθώς το κόμμα στενά, οργανωτικά ελέγχεται από τους κομματικούς ιθύνοντες. Και αυτοί όμως δεν έχουν συμφέρον να αγνοήσουν τη διαδικασία εκλογής αρχηγού από τη βάση, καθώς αυτή η βάση μπορεί να μην ελέγχει το κόμμα οργανωτικά αλλά είναι η εκλογική του δεξαμενή και ο προνομιακός χώρος άντλησης εκλογικής υποστήριξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αρκετές φορές έχει συμπεριφερθεί σαν κακομαθημένο παιδί: αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα, αλλά κυβέρνησε με ακροδεξιούς λαϊκιστές· προκάλεσε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός, αλλά τελικά και αγνόησε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος (ευτυχώς βέβαια!) και αποφάσισε ο τότε αρχηγός για το τι μέλλει γενέσθαι· άνοιξε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ τη διαδικασία εκλογής αρχηγού, αλλά δεν δέχεται το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να αποφασίσει να κινηθεί με αυστηρό θεσμικό τρόπο. Η συμπεριφορά του, εκτός του ότι έχει κουράσει το εκλογικό σώμα, επηρεάζει το κομματικό σύστημα, ενώ η υπερβολική εστίασή του στα εσωτερικά του ζητήματα δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος του κοινοβουλευτικού του ρόλου και της θέσης του ως κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

ΙΛΕΚΤΡΙΣΙΤΥ

Γιατί έχουμε τόσο άγχος; Μια ασταμάτητη προσπάθεια να είμαστε πιο λειτουργικοί και πιο ευρηματικοί.

α π ό τον χ ά ρη κ α λ α ϊ τ ζί δ η

(Απο)λαμβάνοντας ένα θεαματικό μπαράζ απεικονίσεων στα social, μας δημιουργείται η εντύπωση ότι υπάρχει πάντα κάποια καλύτερη εναλλακτική την οποία εμείς στερούμαστε.

Τ

α ’πε κι ο Ίων πρόσφατα: «Για τη φίλη μου με τη νόσο του Crohn, γι’ αυτή με το ευερέθιστο έντερο και τον γνωστό με τη λεύκη, για εκείνη που διπλώνεται στα δύο απ’ τις σουβλιές κι αυτήν που ψαχουλεύει το κεφάλι της ξεριζώνοντας τρίχες». Για τους φίλους που έχουν βράδια άγρυπνα και κρίσεις πανικού και για χέρια τρεμάμενα που αναζητούν Zάναξ, για όλα εκείνα τα παιδιά που ξεπήδησαν απ’ το τίποτα και χάνονται στο πουθενά, τέλος, για τον ηλεκτρισμό που νιώθω ενίοτε στις φτέρνες μου να καίει – το πράγμα είναι πια σαφές: έχουμε πολύ άγχος. Και συνεχώς αυξάνεται. Για λόγους που είναι κυρίως πολιτικοί. Γι’ αρχή, η επισφάλεια (precarity) που επιφέρει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός: όχι τόσο η γενικευμένη στέρηση των αναγκαίων αλλά ο διαρκώς υποβόσκων κίνδυνος του αποκλεισμού από αυτά, το ζόρι τού να μην ξέρεις τι ξημερώνει. Να μην ξέρεις αν θα σου φτάσουν τα λεφτά μέχρι το τέλος του μήνα, αν θα σου ανανεώσουν τη σύμβαση, αν θα σε απολύσουν, αν κάποια «κρίση» ή «ανάπλαση» θ’ ακριβύνει τα πάντα. Το άγχος της επισφάλειας ενισχύεται απ’ τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της ατομικής ευθύνης, η οποία σπεύδει να κατηγορήσει τους ανθρώπους για την ίδια τους τη φτωχοποίηση. Υποστηρίζοντας ότι «η πρόσβαση στην κορυφή είναι ανοιχτή για οποιονδήποτε είναι διατεθειμένος να δουλέψει αρκετά σκληρά», η ιδεολογία αυτή προωθεί την άποψη πως «αν δεν πετύχεις, δεν μπορείς να κατηγορήσεις παρά μόνο τον εαυτό σου».1 Έτσι, μέσω ενός δεξιού λόγου που γίνεται ολοένα και πιο ηγεμονικός, κυριαρχεί η αίσθηση ότι αν παλεύεις να τη βγάλεις, αν αναγκάζεσαι να βασιστείς σε επιδόματα και βοήθεια από άλλους, τότε είσαι σκάρτος – τεμπέλης ή/και ανεύθυνος ή/και απλώς κολλημένος. Αυτός ο νεοφιλελεύθερος συνδυασμός γεννά ένα τρίτο, εξαιρετικά στρεσογόνο φαινόμενο: Την τοξική παραγωγικότητα, μια ασταμάτητη προσπάθεια –και πίεση απ’ τον εαυτό στον εαυτό– να είσαι πιο λειτουργικός, πιο ευρηματικός και «marketable». Αυτή η προσπάθεια εκφράζεται μέσα από χίλιες μορφές micromanagement: των οικονομικών, του κοινωνικού/εργασιακού προφίλ, του χρόνου και, όπως θα δούμε παρακάτω, του ίδιου μας του άγχους.2 Στον πυρήνα της, πρόκειται για μια προσπάθεια να ρυθμίσει κανείς όλους τους (γνωστούς) παράγοντες για να περιορίσει τις ζημιές και να μεγιστοποιήσει τα κέρδη – ένα νευρωτικό όνειρο απόλυτου ελέγχου που φέρνει πλεονάσματα αστάθειας και άγχους. Σε αυτούς τους παράγοντες διεύρυνσης του άγχους προστίθεται η αδιάκοπη συνδεσιμότητα που μας χαρίζουν τα σύγχρονα τεχνοκαπιταλιστικά συστήματα επικοινωνίας. Τα social media, προπαντός, κάνουν κάθε σπιθαμή του παρόντος μας «κοινή» (κοινοποιημένη ή κοινοποιήσιμη), μια στιγμή παρατήρησης των άλλων όσο και παρατήρησης από αυτούς. Πρόκειται για δύο παράλληλες, και εξίσου αγχωτικές, συνθήκες: Από τη μια, το να μας βλέπουν οι άλλοι συνεχώς μάς οδηγεί σ’ ένα ασταμάτητο performance, στη διαρκή διαχείριση της επιθυμητής εικόνας μας μέσω της επιλεκτικής παρουσίασης πληροφοριών.3 Πρόκειται για το άγχος του αέναου ηθοποιού – πιρουέτες για like και stage fright. Από την άλλη, το να βλέπουμε τους άλλους συνεχώς μάς παγιδεύει σε ένα πλέγμα αχανών δυνητικοτήτων που εκμηδενίζει το παρόν μας. (Απο)λαμβάνοντας ένα θεαματικό μπαράζ απεικονίσεων στα social, μας δημιουργείται η εντύπωση ότι υπάρχει πάντα κάποια καλύτερη εναλλακτική την οποία εμείς στερούμαστε: πρόκειται για το αίσθημα πως κάτι χάνεις συνεχώς – καθολικό FOMO και αγωνία.4 Ως απάντηση σε αυτή την πανδημία άγχους, η λύση σίγουρα δεν είναι η νεοσύστατη βιομηχανία διαχείρισης του στρες, οι (γλυκούληδες) guru της αυτοβοήθειας ή οι (φασιστοειδείς) guru της αυτοβελτίωσης, οι εφαρμογές mindfulness και η «θετική ψυχολογία», η οποία –ήδη απ’ την εποχή του Αντόρνο5– έχει ως μοναδικό σκοπό να μας κάνει «πιο λειτουργικούς» (ήτοι πιο εκμεταλλεύσιμους). Το μόνο που σκιαγραφούν τέτοιες «λύσεις» είναι η δυνατότητα ενός πολιτικού συστήματος να ατομικοποιεί τα δεινά που προκαλεί και, ακόμα πιο κραυγαλέα, η δυνατότητά του να βγάζει κέρδος απ’ αυτά: το στρες ως μπίζνα. Απεναντίας, αυτό που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα είναι μια πολιτικοποίηση της ψυχικής υγείας, την οπτική γωνία απ’ την οποία τα προσωπικά μας άγχη αποκαλύπτονται ως συμπτώματα ενός συγκεκριμένου κοινωνικού συστήματος και το σημείο όπου η «αρρώστια» μας δεν είναι τίποτε άλλο πέρα απ’ το άγαρμπο καθρέφτισμα ενός άρρωστου κόσμου. Μόνο έτσι μπορούμε να «κάνουμε την αρρώστια μας» όπλο, όπως μας παροτρύνει η συλλογικότητα Sozialistisches Patientenkollektiv που δραστηριοποιήθηκε τη δεκαετία του ’70 στη Γερμανία.6 Μιλώντας για τη ζωή με τη συλλογικότητα, η Magrit Schiller λέει πως ακούγανε διαρκώς ένα τραγούδι της ροκ μπάντας Ton Steine Scherben.7 Το τραγούδι λεγόταν «Macht kaputt, was euch kaputt macht» ή αλλιώς: Κατάστρεψε ό,τι σε καταστρέφει.

1 Oliver James, όπως αναφέρεται στο Μ. Φίσερ, «Καπιταλιστικός Ρεαλισμός», 58.

2 Το Ινστιτούτο για την Επισφαλή Συνείδηση, Γιατί είμαστε όλοι τόσο αγχωμένοι – υπάκουοι κι αδρανείς; https://voidnetwork.gr/2021/07/18/giati-eimaste-oloi-toso-agxomenoiypakouoi-kai-adraneis/ 3 Ό.π.

4 Όπως λένε ορισμένοι φίλοι των οποίων τα ονόματα ντρέπομαι να αναφέρω –των οποίων τα ονόματα δεν ξέρω–, τείνουμε να ξεχνάμε πως «υπάρχει άπλετη ομορφιά στο γεγονός ότι βρισκόμαστε εδώ και πουθενά αλλού».

5 T. Adorno, «Υγεία προς Θάνατο», στο Minima Moralia 6 A. Culp, A Guerrilla Guide to Refusal, 105-108.

7 M. Schiller, «Remembering the Armed Struggle: Life in Baader-Meinhof», 21-24.

26.10.23 – lifo 11

53' με τον

Ανέστη Αζά και τον

Πρόδρομο Τσινικόρη συνεντευξη: αργυρω μποζωνη φωτογραφιεσ: ανδρεασ σιμοπουλοσ

talkofthetown

Οι σκηνοθέτες Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης επιστρέφουν στη Στέγη με το «Romaland», μια νέα θεατρική παράσταση που ισορροπεί μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Θέμα της, η ζωή των Ελλήνων Ρομά.

12 lifo – 26.10.23

στην οδό χαμοστέρνας υπάρχει ένα μνημείο για τους ρομά που εκτέλεσαν οι Γερμανοί τον Αύγουστο του 1944 για την αντιστασιακή τους δράση. Το γνωρίζουν ελάχιστοι Αθηναίοι, ενώ χιλιάδες περνούν καθημερινά από το σημείο. Πολύ συχνά, οι Ρομά δεν είναι μέρος της επίσημης ιστορίας, της ιστορίας μιας πόλης ή μιας χώρας. Μόλις το 1982 η Γερμανία αναγνώρισε επίσημα ότι διέπραξε γενοκτονία εναντίον τους, χαρακτηρίζοντάς τους ως «εχθρούς του φυλετικού κράτους», τοποθετώντας τους στην ίδια κατηγορία με τους Εβραίους. Ξέρουμε ελάχιστα για τους Έλληνες Ρομά, που η κοινότητά τους χρονολογείται από τον 15ο αιώνα και είναι μία από τις παλαιότερες της Ευρώπης. Ξέρουμε πολύ λίγα γι' αυτούς που κουβαλούν το στίγμα του επικίνδυνου Άλλου, ενός ξένου που βρίσκεται διαρκώς σε μια ενδιάμεση κατάσταση, σε ένα «είναι και δεν είναι», όπως η φράση με την οποία ξεκινούν τα τσιγγάνικα παραμύθια. Τον Δεκέμβριο του 2022, ο 16χρονος Κώστας Φραγκούλης πεθαίνει όταν ένας αστυνομικός τον πυροβολεί στο κεφάλι κατά τη διάρκεια καταδίωξης στη Θεσσαλονίκη. Έναν χρόνο νωρίτερα, στο Πέραμα, ένας ακόμα νεαρός Ρομά, ο 18χρονος Νίκος Σαμπάνης, δολοφονείται μετά από καταδίωξη από επταμελή ομάδα ΔΙΑΣ, με έναν καταιγισμό 36 πυροβολισμών. Δίπλα στα περιστατικά βίας ορθώνονται αυτά της τερατώδους αδιαφορίας, από το εργατικό ατύχημα στη γέφυρα που κατέρρευσε στην Πάτρα μέχρι την οκτάχρονη Όλγα στο Κερατσίνι, που εγκλωβίστηκε από μια πόρτα εργοστασίου και πέθανε αβοήθητη. Προφανώς δεν είναι τα μόνα. Η Human Rights Watch έχει καταγράψει 716 περιστατικά αστυνομικής, κρατικής βίας και ρατσισμού κατά των Ρομά στην Ελλάδα σε διάστημα 18 μηνών. Στο Χρονολόγιο Βίας που συνέταξαν οι Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης, δημιουργοί της παράστασης Romaland που θα κάνει πρεμιέρα στη Στέγη στις 2 Νοεμβρίου, το οποίο ξεκινά από τη δεκαετία του ’90, διαπιστώνουν ότι σχεδόν κάθε χρόνο κάποιος/-α Ρομά πέφτει νεκρός/-ή, είτε στη διάρκεια αστυνομικής καταδίωξης είτε ως θύμα αυτόκλητων λευκών τιμωρών που ανοίγουν αδιακρίτως πυρ μέσα σε καταυλισμούς. «Η ρομαφοβία είναι ο τελευταίος αποδεκτός ρατσισμός», γράφει στη LiFO ο Δημήτρης Πολιτάκης. «Για τους Έλληνες Ρομά, τους Τσιγγάνους, τους “γύφτους”, μοιάζει σαν να μπορεί να λέει και να γράφει κανείς ό,τι στερεοτυπικό και ρατσιστικό και χολερικό και ισοπεδωτικό έχει στο μυαλό του, χωρίς καμιά συνέπεια, ούτε ποινική ούτε κοινωνική». Τα ακραία περιστατικά βίας κατά των Ελλήνων Ρομά γέννησαν την ιδέα της παράστασης, που φιλοδοξεί να αφηγηθεί ένα ανεστραμμένο ταξίδι της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας μέσα από τη δική τους οπτική γωνία. «Οι δολοφονίες των Σαμπάνη - Φραγκούλη ήταν σχεδόν πανομοιότυπες. Έχουν πολύ κοινά χαρακτηριστικά, ένα μοτίβο πολύ συγκεκριμένο. Υπάρχει ένα παράπτωμα, κάποιος δεν σταματάει όταν του το ζητάει η αστυνομία, κάποιος φεύγει χωρίς να πληρώσει, και αυτό δίνει το δικαίωμα στην αστυνομία να δείξει υπερβάλλοντα ζήλο. Μας θύμισε λίγο την κατάσταση που έχουμε δει να αντιμετωπίζουν οι μαύροι στην Αμερική. Θελήσαμε, λοιπόν, να δούμε τι σημαίνει αυτό στην ελληνική κοινωνία, στο σύνολό της» λέει ο Ανέστης Αζάς. Οι δυο σκηνοθέτες ξεκίνησαν την έρευνα με συνεντεύξεις στον Δενδροπόταμο της Θεσσαλονίκης, μια απομακρυσμένη και υποβαθμισμένη περιοχή που αποτελεί στην πλειοψηφία της οικισμό των Ρομά. Εκεί οι ευκαιρίες να εξελιχθούν ή να μορφωθούν οι νέοι είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν έχει αρθεί, σε έναν τόπο όπου από τη δεκαετία του '50 κατοικούσαν φτωχοί εργάτες και Ρομά. Μπαίνοντας στις ιστορίες τους, τη μία μετά την άλλη, άρχισαν να φτιάχνουν ένα έργο που καλύπτει διάφορα επίπεδα όσον αφορά το πώς βιώνει αυτή η μειονότητα τη χώρα στην οποία ζούμε. Είναι ένα μοντέλο δραματουργίας παρόμοιο με αυτό της Καθαρής Πόλης, που παρουσίασαν πριν από επτά χρόνια. Εκεί θέλησαν να αφηγηθούν την ιστορία της Ελλάδας από την οπτική γωνία των μεταναστριών καθαριστριών, εδώ ακολουθούμε ως θεατές μια αφήγηση της ιστορίας της χώρας από την οπτική γωνία των Ελλήνων Ρομά. «Αυτό δεν είναι απλό ή εύκολο να γίνει, γιατί όταν λέμε Ρομά ή Έλληνες Τσιγγάνοι μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Υπάρχουν αυτοί που είναι ενταγμένοι και δεν το λένε καν, γιατί θεωρείται στίγμα, υπάρχουν αυτοί που είναι πάμφτωχοι και ζουν σε συνθήκες ακραίας παραβατικότητας, φτώχειας, αγραμματοσύνης, υπάρχουν αυτοί που βρίσκονται σε ένα ενδιάμεσο στάδιο. Δεν σου κρύβουμε ότι το έργο είναι ό,τι πιο δύσκολο έχουμε κάνει μέχρι τώρα, δεν ήταν εύκολο να βρούμε ούτε τους πρωταγωνιστές, ούτε να προχωρήσει η

26.10.23 – lifo 13

53' με τον Ανέστη Αζά και τον Πρόδρομο Τσινικόρη

«Romaland Mια φορά κι έναν καιρό ήταν και δεν ήταν» Έρευνα, κείμενο, σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς, Πρόδρομος Τσινικόρης Σκηνικά - Κοστούμια: Διδώ Γκόγκου Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου Μουσική - Ηχητικός σχεδιασμός: Παναγιώτης Μανουηλίδης Βίντεο: Oliwia Twardowska Επιστημονικός σύμβουλος: Γιώργος Τσιτιρίδης Παίζουν: Γιώργος Βιλανάκης, Θεοδοσία Γεωργοπούλου, Αβραάμ Γκουτζελούδης, Αγγελική Ευαγγελοπούλου, Μέλπω Σαΐνη Μουσικός επί σκηνής: Γιώργος Δούσος

talkofthetown

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση Κεντρική Σκηνή 2-26/11, Τετ.-Κυρ.

20:30

14 lifo – 26.10.23

έρευνα, ούτε να φτιάξουμε τελικά τη δραματουργία που φτιάξαμε. Μετά τον Δενδροπόταμο κάναμε συνεντεύξεις στον Ασπρόπυργο, στο Ζεφύρι, στην Αγία Βαρβάρα, που είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, εκεί οι άνθρωποι είναι πλήρως ενταγμένοι», λέει ο Ανέστης Αζάς. Όλοι όσοι συνάντησαν είχαν παρόμοιες ιστορίες με αυτή του Σαμπάνη και του Φραγκούλη να αφηγηθούν. Όλοι ξέρουν κάποιον ή έχουν έναν συγγενή που κάποια στιγμή σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή με την αστυνομία, ή κάτι παρόμοιο. Άρχισαν να δουλεύουν μελετώντας κάποιες περιπτώσεις κραυγαλέου ρατσισμού, ενώ παράλληλα ήρθαν σε επαφή με οργανώσεις των Ρομά όπως η Ελλάν Πασσέ, η Ένωση Νέων Διαμεσολαβητών, η ΜΚΟ «Κλίμακα», ούτως ώστε να δουν τα κοινωνικά προβλήματα που εμποδίζουν την πολυπόθητη ενσωμάτωση. «Το υλικό μας είναι κατά βάση οι ιστορίες των ανθρώπων που καταλήξαμε ότι θέλουμε να έχουμε επί σκηνής, ένα πολυσχιδές και αρκετά διαφορετικό κάστινγκ, ένα σχήμα από την αγράμματη Τσιγγάνα, την ηλικιωμένη, που δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να πάει σχολείο, μέχρι αυτόν που σήμερα σπουδάζει στο Εθνικό Θέατρο. Το μόνο κοινό που έχουν οι πρωταγωνιστές μας είναι η καταγωγή τους», λέει ο Πρόδρομος Τσινικόρης. «Υπάρχει ως βασικός αφηγητής και φωνή δική μας ο Αβραάμ Γκουτζελούδης, που ήταν μαθητής μας στο Εθνικό, σπουδάζει σκηνοθεσία, είναι στο τρίτο έτος και τον καλέσαμε και ως βοηθό μας, σαν γέφυρα στην έρευνα, –ξέρει τη γλώσσα, μιλάει τα ρομανέσκ–, ο οποίος καλεί στη σκηνή και τους υπόλοιπους για να μιλήσουμε για τα προβλήματα αυτής της κοινωνικής ομάδας. Ο Αβραάμ είναι ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με όλες τις προκαταλήψεις που συναντάς στην ελληνική επαρχία, στη Βόρεια Ελλάδα, και ερχόμενος στην Αθήνα βίωσε ένα είδος απελευθέρωσης. Σύμφωνα με την έρευνά μας, είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που είναι Ρομά και δουλεύουν στην τηλεόραση ή στο θέατρο. Έχουμε την περίπτωση μιας κοπέλας, της Θεοδοσίας Γεωργοπούλου, που ανακάλυψε στην εφηβεία της ότι είναι τεκνοθετημένη και ότι έχει καταγωγή Ρομά και ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι αναζήτησης της ταυτότητάς της. Το τρίτο πρόσωπο είναι ο Γιώργος Βιλανάκης, ένα παιδί που μεγάλωσε σε έναν καταυλισμό Ρομά στη Θεσσαλία. Δεν τέλειωσε το σχολείο και το εξηγεί − ο μεγάλος πληθυσμός των ανδρών δεν τελειώνει το σχολείο, μαθαίνει τα βασικά. Ο Γιώργος τα τελευταία χρόνια κινητοποιήθηκε μέσα από το δίκτυο κυρίως της Ελλάν Πασσέ και έχει γίνει ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ρομά. Και έχουμε και δυο γυναίκες που μένουν στο Ζεφύρι. Η Αγγελική Ευαγγελοπούλου, κοντά στα εξήντα, είναι μια κλασική περίπτωση γυναίκας της γενιάς της. Γεννήθηκε στην Κρήτη, οι δικοί της δούλευαν εργάτες, την πάντρεψαν στα δώδεκα, έκανε πολλά παιδιά. Είναι ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος με πλούσια βιογραφία και χαρακτηριστικές ιστορίες. Η Μέλπω Σαΐνη είναι κοντά στα σαράντα, ανήκει σε μια ενδιάμεση γενιά, έμαθε να διαβάζει από τα παιδιά της, είναι μια περίπτωση ανθρώπου που θέλει να προχωρήσει, να φύγει από εκεί που ζει σήμερα και φοβάται πολύ μήπως τα παιδιά της, μεγαλώνοντας, μπλέξουν με την παραβατικότητα. Οι δυο αυτές γυναίκες δεν δούλεψαν ποτέ γιατί δεν έχουν τελειώσει το σχολείο, δεν είχαν τη δυνατότητα, ανήκαν σε νομαδικό πληθυσμό που γυρνούσε από τη μια περιοχή στην άλλη, κάνοντας εμπόριο». Οι δυο δημιουργοί μού επισημαίνουν τις μεγάλες ομοιότητες του ελληνικού αγροτικού πληθυσμού της δεκαετίας του '70 και μέχρι το '80 με αυτό που είναι οι Ρομά σήμερα. Δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν τη ραγδαία αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και έτσι, αναγκαστικά, περιθωριοποιήθηκαν. Η παράσταση θα αναπτύξει τους λόγους για τους οποίους δεν μπόρεσαν να απαγκιστρωθούν από το συγκεκριμένο μοντέλο και να προχωρήσουν. Όταν είσαι εκτός κοινωνίας, δεν ενσωματώνεσαι ούτε εύκολα ούτε γρήγορα, όταν μεγαλώνεις σε συγκεκριμένες συνθήκες, είναι πολύ δύσκολο να βγεις από αυτές και να κάνεις κάτι άλλο. «Η ελληνική κοινωνία προχωρά χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με τους Ρομά, είναι “βρόμικοι, αγράμματοι, παράσιτα”. Σε αυτό έχει ευθύνες και το ελληνικό κράτος γιατί τους άφησε χωρίς υπηκοότητα για πολλές δεκαετίες. Όταν μεγαλώνουν γενιές ολόκληρες χωρίς δικαιώματα, όταν είσαι Ηomo sacer, όταν σε σκοτώνουν και δεν πάει κανένας φυλακή, είναι λογικό να αναπτύσσονται κάποιοι μηχανισμοί, ακόμα και για την προστασία τους. Δεν τους αγιογραφούμε, τους δίνουμε τη δυνατότητα να πουν την ιστορία τους. Αυτό που μπορεί να κάνει το θέατρο ή η θεατρική σκηνή είναι να επιτρέψει να φωτιστεί και αυτή η οπτική γωνία, που δεν είναι μέρος της mainstream αφήγησης, η οποία συνήθως αποκλείει όλες τις μειονότητες της χώρας», λέει ο Ανέστης Αζάς. «Να διευκρινίσουμε κάτι άλλο που υπο-

βόσκει συνήθως σε τέτοιες συζητήσεις. Σε μια παράσταση, όπως και σε μια δραματουργία, καλό είναι να μη γενικεύουμε. Ναι μεν εμείς κάνουμε μια παράσταση και θέλουμε να μιλήσουμε για τη δική μας χώρα μέσα από ιστορίες συγκεκριμένων ανθρώπων που έχουν Ρομά καταγωγή, αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε γενικά για όλους τους Ρομά. Είναι μια αφορμή για συζήτηση ακόμα και με τον εαυτό μας, για πράγματα που δεν γνωρίζουμε ή δεν έχουμε σκεφτεί, γι’ αυτό και αντιμετωπίζουμε πρισματικά και από πολλές γωνίες τη ζωή τους, όχι μόνο τις περιπτώσεις αυτές που ζουν σε κλειστές κοινότητες». Κάνοντας έρευνα για μια παράσταση την περασμένη χρονιά στην Αυστρία, οι δημιουργοί του Romaland έπεσαν πάνω σε ένα στοιχείο που έδειχνε ότι πολλές φορές ο πληθυσμός μιας πόλης σπρώχνει στις άκρες της αυτά που δεν θέλει να δει. Συμβαίνει και στην Αττική. Χωματερές, εμπόριο ναρκωτικών, εγκληματικότητα, καμπ προσφύγων στον Σκαραμαγκά, Δρομοκαΐτειο, και συμπτωματικά όλες οι περιοχές στις οποίες ζουν Ρομά είτε είναι κρυμμένες πίσω από το όρος Αιγάλεω είτε βρίσκονται γύρω του. Ζουν εκτός κέντρου και εκτός αυτού που ονομάζουμε καθημερινότητα στην πόλη. Οι περισσότεροι άνθρωποι τούς συσχετίζουν πρωτίστως με την παραβατικότητα. Υπάρχει απροθυμία και ρατσισμός, κανένας δεν θέλει να αναγνωρίσει στον Ρομά ότι έχει τα ίδια προβλήματα, ακόμα και αν μένει στην ίδια γειτονιά. Ο κατά Φρόιντ «ναρκισσισμός των ασήμαντων διαφορών» συναντά κοινωνικές κατασκευές όπως ότι οι Ρομά θέλουν να μένουν στη φύση, οι Ρομά θέλουν να μένουν σε καταυλισμούς, οι Ρομά δεν θέλουν να πηγαίνουν σχολείο. Πόσο βολική είναι η κατασκευή ότι οι Ρομά θέλουν να μένουν μακριά από την κοινωνία μας; «Γιατί πιστεύεις ότι οι Ρομά δεν θέλουν να στέλνουν τα παιδιά σχολείο; Δεν αναγνωρίζουν την αξία της εκπαίδευσης;» λέει ο Ανέστης Αζάς. «Υπάρχουν παιδιά που μένουν σε περιοχές που δεν έχουν ρεύμα για να κάνουν τα μαθήματά τους το βράδυ, δεν έχουν τρεχούμενο νερό, και θα πάει το παιδί σχολείο και θα λένε “βρομάει το Τσιγγανάκι” – υπάρχουν σχολεία στα οποία οι άλλοι γονείς δεν θέλουν τα παιδιά τους να πηγαίνουν μαζί με παιδιά Ρομά. Πολλές φορές οι γονείς θέλουν να αποφύγουν τον ψυχικό πόλεμο που θα υποστούν τα παιδιά τους σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οπότε λένε “θα συνεχίσουμε όπως ξέρουμε”. Και κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή», λέει ο Ανέστης Αζάς. «Η απόλυτη πλειοψηφία των ανθρώπων με τους οποίους μιλήσαμε φυσικά και θέλουν να πάνε σχολείο, εννοείται πως δεν θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε αυτές τις συνθήκες, εννοείται πως θέλουν να ενταχθούν. Εννοείται πώς “θέλω κι εγώ να πάω στα ΙΚΕΑ να πάρω πράγματα”, ακούσαμε και αυτή την ατάκα. Δεν θέλουν να πάνε στο Κολωνάκι, να νοικιάσουν ένα σπίτι στον Ασπρόπυργο θέλουν, κάτι που δεν γίνεται γιατί είναι Ρομά. Ωστόσο, η εικόνα έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες. Έχει σχεδόν εξαλειφθεί το φαινόμενο των πρόωρων γάμων, όλο και περισσότερα παιδιά πάνε σχολείο. Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο, αυτό θα έπαιρνε περισσότερο χρόνο. Έχοντας πρόσβαση πλέον σε έναν άλλο τρόπο ζωής, βλέποντας άλλες εικόνες, επιθυμούν κάτι διαφορετικό, για διεκδικήσεις που δεν υπήρχαν πριν από δέκα χρόνια. Για παράδειγμα, έχουμε γνωρίσει στην έρευνα γυναίκες πολύ δυνατές και χειραφετημένες που θέλουν να απαγκιστρωθούν από το πατριαρχικό μοντέλο που ούτως ή άλλως είναι πολύ δυνατό και στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία», λέει ο Πρόδρομος Τσινικόρης. Ο περισσότερος κόσμος ξέρει τους Ρομά από τη συμβολή τους στη διάσωση και στη διάδοση της δημοτικής και της παραδοσιακής μουσικής, είναι ίσως ο μόνος λόγος για τον οποίο τους σεβόμαστε. Ακολουθεί η μακρά λίστα με τα αρνητικά στερεότυπα. Τις περισσότερες φορές την υποστηρίζουμε χωρίς να έχουμε γνωρίσει ούτε έναν Ρομά από κοντά. Χωρίς να γνωρίζουμε ότι το προσδόκιμο ζωής τους είναι δέκα χρόνια μικρότερο από το δικό μας και να αναρωτηθούμε για τους λόγους. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι με τους Ρομά, αν ανατρέξει κάποιος στα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις, θα δει ότι το μέγεθος της προκατάληψης είναι αβυσσαλέο. Ακόμα και αν ιδανικά υπάρχει βούληση να λυθούν τα προβλήματα, η υπόθεσή τους σκοντάφτει στον ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας. «Σε μια κοινωνία άκρως ατομικιστική και με μεγάλους φόβους, έρχονται στην επιφάνεια αυτόματα τα χειρότερά μας ένστικτα, αυτά που δεν επιτρέπουν να υπάρξει χώρος για διαλλακτικότητα, ενδιαφέρον ή ακόμα και για την περιέργεια», λέει ο Πρόδρομος Τσινικόρης. «Όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό, ευκολότερα θα έρθουν οι Ρομά πιο κοντά στην ελληνική κοινωνία παρά η ελληνική κοινωνία σε αυτούς».

Ο περισσότερος κόσμος ξέρει τους Ρομά από τη συμβολή τους στη διάσωση και στη διάδοση της δημοτικής και της παραδοσιακής μουσικής, είναι ίσως ο μόνος λόγος για τον οποίο τους σεβόμαστε.

Παράδοση και σύγχρονες τάσεις συνδυάζονται στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο που έγινε 50.

T

ο Special έγινε 50! Ή, για να το πούμε καλύτερα, το δικό μας Special έγινε 50! Το ζαχαροπλαστείο των Άνω Πετραλώνων έκλεισε μισό αιώνα και το γιόρτασε με όλους τους αγαπημένους φίλους, πελάτες και συνεργάτες που έχουν να θυμηθούν αμέτρητες στιγμές στο 124 της οδού Τριών Ιεραρχών. Στιγμές από το 1973, τότε που ο παππούς Γρηγόρης Παπαδόπουλος αποφάσισε να ανοίξει αυτό το ζαχαροπλαστείο για να στεγάσει το πάθος του για την τέχνη της ζαχαροπλαστικής. Τα κλασικά γλυκά της εποχής, το προφιτερόλ (έτσι όπως το περιέγραφε ο Γιώργος Κωνσταντίνου στην περίφημη σκηνή της ταινίας Χτυποκάρδια στο θρανίο), τα χειροποίητα σιροπιαστά και φυσικά η vintage πάστα ποντικάκι γέμιζαν τις βιτρίνες του Special. Τα γερά θεμέλια αυτής της οικογενειακής επιχείρησης παρέμειναν σταθερά, καθώς το τιμόνι ανέλαβε η δεύτερη γενιά, η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο σύζυγός της Κωνσταντίνος Καραλίδης, που ανέλαβε το εργαστήρι. Στο Special όλα φτιάχνονται από την αρχή με φρέσκα υλικά, φρούτα εποχής και μεγάλη προσοχή στην ποιότητα που παραμένει βασική αξία, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η γαλλική ζαχαροπλαστική ήρθε να προστεθεί στα γλυκά που προσφέρει το Special με δημιουργίες που συνδυάζουν τη γεύση και την εμφάνιση, «μιλώντας» σε όλες τις αισθήσεις. Αν είσαι λάτρης της μαύρης σοκολάτας, πρέπει να δοκιμάσεις την τούρτα μους μπίτερ, ενώ για όσους προτιμούν τη βανίλια, η πάστα με βανίλια, σοκολάτα γάλακτος και φρούτα του δάσους είναι στα απολύτως must try. Εξαιρετική και η εξωτική πάστα με καρύδα, μάνγκο και passion fruit, αλλά και η σοκολατόπιτα ή το red velvet, που έχουν φανατικό κοινό. Στο Special οι γεύσεις ακολουθούν την εποχή τόσο στις πρώτες ύλες όσο και στο styling. Για το Halloween οι πάστες «φορούν» scary λεπτομέρειες, ενώ τα Χριστούγεννα τα γλυκά φορούν σκουφιά ή γίνονται μπάλες και διηγούνται το δικό τους παραμύθι. Τα τελευταία χρόνια στην ομάδα έχει προστεθεί η τρίτη γενιά, η εγγονή του ιδρυτή, Βασιλική Καραλίδη. Μεγαλωμένη μέσα στη ζαχαροπλαστική και με οδηγό την εκπαίδευση αλλά και την αγάπη γι’ αυτή την τέχνη, η Βασιλική φέρνει τον αέρα όλων των σύγχρονων τρεντ, ενώ διατηρεί τις αυθεντικές συνταγές στα παραδοσιακά γλυκά που έχουν αγαπηθεί από παλιά. Με συνεχή παρακολούθηση σεμιναρίων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αλλά και την εξερεύνηση και τον συνδυασμό νέων γεύσεων, το Special γιορτάζει τα 50 χρόνια του, φέρνοντας συνεχώς νέες γεύσεις και δημιουργώντας καινούργιες εμπειρίες. Εκείνο που παραμένει σταθερό είναι η ποιότητα και, φυσικά, η αληθινή αγάπη για τη ζαχαροπλαστική. Δεν είναι τυχαίο ότι για τα 50ά του γενέθλια το Special γέμισε με κόσμο που είχε να θυμηθεί κάποιες από τις πιο γλυκές στιγμές του σε αυτό το κλασικό πλέον σημείο των Άνω Πετραλώνων.

S P E C I A L P A T I S S E R I E

Τριών Ιεραρχών 124, 210 3472387, Facebook: Special Patisserie, Instagram: special_patisserie

26.10.23 – lifo 15

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ

ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΥΊΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΈΑ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

16 lifo – 26.10.23

ΞΑΝΑΓΡΆΦΕΙ

ΘΈΑΤΡΟ ΤΑΣΗ: ΜΙΑ ΣΕΙΡΆ ΑΠΌ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΔΊΝΟΥΝ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΆ «ΦΩΝΉ» ΚΑΙ ΔΙΚΑΊΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΈΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΈΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΌΝΤΟΣ, ΕΝΏ ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ ΦΩΤΊΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΌΝ, ΦΑΝΕΡΏΝΟΝΤΑΣ ΌΤΙ Ο ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΌΣ ΛΌΓΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΊΑΣ, ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΊΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΎ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΎ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΊ ΝΑ ΟΡΊΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ ΓΎΡΩ ΜΑΣ.

AMALIA MELANCHOLIA

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ

26.10.23 – lifo 17

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Τ

18 lifo – 26.10.23

και πιθανές, ανεκπλήρωτες κοινωνίες», συνεχίζει ο Μπουριώ, για να αναρωτηθεί στη συνέχεια: «Ποιος υπογράφει για το τελικό μοντάζ της ύπαρξής μας – και του ιστορικού αφηγήματος;». Το ερώτημα αυτό μοιάζει να οδηγεί ολοένα περισσότερους καλλιτέχνες σε ανάλογες απόπειρες «ιστορικής διάσωσης», όπως την οραματιζόταν ο Μπένγιαμιν. Το αποτέλεσμα είναι να συναντάμε τελευταία στο εγχώριο θεατρικό πεδίο παραστάσεις που όχι μόνο δίνουν αναδρομικά «φωνή» και δικαίωση στους κακοποιημένους και στιγματισμένους του παρελθόντος αλλά, ταυτόχρονα, φωτίζουν εκτυφλωτικά το παρόν, φανερώνοντας ότι ο κανονιστικός λόγος της πατριαρχίας, της ομοφοβίας και του κοινωνικού αποκλεισμού εξακολουθεί να ορίζει την πραγματικότητα γύρω μας. Αν και η τάση δεν είναι καινούργια, αναφέρομαι εδώ κυρίως σε δουλειές που παρακολουθήσαμε πρόσφατα στο Φεστιβάλ Αθηνών (Σπυριδούλες, Το ρόδο είναι ρόδο, Τα τραγούδια του ελληνικού λαού) αλλά και σε άλλες, όπως η περσινή Amalia Melancholia που θα επαναληφθεί στο θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής, στο Κωσταλέξι, που μόλις έκανε πρεμιέρα στο ίδιο θέατρο, στο Pietà στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και στο Romaland που θα ανέβει στις 2 Νοεμβρίου στη Στέγη. (Η λίστα σε καμία περίπτωση δεν είναι εξαντλητική). Αυτή η κρίσιμη εκστρατεία ανάκτησης και επανεξέτασης της Ιστορίας μέσα από το πολιτικοποιημένο βλέμμα του δημιουργού γεννά νέες δραματουργίες, queer, φεμινιστικές και αντιρατσιστικές αναγνώσεις που συντονίζονται δυναμικά με τις διεκδικήσεις της εποχής μας. Κάποιες από αυτές, ενώ ξεκινούν με τις καλύτερες προθέσεις, επιλέγουν ξεπερασμένες ή σχηματικές μορφές αναπαράστασης που δεν εξυπηρετούν τελικά τον σκοπό τους∙ μένουν εγκλωβισμένες στο πρώτο στάδιο επεξεργασίας του πολιτικού μηνύματός τους, παράγοντας αποτελέσματα αδύναμα από θεατρικής άποψης – ας μην ξεχνάμε ότι το θέατρο, όσο κι αν πυροδοτείται από κοινωνικά ζητήματα, κρίνεται τελικά με καλλιτεχνικούς όρους. Κάποιες άλλες, όμως, καταφέρνουν να μετουσιώσουν την αφετηρία τους –τη διάθεση διαμαρτυρίας και αφύπνισης– σε μορφές περισσότερο αφηρημένες, καθολικές, που ξεπερνούν το προφανές και μετουσιώνουν το πολιτικό σε ποίηση, επιτυγχάνοντας μια αληθινή όσο και σπάνια πράξη απελευθέρωσης για τους θεατές.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ... Βασισμένο στη διαβόητη περίπτωση παιδικής κακοποίησης που συγκλόνισε ακόμη και το συντηρητικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας τη δεκαετία του ’50, οι Σπυριδούλες, ένα συλλογικό έργο των Θανάση Ζερίτη, Χάρη Κρεμμύδα και της ομάδας 4Frontal, αφηγείται την ιστορία της Σπυριδούλας, της ταλαίπωρης ψυχοκόρης που έπεσε θύμα βάναυσης μεταχείρισης στα χέρια των αφεντικών της, ζευγα-

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΕΣ PIETÀ

Αυτή η κρίσιμη εκστρατεία ανάκτησης και επανεξέτασης της Ιστορίας μέσα από το πολιτικοποιημένο βλέμμα του δημιουργού γεννά νέες δραματουργίες, queer, φεμινιστικές και αντιρατσιστικές αναγνώσεις που συντονίζονται δυναμικά με τις διεκδικήσεις της εποχής μας.

ο τελευταίο διάστημα μια ομάδα ανήσυχων καλλιτεχνών αφουγκράζεται διαφορετικά το παρόν: επιλέγουν να στοχαστούν και να παλέψουν γι’ αυτό μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος, φέρνοντας στο φως όλα τα σημάδια καταπίεσης, υποταγής αλλά και αντίστασης που κρύβονται εκεί, εν αναμονή ενός βλέμματος που θα τα αναγνωρίσει. Οι δημιουργοί στους οποίους αναφέρομαι επανέρχονται σε υπαρκτά πρόσωπα μακρινών ή τωρινών εποχών, τα οποία είτε αιχμαλώτισαν το συλλογικό φαντασιακό είτε θάφτηκαν στην αφάνεια, σε κάθε περίπτωση, όμως, στερήθηκαν βίαια τη δυνατότητα ν’ αρθρώσουν τον δικό τους λόγο. «Τίποτε απ’ όσα συνέβησαν κάποτε δεν πρέπει να θεωρείται χαμένο για την Ιστορία», έγραφε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν (1892-1940). Για τον κορυφαίο Γερμανοεβραίο διανοητή, το πραγματικό χρέος του (υλιστή) ιστορικού είναι να σκάβει στα ερείπια και να αναζητά όλα όσα παραμερίστηκαν, διαγράφηκαν ή ποδοπατήθηκαν από τους νικητές. Να αναζητά την αλήθεια των «ηττημένων», των φιμωμένων, των εκδιωγμένων, των περιθωριοποιημένων, όλων εκείνων που έδωσαν μάχες σιωπηλές, μάχες των οποίων τη σημασία και την αγωνία δεν αντιλήφθηκε κανείς, ούτε μπήκε στον κόπο να τις καταγράψει στα επίσημα «βιβλία» της Ιστορίας. «Από τη σκοπιά της εξουσίας, η ιστορική αφήγηση θα είναι πάντοτε χαραγμένη σε μαρμάρινες πλάκες...», αιώνια και αμετάβλητη, οχυρωμένη απέναντι σε κάθε αμφισβήτηση. «Τίποτα δεν μπορεί να ταράξει αυτή την εξουσία περισσότερο από την προβολή συντριμμιών και εικόνων ευθραυστότητας, τις οποίες οι σύγχρονοι καλλιτέχνες εξάγουν από τα ιστορικά αρχεία», γράφει ο επιφανής κριτικός τέχνης Νικολά Μπουριό, υποστηρίζοντας ότι η φιλοσοφία του Μπένγιαμιν βρίσκει σήμερα την πιο γόνιμη ενσάρκωσή της στο πεδίο της τέχνης∙ όχι της κυρίαρχης, ευπώλητης ή καθησυχαστικής τέχνης αλλά εκείνης που επιζητά τη διασάλευση της επικρατούσας οπτικής, αποδεικνύοντας ότι το παρελθόν δεν είναι στατικό και «τελειωμένο» αλλά τελεί υπό διαρκή μεταμόρφωση και επαναπροσδιορισμό. Αρκεί να ψάξει κανείς μέσα στα «ερείπια» και να ανασύρει, είτε με τη συνδρομή μαρτυριών είτε με τη δύναμη της φαντασίας και της ενσυναίσθησης, τις αφηγήσεις που καταπλακώθηκαν προκειμένου να διαφυλαχθεί το οικοδόμημα της κανονικότητας, της ομαλότητας, της πλειοψηφίας. «Στο κάτω κάτω, αυτή η πράξη “ιστορικής διάσωσης”, την οποία υπερασπίζεται ο Μπένγιαμιν, τακτοποποιεί ένα ηθικό χρέος: το να επανέρχεται κανείς εκ νέου στο αφήγημα της Ιστορίας σημαίνει να αποδίδει δικαιοσύνη στους αφανισμένους που κείτονται σ’ έναν μαζικό τάφο με μισοσβησμένα βιογραφικά, εμβρυονικό μέλλον

ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΝ

Σαν όλα τα μέλη του «ελληνικού λαού», οι νεκροί αλλά και οι ζωντανοί, να είχαν πλέον το δικαίωμα να είναι όποιοι ήθελαν να είναι, να πάρουν όποια μορφή, χρώμα, φωνή ή φύλο επιθυμούσαν.

ΤΟ ΡΟΔΟ ΕΙΝΑΙ ΡΟΔΟ

Τι θέση έχει μια βασίλισσα ανάμεσα στους ασθενείς της Ιστορίας; Κι όμως, εστιάζοντας στις ατέρμονες, εξοντωτικές και ενίοτε ταπεινωτικές δοκιμασίες που υπέστη η Αμαλία προκειμένου να τεκνοποιήσει –ενώ ήταν βιολογικά αδύνατον– έτσι ώστε να εξασφαλίσει τον πολυπόθητο διάδοχο στο νεοσύστατο ελληνικό έθνος, η Ζωή Χατζηαντωνίου στην Amalia Melancholia κατάφερε να αναδείξει την οδύνη του διαχρονικού στιγματισμού της «στείρας», της «στέρφας», της «άκληρης». Μια πράξη ύψιστης πολιτικής σημασίας που δικαιώνει στο πρόσωπο της Αμαλίας όλες τις γυναίκες που αγωνίστηκαν με πάθος ενάντια στις κυρίαρχες αναπαραστάσεις. Στα Τραγούδια του ελληνικού λαού (το είδαμε κι αυτό στο Grape), ο Γιάννης Σκουρλέτης και οι bijoux de kant ανέσυραν τα «ξεχασμένα» τραγούδια του Γιάννη Κωνσταντινίδη και επεδίωξαν μέσα από αυτά να συνθέσουν το πορτρέτο μιας «άλλης» Ελλάδας. Ως γνωστόν, μέσα από τη δική του εκλεπτυσμένη, ευρωπαϊκή ευαισθησία, ο Μικρασιάτης συνθέτης προσέδωσε νέα υφή και διάσταση σε πολλά διαμάντια του παρελθόντος, παραδοσιακά τραγούδια του έρωτα ή της ξενιτιάς, νανουρίσματα και μοιρολόγια, εκφράσεις της κοινοτικής ζωής και του πνεύματος του ελληνικού λαού. Πήρε δημοτικά τραγούδια που είχαν

τις ρίζες τους στο βαθύ παρελθόν της πατριαρχίας, όταν η Ελλάδα βρισκόταν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό, και τα ξαναβάφτισε στο καλούπι του γερμανικού Lied. Ακολουθώντας τρόπον τινά το παράδειγμά του, ο Σκουρλέτης αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσαν τα τραγούδια αυτά να επινοηθούν ξανά, αν θα είχαν κάτι να πουν και με ποιον τρόπο για τον «ελληνικό λαό» σήμερα. Ενώ μελετούσε το υλικό, αντιλήφθηκε, όπως ο ίδιος ομολογεί, ότι ετούτες οι αστικοποιημένες εκδοχές του παραδοσιακού ήταν ήδη «τρανς», δηλαδή ήδη εμποτισμένες με μια αίσθηση παρέκκλισης και μεταμόρφωσης. Επίμονος ερευνητής των εννοιών της «ελληνικότητας» και του «queerness», ο σκηνοθέτης επεξεργάστηκε αυτήν τη μετασχηματιστική τάση και την οδήγησε στην πιο εντυπωσιακή εκπλήρωσή της. Η παρουσία του Γιώργου Ιατρού-Νίνας Νάη άλλαξε μεμιάς όλα τα δεδομένα: αυτή η απρόσμενη επιλογή –που εμφανίστηκε ως μια φλογερή drag περσόνα, ντυμένη με ένα κόκκινο φόρεμα γλυπτικής αισθητικής– ξόρκισε κάθε ίχνος νοσταλγίας που συνδέεται στο μυαλό μας με τα εν λόγω τραγούδια. Αυτό που επετεύχθη δεν ήταν μόνο ένα άλμα στον χρόνο, τον τόπο και το φύλο αλλά και ένα άλμα πίστης: ο Γιώργος Ιατρού-Νίνα Νάη επέδειξε σχεδόν θρησκευτική αφοσίωση στην ερμηνεία του. Ποτέ δεν εξέπεσε στην ειρωνεία, το camp, το μελόδραμα ή οποιοδήποτε είδος προβλέψιμης θεατρικότητας, αλλά κινήθηκε μέσα σε έναν ελεγχόμενο κυματισμό πάθους. Μόλις εκστόμισε τον στίχο «είμαι γιος ψαρά» (από το ομώνυμο τραγούδι), ήταν σαν να ξαναγράφτηκε ξαφνικά η ιστορία με μια χειρονομία. Σαν όλα τα μέλη του «ελληνικού λαού», οι νεκροί αλλά και οι ζωντανοί, να είχαν πλέον το δικαίωμα να είναι όποιοι ήθελαν να είναι, να πάρουν όποια μορφή, χρώμα, φωνή ή φύλο επιθυμούσαν. Αυτή η πολύτιμη απελευθερωτική στιγμή προσέδωσε στο παρελθόν μια εντελώς νέα διάσταση. Έφερε στο προσκήνιο όλο το queerness που καταπιέστηκε από την επίσημη εκδοχή των γεγονότων, όλη την «ετερότητα» που θυσιάστηκε και αποσιωπήθηκε από τις δυνάμεις της πατριαρχίας ανά τους αιώνες. Μια προσπάθεια να καταλυθεί η αμαυρωμένη εικόνα της μειονότητας των Ελλήνων Τσιγγάνων συνιστά η νέα δουλειά των Αζά - Τσινοκόρη με τίτλο Romaland που ανεβαίνει με ηθοποιούς Ρομά, οι προσωπικές αφηγήσεις των οποίων συνθέτουν τον λόγο της παράστασης. «Το εγχείρημα αυτό», εξηγεί ο Πρόδρομος Τσινικόρης, «γεννήθηκε από μια ανάγκη πολιτική, αλλά ακόμη περισσότερο από την επιθυμία διόρθωσης μιας αδικίας. Τα ρατσιστικά στερεότυπα που συνοδεύουν τους Ρομά τούς συνδέουν είτε με την ψυχαγωγία –«τραγουδάνε καλά»– είτε με την παραβατικότητα. Πρόκειται για ένα στίγμα με το οποίο έρχονται στη ζωή, το κουβαλάνε από τη στιγμή της γέννησής τους. Εμείς θελήσαμε να δούμε πώς ξεκίνησε και γιατί συμβαίνει αυτό μέσα από τα δικά τους λόγια και τις δικές του εμπειρίες. Κι ενώ μιλάνε για τον εαυτό τους, είναι σαν να μιλάνε τελικά για εμάς».

ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΛΑΟΎ

ριού μεγαλοαστών του Πειραιά. Παρόλο τον ηλεκτρισμένο δυναμισμό του, το εγχείρημα καταλήγει δυστυχώς σε ένα πρωτόλειο και απλοϊκό «κάλεσμα στα όπλα», φιλοδοξώντας, κάπως άγαρμπα, να αφυπνίσει τη λανθάνουσα ταξική και έμφυλη συνείδηση των θεατών. Μόλις η αιμόφυρτη Σπυριδούλα εμφανίζεται «ζωντανά» επί σκηνής και αρχίζει τον μελοδραματικό-καταγγελτικό μονόλογό της, εξατμίζεται όλη η συγκίνηση: «Με σιδέρωσαν και μαζί με μένα σιδέρωσαν όλες τις Σπυριδούλες και τους Σπυριδούλους αυτού του κόσμου... Με σιδέρωσαν γιατί η κόρη τους μεγαλώνει σε ένα όμορφο σπίτι στην Καλλίπολη, ενώ εγώ γεννήθηκα σε μια παράγκα», μας λέει η ηθοποιός, ενώ λίγα λεπτά αργότερα ο θίασος δηλώνει με τη σειρά του το αυτονόητο: «Μας σιδέρωσαν και μαζί με μας σιδέρωσαν τα πάνω από 450 παιδιά που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας». Στο Κωσταλέξι, η Άλκηστις Νικολαΐδη, η Ζωγραφιά Μεντεσίδου και ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης παρουσιάζουν, όπως αναφέρεται στο δελτίο Τύπου, «την πραγματική ιστορία μιας γυναίκας, την οποία οι ίδιοι οι γονείς της κράτησαν έγκλειστη για σχεδόν τρεις δεκαετίες σ’ ένα χωριό της Στερεάς Ελλάδας». Η παράσταση, σύμφωνα με τις δηλώσεις των συντελεστών, εξετάζει «το θέμα των ψυχικά νοσούντων στην ελληνική επαρχία [...] και προσπαθεί να θέσει ερωτήματα τόσο για την κατάσταση της ψυχικής υγείας στη χώρα όσο και για τη συμπεριφορά μας απέναντι στους πάσχοντες». Η Pietà της Μάρθας Μπουζιούρη «ψηλαφεί το προσωπικό και συλλογικό τραύμα της γυναικοκτονίας – της ύστατης πράξης στην πυραμίδα κλιμάκωσης της έμφυλης βίας», όπως σημειώνεται στο δελτίο Τύπου. Έμπνευση και οδηγός της παράστασης στάθηκαν πέντε γυναίκες-μητέρες που βίωσαν την υπέρτατη απώλεια, τη δολοφονία του παιδιού τους: οι Κούλα Αρμουτίδου (μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη), Ελένη Κρεμαστιώτη (μητέρα της Ερατώς Μανωλακέλλη), Κατερίνα Κώτη (μητέρα της Ντόρας Ζαχαριά), Αλεξάνδρα Μάκου (μητέρα της Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου) και Ρόζα Φωτιάδου (μητέρα της Σοφίας Σαββίδου). Η αληθινή –και τραγική– ιστορία της Δήμητρας από τη Λέσβο ενέπνευσε το έργο Το ρόδο είναι ρόδο, ένα νέο έργο της Κατερίνας Λούβαρη-Φασόη που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι στο Grape, τη νέα πλατφόρμα του Φεστιβάλ, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Παρόλη την τρυφερή ερμηνεία του πρωταγωνιστή (Χρήστος Στέργιογλου), η παράσταση υποκύπτει σε μια διδακτική γλαφυρότητα, υλοποιώντας το προφανές μήνυμα «μη μισείτε τους queer» μέσα από έναν μονοδιάστατο ρεαλισμό (χαρακτηριστική εδώ η παρατεταμένη σκηνή ξυλοδαρμού) που εκβιάζει το συναίσθημά μας.

26.10.23 – lifo 19

ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ 25 ΝΕΟΕΜΦΑΝΙΖΌΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΈΧΝΕΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΎΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΜΆΣ ΛΈΝΕ ΤΙ ΚΆΝΟΥΝ ΑΥΤΉ ΤΗΝ ΠΕΡΊΟΔΟ ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ ΕΠΙΜΈΝΟΥΝ ΘΕΑΤΡΙΚΆ. ΑΠΌ ΤΟΝ Μ. HULOT ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΈΞΑΝΔΡΟ ΔΙΑΚΟΣΆΒΒΑ

ΤΟ ΝΈΟ ΑΊΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚ ΘΕΆΤΡΟΥ

20 lifo – 26.10.23

ΟΎ

O ΣΩΤΗΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΝΕΑΡΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΣΤΟ «ΔΕ ΦΑΪΝΑΛ ΘΟΛΟΥΘΙΟΝ». ©ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

26.10.23 – lifo 21

ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

E

κατοντάδες νέες παραστάσεις ανεβαίνουν και φέτος στις θεατρικές σκηνές της πόλης, καθώς η νέα σεζόν που μόλις ξεκίνησε προδιαγράφεται πολλά υποσχόμενη. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο – το γράφουμε εδώ και πολλά χρόνια ότι ο ετήσιος αριθμός των παραστάσεων είναι ζαλιστικός και δυσανάλογος προς τον πληθυσμό της Αθήνας. Ωστόσο, αυτό που φαίνεται πως έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια είναι ότι μετά την πανδημία το κοινό πηγαίνει θέατρο περισσότερο από ποτέ. Πλέον μικρές και μεγαλύτερες σκηνές γεμίζουν ασφυκτικά, τα sold-out είναι περισσότερα σε σχέση με το παρελθόν και αν μια παράσταση αρέσει και το word of mouth είναι θετικό, η επιτυχία μοιάζει εξασφαλισμένη. Μέσα σε αυτό το τοπίο έχει αναδυθεί η νέα γενιά των καλλιτεχνών του θεάτρου, που μοιάζει πιο συνειδητοποιημένη από ποτέ. Τα παιδιά αυτά δεν γνωρίζουν απλώς πόσο δύσκολο είναι να βιοπορίζεσαι (αποκλειστικά) από το θέατρο στην Ελλάδα, πόσο ψυχοφθόρο και απαιτητικό, αλλά έζησαν και την απολύτως επισφαλή συνθήκη της πανδημίας με τα κλειστά θέατρα, τις αποστάσεις ασφαλείας και τις μειωμένες χωρητικότητες, τις συνεχείς ματαιώσεις και αναβολές, όταν έστω και ένα μέλος του θιάσου ασθενούσε. Πολλά από αυτά τα παιδιά ο Covid τα βρήκε ακόμα στις θεατρικές σχολές ή στα πρώτα τους βήματα, οπότε γνωρίζουν τις συνθήκες, αλλά επιμένουν θεατρικά, επιμένουν να κυνηγούν αυτό που αγαπάνε. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που διακρίνει αυτήν τη νέα γενιά είναι η μείωση έως και κατάργηση της απόστασης από το underground ως το mainstream, από τις μικρές πειραματικές σκηνές των 30-40 θέσεων ως το Εθνικό, τη Στέγη και το Φεστιβάλ Αθηνών. Οι νέες διοικήσεις των μεγάλων καλλιτεχνικών θεσμών της χώρας επενδύουν με μανία στους νέους –σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, περισσότερο ίσως απ’ όσο μπορούν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να ανταποκριθούν– κι έτσι εμφανίζονται φαινόμενα όπως ο νεότατος Μάριο Μπανούσι που σε μερικούς μήνες έγινε το απόλυτο it boy του ελληνικού θεάτρου. Η περίπτωσή του είναι χαρακτηριστική: από μια μικρή παράσταση κυριολεκτικά «δωματίου» βρέθηκε να σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο, το Φεστιβάλ Αθηνών και μάλιστα να παρουσιάζει την εξαιρετικά πρωτότυπη σκηνική του γλώσσα και στο εξωτερικό, καθώς οι θεσμοί επενδύουν πλέον και στην προσπάθεια ανάδειξης των ταλέντων μας εκτός συνόρων. Παράλληλα, η ραγδαία ποσοτική και ποιοτική άνοδος της τηλεοπτικής μυθοπλασίας των τελευταίων ετών προσφέρει διεξόδους (αλλά και καθημερινή υποκριτική «τριβή») σε όλο και περισσότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες, οι οποίοι πλέον δεν διστάζουν καθόλου να ενδώσουν στις τηλεοπτικές Σειρήνες από φόβο μήπως χαρακτηριστούν «τηλεοπτικοί», φαινόμενο που συνέβαινε συχνότατα σε προηγούμενες εποχές. Έτσι λύνουν το ζήτημα του βιοπορισμού και αφοσιώνονται ευκολότερα στο θέατρο. Ταυτόχρονα, η ελληνικότητα είναι όλο και περισσότερο ζητούμενο στις παραστάσεις που ανεβαίνουν: σύγχρονα θέματα που αφορούν τους νέους, έργα γραμμένα πρόσφατα, συχνά από τις ίδιες τις ομάδες, σοσιαλμιντιακή αισθητική, εστίαση στο εδώ και τώρα είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά των παραστάσεων που βλέπουμε όλο και συχνότερα. Παρακάτω παρουσιάζουμε 25 νέα πρόσωπα του θεάτρου που ξεκίνησαν δυναμικά και θα μας απασχολήσουν προσεχώς, μέσα από δικά τους λόγια που αναδεικνύουν διαφορετικές πτυχές της τέχνης τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες που διεκδικούν και αξίζουν την προσοχή μας.

ΟΡΈΣΤΗΣ ΣΤΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

22 lifo – 26.10.23

ΝΟΕΜΉ ΒΑΣΙΛΕΙΆΔΟΥ

ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ

ΖΩΉ ΣΙΓΑΛΟΎ

ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΣΤΑΥΡΌΠΟΥΛΟΣ

«ΟΝΕΙΡΌΔΡΑΜΑ» ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΧΆΡΗ ΝΕΊΛΑ.

ΣΚΗΝΟΘΈΤΕΣ

Ο

Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος σκηνοθετεί αυτό το διάστημα την πρώτη του παράσταση με τίτλο Βέρθερος ή Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Είναι ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας 400lbs, η οποία αποτελείται από νέους ηθοποιούς και σύντομα ολοκληρώνει τον δεύτερο κύκλο παραστάσεών της στο θέατρο Σφενδόνη. «Στο θέατρο γεννιούνται τα όνειρα και τρέφονται οι ελπίδες. Γιατρεύονται οι πληγές. Εδώ φωνάζουμε τις ματαιωμένες προσδοκίες μας και ψιθυρίζουμε τους χαμένους έρωτές μας. Μια ευκαιρία είναι το θέατρο ώστε οι άνθρωποι να συναντηθούμε, να αφήσουμε κάτι από τον εαυτό μας για λίγο πίσω μας και να το βρούμε μετά ξανά μπροστά μας, αλλιώτικο, μεταμορφωμένο, καινούργιο», μας λέει ο νεαρός σκηνοθέτης. Ο Ορέστης Σταυρόπουλος την περασμένη σεζόν σκηνοθέτησε στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου τους Προβοκάτορες του Γιάννη Αποσκίτη. Την παρούσα περίοδο συνεργάζεται με τον αδελφό του, Δημήτρη Σταυρόπουλο, και τον Άγγελο Τριανταφύλλου στην παράσταση Ευαγγελισμός, το μιούζικαλ, που ανεβαίνει επίσης στο Εθνικό. Στη συνέχεια της σεζόν θα σκηνοθετήσουν μαζί με τον Δημήτρη Σταυρόπουλο τον Κροκόδειλο του Ντοστογιέφσκι στο θέατρο Πόρτα και θα συμμετάσχουν στον κύκλο των θεατρικών αναλογίων του ΚΠΣΙΝ «Παραβάσεις / Αναγνώσεις» σε συνεργασία με τον Χρήστο Λούλη, ο οποίος θα διαβάσει αποσπάσματα από τον Ερωτόκριτο. «Μια παράσταση είναι μια αφορμή να μαζευτούμε όλοι μαζί, συντελεστές και κοινό, και να ορίσουμε αυτό το σημείο συνάντησης ως κοινό μας τόπο. Από εκεί κι έπειτα ξεκινάει ένα πανηγύρι. Δεχόμαστε ένα ψέμα ως αφορμή για την απόλυτη ελευθερία και αρχίζουμε να μοιραζόμαστε ιστορίες, κοιταζόμαστε, διαφωνούμε, συγκινούμαστε, γελάμε, θυμόμαστε και αναπολούμε. Γιορτάζουμε τη συνεύρεσή μας και μετά από καιρό επιστρέφουμε ξανά σε αυτήν τη μοναδική στιγμή που ζήσαμε και δεν θα επαναληφθεί ποτέ με τον ίδιο τρόπο», λέει ο Ορέστης. «Θυμάμαι μικρός που καθόμασταν τα βράδια το καλοκαίρι στο χωριό, στην αυλή μας, που ήταν γεμάτη βατράχους, γιατί τα σπίτια είχαν πηγάδια εκεί. Άκουγα τότε το ίδιο παραμύθι, κάθε βράδυ, από ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο. Και μου φαινόταν το ίδιο συναρπαστικό κάθε φορά. Ελπίζω στη δουλειά που κάνουμε οι ιστορίες μας να είναι το ίδιο συναρπαστικές κάθε βράδυ», συμπληρώνει ο Δημήτρης. Η Λυδία Ανεστοπούλου είναι σκηνοθέτις. Τη χρονιά που πέρασε συμμετείχε ως μουσικός στην παράσταση Λούνα (Θέατρο στο Λεωφορείο, σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη) και στη συνέχεια πραγματοποίησε τη διπλωματική της στην κατεύθυνση Σκηνοθεσίας του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ με τίτλο Γκρικ Σάμερ: είναι μία κατάσταση του νου. Τον Ιούλιο η παράσταση ταξίδεψε στο φεστιβάλ Venice Open Stage της Βενετίας. Αυτή την περίοδο συμμετέχει ως δραματουργός και σκηνοθέτις σε παραστάσεις-διπλωματικές του Τμήματος Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. «Όταν μαζευόμαστε σε παρέες, είτε με συμφοιτητές είτε γενικότερα με ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στον χώρο του θεάτρου, και πέφτει στο τραπέζι η απορία “γιατί το κάνου-

ΣΩΤΉΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΏΤΗΣ

με αυτό;”, πριν από την οποιαδήποτε απάντηση θα υπάρξει σιωπή, αμήχανο γέλιο και τελικά κάποια σαρκαστική ανταπάντηση. Ακόμα περισσότερο, δε, το “γιατί κάνουμε θέατρο στην Ελλάδα” συχνά ηχεί και ως “γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας”, κατατάσσοντάς μας αυτομάτως σε μια κατηγορία ματαιόδοξων μαζοχιστών. Μάλλον θα έλεγα ότι επέλεξα να ασχοληθώ με τις παραστατικές τέχνες όχι για να ξεφύγω από τη γύρω μου πραγματικότητα αλλά για να την καταλάβω». Η Νοεμή Βασιλειάδου είναι η δημιουργός της παράστασης Προσοχή: Εκτελούνται Έργα, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ανοιχτής Σκηνής Θεσσαλονίκης, συνέχισε με έξι sold out στο θέατρο Αυλαία και θα ανέβει σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και άλλες πόλεις την τρέχουσα περίοδο. Παίζει επίσης στην παράσταση Πάμε στοίχημα της νεοσύστατης ομάδας Who am I to, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παύλου, που θα ανέβει για δεύτερη χρονιά τον Νοέμβριο στο ΠΛΥΦΑ, ενώ πέρσι έπαιζε στην παράσταση Η Χάιντι και τα βουνά σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη, στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. «Το θέατρο μού δίνει τον χώρο και την ελευθερία να φαντάζομαι και να εξερευνώ εναλλακτικούς κόσμους και εναλλακτικά μοντέλα ζωής. Επειδή κοινωνικά επιβάλλονται συγκεκριμένοι κανόνες και οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτούς παρουσιάζεται ως “μη φυσιολογικό”, το θέατρο λειτουργεί ως σανίδα ελευθερίας. Εκεί μπορείς να αλλάξεις τις δομές, τους ρόλους, τους ορισμούς, τις σχέσεις». Ο Μιχάλης Πητίδης είναι ηθοποιός, δραματουργός, σκηνοθέτης και αρχιτέκτονας. Τον Απρίλιο σκηνοθέτησε με τη Χριστίνα Κυπραίου το Call me Sugar στο Future Now της Στέγης. Τον Σεπτέμβριο δούλεψε ως σκηνοθέτης και ηθοποιός για την παράσταση Μέχρι το καλοκαίρι στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Τώρα δουλεύει στο κομμάτι της δραματουργικής επεξεργασίας της παράστασης Romaland των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη στη Στέγη. Παράλληλα, προετοιμάζεται ως ηθοποιός για την ταινία Killerwood του Χρήστου Μασσαλά καθώς και για την παράσταση Generation Lost σε σκηνοθεσία Κατερίνας Γιαννοπούλου. «Ασχολούμαι με το θέατρο γιατί έχει πλάκα, αν και δεν το έχω δει ποτέ ως δουλειά – όχι με την έννοια της εργασίας, του μόχθου, αλλά της υποχρέωσης. Ασχολούμαι με το θέατρο γιατί το απολαμβάνω».

O Σωτήρης Ρουμελιώτης δραστηριοποιείται ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, σχεδιαστής θεατρικών φωτισμών και θεατροπαιδαγωγός. Παρουσίασε στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου την παράσταση Δε φάιναλ θολούθιον, βασισμένη σε νεοελληνικά λογοτεχνικά κείμενα του Κωστάκη Ανάν και του Suyako, η οποία ανεβαίνει φέτος ξανά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Είναι ιδρυτής της ομάδας θεάτρου/performance Male di Luna, η οποία δραστηριοποιείται κυρίως στη Θεσσαλονίκη. «Σε μια εποχή όπου τα πάντα ψηφιοποιούνται και τρέχουν με υπεράνθρωπους ρυθμούς, το θέατρο είναι μια διαδικασία που αναπόφευκτα θέτει τον άνθρωπο στο κέντρο της και του δίνει την ευκαιρία να κάνει μια “στάση” για να στοχαστεί δημιουργικά τη ζωή. Ακόμα και αν χρησιμοποιεί σύγχρονα τεχνολογικά και ψηφιακά μέσα ή αν, πολλές φορές, αναγκάζεται να ακολουθεί την ισοπεδωτική ταχύτητα της αγοράς, το θέατρο πάντα βασίζεται στην αναλογική σχέση μεταξύ των ηθοποιών/περφόρμερ και του κοινού, πάντα η δύναμή του βρίσκεται στα σφύζοντα σώματα, στα ζωντανά βλέμματα, στον καυτό ιδρώτα, στις κομμένες ανάσες». Η Ζωή Σιγαλού πέρσι παρουσίασε μαζί με τη Μαρίνα Σιώτου την παράσταση Perseids ή Πώς να παρτάρετε αγρίως στο Future Now της Στέγης. Τον Σεπτέμβριο συμμετείχε στην παράσταση Μέχρι το καλοκαίρι των Μιχάλη Πητίδη και Χριστίνας Κυπραίου. «Ως ηθοποιός αλλά και ως δημιουργός πιστεύω στη δύναμη της αφήγησης. Όσο πιο πιστός μένεις σε αυτό που πρέπει να εξιστορήσεις, τόσο πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να βοηθήσεις τον κόσμο να συνεχίσει να ονειρεύεται και να έχει ελπίδα».

ΜΙΧΆΛΗΣ ΠΗΤΊΔΗΣ

26.10.23 – lifo 23

ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

ΉΒΗ ΝΙΚΟΛΑΐΔΟΥ

ΗΘΟΠΟΙΟΊ

Η ΒΊΚΤΩΡ ΜΠΕΝΟΥΖΊΛΙΟ

ΕΛΠΙΝΊΚΗ ΜΑΡΑΠΊΔΗ

Ήβη Νικολαΐδου βρίσκεται στο θέατρο Ιλίσια, στην παράσταση 170 τετραγωνικά του Γιωργή Τσουρή, η οποία παρουσιάζεται για πέμπτη χρονιά. Παράλληλα ξεκίνησε πρόβες για το έργο της Πατρίσια Χάισμιθ Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ που ανεβάζει ο Πέτρος Ζούλιας. «Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να πουν ιστορίες δυνάμει δικές τους. Έχουν ανάγκη να ακούσουν ιστορίες που είναι δυνάμει μέρος της ζωής τους. Και να τις “μεταφράσουν” στο μυαλό τους, να τις αναγνωρίσουν, να τις κατανοήσουν, να τις σμικρύνουν ή να τις μεγεθύνουν και εν τέλει να τις ξορκίσουν – να τις κρατήσουν ή να τις αφήσουν πίσω τους. Αλλά και να τις δουν, όχι μόνο με το βλέμμα». Η Κατερίνα Νταλιάνη είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τους Εμμανουήλ Κοντό και Ιώ Βουλγαράκη και στο σινεμά με τον Νίκο Πάστρα στην ταινία Μπάσταρδα. Αυτή την περίοδο συμμετέχει στην παράσταση Πλατόνωφ του Τσέχοφ που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Δανάης Σπηλιώτη στο θέατρο Θησείον. «Θέλω παρέα. Βαριέμαι με οτιδήποτε κάνω μόνη μου και συνήθως το παρατάω. Το θέατρο, ευτυχώς, από τη φύση του είναι συλλογικός χώρος. Δεν γίνεται να μη συναντήσεις ανθρώπους, να μην τους κοιτάξεις, να μην τους μιλήσεις, να μην τους ακούσεις. Μου αρέσει που συναντιούνται οι φαντασίες τόσων ανθρώπων σε έναν τόπο και δημιουργούν ένα συλλογικό φαντασιακό». Η Ελπινίκη Μαραπίδη αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Δήμου Αγίας Βαρβάρας «Ιάκωβος Καμπανέλλης». Είναι απόφοιτος εικαστικών τεχνών του University of the Arts London. Ως μέλος της Ομάδας Σημείο Μηδέν από το 2022 συμμετέχει στην παράσταση Γλάρος του Τσέχοφ που θα επαναληφθεί, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, από τον Δεκέμβριο στο θέατρο Άττις. «Το θέατρο για μένα σημαίνει προσωπική απελευθέρωση μέσα από τη βαθιά αφοσίωση και τη συνεχή εμβάθυνση σε κάτι που δεν έχει τελειωμό. Αλλά ήταν και παραμένει επαναστατική πράξη, κάτι που όσοι ασχολούμαστε με αυτό πρέπει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας». Η Ναταλία Γεωργοσοπούλου είναι απόφοιτη της δραματικής σχολής «Δήλος - Δήμητρα Χατούπη». Έχει σπουδάσει, επίσης, Επικοινωνία και ΜΜΕ στο ΕΚΠΑ. Πήρε μέρος στην παράσταση Αnastasis σε σκηνοθεσία Eugenio Barba που παρουσιάστηκε στο

ΝΑΤΑΛΊΑ ΓΕΩΡΓΟΣΟΠΟΎΛΟΥ

24 lifo – 26.10.23

ΓΙΏΡΓΟΣ ΦΑΣΟΥΛΆΣ ΛΥΓΕΡΉ ΜΗΤΡΟΠΟΎΛΟΥ

ΠΆΟΛΑ ΚΑΛΛΙΓΆ

Εθνικό θέατρο της Βουδαπέστης στο πλαίσιο της 10ης Θεατρικής Ολυμπιάδας. Είναι ιδρυτικό μέλος της εταιρείας θεάτρου Άλας και έχει συμμετάσχει στην Αλμυρή Έρημο που παρουσιάστηκε στο Ινστιτούτο Γκροτόφσκι, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, και στην παράσταση Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας, βασισμένη στο βιβλίο της Σβετλάνα Αλεξιέβιτς, σε σύλληψη και ερμηνεία της Κάτια Γέρου και της ίδιας, η οποία θα παρουσιάζεται από τον Νοέμβριο στο θέατρο Φούρνος. «Νομίζω πως το θέατρο είναι σαν τον γλύπτη. Σκαλίζει, αποκαλύπτει ό,τι πιο όμορφο υπάρχει στην ψυχή, στο πνεύμα, στο όλον του ανθρώπου. Γι’ αυτό το σμίλευμα αποφάσισα να ασχοληθώ με το θέατρο». Ο Βίκτωρ Μπενουζίλιο είναι ηθοποιός, σερβιτόρος και DJ. Αυτή την περίοδο συμμετέχει στην παράσταση Πλαστελίνη του Βασίλι Σίγκαρεφ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σκουλή, στο θέατρο Σφενδόνη. Από τον Μάρτιο θα παίζει στην παράσταση Άουστρας της Λένας Κιτσοπούλου, σε σκηνοθεσία Στεφανίας Σαμαρά, στο Θέατρο 104. «Το θέατρο μού δίνει τη δυνατότητα να γίνω κάποιος άλλος και ταυτόχρονα να μην μπορέσει κανείς να με κρίνει γι’ αυτό που είμαι. Δίνει πλαγίως, άλλοτε και ευθέως, μηνύματα τα οποία έχει ανάγκη ο άνθρωπος και δεν θέλει να ακούει στη ρουτίνα του. Κλείνει ένα ραντεβού, αφιερώνει δύο ώρες από τη ζωή του για να βιώσει μια μικρή αφύπνιση, την οποία έχουμε όλοι ανάγκη αυτή την περίοδο». Η Φλομαρία Παπαδάκη τον προηγούμενο χειμώνα έπαιζε στην Παρεξήγηση του Καμί σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά και το καλοκαίρι στο Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει μια ταινία μεγάλου μήκους και σχεδιάζει να εξερευνήσει τη συγγραφή, την περφόρμανς και το θέατρο που ονειρεύεται. «Ασχολούμαι με το θέατρο για την απατεωνιά, γιατί υπήρξαν οι Blitz, για να μου φύγει η μαγκιά, για να μη λέω ψέματα, γιατί η κυρίαρχη αφήγηση δεν είναι η μόνη αφήγηση, για την πολύτιμη στιγμή που εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα μπροστά σε αγνώστους, για να το κάνουμε παρέα», σχολιάζει χαρακτηριστικά. Η Πάολα Καλλιγά αυτό το διάστημα είναι στην παράσταση Ευμενίδες σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου στην Αγγλικανική Εκκλησία Αθηνών. Στη συνέχεια θα συμμετέχει ως βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση Ο άντρας μου σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη, που τον Ιανουάριο θα ανέβει στο θέατρο Θησείον. «Το θέατρο είναι ένας χώρος μαγικός, ασφαλής, μακριά από την πραγματικότητα. Όταν αρχίζουν οι πρόβες είναι σαν να κλείνεις τα μάτια σου, να μπαίνεις σε ένα όνειρο και να συναντάς εκεί περίεργα μυθικά πλάσματα. Όταν τελειώνει η παράσταση τους αποχαιρετάς, και αν αισίως έχεις επόμενη δουλειά, μπαίνεις στο επόμενο παραμύθι». Πρόσφατη δουλειά του Συμεών Κωστάκογλου στο θέατρο ήταν το Πεθαίνω σαν χώρα με την ομάδα KNOT, που παρουσιάστηκε στο Bios και στο ΠΛΥΦΑ. Τώρα παίζει στον Μικρό Κεραμεικό με την ομάδα Αντάμα στην παράσταση Αστεροειδής 2467Κ. Τον Μάιο του 2024 θα σκηνοθετήσει για πρώτη φορά ένα πρωτότυπο ελληνικό έργο στο Θέατρο 104. «Το θέατρο είναι ο χώρος όπου δημιουργώ περισσότερα ερώτημα από ό,τι απαντήσεις. Κι έτσι συνεχώς ανα-

ΚΑΤΕΡΊΝΑ ΝΤΑΛΙΆΝΗ

26.10.23 – lifo 25

ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ καλύπτω, και οι δυσκολίες της ανακάλυψης είναι για την τέχνη μου καύσιμο υλικό». Ο Γιώργος Φασουλάς έπαιξε πέρσι στην παράσταση Μια νύχτα στην Επίδαυρο της Λένας Κιτσοπούλου και του Γιάννη Αστερή, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου. Φέτος συμμετέχει στο Νησί των θησαυρών του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, σε διασκευή και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, στο θέατρο Πόρτα, στο Συρανό ντε Μπερζεράκ σε μετάφραση Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, που θα κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο, και στην παράσταση Πάμε στοίχημα της ομάδας Who am I to, της οποίας είναι μέλος. Ο Φώτης Στρατηγός συμμετέχει στην παράσταση Τα φώτα της πόλης του Εθνικού, σε σκηνοθεσία Αμάλιας Μπένετ και μουσική Θοδωρή Οικονόμου, και σύντομα θα ξεκινήσει πρόβες για το έργο Η προξενήτρα του Θόρντον Γουάιλντερ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. H Λυγερή Μητροπούλου αποφοίτησε από τη δραματική του Ωδείου Αθηνών και τη σχολή των ΜΜΕ στο ΕΚΠΑ. Ξεκίνησε να δουλεύει στο θέατρο με τον Θανάση Ακοκκαλίδη την περίοδο των πτυχιακών τους στη δραματική σχολή. Συμμετείχε στη Μήδεια του Μποστ και στα Ανεμοδαρμένα Ύψη σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού, και στην Αντιγόνη σε σκηνοθεσία της Ρηνιώς Κυριαζή. Το καλοκαίρι έπαιξε στην Εκάβη που, ξεκινώντας από την Επίδαυρο, έκανε περιοδεία στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία της Ιώς Βουλγαράκη. Προσεχώς θα συμμετάσχει στο Ευαγγελισμός, το μιούζικαλ στο Εθνικό Θέατρο. Η Ιόλη Χαραλαμποπούλου αυτό το διάστημα συμμετέχει στην παράσταση Βέρθερος ή Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα της ομάδας 400lbs, της οποίας αποτελεί ιδρυτικό μέλος. Παράλληλα, εργάζεται ως βοηθός του σκηνοθέτη Ορέστη Τάτση στην παράσταση Τούνδρα, ενός νέου έργου του Γιώργου Σίμωνα που θα παίζεται στο θέατρο Rabbithole από αρχές Δεκέμβρη. «Απολαμβάνω την ησυχία, τους χώρους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την επιβάλλουν. Ζούμε μέσα σε τόσο θόρυβο. Είτε είναι πραγματικός, από τους ήχους της πόλης που δεν σταματούν ποτέ, είτε είναι ψυχικός ή ό,τι άλλο. Θέατρο, λοιπόν, για όλα όσα χάνονται μέσα στη φασαρία της πραγματικότητας ή του μυαλού. Για τα λίγα λεπτά ή δευτερόλεπτα κοινής σιωπής».

ΦΏΤΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΌΣ

ΦΛΟΜΑΡΊΑ ΠΑΠΑΔΆΚΗ

ΣΥΜΕΏΝ ΚΩΣΤΆΚΟΓΛΟΥ

ΙΌΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΎΛΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΧΑΛΔΑΊΟΣ

26 lifo – 26.10.23

ΜΟΥΣΙΚΟΊ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΓΡΆΦΟΙ

Ο ΧΆΡΗΣ ΝΕΊΛΑΣ

συνθέτης, παραγωγός και sound artist Constantine Skourlis πρόσφατα συνέθεσε τη μουσική για την παράσταση Βατράχια της Έφης Μπίρμπα και παρουσίασε το υβριδικό οπτικοακουστικό live του «Dawn Eternal» με φωτισμούς της Theresa Baumgartner στο πλαίσιο του Stages A/live του Ιδρύματος Ωνάση. Θα συμμετέχει στην παράσταση χορού της Δάφνης Αντωνιάδου Dreams of Time που θα παρουσιαστεί στο θέατρο Θησείον τον Δεκέμβριο και τον Μάρτιο, και τον Φεβρουάριο στην παράσταση της Αντωνίας Οικονόμου Άτιτλον, η οποία θα παρουσιάσει στον Πολυχώρο Δήμου Αθηναίων την παράσταση Άννα & Μαρία Καλουτά. «Σε μια προσπάθεια σύνδεσης με τον πυρήνα της ανθρώπινης κατάστασης, το θέατρο εμφανίζει με τεράστια ένταση την έννοια της αποτυχίας, δείχνοντας, σε όποιον τολμά να κοιτάξει, όλα τα λάθη μας, όλες τις αδυναμίες, όλες τις καταβαραθρώσεις ταυτόχρονα. Βρίσκω μια αλήθεια σε όλο αυτό». Ο Χάρης Νείλας έχει γράψει μουσική για την παράσταση Ανθρώπινο Δυναμικό σε σκηνοθεσία Νίκης Δουλγεράκη που ανεβαίνει τον Δεκέμβριο στο θέατρο Ρεκτιφιέ. Ετοιμάζει επίσης τη μουσική για το Ονειρόδραμα του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη, για το Εθνικό Θέατρο. «Η μουσική που γράφεται για το θέατρο απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση από αυτήν της “κανονικής” μουσικής δημιουργίας. Ο ρόλος της δεν είναι πρωταγωνιστικός, παρόλο που αποτελεί καθοριστικό στοιχείο μιας παράστασης. Αυτό είναι και το στοιχείο που με ενδιαφέρει περισσότερο, ότι λειτουργείς ως το αόρατο μέλος του θιάσου, δρώντας σε ένα διαφορετικό επίπεδο». Ο συνθέτης-sound artist Jeph Vanger έχει δουλέψει με τον Μάριο Μπανούσι για την παράσταση Taverna Miresia και με τον Γιώργο Κουτλή στο Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι. Ταξιδεύει στην Ευρώπη με την παράσταση της Χαράς Κότσαλη, To be possessed, κι επίσης δούλεψε τη μουσική της νέας χορογραφικής περφόρμανς του Blenard Azizaj, η οποία παρουσιάστηκε στο Opera House στα Τίρανα την προηγούμενη εβδομάδα. Ετοιμάζει τη μουσική για το Σαλό: 120 μέρες στα Σόδομα σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη και για μια νέα χορογραφική δουλειά της Ερμίρα Γκόρο που θα παρουσιαστεί στη Ρουμανία τον Δεκέμβριο. «Το να σχεδιάζεις ηχητικά σύμπαντα και μουσική για το θέατρο είναι σαν να βάζεις χρώματα σε έναν καμβά με προϋπάρχουσες γραμμές. Γεμίζεις μια σκηνή με ηχητικά χρώματα, έτσι ώστε, μέσω του ήχου, να μετουσιωθεί σε κάτι ολικό, μια εμπειρία που θα αγγίξει τον θεατή. Μέσα στον ίδιο χρόνο δυο δημιουργοί εξέφρασαν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους επιθυμίες για τη μουσική κατεύθυνση δυο παραστάσεων που δούλεψα. Στη μία ο σκηνοθέτης μου ζήτησε την ατμόσφαιρα και τον δυναμισμό ενός αλβανικού γλεντιού, ενώ ο δεύτερος ήθελε να αισθανθεί ότι βρίσκεται στο Berghain του Βερολίνου, όπου το βαρύ μπάσο πρωταγωνιστεί στον χώρο και στο σώμα». «Ανάμεσα σε σκηνογραφία, ενδυματολογία, σχεδιασμό props, μασκών, ειδικών κατασκευών, περιοδεία με παραστάσεις και διδασκαλία σκηνογραφίας, οι συνεχείς αλλαγές και ο γρήγορος ρυθμός μού δίνουν όλη την ντοπαμίνη που χρειάζεται ο εγκέφαλός

CONSTANTINE SKOURLIS

μου για να παραμένω δημιουργικός, όντας βαθιά δυσλεκτικός και με ΔΕΠΥ», σχολιάζει ο σκηνογράφος και ενδυματολόγος Κωνσταντίνος Χαλδαίος. Αυτήν τη στιγμή τελειώνει τις μάσκες και τις ειδικές κατασκευές για την παράσταση Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου στο θέατρο Μπέλλος, ενώ σχεδιάζουν με την Αντωνία Οικονόμου και τη Λυδία Λαμπροπούλου την παράσταση χορού Άτιτλον. Δηλώνει πως ανυπομονεί για την επόμενη συνεργασία του με τον Ευριπίδη Λασκαρίδη στο νέο του έργο Lapis Lazuli που θα ανεβεί τον Απρίλιο στη Στέγη. Ο σκηνογράφος-ενδυματολόγος Σωτήρης Μελανός έκανε τα σκηνικά και τα κοστούμια για τις παραστάσεις Goodbye, Lindita και Taverna Miresia - Mario, Bella, Anastasia του Μάριο Μπανούσι. «Όταν ήμουν φοιτητής αρχιτεκτονικής, είχα δει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης μια παράσταση που το σκηνικό της ήταν μόνο τρεις λευκές πλαστικές καρέκλες. Αυτό ήταν αποκάλυψη για μένα, το πώς μια ολόκληρη ιστορία μπορεί να ειπωθεί με τρεις λευκές πλαστικές καρέκλες. Κάπου εκεί πρέπει να το ένιωσα ότι η αρχιτεκτονική αντίληψη και τα εργαλεία της σπουδής μου έπρεπε να μεταφερθούν σε άλλο πεδίο. Και το θέατρο ήταν αυτό που αγκάλιασε, διεύρυνε και εξέλιξε αυτή την αντίληψη. Στο θέατρο ψάχνω τον τρόπο να μεταμορφώνω τα σκίτσα μου σε ποίηση και τις μνήμες σε εικόνες».

JEPH VANGER

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΗΣ ΦΛΟΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ.

26.10.23 – lifo 27

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Τ

ο έργο Εθνικός Ύμνος δ ι α δ ρ α μ ατ ί ζ ε τ α ι κατά τη διάρκεια ενός γεύματος το οποίο μαγειρεύεται και σερβίρεται επί τόπου. Παίρνουν μέρος 7 ηθοποιοί, μια τραγουδίστρια, μια δημοσιογράφος και ένας μάγειρας. Κείμενα 33 Ελλήνων και ξένων συγγραφέων από θέατρο μέχρι προσωπικές αλληλογραφίες και λογοτεχνία συνθέτουν τον λόγο της παράστασης […] Η παράσταση χιουμοριστικά, καυστικά, αλλά και συγκινητικά αναφέρεται σε μια σειρά από θέματα που αγγίζουν τον σύγχρονο Έλληνα, που εκείνος διστάζει να τα αγγίξει, αλλά βολεύεται να τα προσπερνάει, από τη χαμένη αθωότητα μέχρι την έλλειψη σκοπού και αξιών και από τον έρωτα και το “παιχνίδι” μέχρι την “ευτυχία” της κατανάλωσης». Αυτά έγραφε ανάμεσα σε άλλα ένα πρώτο πρόχειρο δελτίο Τύπου της παράστασης που στις αρχές της δεκαετίας του 2000 αποτέλεσε μια πραγματικά καινούργια δραματουργική, σκηνοθετική, αισθητική πρόταση. Για τον σκηνοθέτη Μιχαήλ Μαρμαρινό

«

ήταν το αποτέλεσμα της αντιμετώπισης της σκηνοθεσίας ως δραματουργίας και του θεωρήματος της ομαδικότητας. Είναι η πρώτη φορά που το πειραματικό θέατρο βγαίνει από το περιθώριο και το ευρύ κοινό ανακαλύπτει ότι αυτού του είδους το θέατρο είναι νέο, φρέσκο, δεν αφορά τον θεατή έτσι απλά, αλλά τον κάνει συμμέτοχο, τον συγκινεί και τον εισάγει σε κοινές μνήμες και βιώματα, σε πρόσωπα, γεγονότα και αναφορές. Καθισμένοι σε ένα τραπέζι σε σχήμα πι, οι θεατές είναι ενεργητικά παρόντες, έχουν καταλυθεί τα όρια μεταξύ πλατείας και σκηνής και τα θέματα που «πέφτουν στο τραπέζι» μας αφορούν όλους. Αυτά που λέγονται στον Εθνικό Ύμνο, πέρα από τα γνωστά και τα τετριμμένα, είναι επίσης πέρα από τα ασφαλή θεατρικά δεδομένα της εποχής του. Το ομαδικό αυτό πείραμα, παίρνοντας μεγάλο ρίσκο, κατάφερε να φορμάρει ένα πρωτότυπο σκηνικό όραμα δραματουργικά, σκηνοθετικά και υποκριτικά, συγκρότησε μια θρυλική παράσταση που έχει διδαχθεί στο πανεπιστήμιο, έχει αναλυθεί και συζητηθεί. Εν ολίγοις, αποτέλεσε μια αλησμόνητη εμπειρία για όσους βρέθηκαν εκεί, που πια έχει περάσει στη μυθολογία του ελληνικού θεάτρου, κάνοντας

ποδαρικό στη νέα χιλιετία. «Παίζαμε τον Αγαμέμνονα στο Θησείον και ένα από τα ζεστάματα που κάναμε ήταν ένα τραγούδι που ήξεραν όλοι, ο Εθνικός Ύμνος. Τότε έπιασα τον εαυτό μου να ανιχνεύει ότι η κατάσταση που δημιουργούσε αυτό το υλικό μάς δημιουργούσε αμφιθυμία, έτσι θέλησα να ψάξω τι μπορεί να υπήρχε πίσω από αυτήν. Θα σου πω ένα περιστατικό που μου αφηγήθηκε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ωμά, όπως μου το είπε: “Θυμάμαι έναν δάσκαλό μας, σκατόψυχο, όταν είμαστε στη Λαμία, παιδάκια, Α’-Β’ Δημοτικού, που μας είπε “αύριο να φέρετε το κολατσιό σας γιατί θα πάμε εκδρομή”. Μας παίρνει και μας πηγαίνει εκδρομή πίσω από το νεκροταφείο της πόλης όπου θα γινόταν η εκτέλεση κάποιων κομμουνιστών. Ξαφνικά, βλέπουμε στημένους απέναντι στον τοίχο αυτούς τους ανθρώπους, ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ένας παπάς. Και συμβαίνει το εξής: λίγο πριν από την εκτέλεση αρχίσουν να τραγουδάνε τον Εθνικό Ύμνο και αυτοί που θα σκοτωθούν και αυτοί που θα τους σκοτώσουν. Αυτό μας έβαλε να ζήσουμε”. Υπήρχε μια άλλη διαισθητική διερεύνηση προηγουμένως, ο Ρομαντισμός. Χωρίς αυτή την

ΒΑΔΊΖΟΝΤΑΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΈΣ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΏΝΑ, ΜΙΑ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΊΤΛΟ ΈΝΑ ΕΘΝΙΚΌ ΣΎΜΒΟΛΟ ΚΑΙ ΈΝΑ ΘΕΏΡΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΙΚΌΤΗΤΑ ΓΊΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΎ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΥΠΌΘΕΣΗ ΓΙΑ ΚΆΘΕ ΘΕΑΤΉ ΤΗΣ. ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΡΓΥΡΏ ΜΠΟΖΏΝΗ

ΕΘΝΙΚΌΣ ΎΜΝΟΣ

ΜΙΑ ΣΥΝΆΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΧΑΉΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΌ 22 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΆ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΈΡΑ ΤΗΣ ΑΞΈΧΑΣΤΗΣ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗΣ 28 lifo – 26.10.23

Στιγμιότυπα από τις πρόβες και από τη βιντεοσκόπηση της παράστασης.

26.10.23 – lifo 29

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Στην Τιφλίδα, στο αποχαιρετιστήριο γεύμα, ο Μιχαήλ παρευρίσκεται σε ένα ακόμα από τα τραπέζια όπου εξελίσσεται αυτό που λέμε «ο πολιτισμός των προπόσεων» και εκεί του έρχεται «κλάμα κατά ριπάς». Τις προπόσεις τις έκανε η μητέρα, μια κλασική φιλόλογος. «Θέλω να πιούμε στον ουρανό».

30 lifo – 26.10.23

εσωτερική εκπαίδευση δεν θα μπορούσε να υπάρχει ο Εθνικός Ύμνος. Αν ο Ρομαντισμός ήταν μια καλή συνθήκη για να ακούσουμε τη μουσική, ο Εθνικός Ύμνος ήταν μια αντίστοιχη για να διαβάσουμε/ακούσουμε ένα κείμενο», λέει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Αυτή ακριβώς η εμπειρία μιας τολμηρής πρότασης όπως ο Ρομαντισμός τού επέτρεψε να ξεκινήσει από κάτι που δεν ήταν ένα ήδη υπάρχον κείμενο. Έχει πει πολλές φορές ότι τον ενδιαφέρει εξαιρετικά η γραφή, αλλά ως παράγωγο της θεατρικής διαδικασίας, που με τη σειρά της παράγει κείμενο σε επίπεδο λογοτεχνικό, ακόμα και ποίηση, ως κάτι που μπορεί να παραχθεί μέσω αυτού που λέμε δράση ή σχέση πραγμάτων. «Δεν με ενδιέφερε το θέατρο, με ενδιέφερε η θεατρικότητα των πραγμάτων και της Ιστορίας και μέσα από αυτήν η θεατρικότητα της μικροϊστορίας. Δεν υπάρχει στιγμή στην καθημερινότητα που δεν είναι θέατρο, εφόσον υπάρξει το κατάλληλο βλέμμα. Αυτή είναι η θεατρικότητα του αληθινού. Η παράσταση του Καστελούτσι στην Ελευσίνα ήταν ακριβώς αυτό, η επιτομή της, το βαθύ αφήγημα. Μια εμπειρία που δεν μεταβιβάζεται, αν δεν την έχεις δει», λέει. Ο Εθνικός Ύμνος είχε μια περίοδο επώασης και προβών που κράτησε περίπου οκτώ μήνες. Το υπουργείο, μάλιστα, διεμήνυσε τότε ότι θα έκοβε την επιχορήγηση με την οποία θα κατασκευάζονταν τα σκηνικά, γιατί ο χρόνος προετοιμασίας της παράστασης υπερέβαινε την αρχική εκτίμηση. «Θυμάμαι, στείλαμε μια επιστολή ότι θα ανεβάσουμε την παράσταση όταν θα είναι έτοιμη, “αν μπορείτε να σεβαστείτε την περίοδο προετοιμασίας μιας δημιουργίας, αφού κάνετε επενδύσεις σε έργα, ανθρώπους και δυνατότητες” γράψαμε. Τελικά μας στήριξαν, αλλά πρέπει να πούμε ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κανείς από εμάς δεν πληρωνόταν. Δεν είχαμε χρήματα, δεν υπήρχε τίποτα, από το υστέρημά μας γινόταν όλο αυτό – αυτά είναι πράγματα που δεν είναι εύκολο να συμβούν σήμερα, έχουν αλλάξει οι εποχές. Υπήρξε αυτή η άνευ όρων αφοσίωση των ηθοποιών. Όταν ξεκινήσαμε ήμασταν κάποιοι άλλοι. Δυο-τρεις έφυγαν αμέσως, μάλλον δεν είδαν προοπτική. Σεβαστό, η τέχνη δεν σου εξασφαλίζει τίποτα από την αρχή, κυρίως όταν πας στα βαθιά και σκοτεινά, χωρίς καν να έχεις ένα έργο γραμμένο. Μετά ήρθε η νέα φουρνιά, αυτοί με τους οποίους έγινε ο Εθνικός Ύμνος, ο Βασίλης, ο Γιώργος, η Αγγελική, η Ηλέκτρα, η Δήμητρα, η Ρένα, η Σάσα. Αυτά τα πρόσωπα μπήκαν σε αυτό το παιχνίδι με ένα υλικό έξι ωρών και θυμάμαι τον παιδεμό μου να μοντάρω

στο τέλος μια παράσταση δυόμισι ωρών και κάτι, τόσο πολύ υλικό είχε προκύψει» εξηγεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Την περίοδο που ξεκινούσαν οι πρόβες, έπρεπε να πάει στη Γεωργία για να κάνει ένα εργαστήριο που «χρωστούσε» σε κάποιους Γεωργιανούς που είχαν δει τον Ρομαντισμό και τον είχαν καλέσει στην Τιφλίδα, στο GIFT. Ήθελαν να παρουσιάσει εκεί τον Ρομαντισμό, αλλά το αίτημά τους συνέπεσε με τη χρονιά που άφηναν το Ιλίσια-Studio για το Θησείον, ήταν να γίνει και η παράσταση με τον Γκέμπελς, «επικρατούσε μια τρέλα». Ο θίασος του Ρομαντισμού εν τω μεταξύ είχε διαλυθεί. «Παίρνω ένα γράμμα από την Ιωάννα Ρεμεδιάκη, που ήταν στην Τιφλίδα με ένα πρόγραμμα του πανεπιστημίου – έχουν ένα εξαιρετικό τμήμα ελληνικών σπουδών: “Μιχαήλ, εδώ οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ φτωχοί, οπότε και να έρθεις δεν θα μπορούν να σε πληρώσουν, αλλά θα γνωρίσεις μια φιλοξενία που δεν φαντάζεσαι. Πρέπει να επισκεφθείς αυτήν τη χώρα γιατί θεωρώ ότι εδώ θα βρεις αυτό που αναζητάει η ψυχή σου”. Έτσι τελειώνει αυτό το γράμμα. Με αυτή την τελευταία φράση έπαθα σοκ. Και πήγα. Η Τιφλίδα είχε ό,τι φανταζόταν η εσωτερική μου ασυνείδητη ανάμνηση ότι είναι μια χώρα και οι άνθρωποί της». Στη Γεωργία ο Μιχαήλ φιλοξενείται στο σπίτι μιας οικογένειας. Ήταν η περίοδος που η χώρα είχε περάσει εμφύλιο: δεν υπήρχε νερό, είχαν ρεύμα για λίγες ώρες, ζούσαν με κεριά. Η γιαγιά της οικογένειας, η Αφροδίτη, που ο άντρας της πέρασε 27 χρόνια στα γκουλάγκ και πήγε η ίδια να τον φέρει πίσω –εκείνος δεν θυμόταν τίποτα–, καθόταν στην κουζίνα, πίνοντας τσάι και στο λιγοστό φως τού μιλούσε για τον Ταρκόφσκι και τον Παρατζάνοφ. Κάποια μέρα τον πάνε στα βόρεια προάστια, στο σπίτι του Γκουράμ Τσιμπαχασβίλι, μιας εξαιρετικής φιγούρας στον χώρο της σύγχρονης φωτογραφίας στη Γεωργία, συνεργάτη του πρακτορείου Magnum. Στέκεται σε μια σειρά πέντε φωτογραφιών, είναι άνθρωποι που πορεύονται σε έναν λόφο, όλοι μαζί προς μια κατεύθυνση – τους βλέπουμε πλάτη. Είναι μια φωτογραφία που έχει κάτι μυστικιστικό. «Καθώς κοίταζα την τέταρτη φωτογραφία, ήδη περπατούσα ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους. O Γκουράμ είπε “μπορείτε να τις κρατήσετε, τα πράγματα αξίζουν γι’ αυτούς που τους αρέσουν” ή κάτι τέτοιο. Κοίταζα μια-μια τις φωτογραφίες. Ήξερα πως γυρίζοντας στην Ελλάδα θα είχα κάτι να δείξω στα παιδιά, την εικόνα αυτού που ήθελα να πω. Ίσως την εικόνα του Εθνικού Ύμνου». Την τελευταία μέρα στην Τιφλίδα, στο

αποχαιρετιστήριο γεύμα, ο Μιχαήλ παρευρίσκεται σε ένα ακόμα από τα τραπέζια όπου εξελίσσεται αυτό που λέμε «ο πολιτισμός των προπόσεων» και εκεί του έρχεται «κλάμα κατά ριπάς». Τις προπόσεις τις έκανε η μητέρα, μια κλασική φιλόλογος. «Θέλω να πιούμε στον ουρανό. Εσείς στην Ελλάδα μιλάτε για επτά ουρανούς, εμείς εδώ για εννιά, δεν έχει σημασία πόσοι είναι, γιατί ο ουρανός σάς έφερε εδώ και αύριο ο ουρανός θα σας πάρει. Όταν αισθάνεστε δύσκολα, θέλω να βγαίνετε έξω, να κοιτάζετε τον ουρανό –γιατί ένας ουρανός μάς συνδέει– και να θυμάστε ότι υπάρχουν άνθρωποι κάπου αλλού που σας σκέφτονται», είπε. Οι προπόσεις αυτές περνούν και στον Εθνικό Ύμνο. Αυτό το ταξίδι στη Γεωργία εκπληρώνει και με ένα άλλον τρόπο την «προφητεία» της Ρεμεδιάκη: «Θα βρεις αυτό που αναζητάει η ψυχή σου». Γνωρίζει τη Βέρικο, τη σύντροφο της ζωής του. «Επιστρέφω με αυτές τις φωτογραφίες και λέω “παιδιά, ξέρω ακριβώς προς τα πού θα πάει αυτή η παράσταση”. Μέχρι τότε δεν ξέραμε». Στη διαδρομή των προβών αμέσως συγκροτήθηκαν δυο ερωτηματολόγια: ένα με τις έντεκα ερωτήσεις για το τι είναι εθνικός ύμνος και ένα δεύτερο για το τι είναι πόλη – βασικό εργαλείο του Μιχαήλ Μαρμαρινού τα ερωτηματολόγια, τα οποία χρησιμοποίησε και στην παράσταση Μεταπολίτευση / Κομμώτριες. Έφυγαν όλοι οι ηθοποιοί για να βρουν μια λίστα ανθρώπων στους οποίους ήθελαν να υποβάλουν τις ερωτήσεις, πιστεύοντας διαισθητικά ότι μπορεί να απαντούσαν με έναν τρόπο ουσιώδη. Όντως, αυτό λειτούργησε εξαιρετικά. Μαζεύτηκε άπειρο υλικό, δουλειά μηνών. Έγραφαν στο χέρι ή στο μαγνητοφωνάκι, απομαγνητοφωνούσαν και διάβαζαν όλοι μαζί τα κείμενα. «Δεν υπήρχε άνθρωπος που δεν έγραφε, μιλάμε για τεράστια χειρωνακτική εργασία και από αυτόν τον μόχθο προέκυψε το τελικό σώμα του κειμένου. Το συνταρακτικό είναι ότι εισαγόταν μια νέα δραματουργία. Άρχισαν όλοι να καταλαβαίνουν τι θα πει δραματουργία ως σκηνικό παράγωγο: δομή σχέσεων, κειμένου, ποίησης του κειμένου, λογοτεχνικής αξίας, το κείμενο μέσα από τη διαδικασία μιας πρόβας». Το πρώτο κεφάλαιο, η «Συνέντευξη», ξεκινούσε με μια χρονολογία, το 1981. Οι ηθοποιοί απαντούσαν τι συνέβαινε σε επίπεδο Ιστορίας και μικροϊστορίας. Η ερώτηση είναι μια «συνταρακτική ευγενική βία» που υποχρεώνει τον άλλο σε ανασκαφή και προκαλεί έναν συνεχή διάλογο μεταξύ Ιστορίας και μικροϊστορίας, της βιωματικής μονάδας μέτρησης της Ιστορίας, και μάλιστα υπό γω-

φωτο: γκουράμ τσιμπαχασβίλι

νίες απρόοπτες που δεν μπορεί να καταγράψει η λεγόμενη «αντικειμενική», η επίσημη Ιστορία. «Ακολούθησε αυτό το οποίο εγώ αποκαλώ “δραματουργία real time”: ένας εννοιολογικός και ταυτόχρονα κυριολεκτικός όρος, το “Ασανσέρ”. Από μόνος του είναι ένας άτυπος δημόσιος χώρος ανοιχτός σε αυτό που λέμε πιθανότητες. Δεν ξέρεις με ποιον θα συνυπάρξεις στο ασανσέρ και τι θα σου συμβεί. (για 40 άτομα) Μάλιστα, είναι τρομερό γιατί έχει και μια άλλη 3 κιλά ρεβίθια ξεφλουδισμένα σημειολογία, καθώς το 6 χοντροκρέμμυδα ασανσέρ κινείται πάνω 4 φλιτζάνια λάδι ελιάς σε κάθετο άξονα, τη δεύτερη σταθερά της 2 λεμόνια έννοιας του χρόνου, ο Φύλλα δάφνης, οποίος όμως μέσα στο δεντρολίβανο, αλάτι, πιπέρι ασανσέρ χάνεται. Ο Βάζουμε τα ρεβίθια στο καζάνι με κρύο χρόνος είναι υποκεινερό να τα σκεπάζει ως επάνω, και λίγο μενικός, είναι σαν μια παραπάνω (πέντε δάχτυλα περίπου). φράση που λέει ο ΣαβΜαζί και μερικά φυλλαράκια δάφνης βόπουλος, “ο χρόνος βακαθώς και κλαράκια δεντρολίβανου, που ραίνει σαν σε ασανσέρ θα πάρουν την «ασπρίλα» όσο θα βράζει με άγνωστο”. Και αυτή το φαγητό. Έχουμε κόψει τα κρεμμύδια η μεθοδολογία έδωσε σε ροδέλες και τα προσθέτουμε κι αυτά. μια άλλη ώθηση σε μια Δυνατή η φωτιά στην αρχή, ώσπου να νέα πτυχή της δραμαξεκινήσουν οι βράσεις. Ξαφρίζουμε σχοτουργίας, που μπορούσε λαστικά. Προσθέτουμε δύο φλιτζάνια λάδι την ίδια στιγμή να διορμόλις ξεμπερδέψουμε με το ξάφρισμα. Το θώνει την αφήγηση και υπόλοιπο λάδι καθ’ οδόν, ανακατεύοντας τον χρόνο σε real time. ελαφριά τη ρεβιθάδα, σε μέτρια πλέον Θεωρώ ότι είναι μια τεφωτιά. Νεράκι επίσης θα χρειαστεί να ράστια κατάκτηση αυτό προσθέσουμε δυο-τρεις φορές, ώστε το θέμα με το ασανσέρ. να είναι πάντα σκεπασμένα τα ρεβίθια. Για ένα διάστημα το δίΣτη μιάμιση ώρα επάνω το φαγητό είναι δασκα στο πανεπιστήέτοιμο, χυλωμένο και με ζουμί, κάτι μιο στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσα σε σούπα και σε σάλτσα. Το αλλά θέλει χρόνο για να αλατοπιπερώνουμε προς το τέλος, όταν ωριμάσει. Σου επιτρέπει τα ρεβίθια μας έχουν μαλακώσει πια με το ανά πάσα στιγμή να διβράσιμο. Προσθέτουμε τον χυμό από τα ορθώνεις την παρόρμηδυο λεμόνια και ανακατεύουμε καλά πριν ση και να τη ρυθμίζεις. σερβίρουμε. Αυτό που γινόταν στο ασανσέρ ήταν και εξαιρετική ποίηση», λέει για το τρίτο και κρίσιμο κεφάλαιο του Εθνικού Ύμνου. Στο διάλειμμα της παράστασης σερβίρεται η ρεβιθάδα. Είναι ουσιώδες μέρος της παράστασης, μια στιγμή αποφόρτισης, παραγωγικής αμηχανίας, κάτι αξιοπερίεργο για πολλούς θεατές που διστάζουν να φάνε μέχρι να δουν τους διπλανούς τους να δοκιμάζουν. Τη συνταγή την έφερε ο Δημήτρης Ποταμιάνος και την έμαθε στη Σάσα Κρίτση, που την έφτιαχνε κάθε βράδυ. Στο τραπέζι, δίπλα στο

Η ΣΥΝΤΑΓΉ ΤΗΣ «ΡΕΒΙΘΆΔΑΣ ΤΟΥ ΛΌΧΟΥ»

βαθύ πιάτο με τα ρεβίθια, υπήρχε ένα μπολάκι με ελιές, παξιμαδάκια και αγιωργίτικο κρασί. Μετά το διάλειμμα αρχίζει η «Ξενάγηση». Αν την αποτιμήσουμε σήμερα, είναι ίσως το μεγαλύτερο ποιητικό κείμενο που έχει γραφτεί συλλογικά στο ελληνικό θέατρο. «Την “Ξενάγηση” τη θεωρώ μια μεγάλη συμβολή στην έννοια της δραματουργίας, μια κατάκτηση συνταρακτική και αξεπέραστη. Το είχε και η Μεταπολίτευση αυτό. Με αφορμή ένα πρόσωπο ξεκινάς και φτάνεις μέχρι την αντικειμενική ιστορία, από μια λεπτομέρεια στην οποία αναφέρεσαι ελευθερώνεται μια σειρά από συνειρμούς», λέει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. «Αν περιμέναμε αυτή την ανταπόκριση; Όχι. Γιατί διανύαμε μια θάλασσα αχαρτογράφητη, σκούρα, άγνωστη, που βέβαια με κάποιον τρόπο ενθουσίαζε εμάς, αλλά δεν ξέραμε γιατί. Είχαμε κάποιες μικρές ενδείξεις βέβαια. Είχε έρθει να δει πρόβα η Ναταλί Χατζηαντωνίου και έγραψε στην “Ελευθεροτυπία”, όπως και ο Δημήτρης Πολιτάκης στο “Symbol”. Και κάπως άρχισε να συζητιέται η παράσταση. Είχαμε καλέσει και τον Φίλιππο Κουτσαφτή να μας κάνει φωτισμούς – τότε είχε βγει η Αγέλαστος Πέτρα. Είχαμε φτάσει στα μισά και μου λέει ο Φίλιππος “τι είναι αυτό;”. Είχε μείνει άφωνος. Δεν έκανε τελικά τους φωτισμούς, δεν συνέπιπταν οι ημερομηνίες, δεν είχαμε και λεφτά να του δώσουμε», θυμάται ο Μιχαήλ. Ο Εθνικός Ύμνος έγινε σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας και η πρεμιέρα έγινε στην Αίθουσα Ιονίου Βουλής στις 30/11/2001. Ακολούθησαν οι παραστάσεις στην Αθήνα από τις 17/12, και στη Θεσσαλονίκη, και η επανάληψή του την επόμενη θεατρική περίοδο. «Στην Κέρκυρα κάναμε πρεμιέρα – ευτυχώς μας έδωσαν και κάποια χρήματα γιατί ήμασταν οριακά σε όλα τα επίπεδα. Εκεί κατάλαβα ότι είμαστε σε σωστή τροχιά. Στην αρχή, όταν έπαιρναν στο Θησείον για να κλείσουν θέσεις, λέγαμε ότι υπάρχουν 35 θέσεις στο τραπέζι, όπου σερβίρεται φαγητό, και οι άλλες, οι κλασικές. Αυτές προτιμούσαν, αλλά στη συνέχεια έγινε το αντίθετο, όλοι ήθελαν να καθίσουν στο τραπέζι. Ήταν μια παράσταση που είχε αφομοιώσει το χάπενινγκ και την περφόρμανς πολύ πριν έρθουν στην Ελλάδα αυτοί οι όροι. Θα μπορούσε να παίζεται για χρόνια, αλλά καλύτερα που δεν έγινε έτσι. Άλλαξε το βλέμμα ακόμα και σε μας που την κάναμε. Ήταν σαν να δημιουργούσαμε ένα μηχάνημα που άλεθε, έτρωγε και χώνευε εμάς τους ίδιους και μας ξαναέβγαζε καινούργιους. Αυτά συμβαίνουν πολύ σπάνια

στην ιστορία, είναι μυστικές εμπειρίες, σχεδόν συνωμοτικές», εξηγεί. Τι ήταν για εμάς τους θεατές, τελικά, ο Εθνικός Ύμνος; Μια πρόσκληση είναι γραμμένη στο έργο: «Επιστρέψτε στο θέατρο, όπως θα πηγαίνατε σε μια επίσκεψη. Περιτριγυρίστε το. Επισκεφθείτε ένα κείμενο με τα ατυχήματά του στον χώρο. Και ανθρώπινα σώματα. Είναι αληθινά. Με τα σφάλματά τους. Είναι ένα γρήγορο μουσείο εκεί. Στα μάτια μας έγκειται το τι υπάρχει».

ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΜΝΉΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΉΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΎ «Στην Κέρκυρα άκουσα τη συνταρακτικότερη κριτική που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Έρχεται κάποιος και μου λέει: “Κύριε Μαρμαρινέ, τι είναι η παράστασή σας;”. Για να το καταλάβετε, θα σας πω ένα μικρό περιστατικό: ήταν τα εγκαίνια της έκθεσης ενός τοπικού ζωγράφου. Είχε ένα έργο με μια ελιά που έπεφτε και μια άλλη που τη συγκρατούσε. Τον ρωτάω “πώς το σκέφτηκες αυτό;”. Μου απαντά, δεν το σκέφτηκα, το είδα. Δεν τον πίστεψα και με πήγε να το δω την επόμενη μέρα. Πήγαμε στα χωράφια, μου λέει “κοίτα” και βλέπω αυτό που είχα δει να υπάρχει στον πίνακα, τις δυο ελιές, που βρίσκονταν στο κτήμα μου». «Θα σου θυμίσω ένα πολύ μικρό κομμάτι από την “Ξενάγηση”: η Δήμητρα Παπαχρήστου είναι το μοντέλο και μιλά ο Βασίλης Καραμπούλας: “Τώρα, ας της δώσουμε να πιει κάτι. Στοπ! Το κρασί έχει συντελέσει περισσότερο από τη θεολογία στο να πλησιάσουν οι άνθρωποι τον Θεό. Εδώ και πολύ καιρό, οι θλιμμένοι μεθυσμένοι –υπάρχουν άραγε και διαφορετικοί;– έχουν υπερβεί τους ερημίτες”. Είναι ακραία ποίηση αυτό». «Είχα πει στον Βασίλη Καραμπούλα: “Θα βγαίνεις έξω, θα παίρνεις όποιον βρίσκεις και θα τον περνάς μέσα από την αίθουσα”. “Ποιον;” ρωτούσε ο Βασίλης, που ήταν στα όριά του κυριολεκτικά. “Το χάος θα σε ευνοεί”, του έλεγα κάτι τέτοια και ήταν να πεθάνει ο άνθρωπος . Ήταν έτοιμος να παραιτηθεί μια εβδομάδα πριν από την πρεμιέρα. Και όμως το έκανε, και δεν ήταν απλώς συγκλονιστικά αλλά υπήρχε μια απίστευτη προσδοκία μέσα μας ως προς το ποιον θα βρει να φέρει. Είχε περάσει και ένα γκρουπ Γιαπωνέζων – ένας δεν κατάλαβε ποτέ από πού πέρασε και τι συνέβαινε. Και, φυσικά, σε μια κορυφαία βραδιά είδαμε τον Βασίλη να διασχίζει την αίθουσα μαζί με ένα πόνι και έναν Άγιο-Βασίλη χωρίς το σκουφί του. Ήταν η εισβολή μιας ποσότητας χάους, μια αρνητική εντροπία μέσα σε αυτό που πάει να σταθεί ως γεγονός».

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΈΣ ΤΗΣ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗΣ Σύλληψη - σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός Σύνθεση: Δημήτρης Καμαρωτός Σκηνικά: Γιώργος Σαπουντζής Κοστούμια: Ντόρα Λελούδα, Ιωάννα Τσάμη Επιμέλεια κίνησης: Μαριέλα Νέστορα Φωτισμοί: Ανδρέας Τρύφωνας Δραματουργική επιμέλεια: Νίκος Φλέσσας Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννα Βιδάλη, Γιώργος Βουδικλάρης Ηθοποιοί: Ρένα Ανδρεαδάκη, Γιώργος Βαλαής, Βασίλης Καραμπούλας, Σάσα Κρίτση Ηλέκτρα Νικολούζου, Δήμητρα Παπαχρήστου, Αγγελική Παπούλια, Ελένη Πετάση, Γιάννα Βιδάλη

26.10.23 – lifo 31

q Εκτός από τέσσερα χρόνια, μεταξύ Α’ και Δ’ Δημοτικού, που ζήσαμε στα Καμίνια, όλο το υπόλοιπο διάστημα της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας το πέρασα στο Μενίδι. Οι γονείς μου ήταν βιομηχανικοί εργάτες που ήρθαν στην Αθήνα για να βρουν δουλειά, οικονομικοί μετανάστες απ’ τη Θεσσαλία, ο πατέρας μου από το Μεταξοχώρι της Αγιάς, η μάνα μου από τα Φάρσαλα. Όταν παντρεύτηκαν οι γονείς μου έφτιαξαν ένα σπίτι στο Μενίδι, στον Άγιο Διονύσιο, μια περιοχή όπου τότε δεν υπήρχαν πολλά σπίτια. Ήταν αυθαίρετο, το έφτιαξαν με τη βοήθεια των θείων μου και διαφόρων φίλων μέσα σε ένα βράδυ, δεν είχε ούτε ρεύμα ούτε νερό. Εκεί, σε αυτό το περιβάλλον, γεννήθηκα και μεγάλωσα.

Mουσικός. Γεννήθηκε στο Μενίδι, ζει στην Κηφισιά.

q Ακριβώς δίπλα στο σπίτι μας έμεναν τα φιλαράκια μου και θυμάμαι ότι όταν η μάνα μου δεν με άφηνε να πάω να τα δω και έκλεινε τη σιδερένια πόρτα, εγώ την κοπάναγα. Ήταν τέσσερα αδέλφια, σύντροφοί μου στο παιχνίδι, ο ένας εκ των οποίων ξεκίνησε να μαθαίνει κιθάρα – πήγαινε στο Εθνικό Ωδείο στην πλατεία Βάθη, δεν υπήρχε άλλο τότε. Αυτόν άκουγα να παίζει και κόλλησα. Ήθελα να μάθω κι εγώ. είχαν πάει στο φεγγάρι, και νευρίαζα που τα φιλαράκια μου δεν το πίστευαν. Αυτό που θυμάμαι από τη γειτονιά ήταν οι τσακωμοί, που συνέβαιναν καθημερινά. Εγώ όμως ήμουν ήσυχο παιδί, από μικρός δεν μου άρεσε η βία.

q Ο πατέρας μου ο συχωρεμένος ήθελε να σπουδάσω και μου έλεγε «πρέπει να κάτσεις να διαβάσεις, γιατί θα γίνεις εργάτης σαν κι εμένα, θα ταλαιπωρηθείς». Όταν ξεκίνησα να παίζω κιθάρα, γκρίνιαξε και μου είπε «τώρα που έμπλεξες με τη μουσική, τελείωσες, σιγά μη βρεις δουλειά», ωστόσο την κιθάρα μού την πήρε. Ήμουν δώδεκα χρονών και ασχολούμουν πολλές ώρες με τη μουσική. Στα 15 άρχισα να παίζω με μπάντες. Με τον Μπάμπη (σ.σ. Στόκα) γνωριζόμασταν από πιτσιρίκια – στα 16 έφυγε από μια new wave μπάντα και φτιάξαμε μαζί τη δική μας. Από την ακουστική κιθάρα πήγα σε μια Ibanez που μου δώρισε ένα φιλαράκι μου, ο Νίκος ο Παναγιωτάτος. Την είχε φτιάξει με μαγνήτες dimarzio και είχε έναν περίεργο, ιδιαίτερο ήχο. Με αυτή έπαιζα στους πρώτους δίσκους των Πυξ Λαξ.

q Είναι πολύ θλιβερή η ιστορία με τον πατέρα μου, γιατί τον Μάιο του ’90 κάναμε το πρώτο άλμπουμ των Πυξ Λαξ και τον Ιούλιο πέθανε και δεν πρόλαβε να δει τίποτα απ’ όσα ακολούθησαν. Είναι ένα κομμάτι που το κουβαλούσα και το φέρω ακόμα και σήμερα βαρέως – πέρασαν χρόνια για να μπορέσω να ισιώσω, αισθανόμουν ότι κάτι δεν έκλεισε ποτέ. Και πάνω που πήγα να συνέλθω, έφαγα δεύτερη κατραπακιά με τον Μάνο τον Ξυδούς το 2010, ο οποίος είχε πάρει τον ρόλο του δεύτερου πατέρα ή του μεγάλου αδελφού. Ο Μάνος μάς την έκανε ξαφνικά, όπως και ο πατέρας μου, στην ίδια ηλικία, 58 χρονών, έφυγε με τον ίδιο τρόπο, από καρδιά. Δεν ήξερα τι να κάνω και αποφάσισα ότι το καλύτερο ήταν να ξεκινήσω την ψυχανάλυση, και με βοήθησε πολύ.

q Ξεκίνησα να γράφω δικά μου τραγούδια στα 19, πιο πριν έγραφα πρωτόλεια κομμάτια, μπαλάντες, αυτές που μου αρέσουν και σήμερα. Το πρώτο κομμάτι που πήγαμε στις εταιρείες λεγόταν «Πεθαίνω ξανά», μια μπαλάντα του θανατά. Είχα μια έμφυτη μελαγχολία και ταυτόχρονα μεγάλη αισιοδοξία, έβλεπα ότι μπροστά μου ανοίγεται πάντα ένα φως, αλλά μέσα από έναν χείμαρρο συναισθημάτων, λύπη, χαρά, τα πάντα. Αυτά έβλεπα και δίπλα μου, άλλωστε, στη γειτονιά που μεγάλωσα, ανθρώπους που ήταν του μεροκάματου και ζούσαν δύσκολη ζωή, αλλά την Κυριακή ήταν μες στην τρελή χαρά και χόρευαν. Δεν μπορούσαν να κρυφτούν οι άνθρωποι εκεί. Μεγαλώνοντας, όταν μετακόμισα σε άλλα μέρη, είδα ότι υπήρχε ένα σχετικό καμουφλάζ.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ

q Όταν με ρωτούσαν τι ήθελα να γίνω, έλεγα αστροναύτης, μάλιστα είχα πλάσει κι ένα παραμύθι ότι οι θείοι μου

q H επαφή μου με τη μουσική μού άλλαξε τη ζωή. Όταν γνωρίσαμε τον Μάνο Ξυδούς άλλαξαν όλα και για μένα και για τον Μπάμπη, γιατί ήταν και στέλεχος δισκογραφικής εταιρείας εκτός από καλλιτέχνης. Είχε βγάλει πιο πριν το «Sandrina» με τους Dreamer and the Full Moon, με το οποίο είχε γίνει χαμός και κρυβόταν για να μη μάθουν ποιος είναι. Εκείνη την περίοδο γνωριστήκαμε και κάναμε μαζί μουσική. Ο Μάνος μάς έμαθε πράγματα, είδαμε πώς είναι ο χώρος γιατί ήμασταν «ψάρια» τότε, δεν ξέραμε τι μας γίνεται.

q Είναι ένα θολό σημείο το πότε ακριβώς ξεκίνησαν οι Πυξ Λαξ στη δισκογραφία. Δεν θυμάμαι αν το πρώτο single μας κυκλοφόρησε στο τέλος του ’89 ή στις αρχές του ’90, δεν το έχω καν αυτό το single. Τον Μάιο του ’90 βγήκε η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά μας, που λεγόταν «Τι άλλο να πεις πιο απλά», εκεί ξεκίνησε και όλη η ιστορία. Ο Μάνος πάντα μας έλεγε «πρέπει να αντέξετε κάποια χρόνια πείνας, αν θέλετε να ασχοληθείτε με τη μουσική». Αποδείχτηκε ότι αντέχαμε, γιατί για αρκετά χρόνια δεν μπορούσαμε να ζήσουμε απ’ τη μουσική, η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Ο πρώτος δίσκος μάς έκανε κάπως γνωστούς, ο δεύτερος, που είχε μέσα το «Πούλα με», που αυτήν τη στιγμή είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια των Πυξ Λαξ, δεν είχε κάνει τίποτα. Εκεί, λοιπόν, είχαμε σκεφτεί να τα παρατήσουμε· εγώ άνοιξα πιτσαρία με τον αδελφό μου, ο Μπάμπης σκεφτόταν να μετοικήσει, έψαχνε δουλειά εκτός Ελλάδας. Ο Μάνος εξακολουθούσε να μας πιστεύει και έκανε μια συμφωνία με τον Μπουρμά, που τότε ήταν διευθυντής της Minos-EMI, να μας δοθεί άλλη μια ευκαιρία, γιατί ήταν έτοιμοι να μας δώσουν απαλλακτικό, ένα χαρτί που σε απαλλάσσει από το συμβόλαιο.

ΟΙAΘΗΝΑΊΟΙ

q Μας έδωσαν πολύ χαμηλό budget, αλλά ο συχωρεμένος ο Ρόμπερτ Γουίλιαμς δέχτηκε να μας βοηθήσει. Είχε ένα

32 lifo – 26.10.23

στούντιο στην Αγία Παρασκευή και με αυτά τα λίγα λεφτά μάς έδωσε όσες ώρες χρειαζόμασταν για να ηχογραφήσουμε. Βοήθησε και ο Άκης ο Δαούτης, συχωρεμένος κι αυτός, φίλος του Keith Richards ο οποίος μόλις είχε έρθει από την Αμερική και μας έλεγε τις ιδέες του σε πολλά κομμάτια. Έτσι κάναμε το «Ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί» το ’93 και το «Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης» το ’94. Αυτοί οι δύο δίσκοι απογειώθηκαν και μαζί τους απογειώθηκε και η μπάντα, πούλησαν πάρα πολύ. Είχαμε αρχίσει να έχουμε κόσμο πια και στις συναυλίες και μπορούσαμε να ζούμε αξιοπρεπώς απ’ τη δουλειά μας. Το ’96 ήρθε το κομμάτι «Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» όπου ο Ξυδούς έβαλε κι εμένα στο παιχνίδι της ερμηνείας, γιατί μέχρι τότε έβλεπα μικρόφωνο και καθόμουν στα 15 μέτρα, δεν μπορούσα καθόλου να είμαι μπροστά – ο Μπάμπης τράβαγε αποκλειστικά κουπί τα προηγούμενα χρόνια. Είπα τις «Παλιές αγάπες» και οι Πυξ Λαξ έγιναν η πολυσυλλεκτική μπάντα που γνώρισε ο κόσμος στη συνέχεια, με τη Δήμητρα Καραμπελοπούλου στο ακορντεόν, τον Άρη τον Παπαδόπουλο στα πλήκτρα, μια μπάντα στην οποία ερχόταν κι έφευγε κόσμος, με βασικό πυρήνα αυτούς που την ίδρυσαν, τον Μπάμπη κι εμένα, και τον Μάνο Ξυδούς ως μέντορα, που από το 1993 και μετά έγινε κι αυτός μέλος της μπάντας.

q Όταν βγήκε το «Ο μπαμπούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες» το ’96 είχαμε ήδη έναν πλατινένιο δίσκο με τους «Πρίγκιπες», και τότε κάπως κλείδωσε η επιτυχία. Εκείνο τον Σεπτέμβριο παίξαμε στον Λυκαβηττό κι εκεί είδαμε αυτό το φαινόμενο που μας ακολούθησε για τα επόμενα χρόνια: εφτάμισι χιλιάδες κόσμος μέσα κι άλλοι τόσοι απ’ έξω που δεν μπόρεσαν να μπούνε, και τα βραχάκια γεμάτα. Τότε καταλάβαμε ότι κάτι γίνεται με την μπάντα. Το ’96 έγινε και η συνεργασία με τον Νταλάρα στην Ιερά Οδό –παίξαμε μήνες εκεί–, και το ’97 βγάλαμε έναν δίσκο, τον «Παίξε παλιάτσο τα τραγούδια σου τελειώνουν», που είχαμε ζητήσει να μη διαφημιστεί καθόλου, γιατί αισθανόμασταν ότι με την Ιερά Οδό και με τον Γιώργο παραείχαμε πάρει χρυσόσκονη. Είχαμε απαιτήσει από την εταιρεία να μη στείλει ούτε δελτίο Τύπου.

q Στην αρχή την μπάντα την έτρεχε ο Τάκης ο Μουζάκης, αλλά από το 1995 και μετά μας ανέλαβε ο Νίκος Λώρης που έκανε το Rockwave και πολλές συναυλίες που γέμισαν το Ολυμπιακό Στάδιο. Μία από τις αξέχαστες στιγμές μας ως

απο τον m.hulot φωτογραφιeσ: διονύσης κούτσης

συμπυκνωμενη γνωση Το πιο μεγάλο μου όφελος από την ασχολία μου με τη μουσική είναι η ζωή που έκανα, χωρίς τη μουσική δεν θα είχα ζήσει ούτε το ένα εκατοστό απ’ αυτά που έζησα. Είναι τα ταξίδια που έχω κάνει, και τα ρεαλιστικά και τα νοητικά, οι άνθρωποι που γνώρισα, ο τρόπος που τους γνώριζα, η συμπυκνωμένη γνώση που έλαβα για το τι είναι οι άνθρωποι, πώς λειτουργούν.

26.10.23 – lifo 33

q Το ‘98 βγάλαμε τη «Στίλβη», κι εκεί την «ακούσαμε». Βγήκε το «Μοναξιά μου όλα», μετά έσκασε το «Μια συνουσία μυστική», μετά το « Έπαψες αγάπη να θυμίζεις» και κάναμε τρεις συνεχόμενους Λυκαβηττούς. Κι αν είχε κι άλλες ημερομηνίες κενές ο χώρος, θα τον γεμίζαμε για δέκα συνεχόμενες μέρες. Το « Έπαψες αγάπη να θυμίζεις» το παίζαμε σπάνια, αλλά στο πρώτο από αυτά τα live είδαμε για πρώτη φορά κάτι που από τότε μας ακολουθεί: μόλις ξεκινάει η κιθάρα και κάνει αυτό το ριφ, γκρεμίζεται ο Λυκαβηττός – κοιταζόμασταν μεταξύ μας. Όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο και το βλέπεις για πρώτη φορά είναι κάτι μαγικό. Τη μουσική, όμως, τη φτιάχνεις για τέτοιες στιγμές. Στην αρχή, όταν είσαι πιτσιρικάς, για να κάνεις φιγούρα, όχι με την κακή έννοια, της εγωπάθειας. Το κάνεις για να σου πει ένας άνθρωπος που σέβεσαι τη γνώμη του «μπράβο, ρε μάγκα, ωραίο αυτό που έκανες». Εγώ γι’ αυτό ξεκίνησα να κάνω μουσική.

q Παίζαμε συνέχεια και παντού. Στην Αγγλία παίξαμε πολλές φορές, κάναμε περιοδείες και από μια στιγμή και μετά όλες οι εμφανίσεις μας ήταν τα απόλυτα sold out. Παίζαμε στο Λονδίνο σε χώρο όπου έπαιζαν και οι Blur, κι ενώ εκείνοι δεν τον γέμιζαν, τον γεμίζαμε εμείς, κάτι τύποι από το Μενίδι. Οπότε ήρθαν και μας είδαν οι άνθρωποι της ΕΜΙ εκεί, Εγγλέζοι, οι οποίοι ξέρουμε όλοι στον χώρο ότι είναι κάπως ξιπασμένοι, σνομπ, δεν κυκλοφορούν κανέναν που δεν έχει αγγλικό διαβατήριο. Ήρθαν στο Astoria, μας είδαν, ενθουσιάστηκαν και έριξαν την ιδέα να φτιάξουμε ένα άλμπουμ με επανεκτελέσεις τραγουδιών μας με αγγλικό στίχο και συμμετοχές ονομάτων της εταιρείας που ήταν αδιανόητα για μας, όπως ο τραγουδιστής των Depeche Mode, που ήταν πολύ μεγάλα και δεν θέλω πια ούτε να τα σκέφτομαι, γιατί με την τρέλα που κουβαλάγαμε και με τη φλάντζα που είχαμε κάψει, θυμηθήκαμε την πρόταση που μας είχαν κάνει μετά από πέντε χρόνια, οπότε ήταν πολύ αργά. Ήταν μια περίοδος που είχαμε παίξει 176 live μέσα σε μια χρονιά, το είχαμε παρατραβήξει.

q Μετά μας πήρε η μπάλα. Έπαθα υπερκόπωση, το ίδιο κι ο Μπάμπης – οι περισσότεροι μουσικοί είχαν πάθει πριν από μας, εμείς αντέξαμε, πέσαμε τελευταίοι. Το 2004 η κόπωση ήταν τόσο μεγάλη που σερνόμασταν κυριολεκτικά. Μπαίναμε στο στούντιο και δεν υπήρχε η χημεία που έπρεπε να υπάρχει, δεν έβγαινε το σωστό αποτέλεσμα, έπρεπε κάτι να κάνουμε, κάτι προσωπικό, για να αρχίσουμε πάλι να γουστάρουμε. Πρέπει να υπάρχει μια προσωπική πρόκληση, κάτι να σε ιντριγκάρει για να υπάρξει μουσική, η όποια μουσική, είτε καλή είτε κακή. Έτσι το μπουμπουνίσαμε, και δικαίως. Τα επόμενα χρόνια που το ξανακουβεντιάσαμε, είπαμε ότι ήταν η σωστή απόφαση.

ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ Φίλιππος Πλιάτσικας

φωτο: παρισ ταβιτιαν

μπάντας ήταν με τους REM στον Άγιο Κοσμά – γνωρίσαμε το γκρουπ, αλλά κυρίως τον Μάικλ Στάιπ, έναν πολύ μεγάλο καλλιτέχνη και άνθρωπο, που έμεινε μια μέρα μαζί μας σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Στο τέλος της συναυλίας με πήρε αγκαλιά και μου είπε «είναι από τα πιο ωραία πράγματα που έχουμε ακούσει» και έβαλε έναν καναπέ πίσω από τον ντράμερ για να καθίσουμε να δούμε και τη δική τους την παράσταση. Είχα ανατριχιάσει. Ήταν καταπληκτικοί στη σκηνή, γύριζαν τα όργανα γύρω-γύρω και τα έπαιζαν όλοι όλα. Εμείς ανοίξαμε τη βραδιά και όταν ο manager τους στην Ευρώπη ήθελε να σταματήσουμε να παίζουμε, επενέβη ο Στάιπ, τον έπιασε από το πέτο και του είπε «είσαι ηλίθιος, δεν βλέπεις τι γίνεται από κάτω; Πρέπει να παίξουν τουλάχιστον μιάμιση ώρα». Ήταν από τις υπέροχες εμπειρίες που έχω ζήσει, κι εκεί κατάλαβα ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.

q Η ατυχία ήταν ότι ο Μάνος σκέφτηκε την ιδέα της επανένωσης «για πέντε ολυμπιακά στάδια», έτσι την είχαν ονομάσει με τον Λώρη. Ήθελαν να κάνουμε εμφανίσεις στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, στο Καυτανζόγλειο, στο Πανθεσσαλικό, στο Παμπελοποννησιακό και στο Παγκρήτιο – αλλά δεν πρόλαβε να τη δει να υλοποιείται ο Μάνος. Μου την είπε το Πάσχα του 2010 που περάσαμε μαζί και μετά από δύο εβδομάδες πέθανε. Δεν πρόλαβε να δει το αποτύπωμα όλης αυτής της κοινής μας ιστορίας. Γιατί το 2011 ο κόσμος μάς έδειξε ξεκάθαρα ότι κάτι είχαμε κάνει καλά, οι άνθρωποι που ήρθαν να μας δουν ήταν ρεκόρ για ελληνική μπάντα, δεν είχε ξανασυμβεί. Γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο με 80.000 άτομα και με 50.000 το Καυτανζόγλειο. Ήταν δυο βράδια που είχαμε «φύγει» από την πραγματικότητα, ήταν σουρεάλ.

q Ωστόσο, το 2011 σταματήσαμε ξανά την μπάντα, γιατί είχαμε τις προσωπικές μας πορείες. Δεκατέσσερα χρόνια κράτησε η δισκογραφία των Πυξ Λαξ, 1990-2004, η πρώτη περίοδος, και άλλα 14 κράτησε η προσωπική μας πορεία, 2004-2018. Το 2018 επανιδρύσαμε την μπάντα και από τότε παίζουμε συνέχεια μαζί και κάνουμε και προσωπικά πράγματα παράλληλα. Όσα χρόνια ήμασταν σε προσωπικές πορείες δεν υπήρχε άνθρωπος που να μη μας ρωτήσει «γιατί δεν παίζετε πάλι σαν Πυξ Λαξ;».

q Στις συναυλίες μας έρχονται πλέον τρεις γενιές, μπροστά οι 14-20, πιο πίσω οι 25-35, στις κερκίδες μέχρι 60-65, άνθρωποι που έρχονται και ξανάρχονται. Κι αυτό είναι το σημαντικό με τους Πυξ Λαξ, γιατί, εκτός από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, δεν ξέρω αν έχει παίξει κανείς άλλος τόσο πολλές συναυλίες στην Ελλάδα – στον δικό μας χώρο.

q Η δεκαετία του ’90 άφησε έναν αφελή αυθορμητισμό και μια άγνοια για το τι ερχόταν. Αυτό το ανάλαφρο και η άγνοια κινδύνου που ζήσαμε, που δεν χολοσκάγαμε και πολύ, ζούσαμε τη ζωή μας και κάναμε την τρέλα μας, ίσως να μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως μετεξέλιξη του κινήματος των χίπηδων. Δεν το είχαμε ζήσει, αλλά είχαμε διαβάσει γι’ αυτό. Ζούσαμε με μια ανεμελιά που δεν ξέρω αν ήταν μια ομαδική αυταπάτη, πάντως υπήρχε η ανάγκη για μύθους. Θέλαμε να μυθοποιήσουμε τον Κομπέιν, θέλαμε να βρούμε καινούργιους μύθους, τους δικούς μας, όπως οι Τρύπες πριν από μας, οι Κατσιμιχαίοι… Το ’90 ήταν η τελευταία δεκαετία που συνέβη αυτό στην Ελλάδα. Είχε ανάγκη ο κόσμος να δημιουργήσει το δικό του παραμύθι. Είμαστε πολύ τυχεροί που τη ζήσαμε τη δεκαετία του ’90, και στις συναυλίες που κάνουμε τώρα είναι σαν να μεταφερόμαστε εκεί με μια χρονοκάψουλα, απλώς τώρα καθόμαστε σε ένα σκαμπό στη μισή συναυλία, γιατί δεν τη βγάζουμε πλέον όλη όρθιοι. Αυτή είναι η διαφορά, και ότι έχουμε γκρίζα μαλλιά, αυτό που συμβαίνει κάτω όμως είναι το ίδιο.

q Ελπίδα μού δίνουν οι νέοι άνθρωποι, ξεκάθαρα. Θεωρώ ότι όλα αυτά που λένε για τους νέους αν-

Το 2011 ο κόσμος μάς έδειξε ξεκάθαρα ότι κάτι είχαμε κάνει καλά, οι άνθρωποι που ήρθαν να μας δουν ήταν ρεκόρ για ελληνική μπάντα, δεν είχε ξανασυμβεί. Γέμισε το Ολυμπιακό Στάδιο με 80.000 άτομα και με 50.000 το Καυτανζόγλειο.

θρώπους είναι μια μπούρδα, ότι είναι μια γενιά που δεν ασχολείται με τίποτε άλλο εκτός απ’ το κινητό, ότι τους αρέσουν τα stories και τέτοια. Είναι μια γενιά πανέξυπνη, το μυαλό τους είναι πολύ πιο δυνατό από της δικής μου, και μπορούν να μας αιφνιδιάσουν τόσο ευχάριστα που δεν θα το πιστεύουμε. Έχουμε κάνει ένα σωρό ανοησίες οι παλιότερες γενιές, έχουμε κάνει τον πλανήτη να βράζει, να φλέγεται, αλλά είμαι σίγουρος ότι οι νέοι άνθρωποι θα βρουν έναν τρόπο, δεν ξέρω πώς, με αυτά τα γρήγορα που κάνουν, που εμάς μας παίρνουν 18 ώρες και σε αυτούς 1,8 δευτερόλεπτα, κάτι όντως να αλλάξουν. Κι εμείς, αν δεν κάναμε κριτική αφ’ υψηλού, ως λόγιοι, επειδή έχουμε διαβάσει περισσότερα βιβλία, ίσως να βοηθούσαμε περισσότερο.

q Η ζωή με έχει μάθει ότι πρέπει να εξελίσσομαι, ότι αυτός εν τέλει είναι ο σκοπός μου σε αυτήν τη ρημάδα τη ζωή, να

ΙNFO

Το νέο άλμπουμ «Αφιερωμένο» του Φίλιππου Πλιάτσικα κυκλοφορεί από την Cobalt Music.

34 lifo – 26.10.23

γίνομαι καλύτερος στα πράγματα που με αφορούν, να προχωράω, να μπορώ να έχω μεγαλύτερη ενσυναίσθηση, γιατί δεν είχα στο παρελθόν. Έμπαινα στον μικρόκοσμό μου και δεν άκουγα τον άλλο, τον κοίταζα και δεν τον έβλεπα. Με έχει μάθει και αυτό που έλεγε ο Μάνος ο Ξυδούς σε έναν στίχο, μαζί με τον Πάνο Σταθόγιαννη: «Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά, ένα σωσίβιο η ζωή που ξεφουσκώνει αργά». Η ζωή είναι άπαξ, είναι αυτό που ζούμε τώρα. Είναι τώρα και ας τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο lifo.gr.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

OKT 23

ΘΕΑΤΡΟ

163

ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΩΡΊΣΟΥΝ ΦΈΤΟΣ KEIMENA: ΛΙΝΑ ΙΝΤΖΕΓΙΆΝΝΗ 26.10.23 – lifo 35

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν μια σειρά από εξαιρετικές παραστάσεις σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας

02

Μπαμπάδες με ρούμι Η θρυλική νεοελληνική κωμωδία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα με τα αλλεπάλληλα sold out και το χιούμορ που σκοτώνει συνεχίζεται για 2η χρονιά στο θέατρο Αλίκη. Μια αιχμηρή σάτιρα που παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1996 και διακωμωδεί την ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία που ακόμη και σήμερα είναι δυστυχώς μεγαλύτερη από τον εαυτό της, «πιο μικρή» στη συμπεριφορά της, άπληστη, ρατσιστική, προσβλητική σε όλες τις εκδηλώσεις της.

Κρατήσεις εισιτηρίων στο τηλεφωνικό κέντρο των Αθηναϊκών Θεάτρων 211.1000.365

ΘΈΑΤΡΟ ΑΠΟΘΉΚΗ

Θέατρο Αποθήκη Σαρρή 40, 210 325 3153 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

20:00, Πέμ. & Παρ.

21:00, Σάβ. 21:15, Κυρ. 18:00

Αράφ

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΊΚΗ

κείμενο - σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου & Μιχάλης Ρέππας πρωταγωνιστούν: Βίκυ Σταυροπούλου, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Κώστας Κόκλας, Μαρία Λεκάκη, Σοφία Βογιατζάκη και η Τζόυς Ευείδη

Θέατρο Αλίκη Αμερικής 4 210 3210021 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 20:00, Πέμ.-Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00

01

Το νέο θεατρικό έργο του Γιάννη Τσίρου παρουσιάζεται στο θέατρο Αποθήκη σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Μια σύγχρονη ιστορία με ηθικά διλήμματα, συγκρούσεις και ερωτήματα που πρέπει κάποτε να απαντηθούν. Με ανθρώπους ή σκύλους που ψάχνουν φάρους σε ακτές και μια θάλασσα ελεύθερη να τους ταξιδέψει. κείμενο: Γιάννης Τσίρος σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης παίζουν: Ράνια Σχίζα, Ιωσήφ Πολυζωίδης, Φώτης Λαζάρου

ΜΙΚΡΌ ΧΟΡΝ

Συνέβη στο Monterey Μια ηθοποιός χωρίς ρόλο και μια ανέραστη μανικιουρίστα, δυο παράφορες γυναίκες, συναντιούνται στις τουαλέτες ενός πανάκριβου κοσμικού εστιατορίου. Αλήθεια, τι τους επιφυλάσσει αυτή η τυχαία συνάντηση και ανασύρουν αγγέλους για αυτοπροστασία; συγγραφέας: Άκης Δήμου σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς πρωταγωνιστούν: Λυδία Φωτοπούλου, Καίτη Κωνσταντίνου

03

ΜΙΚΡΌ ΧΟΡΝ

05

Μικρό Χορν - Παιδική Σκηνή Αμερικής 10, 211 1826479 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ. 11:15 & 14:30

Μικρό Χορν Αμερικής 10, 211 1826479 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. & Τετ. 20:00, Τρ. & Κυρ. 21:00

Σωτηρία με λένε Η παράσταση-αφήγημα με στιγμές και αναμνήσεις από τη ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου, της σπουδαίας γυναικείας μορφής του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, συνεχίζεται και τη νέα σεζόν στο θέατρο Μικρό Χορν με ζωντανή μουσική επί σκηνής. συγγραφέας: Σοφία Αδαμίδου σκηνοθεσία - διασκευή & δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παπαγεωργίου Στον ρόλο της Σωτηρίας η Κάτια Γκουλιώνη. Μαζί της η Ιωάννα Μονέδα. παίζουν οι μουσικοί: Αντώνης και Θοδωρής Ξηντάρης

Μικρό Χορν Αμερικής 10, 211 1826479 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ. 20:00, Παρ. & Σάβ.21:00, Κυρ. 18:00

04

ΜΙΚΡΌ ΧΟΡΝ ΠΑΙΔΙΚΉ ΣΚΗΝΉ Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας Ένα από τα πιο αγαπημένα έργα παιδιών και ενηλίκων έρχεται στην παιδική σκηνή του Μικρού Χορν και συνδυάζει την κωμωδία με τη συγκίνηση. Ο Σαίξπηρ εξυμνεί τη δύναμη της φιλίας, την ορμή των νιάτων, τα όνειρα που λειτουργούν ως καταφύγιο στις δυσκολίες αλλά και την αγάπη και την αισιοδοξία που είναι τα κλειδιά της ελπίδας μας. σκηνοθεσία - διασκευή: Δημήτρης Αδάμης παίζουν: Θανάσης Βισκαδουράκης, Καλλιρρόη Μυριαγκού, Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Τάσος Ράπτης, Χαρά Νικολάου, Κατερίνα Περλιάνη, Άρης Καλαβρός, Γιώργος Αρβανίτης

36 lifo – 26.10.23

Μαντάμ Μποβαρί Η Μαντάμ Μποβαρί είναι η ιστορία της Έμμας, μιας νέας κοπέλας από την επαρχία, που ονειρεύεται διακαώς την απόδρασή της από τη μίζερη καθημερινότητα που την περιτριγυρίζει, αναζητώντας τις έντονες συγκινήσεις και τις συναισθηματικές εξάρσεις που περιγράφονται στα ρομαντικά μυθιστορήματα που διαβάζει. κείμενο - διασκευή: Έλσα Ανδριανού σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ παίζουν: Πέγκυ Τρικαλιώτη, Κώστας Βασαρδάνης, Ανδρέας Νάτσιος, Πάρης Θωμόπουλος, Γιάννης Εγγλέζος

06

Γκάζι, 210 3450922 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 20:00, Πέμ. & Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00

Θέατρο Αποθήκη Σαρρή 40, 210 325 3153 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. & Τρ. 20:00, Σάβ. 17:30, Κυρ. 21:00

ΘΈΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΏΣ 131

Ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας επιστρέφουν στη θεατρική στέγη των μεγάλων επιτυχιών τους με το καινούργιο έργο τους. Μια κωμωδία καταστάσεων που διαδραματίζεται το 1943 στο Αίγιο. Μια νέα γυναίκα και δύο νέοι άντρες μοιράζονται μια απίστευτη περιπέτεια ζωής. Μαζί τους τη μοιράζονται τα πεθερικά και οι φίλοι τους. παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μαρία Αντουλινάκη, Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, Σάρα Γανωτή, Χριστίνα Μαθιουλάκη, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Δανάη Παππά, Γιάννης Τσιμιτσέλης

08

09

Μικρό Παλλάς

Αμερικής 2 (City Link), Σύνταγμα, 210 3210025 Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτ. & Τρ. 21:00

ΜΙΚΡΌ ΠΑΛΛΆΣ Ok Boomer

ΜΙΚΡΌ ΠΑΛΛΆΣ Μαθήματα Κωμωδίας Μετά από δύο χρόνια επιτυχίας με συνεχή sold-out, επιστρέφει στο θέατρο Μικρό Παλλάς η ξεκαρδιστική κωμωδία του Θοδωρή Αθερίδη. Οι αυτοσχεδιασμοί και οι ασκήσεις των ηθοποιών καθώς και η διαμόρφωση των σχέσεων μεταξύ τους είναι ο κύριος άξονας της αφήγησης μιας σημερινής ιστορίας, της οποίας οι ήρωες αντιστέκονται όπως μπορεί ο καθένας στο ζοφερό τοπίο των καιρών μας.

Μικρό Παλλάς Αμερικής 2 (City Link), Σύνταγμα, 210 3210025 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 20:00

κείμενο - σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης παίζουν: Θοδωρής Αθερίδης, Φαίδρα Δρούκα μουσικός: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος

07

Για μια ζωή

ΘΈΑΤΡΟ ΑΠΟΘΉΚΗ

O Θοδωρής Αθερίδης παρουσιάζει από τη Δευτέρα 6 Νοεμβρίου στο Μικρό Παλλάς το 10ο θεατρικό του πόνημα, συνυπάρχοντας επί σκηνής με τη Φαίδρα Δρούκα. Δίπλα τους, ο μουσικός Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος.

Θέατρο Πειραιώς 131

10 Μικρό Χορν

Αμερικής 10, 211 1826479 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 18:00

ΜΙΚΡΌ ΧΟΡΝ Αξύριστα πηγούνια Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το βραβευμένο έργο του Γιάννη Τσίρου παρουσιάζεται στο θέατρο Μικρό Χορν, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη. Παρ' όλο που έχουν περάσει 17 χρόνια από την πρώτη φορά που παρουσιάστηκε στο κοινό, το έργο παραμένει επίκαιρο και σύγχρονο θίγοντας προβλήματα και αλήθειες που προβληματίζουν και συγκινούν σαν να μιλούν για το σήμερα. σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης παίζουν: Στάθης Σταμουλακάτος, Ηλίας Βαλάσης, Σπύρος Ασημένιος, Αντωνία Πιτουλίδου

σκηνοθεσία & μουσική επιμέλεια: Θοδωρής Αθερίδης παίζουν: Θοδωρής Αθερίδης, Δήμητρα Ματσούκα, Ηλίας Βαλάσης, Δημήτρης Σαμόλης, Αναστασία Τσιλιμπίου

Σεσουάρ για δολοφόνους Η πανέξυπνη κωμωδία των Mπρους Τζόρνταν και Μέριλιν Έιμπραμς συνεχίζεται για 3η χρονιά στο θέατρο Λαμπέτη. Η αγαπημένη διαδραστική παράσταση, η πιο αλλοπρόσαλλη και απολαυστική «who done it» κωμωδία, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες που αγαπούν το χιούμορ, το μυστήριο και το να γίνονται μέρος της παράστασης! διασκευή: Θοδωρής Πετρόπουλος σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ιωάννης Απέργης, Θανάσης Βισκαδουράκης, Άνδρη Θεοδότου, Δημήτρης Μακαλιάς, Αρετή Πασχάλη, Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου

ΘΈΑΤΡΟ ΛΑΜΠΈΤΗ Θέατρο Λαμπέτη Λεωφόρος Αλεξάνδρας 106, 210 6457086 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 20:00, Πέμ.-Παρ. 21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00

ΘΕΑΤΡΟ

11 26.10.23 – lifo 37

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Το «ΔΕΗ ενεργώ» στηρίζει το θέατρο Η ΔΕΗ ΥΠΟΣΤΗΡΊΖΕΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΈΤΟΣ ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΧΆΣΕΙ ΚΑΝΈΝΑΣ ΘΕΑΤΡΌΦΙΛΟΣ. Ο ρόλος της τέχνης παραμένει καθοριστικός για την ανάπτυξη της σύγχρονης κοινωνίας και η ΔΕΗ, ως κομμάτι της κοινωνίας αυτής, πάντα υποστήριζε την καλλιτεχνική έκφραση και την πολιτιστική δημιουργία. Η συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο έρχεται να επισφραγίσει μια πορεία που χρόνια τώρα αναπτύσσεται στο πλάι των δημιουργών και του έργου που προσφέρουν. Στο πλαίσιο του «ΔΕΗ ενεργώ», η ΔΕΗ εισέρχεται δυναμικά στις παραστατικές τέχνες, στηρίζοντας τις παραγωγές της εμβληματικής Κεντρικής Σκηνής στο Κτίριο Τσίλερ με κλασικά και αγαπημένα έργα, αλλά και με τις παραγωγές της Πειραματικής Σκηνής Νέων Δημιουργών που δίνουν βήμα σε νέους δημιουργούς. Ακολουθούν 9 ξεχωριστές παραστάσεις που χορηγεί η ΔΕΗ και δεν πρέπει να χάσετε, πάντα με την υπογραφή του Εθνικού Θεάτρου.

Ο Ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη ΤΟΥ ΚΆΡΛΟ ΓΚΟΛΝΤΌΝΙ

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου ξανασυναντά τον Κάρλο Γκολντόνι, αυτήν τη φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ο πλούσιος έμπορος Αλή σκοπεύει να συστήσει την τέχνη της όπερας στη Σμύρνη και απευθύνεται σε δύο ατζέντηδες, προκειμένου να τον βοηθήσουν να οργανώσει τον θίασό του. Ο ίδιος έλκεται από τρεις σοπράνο, αλλά οι διαρκείς αψιμαχίες τους για το ποια θα είναι η πριμαντόνα του θιάσου και οι αλλοπρόσαλλες απαιτήσεις όλων των εμπλεκομένων τον κάνουν να ξανασκεφτεί την απόφασή του. Η απλή αυτή υπόθεση τραβάει με τόλμη την κουίντα των παρασκηνίων και μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στα ματαιόδοξα φερσίματα των καλλιτεχνών, τα αλαζονικά ξεσπάσματά τους, στον ευάλωτο ρομαντισμό τους αλλά και στην υπόσχεση μυθολογίας που τους κατατρύχει. μετάφραση: Λουίζα Μητσάκου κείμενο: Λουίζα Μητσάκου - Βασίλης Παπαβασιλείου σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός

38 lifo – 26.10.23

YES, WE CAN’T

ΤΗΣ ΜΑΡΙΛΈΝΑΣ ΚΑΤΡΑΝΊΔΟΥ Η σκηνοθέτιδα Μαριλένα Κατρανίδου υπογράφει μια ποιητική σκηνική σύνθεση που εκκινεί από τις ιδέες του φιλοσόφου Byung-Chul Han για την «κοινωνία της κόπωσης» και καταθέτει ένα ρέκβιεμ για τον σύγχρονο κόσμο που κρύβει την κούρασή του κάτω από τη σκόνη της υπερδραστηριότητας και της παραγωγικότητας. Μια παράσταση από, και για, τους απανταχού κουρασμένους ανθρώπους.

ΣΚΗΝΉ «ΚΑΤΊΝΑ ΠΑΞΙΝΟΎ»

δραματουργική σύνθεση: Ηλιάνα Καλαδάμη-Γιώργος Κριθάρας

12-20

Από 7/11

ΘΈΑΤΡΟ REX ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΉ ΣΚΗΝΉ ΝΈΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΏΝ

Βασιλιάς Ληρ

ΤΟΥ ΟΥΊΛΙΑΜ ΣΑΊΞΠΗΡ Κατά πολλούς πρόκειται για το απόγειο της δραματουργίας του Σαίξπηρ. Το έργο που διασκευάζει και σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς ακολουθεί την πτώση του Ληρ, μετά την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να μοιράσει την επικράτειά του στις τρεις κόρες του, μόνο για να γνωρίσει την περιφρόνηση και να αναγνωρίσει την αλήθεια της αδυναμίας του.

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

μετάφραση: Διονύσης Καψάλης Από 9/12

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

Ονειρόδραμα ΤΟΥ ΆYΓΟΥΣΤOY ΣΤΡΊΝΤΜΠΕΡΓΚ Η Γεωργία Μαυραγάνη, μαζί με την ομάδα της και έναν δυναμικό θίασο ηθοποιών, σκηνοθετεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του Σουηδού δραματουργού σαν μια χορική αφήγηση, ένα χειροποίητο θέατρο μεγάλης κλίμακας που θέτει, όπως ένα μικρό παιδί, μεγάλα ερωτήματα: γιατί υποφέρουν οι άνθρωποι; Γιατί είναι έτσι φτιαγμένος ο κόσμος; Πώς να ζει κανείς; Η μετάφραση του κειμένου είναι του Γιώργου Δεπάστα. Από 20/3/24

ΣΚΗΝΉ «ΚΑΤΊΝΑ ΠΑΞΙΝΟΎ» ΘΈΑΤΡΟ REX ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΉ ΣΚΗΝΉ ΝΈΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΏΝ

Χορός: We are here prepared for tragedy ΤΗΣ ΣΟΦΊΑΣ ΜΑΥΡΑΓΆΝΗ

The life and death of Jessica Brown Ο Τζέο Πακίτσας και η Σοφία Πριόβολου σκηνοθετούν το τελευταίο live της τραγουδίστριας Jessica Brown, μια εμφάνιση που θα συζητιέται για χρόνια μετά τον θάνατό της. Η καλύτερη στιγμή της πανκ ροκ μουσικής τώρα τελειώνει. Η Jessica Brown κηδεύεται επί σκηνής, μπροστά στους θεατές, σε ένα μοναδικό σόου που θα κλείσει στο φέρετρο την ιστορία μιας εμβληματικής μπάντας.

Η χορογράφος Σοφία Μαυραγάνη, σε συνεργασία με την ομάδα των περφόμερ και υπό τους ήχους της μουσικής του Larry Gus, στήνει έναν αιρετικό χορό για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Χορικά τραγωδιών και απόψεις σημαντικών διανοητών/τριών της εποχής μας συνθέτουν ένα ενιαίο, συλλογικό και ταυτόχρονα πρωτότυπο κείμενο.

κείμενο: Γεράσιμος Μπέκας

σύμβουλος δραματουργίας: Ειρήνη Μουντράκη

Τα πρόσωπα της παράστασης επισκέπτονται την gay Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και μεταφέρουν τις επιθυμίες, τις σκέψεις και τις αγωνίες των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων εκείνης της περιόδου, όπως τις αποτύπωσαν τα ίδια, σε πρώτο πρόσωπο, μέσα από τις επιστολές που έστελναν στο επαναστατικό περιοδικό «Αμφί», το πρώτο μέσο που άρθρωσε δημόσιο λόγο στην Ελλάδα για την queer εμπειρία.

Από 1/12

Μπατόν Σαλέ ΖΩΝΤΑΝΈΣ ΣΥΝΕΝΤΕΎΞΕΙΣ ΣΕ ΕΛΑΦΡΙΆ ΑΤΜΌΣΦΑΙΡΑ Η Ευδοξία Ανδρουλιδάκη μαζί με τη Μαρία Φιλίνη μας καλούν σε μια σειρά από «ζωντανές συνεντεύξεις σε ελαφριά ατμόσφαιρα», στις οποίες συνομιλούν με γυναίκες που θαυμάζουν και τους θέτουν μια σειρά από ερωτήσεις. Πέντε Κυριακές, πέντε η ώρα το απόγευμα, πέντε γυναίκες καλεσμένες: τι μπορούμε να μάθουμε από μια δικηγόρο, μια τρανς ακτιβίστρια, μια τραγουδίστρια, μια μετανάστρια φοιτήτρια, μια φιλόσοφο; Από 7/1/24

Από 25/1/24

Καταποντισμός

Η γραμμή του ορίζοντος ΤΟΥ ΧΡΉΣΤΟΥ ΒΑΚΑΛΌΠΟΥΛΟΥ Μια 32χρονη γυναίκα, η Ρέα Φραντζή, βρίσκεται σε μια μεταιχμιακή στιγμή της ζωής της: έχει μόλις χωρίσει –χωρίς να ξέρει γιατί– και καταφεύγει στην Πάτμο, στο μυσταγωγικό νησί της Αποκάλυψης, όπου καταδύεται σε έναν επώδυνο απολογισμό ζωής. Η αναδρομή της δεν είναι μόνο μια καταμέτρηση προσωπικών απωλειών αλλά και ένας αποχαιρετισμός σε μια γενιά που συνθηκολόγησε, μια Αθήνα που χάθηκε ανάμεσα στους συρμούς, μια Ελλάδα που απορροφήθηκε από τον υλισμό, μια κοινωνία που παρέδωσε την ταυτότητά της στην επίφαση. σκηνοθεσία: Γιώργος Παύλου Από 15/5/24

ΤΟΥ ΒΑΣΊΛΗ ΒΗΛΑΡΆ

Στην παράσταση φιλοξενούνται τα πορτρέτα του ζωγράφου Θανάση Μέγκου. Από 21/3/24

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 39

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

10 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟΦΙΛΟ ΚΟΙΝΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ Θέατρο Βέμπο Καρόλου 18 210 5229519 Από τον Δεκέμβριο Όταν πέθανα - Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

ΘΈΑΤΡΟ ΒΈΜΠΟ

Όταν πέθανα Ο Λάκης Λαζόπουλος επιστρέφει στο θέατρο Βέμπο, απ’ όπου ξεκίνησε, μαζί με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, γράφοντας και σκηνοθετώντας μια «ξαφνιαστική δραματιζόμενη» κωμωδία. Ένας άνθρωπος πεθαίνει και ξαφνικά βρίσκεται όρθιος στο νεκροταφείο, καθώς ένα από τα νεύρα του δεν έχει πεθάνει και συμπαρασύρει τα υπόλοιπα. Ανατινάζεται το σύμπαν του κι έτσι στα τριήμερά του περιμένει στο νεκροταφείο να συζητήσουν μαζί του όλοι οι αρμόδιοι. Γέλιο, με ένα σκοτάδι που έγινε φως, ίντριγκες, πάθη και δύο διαφορετικές πλευρές του ίδιου ανθρώπου ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία.

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΆΜΠΡΑ Θέατρο Αλάμπρα Στουρνάρη 53 210 522 0120 Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:00, Κυρ.

19:00 Εγώ, εγώ κι εγώ - Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Εγώ, εγώ κι εγώ Το θέατρο Aλάμπρα παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη μαύρη κωμωδία του Φλοριάν Ζελέρ σε μετάφραση-διασκευή της Λουίζας Μητσάκου και σκηνοθεσία-χορογραφία της Σοφίας Σπυράτου. Ο Μισέλ, ένας ώριμος άντρας, πετυχημένος επαγγελματίας, συνειδητοποιεί μέσα από απανωτές κωμικές καταστάσεις και ξεκαρδιστικές ανατροπές ότι η ζωή του όλη είναι μια απάτη αλλά και μια αυταπάτη. παίζουν: Φάνης Μουρατίδης, Εβελίνα Παπούλια, Γιώργος Συμεωνίδης, Χρήστος Σπανός, Ευγενία Παναγοπούλου, Γιάννης Ζαραγκάλης, Δημήτρης Ψύλλος

Αινιγματικές Παραλλαγές Οι Αινιγματικές Παραλλαγές του Eρίκ-Eμανουέλ Σμιτ, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια - Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, επιστρέφουν στο θέατρο Βεάκη με πρωταγωνιστές τον Γιάννη Μπέζο και τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Ο Αμπέλ Ζνορκό είναι ένας συγγραφέας βραβευμένος με Νόμπελ που ζει μόνος, αποτραβηγμένος, αποφεύγοντας τα πάντα, και ειδικά τους ανθρώπους. Έχοντας πρόσφατα εκδώσει το 21ο του βιβλίο που έχει γίνει τεράστια επιτυχία, δέχεται να δώσει συνέντευξη σε έναν δημοσιογράφο που τον πολιορκεί από καιρό.

ΘΈΑΤΡΟ ΒΕΆΚΗ

ΘΈΑΤΡΟ ΠΌΛΗ Θέατρο Πόλη

Θέατρο Βεάκη Στουρνάρη 32, 210 5223522 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πεμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σαβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00 Αινιγματικές Παραλλαγές - Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

40 lifo – 26.10.23

Φωκαίας 4, 211 1828900 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:30 Μαύρη Σαμπούκα - Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Μαύρη Σαμπούκα Μετά από αμέτρητες «τελευταίες παραστάσεις» και μια soldout καλοκαιρινή περιοδεία, η Μαύρη Σαμπούκα κάνει φινάλε με την «platinum» εκδοχή της. Ο Τόλης Παπαδημητρίου ανανεώνει για τελευταία φορά το ήδη σαρωτικό του κείμενο κι έρχεται, μαζί με τον Αντώνη Στάμο, να χαρίσουν 100 λεπτά γέλιου μέχρι δακρύων. Μια κωμωδία για τη φιλία, το λάθος timing και τα μεγάλα σουξέ!

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΚΥΟΝΊΣ

Συρανό Θέατρο Αλκυονίς

Ο Γιώργος Νανούρης, ο Μιχάλης Σαράντης και η Λένα Παπαληγούρα συναντιούνται ξανά στο θέατρο Αλκυονίς. Μετά τις πετυχημένες παραστάσεις Κατερίνα, Αίας και Ιφιγένεια η εν Ταύροις, οι τρεις καλλιτέχνες ξαναβρίσκονται για το ανέβασμα του Συρανό του Εντμόν Ροστάν. Μαζί τους ένας εξαιρετικός θίασος. μετάφραση - διασκευή: Στρατής Πασχάλης σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης

ΘΈΑΤΡΟ ΚΆΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΆΚΗ Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη Αγίου Μελετίου 61Α & Πατησίων 210 8640414 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:30, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21.00, Κυρ.

19:30 Διάλεξε τον θάνατό σου, αγάπη μου - ΙΣΤΡΙΩΝ

Διάλεξε τον θάνατό σου, αγάπη μου Το νουάρ αριστούργημα του Ρομπέρ Τομά, που με την πλοκή του ανατρέπει τα πάντα και κόβει την ανάσα μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά σε διασκευή και σκηνοθεσία των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, με την Κάτια Δανδουλάκη και έναν θίασο εξαιρετικών πρωταγωνιστών αποτελούμενο από την Κοραλία Καράντη, την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, τον Πάνο Σταθακόπουλο και τον Γιώργο Γεροντιδάκη.

Ιουλιανού 42 210 8828100 Από 24/11 Συρανό - Εταιρεία ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

21-30 ΘΈΑΤΡΟ ΖΊΝΑ

Ο θάνατος του εμποράκου Ο Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο του Άρθουρ Μίλερ με τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη στον εμβληματικό ρόλο του Γουίλι Λόμαν. Γραμμένο το 1949, θεωρείται το κορυφαίο έργο του Αμερικανού συγγραφέα και πραγματεύεται τη ζωή του Γουίλι Λόμαν, ενός πλανόδιου πωλητή που ζει μπερδεμένος μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, εγκλωβισμένος στο αμερικανικό όνειρο. παίζουν: Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Έφη Μουρίκη, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Ρένος Ρώτας, Δημήτρης Γεροδήμος, Κατερίνα Μάντζιου, Γιάννης Βαρβαρέσος, Θεοδόσης Τανής

Θέατρο Ζίνα λεωφ. Αλεξάνδρας 74, 210 6424414 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 19:30, Πέμ.

20:00, Παρ. 21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:30 Ο θάνατος του εμποράκου - Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Η Σμύρνη συναντιέται με την Κωνσταντινούπολη Η Άννα Βαγενά ενσαρκώνει δυο σπουδαίες Ελληνίδες: Την «Αγγέλα Παπάζογλου», τη Σμυρνιά πρόσφυγα από το ομώνυμο έργο του Γιώργη Παπάζογλου Και τη «Λωξάντρα», τη θρυλική κοκόνα της Πόλης, από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου.

Θέατρο Αλάμπρα Κάθε Σάββατο και Κυριακή Λωξάντρα - Αγγέλα - Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Felicità

Ο Γλάρος

ΤΗΣ ΣΕΜΊΝΑΣ ΔΙΓΕΝΉ

ΤΟΥ ΆΝΤΟΝ ΤΣΈΧΩΦ μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς παίζουν: Θεοδώρα Τζήμου, Μανώλης Μαυροματάκης, Αινείας Τσαμάτης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Δρόσος Σκώτης, Μαρία Φιλίνη, Γιώργος Ζυγούρης

Θέατρο Προσκήνιο

παίζουν: Μυρτώ Αλικάκη, Γιάννης Σοφολόγης

Θέατρο Αλκυονίς Από 6/11 Felicita - ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Από τα μέσα Δεκεμβρίου Ο Γλάρος - ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 41

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΟΙ ΘΕΑΤΡΙΚΈΣ ΠΑΡΑΓΩΓΈΣ ΤΕΧΝΗΧΏΡΟΣ ΜΆΣ ΚΑΛΟΎΝ ΚΑΙ ΦΈΤΟΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΈΣ ΣΚΗΝΈΣ ΤΗΣ ΑΘΉΝΑΣ Ο Μισάνθρωπος Η σατιρική ευφυΐα του Μολιέρου λάμπει στον Μισάνθρωπο και ο Γιάννης Κακλέας, με τη δική του απόδοση και σκηνοθετική ματιά, αποδείχθηκε ο κατάλληλος για να την απογειώσει και να ξεσκεπάσει τον παραλογισμό και την υποκρισία της εποχής μας. Η κωμωδία-αίνιγμα του Μολιέρου, που με όχημα το χιούμορ ξεσκεπάζει τον παραλογισμό των καιρών μας, φιλοξενείται φέτος στο Θέατρο Εμπορικόν, συνεχίζοντας την επιτυχημένη της πορεία, με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αλσέστ και την Ευγενία Σαμαρά σε αυτόν της Σελιμέν.

31 Θέατρο Εμπορικόν

Σαρρή 11, 210 3211750

ΘΈΑΤΡΟ ΕΜΠΟΡΙΚΌΝ ΘΈΑΤΡΟ ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΧΟΡΝ Φιλουμένα Μαρτουράνο

32

Οι φτωχογειτονιές της Νάπολης παίρνουν σάρκα και οστά για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Δημήτρης Χορν, εκεί όπου ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος σκηνοθετεί δύο σπουδαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου, τη Μαρία Ναυπλιώτου και τον Μελέτη Ηλία στη γλυκόπικρη κωμωδία του Εντουάρντο ντε Φιλίππο. Δυο κόσμοι έρχονται αντιμέτωποι και τα στερεότυπα της πατριαρχίας κλονίζονται με όχημα τη σπουδαία γλώσσα του συγγραφέα στην τρυφερή αυτή ιστορία αγάπης, πίστης και συγχώρεσης που σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ.

Θέατρο Δημήτρης Χορν Αμερικής 10, 210 3612500

Η καρδιά του σκύλου Η Καρδιά του Σκύλου γράφτηκε από τον Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ το 1925, αλλά δεν δημοσιεύτηκε στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1987 λόγω λογοκρισίας. Πρόκειται για ένα ευφυές μείγμα σατιρικής και φιλοσοφικής λογοτεχνίας που ακροβατεί στα όρια της επιστημονικής φαντασίας και του ρεαλισμού, θίγει θέματα που αφορούν τη φύση και την ατομική ταυτότητα και εγείρει ερωτήματα για τις συνέπειες των κοινωνικών πιέσεων και της επιστήμης.

Θέατρο Κιβωτός Πειραιώς 115 210 342 7426 Από 15 Δεκεμβρίου

Η Έφη Μπίρμπα επιχειρεί μια νέα, στοχαστική ανάγνωση και σκηνοθετεί με τον δικό της διηθητικό και ονειρικό τρόπο την άγρια, ταραχώδη και κωμικά υπερρεαλιστική αυτή σάτιρα για την ανθρώπινη φύση με πρωταγωνιστές τον Άρη Σερβετάλη και τον Αντώνη Μυριαγκό. Μαζί τους η Ηλέκτρα Νικολούζου, ο Μιχάλης Θεοφάνους, η Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, η Αλεξάνδρα Καζάζου και ο Σπύρος Δέσικος.

ΘΈΑΤΡΟ ΚΙΒΩΤΌΣ

34 Θέατρο Γκλόρια Ιπποκράτους 7 210 3600832 Από 27 Νοεμβρίου

42 lifo – 26.10.23

ΘΈΑΤΡΟ ΓΚΛΌΡΙΑ Προμηθέας Ο Άρης Μπινιάρης, μετά την πρόσφατη αναμέτρησή του με τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου (Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2021), επιχειρεί να διερευνήσει τους δυσοίωνους παραλληλισμούς μεταξύ του αρχαίου αυτού μύθου και των σκοτεινών κεφαλαίων της σύγχρονης ιστορίας. Η σύγχρονη αυτή ανάγνωση εμβαθύνει σε ζητήματα ψυχικής και κοινωνικής απομόνωσης και προσεγγίζει τον μύθο του Προμηθέα μέσα στα όρια μιας αυταρχικής φυλακής υψίστης ασφαλείας, όπου ξεδιπλώνεται ένα σκοτεινό χρονικό μιας σειράς ανακρίσεων.

33

Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού Η παράσταση –σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα και με απόλυτο πρωταγωνιστή τον Πάνο Βλάχο– που τα τελευταία δύο χρόνια έγινε το απόλυτο talk of the town, μετά τη μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία της, επιστρέφει στο θέατρο Γκλόρια έχοντας στις αποσκευές της περισσότερους από 200.000 θεατές, αναρίθμητα sold-out και πολλά θεατρικά βραβεία.

35

Θέατρο Γκλόρια Ιπποκράτους 7 210 3600832 Απο 1 Νοεμβρίου

ΘΈΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ Θέατρο Ark Δροσοπούλου 197 210 2113269

36

Η άνοδος του Αρτούρο Ούι Ο Αρτούρο Ούι επιστρέφει στο ολοκαίνουργιο θέατρο Ark στην Κυψέλη. Υπό τη σκηνοθετική οπτική του Άρη Μπινιάρη, με τον Γιώργο Χρυσοστόμου στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του και ένα κορυφαίο υποκριτικό ανσάμπλ, η μακάβρια φάρσα του Μπέρτολτ Μπρεχτ μεταμορφώθηκε, εμποτίστηκε με ήχους απόκοσμους και πήρε συγκλονιστικά σύγχρονες διαστάσεις.

ΘΈΑΤΡΟ ARK

Σεβάς Χανούμ

37

Θέατρο Σημείο Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα, 210 9229579 Από 27 Οκτωβρίου

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επιστρέφει στη Σεβάς Χανούμ, τη θρυλική μορφή του λαϊκού τραγουδιού. Η συναρπαστική ζωή της θα ζωντανέψει από τις 27 Οκτωβρίου στο θέατρο Σημείο μέσα από έναν μονόλογο που ερμηνεύει μοναδικά η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, βασισμένο στη χειμαρρώδη συνέντευξη που έδωσε η ίδια στον ποιητή Γιώργο Χρονά.

ΘΈΑΤΡΟ ΣΗΜΕΊΟ Ο Γλάρος

38

Ο Γλάρος, το γόνιμο έργο του Τσέχοφ, παρουσιάζεται από το θέατρο Σημείο σε μια νέα, τολμηρή και απολύτως προσωπική προσέγγιση από τον σκηνοθέτη και συγγραφέα Αλέξανδρο Διαμαντή. Η παράσταση αυτή σκοπεύει να μιλήσει για την κοινωνία και ταυτόχρονα για τον εαυτό: ο Θεός – η απουσία του. Η πίστη – η δοκιμασία της. Η εξέγερση – η προετοιμασία της. Η ευτυχία – η ανάμνησή της. Η ποίηση – η επιβίωσή της. Πώς παλεύουμε με τα κύματα του ανεξάντλητου Κόσμου; Τι αφήνει πίσω του το πέρασμά μας από τη ζωή; Υπάρχει ελπίδα για τους δυστυχισμένους;

ΘΈΑΤΡΟ ΣΗΜΕΊΟ

Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα, 210 9229579 Από 18 Νοεμβρίου

Bella Figura

ΘΈΑΤΡΟ ΣΤΑΘΜΌΣ

Το θέατρο Σταθμός παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο της Γιασμίνα Ρεζά, Bella Figura, σε μετάφραση του βραβευμένου Γιώργου Αρχιμανδρίτη και υπό τη σκηνοθετική ματιά του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου, Μάνου Καρατζογιάννη.

39 40

Θέατρο Σημείο

Θέατρο Σταθμός Μεταξουργείο - Βίκτωρος Ουγκώ 55, 210 5230267 Από 7 Δεκεμβρίου

ΣΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΘΗΣΕΊΟΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΟΎΝ ΑΠΌ ΤΟΝ ΟΚΤΏΒΡΙΟ ΈΩΣ ΤΟΝ ΙΟΎΝΙΟ ΔΈΚΑ ΘΕΑΤΡΙΚΈΣ ΠΑΡΑΓΩΓΈΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΈΝΕΣ ΌΛΕΣ ΑΠΌ ΓΥΝΑΊΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΎΣ

Πλατόνωφ

ΤΟΥ Α. ΤΣΈΧΟΦ σκηνοθεσία: Δανάη Σπηλιώτη

42

Εφημερία Από την ομάδα Κέντρο Βάρους σκηνοθεσία: Κλειώ Κιούλπαλη και η ομάδα Από 30 Νοεμβρίου

41

Βυσσινόκηπος

ΤΟΥ ΆΝΤΟΝ ΤΣΈΧΟΦ «Κωμωδία σε 4 πράξεις» σκηνοθεσία: Δέσποινα Ντορίνα Ρεμεδιάκη Από 11 Δεκεμβρίου

43

Το κορίτσι με τα σπίρτα

σκηνοθεσία: Violet Louise Από 15 Δεκεμβρίου

ΘΈΑΤΡΟ ΘΗΣΕΊΟ

44

Ο άντρας μου

(ΒΑΣΙΣΜΈΝΗ ΣΤΟ ΟΜΏΝΥΜΟ ΒΙΒΛΊΟ ΤΗΣ ΡΟΎΜΕΝΑ ΜΠΟΥΖΆΡΟΦΣΚΑ) σκηνοθεσία: Μαρία Μαγκανάρη Από 26 Ιανουαρίου 2024

Αλγό - ρυθμός σκηνοθεσία: Αλεξάνδρα Καζάζου & Ελεάνα Γεωργούλη Από 4 Φεβρουαρίου 2024

45

Jane

46

σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαυρογεώργη Από 18 Μαρτίου 2024

Στη σκιά του Λούσια Μια περιδιάβαση στο εικαστικό, ποιητικό, μουσικό σύμπαν του Νίκου Χουλιαρά σκηνοθεσία: Ρηνιώ Κυριαζή Από 9 Μαΐου 2024

47

Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος

ΤΟΥ ΖΟΥΖΈΠ ΜΑΡΊΑ ΜΙΡΌ σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου Από 22 Μαρτίου 2024

ΘΕΑΤΡΟ

48

26.10.23 – lifo 43

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΕΞΙ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΞΊΖΕΙ

49

ΘΈΑΤΡΟ ΑΡΓΏ

Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ

Ένας μοναχικός Νεοϋορκέζος, ο κύριος Γκρην, ο οποίος έχει αποτραβηχτεί μετά τον θάνατο της γυναίκας του στο διαμέρισμά του στο Μανχάταν, δέχεται τις επισκέψεις ενός νεαρού κοινωνικού λειτουργού. Η σχέση αυτή θα αλλάξει για πάντα και τους δύο. Θα σύρει τον καθένα έξω από τη ζώνη ασφαλείας του, θα απειλήσει τις επιφανειακές τους βεβαιότητες, θα απαλύνει τα αγκάθια τους. Ένας θεατρικό έργο-ύμνος στη διαφορετικότητα που έχει παιχτεί σε περισσότερες από 50 χώρες, αποσπώντας πολλαπλά θεατρικά βραβεία. Μια σύγχρονη ιστορία που προτείνει την ανθρώπινη τρυφερότητα ως βασικό όπλο αντίστασης στις θηριωδίες του παρελθόντος αλλά και τις αγκυλώσεις του παρόντος. Δυο μοναξιές που συναντιούνται για να βγουν μαζί έξω από το καβούκι, προς το φως. μετάφραση: Τζεφ Μπάρον & Κώστας Γάκης σκηνοθεσία - μουσική σύνθεση: Κώστας Γάκης βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα-Φαίη Κοσμίδου σκηνογραφία: Αντώνης Χαλκιάς βοηθός σκηνογράφου: Ελεονώρα Καραβανή ενδυματολογία: Μάριος Ράμμος φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος παίζουν: Γιώργος Κωνσταντίνου & Αποστόλης Τότσικας

44 lifo – 26.10.23

Θέατρο Αργώ Ελευσίνιων 13-15 (στάση μετρό «Μεταξουργείο») 210 5201684 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.20:00, Πέμ. Παρ.Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00

ΝΑ ΔΟΎΜΕ

50 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

Ο Επιστάτης ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ

Δυο αδέλφια, σημαδεμένα από τη μοίρα, ζουν μέσα σ’ ένα δωμάτιο-αποθήκη ασφυκτικά γεμάτο από παλιατζούρες και σκουπίδια. Δύο άνθρωποι παίζουν ένα παιχνίδι εναλλαγής της εξουσίας. Ο ένας κομίζει τα εύσημα της ψυχασθένειας, ο άλλος τα αδιέξοδα του κυνισμού. Ο χρόνος, ίδιος με τον χθεσινό, ίδιος και με τον αυριανό. Τίποτα δεν αλλάζει στο μαρτυρικό βασίλειο μιας αναμονής του κενού, ώσπου στον σκουπιδότοπο αυτού του δωματίου, που μοιάζει με τα σπλάχνα τους, εισέρχεται ο πλάνης και ανέστιος, ο πονηρός και μοχθηρός μικρομπαγάσας, ο υπεράριθμος αποδιοπομπαίος του αστικού βίου. Αυτός θα εκμεταλλευτεί τα αδύνατα σημεία των ιδιοκτητών και θα παίξει μαζί τους παιχνίδια διάσπασης και συμμαχιών. μετάφραση: Κώστας Σταματίου σκηνοθεσία - θεατρική διασκευή - μουσική επιμέλεια: Σωτήρης Χατζάκης βοηθός σκηνοθέτη: Πολυξένη Μυλωνά σκηνογραφία - ενδυματολογία: Έρση Δρίνη βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Σταματοπούλου φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Αιμιλιανός Σταματάκης, Γιώργος Φριντζήλας & Σωτήρης Χατζάκης

52

Ευτυχία Πρίντζου· Η επιστροφή

51

STUDIO ΑΡΓΏ

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Παρ. 21:00

* για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Εμφύλιος, 1948. Μια γυναίκα εκτελείται μαζί με άλλους συμπατριώτες στα Γιάννενα έπειτα από μια δίκη-παρωδία. Η φιλόλογος και βασικό στέλεχος του ΕΑΜ Ευτυχία Πρίντζου, με σπουδαίο κοινωνικό, παιδαγωγικό και αγωνιστικό έργο, γλίτωσε το απόσπασμα από τους Γερμανούς και τελικά προδόθηκε και εκτελέστηκε από τους Έλληνες. σκηνοθεσία: Βασίλης Κονταξής μουσική: Δημήτρης Υφαντής σκηνικά - κοστούμια: Κωνσταντίνος Γιαννιώτης ερμηνεύει η Τζίνη Παπαδοπούλου Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρίτη 21:00

53 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

20:00 * για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

* για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Αιαίη

STUDIO ΑΡΓΏ

54

Μια παράσταση που δημιουργήθηκε με αφορμή τον Αίαντα του Σοφοκλή. Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Studio του ανακαινισμένου θεάτρου Αργώ, σε σκηνοθεσία Ιωάννη Τσιπτσή, με τις Σάντυ Μακροπούλου και Έρη Μαριόγλου.

Το παλτό STUDIO ΑΡΓΏ

Tο εμβληματικό έργο του Νικολάι Γκόγκολ συνεχίζει για πέμπτη χρονιά την επιτυχημένη του πορεία με μια συγκλονιστική ερμηνεία του Θοδωρή Γκόγκου, που ξετυλίγει επί σκηνής, μέσα από έναν τραγελαφικό, σπαρακτικό, θεατρικό μονόλογο, το μεγαλείο της γραφής του συγγραφέα. σκηνοθεσία - διασκευή: Θοδωρής Γκόγκος βοηθός σκηνοθέτη: Σεμέλη Παπαοικονόμου φωτογραφίες: Χρήστος Γκλίβας & Γιώργος Σταύρος μουσική επιμέλεια: Βασίλης Κονταξής ερμηνεύει ο Θοδωρής Γκόγκος

Στη σκιά του Μαρτ STUDIO ΑΡΓΏ

Η καλλιτεχνική εταιρεία Αργώ παρουσιάζει το έργο του Στιγκ Ντάγκερμαν σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη. παίζουν: Αιμιλία Υψηλάντη, Φώτης Καράλης, Εμμανουέλα Κοντογιώργου, Θεόφιλος Μανόλογλου

ΘΕΑΤΡΟ

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Από 21/10 έως 17/12 Σάβ. 21.00 Κυρ. 19:00 * για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

26.10.23 – lifo 45

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΕΘΝΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ

Το Εθνικό Θέατρο κάθε χρόνο ετοιμάζει ένα πρόγραμμα που δημιουργεί προσμονή στο θεατρόφιλο και όχι μόνο κοινό. Τη φετινή θεατρική σεζόν έχει προγραμματίσει να ανέβουν στις πέντε σκηνές του μεγάλα κλασικά κείμενα και άπαιχτα θεατρικά έργα που μιλούν για σημαντικά ζητήματα της κοινωνίας και της εποχής μας σε ένα πρόγραμμα που καλύπτει όλα τα γούστα και όλα τα είδη. Επίσης, επαναλαμβάνει μεγάλες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες σε άλλες θεατρικές σκηνές, όπως τα Φώτα της πόλης του Τσάρλι Τσάπλιν, που συγκίνησαν κοινό και κριτικούς και θα παιχτούν φέτος στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος.

Ευαγγελισμός, Το μιούζικαλ

55

φωτό: χρήστος συμεωνίδης

Ένα συγκινητικό μιούζικαλ για τον χρόνο, την αγάπη και την ελπίδα. Ένας σπουδαίος θίασος 21 ηθοποιών και τραγουδιστών συμμετέχει σε ένα μεγάλο μουσικό θέαμαεγκώμιο στη ζωή. Η πρωτότυπη μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου και τα τραγούδια που ερμηνεύονται ζωντανά επί σκηνής από καταξιωμένους μουσικούς και τραγουδιστές/τραγουδίστριες συνθέτουν μια παράσταση όπου ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά μια αφετηρία αναγέννησης. Σε guest εμφανίσεις η Νατάσσα Μποφίλιου και η Μάρθα Φριντζήλα. σε μουσική Άγγελου Τριανταφύλλου και λιμπρέτο Γιάννη Αστερή σκηνοθεσία: Άγγελος Τριανταφύλλου-Δημήτρης Σταυρόπουλος

ΣΚΗΝΉ «ΜΑΡΊΚΑ ΚΟΤΟΠΟΎΛΗ» ΘΈΑΤΡΟ REX

Ο Ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη ΤΟΥ ΚΆΡΛΟ ΓΚΟΛΝΤΌΝΙ

56

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

φωτό: ελίνα γιουνανλή

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου ξανασυναντά τον Κάρλο Γκολντόνι, αυτήν τη φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ο πλούσιος έμπορος Αλή σκοπεύει να συστήσει την τέχνη της όπερας στη Σμύρνη και απευθύνεται σε δύο ατζέντηδες, προκειμένου να τον βοηθήσουν. Ο ίδιος έλκεται από τρεις σοπράνο, αλλά οι διαρκείς αψιμαχίες τους για το ποια θα είναι η πριμαντόνα του θιάσου και οι αλλοπρόσαλλες απαιτήσεις όλων των εμπλεκομένων τον κάνουν να ξανασκεφτεί την απόφασή του. Μια σπαρταριστή κωμωδία για τον κόσμο του θεάτρου! σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

Βασιλιάς Ληρ

ΤΟΥ ΟΥΊΛΙΑΜ ΣΑΊΞΠΗΡ

46 lifo – 26.10.23

Δεν χρειάζονται συστάσεις για τον Βασιλιά Ληρ που έρχεται σε διασκευήσκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά. Κατά πολλούς πρόκειται για το απόγειο της δραματουργίας του Σαίξπηρ. Μια τραγωδία που εκτυλίσσεται σε ένα σύμπαν, όπου η εξουσία σημαίνει τα πάντα και η αμφισβήτησή της οδηγεί στο τίποτα. Το έργο ακολουθεί την πτώση του Ληρ μετά την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να μοιράσει την επικράτειά του στις τρεις κόρες του, μόνο για να γνωρίσει την περιφρόνηση και να αναγνωρίσει την αλήθεια της αδυναμίας του. σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς Από 9/12

57

58

φωτό: κάρολ γιάρεκ

Τα φώτα της πόλης

ΘΈΑΤΡΟΝ, ΚΈΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ «ΕΛΛΗΝΙΚΌΣ ΚΌΣΜΟΣ»

Η παράσταση που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς επιστρέφει για δεύτερη χρονιά. Ένας άνεργος περιπλανώμενος, ο Σαρλώ, ερωτεύεται μια τυφλή ανθοπώλισσα και κάνει τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσει τα χρήματα για την εγχείρηση που θα της χαρίσει την όραση. Με κεντρικό άξονα τον ρακένδυτο ήρωα που αγωνίζεται να επιβιώσει στο βίαιο περιβάλλον του ακραίου οικονομικού φιλελευθερισμού, η ταινία-μύθος του αμερικανικού κινηματογράφου παίρνει τη μορφή ενός ιδιότυπου θεατρικού μιούζικαλ που αφηγείται μέσα από τη γλώσσα της μουσικής και του χορού μια οικουμενική ιστορία αγάπης η οποία ξεπερνά τα γλωσσικά και πολιτισμικά εμπόδια. σκηνοθεσία: Αμάλια Μπένετ μουσική: Θοδωρής Οικονόμου στίχοι: Σταύρος Σταύρου Από 25/10

ΘΈΑΤΡΟ REX ΜΙΚΡΌ ΕΘΝΙΚΌ ΠΑΙΔΙΚΉ ΣΚΗΝΉ

Η Προξενήτρα

ΤΟΥ ΘΌΡΝΤΟΝ ΟΥΆΙΛΝΤΕΡ Η Προξενήτρα του βραβευμένου με το βραβείο Πούλιτζερ συγγραφέα Θόρντον Ουάιλντερ είναι μια απολαυστική κωμωδία για την επιτακτική ανάγκη των ανθρώπων για συντροφικότητα. σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΚΟΎΠΕΡ

Από 20/3/24

Ο Εϊτάν, Γερμανοεβραίος φοιτητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια, ερωτεύεται τη Γουαχίντα, Αμερικανίδα φοιτήτρια αραβικής καταγωγής. Η σχέση τους συναντά την εχθρότητα της εβραϊκής οικογένειας του Εϊτάν. Ένα συγκινητικό, εξόχως αντιπολεμικό έργο που μιλά για την έννοια της ταυτότητας.

σκηνοθεσία: Σοφία Βγενοπούλου Από 27/10

Το αστυνομικό θρίλερ παραλόγου που ενθουσίασε το κοινό επαναλαμβάνεται για 2η χρονιά στο Θέατρο Κιβωτός. σκηνοθεσία: Γιώργος Κουτλής

σκηνοθεσία: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος Από 20/12 φωτό: κάρολ γιάρεκ

ΤΟΥ ΑΎΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΡΊΝΤΜΠΕΡΓΚ

σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη

ΤΟΥ ΝΤΜΊΤΡΙ ΝΤΑΝΊΛΟΦ

ΤΟΥ ΟΥΑΖΝΤΊ MΟΥΑΟΥΆΝΤ

Μια παράσταση φτιαγμένη από τα όνειρα και τις εμπειρίες ζωής νέων ανθρώπων, προσφύγων από εμπόλεμες ζώνες.

ΘΈΑΤΡΟ ΚΙΒΩΤΌΣ

Ο άνθρωπος από το Παντόλσκ

Όλοι εμείς πουλιά

Στα όρια

Ονειρόδραμα Το έργο μεταφέρει στη σκηνή την ανορθόδοξη δομή ενός ονείρου, εκεί όπου ο χώρος και ο χρόνος καταργούνται και τα πρόσωπα είναι όλα διαφορετικές όψεις του ατόμου που ονειρεύεται.

ΝΊΚΟΣ ΚΟΎΡΚΟΥΛΟΣ – ΚΤΊΡΙΟ ΤΣΊΛΛΕΡ

φωτό: χρήστος συμεωνίδης

ΘΈΑΤΡΟ REX

ΣΚΗΝΉ «ΕΛΈΝΗ ΠΑΠΑΔΆΚΗ»

Πινόκιο

Generation lost

ΤΟΥ ΓΡΗΓΌΡΗ ΛΙΑΚΌΠΟΥΛΟΥ Ένα νέο έργο για τη γενιά των millennials. Μια παράσταση που φωτίζει τις σκέψεις και τις αγωνίες της πιο περίπλοκης και πιο μπερδεμένης ίσως απ’ όλες τις γενιές.

ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΥΉ ΚΡΙΣ ΚΟΎΠΕΡ Μια σύγχρονη παράσταση που υπόσχεται να αναδείξει το έργο που μαγεύει εκατοντάδες χρόνια τώρα μικρούς και μεγάλους.

σκηνοθεσία: Κατερίνα Γιαννοπούλου Από 13/3/24

σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου Από 15/11

φωτό: κάρολ γιάρεκ

ΣΚΗΝΉ «ΜΑΡΊΚΑ ΚΟΤΟΠΟΎΛΗ»

59-65 ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 47

48 lifo – 26.10.23

26.10.23 – lifo 49

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΕΠΊ ΚΟΛΩΝΏ ΚΑΛΩΣΟΡΊΖΕΙ ΤΗ ΝΈΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΉ ΠΕΡΊΟΔΟ ΜΕ ΤΟ ΒΛΈΜΜΑ ΣΤΡΑΜΜΈΝΟ ΣΕ ΈΝΑ ΡΕΠΕΡΤΌΡΙΟ ΠΟΥ ΑΓΓΊΖΕΙ ΚΑΊΡΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΆ ΖΗΤΉΜΑΤΑ. ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΟΎΝ ΟΙ ΔΎΟ ΝΈΕΣ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ «ΣΤΈΛΙΟΣ ΚΑΣΌΝΓΚΟ» ΚΑΙ «ΑΝΤΊΟ, ΚΎΡΙΕ ΧΆΦΜΑΝ», ΜΕ ΤΗ ΔΙΕΙΣΔΥΤΙΚΉ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΉ ΜΑΤΙΆ ΤΗΣ ΟΜΆΔΑΣ ΝΆΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΉ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΉ ΥΠΟΓΡΑΦΉ ΤΗΣ ΕΛΈΝΗΣ ΣΚΌΤΗ, ΕΝΏ ΛΌΓΩ ΘΕΡΜΉΣ ΑΝΤΑΠΌΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΎ ΘΑ ΔΟΎΜΕ ΚΑΙ ΠΆΛΙ ΕΠΊ ΣΚΗΝΉΣ ΤΟΝ «ΓΆΜΟ» ΤΟΥ ΜΆΡΙΟΥ ΠΟΝΤΊΚΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΤΆΟ» ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΚΑΦΕΤΖΌΠΟΥΛΟΥ. ΣΤΟ ΥΠΟΣΧΌΜΕΝΟ ΑΥΤΌ ΠΡΌΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣΤΊΘΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΞΕΧΩΡΙΣΤΉ ΠΑΝΤΟΜΙΜΙΚΉ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ ΤΟΥ JOHNNY O «SCARMFACE». ΤΟΝ ΜΆΙΟ ΘΑ ΑΠΟΛΑΎΣΟΥΜΕ ΤΙΣ 4 ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΊΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΣΙΝΌ OFF OFF ATHENS ΔΊΝΟΝΤΑΣ ΈΤΣΙ ΤΗ ΣΚΥΤΆΛΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΉ 14Η ΔΙΟΡΓΆΝΩΣΗ!

ΕΠΊ ΚΟΛΩΝΏ

66-74

Στέλιος Κασόνγκο

Επί Κολωνώ Ναυπλίου 12 & Λενόρμαν (στάση Μεταξουργείο) 210 5138067

ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΆΟΥ

Η νέα παράσταση της Ομάδας Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, είναι ένα δικό της καλλιτεχνικό δημιούργημα, από την έρευνα και το κείμενο έως το τελικό ανέβασμά της επί σκηνής. Ένα κοινωνικό δράμα με πλοκή, ανατροπές, πικρό χιούμορ και στοιχεία κινηματογραφικού ρεαλισμού που ερευνά τα προβλήματα της μαύρης κοινότητας στην Αθήνα. Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Παρ.-Σαβ.: 21.15

OFF OFF ATHENS 2023 Τέσσερις από τις παραστάσεις που ξεχώρισαν στο πλαίσιο του Off Off Athens 2023 θα ανέβουν για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων τον Μάϊο του 2024 στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ.

Μονόκερως Από την ομάδα Ομάδα, σε σκηνοθεσία Απόστολου Καμιτσάκη

Γυναία γραφ-Οίδα Της Αιμιλιανής Σταυριανίδου, σε σκηνοθεσία Primo Gradu

Ο Γάμος

Goldfish

ΤΟΥ ΜΆΡΙΟΥ ΠΟΝΤΊΚΑ

Από την ομάδα Pleü, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κυπραίου

Από την Ομάδα Νάμα, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και καλλιτεχνική επιμέλεια Γιώργου Χατζηνικολάου. Για δεύτερη χρονιά παρουσιάζεται το έργο που μιλάει εξίσου καθαρά και δυνατά στους θεατές όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν ακονισμένο ξυράφι.

βάιζα Από την ομάδα Numina, σε σκηνοθεσία Χριστίνα Ματθαίου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ., Κυρ. 18:15

OFF OFF ATHENS NO 14

Αντίο, κύριε Χάφμαν ΤΟΥ JEAN-PHILIPPE DAGUERRE

H νέα παραγωγή της Ομάδας Νάμα, Αντίο, κύριε Χάφμαν, του Jean-Philippe Daguerre σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και καλλιτεχνική επιμέλεια του Γιώργου Χατζηνικολάου θα κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2024. Στον ρόλο του εβραϊκής καταγωγής κοσμηματοπώλη Joseph Haffmann ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2024.

Τάο

ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΚΑΦΕΤΖΌΠΟΥΛΟΥ Συνεχίζεται για 2η χρονιά η παράσταση Τάο σε σκηνοθεσία Δανάης Σπηλιώτη. Ένα σύγχρονο, ανέκδοτο ελληνικό θεατρικό έργο. Μια σκοτεινή, άγρια κωμωδία με εξωφρενικούς διαλόγους και έναν ρυθμό που ανεβαίνει μαζί με το καρδιοχτύπι του θεατή. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00 & Κυρ. 21:15

50 lifo – 26.10.23

Scarmface Μια παράσταση σε σενάριο και σκηνοθεσία του Johnny O, εμπνευσμένη από τον βωβό κινηματογράφο, η οποία ξεχώρισε την περσινή χειμερινή θεατρική σεζόν. Πρωτότυπα δισδιάστατα σκηνικά, κοστούμια και μουσική εποχής αναπαριστούν μοναδικά τη συγκλονιστική κινηματογραφική ιστορία που όλοι αγαπήσαμε σε μια καταιγιστική θεατρική εμπειρία. Ημέρα & ώρες παραστάσεων: Τετ. 21:15

Για τρεις περίπου εβδομάδες στο θέατρο Επί Κολωνώ συντελείται μια δημιουργική έκρηξη και το θέατρο μετατρέπεται σε μια κυψέλη δημιουργίας, όπου νέα θεατρικά σχήματα και νέοι δημιουργοί καλούνται να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε κοινό και κριτικούς και να γίνουν μέτοχοι ενός γόνιμου, δημιουργικού διαλόγου πάνω σε νέες προκλήσεις, νέες θεματικές, ανοιχτές φόρμες και πειραματισμούς. Η πρώτη διοργάνωση του Off Off Φεστιβάλ έγινε το καλοκαίρι του 2008 και μέχρι σήμερα παραπάνω από 42.000 θεατές έχουν παρακολουθήσει τη δουλειά 350 ομάδων και 2.600 καλλιτεχνών.

ΣΎΓΧΡΟΝΟ ΘΈΑΤΡΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΕΖΟΝ 2023 - 2024

O Πατέρας Η Ελένη Σκότη επιστρέφει στο Σύγχρονο Θέατρο με το δημοφιλές έργο του Φλοριάν Ζελέρ. Ο Περικλής Μουστάκης και η Ιωάννα Παππά πρωταγωνιστούν στο αριστούργημα του Γάλλου συγγραφέα με τέσσερις αξιόλογους ηθοποιούς να ολοκληρώνουν τον θίασο, τον Αλέξανδρο Κωχ, τη Λίλη Τσεσματζόγλου, τον Κωνσταντίνο Σειραδάκη και την Καλλιόπη Παναγιωτίδου. Ένα ασφυκτικό δράμα το οποίο πραγματεύεται τα όρια των σχέσεων μέσα σε μια οικογένεια, που θα δοκιμαστούν και θα επαναπροσδιοριστούν όταν ο πατέρας θα νοσήσει από Αλτσχάιμερ.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 18:15, Πέμ.

21:00, Σάβ. 21:15, Κυρ. 18:00

75

Σκηνές από έναν γάμο

76

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 21:15, Παρ. 21:00, Σάβ.

21:15 & Κυρ. 18:00 Από 13/11, Τετ. 21:15, Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & Κυρ.

21:15

Το σπαρακτικό αριστούργημα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν σε σκηνοθεσία της Έλενας Καρακούλη με τον Νίκο Ψαρρά και τη Μαρίνα Ασλάνογλου συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του στο Σύγχρονο Θέατρο μετά την ενθουσιώδη υποδοχή από το κοινό στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Οι Σκηνές από έναν γάμο γράφηκαν ακριβώς 50 χρόνια πριν, αρχικά ως τηλεοπτική σειρά και έπειτα ως κινηματογραφική ταινία, και είχαν παγκόσμια επιτυχία. Η ιστορία της Μαριάνε και του Γιόχαν αποτυπώνει με αδυσώπητη ειλικρίνεια και σχεδόν ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό τα στάδια της φθοράς και της παρακμής μιας συζυγικής σχέσης. Κρατώντας τη δομή και τους υπέροχα ειρωνικούς τίτλους των Σκηνών, η Έλενα Καρακούλη σκηνοθετεί τους δυο ηθοποιούς σε μια παράσταση για το υπαρξιακό πεδίο συνάντησης αλλά και σύγκρουσης με τον Άλλον.

77

«… καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» Η ομάδα GAFF και η βραβευμένη σκηνοθέτις Σοφία Καραγιάννη μετακομίζουν στο Σύγχρονο Θέατρο και παρουσιάζουν για δεύτερη χρονιά το αφήγημα του Χρόνη Μίσσιου. Η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, αλλά κυρίως αγαπήθηκε από το κοινό και απέδειξε ότι ο πολιτικός λόγος του Χρόνη Μίσσιου είναι πάντα επίκαιρος.

Σύγχρονο Θέατρο

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που η Ελλάδα παραδίνεται στο χάος του Εμφυλίου, ο δεκαεξάχρονος Χρόνης Μίσσιος συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Αποφυλακίζεται το 1973, αφού έχει περάσει είκοσι ένα χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Αυτή την περίοδο της ζωής του διηγείται στο σπουδαίο αφήγημα-μαρτυρία.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:15

Ευμολπιδών 45, Γκάζι (σταθμός Κεραμεικός) 210 3464380

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 51

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Θέατρο Ροές

78 ΘΈΑΤΡΟ ΡΟΈΣ

Το ηλεκτρικό κορίτσι ΤΗΣ ΜΑΡΊΑΣ ΣΑΛΤΕΡΉ

Κρυμμένες

79

Η «Κάλλας του ρεμπέτικου», η μυθική Μαρίκα Παπαγκίκα, ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές της πολυτάραχης ζωής της, η οποία συνδέθηκε μοιραία με εμβληματικά ιστορικά γεγονότα των αρχών του αιώνα: την καταστροφή της Σμύρνης, το κραχ του ’29, τους δύο παγκόσμιους πολέμους, το μεταναστευτικό ρεύμα του ’15. Το αριστοτεχνικό κείμενο του Νίκου Σταματιάδη, που προέκυψε μετά από ενδελεχή έρευνα και έχει στοιχεία μυθοπλασίας, αποτελεί ένα επικίνδυνα σημερινό, αιχμηρό και τελικά λυτρωτικό πολιτικό σχόλιο και το τελικό αποτέλεσμα της ευγενούς απόδοσης των ρεμπέτικων, παραδοσιακών, φοξ τροτ και ελαφρών τραγουδιών από την jazz ορχήστρα, σε συνδυασμό με την ερμηνεία της Κερασίας Σαμαρά, είναι απολαυστικό. Η εύστοχη σκηνοθεσία, η σκηνική δύναμη και η άνευ ορίων φωνή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Κερασίας Σαμαρά, η ιδιοφυής επεξεργασία των τραγουδιών από τον κορυφαίο συνθέτη Τάκη Μπαρμπέρη, το άρτιο σκηνικό περιβάλλον αλλά και το βίντεο της Τόνιας Αβδελοπούλου συμπληρώνουν τη σπάνια, πολύ υψηλών προδιαγραφών μουσικοθεατρική παράσταση. σκηνοθεσια: Κερασία Σαμαρά

Όλοι γνωρίζουν τον Σωκράτη, τον Καρλ Μαρξ και τον Σίγκμουντ Φρόιντ. Αλλά πόσοι έχουν ακούσει για την Ξανθίππη, την Τζένη Μαρξ και τη Μάρθα Φρόιντ; Για πρώτη φορά στην Ελλάδα η Τατιάνα Λύγαρη σκηνοθετεί στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου, το Τρένο στο Ρουφ, το εξαιρετικό έργο Κρυμμένες που βγάζει από τη λήθη τις συζύγους τριών μεγαλοφυών ανδρών που άλλαξαν τον ρου της ανθρωπότητας.

Δημιουργώντας μια φανταστική, αλλά αληθοφανή ιστορία, οι Κρυμμένες προσφέρουν ψυχαγωγία αλλά και άγνωστες ιστορικές στιγμές, ενώ αναδεικνύουν το ζήτημα των έμφυλων ανισοτήτων, επίκαιρο μέχρι σήμερα.

Σιδηροδρομικός & Προαστιακός Σταθμός Ρουφ, επί της λεωφόρου Κωνσταντινουπόλεως, 6937 604988 & 210 5298922

κείμενο: Yossefa Even-Shoshan, Dalia Shimko μετάφραση: Ιωσήφ Βαρδάκης σκηνοθεσία: Τατιάνα Λύγαρη πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Μηνάς Ι. Αλεξιάδης παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Εβελίνα Αραπίδη, Έλενα Βακάλη, Φανή Γέμτου, Ανδρέας Κουτσουρέλης, Βασίλης Παναγιωτίδης, Νίκος Ποριώτης

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ.

21:00, Κυρ. 20:00 Από 3/11 Προαγορά εισιτηρίων απαραίτητη στο more.com

52 lifo – 26.10.23

Η Κερασία Σαμαρά και το Takis Barberis Group ζωντανεύουν ξανά, αριστουργηματικά, μέσα από έναν αναπάντεχο μουσικό διάλογο, το έξοχο κείμενο του Νίκου Σταματιάδη, Μαρίκα Παπαγκίκα - Το ηλεκτρικό κορίτσι, σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά, μόνο για οκτώ παραστάσεις, στο θέατρο Ροές.

Μεταξύ Ιστορίας και μυθοπλασίας, το έργο των Yossefa EvenShoshan και Dalia Shimko αποκαλύπτει με ευαισθησία και χιούμορ στιγμές από την καθημερινότητα των μεγάλων αυτών προσωπικοτήτων, προβάλλοντας τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισαν οι τρεις σημαντικές γυναίκες αυτών των ζευγαριών στην ανάπτυξη και εξέλιξη του έργου των μεγαλοφυών συζύγων τους, ενώ οι ίδιες παρέμειναν κρυμμένες στις παρυφές της Ιστορίας.

Αμαξοστοιχία - Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ

Κρατήσεις για δείπνο ή ποτό μετά την παράσταση 6937604988

Ιάκχου 16 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 20-21/11 21:00 1,2,3,4/01.24 21:00 Από 20/11 Κρατήσεις: http://www. ticketservices.gr/

ΤΟ ΤΡΈΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ

Underground

80 Θέατρο Ακροπόλ Iπποκράτους 9 210 364 8303 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. 21:00, Σάβ. 17:45 & 21:00, Κυρ. 19:00 Από 18/11

Η εμβληματική ταινία Underground του Εμίρ Κουστουρίτσα, βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα (1995) και βασισμένη στο πρωτότυπο θεατρικό έργο Άνοιξη τον Ιανουάριο και στo μυθιστόρημα Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα του Ντουσάν Κοβάσεβιτς, ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Ακροπόλ σε διασκευή και σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, Γιάννη Τσορτέκη και Αλεξάνδρα Αϊδίνη. Το Underground αφηγείται την επική ιστορία δύο φίλων, του Μπλάκι και του Μάρκο, με φόντο την πολιτική αναταραχή και τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Υπό τη νέα διασκευή και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σέρβου σκηνοθέτη Νικίτα Μιλιβόγεβιτς αναδεικνύεται η ουσία του αριστουργήματος του Κοβάσεβιτς, εμπλουτίζοντάς το παράλληλα με νέες προοπτικές. Με μια δυναμική θεατρική προσέγγιση, το Underground μεταφέρει το κοινό σε έναν κόσμο σουρεαλισμού, σκοτεινού χιούμορ και ειλικρινούς συγκίνησης. Μαζί με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, τον Γιάννη Τσορτέκη και την Αλεξάνδρα Αϊδίνη συμπράττουν επί

σκηνής ένας πολυμελής θίασος και μια ζωντανή ορχήστρα υπό τους ήχους των γνώριμων, δυναμικών, βαλκανικών μουσικών στοιχείων σε σύνθεση του Goran Bregovic, και τις πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις του Άγγελου Τριανταφύλλου. διασκευή - σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς μουσική: Goran Bregovic πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Άγγελος Τριανταφύλλου προσαρμογή κειμένου στα ελληνικά - διερμηνεία: Ισμήνη Ραντούλοβιτς σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη Κίνηση - χορογραφίες: Αμάλια Μπένετ παίζουν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Γιάννης Τσορτέκης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργος Μπινιάρης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Αλέξανδρος Βιδαλάκης, Εμμανουήλ Κοντός, Νίκος Παπαδομιχελάκης, Νίκος Τσιμάρας, Χριστίνα Κυπραίου κ.ά.

ΘΈΑΤΡΟ ΑΚΡΟΠΌΛ

Απλή Μετάβαση Τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα, η Απλή Μετάβαση επιστρέφει στο θέατρο Ακροπόλ. Το σύγχρονο ελληνικό μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη ανέβηκε για πρώτη φορά το 2019 στο Εθνικό Θέατρο, σημειώνοντας απανωτά sold out και εξαιρετικές κριτικές. Η Απλή Μετάβαση είναι το μιούζικαλ μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε πιστεύοντας ότι θα αλλάξει τον κόσμο, αλλά συναντάει παντού εμπόδια. Το κείμενο της πρωτότυπης μουσικής παράστασης υπογράφει οΓεράσιμος Ευαγγελάτος και τη μουσική ο Θέμης Καραμουρατίδης. Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει και πάλι ο πολυτάλαντος Μίνως Θεοχάρης που με την υψηλή αισθητική του και τη σύγχρονη θεατρική του ματιά έστησε μια πρωτότυπη σκηνική σύνθεση για τους ανθρώπους του σήμερα.

81

Κυριακή πρωί, άνοιξη, στον Διεθνή Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος». Οκτώ πρόσωπα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, αποφασισμένα να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για ένα αβέβαιο μέλλον στην Αγγλία, μοιράζονται τις ιστορίες, τους φόβους και την ανασφάλειά τους. Η πτήση καθυστερεί και όλοι τους έχουν αρκετό χρόνο για να γνωριστούν, να εξομολογηθούν τις σκέψεις τους, να αναπολήσουν, να επανεξετάσουν την απόφασή τους.

Θέατρο Ακροπόλ Iπποκράτους 9 210 364 8303 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. & Τρ. 21:00

κείμενο - στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος μουσική - ενορχήστρωση: Θέμης Καραμουρατίδης σκηνοθεσία: Μίνως Θεοχάρης παίζουν (αλφαβητικά): Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Γιάννης Καπελέρης, Χαρά Κεφαλά, Πέγκυ Μανωλά, Βασίλης Μηλιώνης, Μαρίζα Ρίζου, Αντιγόνη Ψυχράμη

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 53

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών ΘΈΑΤΡΟ ΒΡΕΤΆΝΙΑ Το θρυλικό έργο του Τομ Σούλμαν ανεβαίνει ξανά στο θέατρο Βρετάνια μετά την πολύ μεγάλη επιτυχία της προηγούμενης θεατρικής σεζόν σε θεατρική διασκευή του ίδιου του οσκαρικού συγγραφέα και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Ο Άκης Σακελλαρίου υποδύεται τον Τζον Κίτινγκ, τον αντισυμβατικό καθηγητή που όλοι θα θέλαμε να είχαμε. Ο Τάσος Χαλκιάς ερμηνεύει τον ρόλο του συντηρητικού διευθυντή Νόλαν και ο Σπύρος Τσεκούρας αυτόν του τραγικού πατέρα κ. Πέρι. Μαζί τους –το πιο σημαντικό– οι μαθητές, δηλαδή ο πυρήνας του έργου που απαρτίζεται από έναν επίλεκτο θίασο ταλαντούχων ηθοποιών της νέας γενιάς. «Δεν διαβάζουμε ή γράφουμε ποίηση για να δείξουμε εκκεντρικοί! Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση επειδή ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος και το ανθρώπινο γένος ξεχειλίζει από πάθος! Η Ιατρική, η Νομική, η Διοίκηση Επιχειρήσεων – ναι, αυτά είναι σεβαστά επαγγέλματα, απαραίτητα για να συνεχίζεται η ζωή… Η ποίηση, όμως, ο ρομαντισμός, η ομορφιά, ο έρωτας – αυτά είναι που μας κρατάνε στη ζωή!» μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης μουσική: Μαρίζα Ρίζου σκηνικά: Αρετή Μουστάκα κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη παίζουν: Άκης Σακελλαρίου, Τάσος Χαλκιάς, Σπύρος Τσεκούρας, Πάνος Ζυγούρος, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος, Πάνος Κλάδης, Νικόλας Παπαϊωάννου, Θησέας Παπαπαναγιώτου, Στέφανος Παπατρέχας, Τάσος Τυρογαλάς, Αλέξανδρος Τωμαδάκης, Ειρήνη Λαφαζάνη, Λυδία Στέφου

Θέατρο Βρετάνια Πανεπιστημίου 7 210 3221579 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 19:00, Πέμ.-Παρ. 21:00, Σάβ.

18:00 & 21:00, Κυρ. 19:15

82 Τα Όρια

83 Θέατρο Μοντέρνοι Καιροί Δαμοκλέους 8, Γκάζι 210 3470670 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ.

21:00, Κυρ. 19:30

Ο κύκλος με την κιμωλία, του Μπρεχτ Το έργο του Μπρεχτ, πάντα ζωντανό και επίκαιρο, αν και γραμμένο το 1945, μοιάζει σαν να γράφτηκε για να μιλήσει για το σήμερα. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το ατομικό συμφέρον το έργο αντιτάσσει την ανθρωπιά και την καλοσύνη, μια καλοσύνη ενεργητική, αποτελεσματική και χρήσιμη. Η παράσταση, μετά την πολύ μεγάλη επιτυχία που γνώρισε την προηγούμενη θεατρική σεζόν, θα παρουσιαστεί για 2η χρονιά σε μετάφραση - σκηνοθεσία του Κώστα Νταλιάνη και με έναν 12μελή θίασο.

ΘΈΑΤΡΟ ΜΟΝΤΈΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΊ 54 lifo – 26.10.23

Στον ρόλο του λαϊκού δικαστή Αζντάκ ο Κοσμάς Ζαχάρωφ μετάφραση - σκηνοθεσία: Κώστας Νταλιάνης σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς ενδυματολογική επιμέλεια: Πέλαγία Βουτζουλίδου μουσική σύνθεση: Φίλιππος Περιστέρης

Ο θίασος Μοντέρνοι Καιροί παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά ένα σύγχρονο ρουμάνικο έργο των Μιχαέλα Μιχαΐλοβ και Ράντου Απόστολ σε σκηνοθεσία Κώστα Νταλιάνη, με την Εβίτα Παπασπύρου σε ένα ερμηνευτικό στοίχημα. Το έργο έχει ως θέμα ένα πραγματικό περιστατικό κακοποίησης (bullying) που συνέβη σε ένα σχολείο της Ρουμανίας και είχε στόχο ένα υπέρβαρο κορίτσι. Η καθηγήτρια που προσπαθεί να το υπερασπιστεί πέφτει κι αυτή θύμα κακοποίησης. Ξεκινώντας από αυτό το περιστατικό, το έργο και η παράσταση διεισδύουν στο καυτό ζήτημα της παιδείας με θάρρος και καυστικό χιούμορ. συγγραφείς: Μιχαέλα Μιχαΐλοβ και Ράντου Απόστολ μετάφραση: Τίνα Γιαννούλη δραματουργική επεξεργασία: Κώστας Νταλιάνης - Εβίτα Παπασπύρου σκηνοθεσία: Κώστας Νταλιάνης ερμηνεία: Εβίτα Παπασπύρου

84

85

ΠΟΛΥΧΏΡΟΣ VAULT / ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ Πολυχώρος Vault

Αθηνάς Παναγούλη, Επιτάφιος

Μελενίκου 26, Βοτανικός

Εν Αθήναις

Ο μονόλογος του Γιάννη Σολδάτου σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, με τη Μάνια Παπαδημητρίου στον ρόλο της Αθηνάς Παναγούλη, συνεχίζεται για 2η χρονιά στον Πολυχώρο Vault. Το έργο παρουσιάζει τον Αλέξανδρο Παναγούλη μέσα από τις αναμνήσεις της μητέρας του, σχολιάζοντας παράλληλα σημαντικότατα γεγονότα της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Πολυχώρος VAULT Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ., Τετ. 19:00

ELIZADETH Η θεότρελη κωμωδία σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά και μουσική του Μάνου Αντωνιάδη, ELIZADETH (βραβείο Καλύτερης Κωμωδίας της Χρονιάς, Σκηνοθεσίας και Α’ Ανδρικού ρόλου στα βραβεία κοινού του All4fun), συνεχίζει την ξέφρενη πορεία της για 5η χρονιά με ανανεωμένο θίασο. Το ELIZADETH είναι διασκευή του έργου Βασιλικοί μετά τρούλου του Χάρη Ρώμα. Μια θεότρελη κωμωδία και ταυτόχρονα ένα καυστικό σχόλιο πάνω στις σχέσεις των ηθοποιών και των συντελεστών μιας παράστασης και τη ματαιοδοξία που επικρατεί στον κόσμο του θεάτρου.

Ιάκχου 19, Γκάζι Κρατήσεις 2130356472

86 Πολυχώρος VAULT Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:15, Κυρ. στις 18:15

Trans - port Η παράσταση Trans - port της Ειρήνης Δερμιτζάκη επιστρέφει για δεύτερη χρονιά σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά με τον Σωτήρη Δούβρη και την Kassandra El Najjar. Ένας νταλικέρης μεταφέρει παράνομα με το φορτηγό του μια γυναίκα από τη Συρία, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι τρανς. Το ταξίδι με προορισμό τη Στοκχόλμη ξεκινά από τον Πειραιά και όσο τα χιλιόμετρα περνούν οι δυο ήρωες, η Sabah κι ο Θοδωρής, ανακαλύπτουν όσα τους ενώνουν και όσα τους χωρίζουν. Ένα road trip ετεροχρονισμένης ενηλικίωσης μέσα απ’ τα βιώματα των χαρακτήρων, τον πόλεμο, την προσφυγιά και τα ανεκπλήρωτα όνειρα

88

87 Πολυχώρος VAULT Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.-Πέμ. 21:00

Τουρκομερίτισσα Μια παράσταση βασισμένη στη ζωή της Μαρίκας Νίνου σε κείμενο-σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, με την Ελένη Ουζουνίδου στον ομώνυμο ρόλο. Η Τουρκομερίτισσα διακρίθηκε στον 41ο λογοτεχνικό διαγωνισμό της ΠΕΛ και βρέθηκε στα 8 καλύτερα θεατρικά έργα της χρονιάς, παίρνοντας έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 18:00 & Κυρ.

21:15 Στον Πολυχώρο VAULT έως 12 Νοεμβριου, Στο Εν Αθήναις από 18 Νοεμβρίου

Η μάνα αυτουνού… Έλλη Ζάχου Ταχτσή

89

Ο μονόλογος της Κικής Μαυρίδου, βασισμένος στη ζωή της μητέρας του Κώστα Ταχτσή, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, με τη Ράνια Σχίζα στον ομώνυμο ρόλο, συνεχίζει την πορεία του για 3η χρονιά. Η παράσταση έχει πάρει 2 βραβεία καλύτερης γυναικείας ερμηνείας και βραβείο καλύτερης παράστασης.

Εν Αθήναις Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ.: 21:00 & Κυρ.

18:00 από 18/11

Το Πηρούνι Το νέο έργο του Χάρη Ρώμα, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, είναι μια κατάμαυρη κωμωδία που καυτηριάζει με πολύ χιούμορ τα κακώς κείμενα του νεοέλληνα, της γενιάς του «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια», της ευημερίας των ’80s, της πατριαρχίας, του κιτς, της μίζας και της λαμογιάς· της γενιάς πριν από την οικονομική κρίση, πριν από τον κορωνοϊό· της γενιάς που μας οδήγησε στο σήμερα. Πολυχώρος VAULT Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00

90

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 55

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Η αθέατη πλευρά της Ιστορίας: οι τελευταίες ημέρες της δικτατορίας Τσαουσέσκου μέσα από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις των ανθρώπων που φαντασιώθηκαν κι έζησαν την επανάσταση απέναντι σε ένα τυραννικό καθεστώς. Η δίψα για ελευθερία, η προσδοκία ενός καλύτερου αύριο, η ματαίωση των ονείρων.

91

Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Μάρκελλος (συγγραφέας των έργων Η απαγωγή της Τασούλας, Χορευτική Πανούκλα) επισκέπτεται με τους συνεργάτες του Ελένη Στεργίου και Πέτρο Μακρή το Βουκουρέστι και καταγράφει στο χαρτί και στην κάμερα μαρτυρίες πολιτών που έζησαν και έδρασαν στη δικτατορία του Νικολάε Τσαουσέσκου, αναζητώντας στα περιθώρια της Ιστορίας το υλικό για το νέο του έργο, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στο ιστορικό ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία.

φωτό: joel robine/afp/getty images

Το νήμα της αφήγησης αναλαμβάνει να ξετυλίξει ο Βλαντ που ζει δεκαετίες τώρα με δυο σφαίρες σφηνωμένες στο σώμα του – από τα αιματηρά επεισόδια που ακολούθησαν την ανατροπή του Τσαουσέσκου στις 25 Δεκεμβρίου 1989. Από τη σκηνή θα παρελάσουν η Ιρίνα, η «φωνή» των Ρουμάνων, η γυναίκα που μεταγλώττισε μόνη της πάνω από 3.000 παράνομα εισαγόμενες αμερικανικές ταινίες και άνοιξε για χιλιάδες πολίτες ένα παράθυρο στον «έξω κόσμο», η Αντρία, μια ξεναγός με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες, που αναζητά στα αρχεία των Μυστικών Υπηρεσιών τον φάκελο των γονιών της, και το ίδιο το ζεύγος Τσαουσέσκου μαζί με τον έμπιστο φυσικοθεραπευτή-γιατρό τους, τον οποίο πέταξαν έξω από το ελικόπτερο με το οποίο προσπάθησαν να διαφύγουν, κλοτσώντας τον. κείμενο - σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μάρκελλος η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα αρχές φεβρουαρίου 2024. το θέατρο και οι συντελεστές θα ανακοινωθούν σύντομα.

Δυο πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα©

92

Unfriend ΝΕΟΣ ΑΚΆΔΗΜΟΣ

H αριστουργηματική μαύρη κωμωδία Unfriend, η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία των τελευταίων χρόνων στο West End, παρουσιάζεται αποκλειστικά από τη Happy Productions στον Νέο Ακάδημο, σε σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, με την Κατερίνα Διδασκάλου σε έναν κωμικό ρόλοέκπληξη, τη Βάσω Λασκαράκη, η οποία επιστρέφει στη θεατρική σκηνή μετά από απουσία αρκετών ετών, και ένα επιτελείο γνωστών ταλαντούχων ηθοποιών. Το έργο, που γράφτηκε το 2020 από τον Steven Moffat, τον σπουδαιότερο σύγχρονο κωμικό συγγραφέα στο Ηνωμένο Βασίλειο («Doctor Who», «Sherlock», «Dracula», «Coupling»), χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως «η πιο αστεία κωμωδία όλων των εποχών». Κατά τη διάρκεια των διακοπών τους, ο Πέτρος και η Ντέπι, ένα αγαπημένο «καθωσπρέπει» ζευγάρι, γνωρίζεται με την Έλσα, μια εκκεντρική, διαχυτική χήρα! Συμφωνούν από ευγένεια να παραμείνουν σε επαφή στα social media. Λίγους μήνες αργότερα η Έλσα τους επισκέπτεται απρόσκλητη, ανακοινώνοντάς τους ότι θα μείνει μαζί τους μία ολόκληρη εβδομάδα! Με άλλα λόγια, τους γίνεται τσιμπούρι, φέρνοντάς τους σε δύσκολη θέση! Όταν το ζευγάρι αποφασίζει να αναζητήσει κάποια στοιχεία στο διαδίκτυο για την ανεπιθύμητη φιλοξενούμενή του, αφού δεν ξέρουν τίποτα γι’ αυτή, ανακαλύπτουν ότι μπορεί να είναι μια στυγνή δολοφόνος, μια serial killer! παίζουν: Κατερίνα Διδασκάλου, Βάσω Λασκαράκη, Σόλων Τσούνης, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Άρης Αντωνόπουλος, Γεωργία Μεσαρίτη, Μανώλης Γκίνης/Αμέρικο Μέλης συγγραφέας: Steven Moffat σκηνοθεσία - δραματουργική επιμέλεια: Αντώνης Γαλέος πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Σταμάτης Κραουνάκης

56 lifo – 26.10.23

ΝΕΟΣ Ακάδημος Ακαδημίας & Ιπποκράτους 17, μετρό Πανεπιστήμιο 210 0080900 & 210 3625119 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 20:00, Πέμ.

21:00, Παρ. 21:30, Σάββατο 18:00, Κυριακή 18:00

26.10.23 – lifo 57

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

H HAPPY PRODUCTIONS ΠΑΡΟΥΣΙΆΖΕΙ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΙΣ ΑΠΌ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΎΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΊΣ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΎ ΚΑΙ ΣΎΓΧΡΟΝΟΥ ΡΕΠΕΡΤΟΡΊΟΥ

93

Μάρτυρας κατηγορίας ΘΈΑΤΡΟ ΆΝΕΣΙΣ

Θέατρο Άνεσις λεωφ. Κηφισιάς 14 210 0080900 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 20:00, Πέμ. 20:00, Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00

94

Η Happy Productions παρουσιάζει στο θέατρο Άνεσις το βραβευμένο δικαστικό αριστούργημα της Άγκαθα Κρίστι, ένα συναρπαστικό δικαστικό θρίλερ που με το ιδιαίτερο χιούμορ του και τις συνεχείς ανατροπές κρατά το ενδιαφέρον των θεατών αμείωτο από την πρώτη στιγμή ως το αποκαλυπτικό φινάλε. Ο Μάρτυρας κατηγορίας θεωρείται όχι μόνο το πιο καλογραμμένο και επιτυχημένο έργο της Κρίστι αλλά ίσως και το πιο συναρπαστικό θρίλερ όλων των εποχών, με το φινάλε του να έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο απροσδόκητα και συναρπαστικά που γράφτηκαν ποτέ!

σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία: Νικορέστης Χανιωτάκης θεατρική απόδοση: Αντώνης Γαλέος πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος σκηνικά: Αγγελίνα Παπαχατζάκη κοστούμια: Ιωάννα Καλαβρού παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μελίνα Βαμβακά, Χάρης Γρηγορόπουλος, Ευγενία Δημητροπούλου, Γιάννης Δρακόπουλος, Θοδωρής Κατσαφάδος, Θανάσης Κουρλαμπάς, Νίκη Παλληκαράκη, Νίκος Πολυδερόπουλος Συμμετέχουν η Ελισάβετ Κανέλλη και η Μέλπω Σφακιανάκη

Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

ΝΕΟΣ Ακάδημος

Ακαδημίας & Ιπποκράτους 17, μετρό Πανεπιστήμιο 210 0080900 & 210 3625119 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. 20:00, Τρ. 21:00, Παρ. 19:00, Σάβ. 21:00, Κυρ. 20:30

ΝΕΟΣ ΑΚΆΔΗΜΟΣ

58 lifo – 26.10.23

Ο Λέοναρντ Βόουλ κατηγορείται για τη δολοφονία μιας πλούσιας χήρας. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι αυτός είναι ο δολοφόνος. Ο δαιμόνιος ποινικολόγος Ουίλφρεντ Ρόμπαρτς που αναλαμβάνει την υπεράσπισή του, ωστόσο, δεν είναι τόσο σίγουρος για την ενοχή του. Ο αγώνας του νεαρού άνδρα να μην καταδικαστεί θα κριθεί στα έδρανα του δικαστηρίου, όπου οι μαρτυρίες είναι συντριπτικά εναντίον του και η ετυμηγορία των ενόρκων φαίνεται μονόδρομος. Μόνη μάρτυρας για την υπεράσπισή του είναι η αινιγματική σύζυγός του, που κρατάει την άκρη του νήματος και τη λύση του γρίφου.

Tο αριστούργημα του διεθνούς ρεπερτορίου, Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι,του Τένεσι Ουίλιαμς παρουσιάζεται στον Νέο Ακάδημο σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ και μουσική Σταύρου Γασπαράτου. Η πλούσια και αυταρχική κυρία Βέναμπλ (Φιλαρέτη Κομνηνού) λάτρευε παθολογικά τον ποιητή γιο της Σεμπάστιαν και κάθε καλοκαίρι οι δυο τους ταξίδευαν μαζί. Το περσινό καλοκαίρι, όμως, για πρώτη φορά δεν τον συνόδευσε εκείνη στις διακοπές του αλλά η νεαρή ξαδέλφη του Κάθριν (Αναστασία Παντούση) που επωμίστηκε τον ρόλο που κατείχε εκείνη μονοπωλιακά ως τότε. Εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι, όμως, ο Σεμπάστιαν πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Όταν η σοκαρισμένη Κάθριν αφηγείται την πραγματικότητα γύρω από τον θάνατό του, η κυρία Βέναμπλ αρνείται να την πιστέψει και προσπαθεί να πείσει/ δωροδοκήσει τον διακεκριμένο νευροχειρουργό Τζον Κούκροβιτς (Δημήτρης Τσίκλης) να τη χαρακτηρίσει φρενοβλαβή και να της κάνει λοβοτομή. Ο γιατρός, δείχνοντας ψυχραιμία, σύνεση και ανωτερότητα, χωρίς να επηρεάζεται από το χρηματικό δέλεαρ και τους εκβιασμούς της κυρίας Βέναμπλ, προσπαθεί να κατανοήσει τη θέση της Κάθριν. Η κοπέλα θα ακουμπήσει πάνω του και θα τον εμπιστευτεί, ενώ εκείνος θα βυθιστεί αργά μέσα στον σκιερό και μυστηριώδη κόσμο που περιβάλλει την οικογένεια Βέναμπλ. Το έργο εξετάζει θέματα όπως η οικογένεια, η σεξουαλικότητα, η τρέλα. Μέσα από έντονους διαλόγους και συγκλονιστικές σκηνές αναδεικνύει τις πολύπλοκες σχέσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες και το πώς οι μνήμες και οι αλήθειες μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή τους. συγγραφέας: Τένεσι Ουίλιαμς σκηνοθεσία - δραματουργική επιμέλεια: Λίλλυ Μελεμέ μετάφραση: Αντώνης Γαλέος πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Σταύρος Γασπαράτος σκηνικά: Μικαέλα Λιακατά κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα παίζουν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Aναστασία Παντούση, Δημήτρης Τσίκλης, Λίλλυ Μελεμέ, Πάρης Λεόντιος

Θέλω να σου κρατάω το χέρι

95

Ο Τάσος Ιορδανίδης και η Θάλεια Ματίκα επιστρέφουν για 3η χρονιά στη σκηνή του θεάτρου Άλφα «Ληναίος - Φωτίου» ως παράνομοι εραστές που αναζητούν διέξοδο στα προβλήματα των γάμων τους.

To σκηνικό, ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Οι δυο τους απέναντι αλλά και δίπλα. Μαζί αλλά και χωριστά. Μια γυναίκα και ένας άντρας ή, αν προτιμάτε, ένας άντρας και μια γυναίκα σε ένα συναισθηματικό και ψυχολογικό bras de fer. Είναι και οι δυο γονείς. Έχουν και οι δυο τα δίκια τους. Έχουν κάνει και οι δύο λάθη.

ΘΈΑΤΡΟ ΆΛΦΑ «ΛΗΝΑΊΟΣ ΦΩΤΊΟΥ»

«Ένα βράδυ καραντίνας, από μια έμπνευση της στιγμής, μιας στιγμής που κουβαλούσε όμως ερεθίσματα και αποσκευές ετών, κάπως έτσι γεννήθηκε το Θέλω να σου κρατάω το χέρι και βρήκε έδαφος, ίσως λόγω της αποστροφής του στον κυνισμό», λέει ο Τάσος Ιορδανίδης. Το έργο είναι η διερεύνηση της μάχης ή της προσδοκώμενης συμμαχίας δυο ανθρώπων που συναντιούνται και δεν βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή ή τα κατάλληλα επιχειρήματα. «Πάντα διανύουμε μια εποχή συντροφικότητας. Η φύση έχει υποδείξει την αλήθεια των ενστίκτων μας. Αυτό που περιπλέκει την ανθρωπότητα στο θέμα των σχέσεων είναι το πλεονέκτημά της απέναντι στους υπόλοιπους ζώντες οργανισμούς». Όσο για τον τρίτο χρόνο ανεβάσματος, η Θάλεια Ματίκα σημειώνει: «Η επανάληψη δεν έχει φθείρει τη χαρά του παιχνιδιού. Κάθε βράδυ είναι σαν να βαδίζουμε στον πρώτο χρόνο, σαν να κάνουμε την πρώτη μας παράσταση, χωρίς το άγχος της πρεμιέρας». Το Θέλω να σου κρατώ το χέρι επιστρέφει στο θέατρο Άλφα «Ληναίος - Φωτίου» και οι δύο καλλιτέχνες νιώθουν ότι βρίσκονται στο δεύτερο σπίτι τους. «Η προστασία και η εμπιστοσύνη που μας παρέχουν οι ακριβοί μας Στέφανος Ληναίος και Έλλη Φωτίου είναι ανεκτίμητο φυλαχτό, τιμή, και μεγάλη ευθύνη!» κείμενο: Τάσος Ιορδανίδης σκηνοθεσία - μουσική επιμέλεια: Θάλεια Ματίκα σκηνικά, κοστούμια: Ηλένια Δουλαδήρη φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη παίζουν: Τάσος Ιορδανίδης, Θάλεια Ματίκα

Θέατρο Άλφα «Ληναίος - Φωτίου» 28ης Οκτωβρίου 37 210 5201828 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 59

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Το αγόρι με τις δυο καρδιές ΤΩΝ ΧΆΜΕΝΤ ΚΑΙ ΧΕΣΑΆΜ ΑΜΊΡΙ

Το θεατρικό έργο Το αγόρι με τις δυο καρδιές των Αφγανών συγγραφέων Χάμεντ και Χεσαάμ Αμίρι, σε θεατρική προσαρμογή του Φιλ Πόρτερ, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο θέατρο Άλμα. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τάκης Τζαμαργιάς και τη μουσική ο Μίλτος Πασχαλίδης.

Θέατρο Άλμα

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία μιας οικογένειας προσφύγων, αυτής των συγγραφέων, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους μετά την κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της χώρας τους από τους Ταλιμπάν. Μια ιστορία για την αγωνία της προσφυγιάς, τις αναπάντεχες στιγμές χαράς, τις στιγμές απελπισίας αλλά και το χιούμορ και τη φαντασία που είναι απαραίτητα συστατικά για την αντιμετώπιση ενός άγνωστου, καινούργιου κόσμου που πρέπει να γίνει η «νέα πατρίδα». Μια ανθρώπινη ιστορία ελπίδας, θάρρους, εμπιστοσύνης και αγάπης.

Αγίου Κωνσταντίνου & Ακομινάτου 15-17 (στάση Μεταξουργείο) 210 5220100 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00

96

60 lifo – 26.10.23

Το βιβλίο των Χάμεντ και Χεσαάμ Αμίρι γράφτηκε το 2018 και εκδόθηκε το 2020, σημειώνοντας εκδοτική και θεατρική επιτυχία. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2022 στο Wales Millennium Centre, σε θεατρική προσαρμογή του Phil Porter, ενώ έναν μήνα αργότερα παρουσιάστηκε στο National Theatre στο Λονδίνο. Και στις δύο θεατρικές σκηνές το έργο εισέπραξε διθυραμβικές κριτικές.

ΘΈΑΤΡΟ ΆΛΜΑ

κείμενο: Hamed & Hessam Amiri σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς μετάφραση: Αντώνης Γαλέος μουσική - τραγούδι: Μίλτος Πασχαλίδης στίχοι: Ελένη Φωτάκη παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Χρήστος Διαμαντούδης, Βαγγέλης Ζάπας, Έλενα Μαρσίδου, Βασίλης Τριανταφύλλου, Γιώργος Ψυχογυιός

ΔΗΜΟΤΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΆ

97 Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

φωτο: patroklos skafidas

λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς, 210 4143310 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Παρ.

21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Τετ. & Κυρ. 19:00 Πρεμιέρα: 24/11 Προπώληση: www.more.com/theater/ treis-psiles-gynaikes/

robert wilson. φωτο: thomas daskalakis

Ο διεθνούς φήμης Αμερικανός σκηνοθέτης Robert Wilson σκηνοθετεί το έργο Τρεις Ψηλές Γυναίκες του Edward Albee στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά με πρωταγωνίστριες τρεις εξέχουσες Ελληνίδες ηθοποιούς, τη Ρένη Πιττακή, την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τη Λουκία Μιχαλοπούλου. Δομημένο γύρω από τα θεμελιακά ερωτήματα του εαυτού και της θνητότητας, το σαρκαστικό έργο του Albee εμπνέεται από τον χαρακτήρα της δικής του μητέρας. Αντιμέτωπη πια με το τέλος, περιβάλλεται από δυο νοσηλεύτριες, οι οποίες παίρνουν τη μορφή του νεότερου εαυτού της. Με τη γνωστή, ολιστική διαχείριση που κάνει στον χώρο και στον χρόνο ο Robert Wilson, εξιστορεί μαεστρικά το αποτύπωμα του χρόνου, αναδεικνύοντας τις πολλαπλές αντανακλάσεις που γεννά ο καθρέφτης της ζωής. σκηνοθεσία: Robert Wilson συνεργάτης σκηνοθέτης: Charles Chemin σκηνικά: Flavio Pezzotti κοστούμια: Flavia Ruggeri ηχητικός σχεδιασμός: Thorsten Hoppe Φωτισμοί: Marcello Lumaca πρωτότυπη μουσική: Θοδωρής Οικονόμου μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές βοηθός σκηνοθέτης: Δήμητρα Δερμιτζάκη παίζουν: Ρένη Πιττακή, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λουκία Μιχαλοπούλου, Αλέξης Φουσέκης

Τρεις Ψηλές Γυναίκες

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 61

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΘΈΑΤΡΟ ΆΛΦΑ «ΛΗΝΑΊΟΣ - ΦΩΤΊΟΥ»

Ο Μεταξούλης Θέατρο Άλφα 28ης Οκτωβρίου 37 6989 081030 & 6976 596286 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ.: 12:00

62 lifo – 26.10.23

Έλα να γνωρίσεις τον Μεταξούλη και την παρέα του! Κάνε σάρωση και αγόρασε το εισιτήριό σου!

98

Η Animagnet παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη θεατρική παράσταση Ο Μεταξούλης. Μια ιστορία για όλους, η οποία διδάσκει στους μικρούς και υπενθυμίζει στους μεγάλους το πιο σημαντικό πράγμα: να κάνουμε πάντα αυτό που αγαπάμε.

Ο Μεταξούλης είναι ένας μικρός μεταξοσκώληκας που του αρέσει να πλέκει. Η αγάπη του για το πλέξιμο γίνεται αφορμή για να τον κοροϊδέψουν όλα τα παιδιά στο σχολείο. Όλα εκτός από τη Ρούνα, την πασχαλίτσα, με την οποία ξεκινάει ένα μαγικό ταξίδι με σκοπό να βρουν τους γονείς του. Στο ταξίδι αυτό γνωρίζουν καινούργιους φίλους από τους οποίους μαθαίνουν πολλά. Μια παραγωγή με πρωτότυπο κείμενο και μουσική. Επί σκηνής ένα ταλαντούχο cast, εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Αντρέας Μακρής. Ένα όμορφο ταξίδι με άφθονο χιούμορ, συγκινητικές στιγμές και πολλή καρδιά! παραγωγή: Animagnet Group σκηνοθεσία: Αντρέας Μακρής θεατρικό κείμενο - μουσική: Σταύρος Μιχαλακάκος, Γιάννης Πολίτης σκηνικά - ενδυματολογία - ειδικές κατασκευές: Ιφιγένεια Παπαγεωργίου, Ελένη Ιωάννου χορογραφίες: Νάταλυ Αμμάν παίζουν: Άθως Αντωνίου, Αντώνης Φλώρος, Ζωή Κουσάνα, Φοίβος Ιωαννίδης, Χριστίνα Κυρίτση

Θέατρο «Τζένη Καρέζη» Ακαδημίας 3, 106 71 Αθήνα, 210 3636144, 210 3644921

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΕΖΟΝ 2023-2024 ΘΕΑΤΡΟ «ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ»

Ο Αμπιγιέρ

100

November Το November του David Mamet έρχεται στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» από τις 10 Νοεμβρίου, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα. Μία πολιτική σάτιρα που ξεμπροστιάζει τις οικονομικές συμφωνίες μεγάλων λόμπι, τη διάδοση ψευδών ειδήσεων (fake news) από κυβερνήσεις και την πλήρη αδιαφορία των ανθρώπων που κάνουν κουμάντο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Λευκός Οίκος, μήνας Νοέμβριος, προεκλογική περίοδος. Ο καταφανώς αποτυχημένος εν ενεργεία Πρόεδρος των ΗΠΑ Τσαρλς Π. Σμιθ θέλει να επανεκλεγεί. Τα εγχειρήματά του διογκώνονται με κωμικό τρόπο μέσα από διαρκείς ανατροπές, για να καταλήξουμε σε ένα εκρηκτικό, απρόβλεπτο φινάλε με όλους τους χαρακτήρες πάνω στη σκηνή εκτός εαυτού.

99 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. & Κυρ. 18:30 Πεμ. & Σαβ. 21:15

Το Δεντρόπαιδο φωτο: patroklos skafidas

φωτο: patroklos skafidas

Ο Αμπιγιέρ του Ρόναλντ Χάργουντ, ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, μετά από μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία, έρχεται για δεύτερη χρονιά στη σκηνή του θεάτρου «Τζένη Καρέζη» από 21 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στον ρόλο του Σερ, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης στον ρόλο του πιστού Νόρμαν και η Ναταλία Δραγούμη στον ρόλο της Λαίδης συναντώνται στη σκηνή με τους Δάφνη Λιανάκη, Απόστολο Πελεκάνο, Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Άγγελο Νεράντζη, Γιώργο Γιατζιτζάκη, Ορφέα Τσαρέκα. Στη σκιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στα παρασκήνια ενός ετοιμόρροπου θεάτρου της αγγλικής επαρχίας, η σχέση ενός μεγάλου ηθοποιού με τον αμπιγιέρ του και τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου δημιουργεί ένα παιχνίδι μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.

Με ένα σύγχρονο θεατρικό έργο για παιδιά και νέους θα υποδεχθεί τη θεατρική περίοδο 2023-2024 η παιδικήεφηβική σκηνή του θεάτρου «Τζένη Καρέζη». Το Δεντρόπαιδο της βραβευμένης θεατρικής συγγραφέως Μισέλ Ριμλ σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια και Μιχάλη Σιώνα μιλά για την προστασία του περιβάλλοντος, την κλιματική αλλαγή, την αξία της φιλίας και την αντιμετώπιση των προσωπικών μας φόβων. Ο Έιβερι, ένα δεκάχρονο αγόρι, προσπαθεί να πείσει τον πατέρα του να μην κόψει το δέντρο στην πίσω αυλή. Πείθει την καλύτερή του φίλη (Σαμ) να τον συντροφεύσει στον αγώνα του, κι έτσι τα δυο παιδιά χτίζουν ένα οχυρό στο δέντρο και ξεκινούν τη διαμαρτυρία τους. Θα τα καταφέρουν; παίζουν: Ηλέκτρα Καζάκου, Αργύρης Λάμπρου, Θανάσης Λανάρης, Αναστασία Μοναστηρίδου, Καλύδημη Μούρτζη, Χρήστος Παπαδόπουλος Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Κυρ. 12:00 Καθημερινά οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία

παίζουν: Σταύρος Σβήγκος, Μαρία Χάνου, Κώστας Καζανάς, Νίκος Τουρνάκης και Δημήτρης Ραφαήλος Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 21:15, Παρ. 21:00, Σαβ. 18:30, Κυρ. 21:15

Τα 39 σκαλοπάτια

101

Τα Τριάντα εννέα σκαλοπάτια του Patrick Barlow, μια κατασκοπική κωμωδία, ανεβαίνουν σε μετάφραση και σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, από τις 30 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο «Τζένη Καρέζη».

Με πλήθος διαφορετικών χαρακτήρων που παρουσιάζονται στο κοινό από ένα ταλαντούχο καστ μόλις τεσσάρων ηθοποιών (Μάκης Παπαδημητρίου, Γρηγορία Μεθενίτη, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Γουρζουλίδης), η παράσταση προσφέρει μια γρήγορη, απολαυστική θεατρική εμπειρία ανεπανάληπτης σκηνικής δημιουργικότητας.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00 Πρεμιέρα: 30/10/2023

102

φωτο: patroklos skafidas

φωτο: patroklos skafidas

Η διασκευή του Patrick Barlow, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζον Μπιούκαν και στην ταινία που έκανε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ το 1935, προσφέρει στο κοινό μια συναρπαστική κωμική περιπέτεια. Ο Ρίτσαρντ Χάνεϊ, ένας άνδρας με μια μάλλον βαρετή ζωή, βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε ένα πολύπλοκο σχέδιο κατασκοπείας, ρομαντισμού και θανατηφόρων μυστικών.

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 63

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΘΈΑΤΡΟ ΜΙΚΡΌ ΓΚΛΌΡΙΑ

Μίξερ

ΈΝΑ ΛΑΪΚΌ ΜΙΟΎΖΙΚΑΛ ΤΣΈΠΗΣ

103

Η βραβευμένη με το Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου για το 2022 Ζέτη Φίτσιου παρουσιάζει το νέο της έργο, ένα λαϊκό μιούζικαλ τσέπης σε πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου. Ο Κώστας Σιλβέστρος αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία, ο Αλέξανδρος Σιάτρας και η Έλενα Χαραλαμπούδη ερμηνεύουν τους δύο βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους του έργου, ενώ ο Κωνσταντίνος Τσιμπούκης τους συνοδεύει μουσικά επί σκηνής. Ένας νέος και φέρελπις καλλιτέχνης θέλει διακαώς να ανεβάσει τον Άμλετ. Όμως, λόγω εξαιρετικά χαμηλού μπάτζετ, τελικά αλλάζει το όραμά του και αντί για τον Άμλετ παίζει τον Βαγγέλη, που αντί για τη Δανία, ζει κάπου στην Κυψέλη. Θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να καταφέρει να ανεβάσει την παράστασή του. Μπροστά μας ξετυλίγεται η ιστορία του Βαγγέλη που από άσημος πορτιέρης καταλήγει, μέσα από μια σειρά παράδοξων γεγονότων, να γίνει αρχηγός ενός κράτους εντελώς διαλυμένου και ανοργάνωτου, στο οποίο κυριαρχούν η διαφθορά, η λαμογιά και η τσαπατσουλιά. Σ’ αυτή την ξέφρενη πορεία «ανέλιξής» του ο ήρωας θα συναντήσει στον δρόμο του χαρακτήρες που είτε θα του βάλουν εμπόδια είτε θα του αλλάξουν εντελώς τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Με όχημα τον δεκαπεντασύλλαβο στίχο και την ανατρεπτική μουσική, καταστάσεις και συναισθήματα εναλλάσσονται με τρόπο χιουμοριστικό, γρήγορο και πρωτότυπο.

Μικρό Γκλόρια Ιπποκράτους 7 210 3600832 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.

21:15, Σάβ. 18:15 και 21:15, Κυρ. 20:30 Πρεμιέρα: 24/11

Es Kocht - Σημείο Βρασμού

104 Θέατρο 104 (αίθουσα 3) Ευμολπιδών 41, Γκάζι 6951 269828 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.-Πέμ. 21:15 1-30.11 Για θεατές άνω των 16 χρόνων

Η Art Mates Theater Group παρουσιάζει το θεατρικό έργο Es Kocht που συμμετείχε στο φεστιβάλ Adapt, φτάνοντας στον τελικό. Ο σύγχρονος γυναικείος μονόλογος διερευνά διάφορα ταμπού, τα «απαγορευμένα», από την καταπίεση της «αόρατης» γυναικείας απόλαυσης μέχρι αυτό της αυτοχειρίας. Μια γυναίκα, εγκλωβισμένη στις σκέψεις της, με τον χώρο του σπιτιού της να αποτελεί τη μοναδική, πλέον, προέκταση του μυαλού της. Είκοσι τέσσερις ώρες πριν βάλει τέλος στη ζωή της ανακαλύπτουμε σκέψεις σκοτεινές, στιγμές του παρελθόντος που την τυλίγουν σαν φαντάσματα, φωτίζουμε το έρεβος της συναισθηματικής της κατάστασης που ίσως σου θυμίσει κάτι από σένα. Βαθιά φεμινιστικό, έντονο και ωμό, το Es Kocht έρχεται να καθρεφτίσει πραγματικότητες, με τον προβολέα στραμμένο στην έντονη επιθυμία της πρωταγωνίστριας να ξεφύγει παντοτινά από τη δική της ζωή.

«Είμαι αυτό που παράγω, αυτό που προσφέρω, είμαι κάτι μετρήσιμο. Είμαι νούμερο, είμαι ιδιότητα, είμαι αντικείμενο, είμαι ύλη. Είμαι εδώ χωρίς να το διαλέξω, με τρόπο που δεν διάλεξα, να ζω μία ζωή που δεν διάλεξα».

ΘΈΑΤΡΟ 104

64 lifo – 26.10.23

art mates theater group κείμενο: Μιχάλης Δαρνάκης & Μαρία Λαφτσίδου σκηνοθεσία: Μαρία Λαφτσίδου ερμηνεία: Ιωάννα Γεωργαντά μουσική: Πάνος Γκίνης

Οι δυο γιοι Η θεατρική ομάδα 2510 παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε θεατρική διασκευή, απόδοση και σκηνοθεσία του Ανδρέα Ζαφείρη. Μια κορυφαία αντιφασιστική ιστορία. Ένα διαχρονικό έργο για την ανθρώπινη φύση, το κτήνος μέσα μας αλλά και το σύστημα που γεννάει τον ναζισμό.

105

παίζουν: Πάνος Κωνσταντέλης, Βίκυ Εδιάρογλου, Έρη Μαριόγλου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00 Πρεμιέρα: 4/11 στις 21:00 Μόνο για 20 παραστάσεις

ΘΈΑΤΡΟ 2510

106

Νικόλας Άσιμος: Εγώ με τις ιδέες μου... Μετά τη μεγάλη επιτυχία της προηγούμενης σεζόν, η θεατρική-μουσική παράσταση Νικόλας Άσιμος: Εγώ με τις ιδέες μου του Ανδρέα Ζαφείρη επιστρέφει για 2η χρονιά στο Θέατρο 2510 στα Εξάρχεια. Ένας εκ των τριών «Αγίων των Εξαρχείων» ζωντανεύει ξανά και έρχεται να μας θυμίσει πως η αντίδραση και η τρυφερότητα, τα όνειρα και η πραγματικότητα μπορούν να συνυπάρξουν.

Θέατρο 2510

Ο Βαγγέλης Παπαχρήστος στον ρόλο του Νικόλα Άσιμου, με την κιθάρα του, έναν καθρέφτη και μερικά αντικείμενα, μας πηγαίνει πίσω στον χρόνο και ξαναζωντανεύει μια εποχή.

Θεμιστοκλέους 52, Εξάρχεια (μετρό Ομόνοια) 6955 445130, 6975 535197, 6942 962965

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 21:00 / Για 10 μόνο παραστάσεις

ΘΈΑΤΡΟ 2510

Κατερίνα Γώγου: Το γαμώτο που δεν έζησα

ΘΈΑΤΡΟ 2510 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ. 21:00

Μετά τη μεγάλη επιτυχία και τα συνεχόμενα sold-out, η παράσταση που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς επιστρέφει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο θέατρο 2510. Με αφορμή τη συμπλήρωση των 30 χρόνων από τον θάνατο της ηθοποιού και ποιήτριας, η θεατρική ομάδα 2510 παρουσιάζει και φέτος το έργο του Ανδρέα Ζαφείρη, Κατερίνα Γώγου: Το γαμώτο που δεν έζησα, βασισμένο στη ζωή, το έργο αλλά και την πυκνή σε ιστορικό χρόνο περίοδο που έζησε η πιο σημαντική δημιουργός της νεοελληνικής λογοτεχνίας. παίζουν: Έλενα Αϊβαλιώτου, Χαρά Νικολάου, Χάρης Γεωργιάδης

107

Frida Kahlo, Mε σπασμένα φτερά Η Φρίντα Κάλο είναι ίσως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες γυναικείες μορφές. Παραμένει, όμως, ουσιαστικά, άγνωστη. Μέσα από τους πίνακές της η αποτύπωση του προσωπικού της πόνου, σωματικού και ψυχικού, φαίνεται να εκφράζει τα αιώνια τραύματα της γυναικείας διαδρομής. Η Φρίντα Κάλο ζωντανεύει για 12 μόνο παραστάσεις από τη θεατρική ομάδα 2510, στο ιστορικό Ξενοδοχείο Μπάγκειον, εκεί που την ίδια ακριβώς περίοδο, στο στέκι του ΚαφέΣαντάν, γεννιέται μια ολόκληρη καλλιτεχνική γενιά (ο Λαπαθιώτης, ο Βάρναλης, ο Ρίτσος, ο Ουράνης, ο Τσαρούχης, ο Τερζάκης και τόσοι άλλοι). Είναι λες και ο ίδιος ο χώρος αφηγείται.

108 Ξενοδοχείο Μπάγκειον πλατεία Ομονοίας 18 6975 535197, 6955 540755, 6955 445130

κείμενο - σκηνοθεσία: Ανδρέας Ζαφείρης ερμηνεύουν: Χαρά Νικολάου, Τάσος Ράπτης

ΞΕΝΟΔΟΧΕΊΟ ΜΠΆΓΚΕΙΟΝ

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 65

OKT 23

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

ΘΈΑΤΡΟ ΙΛΊΣΙΑ-ΒΟΛΑΝΆΚΗΣ

Το τελευταίο έργο του Γιωργή Τσουρή επιστρέφει στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης για 2η χρονιά μετά την ενθουσιώδη υποδοχή από κοινό και κριτικούς.

Θέατρο ΙλίσιαΒολανάκης Παπαδιαμαντοπούλου 4,Ιλίσια, 210 7223010 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 19:00, Πέμ.-Σάβ.

21:00, Κυρ. 18:00

Μετά από μια τραυματική απώλεια, ο Τάσος και η σύζυγός του Όλγα εγκαταλείπουν το παλιό τους διαμέρισμα και μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι. Καθώς προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα, οι διαφωνίες και οι ανελέητες συγκρούσεις μεταξύ τους πυκνώνουν συνεχώς και τα ψέματα που τους απομακρύνουν βαθαίνουν όλο και πιο πολύ, ενώ στο σπίτι φιλοξενούν για λίγες μέρες και την ιδιόρρυθμη μητέρα του Τάσου. Ένας ξάδελφος και ένας διακοσμητής (interior designer) συμπληρώνουν τους χαρακτήρες αυτής της απρόσμενης αλλά και πολύ οικείας ιστορίας, στην οποία τίποτα δεν είναι αυτό που αρχικά φαίνεται.

109

Το παρελθόν «εγκυμονεί» μυστικά που τσακίζουν και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, σαν μια οδυνηρή επιβεβαίωση ότι για να φτάσεις στην αλήθεια πρέπει να «ματώσεις». Οι κλειδωμένες πόρτες θα σπάσουν. Θ’ ανοίξουν για πάντα. Όπου και να τρέξεις όμως, όποιον δρόμο και να πάρεις, θα σε βγάλει πάλι στο παιδικό σου δωμάτιο… συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής σκηνοθεσια: Γιώργος Παλούμπης δραματουργική επεξεργασία: Βάλια Παπακωνσταντίνου, Φοίβος Ριμένας παίζουν: Γιωργής Τσουρής, Ελεάνα Καυκαλά, Σταύρος Μαρκάλας, Κωνσταντίνος Ελματζίογλου Στον ρόλο της Αλίκης η Χριστίνα Τσάφου

Μακριά από παιδιά 170 τετραγωνικά (Moonwalk)

110

Η παράσταση-φαινόμενο, που χάρισε στον συγγραφέα και ηθοποιό Γιωργή Τσουρή το βραβείο «Δημήτρης Χορν», μετά από 4 χρόνια αλλεπάλληλων sold out παίρνει μία ακόμα παράταση για λίγες παραστάσεις και υπόσχεται άφθονο γέλιο και δράση σε ένα οικογενειακό «ρινγκ» 170 τετραγωνικών. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παλούμπης.

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας ο θάνατος του πατέρα ξαναφέρνει κάτω από την ίδια στέγη δυο αδελφές που έμεναν μακριά. Σκληρές αντιθέσεις και διαφωνίες δημιουργούν μια έκρυθμη κατάσταση ανάμεσα στη μικρή εγκυμονούσα αδελφή, τον σύντροφό της και τη μεγάλη αδελφή, η οποία επιστρέφει στο σπίτι μετά από πολυετή απουσία με σκοπό να το πουλήσει. Μια απογευματινή επίσκεψη-βόμβα θα φέρει αντιμέτωπους όλους τους αντιήρωές μας με το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον τους, και θα εκτροχιάσει με κωμικό και απρόσμενο τρόπο την ήδη ασταθή πορεία τους. Κρυμμένα μυστικά, απανωτές ανατροπές και εκκωφαντικές αποκαλύψεις συνθέτουν ένα οικογενειακό συναισθηματικό ντέρμπι κορυφής. Πόσα νομίζεις ότι ξέρεις για τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους; Ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος; Η παράσταση, με άξονα το εδώ και το τώρα της Ελλάδας, ξεδιπλώνει μια ιστορία με πολλή αγωνία, χιούμορ και σκληρό ρεαλισμό που συνδυάζει έντονες κωμικές και δραματικές στιγμές. Μια τραγωδία «για όλη την οικογένεια» με πρόσωπα της διπλανής μας πόρτας και καταστάσεις ακραίες και συνάμα αναγνωρίσιμες.

ΘΈΑΤΡΟ ΙΛΊΣΙΑ Θέατρο Ιλίσια Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια, 210 7210045 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 18:00, Κυρ. 21:15

66 lifo – 26.10.23

συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής σκηνοθεσια: Γιώργος Παλούμπης δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης - Βάλια Παπακωνσταντίνου μουσική - video εγκατάσταση: Γιωργής Τσουρής σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη, Έλλη Παπαδάκη κοστούμια: Βασιλική Σύρμα φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου παίζουν: Αμαλία Αρσένη, Ήβη Νικολαΐδου, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Τσιμπρικίδου και ο Γιωργής Τσουρής

Ο Άσχημος

key visual illustrator: daniel egneus

111 ΝΈΟ ΘΈΑΤΡΟ ΚΑΤΕΡΊΝΑΣ ΒΑΣΙΛΆΚΟΥ

«Μοιάζω με κάποιον που πάντα θα τον ζηλεύω, μόνο που δεν ξέρω αν αυτός είμαι εγώ». Η σαρδόνια, σκοτεινή κωμωδία Ο Άσχημος του Marius Von Mayenburg έρχεται στο Νέο Θέατρο Βασιλάκου με πρωταγωνιστές τους Ορφέα Αυγουστίδη, Γιάννη Κλίνη, Μαίρη Μηνά και Ηλία Μουλά, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή. Τέσσερις ηθοποιοί σε οκτώ ρόλους, εναλλάσσοντας σκηνές και χαρακτήρες με καταιγιστικό ρυθμό σ’ αυτή την καυστική σάτιρα για τη βιαιότητα της σύγχρονης ναρκισσιστικής κοινωνίας, όπου η εικόνα και το κοινωνικό status καθορίζει πλέον, περισσότερο από ποτέ, τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Ο Λέττε είναι άσχημος, πολύ άσχημος, αλλά δεν το ξέρει. Όταν, εξαιτίας προβλημάτων στη δουλειά του, όλοι γύρω του αναγκάζονται να του εξομολογηθούν την απερίγραπτη έκταση της ασχήμιας του, αποφασίζει να πάρει δραστικά μέτρα, να αλλάξει πρόσωπο. Η εγχείρηση πηγαίνει υπερβολικά καλά και πλέον το ανείπωτα όμορφο πρόσωπό του θα γίνει το διαβατήριό του για μια νέα ζωή, μια ζωή γεμάτη γυναίκες, δόξα, λεφτά. Όταν όμως το πρόσωπό του γίνεται προϊόν προς πώληση, τα πράγματα θα πάρουν μια πραγματικά άσχημη τροπή. Ο Άσχημος είναι το διασημότερο έργο του ανατρεπτικού δημιουργού της Schaubühne, Marius Von Mayenburg, έχοντας ανέβει σε πάνω από 30 χώρες μετά την πρώτη του παρουσίαση το 2007 στη Γερμανία. μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας σκηνοθεσία: Γιώργος Κουτλής σκηνικά: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη video art: Παντελής Μάκκας μουσική σύνθεση: Γιάννης Αγγελόπουλος (Γιαν Βαν) κίνηση: Χαρά Κότσαλη φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης παίζουν: Ορφέας Αυγουστίδης, Γιάννης Κλίνης, Μαίρη Μηνά, Ηλίας Μουλάς

Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου Προφήτου Δανιήλ 3, Αθήνα 211 0132002 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ., Κυρ. 20:00, Πεμ.Σάβ. 21:00 Πρεμιέρα: 10/11

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 67

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Το Μαράκι έκλασε

FAUST BAR-THEATRE-ARTS

112 FAUST BarTheatre-Arts Faust Bar Theatre Arts Καλαμιώτου 11 210 3234096 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 20:00, Κυρ. 18:00 Από Παρασκευή 27/10

Μετά τη sold-out επιτυχία της παράστασης για δύο συνεχόμενα χρόνια, οι Seven Sisters επιστρέφουν για 3η χρονιά στο FAUST και παρουσιάζουν ξανά την παράσταση Το Μαράκι έκλασε. Εφτά γυναίκες αφηγούνται επί σκηνής πέντε κωμικοτραγικές ιστορίες διά χειρός Λένας Κιτσοπούλου. Η αγία ελληνική οικογένεια. Η πατριαρχία. Η παιδική ηλικία. Ο κύκλος της βίας και της κακοποίησης. Πέντε οικογενειακές ιστορίες απ’ αυτές που νομίζουμε ότι συμβαίνουν μία στο τόσο, απ’ αυτές που πρέπει να συμβαίνουν «μακριά από μας». Άνθρωποι της διπλανής πόρτας τρώνε σε οικογενειακά τραπέζια, δουλεύουν σε δημόσιες υπηρεσίες, έχουν παιδιά, συζύγους και γιαγιάδες και ταυτόχρονα παλεύουν να υποτάξουν τα σκοτεινά και βίαια ένστικτά τους. Άνθρωποι που όταν χρειαστεί να πονέσουν, όταν έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τη φρίκη, θα βρεθούν μέσα στις σκοτεινές τρύπες των πατρικών τους σπιτιών και θα αντιδράσουν με τον τρόπο που μάθανε.

Μετά την Τρικυμία

113 Εταιρεία Δραματικής Έκφρασης και Θεραπείας «Παλμός»

κείμενa: Λένα Κιτσοπούλου σύλληψη - σκηνοθεσία: Γιώτα Σερεμέτη σκηνικά - κοστούμια: Seven Sisters μουσική επιμέλεια: Γιώτα Σερεμέτη σχεδιασμός φωτισμών: Κώστας Φιλίππογλου, Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου παίζουν: Χριστίνα Ανδρεάκου, Άρτεμις Δούρου, Μαρίνα Ζέρβα, Μαρούλα Καλαμποκιά, Νικολέττα Παναγιώτου, Γιώτα Σερεμέτη, Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου

Η Εταιρεία Δραματικής Έκφρασης και Θεραπείας «Παλμός» παρουσιάζει μια παράσταση εμπνευσμένη από την Τρικυμία του Σαίξπηρ. Η παράσταση συνδέει τη δύναμη του ποιητικού θεάτρου με τον σκηνικό αυτοσχεδιασμό και προσφέρει στους θεατές έναν χώρο κατάθεσης ψυχής μέσα από τη θεατρική τέχνη. Ο Λάμπρος Γιώτης, ψυχίατρος, δραματοθεραπευτής και διευθυντής της Ελληνικής Σχολής Θεάτρου Playback, σκηνοθετεί το υπαρξιακό παραμύθι του Σαίξπηρ με κεντρικό θέμα την άσκηση εξουσίας που προκαλεί τον κοινωνικό προβληματισμό και πνευματικές αναζητήσεις. Η Τρικυμία, ένα θεατρικό έργο ανοιχτό σε ερμηνείες, που πραγματεύεται το μεταίχμιο μεταξύ υλικού κόσμου και ψευδαίσθησης, θα αποτελέσει μια εμπειρία κοινωνικής αλληλεπίδρασης, φωτίζοντας το μονοπάτι ανάμεσα στην πραγματικότητα, στη φαντασία και στη φαντασίωση που υπάρχει μέσα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Στο πρώτο μέρος της παράστασης Μετά την Τρικυμία παίζεται το έργο σε διασκευή από μια ομάδα πέντε ηθοποιών που υποδύονται πολλαπλούς ρόλους και έναν επί σκηνής μουσικό που παράγει πρωτότυπη μουσική σύνθεση. Στο δεύτερο μέρος, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να μοιραστούν, με συντονιστή τον σκηνοθέτη της παράστασης, προσωπικές ιστορίες που αναδύθηκαν με αφορμή το θεατρικό έργο, ενώ οι καλλιτέχνες της ομάδας μετατρέπονται σε performers του Playback και αποδίδουν με αυτοσχεδιασμό τις ιστορίες των θεατών.

Κλεισθένους 3, πλατεία Κοτζιά 6973 835838 www.palmos.info Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00

ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΉΣ ΈΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΊΑΣ «ΠΑΛΜΌΣ» Κράτηση εισιτηρίων μέσω More.gr

68 lifo – 26.10.23

Οι Seven Sisters, ως γνήσια παιδιά αγίων ελληνικών οικογενειών, που μεγάλωσαν, αφηγούνται τις ιστορίες έξω απ’ τα δόντια. Με μεγάλες δόσεις χιούμορ, με μικρές δόσεις ειρωνείας και σαρκασμού, αλλά κυρίως με όχημα το «μαζί». Οι Seven Sisters είναι εφτά γυναίκες που στέκονται «μαζί» πάνω στη σκηνή, που αφηγούνται «μαζί», που αναπνέουν «μαζί».

μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος διασκευή - σκηνοθεσία: Λάμπρος Γιώτης πρωτότυπη μουσική σύνθεση - αυτοσχεδιασμός: Ορέστης Ζυρίνης σκηνικά - κοστούμια: Ερωφίλη Πολιτοπούλου φωτισμοί: Νίκος Θεοχαρόπουλος παίζουν: Ειρήνη Αρβανίτη, Στέλιος Γιαννακός, Κατερίνα Γουέμπστερ, Μαργαρίτα Καστρινού, Γιάννης Τσανίρας

ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ

ΓΙΑ ΤΗ 19Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΉ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΆ ΥΠΟΔΈΧΕΤΑΙ ΤΈΣΣΕΡΑ VINTAGE ΘΕΑΤΡΙΚΆ, ΈΝΑ ΜΙΟΎΖΙΚΑΛ ΚΑΙ ΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΛΓΕΡΊΑΣ Υπόθεση Παραντάιν Το μυθιστόρημα του Hitchens έγινε ταινία του Alfred Hitchcock, που βραβεύτηκε. Θέμα του η αρχέγονη επιρροή της γυναίκας και οι καταστροφικές συνέπειες του άρρωστου ερωτικού πάθους, και μια δίκη που έχει μόνο χαμένους. θεατρική διασκευή: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου σκηνοθεσία: Αλέξιος Κοτσώρης παίζουν: Μαρίνα Παντελάκη, Φωτεινή Τεντολούρη, Ηλέκτρα Μαγγίνα, Βαγγέλης Μάγειρος, Γιώργος Λουράκης, Στέφανος Κακαβούλης, Απόστολος Μαλεμπιτζής, Θάνος Κρομμύδας

115 Πρεμιέρα: 4/12

Σατωβριάνδου 36, Αθήνα, 2105242211

114 Πρεμιέρα: 11/11

Chicago Το θεατρικό έργο της Maurine Dallas Watkins, στο οποίο βασίστηκε η πολυβραβευμένη ομώνυμη ταινία-μιούζικαλ, έρχεται για πρώτη φορά με το πλήρες κείμενό του. Μια αντισυμβατική παράσταση-σάτιρα αιχμηρού χιούμορ που καυτηριάζει κάθε διαβρωμένο θεσμό στην πόλη της ποτοαπαγόρευσης και του Αλ Καπόνε. απόδοση - σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου παίζουν: Γωγώ Βογάσαρη, Στέφανη Ιωάννου, Μαριλένα Καβάζη, Μάιρα Κατσαρού, Ελένη Κερολάρη, Γιώργος Κοντογιάννης, Γιώργος Κοσσυβάκης, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Κωνσταντίνος Πλιάτσιος, Βασίλης Σαμαριτάκης, Νίκος Στεργιώτης, Λίλη Τέγου

Ελισάβετ: Γυναίκα από σύμπτωση Έργο-κόλαφος κατά της εξουσίας. Σάτιρα εκρηκτικής εμβέλειας που μόνο ο αιρετικός νομπελίστας Dario Fo ξέρει να στήνει. Θέμα της η παντοδύναμη «παρθένα» βασίλισσα της Αγγλίας, Ελισάβετ Α’, που ενώ ήταν κυρίαρχη τον 16ο αιώνα, τώρα είναι στα γεράματα, τα οποία δεν την εμποδίζουν να λαχταρά τη νεότητα και τον έρωτα του κόμη του Έσεξ, με τραγελαφικές συνέπειες. μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου παίζουν: Μαρία Μακρή, Γωγώ Βογάσαρη, Νίκος Πανόπουλος, Θοδωρής Κασαπίδης, Βασίλης Βασιλείου, Χαράλαμπος Ουστόγλου

Ανατολικά της Εδέμ Το έπος του νομπελίστα Τζον Στάινμπεκ, βασισμένο στην ιστορία των Κάιν και Άβελ και σε ιδιοφυή συνδυασμό με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, όπου, καθένας από τους ήρωες δίνει την προσωπική του μάχη μεταξύ του Καλού και του Κακού. μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη παίζουν: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Περικλής Αλμπάνης, Ανδρέας Ζάκας, Γιώργος Ζώης, Λένα Μπαμπασάκη, Νεκτάριος Μάστορης, Αλεξάνδρα Στεργίου, Απόστολος Τζίκας

117

Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Πρεμιέρα: 10/11 (περιορισμένος αριθμός παραστάσεων)

Ιστορίες για ανθρώπους γενναιόδωρους Το Αγγέλων Βήμα κάθε χρόνο μάς συστήνει μια χώρα θεατρικά «άγνωστη». Φέτος επέλεξε την Αλγερία και θα παρουσιάσει αυτό το κείμενο του Abdelkader Alloula που θεατροποίησε και σκηνοθετεί η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου ακριβώς τριάντα χρόνια από τη δολοφονία του συγγραφέα από τρομοκράτες της GIA. Πρεμιέρα: Φεβρουάριος 2024

116 Πρεμιέρα: 15/11

Απόψε, στου Πανάγαθου! Η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου γράφει και σκηνοθετεί ένα απολαυστικό μιούζικαλ. Νίνου και Γούναρης συναντιούνται για πρώτη φορά στον άλλο κόσμο από μια φάρσα του Πανάγαθου. Απρόσκλητη καταφθάνει η κυρία Ευαγγελία Μαργαρώνη, πιανίστα του Τσιτσάνη, και η ανατροπή έρχεται! παίζουν και τραγουδούν: Δημήτρης Κοντοδήμος, Αμαλία Αυγουστάκη, Θάνος Πολύδωρας Ενορχηστρώσεις, πιάνο επί σκηνής και στον ρόλο της Ευαγγελίας Μαργαρώνη η Υβόνη Σιέμου

118 119

ΤΑ ΔΩΡΕΆΝ ΣΕΜΙΝΆΡΙΑ-ΘΕΣΜΌΣ ΤΟΥ ΑΓΓΈΛΩΝ ΒΉΜΑ ΦΈΤΟΣ ΠΡΟΣΦΈΡΟΥΝ ΒΙΩΜΑΤΙΚΆ ΜΑΘΉΜΑΤΑ ΜΟΥΣΙΚΉΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΙΑΝΊΣΤΑ ΥΒΌΝΗ ΣΙΈΜΟΥ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ ΤΡΑΓΟΎΔΙ ΜΕ ΑΦΟΡΜΉ ΤΗΝ ΤΑΙΝΊΑ «ΡΕΜΠΈΤΙΚΟ» ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΈΕΣ ΔΙΑΛΈΞΕΙΣ ΙΣΤΟΡΊΑΣ ΤΈΧΝΗΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΌ ΌΛΓΑ ΖΙΡΏ.

ΘΕΑΤΡΟ

Πρεμιέρα: 29/11

26.10.23 – lifo 69

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΤΑ ΈΡΓΑ ΔΥΟ ΚΛΑΣΙΚΏΝ ΣΥΓΓΡΑΦΈΩΝ ΠΑΡΟΥΣΙΆΖΕΙ Ο ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΤΆΡΛΟΟΥ

ΘΈΑΤΡΟ ΠΟΡΕΊΑ Θέατρο Πορεία Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69, πλατεία Βικτωρίας 210 8210991, 210 8210082 poreiatheatre.com

Έγκλημα και Τιμωρία

φωτο: μαρίζα καψαμπέλη

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. & Παρ.

20:30, Σάβ.18:00 & 21:15, Κυρ. 17:00 Από 23/11

θεατρική μεταφορά: Θανάσης Τριαρίδης σκηνική - δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Τάρλοου, Έρι Κύργια σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου σκηνικά : Θάλεια Μέλισσα κοστούμια: Αλέξανδρος Γαρνάβος, Τζίνα Ηλιοπούλου μουσική: Φώτης Σιώτας παίζουν (αλφαβητικά): Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Στέλλα Βογιατζάκη, Δημήτρης Ήμελλος - Κώστας Φιλίππογλου, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Δημήτρης Μπίτος, Μαριάννα Πουρέγκα - Φαίδρα Αγγελάκη, Σοφία Σεϊρλή μουσικός επί σκηνής: Τάσος Μισυρλής

Είναι η πρώτη φορά που ο Δημήτρης Τάρλοου καταπιάνεται με έργο του αγαπημένου στο ελληνικό κοινό Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και η περιέργειά μας είναι μεγάλη. Ο Έρωτας του δον Περλιμπλίν και της Μπελίσα στον κήπο του, όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, είναι ένα έργο που μιλάει ακριβώς γι’ αυτό: για έναν έρωτα που ανθίζει μέσα σε έναν θεριεμένο, παραμυθένιο κήπο. Κι όμως, ο έρωτας αυτός είναι καταδικασμένος από την αρχή του, αφού το ένα του πόδι πατάει σε ένα ανυπέρβλητο ηλικιακό χάσμα και το άλλο σε ένα ψέμα – ονειρεμένο, αλλά ψέμα. Παρόλο που το έργο δεν ανεβαίνει συχνά στη χώρα μας, έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη μας χάρη στην εμβληματική μουσική που ο Μάνος Χατζιδάκις είχε γράψει γι’ αυτό, ενώ τώρα τη μουσική αναλαμβάνει ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ο Περλιμπλίν και η Μπελίσα, παρά τα χρόνια που τους χωρίζουν, παντρεύονται για να εξυπηρετήσουν προσωπικές ανάγκες και να απολαύσουν ίδια οφέλη. Όμως η Μπελίσα, λαχταρώντας έναν έρωτα της ηλικίας της, γοητεύεται από τον μυστηριώδη ξένο που κρύβεται τις νύχτες στον κήπο της και της γράφει φλογερές επιστολές. Ο Περλιμπλίν σκοτώνει τον ανώνυμο εραστή και η πικρή αλήθεια αποκαλύπτεται. Και όλα αυτά, γραμμένα στη μοναδική, τη γεμάτη ονειρικές εικόνες και λυρισμό γλώσσα του Λόρκα. σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου σκηνικά - κοστούμια: Άγγελος Μέντης μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς κίνηση: Κορίνα Κόκκαλη παίζουν: Χρήστος Σαπουντζής, Δανάη Σαριδάκη, Μαριάννα Πουρέγκα, Γιολάντα Μπαλαούρα, Έλενα Μελά, Περικλής Σιούντας

Περλιμπλίν και Μπελίσα

70 lifo – 26.10.23

121 φωτο: μαρίζα καψαμπέλη

120

Μας έχει συνηθίσει το Θέατρο Πορεία σε αναπάντεχες διασκευές γνωστών μυθιστορημάτων και η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά τις περιμένουμε. Φέτος μας προτείνει το κορυφαίο ψυχογράφημα της ανθρώπινης ύπαρξης και ηθικής, το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι. Είναι, επίσης, γνωστό, ότι ο Δημήτρης Τάρλοου, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Πορεία, βουτάει σε βαθιά υπαρξιακά ζητήματα, τα φέρνει στη δική μας διάσταση και μας θέτει ενώπιόν τους. Με το έργο του μεγάλου Ρώσου θα εμβαθύνει την έρευνα πάνω στα δίπολα «αγαθά κίνητρα - ηθική βλάβη» και «άνθρωπος - νόμος» που ξεκίνησε την περασμένη σεζόν με το Κουκλόσπιτο του Χ. Ίψεν, παράσταση που θα εναλλάσσεται με το Έγκλημα και Τιμωρία. Η διασκευή του Θανάση Τριαρίδη συμπυκνώνει με αξιοθαύμαστη λιτότητα την υπόθεση του έργου, δίνει φροϊδική χροιά στο έγκλημα του Ρασκόλνικοφ και το συνδέει ευφυώς με τη συλλογική μας ενοχή που κορυφώθηκε στα όσα συνέβησαν στο Άουσβιτς. Η δραματουργία, που υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης μαζί με την Έρι Κύργια, εστιάζει στην εφιαλτική διαδρομή που διαγράφει ο ήρωας, στη σύνθεση της οποίας συμβάλλουν όλα τα στοιχεία και τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον Ρασκόλνικοφ, όπως συμβαίνει συχνά και στη ζωή.

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 19/2-30/4: Δευτ. &Τρ. 21:00, Τετ. & Σάβ. 18:00, Κυρ. 21:15 8/5-2/6: Τετ.19:30, Πέμ. & Παρ. 21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 18:00 Από 19/1/24

Η ζωή στο φως

122

ΘΈΑΤΡΟ 104

Τελικά, υπάρχει ζωή μετά τη ζωή; Μια Ελβετή ψυχίατρος που αφιερώνει τη ζωή της σε ετοιμοθάνατους ασθενείς. Μια κοπέλα στη Νέα Ορλεάνη που περιμένει κάποιον στη στέγη, αιωνίως. Ένας αλλόκοτος Βραζιλιάνος που φέρνει γράμματα από το υπερπέραν. Ένας άγγελος εθισμένος στον τζόγο. Μια παρτίδα μπιρίμπας που έμεινε στη μέση. Ένα φωτεινό ον που τα βλέπει όλα. Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους ήρωές μας, που οι ιστορίες τους ζωντανεύουν τον Οκτώβριο στο θέατρο 104 για 10 μόνο παραστάσεις. Η συγγραφέας Νατάσσα Λούππου έγραψε το Η ζωή στο φως, βασιζόμενη σε αληθινά γεγονότα, και σκηνοθετεί την παράσταση μαζί με τη Βασιλική Κουλουμπή. «Aυτή η παράσταση είναι αφιερωμένη σε όλους τους ανθρώπους που στιγματίστηκαν από την απώλεια ενός αγαπημένου τους προσώπου. Σε όλους εκείνους που αναρωτιούνται πού μπορεί να βρίσκεται τώρα ο άνθρωπος που έχασαν αλλά και σε αυτούς που ψάχνουν απαντήσεις στο ερώτημα που διαχρονικά βασανίζει την ανθρωπότητα: “υπάρχει ζωή μετά θάνατον”; Πάνω από είκοσι εκατομμύρια επιθανάτιες εμπειρίες έχουν καταγραφεί επισήμως μόνο στην Ευρώπη και τουλάχιστον οι διπλάσιες στην Αμερική. Εκατομμύρια μαρτυρίες ανθρώπων μιλούν για εμφανίσεις νεκρών, επικοινωνίες με την απέναντι πλευρά. Χιλιάδες παιδιά απ’ όλον τον κόσμο έχουν αναμνήσεις από τις προηγούμενες ζωές τους, ενώ μεγάλα πανεπιστήμια και διακεκριμένοι επιστήμονες μελετούν το θέμα της μετά θάνατον ζωής εδώ και δεκαετίες. Σε κάθε περίπτωση τα συμπεράσματα είναι κοινά. Η συνείδησή μας επιβιώνει και μετά τον σωματικό θάνατο. Τελικά, τι θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας από εδώ; Τα υλικά αγαθά; Toν εγωισμό μας; Την έπαρση; Τα πάθη μας; Ή μήπως την αγάπη που πήραμε και δώσαμε στη ζωή μας; Αυτό είναι δική μας απόφαση. Εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε τον παράδεισο αλλά και την προσωπική μας κόλαση». σκηνοθεσία: Βασιλική Κουλουμπή, Νατάσσα Λούππου μουσική: Νίκος Αθανασάκης σκηνικά - κοστούμια: Νίκος Τριανταφύλλου φωτογραφίες: Ιφιγένεια Μπαξεβανάκη παίζουν (αλφαβητικά): Μιχαέλα Δάβιου, Άννυ Ευαγγέλου, Ειρήνη Ζευγώλη, Νατάσσα Λούππου, Ηλιάνα Μαρκομιχάλη, Άρης Παπαργυρόπουλος, Νίκος Τριανταφύλλου, Ανθή Χατζηαποστόλου

Θέατρο 104 Ευμολπιδών 41 210 3455020 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.-Πέμ.21:15, για 10 παραστάσεις

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 71

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Η εκατομμυριούχος ΘΈΑΤΡΟ ΠΑΛΛΆΣ

123

Η αριστουργηματική αισθηματική κωμωδία του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, με κεντρικό άξονα το αιώνιο τρίπτυχο «έρωτας - χρήμα - ευτυχία», ανεβαίνει στο θέατρο Παλλάς σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Τον ομώνυμο ρόλο της εκκεντρικής εκατομμυριούχου αναλαμβάνει η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, ενώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ιδεαλιστή γιατρού ενσαρκώνει ο Νίκος Κουρής. Μαζί τους επί σκηνής ένας 20μελής θίασος εκλεκτών ηθοποιών, χορευτές και ζωντανή ορχήστρα. Η Εκατομμυριούχος είναι ένα πνευματώδες και στοχαστικό έργο που εξερευνά τη σχέση μεταξύ πλούτου και ευτυχίας, αλλά και τον καταλυτικό ρόλο του έρωτα. Το έργο αφηγείται την ιστορία της Επιφάνια ντι Πάρεργα, η οποία, έχοντας κληρονομήσει τον πατέρα της, εγκαταλείπει απογοητευμένη τον μποξέρ σύντροφό της και ερωτεύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, προστάτη των φτωχών, με τον οποίο αποφασίζουν να μπουν σε αμοιβαία δοκιμασία για να ανακαλύψουν εάν κάνουν ο ένας στον άλλο. Το πολυσυλλεκτικό ανέβασμα του Γιάννη Κακλέα σε ολοκαίνουργια διασκευή του ίδιου και του Βασίλη Τσιγκριστάρη βλέπει με φρέσκια ματιά την Εκατομμυριούχο, μια μουσικοθεατρική παράσταση που κινείται αριστοτεχνικά ανάμεσα στις γραμμές της αισθηματικής κομεντί και της κοινωνικοπολιτικής σάτιρας, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά ενός φαντασμαγορικού θεατρικού υπερθεάματος με πρωτότυπη ζωντανή μουσική, σε σύνθεση του Bάιου Πράπα –επιφανούς εκπροσώπου της νέας γενιάς Ελλήνων συνθετών– και στίχους της αντισυμβατικής Σάννυ Μπαλτζή. Ο πολύπειρος Μανόλης Παντελιδάκης αναλαμβάνει τα σκηνικά, η ταλαντούχα Ηλένια Δουλαδίρη υπογράφει τα κοστούμια και η Στέλλα Κάλτσου βάζει τη σφραγίδα της στον σχεδιασμό των φωτισμών. Τa videos της παράστασης υπογράφει ο Παντελής Μάκκας.

Θέατρο Παλλάς Βουκουρεστίου 5, Αθήνα, 210 321 3100 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ., Κυρ.: 19:00, Πέμ.: 20:00 Παρ., Σάβ.: 21:00

σκηνοθεσια: Γιάννης Κακλέας στον ρόλο της εκατομμυριούχου η Ελεωνόρα Ζουγανέλη γιατρός ο Νίκος Κουρής πρωταγωνιστούν: Βασίλης Κούκουρας, Ιβάν Σβιτάιλο, Μαριλού Κατσαφάδου, Βασίλης Τσιγκριστάρης, Ροζαμάλια Κυρίου, Στράτος Λύκος, Κατερίνα Σούσουλα μαζί τους 20μελής θίασος και ζωντανή ορχήστρα

Η μαριχουάνα της μαμάς είναι η καλύτερη «Η μαριχουάνα της μαμάς είναι η καλύτερη», το προκλητικό και ξεκαρδιστικό έργο του θρυλικού θεατρικού συγγραφέα Ντάριο Φο, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Σμαράγδας Καρύδη, με την ίδια στον πρωταγωνιστικό ρόλο, στο θέατρο Ήβη. Το έργο βυθίζει το κοινό στον σουρεαλιστικό και ποιητικό κόσμο του Φο και αποτελεί ένα μοναδικό μείγμα σάτιρας, ευφυΐας και κοινωνικού σχολιασμού. Ο Λουίτζι, χρήστης χασίς, μαριχουάνας και LSD, μετά από μακρά απουσία από το σπίτι του λόγω ενός καβγά με τη μητέρα του, επιστρέφει και διαπιστώνει προς έκπληξή του ότι η μητέρα του και ο παππούς του καπνίζουν χασίς και μαριχουάνα. Σαν να μην έφτανε αυτό, μαθαίνει ότι, όχι μόνο καλλιεργούν παράνομα φυτά μαριχουάνας στην αυλή τους αλλά γίνονται και λαθρέμποροι. Στο γαϊτανάκι των ανατροπών μπαίνουν η Καμέλια, που πάντα ψάχνει για γαμπρό, ο φίλος του Λουίτζι, το πρεζόνι, που πάντα ψάχνει για τη δόση του, και ο Αντόνιο, ο ανιψιός της μαμάς, που είναι μέλος της ομάδας δίωξης ναρκωτικών. Φυσικά, δεν μπορεί να λείπει ο παπάς, ο οποίος, μαζί με τους υπόλοιπους, ηγείται ενός ταραχώδους παιχνιδιού καταστάσεων. Η Σμαράγδα Καρύδη συμπράττει με μια σπουδαία ομάδα καλλιτεχνικών συντελεστών. Τη μετάφραση του έργου υπογράφει ο Ευδόκιμος Τσολακίδης. Τα σκηνικά αναλαμβάνει η Μαρία Φιλίππου και τα κοστούμια η Μαρία Κοντοδήμα. Την πρωτότυπη μουσική συνθέτει ο Διαμαντής Αδαμαντίδης (Inner.D.), ενώ τους πρωτότυπους στίχους γράφει η Σοφία Καψούρου. Το video art υπογράφει ο Παντελής Μάκκας και τον σχεδιασμό των φωτισμών ο Δημήτρης Κουτάς. σκηνοθεσια - δραματουργική επεξεργασία: Σμαράγδα Καρύδη παίζουν: Σμαράγδα Καρύδη, Τάκης Παπαματθαίου, Γιώργος Νούσης, Χάρης Χιώτης, Τάσος Ροδοβίτης, Διαμαντής Αδαμαντίδης, Ιωάννα Λέκκα Στο πιάνο ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου

72 lifo – 26.10.23

124

Θέατρο Ήβη Σαρρή 27, 210 3216382 Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετ. 20:00, Πέμ. 21:00, Παρ. 21:00, Σάβ. 18:00 & 21:00, Κυρ. 19:00

ΘΈΑΤΡΟ ΗΒΗ

Το νησί των θησαυρών

125 ΘΈΑΤΡΟ ΠΌΡΤΑ

Η Μικρή Πόρτα παρουσιάζει φέτος μια μεγάλη και εντυπωσιακή παραγωγή για όλη την οικογένεια! Ο Θωμάς Μοσχόπουλος επανέρχεται στο αγαπημένο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, Το νησί των θησαυρών, που πριν από μερικά χρόνια ανέβηκε με τεράστια επιτυχία για δύο συνεχόμενες χρονιές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αυτήν τη φορά θα δούμε μια εντελώς νέα βερσιόν με πολλά και θεαματικά κοστούμια και σκηνικά και έναν θίασο-ορχήστρα 10 ηθοποιών που ερμηνεύει ζωντανά την ξεσηκωτική μουσική του έργου. Κεντρικός ήρωας ο νεαρός Τζιμ, ο οποίος ανακαλύπτει τυχαία έναν χάρτη που δείχνει τον δρόμο για τον μεγάλο θησαυρό του θρυλικού πειρατή Κάπτεν Φλιντ σε ένα μακρινό νησί. Ο Τζιμ μπλέκει με παρέες «καλών» αλλά και «κακών παιδιών» που εποφθαλμιούν τα πλούτη που αποκαλύπτει ο χάρτης και βρίσκεται εν τέλει να σαλπάρει σε ένα εξωφρενικό ταξίδι όπου, πέρα από νέοι τόποι, θα του αποκαλυφθούν και νέοι τρόποι να ερμηνεύει τους ανθρώπους και τα κίνητρά τους. Μέσα από τις δοκιμασίες του Τζιμ, των φίλων και των αντιπάλων του, μικροί και μεγάλοι θα ανακαλύψουν πως τελικά τα όρια μεταξύ καλού και κακού δεν είναι πάντα τόσο ευδιάκριτα, τα ωραία λόγια και οι υποσχέσεις δεν είναι πάντα και τόσο ειλικρινή, ενώ ο πραγματικός θησαυρός δεν βρίσκεται στα πλούτη αλλά στην ίδια τη ζωή και τις εμπειρίες που αυτή προσφέρει. Κεντρικό σημείο της παράστασης είναι η μουσική του Κορνήλιου Σελαμσή, βασισμένη σε ναυτικούς σκοπούς και πειρατικά τραγούδια του 17ου και 18ου αιώνα, σε νέες ενορχηστρώσεις και επεξεργασία. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν τη μουσική και τα τραγούδια σε στίχους Θωμά Μοσχόπουλου, παίζοντας κιθάρα, μπάντζο, μαντολίνο, φλάουτο, κλαρινέτο, σαξόφωνο, κόντρα μπάσο, κρουστά, βιολί, ακορντεόν και πιάνο. Η παράσταση είναι κατάλληλη για παιδιά από 5 ετών. συγγραφέας: Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον διασκευή - σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής επιμέλεια κίνησης: Σοφία Πάσχου σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ παίζουν (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Γιαγκούσης, Στέλιος Θεοδώρου, Θεοφάνης Κοσμάς, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Γιάννης Λατουσάκης, Δημήτρης Μήτρου, Μαρί Σουζάν Μουζέλα, Ιωάννης Μπάστας, Τάσος Ροδοβίτης, Γιώργος Φασουλάς understudy: Πέτρος Δημοτάκης συμμετέχει ο Λευτέρης Δούρος

Θέατρο Μικρή Πόρτα λεωφ. Μεσογείων 59 210 7711333 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 15:00, Κυρ. 11:30 & 15:00 https://porta-theatre.gr/

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 73

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ Κόλαση. Παντού φωτιές και καζάνια που κατασκευάστηκαν κατά την αρχαιότητα ή την απαρχή του κόσμου κατά τον Όμηρο, για να σιγοβράζουν εκεί μέσα στο ζουμί τους όσοι κατά τον βίο τους στον Επάνω Κόσμο δεν ήταν και τόσο καλά παιδιά, αλλά πολύ περισσότερο όσοι δεν είχαν πολιτικό βύσμα για να πάνε στον Παράδεισο (Ιλίσια Πεδία), όπως καλή ώρα ο Αριστοφάνης (ο διάσημος Έλληνας κωμωδιογράφος της αρχαιότητας και μεγάλο πειραχτήρι), ο οποίος, μαθαίνοντας ότι στον Επάνω Κόσμο οι σπουδαίοι θεατρίνοι του τόπου μας, με διασκευές, μεταγραφές μα και φανφάρες πολλές, καταστρέφουν την αισθητική εικόνα αλλά και το νόημα των έργων του, κλειδώνεται στο καζάνι του και γράφει μια ολοκαίνουργια κωμωδία, όπου ούτε να της κλέψει το θέμα θα μπορεί κάποιος, ούτε να τη διασκευάσει, ούτε να της μαγειρέψει τα νοήματα. Τα νέα μαθαίνονται γρήγορα και όλες οι ψωνάρες από τον Κάτω αλλά και από τον Επάνω Κόσμο καταφθάνουν στο καζάνι του και κάνουν τα πάντα για να κερδίσουν έναν ρόλο στο νέο του έργο. Τα Διαβολάκια του Αριστοφάνη το έσκασαν από τον Κάτω Κόσμο και έρχονται στον Επάνω για να κλέψουν την παράσταση με μια κωμωδία κόλαση! συγγραφή - σκηνοθεσία: Πέτρος Α. Καφαντόγιας βοηθός σκηνοθέτη: Αντώνιος Π. Καφαντόγιας σκηνικά: Μικρός Αριστοφάνης - Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος μουσική επιμέλεια: Dead Disco DJ κοστούμια: John Terziotis παίζουν: Δημήτρης Παπαδόπουλος, Αντώνης Καφαντόγιας, Έφη Χαντζούλη, Πέτρος Καφαντόγιας, Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος

ΘΕΑΤΡΟ της ΗΜΕΡΑΣ Ν. Γεννηματά 20 210 6929090, 6946 714 383 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 21:00 Πρεμιέρα: 4/11

126

Όλοι στα καζάνια σας

Ο Γλάρος Η ομάδα Σημείο Μηδέν επανέρχεται στο θέατρο Άττις-Νέος Χώρος με την παράσταση Ο Γλάρος σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, μετά την περσινή εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίασή της. Τη νέα μετάφραση του έργου από τα ρωσικά υπογράφει ο Δαυίδ Μαλτέζε. «Ο Γλάρος είναι αινιγματικό έργο ανοιχτής δομής. Οι δημιουργοί χρειάζεται να αναλάβουν το ρίσκο της κατάβασης στις πιο σκοτεινές περιοχές του υλικού, τότε μονάχα μένουν έκθαμβοι από τον πλούτο, τις πολλαπλές διαστάσεις και τη συνθετότητα του έργου του Τσέχοφ. Και πάλι, όμως, η κατάβαση στον πυρήνα του υλικού δεν είναι αρκετή. Το έργο χρειάζεται να διαβαστεί με τέτοιον τρόπο που να επιτρέπει ταυτόχρονα το ρίζωμα στον πυρήνα και την αποκάλυψη όλων των εγκάρσιων διαδρομών του κειμένου. Στον Γλάρο ο Τσέχοφ προσκαλεί τους δημιουργούς να συμπορευθούν μαζί του στις κειμενικές ατραπούς και σε όλη τη δαιδαλώδη περιπέτεια εξόρυξης των πολύτιμων μετάλλων του υλικού. Δεν μπορείς παρά να ακούσεις και να ανταποκριθείς θετικά σε αυτό το κάλεσμα», αναφέρει ο σκηνοθέτης.

127 Θέατρο ΆττιςΝέος Χώρος Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο 210 3225207 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 20:00 Πρεμιέρα: 15/12

74 lifo – 26.10.23

μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε σκηνοθεσία - διασκευή: Σάββας Στρούμπος σκηνικά - κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Άννα Μαρκά-Μπονισέλ, Γιάννης Σανιδάς, Ελπινίκη Μαραπίδη, Ρόζυ Μονάκη, Σάββας Στρούμπος * Βραβείο Καλύτερης Παράστασης και Νέας Ηθοποιού στην Άννα Μαρκά-Μπονισέλ από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών.

ΘΈΑΤΡΟ ΆΤΤΙΣ ΝΈΟΣ ΧΏΡΟΣ

φωτό: αντωνία κάντα

Από τις 15 Δεκεμβρίου το έργο του Τσέχοφ μας καλεί να απαντήσουμε σε ένα βασικό ερώτημα: «Ποιος είναι ο άνθρωπος σε καιρούς μεταβατικούς, όπου τίποτα δεν μπορεί να συνεχίσει όπως ήταν, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στάσιμο και τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς το άλμα προς έναν ουτοπικό ορίζοντα υπεράσπισης του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο;»

ΘΈΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΚΌΣΜΟΥ

Δεκαεννέα παραστάσεις σε πέντε σκηνές. Πέντε έργα του διεθνούς ρεπερτορίου για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τέσσερα νέα ελληνικά έργα. Επτά επαναλήψεις επιτυχημένων παραστάσεων. Μια παιδική παράσταση. Πρώτες εμφανίσεις καλλιτεχνών. Έτσι θα ξεκινήσει τη νέα θεατρική σεζόν 2023-2024 το Θέατρο του Νέου Κόσμου, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τη δυναμική του στον χώρο του πολιτισμού. Είκοσι έξι χρόνια θεατρικής δράσης με παραστάσεις που συζητήθηκαν και άνοιξαν δρόμους επικοινωνίας με το κοινό. Φέτος το Θέατρο του Νέου Κόσμου, εκτός από τις τρεις σκηνές του (Κεντρική, Δώμα και Κάτω Χώρος), επεκτείνεται σε δύο νέους χώρους: στο Θέατρο Χώρα (Αμοργού 20) και στο Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59).

Δε φάιναλ θολούθιον

ΘΈΑΤΡΟ ΧΏΡΑ Κωλόκαιρος

2 ΟΣ Χ Ρ ΌΝ ΟΣ

ΤΟΥ ΑΝΤΏΝΗ ΤΣΙΟΤΣΙΌΠΟΥΛΟΥ

σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης παιζουν: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Στάθης Σταμουλακάτος, Βασιλική Διαλυνά, Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος

Αυτές που δεν προλάβατε

2 ΟΣ Χ Ρ ΌΝ ΟΣ

2 ΟΣ Χ Ρ ΌΝ ΟΣ

ΒΑΣΙΣΜΈΝΟ ΣΕ ΚΕΊΜΕΝΑ ΤΩΝ ΚΩΣΤΆΚΗ ΑΝΆΝ ΚΑΙ SUYAKO σκηνοθεσία: Σωτήρης Ρουμελιώτης

Γέρμα ΤΟΥ ΣΆΙΜΟΝ ΣΤΌΟΥΝ

ΓΙ Α ΠΡ ΏΤ Η ΦΟΡΆ Σ Τ ΗΝ ΕΛ Λ Ά ΔΑ

σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος παιζουν: Μαρία Κίτσου, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Τατιάνα Πίττα, Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης, Ασπασία Κράλλη, Μαριάννα Μαριγώνη

ΤΗΣ ΔΑΝΆΗΣ ΛΙΟΔΆΚΗ

ΘΈΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΚΌΣΜΟΥ

ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΣΚΗΝΉ

Μια άλλη Θήβα ΤΟΥ ΣΈΡΧΙΟ ΜΠΛΆΝΚΟ

2 ΟΣ Χ Ρ ΌΝ ΟΣ

σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ παίζουν: Θάνος Λέκκας, Δημήτρης Καπουράνης

ΓΙ Α ΠΡ ΏΤ Η ΦΟΡΆ Σ Τ ΗΝ ΕΛ Λ Ά ΔΑ

Το δωμάτιο του παιδιού

ΤΟΥ ΖΟΥΖΈΠ ΜΑΡΊΑ ΜΠΕΝΈΤ Ι ΖΟΥΡΝΈΤ σκηνοθεσία: Παναγιώτης Γαβρέλας, Βαλέρια Δημητριάδου και Γιώργος Χριστοδούλου

ΘΈΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΚΌΣΜΟΥ ΔΏΜΑ

Andy ΤΟΥ ΔΗΜΉΤΡΗ ΑΓΙΟΠΕΤΡΊΤΗΜΠΟΓΔΆΝΟΥ

2 ΟΣ Χ Ρ ΌΝ ΟΣ

με τον Μιλτιάδη Φιορέντζη

Κάποιος μιλάει μόνος του κρατώντας ένα ποτήρι 2 γάλα Χ Ρ ΌΝ ΟΣ ΟΣ

Pietà

με την πρωτότυπη μουσική των Φοίβου Δεληβοριά και Χρήστου Λαϊνά παιζουν: Μαριέλα Δουμπού, Άλκηστις Ζιρώ, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Παναγιώτα Παπαδημητρίου

Το Διαβατήριο

ΤΗΣ ΜΆΡΘΑΣ ΜΠΟΥΖΙΟΎΡΗ

Closer

Κακούργα πεθερά

κείμενο: Η Ομάδα, με την πολύτιμη συνδρομή της Αλεξάνδρας Μάκου, της Ελένης Κρεμαστιώτη, της Κούλας Αρμουτίδου, της Κατερίνας Κώτη και της Ρόζας Φωτιάδου

ΤΟΥ ΠΆΤΡΙΚ ΜΆΡΜΠΕΡ

ΤΗΣ ΝΕΦΈΛΗΣ ΜΑΪΣΤΡΆΛΗ

Σίρλεϊ

σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος παιζουν: Μιχάλης Λεβεντογιάννης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Ναταλία Σουίφτ, Σπύρος Σταμούλης

σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Εριέττα Μανούρη, Νεφέλη Μαϊστράλη, Γιώργος Παπανδρέου, Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης

ΘΈΑΤΡΟ ΠΌΡΤΑ

128-146 https://nkt.gr φωτο: patroklos skafidas

ΤΟΥ ΟΥΊΛΙ ΡΆΣΕΛ

2 ΟΣ Χ Ρ ΌΝ ΟΣ

σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου με την Ελένη Ουζουνίδου

Ο εραστής ΤΟΥ ΧΆΡΟΛΝΤ ΠΊΝΤΕΡ σκηνοθεσια-ερμηνεια: Πάνος Παπαδόπουλος και Κλέλια Ανδριολάτου μετάφραση: Μαριλένα Μόσχου

Τα μαγικά βουνά ΒΑΣΙΣΜΈΝΟ ΣΕ ΚΕΊΜΕΝΑ ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΚΟΤΖΙΟΎΛΑ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΊΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΉΣ από τους Elephas tiliensis

ΤΟΥ ΓΟΥΣΤΑΎΟ ΟΤ

ΓΙ Α ΠΡ ΏΤ Η ΦΟΡΆ Σ Τ ΗΝ ΕΛ Λ Ά ΔΑ

σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

ΤΟΥ ΕΥΘΎΜΗ ΦΙΛΊΠΠΟΥ

σκηνοθεσια-ερμηνεια: Τζωρτζίνα Λιώση, Νάνσυ Μπούκλη

Το νούμερο 31328 ΤΟΥ ΗΛΊΑ ΒΕΝΈΖΗ

Ο Τίποτας (μια πονεμένη ιστορία) ΠΡΓΏΙΑ ΤΟΥ ΓΟΥΊΛ ΊΝΟ

ΤΗ ΦΟΡΆ Σ Τ ΗΝ ΕΛ Λ Ά ΔΑ

σκηνοθεσια-ερμηνεια: Θάνος Τοκάκης μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου

ΘΈΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΚΌΣΜΟΥ ΚΆΤΩ ΧΏΡΟΣ

διασκευή και σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου ΓΙ Α Α.Κ.Α. ΠΡ ΏΤ Η ΦΟΡΆ (Also Σ Τ ΗΝ Known As) ΕΛΛΆΔΑ

ΤΟΥ ΝΤΆΝΙΕΛ ΜΈΓΙΕΡ σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ με τον Μιχάλη Πανάδη

ΠΑΙΔΙΚΉ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ Τα κλειδιά - για μια δυνατή ζωή με τη Νάντια Κοντογεώργη σκηνοθεσία: Στέφανος Δρουσιώτης Νάντια Κοντογεώργη μετάφραση - δραματουργική επεξεργασία - επιστημονική επιμέλεια: Βάλια Καράγιωργα, MD

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 75

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

Το πάρτυ της ζωής μου

147

Η Ελένη Ράντου συνεχίζει να «παρτάρει» για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Διάνα με το έργο που ύμνησαν κοινό και κριτικοί. Ο Ανέστης Αζάς σκηνοθετεί αυτήν τη σπουδαία παράσταση-performance με την Ελένη Ράντου σε ένα σπαρακτικά κωμικό ρεσιτάλ ερμηνείας και τους String Demons να μας μαγεύουν με τις μουσικές τους. Εμπνευσμένο από τον θεατρικό καμβά των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζόνι Ντόναχιου Every brilliant thing, το έργο που υπογράφει η Ελένη Ράντου είναι μια συναρπαστική ιστορία μνήμης και αμνησίας, ένας ύμνος στη ζωή, μια θεατρική εμπειρία, ένας υποκριτικός άθλος, μια σπουδαία συνεργασία και μια πρωτοφανής επιτυχία.

Θέατρο Διάνα

φωτό: yiannis margetousakis photography

Ιπποκράτους 7, Αθήνα 210 3626596 Ημέρες & ώρες: Τετ. 20:00, Πέμ. 20:30, Παρ. & Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:30

ΘΈΑΤΡΟ ΔΙΆΝΑ

Spa-σε κατάρα ΘΈΑΤΡΟ ΜΙΚΡΌ ΆΝΕΣΙΣ

Η Ελένη Ράντου, σε μια solo performance, ξετυλίγει με χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια πενήντα χρόνια «τραυμάτων» της ηρωίδας της με φόντο τα τραύματα της σύγχρονης Ελλάδας, αναζητώντας 5.000 λόγους που αξίζει να τη ζήσεις τη ζωή. Μια απελπισμένη κραυγή ελπίδας στη μετά-Covid εποχή μας, μια τρυφερή εξομολόγηση σε μια άκρως αληθινή ιστορία. Αυτό το πάρτυ συναισθημάτων και αισθήσεων έρχεται ξανά από 20 Οκτώβρη και θα συντροφεύσει και φέτος όλους όσοι δεν πρόλαβαν να εξασφαλίσουν εισιτήριο αλλά και όσους θέλουν να το ξαναζήσουν. κείμενο: Ελένη Ράντου σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς σκηνογραφία: Μαγιού Τρικεριώτη ενδυματολόγος: Κική Γραμματικοπούλου φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα φωτογραφίες: Γιάννης Μαργετουσάκης βοηθός σκηνοθέτη: Μιχάλης Πητίδης

148

Πέντε πρόσωπα με διαφορετικούς χαρακτήρες, ζωές και στόχους συναντιούνται στο Isaris Spa, ένα πολυτελές κέντρο ευεξίας, με στόχο την «αποτοξίνωση από όσα μας εμποδίζουν από την ευτυχία». Όμως μια θρυλική ινδιάνικη κατάρα ξεσπάει, εγκλωβίζοντας τους ήρωες στο spa για άγνωστο χρονικό διάστημα. Μέσα από ανατροπές και παρεξηγήσεις, ανάμεσα σε μάσκες ομορφιάς και ασκήσεις ψυχικής ενδυνάμωσης, ανάμεσα σε zumba και σε κλύσματα, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο καθαρό το τι ορίζει ο καθένας ως ευτυχία. Το νέο έργο του Στέφανου Παπατρέχα, μέσα από κωμικές καταστάσεις αλλά και υπαρξιακά ερωτήματα, μέσα από την αναζήτηση της ευτυχίας και τους διαφορετικούς ορισμούς που οι άνθρωποι δίνουν σε αυτήν, επιχειρεί να αντικατοπτρίσει τον σύγχρονο άνθρωπο και το ολοένα πιο επικίνδυνο βύθισμά του στις απαιτήσεις του σημερινού τρόπου ζωής. Μετά τις επιτυχίες των έργων Φροσύνη, Πασού και Ονόριο: Τα ανομήματα ενός εγκληματία, το σκηνοθετικό δίδυμο των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα παρουσιάζει μια τρελή κωμωδία, μια σουρεαλιστική, σύγχρονη φάρσα με βασικό θέμα το κυνήγι της ευτυχίας. σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης, Στέφανος Παπατρέχας σκηνικά - κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη επιμέλεια κίνησης: Εμμανουέλα Βεϊνόγλου φωτογραφίες - trailer - γραφιστικά: Λιλή Νταλανίκα βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Μακρίδου βοηθός σκηνογράφου & ενδυματολόγου: Ασημίνα Κουτσογιάννη τεχνική υποστήριξη: Μιχάλης Κόκκινος κατασκευή σκηνικών: Λάζαρος Βαρτάνης παίζουν: Λάζαρος Βαρτάνης, Κωνσταντίνος Ελματζίογλου, Κωνσταντίνα Κλαψινού, Σύνθια Μπατσή, Στέφανος Παπατρέχας Στην παράσταση ακούγεται η φωνή του Κωνσταντίνου Ασπιώτη Φιλική συμμετοχή στα video Εμμανουέλα Βεϊνόγλου

76 lifo – 26.10.23

Θέατρο Μικρό Άνεσις λεωφ. Κηφισίας 14, μετρό στάση «Αμπελόκηποι» Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτ.-Τρ. 21:00 Πρεμιέρα: 12/2/24, 21:00

149

Πλατόνωφ

ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΎ

Το πρώτο έργο του Αντόν Τσέχoφ, που γράφτηκε το 1878, αλλά παίχτηκε για πρώτη φορά μετά τον θάνατό του, το 1923, έρχεται σε μια καινούργια δραματουργική επεξεργασία, απολύτως βασισμένη στο πρωτότυπο, δίνοντας την ευκαιρία για μια νέα, ρηξικέλευθη παράσταση σε κείμενο και σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή. Το έργο αποκτάει τεράστιο ενδιαφέρον διότι είναι η μήτρα των κατοπινών έργων του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, γι’ αυτό ήταν στα σχέδια του σκηνοθέτη εδώ και χρόνια. Όπως λέει ο ίδιος: «Είναι ψεύτικο, νομίζω, το δίλημμα αν τα έργα του Τσέχοφ είναι κωµωδίες, όπως έλεγε ο ίδιος, ή δράµατα, όπως υποστήριζε (και έτσι τα σκηνοθετούσε) ο Στανισλάβσκι. Είναι υπαρκτά, είναι ζωντανά και η ζωή είναι και δραµατική και κωµική την ίδια στιγµή. Στο θέατρο της ζωής είµαστε όλοι και δραµατικοί και κωµικοί. Σ’ αυτό το τσίρκο που ζούμε, το τσίρκο της ζωής, δίπλα στην κόκκινη µύτη του κλόουν υπάρχει ένα δάκρυ. Πιο κωµικός δεν είναι εκείνος που επιδεικτικά διατυμπανίζει τη δραµατικότητά του. Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, για το τι γίνεται στον τσεχοφικό κήπο της Άννας Πετρόβνα, µε όλους αυτούς που µαζεύτηκαν εκεί µόλις έλιωσαν τα χιόνια του χειµώνα. Ζήστε το!» Στη σκηνή του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ θα στηθεί ο κήπος του άδοξα αποθανόντος στρατηγού Βοϊνίτσεφ και εκεί θα μαζευτούν μετά από έναν βαρύ ρωσικό χειμώνα όλα τα πρόσωπα. Επίκεντρο, ο γοητευτικός και προκλητικός επαρχιακός δάσκαλος Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Πλατόνωφ, που ερμηνεύει ο Μάξιμος Μουμούρης. Γύρω του ταλαντούχοι ηθοποιοί, βασικοί συνεργάτες από προηγούμενες συνεργασίες του Νίκου Καμτσή και του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, αναλαμβάνουν τους υπόλοιπους ισάξιους ρόλους. κείμενο - σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής σκηνικό: Μίκα Πανάγου - Νίκος Καμτσής πρωτότυπη μουσική: Κώστας Χαριτάτος κίνηση: Κάλλια Θεοδοσιάδη φωτισμοί: Γιάννης Ζέρβας παίζουν: Μάξιμος Μουμούρης, Δημήτρης Φραγκιόγλου, Τζωρτζίνα Παλαιοθοδώρου, Θοδωρής Ελευθεριάδης, Λαμπρινή Θάνου, Γιάννης Ζέρβας, Ιωάννα Μυλωνά, Μαριάνθη Φωτάκη. Ο σκηνοθέτης Νίκος Καμτσής παίζει τον γιατρό Νικολάι Τριλέσκι.

ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ Κεφαλληνίας 17 210 865 6004 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρ.-Κυρ. 20:30 Οι παραστάσεις ξεκινάνε από τις 18/11

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 77

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

1975

Μία από τις πιο ιδιαίτερες παραστάσεις της περσινής σεζόν επιστρέφει για 2η χρονιά στο θέατρο Rabbithole. To 1975 είναι ένα ταξίδι στη μακρινή Αθήνα της Μεταπολίτευσης, όπου η έξαψη της νέας τάξης πραγμάτων οδηγεί μια ετερόκλητη παρέα ανθρώπων σε μια νύχτα γεμάτη ιδέες, σχέδια, μυστικά, συγκρούσεις και ανατροπές. Μπαίνοντας στο θέατρο, ο θεατής μεταφέρεται σε μια συνοικιακή ντισκοτέκ της Αθήνας με το όνομα Τσικίτα, ένα βράδυ του Απριλίου του 1975. Με τον διάκοσμο και τις μουσικές επιτυχίες της εποχής να πρωταγωνιστούν, βυθιζόμαστε στη νυχτερινή ζωή της μεταπολιτευτικής Αθήνας με οδηγούς τους θαμώνες του μαγαζιού. Το 1975 παρουσιάζεται με αναθεωρημένο κείμενο και δομή και αλλαγές στη διανομή σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, κάνοντας ακόμα πιο έντονη την ατμόσφαιρα των ’70s, της παρέας και της νυχτερινής διασκέδασης εκείνων των ετών. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Σίμωνας έγραψε το έργο, συγκεντρώνοντας υλικό από συνεντεύξεις, έρευνα σε οπτικό, έντυπο και αρχειακό υλικό, μελέτη πάνω στα μουσικά ρεύματα και μουσικά στέκια αλλά και στα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα της εποχής. Πρόκειται για μια ιστορία μυθοπλασίας που θα έλεγε κανείς πως αποτελεί μια υβριδική προσέγγιση του θεάτρου-ντοκουμέντο μέσα από το πρίσμα της μαύρης κωμωδίας.

150 ΘΈΑΤΡΟ RABBITHOLE Θέατρο Rabbithole Γερμανικού 20, Μεταξουργείο 210 5249903 Ημέρες & ώρες παραστάεων: Παρ.-Σάβ. 21:00, Κυρ. 19:00 Πρεμιέρα: 3/11

σκηνοθεσία - συγγραφή: Γιώργος Σίμωνας δραματουργία: Χρύσα Κολοκούρη κίνηση - χορός: Κική Μπάκα μουσική σύνθεση: Τώνια Ράλλη σκηνικά: Νατάσσα Παπαστεργίου κοστούμια: Ευαγγελία Γκότση (Grace Gely) παίζουν: Μιχάλης Ζαχαρίας, Δημήτρης Ντάσκας, Χρύσα Κολοκούρη, Γιώργος Ιωσηφίδης, Χρήστος Χριστόπουλος, Σοφία Μανώλη, Νικόλας Πιπεράς, Στεφανία Γκουρνέλου, Συμεών Τσακίρης, Στέφανος Λώλος παραγωγή: Ομάδα Νοσταλγία

ΘΈΑΤΡΟ ΙΛΙΣΙΑ Το πολυβραβευμένο έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Hugh Leonard, DA, ανεβαίνει ξανά στο θέατρο Ιλίσια, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, ύστερα από την τεράστια επιτυχία της προηγούμενης θεατρικής σεζόν. Ο Γρηγόρης Βαλτινός ερμηνεύει τον ομώνυμο και πρωταγωνιστικό ρόλο που αγάπησε το κοινό. Το αυτοβιογραφικό έργο του Ιρλανδού συγγραφέα διαδραματίζεται το 1968 στην Ιρλανδία με πολλά φλασμπάκ που ζωντανεύουν επί σκηνής μια μοναδική ιστορία αγάπης, τρυφερότητας, αυτογνωσίας και συναισθημάτων κάθε είδους. Ο Τσάρλι Τάιναν, ένας εκπατρισμένος στο Λονδίνο συγγραφέας, επιστρέφει στην πατρίδα του μετά τον θάνατο του πατέρα του. Στο πατρικό του «ζωντανεύουν» οι γονείς του, ο νεαρός εαυτός του, οι νεανικοί του έρωτες, ιδιαίτερες στιγμές, γεγονότα και κάποια πρόσωπα του παρελθόντος του που σημάδεψαν τη ζωή του και τον επηρεάζουν ακόμα και στο παρόν του. Ο «Da» (από το αγγλικό daddy πατερούλης) αποτελεί το πιο καθοριστικό πρόσωπο της ζωής του. Με μια κινηματογραφική ελλειπτική αφήγηση αναπλάθονται κομμάτια μιας αναγνωρίσιμης οικογενειακής ζωής. Όνειρα, συγκρούσεις, απογοητεύσεις και χαρές έρχονται στο μυαλό του συγγραφέα και δημιουργούν «σκηνές» επί σκηνής. Το φανταστικό συνδέεται με το πραγματικό και γεννούν μια θεατρική πανδαισία χρωμάτων, ένα δυνατό παζλ αντιθετικών στιγμών, ένα σκηνικό σύμπαν, όπου η ανθρώπινη κραυγή εναλλάσσεται με τον ψίθυρο και το γέλιο με το κλάμα.

DA 78 lifo – 26.10.23

μετάφραση: Αντώνης Γαλέος σκηνοθεσία - απόδοση: Πέτρος Ζούλιας πρωτότυπη μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης παίζουν: Γρηγόρης Βαλτινός, Μιχάλης Οικονόμου, Γιώργος Σουξές, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Κωνσταντίνα Κλαψινού, Λάμπρος Κωνσταντέας, Βασίλης Παπαδημητρίου στον ρόλο της μητέρας η Ταμίλλα Κουλίεβα

151 Θέατρο Ιλίσια Παπαδιαμαντοπούλου & Βασιλίσσης Σοφίας (μετρό Μέγαρο Μουσικής) 210 7210045 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ.

19:00, Πέμ. 20:00, Παρ. & Σάβ. 21:00, Κυρ. 18:00

ΚΡΑΤΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ ΒΟΡΕΊΟΥ ΕΛΛΆΔΟΣ

Οι κωμικοί

Το ΚΘΒΕ ανακοινώνει τις συνεργασίες του για την επόμενη χρονιά με κορυφαίους δημιουργούς από τον χώρο του θεάτρου, όπως ο Δημήτρης Πιατάς, ο Δημήτρης Καραντζάς, o Guy Cassiers, ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Σύλλας Τζουμέρκας, που θα ανεβάσουν έργα κλασικού και συγχρόνου ρεπερτορίου αλλά και νέα κείμενα σημαντικών Ελλήνων συγγραφέων όπως ο Χριστόφορος Χριστοφής και ο Γιώργος Βέλτσος που θα παρουσιαστούν σε πανελλήνια πρώτη. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ, Αστέριος Πελτέκης, θα σκηνοθετήσει το έργο «Βίρα τις άγκυρες» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα που θα παρουσιαστεί τον Δεκέμβριο στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ο ίδιος αναφέρει: «Με ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα για όλους, με επιλογές ρεπερτορίου και συνεργατών που συνάδουν με την αποστολή, τις αξίες και το όραμα ενός ιστορικού και ταυτόχρονα σύγχρονου, τολμηρού και υπερβατικού θεάτρου, το ΚΘΒΕ συνεχίζει δυναμικά με παραστάσεις από το ελληνικό και το ξένο ρεπερτόριο, με πολυαναμενόμενες νέες παραγωγές, έργα που θα παρουσιαστούν σε πανελλήνια πρώτη αλλά και με παραστάσεις που αγαπήθηκαν και επανέρχονται, ύστερα από απαίτηση του κοινού. ΜΑΖΙ συνυπάρχουμε, δημιουργούμε, αλληλοεπιδρούμε, εξελισσόμαστε σε ένα θέατρο ανοιχτό, με εξωστρέφεια, με επίκαιρους προβληματισμούς, σε ένα θέατρο ανοιχτό σε όλους, γιατί μέσα σε αυτό υπάρχουμε όλοι, και γιατί το μέλλον είναι για όλους όσους έχουν την προοπτική να το δημιουργήσουν».

ΤΩΝ ΔΗΜΉΤΡΗ ΠΙΑΤΆ ΚΑΙ ΣΆΚΗ ΣΕΡΈΦΑ Μια μυθοπλασία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα της καριέρας του Έλληνα «Σαρλό», Μιχαήλ Μιχαήλ του Μιχαήλ. Μέσα από την ιστορία του ελληνικού βωβού κινηματογράφου ο Δημήτρης Πιατάς και ο Σάκης Σερέφας δημιουργούν μια ευφάνταστη κωμωδία με στοιχεία μπουρλέσκ, ζωντανή μουσική και ιστορικά ντοκουμέντα που έχει ως ήρωες πραγματικούς ηθοποιούς της εποχής από τα ταραγμένα χρόνια της ελληνικής ιστορίας μεταξύ 1920-1939. Ηθοποιούς που, αν και ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο, άφησαν το στίγμα τους και έδειξαν τον δρόμο στους μεταγενέστερους Έλληνες κωμικούς. κείμενο: Δημήτρης Πιατάς - Σάκης Σερέφας σκηνοθεσία: Δημήτρης Πιατάς

152 Πρεμιέρα: 1/24

Βίρα τις άγκυρες

ΤΩΝ ΜΙΧΆΛΗ ΡΈΠΠΑ & ΘΑΝΆΣΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΊΟΥ

ΜΟΝΉ ΛΑΖΑΡΙΣΤΏΝ (ΣΚΗΝΉ ΣΩΚΡΆΤΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΌΣ)

Mister Linh and his child

ΤΟΥ PHILIPPE CLAUDEL

ΘΈΑΤΡΟ ΕΤΑΙΡΕΊΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΏΝ ΣΠΟΥΔΏΝ Με αφορμή τα 130 χρόνια επιθεώρησης, το Βίρα τις άγκυρες είναι μια αναδρομή στο θεατρικό αυτό είδος. Εκκινώντας από το 1894 και την πρώτη καταγεγραμμένη ελληνική επιθεώρηση Λίγο απ’ όλα, οι δύο συγγραφείς μάς ταξιδεύουν στον χρόνο, μας μεταφέρουν στον λαμπερό κόσμο της επιθεώρησης, παρουσιάζοντας τη μάχη επιβίωσης που έδιναν οι ηθοποιοί και οι συντελεστές της με φόντο σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής.

H νουβέλα του του Philippe Claudel είναι η βαθιά συγκινητική ιστορία ενός άντρα που αναγκάζεται να αυτοεξοριστεί με τη μικρή του εγγονή σε μια χώρα της οποίας τη γλώσσα δεν καταλαβαίνει. Τραυματισμένος και σαστισμένος, παλεύει με τη νέα του ζωή μέχρι που συναντά τον Monsieur Bark. Αν και ο ένας δεν μιλά τη γλώσσα του άλλου, μια δυνατή φιλία αναπτύσσεται μέσα από την αμοιβαία μοναξιά. Ο Claudel εξετάζει τη δύναμη της φιλίας, την απανθρωπιά της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας και τις εκδηλώσεις τραύματος με οξεία διορατικότητα και οικονομία έκφρασης.

1 155 ΒΑΣΙΛΙΚΌ ΘΈΑΤΡΟ

153

σκηνοθεσία: Guy Cassiers σε συμπαραγωγή με την εταιρεία Λυκόφως και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο Πρεμιέρα: 3/24

Λυσσασμένη Γάτα ΤΟΥ ΤΕΝΕΣΊ ΟΥΊΛΙΑΜΣ φωτό: ηλίας χατζάκης

φωτό: mike rafail

σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου ενορχηστρώσεις: Γιώργος Ανδρέου Πρεμιέρα: 15/12

154

Η απόκρυψη της αλήθειας, η υποκρισία, η απληστία, η πατριαρχία, η ανάγκη για έλεγχο και εξουσία, η ομοφοβία, είναι ορισμένα από τα θέματα που θίγει το κείμενο του Τενεσί Ουίλιαμς. Στο έργο συναντούμε τα πρόσωπα εκείνα που επιθυμούν, που διεκδικούν, που κυριαρχούν αλλά και εκείνα που αφήνονται έρμαια, να τα παρασύρει η ζωή. μετάφραση - σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας Πρεμιέρα: 1/12

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 79

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

OKT 23

O Λούλης ταξιδεύει στην Αρχαία Ελλάδα

156

Tο παιδικό θεατρικό έργο της Ρένας Σιγάλα, Ο Λούλης ταξιδεύει στην Αρχαία Ελλάδα, ανεβαίνει για μικρούς και μεγάλους στη σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη. Η Ρένα Σιγάλα γεννήθηκε και ζει στο Περιστέρι. Είναι παιδί των δυτικών προαστίων και, φυσικά, τα αγαπάει ιδιαίτερα. Οι εικόνες που αποτυπώνει στα έργα της είναι επηρεασμένες από τον τόπο όπου ζει, εικόνες με λουλούδια, παιδιά, χρώματα, αισιοδοξία. Φύσει και θέσει υπεραισιόδοξη , αντλεί δύναμη και όρεξη να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο από τα πέντε παιδιά της. Με μουσικές σπουδές, η πορεία της χαράχτηκε μέσα από τη μουσική και την τέχνη. Η ανάγκη έκφρασης και μοιράσματος ιδεών αποτυπώνεται στα παιδικά βιβλία της. Μια σειρά από περιπέτειες ενός χαρταετού, του Λούλη, ο οποίος αναζητά ελευθερία, ταξίδια και φίλους, όπως όλοι μας. Το βιβλίο της, Λούλης ο χαρούμενος χαρταετός, επανακυκλοφορεί έπειτα από 18 χρόνια με νέα εικονογράφηση του ταλαντούχου σκιτσογράφου Φώτη Φωτίου από τις εκδόσεις ΕΝΤΥΠΟΙΣ. Με το θεατρικό της έργο, Ο Λούλης ταξιδεύει στην Αρχαία Ελλάδα, ονειρεύεται να ταξιδέψουν οι ήρωές της σε όλον τον κόσμο, δίνοντας στα παιδιά χαρά, αγάπη για τη ζωή και τη φύση και μηνύματα που θα συμβάλουν στη δημιουργία ενός κόσμου όπου αξίζει να ζει κανείς! σκηνοθεσία: Χρήστος Κάλλοου μουσική: Άκης Μελλής χορογραφίες: Γιώργος Καραλόπουλος επιμελεια σκηνικων: Ξένια Κουβαρά παίζουν με σειρά εμφάνισης: Δανάη Νεονάκη, Αρετή Τσιαμπόκαλου, Αντώνης Σανιάνος, Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου, Βαγγέλης Καλλόου

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ

Οι 12 ένορκοι

157 Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8-12, Αθήνα (μετρό Κεραμεικός) 210 3428650 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ. 21:30 & Κυρ. 18.00

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ

80 lifo – 26.10.23

Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8-12 210 3428650 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάβ. 16:30 Από τις 4/11 και για 13 παραστάσεις

Οι 12 ένορκοι για 9η χρονιά μετατρέπουν το θέατρο Αλκμήνη σε δικαστικό μέγαρο, φέρνοντας τους θεατές αντιμέτωπους με τη συνείδησή τους. Η παράσταση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, που βασίζεται στο έργο 12 Angry Men του Reginald Rose, έχει αποσπάσει το βραβείο κοινού All4Fun και βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Μεταφραστών. Πολύτιμες προσθήκες στον φετινό θίασο οι ηθοποιοί Πίτερ Ραντλ και Αντώνης Βαρθαλίτης. Στη Νέα Υόρκη του 1957 ένα αλλοδαπό αγόρι 16 χρόνων κατηγορείται για πατροκτονία. Η ζωή του βρίσκεται στα χέρια 12 ενόρκων οι οποίοι θα αποφασίσουν αν είναι ένοχο ή όχι και η απόφασή τους θα πρέπει να είναι ομόφωνη. Στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος βρεθεί ένοχος, η θανατική ποινή είναι υποχρεωτική. Οι 12 άντρες, κλειδωμένοι σ’ ένα μικρό δωμάτιο, άλλοτε συγκρούονται κι άλλοτε ταυτίζονται, αντικατοπτρίζοντας τις προκαταλήψεις της κοινωνίας μέσα από 12 πεντακάθαρα ψυχογραφήματα που ξετυλίγονται βίαια μπροστά στα μάτια του θεατή. Όπως σημειώνει η σκηνοθέτης: «Το έργο του Reginald Rose συνεχίζει να στέκεται, δυστυχώς, επίκαιρο, μαχόμενο υπέρ της ελευθερίας. Υπέρ της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας της σκέψης, της ελευθερίας της ίδιας μας της ύπαρξης που πασχίζει να κρατηθεί ζωντανή». κείμενο: Reginald Rose μετάφραση - σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, Νότης Παρασκευόπουλος σκηνικά: David Negrin κοστούμια: Κική Μήλιου πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου παίζουν (αλφαβητικά): Αντώνης Βαρθαλίτης, Τάσος Γιαννόπουλος, Δημήτρης Δεγαΐτης, Μάνος Ζαχαράκος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Κωνσταντίνος Μπάζας, Παντελής Παπαδόπουλος, Τάσος Παπαδόπουλος, Πίτερ Ραντλ, Ορέστης Τρίκας, Βασίλης Φακανάς Στον ρόλο του φύλακα o Αλέξης Σταυριανός Τη φωνή της για τις ανάγκες της παράστασης χαρίζει η Νένα Μεντή

ΠΑΡΑΓΩΓΈΣ ΤΗΣ KART PRODUCTIONS

ΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΆΡΝΤΑ ΆΛΜΠΑ ΚΑΛΆ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ, ΑΓΑΠΗΤΈ ΜΟΥ ΤΣΆΡΛΥ φωτό: ρούλα ρέβη

Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα Μετά την πολύ επιτυχημένη Αντιγόνη του Ανούιγ, η Μαρία Πρωτόπαππα επιστρέφει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης με ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, το τελευταίο έργο του Ισπανού συγγραφέα και ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα.

158

Μια αυταρχική χήρα, μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της, επιβάλλει στις πέντε κόρες της οκτώ χρόνια πένθους και εγκλεισμού. Εκείνες απεγνωσμένα αντιδρούν, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, και με αφορμή έναν νέο άντρα, ο οποίος για άλλην είναι εραστής, για άλλη μνηστήρας και για άλλη φαντασίωση, η ανάγκη για ζωή φουσκώνει, εκρήγνυται και ο θάνατος ξαναχτυπάει το σπίτι, για να το πνίξει σε δεύτερο κύμα πένθους.

Πεσμαζόγλου 5, 210 3222760 Πρεμιέρα: 19/1/24

Ο Λόρκα, παρότι «προνομιούχος» ταξικά, δυσανασχετεί με τη φτώχεια, την πείνα, την κοινωνική αδικία, την πολιτική αστάθεια και τα παρελκόμενά της. Με το ιδιαίτερο βλέμμα του οδηγεί τους θεατές σε μια γωνιά του κόσμου, σε μια άγονη γη, μια άνυδρη άκρη του, όπου τοποθετεί τον μεγεθυντικό και ποιητικό του φακό πάνω από ένα «σπίτι», έναν συμβολικό τόπο, μέσα στον οποίο βράζει κυριολεκτικά η κλεμμένη ελευθερία και αξιοπρέπεια των γυναικών της εποχής του, και όχι μόνο, νιώθοντας ο ίδιος φρίκη για τον τρόπο αντιμετώπισής τους.

ΘΈΑΤΡΟ ΤΈΧΝΗΣ ΚΑΡΌΛΟΥ ΚΟΥΝ – ΥΠΌΓΕΙΟ

σκηνοθεσία - απόδοση κειμένου: Μαρία Πρωτόπαππα σκηνικά - κοστούμια: Εύα Νάθενα μουσική: Φώτης Σιώτας κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα παίζουν: Χρήστος Στέργιογλου, Άννα Καλαϊτζίδου, Ευγενία Αποστόλου, Κατερίνα Φωτιάδη, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, Δημήτρης Μαργαρίτης, Ελένη Σπετσιώτη

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Υπόγειο

Συμπαραγωγή Kart Productions - Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

φωτό: μαριλένα αναστασιάδου

Καλά Χριστούγεννα, ΘΈΑΤΡΟ ΣΤΑΘΜΌΣ αγαπητέ μου Τσάρλυ Θέατρο Σταθμός Βίκτωρος Ουγκό 55 210 5230267

19/12/23-13/1/24

Το έργο της Σοφιάννας Θεοφάνους που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού/Εφηβικού Έργου το 2022 παρουσιάζεται για λίγες παραστάσεις στο Θέατρο Σταθμός, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Βασισμένο σε πραγματικές ιστορίες ασυνόδευτων προσφύγων που επεξεργάστηκε ένα workshop το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μικρό Εθνικό την περίοδο 2018-2019, το έργο μιλά για την προσπάθεια συνάντησης δύο εφήβων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού, με έναν τοίχο να τους εμποδίζει και να τους αναγκάζει να εκμυστηρευθούν τις προσωπικές τους αγωνίες και ανάγκες χωρίς να μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον. παίζουν ο Πανάγος Ιωακείμ και η Ζωή Μυλωνά. Συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας.

159

ΘΕΑΤΡΟ

26.10.23 – lifo 81

ΑΦ ΙΕ ΡΩ ΜΑ

160

ΤΟΥ ΕΡΊΚ ΕΜΑΝΟΥΈΛ-ΣΜΙΤ

φωτο: ndp / thomas daskalakis

OKT 23

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ

Ο Επισκέπτης

Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8-12, Αθήνα (μετρό Κεραμεικός) 210 3428650 Κάθε Τρίτη στις 21:00

Αντίο, Μαμά

Η εταιρεία Robin 4 Arts παρουσιάζει για πρώτη φορά τη θεατρική διασκευή του νέου έργου Αντίο, Μαμά της Τάνιας Χαροκόπου σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Λοϊζίδη. Η Αφροδίτη είναι μητέρα και πατέρας μαζί. Μια απρόσμενη αποκάλυψη του γιου της έρχεται να ταράξει την καθημερινότητά της. Φόβος, αμηχανία, ανησυχία, απογοήτευση, λύπη, έκπληξη, θυμός, πανικός θα την κυριεύσουν. Υπάρχει λύση στο αδιέξοδο; Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το έργο ξεγυμνώνει μια αλήθεια που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα όλων μας. Η Μαρία Παπαλάμπρου σε μια εξαιρετική, συγκινητική εκ βαθέων ερμηνεία, φέρνει στη σκηνή ένα έργο για την αγάπη και τη συγχώρεση.

κείμενο: Τάνια Χαροκόπου σκηνοθεσία - σκηνογραφική επιμέλεια: Λεωνίδας Λοϊζίδης πρωτότυπη μουσική σύνθεση Βασίλης Βασιλειάδης σχεδιασμός φωτισμού: Κώστας Αγγέλου, NoDARK βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Βαρελίδης ερμηνεία: Μαρία Παπαλάμπρου

Χασάπης

ΊΔΡΥΜΑ ΜΙΧΆΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΆΝΝΗΣ Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης Πειραιώς 206, Ταύρος 2103418550 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 18:30, Πέμ.-Παρ. 21:00, Σάβ. 18:30 & 21:00

161

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του την περσινή σεζόν, με διαρκή sold out, ο Επισκέπτης του Ερίκ Eμανουέλ-Σμιτ επιστρέφει για 2η χρονιά στο θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια. Ο Επισκέπτης είναι ένα έργο δυνατό, με διαλόγους αιχμηρούς και ερμηνείες εξαιρετικές που καθηλώνουν τον θεατή. Μυθοπλασία και αληθινά γεγονότα από τη ζωή του Φρόιντ, του πατέρα της ψυχανάλυσης, υπαρξιακά ζητήματα, ιδέες και αναζητήσεις συνθέτουν τον κεντρικό κορμό του έργου, το οποίο αναζητά τα μυστήρια της ζωής, αλλά και τα μεγάλα ιδεολογικά και μεταφυσικά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας σκηνογράφος - ενδυματολόγος: Πολυτίμη Μαχαίρα μετάφραση: Σωτήρης Τσαφούλιας – Αντώνης Γαλέος μουσική σύνθεση: Θοδωρής Οικονόμου σχεδιασμός φωτισμών: Σωτήρης Τσαφούλιας - Έλενα Πετροπούλου παίζουν: Μάνος Βακούσης, Φώτης Θωμαΐδης, Δημήτρης Παπαδάτος, Μαρία Παπαλάμπρου

Ελάτε να πιούμε έναν καφέ ΜΙΚΡΌΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΌΣ Η πολυαναμενόμενη παράσταση του Πιέρο Κιάρα έρχεται στον Μικρό Κεραμεικό από Τετάρτη 29 Νοεμβρίου σε σκηνοθεσία Νίκου Καρδώνη. Το έργο είναι διασκευή της νουβέλας La spartizione που δημοσιεύτηκε το 1964 και ασχολείται με τη σχέση ενός αρχιληξίαρχου με τρεις ανύπαντρες αδελφές, σε μια επαρχιακή πόλη στη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Με αφορμή μια απλή πρόσκληση για καφέ στο «άβατο» των τριών αυτών αδελφών, απρόβλεπτες εξελίξεις και συνεχείς ανατροπές, με πολύτιμα όπλα το ακραίο, σε όρια φάρσας, χιούμορ, τη μουσική και τη χορικότητα, οδηγούν τους ήρωες σε πραγματικά οριακές καταστάσεις.

ΘΈΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ Θέατρο Αλκμήνη Αλκμήνης 8-12 210 3428650 Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετ. 21:30 Έως 17 Ιανουαρίου 2024

162 82 lifo – 26.10.23

Το θεατρικό έργο του Καναδού συγγραφέα Νικολά Μπιγιόν, Χασάπης, ανεβαίνει για 2η σεζόν και για 14 μόνο παραστάσεις στο θέατρο Αλκμήνη, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Νίκου Σκουλά. Σε ένα αστυνομικό τμήμα στο Τορόντο ένας επιθεωρητής, ένας δικηγόρος πνευματικών δικαιωμάτων και μια διερμηνέας αναζητούν την ταυτότητα ενός ταλαιπωρημένου –μοιάζει με άστεγο– 65άρη άντρα που κάποιοι τον παράτησαν, ντυμένο με στρατιωτική στολή, έναν σκούφο του Άι-Βασίλη και έναν γάντζο του χασάπη στον λαιμό. Η εξέλιξη και οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων με απροσδόκητο αποτέλεσμα. μετάφραση - σκηνοθεσία: Νίκος Σκουλάς μουσική (πρωτότυπη σύνθεση): Ανδρέας Γαλανόπουλος σκηνικά: Θάλεια Ξενάκη κοστούμια: Βάσω Τσίκου παίζουν: Έλια Βεργανελάκη, Λουκάς Κούτρας, Νίκος Σκουλάς, Ερικαίτη Σταύρακα, Ορέστης Τουλιάτος

163

Μικρός Κεραμεικός Ευμολπιδών 13 6982 121385 Μέρες παραστάσεων: Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή

σκηνοθεσία: Νίκος Καρδώνης μετάφραση: Αντώνης Γαλέος διασκευή: Marco Filatori σκηνικά - κοστούμια - επιμέλεια κίνησης: Σταύρος Λίτινας μουσική: Χάρης Μπότσης στίχοι τραγουδιών: Βασίλης Ανδρέου παίζουν: Μαίρη Σαουσοπούλου, Άννα Κουτσαφτίκη, Ντόρα Ζαχαροπούλου, Δημήτρης Καλαντζής, Χάρης Φλέουρας, Νάσος Φρίγγης, Λούλα Τριανταφύλλου

788

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

The Callas – Strange Fruits στην γκαλερί Δύο Χωριά Λίγο καιρό μετά τη μουσειακή έκθεσή τους στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το εικαστικό δίδυμο The Callas (οι αδελφοί Λάκης & Άρης Ιωνάς) γιορτάζει την έναρξη της εκπροσώπησής τους από την γκαλερί Δύο Χωριά με την έκθεση «Strange Fruits» – ο τίτλος της αποτελεί σαφή αναφορά στον αντιρατσιστικό ύμνο «Strange Fruit» της Billie Holiday. Σε αυτή την έκθεση οι Έλληνες πρωτοπόροι του DIY αναδεικνύουν τις ποικιλόμορφες εικαστικές πρακτικές τους, οι οποίες ακροβατούν ανάμεσα σε εγκατάσταση, ζωγραφική, γλυπτική και κεντητόταπισερί.

1/11-6/1/24, Δύο Χωριά Ακρόπολη, Λεμπέση 5-7 & Πορίνου 16, Δευτ.-Παρ. 11:00-19:00, Σάβ. 11:00-18:00

84

THE WEEK Όσα ξεκινάνε αυτή την εβδομάδα

86

ΣΙΝΕΜΑ Οι νέες ταινίες της εβδομάδας

88

ΒΙΒΛΙΟ «Τύχη»: Γιατί επιστρέφουμε σήμερα στον Κόνραντ

89

dio horia gallery, the callas (lakis & aris ionas) under the rainbow, 2023, embroidered tapestry, 170x120 cm

ΒΙΒΛΙΟ Ο Κινγκ Κονγκ ακούει Μπαχ

90

ΜΟΥΣΙΚΗ Pagan: Παραδοσιακή, διονυσιακή μουσική για τους millennials και τη γενιά Ζ

26.10.23 – lifo 83

the week

5 MOYΣΙΚΗ The Blessed Madonna

H underground super star της house σκηνής Βρετανίδα DJ, που πρόσφατα συνεργάστηκε με την Dua Lipa, Blessed Madonna, θα παίξει live μουσική στον ιστορικό χώρο του Ωδείου Αθηνών. Το πάρτι θα ανοίξουν με δύο εξίσου πολυαναμενόμενα sets η εξαιρετικά δραστήρια, ελληνικής καταγωγής DJ Polyxene και ηλεκτρονική παραγωγός Marie Montexier.

29/10, Ωδείο Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β 17, 16:30, είσοδος από 17 ευρώ

6 ΘΕΑΤΡΟ «Ναπάλμ Χάσταγκ Φάμιλι» STOEP TH S PR ES

ΜΟΥΣΙΚΗ Ταξίδι στον 20ό αιώνα στο Ωδείο Αθηνών

26 οκ τω β ρ ιου 1 νο ε μ β ρ ιου 2 0 23

1 ΘΕΑΤΡΟ «Ο ιμπρεσάριος από τη Σμύρνη» Έργο γραμμένο το 1757, όπου ο πλούσιος έμπορος Αλή σκοπεύει να συστήσει την τέχνη της όπερας στη Σμύρνη και απευθύνεται σε δύο ατζέντηδες, προκειμένου να τον βοηθήσουν να οργανώσει τον θίασό του. Ο ίδιος έλκεται από τρεις σοπράνο, αλλά οι διαρκείς αψιμαχίες τους για το ποια θα είναι η πριμαντόνα του θιάσου και οι αλλοπρόσαλλες απαιτήσεις όλων των εμπλεκομένων τον κάνουν να ξανασκεφτεί την απόφασή του.

26/10-7/1/24, Εθνικό Θέατρο, Κτίριο Τσίλερ, Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, είσοδος από 10 ευρώ

τικά στη δημιουργία του νέου τους δίσκου. Μαζί τους στο live στο Arch το πενταμελές συγκρότημα από την Κρήτη, Gemma, το οποίο δημιουργούν ένα κράμα ηλεκτρονικής μουσικής συνυφασμένης με τη ροκ και την παράδοση, αλλά και οι Babuska, με τους μεθυστικούς afro, latin και βαλκανικούς ήχους τους.

27/10, Arch, Ελασιδιών 6, 21:00, είσοδος από 13 ευρώ

4 ΠΑΡΤΙ POWER DANCE CLUB xx Steffi x SMUT

2 MΟΥΣΙΚΗ Pagan live στο Κύτταρο Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα σχήματα της περασμένης χρονιάς επιστρέφει στο Κύτταρο για ένα ηλεκτρισμένο, διονυσιακό live. Η θεατρική μάγισσα της «προοδευτικής έθνικ» μουσικής και frontwoman του συγκροτήματος Έβελυν Ασουάντ υπόσχεται μια μυσταγωγική βραδιά, εκεί όπου ο έρωτας συναντά τον θάνατο και η αρχή το τέλος.

απο τon ίωνa καλλιμάνη

84 lifo – 26.10.23

Με ένα πειραματικό 12ωρο μουσικό meltdown οι αντικαθεστωτικοί Fundracrar αποχαιρετούν για λίγο το αθηναϊκό κοινό ώστε να αφοσιωθούν ολοκληρω-

Τι συμβαίνει στην «αγία ελληνική οικογένεια» την ημέρα της επετείου γάμου των γονιών, όταν κάποιοι γιορτάζουν, ενώ κάποιοι άλλοι εύχονται να μην είχε υπάρξει ποτέ; Ποιο λήμμα της εγκυκλοπαίδειας γράφει για την υγεία της γιαγιάς; Γιατί ένας πλανόδιος παλιατζής επιμένει να διαλαλεί την πραμάτεια του έξω από την πόρτα ενός παραδοσιακού σπιτιού; Η παράσταση Ναπάλμ Χάσταγκ Φάμιλι: Μια οικογενειακή ιλαροτραγωδία σε σκηνοθεσία του Πάνου Κούγια είναι ο απολογισμός ακριβώς της ημέρας επετείου γάμου των γονιών. Με άξονα τρία γεύματα γύρω από ένα τραπέζι αναπαρίσταται η πραγματικότητα της ελληνικής οικογενειακής συνθήκης. Η ρουτίνα της, οι βίαιοι μηχανισμοί, τα μυστικά και οι κόκκινες λέξεις που τη διατρέχουν.

30/10-28/11, Red Jasper Cabaret Theatre, Κεφαλληνίας 18, 21:00, είσοδος από 10 ευρώ

7 AΝΑΓΝΩΣΕΙΣ Ο Νίκος Κουρής διαβάζει την «Ιογενή Πνευμονία» του Ζήσιμου Λορεντζάτου

27/10, Ωδείο Αθηνών, Βασ. Γεωργίου Β 17, 20:30, είσοδος από 8 ευρώ

27/10, Κύτταρο Live club, Ηπείρου 48 & Αχαρνών, οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00, είσοδος 12 ευρώ

3 ΜΟΥΣΙΚΗ Fundracrar and friends live στο Arch

Η συνεργασία της Φιλαρμόνιας Ορχήστρας Αθηνών με το Ωδείο, που εγκαινιάστηκε στα τέλη του 2022, ξεκινά το φετινό της μουσικό πρόγραμμα με δύο έργα σημαντικών Ελλήνων συνθετών, του εν ζωή Δημήτρη Τερζάκη και του Πέτρου Πετρίδη (18921977). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει, επίσης, ένα έργο του Γάλλου συνθέτη Darius Milhaud, το Κοντσέρτο για Βιολοντσέλο αρ. 1 με σολίστ τον Γιάννη Τσιτσελίκη και την 4η Συμφωνία του Honegger «Deliciae Basilenses». Στο πόντιουμ θα ανέβει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμόνιας, διακεκριμένος και διεθνούς φήμης αρχιμουσικός, Βύρων Φιδετζής.

Η θρυλική resident του Berghain Panorama Bar, DJ Steffi Dolly Klakson, η οποία από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 αφήνει το στίγμα της στην underground dance σκηνή, παρουσιάζει το πρώτο της live set στην Αθήνα την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου.

27/10, Smut Athens, Βατσαξή 4, 23:59, είσοδος από 15 ευρώ

Στο πλαίσιο της σειράς θεατρικών αναλογίων Παραβάσεις/Αναγνώσεις που διοργανώνει το ΚΠΙΣΝ,

ο Νίκος Κουρής συνεργάζεται με τον Μάριο Μπανούσι και διαβάζει την Ιογενή Πνευμονία, το μοναδικό αφήγημα που έγραψε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος. Στο σύντομο κείμενό του, αν και απέφευγε συνειδητά τις αυτοαναφορικές εξομολογήσεις, μιλά σε τρίτο πρόσωπο για τη μοναξιά του αρρώστου και για την περιπέτεια υγείας που έζησε τον Αύγουστο του 1981, η οποία άρχισε στην Κεφαλονιά και συνεχίστηκε στην Αθήνα με τη νοσηλεία του στο νοσοκομείο «Σωτηρία», έχοντας διαγνωστεί με ιογενή πνευμονία. Αυτό το σπάνιo –και χαμένο μέχρι σχετικά πρόσφατα– πεζό του φαίνεται πως δουλεύτηκε επανειλημμένα από τον κορυφαίο δοκιμιογράφο, κριτικό, ποιητή και μεταφραστή, αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία στη νοηματική.

27/10-17/12, θέατρο Πόρτα, Μεσογείων 59, είσοδος από 15 ευρώ

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

9 MΟΥΣΙΚΗ Ο Setaoc Mass live στο six d.o.g.s Το Fεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει στην Αθήνα Το 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ταξιδεύει στην Αθήνα, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, όπου θα προβληθούν όλες οι ταινίες του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος του 46ου DISFF, καθώς και οι βραβευμένες ταινίες του Εθνικού Σπουδαστικού Τμήματος, ενώ τις ίδιες ημέρες θα διεξαχθεί και το Athens Pitching Lab.

29/10, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, 16:00, είσοδος από 8 ευρώ

8 ΘΕΑΤΡΟ «Γέρμα» του Σάιμον Στόουν

Μετά την εξαιρετική του εμφάνιση στο ADD Festival τον περασμένο Μάιο, ο Setaoc Mass, από τα επιδραστικότερα ονόματα της νέας γενιάς της techno

Deos

Ο επιδραστικός συγγραφέας και σκηνοθέτης του καιρού μας, ο Σάιμον Στόουν, εμπνέεται από την κλασική Γέρμα και την ξαναγράφει, μεταφέροντάς τη στο σήμερα. Η Γέρμα του Λόρκα, που πρωτοανέβηκε το 1934 στη Μαδρίτη, πραγματεύεται την αδυναμία μιας γυναίκας να τεκνοποιήσει και πώς αυτή αντιμετωπίζεται σε ένα φτωχό, αγροτικό και συντηρητικό περιβάλλον. Στη σύγχρονη αυτή διασκευή συναντάμε τους ήρωες στο σήμερα, επαγγελματικά επιτυχημένους και πολλά υποσχόμενους. Η γυναίκα είναι δημοσιογράφος και μπλόγκερ με μεγάλο αριθμό ακολούθων, ο άντρας της πετυχη-

και ιδιοκτήτης του label SK_eleven, επιστρέφει στην Αθήνα. Μαζί του οι all time favorite residents του six d.o.g.s, Cirkle & a.metz, παρέα με τον σταθερά ανερχόμενο στην αθηναϊκή techno σκηνή Katra.

μένος επιχειρηματίας. Στην παράσταση σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου πρωταγωνιστεί η Μαρία Κίτσου.

27/10, six d.o.g.s, Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι, 23:59, είσοδος από 5 ευρώ

10 ΜΟΥΣΙΚΗ Η Νεφέλη Φασούλη στον Σταυρό του Νότου Η Νεφέλη Φασούλη παρέα με 5 τολμηρούς μουσικούς της φίλους περνάνε τρεις φθινοπωρινές Πέμπτες στον Σταυρό του Νότου, κουβαλώντας αγαπημένα τραγούδια από τον δίσκο της «Ο κόσμος σου» αλλά και πολλά άλλα λαϊκά και μη.

the week

EKΔΗΛΩΣΕΙΣ

26/10, 9/11, 23/11, Σταυρός του Νότου, Φραντζή & Θαρύπου 35-37, 21:30, είσοδος από 12 ευρώ

26-29/10, Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Αίθουσα 1, Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου 134-136

Ο νέος all-day προορισμός με την πιο επιβλητική θέα στην Αθήνα. Δεν έχει απλώς την καλύτερη θέα, αλλά την κορυφαία. Το Deos δεν χρειάστηκε πολύ καιρό για να κερδίσει τις καρδιές του κοινού, καθώς και μόνο το γεγονός ότι στέκεται επιβλητικά στην κορυφή του υψηλότερου κτιρίου στην Ελλάδα, στον πύργο Απόλλων, πλάι στη στάση μετρό στην Πανόρμου, ήταν αρκετό για να το κάνει γνωστό σε όλους. Πέραν αυτού, όμως, αγαπήθηκε γρήγορα και για την κουζίνα και για τα μοναδικά του κοκτέιλ. Από νωρίς το πρωί το Deos ανοίγει τις πύλες του, προσφέροντάς στο κοινό τη μοναδική θέα της Αθήνας, με έμπειρους baristi να δημιουργούν τον καλύτερο καφέ της πόλης (special blend από την illy), συνδυάζοντάς τον με breakfast ή brunch. Η επιβλητική του θέα αποτελεί το ιδανικό περιβάλλον

ενός επαγγελματικού ραντεβού, προσφέροντας παράλληλα και όλες τις σύγχρονες ανέσεις (high-speed WiFi, wireless chargers για iPhone & Android, παροχή ρεύματος για σύνδεση laptop κ.λπ.). Και μόνο η αίσθηση ότι απολαμβάνεις στιγμές χαλάρωσης και διασκέδασης από τον 24ο και 25ο όροφο, δηλαδή 80 μέτρα από το έδαφος, όπου και απλώνονται οι χώροι του, τους οποίους επιμελήθηκε ο interior designer, Στράτος Χιωτέλης, αναδεικνύει το ξεχωριστό 360ο view του. Στον ίδιο χώρο η νύχτα αναβαθμίζεται, καθώς μπορείς να συνδυάσεις τη θέα με υπέροχες επιλογές από snacks και mini-bites μέχρι γευστικές δημιουργίες της μεσογειακής κουζίνας. Όλα με τη συνοδεία των μοναδικών κοκτέιλ.

Λουίζης Ριανκούρ 64, Αθήνα, 216 0045685, info@deosathens.gr deosathens.gr, Facebook: deosathens, Instagram: deosathens

26.10.23 – lifo 85

Σινεμά

Ένα καλύτερο αύριο IL SOL DELL’AVVENIRE

ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ: Νάνι Μορέτι ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Νάνι Μορέτι, Μαργκερίτα Μπούι, Σίλβιο Ορλάντο, Ματιέ Αμαλρίκ, Μπάρμπορα Μπομπούλοβα

The Killer

ΣΥΝΟΨΗ: Ο Τζιοβάνι, ένας διάσημος Ιταλός σκηνοθέ-

της, πρόκειται να ξεκινήσει τα γυρίσματα της νέας, πολιτικού περιεχομένου ταινίας του. Παράλληλα, ο γάμος του περνάει σοβαρή κρίση, ο συμπαραγωγός του είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και η ταινία κινδυνεύει να ακυρωθεί, ενώ η ταχέως μεταβαλλόμενη κινηματογραφική βιομηχανία δεν του επιτρέπει να υπηρετήσει το σινεμά όπως ξέρει και θέλει εκείνος.

Η νέα ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ είναι ένα νεο-νουάρ θρίλερ που σηματοδοτεί την επιστροφή του Μάικλ Φασμπέντερ. ΣΥΝΟΨΗ: Mετά από μια παραλίγο αποτυχημένη από-

απο toν θοδωρη κουτσογιαννοπουλο

Αριστούργημα Πολύ Καλό Καλό Ικανοποιητικό Μέτριο Κακό

86 lifo – 26.10.23

πειρα δολοφονίας, ένας πληρωμένος εκτελεστής βρίσκεται αντιμέτωπος με τα αφεντικά του αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Α

ναρωτηθήκατε ίσως πού είχε χαθεί ο Μάικλ Φασμπέντερ τα τελευταία πέντε χρόνια; Μετά το ατυχές X-Men με τον Φοίνικα που δεν αναστήθηκε από τις στάχτες του, ασχολήθηκε μόνο με ένα ειδικευμένο ντοκιμαντέρ. Ακολουθώντας τα χνάρια του Στιβ Μακουίν (του Αμερικανού, όχι του Βρετανού σκηνοθέτη του στο Hunger, στο Shame και στο 12 Χρόνια Σκλάβος) και του Πολ Νιούμαν, δοκίμασε τις δυνάμεις του στα αγωνιστικά αυτοκίνητα, «έτρεξε» στο ράλι του Λεμάν, και μάλιστα έβαλε μέσον τον καλό του φίλο Πάτρικ Ντέμπσι να του κανονίσει μια θέση στην ομάδα της Πόρσε. Γνωρίζει πως ποτέ του δεν θα γίνει επαγγελματίας οδηγός ταχύτητας, αλλά τουλάχιστον, και για ένα χρονικό διάστημα διόλου ευκαταφρόνητο, ακολούθησε το πάθος του, και το έζησε. Και όπως δήλωσε, ένιωσε στρες και νευρικότητα. Στοιχηματίζω πως η πολυετής εμπειρία δεν στάθηκε μόνο διάλειμμα στη μέχρι τότε busy καριέρα του και δεν εξανεμίστηκε σε σχέση με την κύρια ασχολία του. Στο The Killer ο Φασμπέντερ υποδύεται έναν επαγγελματία δολοφόνο, μοναχικό και ασκητικό, απορροφημένο από τη δουλειά του, που στην προκειμένη περίπτωση είναι να βγάλει από τη μέση έναν άνδρα αγνώστων σε μας στοιχείων, πυροβολώντας τον από το παράθυρο ενός κτιρίου στο Παρίσι, σε μια αποστολή που πηγαίνει λάθος από έναν λάθος υπολογισμό κατά ένα δέκατο του δευτερολέπτου, παρά τον μεθοδικό του σχεδιασμό που προέβλεπε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Κι αν έμαθε κάτι από τη σύντομη θητεία του στις στενόχωρες βολίδες, είναι η προσήλωση και η ακρίβεια, οι δυο άχαρες αρετές που εξαργυρώνονται σε αθόρυβη δόξα για έναν απρόσωπο killer, όπως ο πρωταγωνιστής στη σπαρτιάτικη, δραματική, σαμουράι περιπέτεια του Ντέιβιντ Φίντσερ. Make or break, στην κόψη του ξυραφιού: το στοίχημα του Αμερικανού σκηνοθέτη προφανώς είναι να μας παρασύρει σε μια παράδοξη εξίσωση της γνώσης με τον θάνατο. Ο ανώνυμος μη-ήρωας του Φασμπέντερ γίνεται κατά τι σοφότερος με τις τελευταίες αντιδράσεις των θυμάτων του – δέχεται τα λόγια τους σαν κέρματα στον άδειο κουμπαρά των συναισθημάτων του. Είναι εθιστική η διαδικασία, ποτέ όμως δεν μοιάζει με videogame – ο Φίντσερ κρατά τη δράση λιτή και χαμηλή, προτιμά τη γυάλινη

μελαγχολία που μεταδίδουν τα ορθάνοιχτα μάτια του Φασμπέντερ. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει στις μεγάλες οθόνες μετά το υπέροχο Mank (αν και η πανδημία είχε στερήσει την γκράντε απόλαυση απ’ τους περισσότερους θεατές), και πάλι για λογαριασμό του Netflix, φέρνοντας μαζί του τους πιστούς συνεργάτες του, τον Έρικ Μέσερσμιντ στη φωτογραφία, τον Κερκ Μπάξτερ στο μοντάζ και τους Ρέζνορ και Ρος στο μουσικό σκορ και σχεδιασμό, όλους βραβευμένους με Όσκαρ για δικές του ταινίες. Το αποτέλεσμα είναι σφιχτό και ρέον, με τον Φασμπέντερ να μετακινείται σε πόλεις του κόσμου με ψευδώνυμα και να ελίσσεται σαν σκιά, να ελέγχει τους παλμούς του για να αποφύγει τη σύγχυση και κυρίως να επαναλαμβάνει σαν προσευχή φράσεις όπως «μην ξεφεύγεις από τον στόχο που σε πληρώνει» και «η συμπάθεια είναι αδυναμία», που τον επαναφέρουν στον σκοπό του. Οι συνήθειές του καταντούν ψυχαναγκαστικές, από τη γιόγκα και τα μπιφτεκάκια χωρίς τα ψωμάκια από τα McDonald’s για τα απαραίτητα 10 γραμμάρια πρωτεΐνης ως τη μόνιμη συνοδεία της μουσικής των Smiths στα ακουστικά του. Εκτός από την ενδιαφέρουσα επιλογή του αγγλικού συγκροτήματος λόγω της κιθαριστικής τους μονοτονίας (που δεν αποσπά την προσοχή), ιδιαίτερα εύστοχη είναι η χρήση του τραγουδιού τους «How soon is now», γιατί αντανακλά το ελάχιστο χρονικό περιθώριο όχι μόνο της εκτέλεσης αλλά και της σχεδόν αυτόματης σκέψης που απαιτεί η «δουλειά». Το Killer είναι ένα αναμενόμενα τεχνικά τέλειο πορτρέτο μιας ζωντανής απειλής και στρέφει τη δράση εσωτερικά, αντί να αναλωθεί σε μια σειρά από προφανή εκρηκτικά περιστατικά. Δραματικά, επιχειρεί να κινηθεί προς μια πιο ανθρώπινη και αδιόρατα συναισθηματική κατεύθυνση, όταν μετά την αποτυχημένη αρχική αποστολή δυο εντολοδόχοι εκτελεστές κινούνται εναντίον οικείου του προσώπου, αλλά το θέμα και το στόρι είναι μόνο ο μυστηριώδους ψυχισμού φονιάς σε μια απονενοημένη διαδρομή με εκδικητική χροιά και bonus το αν θα καταφέρει να χτυπάει από πλεονεκτική θέση. Ωστόσο, η ταινία φαντάζει υποσύνολο των δυνατοτήτων του Φίντσερ, ο οποίος ενδεχομένως να μη βρίσκεται σε φάση οράματος και ρίσκου, μετά το Mank και το Mindhunter, αν και από ότι βλέπουμε, το Netflix δεν το εγκαταλείπει.

VILLAGE RENTI 3,12,15-VILLAGE MALL 3,6,11-VILLAGE PAGRATI 2-VILLAGE AG.DIMITRIOS 4-ΝΙΡΒΑΝΑ CINEMAX 1-ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 1,2-ΝΑΝΑ CINEMAX 3-ΑΕΛΛΩ CINEMAX 1 -ΑΒΑΝΑ-WEST CITY 1-ΙΝΤΕΑΛΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ-ΣΠΟΡΤΙΓΚ 2-ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 2-ΑΘΗΝΑ 2

INFO THE KILLER ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ:

Ντέιβιντ Φίντσερ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟYΝ:

Μάικλ Φασμπέντερ, Τίλντα Σουίντον

Ο Μορέτι διακόπτει το σερί των δραματικών ταινιών του για να επιστρέψει στο σκωπτικά αυτοβιογραφικό ύφος της πρώτης του, και πιο ευδιάκριτα γουντιαλενικής φάσης, με τη διαφορά πως ο Ιταλός κάτοχος του Χρυσού Φοίνικα παραμένει πικρόχολος στη σάτιρά του αλλά και σκληρός με τον εαυτό του, όταν το βρίσκει απολύτως απαραίτητο. Στο Ένα καλύτερο αύριο, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του πρόσφατου Φεστιβάλ Καννών, υποδύεται τον Τζιοβάνι –που είναι και το αληθινό βαφτιστικό του όνομα–, έναν μεσήλικο σκηνοθέτη που ψάχνει τον Ήλιο του Μέλλοντος, αναπολώντας με τρόμο και δέος το παρελθόν, και είναι ακόμη απαρηγόρητος που το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας του δεν κατάφερε να αποκοπεί επιτυχώς από το αντίστοιχο της Σοβιετικής Ένωσης ήδη από το 1956 και την καταστολή της εξέγερσης στην Βουδαπέστη. Θέλει να γυρίσει μια ταινία για το χαμένο κομμουνιστικό ιδεώδες και ψάχνει χρήματα. Η στιγμή που τα ζητά από το τοπικό παράρτημα του Netflix έχει πολλή πλάκα – υποχρεώνεται σε κριτική από τους νεοβάρβαρους για το πόσες what the fuck στιγμές περιλαμβάνει το σενάριο! Η βουβή ταπείνωσή του συνεχίζεται, καθώς η γυναίκα του (η Μαργκερίτα Μπούι, η Τζουλιέτα των δικών του πνευμάτων και πραγματική του σύζυγος) βγάζει τα προς το ζην ως παραγωγός μιας υποταραντινικής, βίαιης περιπέτειας, και ο Τζιοβάνι βαδίζει προς μια γενικότερη δυσανεξία, από την εξέλιξη της ταινίας του μέχρι τα τσόκαρα των γυναικών που δεν αντέχει να βλέπει. Πιο αυτοαναφορικός, γεμάτος σινεφίλ και μουσικές σφήνες, λιγότερο αποσπασματικός από τη σκετς κατασκευή του Caro Diario, αν και μοιραία λιγότερο φρέσκος στις ιδέες και την παρατήρηση, ο Μορέτι εντάσσει τον ωριμότερο εαυτό του, ή την πειστική παραλλαγή του αληθινού Νάνι, σε μια πιο γκρινιάρικη, δυσπροσάρμοστη, ράθυμη περσόνα των «τρεχάτων» καιρών μας. Ως νευρωτικός ουδέποτε υπήρξε εξίσου συμπαθής με τον νεαρό Γούντι Άλεν, αλλά με την επίμονη και μυαλωμένη επιχειρηματολογία του κέρδιζε σε βάθος. Μισό αιώνα πριν ξεκίνησε με μια μικρού μήκους, όπου ο αριστερός ήρωας τα τσούγκριζε με το Κόμμα. Τώρα νοσταλγεί αλλά και ελπίζει σε ένα «καλύτερο αύριο» και φέρνει μαζί τους φίλους του, τη Βαλέρια, την Άλμπα και «όλα τα παιδιά» σε μια πανηγυρική παρέλαση ηλιόλουστης κομμουνιστικής ουτοπίας, σκορπίζοντας χαμόγελα αισιοδοξίας ως λαμπρό επίλογο του αδιεξόδου ενός καλλιτέχνη που βλέπει τους καιρούς να τον προσπερνάνε, αλλά δεν λέει να

ΑΤΛΑΝΤΙΣ 1,2-ΒΑΡΚΙΖΑ 2,3 ΘΕΡΙΝΗ-CINERAMA-ΔΑΝΑΟΣ 1,2-ΕΛΛΗ-ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ 1,2-ΤΡΙΑΝΟΝ

Aντίπαλος OPPONENT

ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ: Μιλάντ Αλάμι ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Παϊμάν Μααντί, Μπγιορν Έλ-

γκερντ, Αχμέντ Αμπντουλαχί ΣΥΝΟΨΗ: Ένας πρωταθλητής της πάλης δραπετεύει

με την οικογένειά του από το Ιράν για αδιευκρίνιστους λόγους. Ζώντας πλέον καθημερινά με την αγωνία της απέλασης σε ένα ξενοδοχείο που φιλοξενεί πρόσφυγες στον παγωμένο σουηδικό Βορρά, ο ήρωας αποφασίζει να ξαναγυρίσει επαγγελματικά στην παλαίστρα. Ξεκινώντας με μια θριλερική σκηνή που καταλήγει σε μια έκρηξη βίας, η επίσημη πρόταση της Σουηδίας για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας αφήνει την εντύπωση ενός μεταναστευτικού δράματος ειπωμένου όχι με τη συνήθη συνταγή του κοινωνικού ρεαλισμού αλλά με μια essence έντασης και μυστηρίου. Στην πραγματικότητα, αν και δίνεται χώρος στη μεταναστευτική εμπειρία, άλλη είναι η ατζέντα του έργου, η οποία εξυπηρετείται και από το άθλημα που επιλέχθηκε ως επάγγελμα του ήρωα, εκείνο της ελληνορωμαϊκής πάλης, με τρόπο που δεν κάνει να αποκαλύ-

ψουμε. Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, διαπιστώσαμε ότι η μυστικοπάθεια εξυπηρετεί μεν το μυστήριο, αλλά μάλλον λειτουργεί περισσότερο ως «αντίπαλος» της ταινίας, καθώς η κύρια θεματική της εισάγεται κάπως καθυστερημένα, αν και όχι από το πουθενά, ελαττώνοντας έτσι τον αντίκτυπο του φινάλε της. Πάντως, η τάση της διαφοροποίησης της συνήθους φεστιβαλικής φόρμας με την… παρείσφρηση θριλερικών στοιχείων κατά τη μεταχείριση ανάλογων θεμάτων παραμένει ευπρόσδεκτη – πιστεύουμε ότι θα συμφωνήσουν μαζί μας αρκετοί θεατές.

Aπό τον Γιάννη Βασιλείου ΑΣΤΥ

Πορεία προς τη Ρώμη THE MARCH ON ROME

ΣΚΗΝΟΘΕΣIΑ: Μαρκ Κάζινς

ΣΥΝΟΨΗ: Μια αφήγηση της ανόδου και της πτώσης

του φασισμού στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη τη δεκαετία του 1930. Για να απολαύσεις τα ντοκιμαντέρ του θεωρητικού του κινηματογράφου Μαρκ Κάζινς πρέπει να παραβλέψεις μια εγγενή αδυναμία τους, την επιμονή του να εκτελεί (και) χρέη αφηγητή. Φοβόμαστε ότι

Borghese

υποστεί μοιρολατρικά τις συνέπειες.

η βαριά ιρλανδική προφορά, η μονότονη εκφορά του λόγου και η προβληματική άρθρωση δυσκολεύουν την παρακολούθηση. Αν τα καταφέρεις και σε ενδιαφέρει η ιστορία των εικόνων αλλά και η Ιστορία μέσα από τις εικόνες, σε περιμένουν απρόσμενες αναγνώσεις, διεισδυτική ανάλυση και μια βαθύτερη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του σινεμά, την οποία σε λίγες ταινίες τεκμηρίωσης θα συναντήσεις. Η Πορεία προς τη Ρώμη χωρίζεται σε κεφάλαια και περιγράφει την ιστορία του φασισμού, ξεκινώντας από την πορεία των μελανοχιτώνων προς τη Ρώμη για την κατάληψη της εξουσίας και φτάνοντας μέχρι σήμερα. Ενώ η εξιστόρηση των γεγονότων απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν τα γνωρίζουν, οι παρατηρήσεις του Κάζινς συχνά την προδικάζουν, ενώ δεν αποφεύγονται και γραφικότητες – σκεφτείτε ότι το φιλμ κλείνει με την Άλμπα Ρορβάχερ να τραγουδάει το «Bella Ciao». Από την άλλη, ο Κάζινς καταδεικνύει εύστοχα τον φασισμό της εικόνας, το σινεμά ως όργανο επιθετικής εδραίωσης μιας ιδεολογίας και διαμόρφωσης της «αλήθειας» με τρόπο που να την εξυπηρετεί. Έτσι το ντοκιμαντέρ του γίνεται απαραίτητο, έστω κι αν θα αρκούσε γι’ αυτό η συνδρομή του στην υπενθύμιση των πραγματικών, φρικιαστικών διαστάσεων μιας επικίνδυνης ιδεολογίας. Βλέπεις, ο σύνδεσμός της τελευταίας με αυτές τις διαστάσεις χαλαρώνει όσο αυτή αποδίδεται, καταχρηστικά, ως ορολογία σε απόψεις πιο συντηρητικές ή απλώς διαφορετικές από τις δικές μας.

Σινεμά

ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Aπό τον Γιάννη Βασιλείου ΑΝΔΟΡΑ -ΑΣΤΟΡ

Ιταλικά σάντουιτς και αυθεντικά προϊόντα σε έναν χώρο που θυμίζει μπακάλικο. Το Borghese είναι μια ιδέα που από την αρχή εντυπωσίασε με τον τρόπο που συνδέει τις γεύσεις με το παρελθόν αλλά και την καταγωγή τους: σάντουιτς αλά ιταλικά σε έναν χώρο που θυμίζει παλιό παντοπωλείο –ή ακόμα και salumeria– με συνδυασμούς που απευθύνονται τόσο στους απαιτητικούς γευσιγνώστες όσο και στους καθημερινούς βιαστικούς της πόλης που αναζητούν ένα ποιοτικό street food. Στον χώρο πρωταγωνιστούν τα αυθεντικά ιταλικά προϊόντα –τα αλλαντικά που κρέμονται κλέβουν το βλέμμα–, ενώ στη βιτρίνα θα βρεις μια σειρά από υλικά που κόβονται τη στιγμή της παραγγελίας για να φτιάξουν το σάντουιτς της επιλογής σου (ή για να πάρεις μαζί σου στο σπίτι). Στον κατάλογο θα βρεις περισσότερες από 22 προτάσεις και ακόμα και οι πιο basic συνταγές έχουν αυτό το κάτι που τις κάνει να ξεχωρίζουν (δοκίμασε το σάντουιτς με καπνιστή γαλοπούλα, καπνιστό τυρί, gremolata και φύλλα βασιλικού και θα καταλάβεις τι εννοούμε).

Στην casual ιταλική γευσιγνωσία που προτείνει το Borghese θα λατρέψεις ξανά την κατηγορία σάντουιτς με επιλογές όπως αυτή με gorgonzola, σαλάμι πικάντικο, ανάμεικτα φύλλα σαλάτας και σύκα ή με κατσικίσιο τυρί, πράσινο μήλο κομποτέ, ρόκα και αμύγδαλο φιλέ. Το αρωματικό προζυμένιο ψωμί ωρίμανσης που έρχεται από την Κόρα «κλείνει» ανάμεσα στις φέτες του την παράδοση της ιταλικής κουζίνας – εξαιρετικό το vitello tonnato ή η porchetta. Τα σάντουιτς του Borghese μπορείς να τα απολαύσεις με take away ή delivery μέσω efood, αλλά, αν έχεις χρόνο, αξίζει να καθίσεις σε ένα από τα τραπεζάκια του και να συνδυάσεις ένα ποτήρι κρασί ή ένα απεριτίφ. Σύντομα έρχονται και ζεστά πιάτα της ιταλικής κουζίνας για να έχουμε κάτι να περιμένουμε. Φεύγοντας, μην ξεχάσεις να ψωνίσεις αυθεντικά ζυμαρικά και ιταλικά προϊόντα για να μεταφέρεις στο σπίτι σου λίγη από τη φινέτσα της κουζίνας αυτής.

Αρχελάου 19, Παγκράτι, 210 7250511, Social: borgheseathens

26.10.23 – lifo 87

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Βιβλίο

«Τύχη»: Γιατί επιστρέφουμε σήμερα στον Κόνραντ Η πρόσφατη έκδοση του πιο ευπώλητου βιβλίου του Τζόζεφ Κόνραντ «Η Τύχη» αποδεικνύει, για μία ακόμα φορά, τον επίκαιρο χαρακτήρα του έργου του, φέρνοντας στο φως όλες τις αντιλήψεις του για τη μοίρα και τη σκοτεινή, άγρια φύση του ανθρώπου.

Σ

απο την τινα μανδηλαρα

88 lifo – 26.10.23

ε έναν κόσμο γεμάτο απανωτές συγκρούσεις και πολέμους είναι άπειροι οι λόγοι για να επικαλούμαστε εκ νέου τον Τζόζεφ Κόνραντ. Παρά την ανειλικρίνεια της εποχής του, όπως και της σημερινής, που είναι γεμάτη από ψεύτικες ιδεολογίες και αδιέξοδες θεωρίες, ο Κόνραντ μιλούσε για αλήθειες που έσχιζαν σαν μαχαίρι το υπογάστριο της διανόησης και ως αντιστάθμισμα έβρισκε λέξεις που διατηρούσαν αυτούσιο τον μυστικό τους χαρακτήρα. Γνωρίζοντας με τον τρόπο του Μέλβιλ ότι η ποίηση των ναυτικών είναι η έκφραση του βιωμένου σκότους, πολεμούσε όσο μπορούσε τους παραδεδομένους, κατεστημένους ποιητές και υποτιθέμενους εκφραστές της πνευματικότητας, δίνοντας έμφαση στην καθαρότητα και στην ιεροφαντική αλήθεια (στην Τύχη υπάρχουν ολόκληρες παράγραφοι όπου καταστηλιτεύει τον ποιητή πατέρα του καπετάνιου Άντονι και το σινάφι του). Άλλωστε, επιλέγει σχεδόν πάντα για κεντρικό του ήρωα τον Μάρλοου, έναν μεγάλο κυνικό, επίσης θαλασσοδαρμένο ναυτικό που έχει ταξιδέψει στις άκρες του κόσμου και έχει γνωρίσει τον πόνο, την οδύνη και τον φαρισαϊσμό των ανθρώπων. Όλοι οι ήρωες του Κόνραντ έχουν στοιχεία από τον ίδιο, από τον μοναχικό ναυτικό στον Λόρδο Τζιμ, που φωνάζει «κρεμάστε τις ιδέες», μέχρι τον Κουρτς της Καρδιάς του σκότους, που ουρλιάζει η «η φρίκη! Η φρίκη!» όταν αντιλαμβάνεται πως τίποτα δεν είναι ικανό να απεικονίσει με ακρίβεια τον υπαρξιακό του τρόμο και το μοναχικό του πεπρωμένο. Επομένως, κόντρα στις ιδεολογίες αλλά και στις θεωρίες περί ελεύθερης βούλησης, που ήταν τότε της μόδας στον βρετανικό κόσμο, ο Κόνραντ επέμενε ότι κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τη μοίρα του, γνωρίζοντας ότι η ζωή παραμονεύει στη γωνία, προβάλλοντας διάφορες επιφανειακές επιλογές, όπως οι Σειρήνες στον Οδυσσέα. Ίσως η μόνη πραγματική επιλογή να ήταν ο θάνατος: ο Μάρτιν Ντεκούντ, ο μοναχικός ναυαγός στο έρημο νησί στον Νοστρόμο, δεν χρειάστηκε να περιμένει για να δει τις κακές εκπλήξεις που του επιφύλασσαν η απανθρωπιά και η μοίρα, επιλέγοντας σε αυτό το γεμάτο γαλήνη και ομορφιά τοπίο να στρέψει το περίστροφο προς τον εαυτό του και, σε αντίθεση με τον Κόνραντ που είχε κάνει μια αντίστοιχη απόπειρα, να πετύχει με ακρίβεια τον στόχο. Στο ίδιο μήκος φιλοσοφικού νήματος, η Τύχη, παρά το εξωραϊσμένο τέλος, δεν φέρει τυχαία αυτόν τον ειρωνικό τίτλο, αποκαλύπτοντας τα πολλαπλά αδιέξοδα, παρά τις ευκαιρίες που προκαλεί η τύχη στο γένος των ανθρώπων. Ωστόσο εδώ η βαρβαρότητα φαίνεται στους ανάλγητους εκφραστές της ανώτερης τάξης που μπορούν να θυσιάσουν ανθρώπινες ψυχές στο όνομα των άτεγκτων κανόνων τους. Ένα τέτοιο θύμα μιας ανάλγητης γκουβερνάντας με ευγενική καταγωγή και μιας αστής φεμινίστριας, της κυρίας Φάιν, που έσπευσε να την υιοθετήσει, ενόσω ο τραπεζίτης πατέρας της βρισκόταν στη φυλακή, είναι η έφηβη Φλόρα ντε Μπαράλ. Παρότι δεν ακούμε ποτέ σε πρώ-

το πρόσωπο τον λόγο της, παρά μόνο μέσα από τις αφηγήσεις άλλων, είναι σαφές πως η άτυχη Φλόρα είναι ένα «παθητικό» θύμα της μοίρας, αν και προς το τέλος του βιβλίου είναι αυτή που σέρνει στην άμαξα τον αποφυλακισμένο πατέρα της, επιδιώκοντας την επανασύνδεσή τους. Ωστόσο είναι αφημένη στο έλεος της επιθυμίας των γύρω της και των σχεδίων που ετοιμάζουν γι’ αυτήν, από τις ανάλγητες γυναίκες που την περιστοιχίζουν μέχρι τον πολύ μεγαλύτερο από εκείνη σε ηλικία αδελφό της Φάιν, γιο ενός φημισμένου ποιητή, και τον πλοίαρχο Άντονι, ο οποίος την κλέβει με τους όρους του ιπποτικού μυθιστορήματος, για να την πάρει μαζί του στο γεμάτο εκρηκτικά πλοίο Φερντέιλ, μέχρι τον αδιάφορο πατέρα της και ολόκληρο το πλήρωμα που δεν βλέπει με το καλύτερο μάτι τη γυναικεία παρουσία. Εξαίρεση αποτελεί ο σχεδόν συνομήλικός της ανθυποπλοίαρχος Πάουελ, ο οποίος θα παίξει καταλυτικό ρόλο ως τριταγωνιστής στην εξέλιξη της πλοκής. Από την πλευρά του, ο νεαρός Πάουελ είχε αποδεχτεί ήδη ως θείο δώρο και ως κάλεσμα της μοίρας την ξαφνική ναυτολόγησή του στο πλοίο του Άντονι, όταν τον συνάντησε εντελώς τυχαία στο ναυτιλιακό γραφείο του συνονόματού του, διευθυντή Πάουελ. Καταθέτοντας, μάλιστα, από πρώτο χέρι τη δική του άποψη για όλα όσα έχουν συμβεί μέσα από συνομιλίες σε ένα περίεργο τραπέζι από αυτά που συνηθίζει να στήνει ο Κόνραντ στα βιβλία του, με τον Μάρλοου στον κλασικό ρόλο ενός σκεπτικού και αμφισβητία φιλοσόφου Σωκράτη, ο νεαρός Πάουελ θα φέρει με την εξιστόρησή του τη δυναμική που εκφράζουν, κόντρα στις παγιωμένες αντιλήψεις και την αρτηριοσκληρωτική αίσθηση του χρόνου, τα νιάτα (κάτι που ο Κόνραντ επαναλαμβάνει και στην ομώνυμη νουβέλα του). Αυτά εκπροσωπεί ο Πάουελ ως μοιραίος χαρακτήρας και ως απτή απόδειξη ότι από τα νιάτα απουσιάζουν η δόλια σκέψη και η επικίνδυνη στρατηγική που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ανηλεείς κυνηγούς και θύτες. Γι’ αυτό και όλα όσα συμβαίνουν στη συνέχεια, με το γαϊτανάκι των ιστοριών να περιπλέκονται, με κύρια, ωστόσο, αναφορά το μοιραίο πρόσωπο της δύστυχης Φλόρα ντε Μπαράλ, δεν είναι παρά η απόδειξη ότι ο άνθρωπος, ακόμα και στις καλύτερες κοινωνικές τάξεις, δεν ωριμάζει όταν μεγαλώνει αλλά αλλοτριώνεται, χωρίς να καταφέρνει ποτέ να αντισταθεί στην πιο ουσιαστική του μοίρα, που είναι ο χαρακτήρας του (το γνωστό «ήθος ανθρώπω δαίμων»). Η ιδιοσυγκρασία, την οποία επαναφέρει ο Κόνραντ ως μοιραίο παράγοντα στην Τύχη, είναι που ουσιαστικά διαφεντεύει την πορεία και τις σχέσεις των ανθρώπων και όχι κάποια βαθυστόχαστη απόφαση ή βούληση. Δηλαδή, ενώ οι περισσότεροι έσπευσαν να θεωρήσουν την Τύχη, λόγω του ότι ο Κόνραντ επιλέγει μια γυναίκα για ηρωίδα, κάτι αδιανόητο για συγγραφέα του 19ου αιώνα με εξαίρεση τον Γάλλο Φλομπέρ, ως φεμινιστικό μυθιστόρημα –αν και ο ίδιος αρεσκόταν στον ειρωνικό όρο «γυναικείο»–, είναι εμφανές ότι

joseph conrad Τύχη

Μτφρ.: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος Εκδόσεις Gutenberg Σελ.: 568

χρησιμοποιεί την ηρωίδα του ακριβώς σαν τον Γάλλο ομότεχνό του για να δείξει την καταρράκωση των αξιών της εποχής του. Ο φεμινισμός, στα μάτια ενός συγγραφέα που βλέπει με καχυποψία τις καταιγιστικές αλλαγές που φέρνει ο 20ός αιώνας, μοιάζει όχι με πρόοδο αλλά με αποκλειστική υπόθεση γυναικών οι οποίες απλώς υποπίπτουν στην τυφλότητα της ιδεοληψίας. Αντίστοιχα, οι έννοιες του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης φαντάζουν ως εθελοτυφλία μπροστά στην αλήθεια των δεινών που μαστίζουν την ανθρώπινη φύση. Το πρώτο κινούν ακίνητο είναι η απουσία του λόγου και της ηθικής που κάποτε έκανε ακόμα και τον αγαπημένο του Κόνραντ Σαίξπηρ να αναφωνήσει στον Βασιλιά Λιρ πως δεν θα έφταναν όλοι οι λαοί της γης για να αποκαλύψουν ότι όλα αυτά είναι ένα μάτσο άχρηστες λέξεις. Είναι, μάλιστα, αποκαλυπτικός ο πανούργος τρόπος που ο Κόνραντ χρησιμοποιεί στην Τύχη ένα υποτιθέμενο ρομάντζο, το οποίο ανατρέπει στη συνέχεια, για να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον των αναγνωστών του και για τους μιλήσει, μέσω του Μάρλοου, για τις μυριάδες αυταπάτες που διαφεντεύουν τις ζωές τους. «Το να είσαι γυναίκα αποτελεί τρομερά δύσκολη τέχνη, εφόσον συνίσταται κατά κύριο λόγο στο πάρε δώσε με άντρες» γράφει χαρακτηριστικά. Δεν είναι να απορείς που ήταν το πιο ευπώλητο από τα μυθιστορήματά του, καθώς οι αναγνώστες, με το δόλωμα μιας μελό ιστορίας για μια εγκαταλελειμμένη νέα, έρχονταν αντιμέτωποι με την αποκάλυψη της πιο φριχτής όψης των σχέσεων δύναμης, εκμετάλλευσης και εξουσίας. Οπότε, τι μένει; Η χαρά της αφήγησης και της γλώσσας, αλλιώς, όπως λέει ο ίδιος ο Κόνραντ στο καίριο σημείωμά του, που παρατίθεται στην αρχή του βιβλίου, όλα θα συνοψίζονταν στη φράση: «Γεννήθηκαν, υπέφεραν, πέθαναν». Εξαίσια η μετάφραση της Τύχης από τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο για τη σειρά με κλασικούς των εκδόσεων Gutenberg, Orbis Literae.

Ο Κινγκ Κονγκ ακούει Μπαχ Ο Λάσλο Κρασναχορκάι δημιουργεί έναν συναρπαστικό ήρωα, τον Φλόριαν Χερστ, για να μιλήσει για την απειλή των νεοναζί, τον φόβο, τη δύναμη της μουσικής και τις κρυμμένες δυνάμεις που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του.

Φ

λόριαν Χερστ είναι το όνομά του κεντρικού ήρωα στο μυθιστόρημα του Λάσλο Κρασναχορκάι (γεν.1954) Herscht 07769 που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, σε ζωντανή και μεγάλης αμεσότητας μετάφραση από τα ουγγρικά της Μανουέλας Μπέρκι. Ο Φλόριαν έρχεται από το πουθενά. Ήταν ένα παιδί που έζησε σε αναμορφωτήριο, χωρίς οικογένεια, χωρίς DNA, χωρίς ταυτότητα. Μεγαλώνοντας, μεταμορφώνεται σ’ έναν γιγαντόσωμο άνδρα με τεράστια σωματική δύναμη, αλλά αφελή, αθώο, σαν ένα παιδί, και με ανύπαρκτη ικανότητα επικοινωνίας με το περιβάλλον του. Έχοντας χαμηλή μόρφωση, τον παίρνει υπό την προστασία του ο Μπόσης (Bossz), ιδιοκτήτης εταιρείας καθαρισμού τοίχων από γκραφίτι στην πόλη Κάνα της Θουριγγίας. Ο Φλόριαν γίνεται τοιχοκαθαριστής στην Κάνα, εγκαθίσταται σε σπίτι που του βρίσκει ο Μπόσης σε μια παρατημένη πολυκατοικία σοσιαλιστικού τύπου, το Χόχχαους, ζει με τα λίγα χρήματα που του δίνει ο Μπόσης, νιώθει καλά με την προστασία του Μπόση, αγαπάει τον Μπόση, θεωρώντας τον καλό άνθρωπο, και δεν έχει καμιά διάθεση να τον αμφισβητήσει, ακόμη και όταν όλη η Κάνα αρχίζει να φοβάται τον Μπόση, να τον θεωρεί παλιάνθρωπο, μπορεί και εγκληματία. Η κοινωνία της πόλης δεν έχει άδικο. Ο Μπόσης είναι ο αρχηγός μιας συμμορίας νεοναζί στην Κάνα, που κρύβεται πίσω από τη λατρεία του για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Μάλιστα η συμμορία του Μπόση, ο «τρομοσύλλογος», καλύπτεται πίσω από την ερασιτεχνική ορχήστρα Συμφωνικοί της Κάνα, όπου ο ίδιος ο Μπόσης παίζει ντραμς, μια ορχήστρα που δεν θα μπορέσει ποτέ να εκτελέσει σωστά την παραμικρή μουσική φράση του Μπαχ. Ο Μπόσης και η συμμορία του θεωρούν ότι η πόλη τους, ολόκληρη η Θουριγγία αλλά και η χώρα κατοικείται από σκουπίδια, από δειλούς και συμβιβασμένους που έχουν ξεχάσει τη γερμανική ιδέα και τις εθνικές αρχές, μέσα στις οποίες βάζουν και τον Μπαχ. Και περιμένουν τη μέρα που θα δοθεί το εναρκτήριο λάκτισμα της μάχης για το Τέταρτο Ράιχ, έχο-

ντας έτοιμο το οπλοστάσιό τους και πίνοντας μπίρες από τις 409 διαφορετικές που έχει η Θουριγγία – μπίρες και Μπαχ. Η Κάνα είναι μια επινοημένη πόλη που ο Κρασναχορκάι τοποθετεί σχεδόν δίπλα στο Άιζεναχ, την πόλη όπου γεννήθηκε ο Μπαχ, και όπου η μνήμη του συνθέτη επιβιώνει στο σπίτι όπου γεννήθηκε, το Μπάχχαους, αλλά και σε εκκλησίες και άλλα κτίσματα της περιοχής. Είναι μια πόλη σε οικονομική κρίση, τυλιγμένη στη μελαγχολία που έχουν ακόμη οι πρώην επαρχίες της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας. Το εργοστάσιο της πορσελάνης έχει παρακμάσει, οι ξένοι εργάτες, κυρίως Βιετναμέζοι, έχουν φύγει και η πόλη βυθίζεται στην αβεβαιότητα αλλά και στον φόβο που προκαλείται από ανεξήγητα επεισόδια, κυρίως βίας. Ένα απ’ αυτά είναι τα γκραφίτι που εμφανίζονται τακτικά στους τοίχους του Μπάχχαους και άλλων μνημείων που συνδέονται με τον Μπαχ. Είναι πάντα ένα μυστηριώδες γκραφίτι που αποτελείται από τη λέξη Wir (εμείς) κι ένα κεφάλι λύκου. Η εταιρεία του Μπόση καλείται πάντα να σβήσει τα γκραφίτι και ο ίδιος ορκίζεται ότι θα βρει τους βάνδαλους που βεβηλώνουν τα μνημεία του αγαπημένου του Μπαχ, μολονότι στην Κάνα κάποιοι πιστεύουν ότι τα γκραφίτι γίνονται από τα μέλη της συμμορίας του. Ο Φλόριαν, ως τοιχοκαθαριστής, συμμετέχει στις επιχειρήσεις καθαρισμού των μνημείων, αλλά κατά τα άλλα η ζωή του κυλάει σαν όλα τα πράγματα να είναι αδιατάρακτα, σχεδόν αιώνια. «Η ζωή στα μάτια του Φλόριαν δεν άλλαζε ποτέ, όλα εκτυλίσσονταν πάντοτε με τον ίδιο τρόπο, τα πρωινά, τα βράδια, οι εποχές του έτους (…) δεν θα καταλάβαινε αν κάποια μέρα ξυπνούσε και δεν υπήρχε το Χόχχαους, και δεν υπήρχε ο Μπόσης, και δεν υπήρχε η Κάνα, ή δεν υπήρχε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας». Η μόνη ρωγμή σ’ αυτήν τη ρουτίνα του Φλόριαν δημιουργείται μία φορά την εβδομάδα όταν παρακολουθεί τις διαλέξεις ενός φυσικού και μετεωρολόγου της Κάνα με θέμα το μπιγκ μπανγκ, τα στοιχειώδη σωματίδια, την καταστροφή του σύμπαντος. Τόσο πολύ επηρεάζεται από τις διαλέξεις αυ-

laszlo krasznahorkai Herscht 07769

Μτφρ. (από τα ουγγρικά): Μανουέλα Μπέρκι Εκδόσεις Πόλις Σελ.: 419

τές που ο αλαφροΐσκιωτος Φλόριαν αισθάνεται την ανάγκη να προειδοποιήσει τις Αρχές της Γερμανίας για την καταστροφή που έρχεται. Και οι Αρχές της Γερμανίας έχουν ένα και μοναδικό όνομα: Άνγκελα Μέρκελ, καγκελάριος. Ο Φλόριαν αρχίζει να στέλνει γράμματα προς την καγκελάριο, υπογράφοντας ως Herscht 07760, την προειδοποιεί για την απειλή, της ζητάει να συγκληθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας και της προτείνει να συναντηθούν. Η Μέρκελ δεν του απαντάει κι αυτός αποφασίζει να πάει ο ίδιος στο Βερολίνο, μια μέρα που το Ράιχσταγκ είναι ανοικτό για το κοινό. Αλλά κι εκεί δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συναντήσει την καγκελάριο. Δεν χάνει όμως το κουράγιο του. Της γράφει συνεχώς. Την καλεί μάλιστα και στην Κάνα, λέγοντάς της ότι όταν αποφασίσει να έρθει, ο ίδιος θα την περιμένει στον σιδηροδρομικό σταθμό. Οι γυναίκες και η σεξουαλικότητα, ακόμη και ως θέμα συζήτησης, φέρνουν πάντοτε σε δύσκολη θέση τον Φλόριαν, τον κάνουν να κοκκινίζει, ίσως γιατί στο μυαλό του η σεξουαλικότητα είναι υποδούλωση στη φύση. Ο ίδιος θέλει να ζει στη ρουτίνα του. Δίπλα στα γράμματα που γράφει και απευθύνει στη Μέρκελ έχει βάλει τώρα και τον Μπαχ. Ακούει καντάτες που τις βρίσκει στο διαδίκτυο και παραδίδεται στον ήχο τους. Δεν θέλει να τις αποκωδικοποιήσει, όπως του λέει ο Μπόσης, δεν θέλει να βρει κρυμμένα μηνύματα. Καθώς το μυθιστόρημα προχωράει, παρακολουθούμε την αργή μεταμόρφωση του Φλόριαν. Δεν είναι μόνο ο Μπαχ αλλά και η σταδιακή εξοικείωσή του με την τεχνολογία και οι σχέσεις του με την κοινωνία της Κάνα. Ο Φλόριαν θα ξυπνήσει, όμως, εντελώς μετά την ανατίναξη ενός βενζινάδικου, όπου καίγονται ζωντανοί το ζευγάρι των ιδιοκτητών. Σε ένα κινητό τηλέφωνο Νokia που του είχε δώσει ο Μπόσης, ο Φλόριαν ανακαλύπτει ποιοι είναι οι δράστες αυτού του εγκλήματος. Είναι σαν μια στιγμή αποκάλυψης, η δική του αποκαλυπτική στιγμή για την οποία γράφει στα ατέλειωτα γράμματά του προς τη Μέρκελ. Βρίσκει την ταυτότητά του και νόημα στη ζωή του: να τιμωρήσει τους νεοναζί και τους φασίστες και να βροντοφωνάξει ότι από την τέχνη του Μπαχ απουσιάζει το ΚΑΚΟ. Στις τελευταίες εκατό σελίδες του μυθιστορήματος η μεταμόρφωση του Φλόριαν αγγίζει τα όρια του αποτρόπαιου. Κι όσο πιο πολύ ο ήρωας βυθίζεται στο αποτρόπαιο και γίνεται εξολοθρευτής άγγελος (δεν είναι spoiler), τόσο πιο πολύ τον αγαπάμε, τόσο πιο πολύ τον βλέπουμε σαν Γιάννη Αγιάννη, σαν τους μεγάλους και συναρπαστικούς ήρωες των κλασικών μυθιστορημάτων. Με τον Φλόριαν, όπως και με τον Γιάννη Αγιάννη, καταπολεμάμε τον φόβο, που είναι πιο ισχυρός από την πραγματικότητα, ακόμη και από την πιο δύσκολη πραγματικότητα. Ο Λάσλο Κρασναχορκάι έχει γράψει ένα μυθιστόρημα 419 σελίδων όπου η παντελής απουσία της τελείας δημιουργεί το αίσθημα της καταβύθισης στην αφήγηση και στην πλοκή. Είναι μια αφήγηση που ξεκινάει με χαμηλές ταχύτητες, αλλά συνεχίζει με διαρκή επιτάχυνση και αποκορύφωμα τις καταιγιστικές τελευταίες εκατό σελίδες, με τις διαρκείς ανατροπές (ναι, η Μέρκελ αποφασίζει να επισκεφτεί την Κάνα) που οδηγούν σε ένα μελαγχολικό, αλλά στην ουσία θριαμβικό τέλος. Από τα πιο συναρπαστικά σύγχρονα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Ένα μυθιστόρημα που γίνεται συναρπαστικότερο από το λεπτό χιούμορ και την ειρωνεία του συγγραφέα.

Βιβλίο

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

απο toν niko μπακουνακη 26.10.23 – lifo 89

© getty images

Μουσική

INFO Οι Pagan εμφανίζονται στο Κύτταρο την Παρασκευή 27/10.

Pagan: Παραδοσιακή, διονυσιακή μουσική για τους millennials και τη γενιά Ζ Ο Σταύρος Τσουμάνης και η Έβελυν Ασουάντ εξηγούν πώς ένα σχήμα με παραδοσιακά κομμάτια και χωρίς καμία προώθηση έγινε το απόλυτο world of mouth για τα live του και απέκτησε φανατικό κοινό.

Η απο τον m.hulot

90 lifo – 26.10.23

προηγούμενη εμφάνιση των Pagan στο Κύτταρο πέρσι τον Οκτώβριο ήταν ένα απρόσμενο sold out, το δεύτερο συνεχόμενο στην Αθήνα μιας μπάντας που χωρίς καμία διαφήμιση, χωρίς να τους έχουν πάρει είδηση τα μεγάλα μέσα, χωρίς φασαρία, έγιναν word of mouth και συζητήθηκαν όσο καμία από ένα κοινό που αναζητάει το καινούργιο. Η αλήθεια είναι ότι οι Pagan υπήρχαν στο μυαλό του ανθρώπου που είναι η ψυχή της μπάντας, του Σταύρου Τσουμάνη, εδώ και πολλά χρόνια. Έχοντας μελετήσει την παραδοσιακή μουσική των Βαλκανίων για τουλάχιστον μια εικοσαετία, τη διονυσιακή μουσική που παρουσιάζουν στα live τους και ξεσηκώνουν, δημιούργησε

το σχήμα επίσημα το 2020 με μουσικούς που έφεραν τις δικές τους αναφορές, φτιάχνοντας ένα συναρπαστικό χαρμάνι που πατάει γερά στην παράδοση. Η μυστηριακή, μεταφυσική ατμόσφαιρα, που σε κάποιους θυμίζει Dead Can Dance, σε μια βαλκανική εκδοχή απογειώνεται με τη θεατρική παρουσία και την «πέτρινη» φωνή της frontwoman Έβελυν Ασουάντ, μιας χαρισματικής παρουσίας στη σκηνή, που είναι καθηλωτική. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται ως «προοδευτική έθνικ» με στοιχεία από το «βαρύ ροκ». Οι Pagan δεν είναι μια μέταλ μπάντα, η μουσική τους όμως αποκαλύπτει τη δύναμη που κρύβει το μεταλ, μια μέταλ ψυχή. «Πάντα αναρωτιόμουν πώς μια μπάντα τριών ατόμων που έπαιζαν τα πιο

απλά ριφ έκανε ένα ολόκληρο στάδιο να ταρακουνιέται», λέει ο Σταύρος. «Και τα παραδοσιακά κομμάτια είναι από μόνα τους ροκ, δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι για να γίνουν». Η εμφάνισή τους την Παρασκευή 27/10 στο Κύτταρο, ακριβώς την ίδια ημερομηνία με πέρσι, είναι η ευκαιρία να συγκεντρωθεί ένα κοινό ετερόκλητο, κάθε ηλικίας, που βλέπει στους Pagan διαφορετικές προβολές, ηχητικές και μνήμης, ανάλογα με τις καταβολές του, και να ζήσει από κοντά τη μοναδική περφόρμανς της «Καρότσας» που κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο σε βίντεο. «Με τον Σταύρο βρέθηκα πριν από τέσσερα χρόνια περίπου», λέει η Έβελυν, «ήμουν το τελευταίο λιθαράκι που προστέθηκε και ολοκληρώθηκε το σχήμα. Ουσιαστικά οι συναυλίες μας ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο, στις 27 Οκτωβρίου, απ’ το Κύτταρο. Αλλά έγιναν όλα γρήγορα, δεν το περίμενα, ο κόσμος ανταποκρίθηκε αμέσως, κι αυτό είναι μυστήριο. Στο πρώτο live όλοι έλεγαν τα τραγούδια και απορούσα πώς μπορούσε να συμβαίνει αυτό. Ήταν φοβερό, γιατί δεν είχαμε κάνει καμία διαφήμιση, όλα κινήθηκαν από μόνα τους. Πιστεύω ότι είναι η σύνδεση με τη ρίζα μας, κάτι ξυπνάει μέσα μας και μας φέρνει κοντά». « Έψαχνα τραγουδιστή ή τραγουδίστρια για το πρότζεκτ και μου είπαν “είσαι σε λάθος δρόμο, πρέπει σε άλλη περιοχή να ψάξεις τραγουδιστή, στο θέατρο”. Και όταν πήγα να

δω την Έβελυν συνειδητοποίησα ότι ήθελα μια τραγουδίστρια η οποία θα τραγουδήσει χωρίς στολίδια, στολίδι θα είναι το ίδιο το τραγούδι, ώστε να μην ακούει ο άλλος λέξεις, να ακούει τις εικόνες που δημιουργούνται. Για μια ηθοποιό που έχει σχέση με τον Διόνυσο, λόγω του θεάτρου στο οποίο είναι τόσα χρόνια, είναι πιο εύκολο». Η Έβελυν Ασουάντ συνεργάζεται με το θεάτο Άττις του Θεόδωρου Τερζόπουλου και έχει παίξει σε παραστάσεις δικές του και του Σάββα Στρούμπου. Με την ομάδα Σημείο Μηδέν συνεργάζεται από τότε που τελείωσε τη σχολή του Εθνικού. «Είναι απύθμενο βαρέλι και απέραντος ωκεανός η παράδοση, αλλάζουμε όμως, το καράβι παίρνει διάφορες κατευθύνσεις», προσθέτει ο Σταύρος. «Η αγάπη μας για τη μουσική και για τη δύναμη της παράδοσής μας έγκειται στο ότι μεγαλώσαμε εδώ, τα βιώματά μας και η γενετική μας μνήμη αυτά ξυπνάει, αυτού του είδους τις αναμνήσεις. Σε αυτές επενδύουμε, γιατί η δυτική επέλαση βοήθησε πολύ στο να μάθουμε την τεχνολογία και να ξέρουμε πώς θα τη χρησιμοποιήσουμε και στην παραδοσιακή μουσική. Θέλουμε να δείξουμε αυτό που έχουμε στο DNA μας λίγο-πολύ, απευθυνόμενοι στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Γιατί δεν μπορείς να πεις ότι ένα τραγούδι είναι δραμινό ή ότι είναι σερραϊκό, είναι ευρύτερα τραγούδια των Βαλκανίων τα οποία κυκλοφορούσαν παντού, οι

ρυθμοί είναι σχεδόν ίδιοι. Για παράδειγμα, η λέκκα από τη Δράμα ή η πέσκα που χορεύεται στο Αιγαίο ως μπάλος, στην Κρήτη χορεύεται ως σούστα. Αυτό δείχνει πόσο ίδιοι είμαστε σαν άνθρωποι. Παρόλο που είναι μακρινές οι αποστάσεις, οι δημιουργίες ήταν πολύ κοντινές. Οι ανάγκες μας είναι κοινές, και θεμελιώδεις». «Τα θέματά μας, επειδή συνδέονται με την παράδοση, είναι απλά, αλλά πανανθρώπινα, όπως ο έρωτας και ο θάνατος», λέει η Έβελυν. «Η πρώτη μας παράσταση είχε να κάνει μ’ αυτό που συνεχίζει μέχρι και σήμερα να μας απασχολεί, με τη φύση, με το περιβάλλον, με τη σχέση του ανθρώπου μέσα στο φυσικό του περιβάλλον». Τους ρωτάω γιατί ο κόσμος ενδιαφέρεται πιο πολύ για το δράμα παρά για τη χαρά. «Η χαρά είναι συνδεδεμένη με τη διασκέδαση, η θλίψη και το δράμα με τον προβληματισμό», λέει ο Σταύρος. «Ο προβληματισμός έχει διάρκεια, είναι κάτι που στη συνέχεια, είτε ατομικά είτε σε κάποια παρέα, θα το συζητήσεις, θα κοιτάξεις να σκαλίσεις μέσα σου. Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την “Καρότσα”, επειδή μου αρέσει πάρα πολύ ως τραγούδι, κατάλαβα ότι υπήρχε ένα λάθος γράμμα στους στίχους και στο χωριό το τραγουδούσαν χαρούμενα, γιατί η τελευταία στροφή λέει “σύρε καρότσα κι έλα να δεις που με έχουνε στα σίδερα δεμένο καλέ, και με παιδεύουνε”. Όταν έκανα τη δραματουργική ανάλυση, γιατί πάντα αναλύω τα τραγούδια προτού προχωρήσω στην παραγωγή, έλεγα, “στην αρχή τραγουδάνε για τα κορίτσια, μετά ποιος τραγουδάει; Ο μπαμπάς της κοπέλας που κλέψανε;”. Κι επειδή στο συλλογικό ασυνείδητο περνούσε ότι είναι μάλλον ο μπαμπάς που κλαίει για την κοπέλα, η οποία κλέφτηκε από έρωτα, δηλαδή για καλό λόγο, αφού ο έρωτας νίκησε, το θεωρούσαν χαρούμενο τραγούδι. Συνέβαινε και κατά κόρον εκείνη την εποχή να κλέβονται οι κοπέλες, άρα από τη μια κλαίνε “πού είναι το Λενάκι μου και το Κατινάκι μου”, από την άλλη είναι και οι δυο μια χαρά. Μέχρι που αποσαφηνίστηκε μετά από έρευνα και μάθαμε ότι δεν λέει “δεμένος” αλλά “δεμένη”, και από χαρούμενο τραγούδι έγινε δραματικό. Είναι καταπληκτικό αυτό που έγινε με την αλλαγή ενός γράμματος. Άλλαξαν τα πάντα και τότε το τραγούδι πήρε τον δρόμο του. Βέβαια, αυτό συμβαίνει με πολλά παραδοσιακά κομμάτια, επειδή έχουν συνδυαστεί με το πανηγύρι και τη διασκέδαση. Αν παρατηρήσεις τον στίχο, είναι τόσο στενόχωρος και πονεμένος που γίνεται σπλάτερ, αλλά τον παίζουν με έναν τρόπο χαρούμενο. Υπάρχει ένα τραγούδι του γάμου που χορεύουν στα βόρεια, ο “Κωνσταντίνος”, που λέει “Μια μάνα που ’χε έναν γιο / Το λέγαν Κωνσταντίνο, Λενιώ”, και είναι ένα πάρα πολύ γνωστό συρτό. Η ιστορία που περιγράφει είναι ενός παιδιού το οποίο είδε τη μαμά του με έναν Τούρκο και για να μην το πει στον πατέρα του, το σκότωσε, το μαγείρεψε και το έδωσε στον πατέρα να το φάει! Και το χορεύουν συρτό!». Αναφέρουν την εμπειρία τους για το πόσο παρεξηγήσιμη μπορεί να είναι η παραδοσιακή μουσική, ειδικά σε περιοχές όπου η ντοπιολαλιά μπορεί να προκαλέσει ακραίες αντιδράσεις. «Είχαμε μια συναυλία στη Βόρεια Ελλάδα, στα βουνά της Δράμας, όπου εν τέλει δεν παίξαμε τα σλάβικα κομμάτια εξαιτίας της ντοπιολαλιάς», λέει ο Σταύρος. «Στη συναυλία μας είχαμε το “Κοίτα με”, που το έχουμε κυκλοφορήσει, το οποίο στην αρχική του έκ-

Η παραδοσιακή μουσική είναι η τελευταία βιωματική αναφορά που έχουμε, η οποία αποτυπώθηκε και πλέον είναι σημείο αναφοράς για τις επόμενες. Το τι έχει συμβεί μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο, το τι αλλοιώσεις έχουν περάσει από άνθρωπο σε άνθρωπο επειδή δεν καταγραφόταν –το άκουγε, το μάθαινε, περνούσε στην επόμενη γενιά– δεν το ξέρουμε.

δοση ήταν στα σλάβικα. Επειδή η γιαγιά και ο παππούς μας αυτήν τη γλώσσα μιλούσαν, προτού ξεκινήσουμε είχαμε ένα στιγμιότυπο που τραγουδάγαμε με τον ντόπιο τρόπο οι δυο μας ένα μέρος α καπέλα – μετά μπήκε το κομμάτι. Αλλά εμείς μένουμε αποκλειστικά και μόνο στο ότι μεγαλώσαμε με τη γιαγιά και τον παππού να μας τραγουδάνε τα τραγούδια σε αυτήν τη γλώσσα, και αποτίνουμε φόρο τιμής σε μια τέχνη, όπως η μουσική, η οποία είναι εδώ για να ενώνει, ούτε να αφορίζει ούτε να εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Αν είναι δυνατόν! Και της δικής μου γιαγιάς της έκαψαν το σπίτι οι Βούλγαροι, όλοι έχουμε αναμνήσεις από τις κτηνωδίες του πολέμου, αυτά που μας έχουν μεταφέρει οι προηγούμενες γενιές. Είμαστε στο 2023 όμως, και σήμερα είμαστε εδώ για να ενωθούμε και να δώσουμε χώρο στην ειρήνη και στη γεφύρωση των σχέσεων των λαών, όχι στους διαχωρισμούς. Μάλιστα ειπώθηκε ότι αν ακουστεί η ντοπιολαλιά, θα βγάλουν όπλα στο χωριό! Η παραδοσιακή μουσική είναι η τελευταία βιωματική αναφορά που έχουμε, η οποία αποτυπώθηκε και πλέον είναι σημείο αναφοράς για τις επόμενες. Το τι έχει συμβεί μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο, το τι αλλοιώσεις έχουν περάσει από άνθρωπο σε άνθρωπο επειδή δεν καταγραφόταν –το άκουγε, το μάθαινε, περνούσε στην επόμενη γενιά– δεν το ξέρουμε. Ο καθένας έβαζε το δικό του στοιχείο, άρα αυτό που έχουμε στην πραγματικότητα συνεχίζει να εξελίσσεται, μόνο που σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να του προσθέσουμε και την τεχνολογία και να το πάμε και σε άλλους κόσμους. Μόνο το κόλλημά μου να παραμείνω πιστός στην πυρηνική μελωδία, στην πυρηνική δύναμη των τραγουδιών, είναι αυτό που δεν αλλάζει. Δηλαδή μπορεί να μεταφέρθηκαν, να πήραν διάφορες εικόνες και διάφορες εκφάνσεις, να άλλαξαν ενορχηστρώσεις, στον Βορρά να έβαζαν γκάιντα και ταχαρέ, οι διπλανοί να έβαζαν λύρα και οι άλλοι ζουρνά, παρ’ όλα αυτά ο πυρήνας και η ψυχή παρέμειναν ίδια. Κρατώντας αυτά που αφορούν τον βιωματικό ρυθμό, κάποιος που πονάει την παράδοση, θα συνδεθεί με τα κομμάτια μας. Το ότι έχουμε σχέση με πολιτιστικούς συλλόγους και μας έχουν αγκαλιάσει τόσο είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για μένα μέχρι στιγμής. Γιατί κατάλαβαν ότι έχουμε σεβαστεί βαθιά αυτήν τη μουσική και παρόλο που την ντύνουμε με άλλα ρούχα, το σώμα της είναι ίδιο και απαράλλαχτο». Το όνομα Pagan, που επίσης μπορεί να είναι παρεξηγήσιμο, περιέχει σε μεγάλο βαθμό τον σαρκασμό. « Έχει δύο πλευρές», εξηγεί ο Σταύρος, «η μία είναι αυτή της κυριολεκτικής μετάφρασης –paganus, άρα άνθρωπος της υπαίθρου–, και απ’ την άλλη ο σαρκασμός, που την εποχή της αρχαίας Ρώμης ο όρος χρησιμοποιούνταν με διάθεση υποτιμητική, εννοούσαν τον χωριάτη. Μάλιστα, σε συζήτηση με τη Νάντια Αργυροπούλου μάθαμε κάτι που δεν γνωρίζαμε, ότι το paganus προέρχεται από τη λέξη pagus που ήταν τα μικρά κομμάτια γης που έδιναν οι αρχαίοι Ρωμαίοι στους σκλάβους όταν μετά από πολλά χρόνια απελευθερώνονταν, για να ξεκινήσουν τη ζωή τους – αυτά ήταν εκτός των πόλεων, μακριά στην ύπαιθρο. Οπότε οι paganus ήταν οι πρώην σκλάβοι και η λέξη τότε ήταν ρατσιστική. Μας άρεσε όλο αυτό, κυρίως επειδή μας έδωσε τη δυνατότητα να αποτινάξουμε οποιαδήποτε μορφή αποκρυφισμού και σατανισμού, οποιαδήποτε σύνδεση με τον σατανισμό».

Μουσική

φωτο: παρισ ταβιτιαν

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

26.10.23 – lifo 91

PERSONAL SHOPPER ö

KARL LAGERFELD Γυναικείο μάλλινο πουλόβερ. Σε επιλεγμένα καταστήματα

ñ

Athonites Λάδι καθαρισμού προσώπου με βιολογικά έλαια.

ö

Swarovski

Σε επιλεγμένα καταστήματα

Κολιέ Matrix Tennis. Στα καταστήματα και στο swarovski.com

î

ZTE Nubia Pad 3D 12.4’’ tablet. www.cosmote.gr

ó

HUGO Unisex γυαλιά ηλίου Brand Icon HG 1282/S. www.hugoboss.com

ô

Sony WF-1000XM5 ακουστικά earbuds. www.kotsovolos.gr

î

Calvin Klein Ανδρικά chunky sneakers με σόλα Vibram. www.calvinklein.gr

ñ

Pepe Jeans London Ανδρικό bomber μπουφάν «Bennett». www.bloobox.gr

92 lifo – 26.10.23

ΈΧΕΙΣ ΓΟΎΣΤΟ Πανορμίτης Καμπούρης Τεχνίτης

Πες ποιος είσαι και με τι ασχολείσαι; Είμαι ο Πανορμίτης, ασχολούμαι με τις κατασκευές και πιο συγκεκριμένα με τις μονώσεις και το βάψιμο. Πώς διαλέγεις τα ρούχα σου; Η σχέση μου με τη μόδα δεν είναι μεγάλη, το στυλ μου θεωρώ πως είναι κλασικό. Τα ρούχα για τη δουλειά τα διαλέγω μόνος μου. Όμως η γυναίκα μου είναι εκείνη που κάνει την έρευνα αγοράς και συνδυάζει αυτά που φοράω τις υπόλοιπες ώρες. Τι δεν λείπει ποτέ από τα outfit σου; Τα έντονα χρώματα δεν λείπουν ποτέ από τις καθημερινές μου ενδυματολογικές επιλογές, τα κόκκινα, τα πορτοκαλί, τα γκρι, τα μπλε μού φτιάχνουν το κέφι. Δεν φοράω καφέ και μπεζ, μου φαίνονται αδιάφορα. Πάντα φοράω τα γυαλιά μου – η γυναίκα μου τα διάλεξε κι αυτά. Στην αρχή μού φάνηκε αρκετά προχωρημένο το σχέδιο, αλλά όταν είδα τον ενθουσιασμό των γύρω μου, κατάλαβα ότι πραγματικά δίνουν κάτι στην εμφάνισή μου.

Τι φοράς και πόσο κοστίζει; Θα τα πάρουμε από κάτω προς τα πάνω. Τα παπούτσια μου είναι αθλητικά και κοστίζουν 35 ευρώ. Η φόρμα 35 ευρώ και η μπλούζα 15 ευρώ. Τα γυαλιά μου είναι Kador, δεν θυμάμαι πόσο έχουν, τα φοράω χρόνια. Πού πας τώρα; Να συνεχίσω τη δουλειά μου.

από τη μίνα καλογερά

φωτο: παρισ ταβιτιαν

Τι έχεις στις τσέπες σου; Κινητό, κλειδιά αυτοκινήτου, στιλό και σημειωματάριο.

26.10.23 – lifo 93

ΙΧΘΥΣ [20.2/20.3] Υπογραφές συμβάσεων,

μέρες θα είναι δύσκολες όσον αφορά τις διαπροσωπικές σας σχέσεις, καθώς η έκλειψη Σελήνης στον Ταύρο σάς αφορά άμεσα, μια και ο Ήλιος είναι στο ζώδιό σας. Η συγκεκριμένη έκλειψη κλείνει τον κύκλο που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 και πρέπει να εστιάσετε στις προκλήσεις που αντιμετωπίσατε εκείνη την εποχή, ώστε να πάρετε τις σωστές αποφάσεις. Αν είχατε δώσει περισσότερη έμφαση στις προσωπικές σας ανάγκες, με αποτέλεσμα να παραμελείτε άτομα που είναι σημαντικά για εσάς, αλλάξτε τακτική. Η συμμετοχή του Άρη στο ζώδιό σας, σε αντίθεση με τον Δία, αυξάνει τον εγωκεντρισμό σας και μπορεί να επαναλάβετε λάθη που προκάλεσαν ρήξη στις σχέσεις σας. Στις 29/10 πραγματοποιείται η σύνοδος με τον Ερμή και η ισχυρογνωμοσύνη σας θα δημιουργήσει αρνητικό κλίμα. Ακατάλληλη στιγμή για λήψη αποφάσεων, διαπραγματεύσεις και νέες συνεργασίες. Το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού στις 31/10 φέρνει νέα και ενδιαφέροντα πρόσωπα στη ζωή σας.

εμπορικές συμφωνίες και αποφάσεις για τη σταδιοδρομία σας δεν θα ευνοηθούν μέχρι τις 31/10. Η τελευταία έκλειψη Σελήνης στις 28/10 ολοκληρώνει τον κύκλο των εκλείψεων που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 στον άξονα Ταύρου - Σκορπιού και δίνει έμφαση στην επικοινωνία και τον τομέα της πνευματικής σας ανάπτυξης. Ενδεχομένως να νιώσετε την ανάγκη για αλλαγή κατεύθυνσης και να πάρετε εσφαλμένες αποφάσεις. Ανατρέξτε στα γεγονότα εκείνης της εποχής ώστε να ξέρετε τι να αποφύγετε. Ένα νομικό ζήτημα ή ένα έκτακτο ταξίδι αυξάνει τις δαπάνες σας και πρέπει να κρατήσετε άμυνες. Η αντίθεση Άρη - Δία δείχνει πως θα υπάρξουν εντάσεις και ανατροπές σε μια δικαστική διαμάχη, που θα σας προκαλέσουν ιδιαίτερο άγχος. Διαχειριστείτε τις καταστάσεις με ψυχραιμία. Στις 29/10 η σύνοδος με τον Ερμή μπορεί να φέρει τις συνθήκες με το μέρος σας και να βγείτε κερδισμένοι. Το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού φέρνει μια νέα πρόταση συνεργασίας.

ΤΟΞΟΤΗΣ [23.11/21.12] Οι ρυθμοί της

ΚΡΙΟΣ [21.3/20.4] Οικονομικά ζητήματα

starfax

ΣΚΟΡΠΙΟΣ [23.10/22.11] Οι επόμενες

καθημερινότητας είναι εξαντλητικοί και πρέπει να προσέξετε. Στις 28/10 πραγματοποιείται η τελευταία έκλειψη στον άξονα Ταύρου - Σκορπιού και κλείνει ο κύκλος των εκλείψεων που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021. Ο οργανισμός σας κρούει το καμπανάκι και πρέπει να το ακούσετε. Ενδεχομένως στο παρελθόν να παραμελούσατε τον εαυτό σας, να μην τρεφόσασταν σωστά λόγω φόρτου εργασίας, πλέον όμως δεν υπάρχουν περιθώρια για υπερβολές. Η συμμετοχή του Δία σε αντίθεση με τον Άρη αυξάνει το στρες και στην προσπάθεια να αυξήσετε την απόδοσή σας θα αφήσετε στην άκρη τον εαυτό σας, κάτι που θα σας κοστίσει όπως και να έχει. Κάντε το ετήσιο τσεκάπ, αλλάξτε διατροφικές συνήθειες και φροντίστε να περπατάτε. Το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού στις 31/10 φέρνει έναν έρωτα με άτομο από τον χώρο της εργασίας.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ [22.12/19.1] Επενδύσεις, ερωτικά ζητήματα και φιλικές σχέσεις χρήζουν προσοχής. Η τελευταία έκλειψη Σελήνης στον άξονα Ταύρου - Σκορπιού στις 28/10 κλείνει τον κύκλο των εκλείψεων που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 και σας δίνεται η ευκαιρία να προνοήσετε ώστε να μην επαναλάβετε τα λάθη του παρελθόντος. Μπορεί να σας είχαν πείσει φίλοι να πάρετε ρίσκα, να είχατε συνεργαστεί με φίλους και να δημιουργήθηκε ρήξη στις σχέσεις σας ή να τους παραμελήσατε. Η αντίθεση του Άρη με τον Δία και εν συνεχεία η σύνοδος με τον Ερμή στις 29/10 δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει ένα τρίτο πρόσωπο που θα φέρει αναστάτωση στην προσωπική σας ζωή. Προσέξτε ώστε να μη σας παρασύρει η ανάγκη σας για επιβεβαίωση. Ένα ταξίδι στις 31/10, που πραγματοποιείται το τρίγωνο Αφροδίτης – Ουρανού, θα σας δώσει την ευκαιρία να διευρύνετε τους ορίζοντές σας και να βελτιώσετε την ερωτική σας ζωή.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ [20.1/19.2] Τις επόμενες

από τη μα ρ ιβ ίκυ καλλέ ρ γ η (s tar f ax@ li f o. g r )

94 lifo – 26.10.23

μέρες θα νιώσετε πως κάποιοι προσπαθούν να φρενάρουν τα σχέδιά σας και θα θέλετε να αποστασιοποιηθείτε. Η τελευταία έκλειψη Σελήνης στις 28/10 κλείνει τον κύκλο των εκλείψεων που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 στον άξονα Ταύρου - Σκορπιού και θα είστε αποφασισμένοι να κυνηγήσετε τα όνειρά σας δίχως να σας επηρεάζουν γνώμες τρίτων. Ίσως να είχατε αφοσιωθεί στην οικογένεια και να αφήσατε στην άκρη τις φιλοδοξίες σας ή να πήρατε εσφαλμένες αποφάσεις. Η συμμετοχή του Άρη σε αντίθεση με τον Δία και εν συνεχεία του Ερμή σε σύνοδο προμηνύει εντάσεις με ηλικιωμένους που θα δοκιμάσουν τις σχέσεις σας. Στηρίξτε τις απόψεις σας με σθένος και αποφύγετε τις φωνές. Στην προσπάθειά σας να αμυνθείτε μπορεί να χάσετε το δίκιο σας. Στις 31/10 το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού φέρνει αύξηση εσόδων μέσω κοινών πόρων.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ [22.6/22.7] Η ερωτική σας ζωή και η ανάγκη σας για απολαύσεις θα προκαλέσει αρνητικό κλίμα και μπορεί να χαλάσουν σχέσεις με φιλικά σας πρόσωπα. Ιδιαίτερη προσοχή στις 28/10 που πραγματοποιείται η έκλειψη Σελήνης στον Ταύρο. Ο κύκλος των εκλείψεων που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2021 κλείνει και πρέπει να ανατρέξετε σε εκείνη την εποχή που διαδραματίστηκαν δυσάρεστα γεγονότα. Η συμμετοχή του Άρη, σε αντίθεση με τον Δία, φέρνει στην επιφάνεια μυστικά που θα δοκιμάσουν τις σχέσεις σας, επομένως φροντίστε να είστε ειλικρινείς με όσους αγαπάτε. Στις 29/10 η σύνοδος Ερμή - Άρη προμηνύει ότι θα μάθετε κάποιες πληροφορίες που θα σας βάλουν σε περισυλλογή, αλλά θα πρέπει να αποφύγετε τη λήψη αποφάσεων. Επίσης, μη δίνεστε ολοκληρωτικά σε μια ερωτική σχέση που ξεκίνησε πρόσφατα. Στις 31/10 το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού φέρνει σημαντικές εξελίξεις σε οικονομικά και ερωτικά ζητήματα. ΛΕΩΝ [23.7/23.8] Μακροπρόθεσμοι στόχοι φρενάρουν λόγω οικογενειακών ζητημάτων που σας απασχολούν και είστε πολύ αγχωμένοι, με αποτέλεσμα να πέφτει η απόδοσή σας. Τις επόμενες μέρες θα νιώσετε πολύ πιεσμένοι, καθώς στις 28/10 πραγματοποιείται η τελευταία έκλειψη Σελήνης στον άξονα Ταύρου - Σκορπιού και κλείνει τον κύκλο των εκλείψεων που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2021. Οι αποφάσεις που θα πάρετε θα παίξουν σημαντικό ρόλο. Αν είχατε βάλει εσφαλμένες προτεραιότητες στο παρελθόν, φροντίστε αυτήν τη φορά να δοκιμάσετε την τύχη σας σε νέες κατευθύνσεις. Η συμμετοχή του Άρη σε αντίθεση με τον Δία και εν συνεχεία του Ερμή στις 29/10 δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για εντάσεις στην οικογένεια λόγω οικονομικών διαφορών και δεν θα πρέπει να κάνετε υποχωρήσεις. Ο μήνας κλείνει με θετικό πρόσημο, καθώς το τρίγωνο Αφροδίτης Ουρανού φέρνει επιτυχίες και αφθονία.

έρχονται στο προσκήνιο με την έκλειψη Σελήνης στις 28/10, η οποία ενεργοποιεί τον άξονα Ταύρου-Σκορπιού και αφορά τα οικονομικά και τους κοινούς πόρους. Αυτός ο κύκλος που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 φτάνει στο τέλος του, προτρέποντάς σας να επαναξιολογήσετε τα χρήματα, να εξοφλήσετε κάποιο χρέος και να θέσετε νέες προτεραιότητες. Την ίδια μέρα η αντίθεση Άρη - Δία δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για εντάσεις που μπορεί να συνεχιστούν στις 29/10 με τη συμμετοχή του Ερμή. Γενικά, είναι ένα διάστημα που είστε πολύ ανήσυχοι για την εξέλιξη των οικονομικών σας, κάτι που θα έχει επιπτώσεις και στην προσωπική σας ζωή. Ωστόσο, η τελευταία μέρα του μήνα έχει μια πολύ καλή όψη που θα σας δώσει σημαντική ώθηση. Η Αφροδίτη σε τρίγωνο με τον Ουρανό φέρνει αύξηση εσόδων και εύνοια στα επαγγελματικά.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ [24.8/22.9] Ο κύκλος των

ΤΑΥΡΟΣ [21.4/20.5] Οι σχέσεις σας μπαί-

εκλείψεων που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 κλείνει με την έκλειψη Σελήνης στον Ταύρο στις 28/10 και σας υποδεικνύει τι πρέπει αλλάξετε στον τρόπο επικοινωνίας και τη λήψη αποφάσεων που θα καθορίσουν τη σταδιοδρομία σας. Ενδεχομένως να κάνει την επανεμφάνισή του ένα νομικό ζήτημα το οποίο θα σας προκαλέσει ανησυχία ή να νιώσετε απογοητευμένοι με την απόδοσή σας. Αφήστε να περάσει κάποιο διάστημα και θα ξαναβρείτε τους ρυθμούς σας. Η συμμετοχή του Άρη σε αντίθεση με τον Δία και εν συνεχεία του Ερμή σε σύνοδο στις 29/10 προειδοποιεί για πιθανά ατυχήματα και θα πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στις μετακινήσεις σας. Σχέσεις με οικείους χρήζουν προσοχής, καθώς και επαφές με το εξωτερικό. Η Αφροδίτη στο ζώδιό σας σε τρίγωνο με τον Ουρανό φέρνει έναν έρωτα με άτομο διαφορετικής κουλτούρας.

νουν στο μικροσκόπιο με την έκλειψη Σελήνης στο ζώδιό σας στις 28/10. Αυτή είναι η τελευταία έκλειψη στον κύκλο που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 και είναι εξαιρετικά ισχυρή για εσάς, καθώς φέρνει σε κόντρα τις προσωπικές σας ανάγκες με τις επιθυμίες των άλλων. Η συμμετοχή του Δία στο ζώδιό σας σε αντίθεση με τον Άρη δείχνει κάποια υπερβολή από την πλευρά σας, η οποία θα δημιουργήσει δυσαρέσκεια σε συνεργάτες, φίλους ή στο ταίρι σας. Η εριστική σας διάθεση θα είναι έντονη και στις 29/10, που μπαίνει και ο Ερμής σε σύνοδο στο παιχνίδι, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα, και είτε θα διαλυθεί κάποια σχέση ή συνεργασία που έχει σαθρά θεμέλια ή θα ενδυναμωθεί. Η τελευταία μέρα του μήνα με το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού είναι ιδανική για δημιουργία ερωτικής σχέσης και οικογένειας, εφόσον είστε κατασταλαγμένοι.

Sudoku No 788

ΔΙΔΥΜΟΣ [21.5/21.6] Εργασία, φυσική και ψυχική υγεία θα σας απασχολήσουν με την έκλειψη Σελήνης στον Ταύρο στις 28/10, με την οποία κλείνει ο κύκλος των εκλείψεων που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2021. Αν ανατρέξετε σε εκείνη την εποχή, θα ξέρετε πάνω-κάτω τι θα ακολουθήσει και θα αποφύγετε λάθη. Η συμμετοχή του Άρη σε αντίθεση με τον Δία θα εντείνει το άγχος και τον εκνευρισμό, ίσως δημιουργηθούν και προστριβές με άτομα από τον χώρο της εργασίας που θα ρίξουν την ψυχολογία σας. Ιδιαίτερη προσοχή στη χρήση εργαλείων. Στις 29/10 ο Ερμής, σε σύνοδο με τον Άρη, αυξάνει τις επικοινωνιακές σας δεξιότητες και θα μπορέσετε να επιλύσετε τις διαφορές σας. Υπερασπιστείτε τα συμφέροντά σας με διπλωματία. Κάποια καλά νέα που αφορούν την οικογένεια έρχονται στις 31/10 με το τρίγωνο Αφροδίτης - Ουρανού.

ΖΥΓΟΣ [23.9/22.10] Οικονομικά ζητήματα

9 5 9 1 6 4 5 2 1 3 7 9 7 3 4 6 6 9 3 8 9 7 4 8 7 2 1 7

Η λύση του προηγούμενου 8 5 6 3 1 7 9 4 2

2 9 7 6 8 4 5 1 3

1 4 3 2 5 9 6 8 7

3 2 1 7 9 5 4 6 8

7 8 5 1 4 6 3 2 9

4 6 9 8 3 2 7 5 1

5 1 4 9 7 8 2 3 6

9 3 2 5 6 1 8 7 4

6 7 8 4 2 3 1 9 5

θα σας προκαλέσουν ιδιαίτερο άγχος και μπορεί να κάνετε εσφαλμένες ενέργειες. Στις 28/10 ολοκληρώνεται ο κύκλος των εκλείψεων που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021 στον άξονα Ταύρου - Σκορπιού και θα ξέρετε πώς να διαχειριστείτε τα γεγονότα, αρκεί να ανατρέξετε σε εκείνη την εποχή. Ενδεχομένως να κάνατε περιττές δαπάνες με αποτέλεσμα να μη διευθετείτε τις οφειλές σας ή να επενδύσατε χρήματα, ενώ δεν είχατε τις απαραίτητες γνώσεις. Η αντίθεση του Δία με τον Άρη δείχνει κάποια υπερβολή στη διαχείριση των χρημάτων, που με τη σειρά της θα προκαλέσει εντάσεις με άτομα με τα οποία έχετε κοινούς πόρους. Αλλάξτε τακτική, καθώς στις 29/10 συμμετέχει και ο Ερμής που φέρνει ραβασάκια από εφορίες, ασφάλειες ή δάνεια και μπορεί να χρειαστείτε τη βοήθεια οικείων προκειμένου να τακτοποιήσετε τις υποχρεώσεις σας.

26.10.23 – lifo 95