Τεύχος 554 by Dyo Deka S.A.

ολα για την αθηνα! free press δωρεαν οδηγοσ τησ πολησ κυκλοφορει καθε πεμπτη

15032018

ΣΤΟ

Χ Α ΡΤΙ

Τ1ΥΟ ο Ν ΙΑΔΊΚ Βάσει στοιχείων Bari-Focus

ΣΤΟ

www.lifo.gr Στοιχεία s Google Analytic

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΑΚΡΙΘΑΚΗ

4 lifo – 15.3.18

☛ H ηθοποιός Ελένη Γερασιμίδου, συνειδητοποιημένη και βαθιά πολιτικοποιημένη, έδωσε μια εκ βαθέων συνέντευξη στον M. Hulot. Όσα είπε σχολίασε ο/η ms12 με μια μακροσκελή ανάρτηση: «Με ενοχλεί αυτό το τρίτο πρόσωπο, “ο λαός να βγει, ο λαός να κάνει αυτό, να κάνει το άλλο”. Μια φορά κι έναν καιρό, στην καημένη την Ελλαδίτσα της Μεταπολίτευσης, μια χώρα που είχε ζήσει δύο παγκόσμιους πολέμους, έναν εμφύλιο και μια χούντα, μπορούσε να υπαρχει μια πνευματική ελίτ(;). Δηλαδή μια μερίδα ανθρώπων που έζησαν ή μεγάλωσαν, πιστεύοντας πως αυτοί είναι αμίαντος σε ένα πνευματικό βάθρο και από κάτω ο λαός, εξού και το τρίτο πρόσωπο, εξού και η απαξιωτική αντιμετώπιση του λαού όταν αντιδρά μεν, αλλά δεν μας αρέσει ο λόγος της αντίδρασής του. Η απαξίωση, βεβαίως, βρίσκει σήμερα απέναντί της μια άλλη μάζα: οι εννιά στους δέκα έχουμε πτυχία, ταξιδεύουμε στις Λόνδρες και στα Παρίσια, διαβάζουμε βιβλία, βλέπουμε θεατρικές παραστάσεις κ.λπ. Το μόνο που δεν έχουμε είναι ένα βήμα για να μπορούμε να λέμε ωραιοποιημένα το μακρύ και το κοντό μας. Όταν νοσταλγικά κοιτάζεις μόνο στο παρελθόν λογικό είναι να μη διαβάζεις τις συνθήκες και τις ανάγκες του σήμερα. Με ενοχλεί επίσης αυτή η παραδοχή πως ο καλλιτέχνης (η πνευματική ηγεσία, όπως φιλαρέσκα αυτοπεριγράφεται) έχει άλλα δικαιώματα και άλλη θέση στη σειρά προτεραιότητας. Ναι, σε κανέναν μέσο Έλληνα (κι ας έχει πληρώσει υψηλότατες εισφορές) δεν φτάνει η σύνταξη και απαγορεύεται μετά τη συνταξιοδότηση να εργάζεται, ώστε να προστατευτούν οι νεότεροι συνάδελφοί του. Προσπαθώ να θυμηθώ ποιος Έλληνας θεατρικός ηθοποιός αρνήθηκε μαινόμενος την επιχορήγηση(;) γιατί το ποσό ήταν πολύ μικρό. Αυτό έγινε τα πρώτα χρόνια της περίφημης κρίσης που επιχειρήσεις έκλειναν, μισθοί και συντάξεις μειώνονταν, άνθρωποι απολύονταν, τα νοσοκομεία δεν είχαν βασικά υλικά. Αλλά ξέχασα, αυτά είναι λαϊκά προβλήματα». ☛ Ο Γιώργος Σπύρου και ο Βασίλης Καψάσκης έγραψαν για το ποδόσφαιρο που μας αξίζει με αφορμή τις ντροπιαστικές εικόνες που είδε όλη η Ελλάδα την Κυριακή το βράδυ στο γήπεδο της Τούμπας. Στο κείμενο συνεισέφεραν με τα σχόλιά τους οι Αντώνης Καρπετόπουλος, Πέτρος Μαυρογιαννίδης και Αλέξης Σπυρόπουλος. Ο/η ΕΛΠΟ έγραψε: «Δεν έχουμε απλώς το ποδόσφαιρο που μας αξίζει, έχουμε την κοινωνία που μας αξίζει, της οποίας το ποδόσφαιρο είναι μια έκφανση, όπως και η οικονομία, η παιδεία, η υγεία κ.λπ., τομείς επίσης νοσούντες. Το θέμα είναι μείζον πολιτικό και μακροχρόνιο και ως προς τις αιτίες και ως προς τη λύση του. Ας προσέχουμε ποιους εκλέγουμε, τι τους ζητάμε να κάνουν και ας ελέγχουμε αν τα κάνουν. Και να αναλαμβάνουμε, βέβαια, τις ευθύνες μας για όσα τους ζητάμε να κάνουν. Δεν είμαστε καθόλου άμοιροι ευθυνών οι πολίτες». Ο Διογένης Κυνικός πρόσθεσε με τη σειρά του: « Έχω πάψει να ασχολούμαι με το ελληνικό ποδόσφαιρο από το 1999. Νομίζω ότι είναι το πλέον αναξιόπιστο πρωτάθλημα στην Ευρώπη, ενώ πρέπει να πλασάρεται σε πολύ καλή θέση, βάσει αναξιοπιστίας, σε παγκόσμια κλίμακα. Και, ναι, όπως και με τους πολιτικούς, έχουμε και το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Πάντα τέτοια». ☛ Στη στήλη του της περασμένης εβδομάδας ο Νικόλας Σεβαστάκης ασχολήθηκε με το χάος που προέκυψε στην Ιταλία μετά τις εκλογές. Ο/η Γράφων ανέφερε τα εξής: «Ο δυτικός κόσμος από το 1789, οπότε επισήμως καταστάλαξε στην ιδέα του εθνικού κράτους, και μέχρι το 1990, με αυξομειώσεις, ζούσε το ίδιο μοτίβο. Αυτοί που έβαζαν πάνω απ’ όλα το εθνικό συμφέρον και αυτοί που έβαζαν πάνω απ’ όλα το ταξικό συμφέρον πάλευαν. Τώρα, για την αγνότητα ή την ευκρίνεια των κινήτρων υπάρχουν άλλοι, μακράν πιο ειδικοί από εμένα, να το κρίνουν. Όλα όμως συνέβαιναν στο δεδομένο πλαίσιο της οικονομικής πρωτοκαθεδρίας του δυτικού κόσμου. Η πιο ριζοσπαστική αριστερά στην Ευρώπη μιλούσε εκ τους ασφαλούς, μια και υπήρχαν οι κουμπαράδες της αποικιοκρατίας που χρηματοδοτούσαν τη “χαλάρωση”. Σήμερα οι κουμπαράδες αυτοί έχουν αδειάσει. Η Κίνα και οι λοιπές αναδυόμενες οικονομίες έχουν ρίξει τη Δύση στο καναβάτσο. Έτσι, η Δύση είναι σε αναζήτηση ταυτότητας προκειμένου να ανασυνταχθεί και να προσπαθήσει να κρατήσει δικαιώματα αιώνων που καταργούνται, καθώς χάνεται η οικονομική πρωτοκαθεδρία. Αυτό ξυπνάει (ακρο)δεξιά αντανακλαστικά σε κάποιους. Το “έθνος” τίθεται υπέρ πάντων και γίνεται ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα. Άλλοι την “ακούνε” (ακρο)αριστερά. Βλέπουν την de facto προλεταριοποίηση της κοινωνίας, χαίρονται διότι ανοίγεται μπροστά τους πεδίο δόξης λαμπρό και νιώθουν δικαιωμένοι για τις αντικαπιταλιστικές προφητείες τους. Μια τρίτη μερίδα, κουρασμένη από αυτή την ομολογουμένως ξεπερασμένη από την πραγματικότητα κόντρα που κρατάει τουλάχιστον έναν αιώνα, λέει “άντε γαμηθείτε”. Η πραγματικότητα, που έχει γίνει πολύ σύνθετη για να είναι διαχειρίσιμη από τον μέσο πολίτη, αντικαθίσταται από θεωρίες συνωμοσίας, γελοίες απλουστεύσεις, ευχολόγια, απαξίωση της δημοκρατίας και αποστασιοποίηση. Η αναδρομή στις ευτυχείς για τη Δύση δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80 και στην ιδεολογική ασφάλεια και ευκολία που πρόσφεραν είναι παραπλανητική. Η Δύση οφείλει να παραμερίσει τις επί μέρους εθνικές ταυτότητες, να συνασπιστεί σε μια κοινή ταυτότητα και να διεκδικήσει το μέλλον της. Αλλιώς ας αφεθεί στη δίνη της Ιστορίας και στο “ό,τι βρέξει ας κατεβάσει”. Η Δύση δεν έχει χρόνο για πένθος. Ο Αττίλας και ο Οδόακρος έχουν υπάρξει».

α π ό τ ον α ρη δ η μ οκ ιδ η

Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.

POSTS ΓΡAΜΜΑΤΑ E-MAILS

feedback553

Η ΕΛΕΝΗ ΓΕΡΑΣΙΜΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ

*Στείλτε μας Feedback: feedback@lifo.gr

free press Eβδομαδιαίος οδηγός της Αθήνας. Κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη. 15.3.18 – lifo

ΣΤΗΛΕΣ

Index 554

σελ. 9

ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ από τη βασιλικη σιουτη

Η ΤΥΡΑΝΝΊΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΊΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΒΆΝ

σελ. 16

Ο ΓΙΏΡΓΟΣ ΜΊΝΟΣ ΣΤΗΝ ΈΒΔΟΜΗ ΔΙΆΣΤΑΣΗ

σελ. 16

από τον νικόλα σεβαστάκη

από τον δημήτρη πολιτάκη

ΜΕΡΟΛΗΠΤΕΊ Η ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ ΥΠΈΡ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΆΣ;

σελ. 22

από τον θοδωρη αντωνοπουλο

σελ. 24

ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΝΉΚΕΙ ΤΟ ΠΟΔΌΣΦΑΙΡΟ

από τον ανδρέα λουκάκο

σελ. 25

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

σελ. 25

από th lifo team

εμπορική διεύθυνση Δήμητρα Πασομένου (dpaso@lifo.gr) διευθυντής lifo.gr Θανάσης Χαραμής διευθυντής mikropragmata.lifo.gr Άρης Δημοκίδης

σύμβουλος σχεδιασμού Γιάννης Καρλόπουλος αrt director Χρήστος Τζοβάρας –––––– ε μπο ρικο τμημα διεύθυνση διαφημισησ lifo.gr Βίκυ Καλαντζή (vkalantzi@lifo.gr)

σελ. 26

ΘΕΜΑΤΑ

εκδοτης

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

διευθυντής εντυπης εκδοσης Τάσος Μπρεκουλάκης

OIL GARGLES

διευθυντής ελευθερησ αγορασ Κώστας Μαντάς (kmantas@lifo.gr) senior advertising manager Βάλλη Παπαϊωάννου (vpapaioannou@lifo.gr) digital advertising coordinator Ελένη Γκοβάτσου (eleni@lifo.gr)

ΟΙ ΝΈΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΎΝ ΤΑ ΠΑΛΙΆ ΕΠΑΓΓΈΛΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΆ 28 σσελ.

ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΈΞΗ ΑΚΡΙΘΆΚΗ

εικονα εξωφύλλου

Σελίδα απο τετράδιο του Αλέξη Ακριθάκη 21x13,5 (1986)

ΑΘΗΝΑΊΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΆΔΑΣ

σελ. 32

ΣΕΛ. 12

yπεύθυνoi διαφήμισης direct market Γιώργος Λυκουργιώτης (likourgiotis@lifo.gr), Ισιδώρα Γενούζου (isidora@lifo.gr), Κωνσταντίνα Τριανταφύλλου (ktriantafyllou@lifo.gr) yποδοχή διαφήμισης & συντονισμός Ξένια Στασινοπούλου (xenia@lifo.gr) –––––– ψηφιακή ανάπτυξη/προγραμματισμός lifo.gr Αγγελική Βαξάλη, Άγγελος Παπαστεργίου, Σπύρος Γκατζούνας –––––– συν ταξη αρχισυνταξία Αλέξανδρος Διακοσάββας, Βασίλης Καψάσκης συντακτικη ομαδα Κυριάκος Αθανασιάδης, Θοδωρής Αντωνόπουλος, Λουίζα Αρκουμανέα, Αναστασία Γαλάνη, Δημήτρης Καβατζικλής, Ευθύμης Κάλφας, Άγγελος Κλειτσίκας, Μερόπη Κοκκίνη, Κατερίνα Κοντίνη, Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, Μαρία Κοφού, Γιάννης Κωνσταντινίδης, Ανδρέας Λουκάκος, Τάσος Μελεμενίδης, Εύη Μαλλιαρού,Τίνα Μανδηλαρά, Νίκη Μηταρέα, Πάνος Μιχαήλ, Γλυκερία Μπασδέκη, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιάννης Πανταζόπουλος, Σταυρούλα Παπασπύρου, Γεωργία Παπαστάμου, Μαρία Παππά, Χρήστος Παρίδης, Μαρία Πετειναράκη, Μαρίνα Πετρίδου, Δημήτρης Πολιτάκης, Φιλιώ Ράγκου, Πάνος Σάκκας, Ειρήνη Σαρλή-Θεοφυλακτοπούλου, Νικόλας Σεβαστάκης, Βασιλική Σιούτη, Γιώργος Σπύρου, Κορίνα Φαρμακόρη, Λένα Φουτσιτζή, Ελένη Ψυχούλη, aNameToCome υπεύθυνη social media Χριστίνα Γαλανοπούλου –––––– φωτογράφοι Σπύρος Στάβερης, Πάρις Ταβιτιάν, Freddie f. Αναστασία Βουτυροπούλου, Γιώργος Αδάμος ατελιέ αssistant Art Director Rinétta Koskinidou διαμόρφωση ψηφιακής εκδοσης Νινέττα Γιακιντζή, Μαρούσα Θωμά διόρθωση κειμένων Μαρία Δρουκοπούλου, Μπέτυ Σπανοπούλου –––––– λογιστηριο οικονομική διεύθυνση Δημήτρης Τασιόπουλος

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΥ Η Διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση αφηγείται τη ζωή της.

σελ. 34 6 lifo – 15.3.18

ΔΥΟ ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. ΒOΥΛΗΣ 22, 105 63 ΑΘΗΝΑ T 210 3254 290 F 210 3249 785 info@lifo.gr

γενικός διευθυντής Μιχάλης Μιχαήλ

Η ΠΛΑΤΕΊΑ ΚΑΡΑΪΣΚΆΚΗ ΑΝΑΒΑΘΜΊΖΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΉΜΑΤΑ ΠΑΡΑΜΈΝΟΥΝ

από τον γιάννη πανταζόπουλο

www.lifo.gr

λογιστήριο Άλκηστις Γκούμα, Βασίλης Κοτρωνάκης διανομή Άκης Ιωάννου γραμματεία Βιβή Ανδριανάτου –––––– κωδικος εντυπου 7639

παρακαλουμε

ανακυκλωστε

15.3.18 – lifo

New kitten in town

6.OOO.OOO

mikropragmata.lifo.gr

TalkoftheTown

α π ο τ h βασ ι λ ικ η σ ι ουτ η

Πολιτικό7ήμερο

Ταγίπ Ερντογάν

ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ Όλες οι πολιτικές εξελίξεις την εβδομάδα που πέρασε.

GETTY IMAGES

15-21 MAΡTIOY 2018

Στα χέρια του Ερντογάν φαίνεται ότι βρίσκεται η τύχη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που βρίσκονται στις φυλακές της Αδριανούπολης, καθώς είναι πλέον προφανές ότι δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο περιστατικό ρουτίνας, όπως ισχυρίζονταν κάποιοι όταν συνέβη. Αντιθέτως, όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για άλλο ένα επεισόδιο της πολιτικής ομηριών που ακολουθεί την τελευταία περίοδο ο Τούρκος Πρόεδρος. Είναι γνωστό ότι η λειτουργία της δημοκρατίας στην Τουρκία είναι ιδιαιτέρως προβληματική. Στην ουσία πρόκειται για ένα αυταρχικό καθεστώς, το οποίο μετά την απόπειρα πραξικοπήματος βρίσκεται σε διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πριν από λίγες μέρες 23 δημοσιογράφοι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση» με βάση αστήρικτες κατηγορίες, κάποιες εκ των οποίων αναφέρονταν σε σχόλιά τους στο Τwitter που δεν άρεσαν στην κυβέρνηση. Όπως επισήμαινε πρόσφατα και ένα άρθρο στη «Washington Post»: «Οι δίκες αυτές υπογραμμίζουν πόσο μακριά βρίσκεται η Τουρκία από τις δυτικές αρχές της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την έννομη τάξη». Από αυτή την Τουρκία και από αυτήν τη Δικαιοσύνη περιμένουμε να απελευθερώσει άμεσα τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να κρατήσει χαμηλούς τόνους για την ώρα, ώστε να μην ερεθίσει τον Ταγίπ Ερντογάν, και απευθύνεται σε ΗΠΑ, Γερμανία και Γαλλία για να τη βοηθήσουν να λύσει διπλωματικά το ζήτημα. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι καμία από αυτές τις χώρες δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Αυτό ακριβώς είναι κι ένα από τα προβλήματα της δυτικής συμμαχίας εσχάτως, ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί με την Τουρκία, η οποία τραβάει τον δικό της δρόμο. Στη γερμανική κυβέρνηση πήρε έναν χρόνο να απελευθερώσει τον Γερμανό δημοσιογράφο τουρκικής καταγωγής που κρατούσε η Τουρκία φυλακισμένο, χωρίς να του έχει απαγγείλει καν κατηγορίες. Με το θέμα ασχολήθηκε η ίδια η Μέρκελ επιμόνως το τελευταίο διάστημα και οι Γερμανοί δημοσιογράφοι αναρωτιούνται ακόμα για τα ανταλλάγματα που έδωσε, καθώς κανείς δεν πιστεύει ότι ο Ερντογάν τον 15.3.18 – lifo

TalkoftheTown

Πολιτικό7ήμερο

Ένας από τους Αμερικανούς που βρίσκονται στις φυλακές της Τουρκίας είναι ο πάστορας Andrew Brunson που για είκοσι χρόνια λειτουργούσε σε μια ευαγγελική εκκλησία στη Σμύρνη. Συνελήφθη πριν από δύο χρόνια με την κατηγορία ότι συμμετείχε στην απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016 και ότι είναι πράκτορας της CIA. Ο Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί τον Brunson τον πιο σημαντικό όμηρο από όλους τους ξένους υπηκόους που έχει φυλακίσει στη χώρα του τα τελευταία δύο χρόνια και ελπίζει να πείσει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να τον ανταλλάξει με τον Φετουλάχ Γκιουλέν που ζει στην Πενσιλβάνια και τον θεωρεί τον βασικό υπεύθυνο για την απόπειρα πραξικοπήματος. Πριν από καιρό, μάλιστα, ο Τούρκος Πρόεδρος είχε πει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ανταλλάξουν «έναν πάστορα με έναν πάστορα». Ο Ντόναλντ Τραμπ του έχει ζητήσει ευθέως την απελευθέρωση του Andrew Brunson, αλλά ο Ερντογάν όχι μόνο τον αγνοεί όσο δεν παίρνει το αντάλλαγμα που θέλει αλλά κλιμακώνει και τις προκλήσεις, με τον υπουργό

Φετουλάχ Γκιουλέν

10 lifo –

άφησε ελεύθερο χωρίς να πάρει κάτι. Πέρα από αυτό, η Γερμανίδα καγκελάριος, εκπλήσσοντας δυσάρεστα την κυβέρνηση, επέλεξε να κρατήσει ίσες αποστάσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και χαιρέτισε τον «διάλογο» μεταξύ Τσίπρα και Ερντογάν, αποφεύγοντας να καταδικάσει τις προκλήσεις της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εγκωμίασε κιόλας την Τουρκία για το προσφυγικό, στο οποίο, όπως είπε, «συνεισέφερε καταπληκτικά», παραβλέποντας ότι πρόκειται για μία χώρα που εμπλέκεται στον πόλεμο της Συρίας και είναι από τις δυνάμεις εκείνες που ευθύνονται για την πρόκληση του προσφυγικού προβλήματος. Επιπλέον, στην πρόσφατη συνέντευξή της η κ. Μέρκελ αναφέρθηκε και «στον μεγάλο ρόλο που διαδραματίζει η Τουρκία στα Βαλκάνια». Οι τοποθετήσεις αυτές δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην ελληνική κυβέρνηση να τρέφει ιδιαίτερες ελπίδες για ουσιαστική βοήθεια από τη Γερμανία. Ίσως γι’ αυτό το μεγαλύτερο βάρος ο Αλέξης Τσίπρας το έχει ρίξει στις ΗΠΑ και από κει περιμένει ουσιαστικά να δοθεί η λύση, ώστε να απελευθερωθούν οι Έλληνες στρατιωτικοί. Πλην όμως, η Τουρκία του Ερντογάν κρατάει ομήρους και Αμερικανούς πολίτες εδώ και πολύ καιρό και οι ΗΠΑ δεν έχουν καταφέρει να ελευθερώσουν ούτε τους δικούς τους.

15.3.18

Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου να δηλώνει αυτές τις μέρες ότι οι σχέσεις τους με τις ΗΠΑ βρίσκονται κοντά σε σημείο κατάρρευσης, διότι δεν τηρούν τις δεσμεύσεις τους και λένε πάντα ψέματα. Είναι, λοιπόν, να αναρωτιέται κανείς πόσο μπορούν οι ΗΠΑ να βοηθήσουν στ’ αλήθεια στην απελευθέρωση των Ελλήνων στρατιωτικών. Και μπορεί οι Τούρκοι να διαψεύδουν ότι θέλουν να τους ανταλλάξουν με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στη χώρα μας (καθώς γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο είναι ασύμβατο και με το δίκαιο και με τις αρχές της Ευρώπης), αλλά πολύ λίγοι πιστεύουν ότι το εννοούν. Τούρκοι δημοσιογράφοι έχουν υποστηρίξει ότι ανέμεναν πως κάποιοι Έλληνες, ακόμα και πολίτες, θα συλλαμβάνονταν για να χρησιμεύσουν στον Ερντογάν ως αντάλλαγμα για να διαπραγματευτεί με τον δικό του τρόπο. Το ερώτημα εδώ είναι, αφού υπήρχαν αυτές οι προβλέψεις κι αφού όλοι έβλεπαν ότι ο Ερντογάν ακολουθεί «πολιτική ομηριών», γιατί δεν λήφθηκαν τα αυτονόητα μέτρα, ώστε να αποφευχθεί η σύλληψη των δύο στρατιωτικών; Τώρα, κατόπιν εορτής, αποφασίστηκε από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας να υπερδιπλασιαστούν οι δυνάμεις των περιπολιών των Ελλήνων στρατιωτών και από δύο στρατιώτες στις περιπολίες, αυτές στο εξής θα γίνονται από επτά. Οι μονάδες έχουν λάβει και οδηγίες για την περίπτωση που επιχειρηθεί ξανά κάποιο παρόμοιο περιστατικό, καθώς μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν οδηγίες για κάτι τέτοιο. Βέβαια, τώρα το καθεστώς Ερντογάν τη δουλειά του την έκανε και οι δύο «όμηροι» του είναι αρκετοί. Όλη αυτή η εκ των υστέρων κινητοποίηση απλώς επισημαίνει τις μοιραίες παραλείψεις και την αδικαιολόγητη αδράνεια που υπήρχε μέχρι πρότινος. Η κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις φυλακές της Τουρκίας βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης και του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη, σε μια συνάντηση που θεωρήθηκε ιδιαίτερης σημασίας, καθώς δεν είναι σύνηθες να συναντάται ένας πρέσβης με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Στη συνάντηση, που κράτησε δύο ώρες, συζητήθηκαν και οι γενικότερες εξελίξεις, όπως η κινητικότητα στο Αιγαίο και η ΑΟΖ της Κύπρου, ενώ δεν έγινε γνωστό αν συζητήθηκε και το θέμα της αμερικανικής βάσης στην περιοχή, που απασχολεί την κυβέρνηση και τις ΗΠΑ το τελευταίο διάστημα.

Τούρκοι δημοσιογράφοι έχουν υποστηρίξει ότι ανέμεναν πως κάποιοι Έλληνες, ακόμα και πολίτες, θα συλλαμβάνονταν για να χρησιμεύσουν στον Ερντογάν ως αντάλλαγμα για να διαπραγματευτεί με τον δικό του τρόπο.

15.3.18 – lifo

Μια ανατρεπτική συνεργασία που επαναπροσδιορίζει τον όρο του κλασικού στα sneakers.

Μείνετε συντονισμένοι για να ανακαλύψετε πρώτοι τα επόμενα βήματα της Reebok Classic! Tα Club C Montana Cans είναι διαθέσιμα σε επιλεγμένα καταστήματα και στο www.reebok. com/gr/always_ classic.

12 lifo –

15.3.18

α Montana Cans Club C είναι το όνειρο κάθε sneakerhead της πόλης. Δύο κορυφαία brands, η Montana Cans, ειδική στα graffiti spray paints, και η Reebok Classic, ενώνουν τις δυνάμεις τους και το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό.Tο κλασικό συναντά το underground και μας καλεί να αγκαλιάσουμε τη μοναδικότητάς μας. Οι κλασικές γραμμές των αγαπημένων μας sneakers γίνονται ιδανικός καμβάς για πειραματισμούς και παντρεύονται με χρωματικούς συνδυασμούς εμπνευσμένους από τα χρώματα της Montana Cans, δημιουργώντας το απόλυτο urban street style. Ακόμα και οι μικρές λεπτομέρειες, όπως το χρωματιστό νούμερο στο μέσα μέρος της σόλας κάθε παπουτσιού, δίνουν την απαραίτητη edge νότα σε ένα classic παπούτσι. Το αποτέλεσμα συναρπάζει και μας καλεί να αναδείξουμε την ασυμβίβαστη πτυχή του χαρακτήρα μας. H Reebok Classic «παίζει» με τον όρο κλασικός και με τη νέα της καμπάνια με τίτλο «Always Classic» υμνεί την αυθεντικότητα. Ανατρεπτικές προσωπικότητες και δημιουργοί από την παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή αμφισβητούν τα στερεότυπα, ορίζουν με έναν δικό τους δημιουργικό τρόπο την έννοια του κλασικού και επιλέγουν παπούτσια που εκφράζουν την ιδιαιτερότητά τους. Στα πρό-

σωπα των graffiti artists Sany και Felipe Pantone τα Montana Cans Club C βρίσκουν τους ιδανικούς εκφραστές τους. Η Sany εκφράζει τη δυναμική του «girl power» στον παραδοσιακά ανδροκρατούμενο κόσμο του graffiti, ενώ ο Felipe Pantone είναι ένας καλλιτέχνης που ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη ματιά του. Και οι δύο, χωρίς να χάνουν τη μοναδικότητά τους, γίνονται πρεσβευτές της κουλτούρας του graffiti. Τα Montana Cans Club C, ενώ έχουν όλα τα κλασικά χαρακτηριστικά των Club C, χάρη στη Sany και τον Felipe αποκτούν ένα νέο, underground, ανατρεπτικό ύφος. Γίνονται σημείο αναφοράς για όλους εκείνους που αρνούνται να συμβιβαστούν και οραματίζονται ένα μέλλον για νέους ανθρώπους που τολμούν και ξέρουν πώς να εκφράζουν τον χαρακτήρα τους μέσα από το προσωπικό τους στυλ. Όλα τα πρόσωπα της καμπάνιας «Always Classic» ξεχωρίζουν για την αυθεντικότητά τους. Πλάι στη Sany και τον Felipe Pantone η ποπ σούπερ σταρ Ariana Grande, ο ράπερ Lil Yachty και πλήθος άλλων διάσημων καλλιτεχνών μοιράζονται τις ιστορίες τους, εκφράζοντας την κουλτούρα της Reebok Classic και προσκαλώντας τους fans τους σε όλο τον κόσμο να αγκαλιάσουν τη μοναδικότητά τους, παραμένοντας ατρόμητοι και αυθεντικοί!

Περισσότερες πληροφορίες για τη συναρπαστική ιστορία του Felipe Pantone θα βρείτε εδώ: http://fitness. reebok.gr/blog/ artist-remainshidden/

15.3.18 – lifo

14 lifo –

15.3.18

15.3.18 – lifo

TalkoftheTown

Η ΤΥΡΑΝΝΊΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΊΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΒΆΝ

Ο ΓΙΏΡΓΟΣ ΜΊΝΟΣ ΣΤΗΝ ΈΒΔΟΜΗ ΔΙΆΣΤΑΣΗ

α π ό τ ο ν ν ι κ όλ α σεβαστάκ η

ΔεύτερεςΣκέψεις

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μια ιδεολογία-Ιβάν Σαββίδη, μια φαντασίωση-Ιβάν Σαββίδη, ένας λαός-Ιβάν Σαββίδη.

16 lifo –

15.3.18

α π ό τ ον δ ημήτ ρ η π ολιτά κη

ShortCut

Είναι δύσκολο να μιλήσεις γι’ αυτά αν δεν είσαι φίλαθλος, αν δεν έχεις τον πνευματικό σου, αν δεν ταυτίζεσαι με τη συνηθισμένη μαγική εξίσωση Θεσσαλονίκη, ορθοδοξία, σύμπαν, ΠΑΟΚ κ.ο.κ. Αν απλώς συνυπάρχεις, συμβιώνεις πολιτισμένα και αρκείσαι να καταναλώνεις τις αντιπαθητικές φωνές από το αθλητικό ραδιόφωνο της πόλης που χυμούν πάνω σου κάθε φορά που παίρνεις ταξί. Είναι άλλωστε σύνθετη και απαιτητική τέχνη η ανοχή και η κατανόηση για διαστάσεις που είναι δημοφιλείς. Οπότε, αν δεν είσαι «μέσα» σε αυτό το κλίμα, δεν πολυμιλάς, για να μη χαρακτηριστείς περίεργος και άσχετος με τα θέσμια και τα ήθη της πόλης. Όμως, κακά τα ψέματα, στη Θεσσαλονίκη υπάρχει ένα πρόβλημα τυραννίας της πλειοψηφίας. Υπάρχει μια ιδεολογία-Ιβάν Σαββίδη, μια φαντασίωση-Ιβάν Σαββίδη, ένας λαός-Ιβάν Σαββίδη. Όποιος δεν το βλέπει αυτό ή κάνει πως δεν το βλέπει, απλώς κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα. Δεν είναι βέβαια όλη η αλήθεια αυτού του τόπου, μακριά από μένα η καρικατούρα του. Είναι όμως ένας από τους ορίζοντες της ζωής που μπορεί να επιβάλλεται και στους άλλους, σε αυτούς που δεν τον επιλέγουν. Πρόκειται για κάτι που ξεπερνάει τα στενά ζητήματα του ποδοσφαίρου. Μιλάμε για έναν σκληρό κοινωνικό κομφορμισμό. Και αναρωτιέμαι: τι θα κάνουμε με αυτό το ρωσικό κόμμα; Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί και από ποιον αυτή η αυταρχική λαϊκή «θρησκεία» που εμφανίζεται ως κυρίαρχος λόγος της πόλης; Προφανώς, πάντοτε ο φίλαθλος κόσμος θα έχει τα είδωλά του, τους προέδρους του, τα μίση και τα πάθη του. Θα αισθάνεται, ας πούμε, πως πρέπει να υπερασπιστεί το δικό του αφεντικό έναντι των αντιπάλων. Έτσι λειτουργεί το πράγμα, το άθλημα είναι στην ουσία του πολιτικό: πολιτικό όχι γιατί ο ένας πρόεδρος είναι φιλοκυβερνητικός και ο άλλος αντικυβερνητικός, αλλά γιατί στο κέντρο του αθλήματος είναι ο λυσσαλέος ανταγωνισμός για τη νίκη. Αν η ουσία της πολιτικής είναι ο ανταγωνισμός για την εξουσία μεταξύ αντίπαλων ομάδων, το ποδόσφαιρο (όπως και όλα τα μαζικά και δημοφιλή σπορ) είναι μια κοντινή παραλλαγή. Αυτό σημαίνει ότι κάτω από τη θεσμική του επιφάνεια κρύβει ένα βάθος σκοτεινό και επιθετικό. Δεν έχει έτσι νόημα να ορκίζεται κανείς στην ορθολογική του εξημέρωση, αξίζει όμως να επιμείνει ως κράτος στη συντριβή των υποκόσμιων φαινομένων του. Αυτό θα έπρεπε να είναι η δουλειά του κράτους. Το θέμα όμως που βάζω εδώ είναι η ελευθερία, η ψυχική υγεία και το δικαίωμα σε έναν ουδέτερο δημόσιο χώρο για όσους από εμάς δεν «θρησκεύονται». Πώς συγκατοικούμε με τον φανατικό, τον σφετεριστή του δημόσιου χώρου που νομίζει πως η πόλη, η χώρα και ο κόσμος γυρίζουν γύρω από το πάθος του; Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτό το πρόβλημα είναι άλυτο. Πολιτικά, εννοώ, άλυτο. Είναι, όπως θα έλεγαν οι καλοί μας μαρξιστές, ζήτημα συσχετισμού δύναμης. Για να το πω αλλιώς, το ρωσικό, εθνικο-λαϊκό, υπερήφανο κόμμα με τον βυζαντινό αετό και τους θαυμαστές του είναι ισχυρό. Στα δημοτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης δεν επιτρέπει την αποστασία και υφίσταται bullying o μαθητής που θα πει κακή κουβέντα. Υπάρχουν γονείς που θεωρούν ότι αυτό το «κόμμα» είναι το αντίπαλο δέος στα ναρκωτικά και στις άλλες εκτροπές του δυτικού τρόπου ζωής. Είναι περίπου οι ίδιοι που δεν θα σοκαριστούν από το περίστροφο του προέδρου, στο κάτω-κάτω έτσι κάνουν οι Μεγάλοι. Ένας κόσμος που στο όνομα της λατρείας του απαιτεί να χορεύει η πόλη και όλοι οι άνθρωποι στους δικούς του, ποντιακούς ρυθμούς. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, έχει διαμορφωθεί ένας κοινωνικός συνασπισμός ριζοσπαστικού συντηρητισμού – αν και φυσικά όλοι οι ιδεολογικοί όροι αστοχούν και δεν συλλαμβάνουν το φαινόμενο. Οι πολιτικοί τον φοβούνται, πολλοί αξιωματούχοι και φιλόδοξοι άνθρωποι τον υπολογίζουν σοβαρά. Δεν ξέρω αν συμβαίνει το ίδιο με τους λογοτέχνες, τους καλλιτέχνες, τους πανεπιστημιακούς καθηγητές. Κανονικά θα έπρεπε να υπενθυμίζουν ότι καμιά επιλογή ζωής και αξία, κανένα «ιδεώδες» δεν μπορεί να ρυθμίζει τη γενική ζωή μιας κοινωνίας. Και φυσικά κανένας στρατός φιλάθλων και οπαδών δεν μπορεί να θεωρεί την «έδρα του» επικράτεια και λάφυρο, πεδίο βολής και χώρο επιβολής. Από πολλές απόψεις, αυτή η πνιγηρή κατάσταση μοιάζει γραφική και συχνά ανάξια για σοβαρές προσεγγίσεις. Πολλοί προβάλλουν απλώς τη συγκυριακή, πολιτική της χρήση. Ο Ιβάν ο φιλο-τσιπρικός και οι ομάδες της Αθήνας και του Πειραιά, οι αντι-κυβερνητικές. Έχει φυσικά ενδιαφέρον αυτή η διάσταση, αλλά νομίζω πως δεν είναι η κύρια. Αυτό που σκοτεινιάζει τον ουρανό της Θεσσαλονίκης είναι ένας μοναδικός οπαδικός μεσσιανισμός που ενώνεται με τον τοπικισμό του παράπονου και μια διάχυτη ρωσόφιλη δεισιδαιμονία. Αυτό το χαρμάνι μπορεί να το συναντάς σε αστούς, σε προλετάριους και σε λούμπεν. Να εκπέμπεται από το αθλητικό ραδιόφωνο, τον ιερέα στο λεωφορείο, τον καλοντυμένο μεσήλικα που πίνει εσπρέσο λούνγκο στον Τερκενλή. Λένε κάποιοι πως έχουν μείνει λίγα πάθη στον λαό για να εκτονώνεται, το τσιγάρο ή η μπάλα, και πως η όποια κριτική τους είναι «ελιτισμός». Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη περιφρόνηση από αυτήν που κρύβεται πίσω από την κολακεία και την υποκριτικά μεγάθυμη ανεκτικότητα. Όταν ένα δημόσιο πάθος γίνεται ιδεολογία και κατήχηση για τα παιδιά, όταν όχι μόνο καταπίνει αλλά κατά βάθος θαυμάζει τους κυρίους Ιβάν, τα χλιαρά λόγια δεν έχουν νόημα. Είναι απλώς υπεκφυγές και δειλία της σκέψης και της κρίσης.

Το μακρύ, παράξενο τριπ ενός αδέσμευτου, κρατικοδίαιτου «αθλητικού» ρεπόρτερ.

Ο Γιώργος Μίνος μοιάζει πλέον να κατοικεί παρέα με τα Ελοχίμ και άλλες υπερβατικές οντότητες στην έβδομη διάσταση της (παοκτζίδικης) Υπερψυχής, εκεί όπου βλέπεις τα πάντα να συμβαίνουν έξω από σένα και τα περιγράφεις με την αντίστοιχη μέθεξη.

Χρόνια τώρα το υποψιάζονται το δυστοπικό σενάριο όσοι επιμένουν μαζοχιστικά να παρακολουθούν τον λούμπεν σουρεαλισμό του ελληνικού πρωταθλήματος στην «Αθλητική Κυριακή», αλλά τώρα τελευταία μοιάζει προφανές: ο «ρεπόρτερ του ΠΑΟΚ» Γιώργος Μίνος δεν είναι άνθρωπος. Είναι σύμπτωμα, σημαίνον, ένσαρκη εγκατάσταση, άβαταρ, ολόγραμμα. Υπερβολές, θα πει ενδεχομένως κάποιος, βρήκατε εκεί πέρα έναν κρατικοδίαιτο τύπο περίεργης ιδιοσυγκρασίας και σχιζοειδούς εκφοράς λόγου και τον κάνατε καλτ έμβλημα και εύκολο στόχο οπαδικής τρολιάς. Μάλλον δεν θα έχει παρακολουθήσει το όργιο ανακόλουθης σκέψης και λογικών αλμάτων (επί κοντώ) που συνοδεύουν κάθε φορά τις ανταποκρίσεις του από τα ενδότερα του Δικεφάλου –κατ’ άλλους «γαύρου»– του Βορρά. Εννοείται ότι έχει αποπειραθεί να τον μιμηθεί πολλές φορές ο Μητσικώστας, αλλά το αποτέλεσμα δεν μπορεί καν να προσεγγίσει το πειραγμένο λογισμικό του πρωτοτύπου. Μόνο ο Γιώργος Γεωργίου πριν από μερικά χρόνια, θυμάμαι (υπάρχει το σχετικό βιντεάκι στο YouTube), είχε καταφέρει, την ώρα της τηλεοπτικής εκπομπής του, σε έναν εμπνευσμένο αυτοσχεδιασμό της στιγμής, να αποδώσει εν μέρει την πρωτοποριακή σύγχυση και την εκκωφαντική απουσία κάθε λογικού συνειρμού που διακατέχει τη σκέψη και τον λόγο του: «Γυαλιά, ποτήρι, χθες ο καραγκιόζης, σήμερα το τρόλεϊ, πήγα για μπάνιο και είδα, α, τι κάνει ο κινηματογράφος;…». Μιλάμε για cut-up λογοτεχνία, για slam ποίηση, για performance art. Ο Γιώργος Μίνος μοιάζει πλέον να κατοικεί παρέα με τα Ελοχίμ και άλλες υπερβατικές οντότητες στην έβδομη διάσταση της (παοκτζίδικης) Υπερψυχής, εκεί όπου βλέπεις τα πάντα να συμβαίνουν έξω από σένα και τα περιγράφεις με την αντίστοιχη μέθεξη. Για πολλά χρόνια αντιμετωπιζόταν από τους ιθύνοντες και τους προσκεκλημένους αθλητικών εκπομπών με μειδίαμα και συγκατάβαση, τον τελευταίο καιρό όμως όλο και κάποιος αγανακτεί και του τη λέει ευθέως ή πλαγίως, διακόπτοντας τη βασανιστικά μακρόσυρτη λιτανεία του υπέρ των γενναίων του Βορρά και ενάντια στο ανάλγητο κατεστημένο των Αθηνών. Εκείνος δεν πτοείται. Ο προγραμματισμός του δεν του επιτρέπει να παρεκκλίνει από τη μεγάλη εικόνα. Ως γνωστόν, άλλωστε, «το παοκίζειν εστί φιλοσοφείν». Δεν μπορεί κανείς, πάντως, να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί ακριβώς τη στόφα του τυπικού αθλητικού ρεπόρτερ –κατσικωμένου στη θέση του στον αιώνα τον άπαντα– που μαστίζει τα κρατικά μέσα από την εποχή της ΥΕΝΕΔ, κάνοντας το κοινό να αναρωτιέται τι είδους δόντι μπορεί να έχει το άτομο ή μήπως, τελικά, πρόκειται για ψυχικό, ρε παιδιά, και πάσχει ο άνθρωπος από κάποια ανίατη αρρώστια (για πόσα χρόνια όμως;). Ο Γιώργος Μίνος είναι κάτι άλλο, πιο βαθύ, πιο αλλόκοτο. Τι ακριβώς μπορεί να είναι αυτό (πέρα από το καθηλωμένο μεγαλείο του ΠΑΟΚ) παραμένει μυστήριο και το γκουγκλάρισμα δεν βοηθάει. Μόνο σε τρολιές πέφτεις, εκτός από τη συμμετοχή του ως γκεστ σταρ στην προ διετίας θεατρική παράσταση του ΚΘΒΕ Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ και την είδηση ότι (επίσης προ διετίας) ο πρώην αμετανόητος εργένης και μπον-βιβέρ (ό,τι σημαίνει, τέλος πάντων, ο όρος στη γενέτειρά μου τη Σαλονίκη) κουκουλώθηκε τελικά και τέθηκε εκτός πίστας. Ακόμα και η σελίδα του στο fb είναι ερμητικά κλειστή στους μη φίλους και μόνο η φωτογραφία προφίλ φαίνεται δημόσια (διακοπές κάπου, ημίγυμνος, αυστηρός, μαυρισμένος, με το σταυρουδάκι ν’ αστράφτει στο λιοπύρι) κάτω από το όνομα «Γιωργος Μινος» (χωρίς τόνους και τέτοιες φλωριές). Και η φωτογραφία εξωφύλλου είναι ένας μονόχρωμος σκούρος καμβάς, σαν να κατοικεί ο κάτοχός της σ’ ένα καθαρτήριο ή σε μια οπαδική Κόλαση, όπως αυτή αποδίδεται στο ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη «Κόκκινη Κάρτα»: «Κι οι φίλαθλοι, σε απόλυτη αμνησία/ μπερδεύουν τις ομάδες τους/ ζητωκραυγάζουν λάθος/ και φεύγουν πάντα κι όλοι / λυπημένοι».

α π ό τ η l i f o t ea m

ThePowertoCreate

ΓΊΝΕ ΕΣΎ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΌΣ ΤΗΣ ΔΙΆΘΕΣΗΣ ΣΟΥ Φαντασία, έμπνευση, όραμα: Η Ινέσσα Αζοΐδου μας δίνει τη δική της άποψη για το #thepowertocreate και για το πώς καταφέρνει να έχει... «epic» διάθεση όλη μέρα! Πώς εκφράζεις το moto #thepowertocreate στη ζωή, στη δουλειά και στην εμφάνισή σου; Το #thepowertocreate είναι ακριβώς αυτό που λέει, η δύναμη του να δημιουργείς. Καθημερινά, από το πιο μικρό ως το πιο σημαντικό που κάνω, προσπαθώ να δημιουργώ στιγμές, επαγγελματικές ευκαιρίες και looks που να εμπνέουν εμένα αλλά και τους γύρω μου. Η δύναμη για δημιουργία βρίσκεται μέσα μας, αρκεί να το πιστέψουμε.

➜

Τι ρόλο παίζουν τα χρώματα στην καθημερινότητά σου; Μπορεί ένα χρώμα να επηρεάσει τη διάθεσή σου; Τα χρώματα είναι γύρω μας, από τον ουρανό ως τις αφίσες και τα κτίρια της πόλης, δημιουργώντας υπέροχα σκηνικά που μας περιβάλλουν. Μια μουντή ή δύσκολη μέρα ένα χρώμα μπορεί να μου αλλάξει αυτομάτως τη διάθεση.

➜

Ποια είναι τα δύο αγαπημένα σου χρώματα; Αγαπώ όλα τα χρώματα, αλλά από την Epic Lipstick σειρά της Avon αγαπημένες μου αποχρώσεις είναι η Luv U και η Nude attitude. Η Luv U τονίζει τέλεια τις έντονες και funky στιγμές μου και η Nude attitude την πιο γαλήνια και chic πλευρά μου.

➜

Γιατί ξεχωρίζεις το Epic Lipstick και τι διαφορετικό θεωρείς ότι θα προσφέρει στις followers σου; Το Epic ξεχωρίζει από μόνο του και το όνομα του ταιριάζει απόλυτα. Έχει το πιο έντονο αποτέλεσμα που έχω δοκιμάσει ποτέ σε κραγιόν και αυτό με ένα μόνο πέρασμα. Η διάρκειά του είναι φανταστική.

➜ ➜

Τι epic tip θα έδινες στις followers σου; Epic για μένα είναι η ίδια η ζωή. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ό,τι ονειρευόμαστε, αρκεί να πιστέψουμε σε αυτή μας τη δύναμη!

Θέλεις ζουμερά χείλη, με πλούσιο χρώμα που διαρκεί; Το νέο Epic Lipstick της Avon με τεχνολογία magnet-lock μαγνητίζει το χρώμα στα χείλη με ένα μόλις πέρασμα, ενώ, χάρη στο ενσωματωμένo primer, τα αναδεικνύει μοναδικά βελούδινα, διατηρώντας τα απόλυτα ενυδατωμένα. Σε 24 εντυπωσιακές αποχρώσεις extra long διάρκειας, θα γίνει η νέα σου εμμονή!

LUV U

NUDE ATTITUDE

ποια είσαι και τι κάνεις; Είμαι η Ινέσσα Αζοΐδου με καταγωγή τόσο από την Ελλάδα όσο και από τα βάθη της Σιβηρίας. Έχω τελειώσει δημοσιογραφία στο University of Seattle και είμαι επίσης τελειόφοιτη του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Έχω κάνει ραδιόφωνο και τηλεόραση σε τοπικούς σταθμούς στη Θεσσαλονίκη και αυτό το διάστημα εργάζομαι στο Μιλάνο (ftv, Highlight Production) και ασχολούμαι παράλληλα με το modeling σε Ελλάδα και εξωτερικό. πού θέλεις να φτάσεις; Μέρος των ονείρων μου έχει ήδη πραγματοποιηθεί και νιώθω πολύ τυχερή γι’ αυτό, αν και η σκληρή δουλειά δημιουργεί συνεχώς νέες προσδοκίες. Όνειρό μου είναι να μη σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι και να δημιουργώ. Σκοπός μου είναι να τελειώσω το πρώτο μου βιβλίο, να εργαστώ σε μεγάλο περιοδικό μόδας που θαυμάζω, να γνωρίσω προσωπικότητες και όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη που θα με εμπνέουν

15.3.18 – lifo

TEXNOΛΟΓΙΑ

ΈΧΕΤΕ ΣΚΕΦΤΕΊ ΠΩΣ Ό,ΤΙ ΓΙΑ ΕΜΆΣ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΟΝΌΗΤΟ ΓΙΑ ΚΆΠΟΙΟΥΣ ΆΛΛΟΥΣ ΦΑΝΤΆΖΕΙ ΠΡΟΝΌΜΙΟ; 18 lifo – 15.3.18

ΜΙΑ ΒΙΩΜΑΤΙΚΉ ΆΣΚΗΣΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΎΕΙ ΠΩΣ ΤΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΌ ΧΆΣΜΑ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟ ΕΜΠΌΔΙΟ ΣΤΟ ΝΑ ΦΤΙΆΞΟΥΜΕ ΈΝΑΝ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΚΌΣΜΟ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ. ΤΗΣ IRÈNE D’ ATHÈNES

υθισμένοι στα smartphones και στα laptops, η τεχνολογία μάς έχει γίνει απαραίτητη καθημερινά για να κάνουμε πιο εύκολα τη δουλειά μας, να διασκεδάζουμε και να ψυχαγωγούμαστε. Αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας και δεν την αντιλαμβανόμαστε ως προνόμιο που κάποιοι άλλοι στερούνται. Η δυνατότητα να εξελιχθείς, να σπουδάσεις και να πραγματοποιήσεις τα μικρά ή μεγάλα όνειρά σου οφείλει να είναι βασικό και αναφαίρετο δικαίωμα όλων. Σήμερα, που η εξελιγμένη τεχνολογία προσφέρει όσα εφόδια χρειαζόμαστε και συμβάλλει με αναρίθμητους τρόπους στη βελτίωση της ζωής μας, η έννοια του προνομίου όφειλε να έχει εξαλειφθεί. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν ισχύει και η Cosmote, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη γι’ αυτή την ανισότητα, διοργάνωσε μια ενδιαφέρουσα βιωματική άσκηση στην οποία δεν συμμετείχαν celebrities αλλά άνθρωποι με ζωές κανονικές, που πασχίζουν καθημερινά για τις μικρές και μεγάλες επιτυχίες. Δεχόμενοι να συμμετάσχουν μπροστά στις κάμερες σε μια διαφορετική εμπειρία, επέτρεψαν σε όλους μας να κατανοήσουμε ότι πράγματα που θεωρούνται δεδομένα για κάποιους παραμένουν ευσεβείς πόθοι. Η LifΟ βρέθηκε στο παλιό Αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου η COSMOTE είχε φροντίσει να διεξαχθεί η άσκηση, μαζί με το κινηματογραφικό συνεργείο. Η παραγωγή είχε στήσει μηχανήματα και κάμερες, οι γερανοί ήταν έτοιμοι να τραβήξουν τα πλάνα από ψηλά κι ένα control room είχε ετοιμαστεί και μας περίμενε. Οι οθόνες και οι καρέκλες που προορίζονταν για την ομάδα που θα κατέγραφε τα αποτελέσματα της βιωματικής άσκησης ήταν τοποθετημένες σε παράταξη. Όλος ο χώρος ήταν τελείως καλυμμένος με μαύρα πανιά για να μη μας βλέπουν οι συμμετέχοντες. Καθώς δεν βρισκόμασταν εκεί για την

➜

15.3.18 – lifo

TEXNOΛΟΓΙΑ

ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΟ ΣΤΟΙΧΕΊΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΉ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΏΝ ΑΣΚΉΣΕΩΝ ΑΥΤΟΎ ΤΟΥ ΕΊΔΟΥΣ ΕΊΝΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΈΧΟΝΤΕΣ ΝΑ ΜΗ ΝΙΏΘΟΥΝ ΌΤΙ ΕΞΕΤΆΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΆΤΙ Ή ΌΤΙ ΘΑ ΚΡΙΘΟΎΝ ΑΠ’ ΌΣΟΥΣ ΒΡΊΣΚΟΝΤΑΙ ΓΎΡΩ ΤΟΥΣ.

κινηματογράφηση ενός στημένου διαφημιστικού βάσει ενός χιλιοπροβαρισμένου σεναρίου, ήταν απαραίτητο να κάνουμε απόλυτη ησυχία και να φαίνονται μόνο εκείνοι που χειρίζονταν τις κάμερες, τον ήχο και ο συντονιστής της άσκησης, Ηλίας Κατιρτζιγιανόγλου, ώστε να μην αποσπάσουμε την προσοχή των συμμετεχόντων και επηρεάσουμε τις απαντήσεις ή τις αυθόρμητες αντιδράσεις τους. Πριν έρθουν οι συμμετέχοντες, ο Ηλίας μας ζήτησε να κάνουμε μια μικρή πρόβα της άσκησης και για να ζεσταθεί εκείνος ως εμψυχωτής της ομάδας αλλά και για να αποκτήσουν οι εικονολήπτες μια καλύτερη ιδέα του τι θα συμβεί σε αυτό το απρόβλεπτο, άνευ σεναρίου γύρισμα. Επιπλέον, θα μπορούσαμε κι εμείς να βιώσουμε την άσκηση προνομίου. Ολοκληρώνοντας τη «δοκιμαστική» εκδοχή του βιωματικού παιχνιδιού που σχεδίασε η ομάδα της Cosmote, αντιληφθήκαμε τον σκοπό και την αξία του και αναρωτιόμασταν πώς θα εξελισσόταν με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ημέρας. Μόλις οι κάμερες τοποθετήθηκαν και όλα ήταν πια απολύτως έτοιμα και προβαρισμένα, καθίσαμε στο «κρυφό» control room για να έρθουν οι συμμετέχοντες. Σε απόλυτη σιωπή, γεμάτοι περιέργεια, τους παρατηρούσαμε στα μόνιτορ. Ήταν άνθρωποι απ’ όλες τις ηλικιακές ομάδες και είχαν επιλεγεί ώστε να συνθέτουν ένα μωσαϊκό αντιπροσωπευτικό της διαστρωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας.

λικιωμένες κυρίες με απαράμιλλη γλυκύτητα και συγκρατημένοι κύριοι, αγόρια με όλη την ορμή της νεότητας, συγκροτημένες γυναίκες που στους ώμους τους πέφτουν τα οικογενειακά βάρη

20 lifo – 15.3.18

επιπλέον των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων, μεσήλικες άνδρες που αστειεύονταν σαν έφηβοι, φρέσκα κορίτσια που απέπνεαν μια ανεπιτήδευτη σοβαρότητα. Κάποιοι είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα, ενώ άλλοι την είχαν επιλέξει ως πατρίδα, ανεξαρτήτως εθνότητας ή φυλής. Όλοι μαζί, εμφανώς αμήχανοι, μπήκαν στον τεράστιο χώρο που μας φιλοξενούσε, όπου ο Ηλίας τους υποδέχτηκε εγκάρδια και ανυπόκριτα. Στη διεξαγωγή κοινωνιολογικών ασκήσεων αυτού του είδους είναι απαραίτητο οι συμμετέχοντες να μη νιώθουν πως εξετάζονται για κάτι ή πως κρίνονται. Αυτό, φυσικά, απαιτεί εξοικείωση με ανθρώπους που συναντούν για πρώτη φορά. Τον ρόλο του ανθρώπου που θα τους «ξεκουμπώσει» ανέλαβε και έφερε εις πέρας με μεγάλη επιτυχία ο συντονιστής. Αρχικά ο Ηλίας τους ζήτησε να κοιτάξουν τους ανθρώπους γύρω τους και να τους χαμογελάσουν. Η προτροπή αυτή λειτούργησε καταλυτικά. Δειλά-δειλά άρχισαν να προσεγγίζουν πρώτα εκείνους με τους οποίους ένιωθαν εξαρχής μια συνάφεια. Συστήνονταν, περιεργάζονταν τα άλλα μέλη της ομάδας, διασταύρωναν τα βλέμματά τους και έσφιγγαν τα χέρια. Το να κοιτάζεις μέσα από μια οθόνη τα πρόσωπά τους ήταν σχεδόν υπνωτιστικό. Κυριαρχούσαν εκφράσεις αμηχανίας και προσμονής, οι νεαρότεροι προσποιούνταν τους απολύτως χαλαρούς, αλλά η στάση του σώματος τους πρόδιδε. Ο Ηλίας, με ασκήσεις αναπνοής και απλές ερωτήσεις, τους έκανε να χαλαρώσουν περισσότερο: «Ποια είναι η αγαπημένη σου γεύση παγωτό;», «Πες μας κάτι τολμηρό που έκανες στη ζωή σου». Σύντομα έφτασε η ώρα να ξεκινήσει η βιωματική άσκηση. Η διαδικασία που ακολούθησε ήταν στ’αλήθεια απλή, όπως ισχύει συνήθως, όμως τα απλά πράγματα είναι και τα πιο ουσιώδη. Όλοι οι συμμετέχοντες κατευθύνθηκαν στο

βάθος του χώρου και στάθηκαν ώμο με ώμο πάνω σε μια κόκκινη γραμμή. Ο Ηλίας εξήγησε πως επρόκειτο να διαβάσει κάποιους ισχυρισμούς. Αν αυτοί ίσχυαν για τον καθένα προσωπικά, θα έπρεπε να κάνουν δύο βήματα μπροστά, ενώ εκείνοι που δεν τους αφορούσαν έπρεπε να σταθούν στο ίδιο σημείο. Η θεμελιώδης ιδέα αυτής της βιωματικής δοκιμασίας είναι ότι όλοι πρέπει να ξεκινήσουν από μια κοινή αφετηρία και να προχωρήσουν ανάλογα με τις δυνάμεις και τις επιλογές τους, όπως θα έπρεπε να ισχύει και στη ζωή, δυστυχώς, όμως, δεν ισχύει. Η καλά σχεδιασμένη σειρά ερωτήσεων εξετάζει συνθήκες που δεν αποτελούν επιλογές μας (πού γεννηθήκαμε ή το φύλο μας) και καθοδηγεί τα βήματά μας ώστε να αποτυπωθεί η πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων που μας προσφέρονται στη ζωή. Το ζητούμενο ήταν να αντιληφθούμε όλες τις εκφάνσεις του τεχνολογικού χάσματος που χωρίζει τους ανθρώπους στην Ελλάδα σήμερα. Εξαρχής γίνονται εμφανείς οι διαφορές πρόσβασης στα αγαθά των υπηρεσιών Ίντερνετ υψηλών ταχυτήτων και στις αξιόπιστες υπηρεσίες τηλεφωνίας. Ο Ηλίας φωνάζει δυνατά: «Όσοι ζείτε σε μεγάλο αστικό κέντρο να κάνετε δύο βήματα» και αρκετοί παίρνουν προβάδισμα. Όσοι μένουν στη γραμμή της αφετηρίας χαμογελούν αμήχανα και για πρώτη φορά σκέφτονται πως κάτι που δεν μπορούν να ελέγξουν τους στερεί ευκαιρίες. «Όσοι χρησιμοποίησατε στις σπουδές σας το Ίντερνετ, κάντε δύο βήματα μπροστά». Οι διαφορές των γενεών υπογραμμίζονται εδώ, καθώς οι μεγαλύτεροι είτε δεν σπούδασαν είτε δεν είχαν τη δυνατότητα να μελετήσουν μέσω Διαδικτύου. «Όσοι είχατε για πρώτο κινητό smartphone, προχωρήστε κι άλλο». Για την πλειονότητα των άνω των 30 ετών η δήλωση αυτή δεν ισχύει, καθώς η εξάπλωση

ταν ολοκληρώθηκε η άσκηση, ο σκοπός της είχε γίνει σαφής. Ο Ηλίας τους ζήτησε να κοιτάξουν γύρω. Παρ’ ότι ξεκίνησαν όλοι μαζί, οι περιστάσεις είχαν μεταφέρει την αφετηρία της πορείας της ζωής τους σε διαφορετικα σημεία. Ορισμένοι απείχαν μόνο δύο βήματα από τα όνειρά τους, ενώ άλλοι τους κοιτούσαν από μακριά, λόγω συνθηκών που δεν ήταν στο χέρι τους να ελέγξουν και αναγκάζονταν να καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια για να προχωρήσουν. Ενώ πριν γελούσαν και αστειεύονταν, τη στιγμή εκείνη τα πρόσωπα όλων παρέμειναν απολύτως σοβαρά. Διασκορπισμένοι σε όλη την αίθουσα, άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα να χωρίσουν ένιωθαν διαιρεμένοι και στενόχωρα, ακόμα κι εκείνοι που προηγούνταν. Τότε ο Ηλίας τους κάλεσε να σκεφτούν αν είναι ικανοποιημένοι ως έχει ή αν προτιμούσαν να συγκεντρωθούν όλοι μπροστά και να δοκιμάσουν να γεφυρώσουν την απόσταση που τους χώριζε. Στο άκουσμα της δεύτερης εναλλακτικής τα πρόσωπα χαλάρωσαν και τα χαμόγελα έκαναν ξανά την εμφάνισή τους, πιο πλατιά μάλιστα. Η δυσφορία διαλύθηκε και σχημάτισαν έναν κύκλο για να αγκαλιαστούν, να μιλήσουν και να γνωριστούν καλύτερα. Η διαδικασία της βιωματικής εμπειρίας πυροδότησε τη συνειδητή επιλογή να τείνουν το χέρι σε όσους έμειναν πίσω επειδή έτυχε να ζούνε στη «λάθος» πόλη ή

Η ΘΕΜΕΛΙΏΔΗΣ ΙΔΈΑ ΤΗΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΉΣ ΑΥΤΉΣ ΔΟΚΙΜΑΣΊΑΣ ΕΊΝΑΙ ΌΤΙ ΌΛΟΙ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΉΣΟΥΝ ΑΠΌ ΜΙΑ ΚΟΙΝΉ ΑΦΕΤΗΡΊΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΉΣΟΥΝ ΑΝΆΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΈΣ ΤΟΥΣ, ΌΠΩΣ ΘΑ ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΙΣΧΎΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΉ.

της χρήσης κινητών τηλεφώνων προϋπήρξε των smartphones. Ένα έξυπνο κινητό μάς λύνει καθημερινά τα χέρια με κυριολεκτικά αναρίθμητους τρόπους: μέσω των εφαρμογών των smartphones μπορούμε να αναζητήσουμε γιατρό, να αξιολογήσουμε εστιατόρια, να διαλέξουμε ταινία και να αγοράσουμε ηλεκτρονικά εισιτήρια, ενώ οι λάτρεις της άσκησης μετρούν στα apps χιλιόμετρα, θερμίδες και καρδιακό ρυθμό. Νομίζω πως για τους κάτω των 25 δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο πέραν του ότι τα smartphones ουσιαστικά αποτελούν προέκταση του χεριού τους. Όμως, για να λειτουργήσουν αυτά τα πολυμηχανήματα τσέπης, χρειάζεται πρόσβαση σε αξιόπιστα δίκτυα ακόμα και στα πιο δυσπρόσιτα μέρη, μια δυνατότητα που δεν είναι αυτονόητη. «Όσοι είχατε Ίντερνετ από τότε που θυμάστε τον εαυτό σας παρακαλώ να κάνετε δύο ακόμα βήματα». Τα πιτσιρίκια της ομάδας προχωρούν χωρίς καν να το σκεφτούν και οι μεγαλύτεροι γέλασαν αυθόρμητα, αναγνωρίζοντας πως δεν επιλέγει κανείς τη χρονολογία γέννησης και τα

τεχνολογικά επιτεύγματα που θα γνωρίσει από κούνια. Παρακολουθώντας μέσα από τις οθόνες όσους έμειναν στάσιμοι να κοιτάζουν τρυφερά αλλά και με κάποια πικρία τα πιτσιρίκια που τους άφησαν πίσω, σκέφτηκα πως μπορεί να ειναι μάταιο να τα βάλεις με τον χρόνο, αλλά το να εξαλείψεις τις ανισότητες που γεννάει η έλευση μιας νέας εποχής σε σχέση με τα μεγαλύτερα μέλη της κοινωνίας είναι απαραίτητο. Ναι, ο 18χρονος παίζει το Διαδίκτυο στα δάχτυλα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ένας άνθρωπος 60 ή 70 ετών δεν πρέπει να έχει εξίσου εύκολα πρόσβαση στην πληροφόρηση και στις ευκολίες που παρέχει η τεχνολογία. Όταν ο Ηλίας ρώτησε ποιοι έχουν άτομα στο περιβάλλον τους που τους ωθούν να ασχοληθούν με το Διαδίκτυο, οι «έσχατοι» πλησίασαν τους «πρωτοπόρους», κλείνοντας κάπως την ψαλίδα, αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά πως ο παράγοντας που μπορεί να τα αλλάξει όλα ώστε να εξελιχθούν και οι λιγότερο τυχεροί είναι ο άνθρωπος.

να γεννηθούν τη «λάθος» εποχή, ώστε στο εξής οι προσπάθειές τους να κρίνονται μόνο από όσα περνάνε από το χέρι τους. Η τεχνολογία που διαθέτουμε είναι το ιδανικότερο εργαλείο για να εξαλειφθούν οι ανισότητες και να βελτιωθεί η ζωή όλων ανεξαιρέτως. Το Διαδίκτυο, η τηλεϊατρική, η κινητή τηλεφωνία, είναι εφόδια που οφείλουν να είναι προσιτά στον καθένα. Όσο κάποιοι δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν και μένουν πίσω, τόσο το σύνολο δεν προοδεύει πραγματικά. Η Cosmote επιλέγει να θέσει ως προτεραιότητα και αποστολή της το να προσφέρει τις δυνατότητες της τεχνολογίας σε όλους. Με τον τρόπο αυτό, αξιοποιώντας πλήρως τις ευκαιρίες του σήμερα, θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, ένα καλύτερο και πιο δίκαιο αύριο. Πρωτοβουλίες όπως η «άσκηση προνομίου» βοηθούν να ευαισθητοποιηθούμε όλοι, μοιραστείτε λοιπόν το βίντεο ώστε να γεφυρώσουμε το τεχνολογικό χάσμα που χωρίζει κάποιους από τα όνειρά τους. 15.3.18 – lifo

TalkoftheTown

Μεροληπτεί η ελληνική Δικαιοσύνη υπέρ της ακροδεξιάς;

Απορίες

απ ό το ν θ οδω ρ η α ν τω ν ο π ουλο

ΔΥΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΏΗΝ Γ.Γ. ΔΙΑΦΆΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΊΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΆΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥΣ.

? 22 lifo –

15.3.18

Η Δικαιοσύνη σε μια δημοκρατική πολιτεία οφείλει να είναι τυφλή, υποτίθεται, «θεόστραβη». Οι δικαστές οφείλουν δηλαδή να εφαρμόζουν το Σύνταγμα και τους νόμους απολύτως αντικειμενικά και να κρίνουν ισότιμα κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από τις πολιτικές, φιλοσοφικές, θρησκευτικές και λοιπές πεποιθήσεις τόσο των ίδιων όσο και των δικαζόμενων. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η δικαστική εξουσία συλλαμβάνεται όχι σπάνια να «κρυφοκοιτάζει», αμβλύνοντας ή στενεύοντας το κριτήριό της ανάλογα με την κοινωνική θέση, το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα κ.λπ. του κατηγορούμενου, ακόμα και την ιδεολογία του. Είναι, π.χ., κοινή η αίσθηση ότι όσον αφορά την τρομοκρατία (ή την ένοπλη πάλη, όπως το προτιμά κανείς), τα αντανακλαστικά της ελληνικής Δικαιοσύνης, όπως άλλωστε και της ΕΛ.ΑΣ., έχουν επανειλημμένως αποδειχτεί εξαιρετικά αργά, όταν αυτή προέρχεται από την άκρα δεξιά, χώρο όπου κατά κανόνα ο νόμος εξαντλεί την επιείκεια και την ανοχή του, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι είθισται να συμβαίνει όταν προέρχεται από την άκρα αριστερά ή τους Α/Α, όπου όχι μόνο υπερβάλλει σε αυστηρότητα, αλλά υπερβαίνει, ενίοτε, τα ίδια τα όριά του, όπως έχει συχνά καταγγελθεί. Μια απλή σύγκριση στην αντιμετώπιση των παλαιότερα συλληφθέντων μελών της Χ.Α. αλλά και πιο πρόσφατα της Combat 18 με αντίστοιχες συλλήψεις μελών (ή κατηγορούμενων για συμμετοχή) της 17Ν, των Πυρήνων κ.λπ. αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Στο πλαίσιο αυτό, ζήτησα από δύο ευαισθητοποιημένους στα κοινά δικηγόρους, τους Δημήτρη Φίλη και Κώστα Παπαδάκη, καθώς και από έναν γνωστό δικαιωματικό, τον πρώην γ.γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κωστή Παπαϊωάννου, να καταθέσουν τη δική τους άποψη. ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΦΊΛΗΣ: «Δεν νομίζω ότι η ολιγωρία της Δικαιοσύνης σε περιπτώσεις ακροδεξιάς τρομοκρατίας, και όχι μόνο, οφείλεται αποκλειστικά στους δικαστές. Το ότι η δίκη της Χ.Α. κοντεύει τα τρία χρόνια μπορεί να συντηρεί αυτή την εντύπωση, είναι ωστόσο το ίδιο το δικαστικό μας σύστημα εξαιρετικά βραδύ και δυσκίνητο όχι μόνο σε τέτοιες αλλά και σε άλλες σοβαρές υποθέσεις. όπως το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Ναι, πιθανόν να υπάρχει ιδεολογική προκατάληψη πίσω από κάποιες αποφάσεις. Π.χ. την Ηριάννα έπρεπε να την είχαν αφήσει ελεύθερη μέχρι να δικαστεί κατ’ έφεση, υπήρχε θέμα με το δείγμα DNA, δεν ήταν ικανό αποδεικτικό στοιχείο από μόνο του. Υπήρξε, πάντως, διακριτικότητα όσον αφορά την αποκάλυψη του πλήρους ονοματεπώνυμου τόσο του δικού της όσο και του συγκατηγορούμενού της Περικλή Μ. Κοιτάξτε, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, οτιδήποτε εκφεύγει της νομιμότητας θα χτυπιέται σκληρά, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Όχι, δεν εξισώνω τα “άκρα”, θεωρώ εσφαλμένη αυτήν τη λογική, αμφότερα όμως ενέχουν σκληρή βία, άλλο αν τα ιδεολογικά τους κίνητρα διαφέρουν. Οι δικαστές, πάλι, προσπαθούν να εφαρμόσουν τον νόμο. Δεν αμφισβητώ εξαρχής την εντιμότητα των περισσότερων εξ αυτών, η στάση τους όμως πολλές φορές επηρεάζεται από τις ιδέες και τις βιοκοινωνικές τους απόψεις. Πάντως, εκτός από την εν εξελίξει δίκη της Χ.Α., άλλη που να αφορά ακροδεξιούς εξτρεμιστές δεν έχει γίνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια και είναι λίγο περίεργο που τόσο καιρό δεν έχουν συλληφθεί άλλοι, παρ’ ότι περισσεύουν οι αφορμές. Το πώς τώρα θα αντιμετωπιστούν δικαστικά οι συλληφθέντες της Combat 18 δεν μπορεί να το προβλέψει κανείς, θα φανεί στη δίκη, εύχομαι πάντως να αποδοθεί δικαιοσύνη!». ΚΩΣΤΉΣ ΠΑΠΑΪΩΆΝΝΟΥ: «Υπάρχει μια προϊστορία στην αντιμετώπιση του βίαιου εξτρεμισμού, μια παραδοσιακή πρόσληψη της έννοιας της τρομοκρατίας ως εκπορευόμενης από την αριστερά – βλέπε και σχετική περσινή δήλωση Μητσοτάκη, που λίγο-πολύ έλεγε ότι εντάξει, δεν είναι όλοι οι αριστεροί τρομοκράτες, αλλά όλοι οι τρομοκράτες είναι αριστεροί! Πρόκειται, βέβαια, για τις απόψεις του βαθέος κράτους. Βλέπετε, στην Ελλάδα υπάρχει έλλειψη ιστορικής συνέχειας. “Ξεχνάμε” ότι στη χώρα στο ξεκίνημα της Μεταπολίτευσης υπήρξε σαφέστατη ένταση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας με νεοφασιστι-

κούς μηχανισμούς όπου εμπλεκόταν, μεταξύ άλλων, ο Μιχαλολιάκος (βόμβα στον κινηματογράφο Έλλη κ.λπ.), φαινόμενο που επιδιώκουν κάποιοι να αναζωπυρώσουν σε ένα ακροδεξιό κακέκτυπο της ιταλικής “στρατηγικής της έντασης”. Η αντιτρομοκρατική νομοθεσία διαθέτει μια εκτενή λίστα εγκληματικών πράξεων που θεωρούνται τρομοκρατικές αν αποσκοπούν στον εκφοβισμό σοβαρού κομματιού του πληθυσμού ή στην κατάλυση των συνταγματικών αρχών. Και ο πλέον αδαής περί τα νομικά αντιλαμβάνεται ότι είναι δύσκολο οργανώσεις σαν την Combat 18 να μη χωράνε σε αυτό τον ορισμό, εφόσον εκφοβίζουν και βλάπτουν τους δημοκρατικούς θεσμούς, όπως άλλωστε έκανε και η Χ.Α. Εκεί, βέβαια, υπάρχει ζήτημα, είναι συχνά μονοσήμαντη και επιλεκτική η δημοσιοποίηση στοιχείων, ιδίως φωτογραφιών υπόπτων για ενέργειες που θεωρούνται τρομοκρατικές. Το αν η “ανοχή” αυτή είναι ακούσια ή εκούσια είναι ένα σύνθετο φαινόμενο. Έχουμε επικρίνει ιδιαίτερα τις αστυνομικές Αρχές για υπόγειες συμπάθειες ή διαδρομές και προκλητική ανοχή στο ναζί περιθώριο, δεν έχουμε όμως πράξει το ίδιο στον βαθμό που θα έπρεπε και για τις αντίστοιχες εισαγγελικές και δικαστικές Αρχές που επέδειξαν έντονη και μακροχρόνια αμεριμνησία και αδράνεια: όταν υπάρχουν ενέργειες ακραίας βίας από τέτοια πρόσωπα και οργανώσεις, αντιμετωπίζονται μεμονωμένα, δεν εντάσσονται σε ένα ενιαίο πλαίσιο που να λειτουργεί όπως σαφέστατα αρμόζει σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Μάλιστα, και ο ίδιος, ως γ.γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, είχα στείλει αναφορές στις Αρχές για τη δράση της Combat 18. Αν τώρα μαζί με αυτήν ήταν υπόδικη μια ομάδα τύπου Επαναστατικός Αγώνας, η δεύτερη πολύ πιο άνετα θα κατηγορούνταν από τη Δικαιοσύνη ως τρομοκρατική και όχι απλώς εγκληματική οργάνωση. Μπορεί η δημοκρατία να χρειάζεται πράγματι κάποιους νόμους για να αμύνεται ενάντια σε όσους θεωρεί ότι την επιβουλεύονται –μολονότι η συζήτηση για τον αντιτρομοκρατικό είναι βέβαια μεγάλη–, όταν όμως κάνει τις σταθμίσεις της οφείλει να τις κάνει ισότιμα παντού, όχι με ρηγματώσεις στο κράτος δικαίου και επιλεκτική εφαρμογή. Βέβαια, για να μη μεμψιμοιρούμε μόνο, το ότι, έστω αργά, κινήθηκαν οι δικαστικές Αρχές, καθώς επίσης και ο όγκος και το περιεχόμενο των αποδεικτικών στοιχείων (βαρύς οπλισμός, εκρηκτικά κ.ά.), δείχνει ότι η πολιτεία ξεκινά τουλάχιστον να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο». ΚΏΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΆΚΗΣ: «Το άρθρο 187Α του ποινικού κώδικα που αφορά κατηγορούμενους για τρομοκρατικές πράξεις έχει εφαρμοστεί μέχρι τώρα μόνο σε αντιεξουσιαστές, αριστερούς ακτιβιστές, Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες. Ακόμα και τώρα οι δικαστές εξακολουθούν να έχουν μια μονόπλευρη τοποθέτηση προκειμένου να ορίσουν το στίγμα του τρομοκράτη. Τόσο η Χ.Α. όσο και η Combat 18 διώκονται με βάση το άρθρο 187 που αφορά τη συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, όχι τρομοκρατική (άρθρο 187Α), παρ’ ότι πληρούν με το παραπάνω τις προϋποθέσεις. Αυτό είναι απόδειξη του ότι το “δύο μέτρα και δύο σταθμά” είναι ο κανόνας. Η δεύτερη περίπτωση, βέβαια, θεωρείται σοβαρότερο αδίκημα και οι προβλεπόμενες ποινές είναι βαρύτερες, πέρα από τον κοινωνικό στιγματισμό κάποιου ως τρομοκράτη. Οι χρυσαυγίτες παραπονιούνται ότι τάχα διώκονται για τις ιδέες τους, ενώ η αλήθεια είναι ότι δεν διώκονται παρά για συγκεκριμένες ποινικές πράξεις. Επιπλέον, δεν ελέγχονται καν για ηθική αυτουργία. Π.χ. η επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες του Περάματος το ’12 έχει αποδειχτεί ότι έγινε ύστερα από εντολή του Λαγού, παρά ταύτα ο κύριος αυτός δεν παραπέμπεται ως ηθικός αυτουργός κι αυτή είναι μόνο μία από τις δεκάδες ακόμα αντίστοιχες περιπτώσεις! Δηλαδή οι εγκληματικές τους πράξεις είναι πολύ περισσότερες από τις κατηγορίες που τους έχουν αποδοθεί. Στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και της μαχητικής δικηγορίας αγωνιζόμαστε χρόνια τώρα για την κατάργηση και των δύο αυτών αντιδημοκρατικών άρθρων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα παραβλέψουμε τη μονομέρεια της εξουσίας. Όλοι οι νόμοι, καλοί ή κακοί, οφείλουν να έχουν καθολική ισχύ».

Έχουμε επικρίνει ιδιαίτερα τις αστυνομικές Αρχές για υπόγειες συμπάθειες ή διαδρομές και προκλητική ανοχή στο ναζί περιθώριο, δεν έχουμε όμως πράξει το ίδιο στον βαθμό που θα έπρεπε και για τις αντίστοιχες εισαγγελικές και δικαστικές Αρχές. ΚΩΣΤΉΣ ΠΑΠΑΪΩΆΝΝΟΥ

15.3.18 – lifo

ΕΙΚΟΝΟΓΡAΦΗΣΗ: DAVID SHRIGLEY

TalkoftheTown

ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΝΉΚΕΙ ΤΟ ΠΟΔΌΣΦΑΙΡΟ

α π ό τ ο ν ανδρέ α λουκά κο

SweetNothing

πό πολύ μικρός πηγαίνω στο γήπεδο. Ο πατέρας μου και η αδελφή μου Παναθηναϊκοί, εγώ από αντίδραση Ολυμπιακός. Για αρκετά χρόνια, τη δεκαετία του ’80, έπαιζαν στο ΟΑΚΑ και οι δύο ομάδες. Μια Κυριακή έπαιζε ο Ολυμπιακός, μία ο Παναθηναϊκός κι εμείς οι τρεις σχεδόν κάθε Κυριακή ήμασταν εκεί. Το γήπεδο ήταν τότε για ένα μικρό παιδί σαν εμένα μια μαγική εμπειρία. Κάθε φορά που μπαίναμε στη θύρα και έβλεπα τον αγωνιστικό χώρο από την κερκίδα ένιωθα μια τεράστια προσμονή να ξεκινήσει ο αγώνας και όταν ξεκινούσε, χάζευα τους παίκτες και τον κόσμο στις κερκίδες με ανοιχτό το στόμα. Τις Κυριακές που δεν πηγαίναμε στο γήπεδο άκουγα τους αγώνες στο ραδιόφωνο, μπορούσα με μεγάλη ευχαρίστηση να κάτσω για μιάμιση ώρα και να ακούω τη ζωντανή μετάδοση από την ΕΡΑ Σπορ, περιμένοντας το «Αναστόπουλος, Αναστόπουλος και ΓΚΟΛ», το οποίο μου προκαλούσε τόση χαρά όση λίγα πράγματα εκείνο τον καιρό. Μετά διάβαζα τα αθλητικά στην εφημερίδα. Τόσο αναλυτικά, που οι γονείς μου, για να διασκεδάσουν τους φίλους τους, με έβαζαν κάποιες φορές να πω τις αθλητικές ειδήσεις κι εγώ, που από μικρός μού άρεσε το καραγκιοζιλίκι, άρχιζα να λέω πόσο ήρθε η Ορεστιάδα με τον Άρη στο βόλεϊ και τι δήλωσε ο προπονητής του Πιερικού μετά το τέλος του αγώνα με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στον κήπο του σπιτιού του ξάδελφού μου του Γιώργου παίζαμε μπάλα κι εγώ, δύο χρόνια μεγαλύτερός του, του έδειχνα πώς να ντριμπλάρει, πώς να σουτάρει και πώς να κάνει εξόδους αν κάθεται τέρμα. Όλα αυτά με ζωντανή περιγραφή εννοείται, με φωνή που προσπαθούσε να μοιάσει του ηρωικού Μανώλη Μαυρομάτη. Στο σχολείο παίζαμε μπάλα στα διαλείμματα, ήμασταν χωρισμένοι σε Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς και κρατούσαμε σκορ όλη τη χρονιά, κάτι σαν ένα πρωτάθλημα το οποίο είχε πολλές διακοπές, λόγω φριχτών επεισοδίων και τρομερά άγριων τάκλιν. Παίζαμε ποδόσφαιρο με μπάλες ποδοσφαίρου, με πλαστικές μπάλες, με μπαλάκια του τένις, με πατημένα κουτάκια Αμίτα, ακόμα και με πέτρες. Τα βράδια της Κυριακής βλέπαμε «Αθλητική Κυριακή» και όταν τελείωνε η Α’ Εθνική ο πατέρας μου μας έλεγε να πάμε για ύπνο κι εγώ πάντα παρακαλούσα να δω και τη Β’, λίγο από διαστροφή, λίγο για να καθυστερήσω τον ύπνο. Τα καλοκαίρια βλέπαμε Μουντιάλ ή Euro. Θυμάμαι καλά το Μουντιάλ του ’86 και κυρίως το παιχνίδι Αγγλία-Αργεντινή που είχε κάνει έξαλλο τον πατέρα του συμμαθητή μου του Δημήτρη, που φώναζε «είναι ντροπή, είναι ντροπή» από την ώρα που έβαλε το γκολ με το χέρι ο Μαραντόνα μέχρι το τέλος. Ντροπή είναι και άλλα πράγματα, βέβαια, όπως τότε που ο Ολυμπιακός, μετά από χρόνια, βρέθηκε πολύ κοντά στο να κατακτήσει το πρωτάθλημα και το έχασε από την ΑΕΚ από ένα γκολ του Καραγκιοζόπουλου προς το τέλος του αγώνα. Ντροπή δεν είναι το γκολ καθαυτό, αλλά που εγώ, 11 χρονών, έκλαιγα με λυγμούς για τόσο πολλή ώρα, που, ενώ οι γονείς μου αρχικά με παρηγορούσαν, από ένα σημείο και μετά με ξέχεσαν που έκανα έτσι για ένα γκολ και ηρέμησα. Τις Δευτέρες, μετά από νίκες, πήγαινα στο σχολείο με τρομερή διάθεση και μετά από ήττες με μισή καρδιά ή καθόλου, αφού εντελώς τυχαία συνέβαινε εκείνες τις ημέρες να με πονάει πάρα πολύ η κοιλιά μου. Άλλο τρομερά γελοίο πράγμα είναι που θυμάμαι γκολ που έχω βάλει, λες και είμαι ο Μέσι κι έχω παίξει τελικούς σε Τσάμπιονς Λιγκ και Μουντιάλ. Θυμάμαι ένα γκολ με ανάποδο ψαλίδι στην Ε’ Δημοτικού και μια ασίστ στο τελευταίο λεπτό που έκανε γκολ ο ξάδελφος Γιώργος στον μεγάλο ημιτελικό της κατασκήνωσης, γκολ που μου στοίχισε τη συμμετοχή μου στον τελικό, αφού τραυματίστηκα σοβαρά στους πανηγυρισμούς. Θυμάμαι επίσης να μαζεύω αυτοκόλλητα της Panini, του ελληνικού πρωταθλήματος ή του Μουντιάλ, και να τρελαίνομαι όταν ερχόταν ο πατέρας μου από τη δουλειά με φακελάκια στα χέρια, να τρέχω, να τον φιλάω και να τα ανοίγω όπως οι ερωτευμένοι τα γράμματα από τους αγαπημένους τους.

εγάλωσα και η αγάπη για το ποδόσφαιρο πήρε μια πιο λογική μορφή, αφού η κοινωνία μάς αναγκάζει να μην εκφραζόμαστε όπως νιώθουμε κι έτσι δεν κλαίω πια όταν τρώμε γκολ, ούτε αποφεύγω να συναναστρέφομαι κόσμο μετά από ντροπιαστικές ήττες. Η αγάπη όμως παραμένει. Το σπίτι που νοικιάζω έχει ένα μεγάλο μπαλκόνι και σε αυτό έφτιαξα ένα μίνι γήπεδο με πλαστικό χόρτο, με τέρματα με δίχτυα και κάγκελα για να μη φεύγει η μπάλα. Οι γιοι μου, όταν το είδαν, τρελάθηκαν και όποτε είναι εδώ μαζί μου, είμαστε έξω στο μπαλκόνι και παίζουμε μπάλα. Πάμε και στο γήπεδο καμιά φορά, βλέπουμε ματς στην τηλεόραση παρέα, παίζουμε και pro στο playstation κι έτσι ο κύκλος που ξεκίνησε από τον παππού μου, συνεχίστηκε με τον πατέρα μου και μετά μ’ εμένα έφτασε τώρα και στα παιδιά μου και λογικά θα συνεχιστεί και στα δικά τους τα παιδιά.

αγάπη για το ποδόσφαιρο είναι σχεδόν ανεξήγητη ή μάλλον εξηγείται απ’ όλα τα παραπάνω, από τις παιδικές μας αναμνήσεις και τις φωνές μας όταν βλέπαμε την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Αυτό αγαπάμε και αυτό είναι που κακοποιούν εδώ και χρόνια αυτοί που θα έπρεπε να το προστατεύουν, οι ιδιοκτήτες των ομάδων. Δεν τους ανήκει το ποδόσφαιρο, δεν τους ανήκει ούτε ελάχιστη από την αγάπη μας γι’ αυτό.

24 lifo –

15.3.18

Ντροπή είναι και άλλα πράγματα, βέβαια, όπως τότε που ο Ολυμπιακός, μετά από χρόνια, βρέθηκε πολύ κοντά στο να κατακτήσει το πρωτάθλημα και το έχασε από την ΑΕΚ από ένα γκολ του Καραγκιοζόπουλου προς το τέλος του αγώνα. Ντροπή δεν είναι το γκολ καθαυτό, αλλά που εγώ, 11 χρονών, έκλαιγα με λυγμούς για τόσο πολλή ώρα, που, ενώ οι γονείς μου αρχικά με παρηγορούσαν, από ένα σημείο και μετά με ξέχεσαν που έκανα έτσι για ένα γκολ και ηρέμησα.

TalkoftheTown

ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣΑΘΗΝΑΣ

Όλα όσα μας ενοχλούν και πρέπει να αλλάξουν στην Αθήνα. από th lifo team

Μνημείο Πεσόντων Αεροπόρων του γλύπτη Ευάγγελου Μουστάκα σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Ιωάννη Μουστάκα.

Η ΠΛΑΤΕΊΑ ΚΑΡΑΪΣΚΆΚΗ ΑΝΑΒΑΘΜΊΖΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΉΜΑΤΑ ΠΑΡΑΜΈΝΟΥΝ

UrbanLife

α π ό τ ο ν γ ιά ν ν η π αν τα ζό π ουλο

Τι καινούργιο ετοιμάζεται στην περιοχή.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η Αθήνα έχει εδραιωθεί στον διεθνή τουριστικό χάρτη, παρά τα προβλήματα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει. Η δημιουργία νέων concepts, η κατασκευή ξενοδοχειακών μονάδων και η αλματώδης αύξηση των βραχυχρόνιων μισθώσεων μέσω των ηλεκτρονικών εφαρμογών είναι πτυχές που προσδίδουν στην πόλη χαρακτηριστικά μιας ζωντανής και βιώσιμης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Είναι γεγονός ότι αναπτύσσεται μια νέα δυναμική στον τουριστικό τομέα, με επενδυτικές πρωτοβουλίες και επιχειρηματικές κινήσεις που εστιάζουν στην αναβάθμιση προβληματικών περιοχών του ευρύτερου ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Η νέα προσθήκη αφορά την περιοχή του Μεταξουργείου, η οποία σταδιακά εντάσσεται στις νέες τουριστικές τάσεις και στο πλαίσιο του «εξευγενισμού» (gentrification) συνοικιών της πόλης. Όπως με ενημερώνουν από μεγάλα μεσιτικά γραφεία, η εμπορική αξία της περιοχής ανεβαίνει και πλέον συγκαταλέγεται στις γειτονιές όπου παρατηρείται μια νέα δυναμική, λόγω της οποίας έχει αρχίσει να καταλαμβάνει μεγάλο ποσοστό στην αγορά ακινήτων. Πράγματι, μια μικρή βόλτα στους δρόμους πέριξ της πλατείας αρκεί για να διαπιστώσει κανείς τις εν εξελίξει μεταβολές. Πολλά ξενοδοχεία, self service laundries, πολυάριθμα «ενοικιάζεται» ή «πωλείται» στις εισόδους πολυκατοικιών καθώς και πινακίδες τοποθετημένες σε παλιές βιτρίνες που ενημερώνουν: «προσεχώς ξενοδοχείο». Παράλληλα, τα έθνικ εστιατόρια καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της πλατείας, ενώ η ύπαρξη πολλών τουριστικών γραφείων δίνει έναν τόνο έντονης κοινωνικής κινητικότητας. Λεωφορεία αφήνουν και παραλαμβάνουν συνεχώς κόσμο, εκατοντάδες πολίτες ταξιδεύουν ή καταφθάνουν από βαλκανικούς προορισμούς, συντελώντας, μεταξύ άλλων, στην αύξηση του επενδυτικού ενδιαφέροντος για την περιοχή. Επιπλέον, όπως είπαν στη LiFO εκπρόσωποι του ξενοδοχειακού κλάδου, η περιοχή διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά που είναι ικανά να προσελκύσουν κεφάλαια και να της επιτρέψουν να μπει σε τροχιά ανάκαμψης. Για παράδειγμα, δημοφιλείς προορισμοί της πρωτεύουσας και αξιοθέατα, όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο, η Ακαδημία Πλάτωνος, ο Κεραμεικός και το ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο, βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής. Ταυτόχρονα, η ύπαρξη του μετρό συμβάλλει στην προσέλκυση του νέου κοινού που καταφθάνει στην πόλη και αναζητά γνήσιες εμπειρίες, νέες γωνιές και αυθεντική περιήγηση στον αστικό ιστό. Ήδη τους τελευταίους μήνες η εταιρεία του κλάδου φιλοξενίας Zeus International, εκτός από τη λειτουργία του πολυτελούς Wyndham Grand Athens, δημιούργησε στις αρχές του χρόνου στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου το Κ29. Πρόκειται για το πρώτο «έξυπνο» ξενοδοχειακό συγκρότημα επιπλωμένων διαμερισμάτων στο κέντρο της Αθήνας και στον τομέα των serviced apartments, το οποίο στοχεύει σε πιο νεανικό κοινό

και έρχεται ως απάντηση στο Airbnb. Τέλος, η ίδια εταιρεία βρίσκεται σε φάση προετοιμασίας ενός τρίτου κατασκευαστικού έργου στην πλατεία Καραϊσκάκη με την ονομασία Wyndham Grand Residences. Την ίδια στιγμή, τις ανάγκες του σύγχρονου ταξιδιώτη της ψηφιακής πραγματικότητας ευελπιστεί να καλύψει το Kubic Athens Hotel στην Αγίου Κωνσταντίνου, που θεωρείται το πρώτο full digital ξενοδοχειακό συγκρότημα. Στεγασμένο σε ένα παλιό βιομηχανικό κτίριο που διαθέτει πρόσοψη από χάλυβα και γυαλί, συνδυάζει τη σύγχρονη τεχνολογία με τις μοντέρνες παροχές, προσφέροντας tablet στα δωμάτια και τη λειτουργία 24ωρου μοντέρνου μπαρ στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου. Φυσικά, όλες αυτές οι επιχειρηματικές ενέργειες δεν είναι αρκετές ώστε να κρύψουν τη σκοτεινή πλευρά της συγκεκριμένης περιοχής. Μπορεί σταδιακά να διαφαίνονται στον ορίζοντα θετικά μηνύματα και προοπτικές βελτίωσης της αθηναϊκής αισθητικής, αλλά εξακολουθούν να διατηρούνται πολυάριθμα προβλήματα. Όπως μου τόνισαν πολλοί κάτοικοι της περιοχής, καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με την παραβατικότητα, τα προβλήματα καθαριότητας, την ηχορρύπανση, τα διαλυμένα πεζοδρόμια, την εγκατάλειψη, τα παράνομα στέκια του αγοραίου έρωτα, τις εστίες των ναρκωτικών αλλά και την ανασφάλεια. «Σε ελάχιστα μέτρα υπάρχει η οδός Ιάσονος, που αποτελεί μια “μαύρη τρύπα” για την πόλη. Όσοι τη διασχίζουν αντιλαμβάνονται απόλυτα την κατάντια και την πλήρη αδιαφορία των δημοτικών αρχών» επισημαίνει ιδιοκτήτης εστιατορίου της περιοχής. «Χρήσιμη η ανάπτυξη, αλλά πρέπει να βρεθούν οι αναγκαίες λύσεις και να παρθούν άμεσα μέτρα, προκειμένου να επιτευχθεί η ανασύνθεση της περιοχής. Για πολλά χρόνια όλοι μάς είχαν ξεχάσει, ζούσαμε καθημερινά την απόλυτη παρακμή» δηλώνουν με σαφήνεια κάτοικοι που κάνουν την κυριακάτικη βόλτα τους στην πλατεία. Το Μεταξουργείο είναι μια κλασική γειτονιά του αθηναϊκού κέντρου, όπου ο επισκέπτης ακόμα διακρίνει τις γκρίζες αστικές πολυκατοικίες με τις χαρακτηριστικές μπλε και πράσινες τέντες, τα ερειπωμένα διώροφα κτίρια και τα πολυώροφα πάρκινγκ. «Τα βασικά στοιχεία που πρέπει να έχει σήμερα μια περιοχή προκειμένου να ενταχθεί στους χάρτες του “εξευγενισμού”» λέει σκωπτικά άνθρωπος ισχυρής εταιρείας συμβούλων ακινήτων. Επομένως, η πλατεία Καραϊσκάκη αποκτά νέο πρόσωπο και μαγνητίζει τα βλέμματα του εναλλακτικού τουρισμού. Ωστόσο, οι ανησυχίες και τα προβλήματα παραμένουν ευδιάκριτα. Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι το εξής: θα μπορέσει να παρουσιαστεί ένα σχέδιο βελτίωσης των υφιστάμενων υποδομών που να συμβαδίσει με τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες; Ελπίζουμε να μην αποκτήσει ρητορική χροιά η συγκεκριμένη απορία.

to μαράζωμα του λόφου λαμπράκη Για

όσους δεν τον γνωρίζουν, ο λόφος Λαμπράκη βρίσκεται στον Νέο Κόσμο, λίγο μετά την αρχή της Βουλιαγμένης (στα δεξιά όπως πας προς Άγιο Δημήτριο). Οι ντόπιοι τον αποκαλούν «βουνό» ή «βουναλάκι». Είναι κατάφυτος, διαθέτει μία μικρή πλατεία, ένα γήπεδο μπάσκετ και μία παιδική χαρά. Το αρνητικό είναι πως ενώ θα μπορούσε να αποτελεί μια μικρή ζώνη αναψυχής για τους κατοίκους της περιοχής και του κέντρου εν γένει, τα τελευταία χρόνια έχει αφεθεί στο έλεός του. Πολλά από τα παγκάκια της πλατείας είναι καλυμμένα με γκράφιτι ή σπασμένα, ενώ η βλάστηση σε αρκετά σημεία και ειδικά στο κομμάτι που «βλέπει» στη λεωφόρο Βουλιαγμένη, έχει αρχίσει να γίνεται οργιώδης. Επιπροσθέτως, το αναψυκτήριο που βρίσκεται στην είσοδο του λόφου παραμένει κλειστό εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα το ξύλινο κουφάρι του να έχει μετατραπεί σε καμβά εξάσκησης για επίδοξους γκραφιτάδες της πόλης. Προς το παρόν, η κατάσταση δεν είναι τόσο απελπιστική, αλλά χρειάζεται περισσότερη φροντίδα για να μη μαραζώσει τελείως.

τα κακοτοποθετημένα οδοστρώματα από κυβόλιθους Δεν πρέπει να υπάρ-

χει άνθρωπος σ’ αυτή την πόλη που να μην έχει νιώσει τη γάμπα του να παγώνει και ταυτόχρονα ένα ρίγος αηδίας να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά του κάθε φορά που το βρομόνερο κάτω από τους κακοτοποθετημένους κυβόλιθους τινάζεται εναντίον του με ορμή βασιλικής κόμπρας – και το φαινόμενο δεν έχει εποχή, ο κυβόλιθος φροντίζει να σε ραντίζει και με κρύο και με καύσωνα. Πρόκειται ίσως για την πιο εκνευριστική πληγή των ελληνικών οδοστρωμάτων.

Στείλτε μας τις δικές σας ιστορίες στο loveathens@lifo.gr 15.3.18 – lifo

ΓΝΩΡΙΜΊΑ ΜΕ ΤΗ «ΜΥΣΤΗΡΙΏΔΗ» ΚΟΛΕΚΤΊΒΑ ARBIT CITY, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ «ΓΑΡΓΆΡΕΣ ΠΕΤΡΕΛΑΊΟΥ», ΤΗΝ ΠΡΏΤΗ ΤΗΣ ΣΌΛΟ ΈΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΊ THE BREEDER. ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΛΈΞΑΝΔΡΟ ΔΙΑΚΟΣΆΒΒΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΕΣ: ΠΆΡΙΣ ΤΑΒΙΤΙΆΝ

ι παρέες ανέκαθεν ήταν μεγάλη δύναμη στην τέχνη. Δημιουργικά μυαλά που ενώνουν τις ιδέες τους, τις αισθητικές τους επιρροές και την όρεξή τους για αλλαγή καταφέρνουν θαύματα. Οι Arbit City, εκτός από καλλιτεχνική κολεκτίβα, είναι καταρχάς μια δεμένη παρέα. Πέντε παιδιά που γνωρίζονται από την ΑΣΚΤ και, εκτός από σόλο καλλιτέχνες, δρουν και δημιουργούν από το 2011 υπό μορφή ομάδας. Έπειτα από ποικίλες και ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, σε εξωτερικούς ως επί το πλείστον χώρους, ήρθε η ώρα για την πρώτη τους σόλο έκθεση στην γκαλερί The Breeder. Τι είναι όμως οι μάλλον επίκαιρες, τον τελευταίο καιρό «Γαργάρες Πετρελαίου» και η «πονεμένη ιστορία τους» που θα παρουσιάσουν και πώς συνδέονται με τις πολύχρωμες σημαίες που έχουν υψωθεί στην πρόσοψη του κτιρίου της γκαλερί; Συνάντησα τους τρεις από τους πέντε της ομάδας μία μέρα πριν από το στήσιμο της έκθεσης και το πρώτο πράγμα που μου ζήτησαν ευγενικά ήταν να μην αποκαλύψω ούτε τα ονόματα ούτε τα πρόσωπά τους. «Μα, αυτά τα κάνουν συνήθως οι γκραφιτάδες», τους λέω, «σας έχει καταστρέψει όλους ο Banksy!» και μου εξηγούν ότι είναι ένα δικό τους παιχνίδι που δεν τηρείται αυστηρά, υπό την έννοια ότι όλοι οι γνωστοί τους γνωρίζουν ποιοι είναι οι Arbit City, ωστόσο θέλουν να διατηρούν ένα μυστήριο ως προς τις προσωπικές τους ταυτότητες και να ενισχύουν το αίσθημα της συλλογικότητας στη δουλειά που κάνουν στο πλαίσιο της κολεκτίβας. Δύο κορίτσια, λοιπόν, κι ένα αγόρι, πιτσιρικάδες όλοι, κάτω των 30, με προσωπικές εκθέσεις και εικαστική παρουσία σε Ελλάδα και εξωτερικό, μου μιλούν χωρίς να τους ενδιαφέρει να καταγραφεί ποιος ακριβώς λέει τι. Από τα πρώτα τους έργα ήταν ένα βιβλίο για τους δρόμους κοντά στην πλατεία Βάθη, που έχουν ονόματα Γάλλων φιλελλήλων διαφωτιστών, το οποίο σχολίαζε τη σχέση που έχουν τα πρόσωπα αυτά και οι ιδέες τους με τη διαδικασία ονοματοθεσίας των δρόμων και το πώς αυτό λειτουργεί ιστορικά ή αποτυγχάνει. Σκεφτείτε, δηλαδή, την εικόνα της Σατωβριάνδου στην Ομόνοια και πόσο άσχετη είναι με τις ιδέες του Σατωμπριάν. Έχουν ασχοληθεί επίσης με μια σειρά χιουμοριστικών προτάσεων για ουτοπικές παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο με αφορμή τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, τις οποίες μάλιστα είχαν «καταθέσει» και στον ίδιο τον Μπουτάρη, καθώς και με έργα στο Green Park, στον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης και στην πρόσφατη Μπιενάλε της Αθήνας στο παλιό Χρηματιστήριο. Πλέον έχουν εστιάσει στη δημιουργία μιας αφήγησης για τα μεγάλα ιδιωτικά ιδρύματα, αρχής γενομένης από το πώς η προσωπική ιστορία του Νιάρχου και του Ωνάση πέρασε στην ιστορία των αντίστοιχων ιδρυμάτων και πώς αυτό επηρεάζει τον δημόσιο χώρο και τον πολιτισμό μέχρι και σήμερα. « Έχουμε εισαγάγει πολλά στοιχεία που έχουν τραγικό, μυθολογικό, μεσαιωνικό, επικό χαρακτήρα. Έχουμε φτιάξει μια γλώσσα που αναπτύσσεται οργανικά από

έργο σε έργο και μιλάει για τους μηχανισμούς της εξουσίας αλλά και για το πώς αλληλεπιδρούν στρατηγικές και προσωπικές ιστορίες. Τα έργα μπορεί να είναι ποιητικά, αστεία, αλλά μιλούν γι’ αυτές τις ιστορίες σε βάθος». Πώς προέκυψε όμως τόσο παθιασμένο ενδιαφέρον για τις ιστορίες των δύο πιο ισχυρών οικογενειών της Ελλάδας σε νεαρούς καλλιτέχνες; «Όλα ξεκίνησαν την περίοδο που ανακοινώθηκε το σχέδιο της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου από το Ίδρυμα Ωνάση, στο πλαίσιο του ReThink Athens. Τότε αρχίσαμε να σκαλίζουμε όλες αυτές τις δράσεις των ιδρυμάτων, ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα είχε ανακοινωθεί ότι ο Ρέντσο Πιάνο θα σχεδίαζε το ΚΠΣΙΝ. Άρχισε να μας ενδιαφέρει η ιδέα της “κλειστής σφαίρας” που αποτελεί η ναυτιλία μέσα στην κοινωνία και το πώς αυτή η δύναμη μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα, θετικά ή αρνητικά. Μας αρέσει να μιλάμε για την Αθήνα και την Ελλάδα και η ναυτιλία είναι ένα μεγάλο μέρος της εθνικής μας αφήγησης. Στόχος της ομάδας όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση να κατακρίνει τακτικές αλλά να αναδείξει ένα πολύ ζωηρό και συναισθηματικό υπόβαθρο που αφήνει το αποτύπωμά του στη δημόσια ζωή. Παράλληλα, αυτή η αφήγηση μιλά για τον άνθρωπο και τα κίνητρά του για εξουσία, την επιρροή, τις γυναίκες, τον έρωτα, τα σεξουαλικά ένστικτα». Η παρέμβαση «In Search of Happiness», λοιπόν, στο «δέρμα» της Breeder, που κατά παράδοση τα τελευταία χρόνια καλεί καλλιτέχνες να διαμορφώσουν εικαστικά την πρόσοψή της, παίζει με τον διεθνή ναυτικό κώδικα, στον οποίο κάθε σημαία αντιστοιχεί σε ένα γράμμα του λατινικού αλφαβήτου ή σε μια μικρή φράση. Το πρότζεκτ των Arbit City περιλαμβάνει μια σειρά από κωδικοποιημένες φράσεις που θα αλλάζουν σε τακτά διαστήματα – η πρώτη έχει αναρτηθεί ήδη και δεν θα σας αποκαλύψουμε τι λέει. Οι καλλιτέχνες σάς καλούν να την αποκωδικοποιήσετε μόνοι σας, με βάση το υπόμνημα που έχει αναρτηθεί στην είσοδο της γκαλερί! Το παιχνίδι των Arbit City με τη σύγχρονη τέχνη και τη ναυτιλία συνεχίζεται και εντός της γκαλερί, στον βασικό εκθεσιακό χώρο και στο υπόγειο, όπου θα στηθούν έξι πίνακες, μία μεγάλη σημαία, ένα μεγάλο μαρμάρινο γλυπτό, τρία μικρότερα κι ένα πρωτότυπο ηχοτοπίο. «Κάθε έργο έχει διαφορετικές ανάγκες. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο training στα διάφορα υλικά, οπότε αλληλοκαλυπτόμαστε σε γνώσεις και τεχνικές, σε μεγάλο εύρος. Συχνά τα έργα περνούν από τα χέρια όλων, τα πρότζεκτ πάντα συναποφασίζονται έπειτα από πλάκες και συζητήσεις. Είναι σημαντικό να ανήκεις κάπου μόνο αν το αισθάνεσαι ως ανάγκη και αν καλύπτεις σημαντικές ανησυχίες, καλλιτεχνικές και εκφραστικές. Εδώ φεύγει η προσωπική μας ταυτότητα, που είναι συγκεκριμένη, και παίρνουμε την ταυτότητα της ομάδας, επίσης πολύ συγκεκριμένη, πρακτικά και θεματικά. Οι ταυτότητες αυτές άλλες φορές συναντιούνται, άλλες όχι. Απελευθερωνόμαστε από τον εαυτό μας και ακολουθούμε την ομάδα. Γι’ αυτό δεν θέλουμε να έχουμε ονόματα».

arbit city, paradise paper, 2017, ακρυλικό σε εκτύπωση μελανιού, παραχώρηση γκαλερί the breeder, αθήνα

arbit city, fondling tusks, 2017, neon, 147x57 cm, παραχώρηση γκαλερί the breeder, αθήνα

26 lifo – 15.3.18

OILGARGLES

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

ΙNFO Arbit City - «Oil Gargles» Εγκαίνια: 15/3, 20:00 Διάρκεια Έκθεσης: 15/3-14/4 Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Παρ. 12:00-20:00, Σάβ. 12:00-18:00 The Breeder, Ιάσονος 45, 210 3317527, www. thebreedersystem.com

arbit city, in search of happiness, 2017, άποψη της έκθεσης, παραχώρηση γκαλερί the breeder, αθήνα

15.3.18 – lifo

CITY VIBE Σύμφωνα με την έρευνα* για τις μεταβολές στην ελληνική αγορά εργασίας τα τελευταία 35 χρόνια, η απασχόληση μετατοπίζεται σταθερά από την παραγωγή στην παροχή υπηρεσιών και από τα χειρωνακτικά στα μη χειρωνακτικά επαγγέλματα. Ο πρωτογενής (γεωργία, κτηνοτροφία) είναι ο τομέας με τη μεγαλύτερη πτώση, η οποία ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχει σταθεροποιηθεί, ενώ παρατηρείται και μια μικρή αύξηση. Ο δευτερογενής τομέας (χειροτεχνία, βιοτεχνία, βιομηχανία) μειώνεται σταθερά, την ώρα που ο τριτογενής (τουρισμός, εμπόριο, δημόσιες υπηρεσίες, τραπεζικές υπηρεσίες) έχει τετραπλασιαστεί σχεδόν. Το 1981, στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα απασχολούνταν περισσότεροι από τους μισούς εργαζομένους, το 2015 απασχολούνταν περίπου ένας στους τέσσερις. Εξίσου σημαντικές αλλαγές παρατηρούνται στην κατανομή της απασχόλησης ανά κατηγορίες επαγγελμάτων. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι η μετατόπιση από τα χειρωνακτικά στα μη χειρωνακτικά επαγγέλματα. Για παράδειγμα, το 1983 στα πρώτα αντιστοιχούσε περίπου το 62% των απασχολούμενων, το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε στο 34%. Παρά τα δυσοίωνα στοιχεία, υπάρχουν νέοι που επιμένουν στα χειρωνακτικά επαγγέλματα, σε πείσμα της αγοράς και του κόσμου που επιλέγει να αγοράζει προϊόντα μαζικής παραγωγής επειδή είναι πιο φτηνά. Αυτοί οι νέοι αψηφούν την κρίση και τις δυσκολίες και επιλέγουν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους ακόμα και αν όλοι τους λένε να μην το κάνουν, τους προτείνουν να γίνουν γιατροί και δικηγόροι, να πιάσουν μια θέση στο Δημόσιο ή να κάνουν μια δουλειά γραφείου. Οι σημερινοί χειρώνακτες είναι νέοι συνειδητοποιημένοι, με ώριμη και συγκροτημένη σκέψη, που πιστεύουν στην αξία του χειροποίητου προϊόντος, που θέλουν να γίνουν άριστοι τεχνίτες και επαγγελματίες και να εκσυγχρονίσουν το επάγγελμά τους. Ένα επάγγελμα που μπορεί να μοιάζει δύσκολο και απαιτητικό, είναι όμως αυτό που τους κάνει χαρούμενους και τους γεμίζει με αισιοδοξία για το μέλλον.

ΠΟΥ ΟΙ ΠΑΛΙΑΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΝΈΟΙ

ΚΡΑΤΟΥΝ

ΤΑ

ΣΕ ΠΕΊΣΜΑ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΉΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΥΝΟΕΊ ΤΑ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΆ ΕΠΑΓΓΈΛΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΚΌΣΜΟΣ ΠΡΟΤΙΜΆ ΝΑ ΑΓΟΡΆΖΕΙ ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΜΑΖΙΚΉΣ ΠΑΡΑΓΩΓΉΣ, ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΊ ΕΝΘΟΥΣΙΏΔΕΙΣ ΝΈΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΎΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΞΊΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΌΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΠΟΊΗΤΟΥ. ΑΠΌ ΤΗ ΜΑΡΙΝΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΠΑΡΙΣ ΤΑΒΙΤΙΑΝ

28 lifo – 15.3.18

Jason και o Alex Χατζηαναστασίου είναι 32 ετών, υποδηματοποιοί και συνεχιστές της εταιρείας κατασκευής παπουτσιών The Workshop. Κληρονόμησαν την επιχείρηση από τον παππού τους, που ήταν επίσης υποδηματοποιός. «Κάνουμε αυτήν τη δουλειά γιατί μας αρέσει να βλέπουμε χαρούμενα πρόσωπα. Αυτό είναι που μας δίνει μεγαλύτερη έμπνευση και όρεξη να συνεχίζουμε να προσφέρουμε το καλύτερο αποτέλεσμα» λένε. Το χειροποίητο παπούτσι είναι πολύ δύσκολο στην κατασκευή του γιατί ακόμη και ένα πολύ μικρό λάθος μπορεί να καταστρέψει ένα ολόκληρο ζευγάρι. Τα υλικά είναι πολλά, η κατασκευή χρειάζεται χρόνο και αγάπη. «Δεν μπορείς να πάρεις πτυχίο, αλλά όσο πιο πολύ ασχολείσαι τόσο καλύτερος γίνεσαι. Χρειάζεται μαθηματική σκέψη, ακρίβεια και ταυτόχρονα αισθητική». Όσον αφορά τα χειρωνακτικά επαγγέλματα, υπάρχουν παιδιά που έχουν και την κλίση και το ταλέντο, αλλά, δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους βοηθάει να το ανακαλύψουν και να το καλλιεργήσουν. Θα βοηθούσε πάρα πολύ αν τα σχολεία μπορούσαν να καθοδηγήσουν σωστά μέσα από εξειδικευμένα μαθήματα. Τι γίνεται, όμως, στον κλάδο της υποδηματοποιίας σήμερα; «Τα πρώτα χρόνια της κρίσης έκλεισαν πολλές βιοτεχνίες και μικροί παραγωγοί, αλλά τελευταία παρατηρούμε ότι υπάρχει μια αναβίωση στον κλάδο. Βλέπουμε το μέλλον με αισιοδοξία και θεωρούμε ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να προτιμάει τα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα. Τα υλικά, το δέρμα, τα υφάσματα, οι σόλες, η ποιότητα και η αισθητική, η αγάπη και το μεράκι κάνουν το χειροποίητο προϊόν ξεχωριστό». The Workshop, https://www.theworkshop shoes.com/el

Αλεξάνδρα Μπίσα είναι 29 ετών, σχεδιάζει υφάσματα και τα φτιάχνει στον αργαλειό της. Ήρθε σε επαφή με την τέχνη της υφαντικής στο Μέτσοβο και στην Κόνιτσα, τους τόπους καταγωγής της. «Από τις πρώτες μου σαϊτιές κατάλαβα ότι ο αργαλειός ήρθε στη ζωή μου για να μείνει» λέει. «Βρίσκω συναρπαστικό το γεγονός ότι μέσω αυτού μπορείς να δημιουργήσεις κάτι από το μηδέν και να ανακαλύψεις έναν καινούργιο κόσμο. Φυσικά, λόγω της σωματικής κόπωσης μερικές φορές δεν μπορώ να υφαίνω όλη μέρα. Το αγαπάω, όμως, τόσο πολύ όλο αυτό και εκεί βρίσκω το κουράγιο να συνεχίσω. Μου αρέσει που πειραματίζομαι. Είμαι πολύ τυχερή που έχω τη δυνατότητα να ασχοληθώ με την τέχνη της υφαντικής και αυτό το οφείλω στην οικογένειά μου που πίστεψε στο όνειρό μου και με στηρίζει σε κάθε βήμα και κάθε δυσκολία. Το να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας σήμερα είναι πολύ δύσκολο, πόσο μάλλον όταν το αντικείμενό σου είναι τόσο εξειδικευμένο». Συνεχίζοντας, η Αλεξάνδρα τονίζει ότι η έλλειψη παιδείας γύρω από τα χειρωνακτικά επαγγέλματα έκανε πιο δύσκολη την ενασχόληση των νέων με αυτά και επέφερε μια στασιμότητα. «Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που θέλουν να μοιράζονται τις γνώσεις και την εμπειρία που έχουν αποκτήσει, βοηθώντας στην εκμάθηση των χειρωνακτικών επαγγελμάτων, αλλά είναι μεμονωμένες. Πιστεύω ότι η καινοτομία και ο εκσυγχρονισμός σε επίπεδο τεχνικής και σχεδίασης μπορούν να κάνουν τα επαγγέλματα αυτά να ανθήσουν ξανά. Σήμερα, πολλές νέες υφάντρες δημιουργούν πολύ όμορφα προϊόντα και σταδιακά δίνεται περισσότερη αξία στα χειροποίητα υφάσματα». Όπως λέει, υπάρχουν διάφορες σχολές και σεμινάρια στην Ελλάδα για να μάθει κανείς την τέχνη της υφαντικής, ενώ η επιλογή της μαθητείας δίπλα σε κάποια γυναίκα που έχει περάσει τη ζωή της υφαίνοντας είναι επίσης εφικτή. «Ο κόσμος έχει προσαρμοστεί τόσο

Ο Jason και ο Alex είναι υποδηματοποιοί.

Η Αλεξάνδρα Μπίσα σχεδιάζει και φτιάχνει υφάσματα στον αργαλειό της.

15.3.18 – lifo

CITY VIBE πολύ σε αυτό που αποκαλούμε “fast fashion”, δηλαδή στα βιομηχανοποιημένα και μαζικά προϊόντα, κι έτσι έχει ξεχάσει ποια είναι η διαφορά τους από τα χειροποίητα. Η βιομηχανία της μόδας έχει κατηγορηθεί πολλές φορές για την περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλεί, για τις πολύ κακές συνθήκες εργασίας και την παιδική εκμετάλλευση. Τα χειροποίητα προϊόντα και η slow fashion προωθούν και ενισχύουν τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την προστασία του περιβάλλοντος» τονίζει». https://alexandrabissa.tumblr.com/

Γιώργος Μπαλογιάννης, 44 ετών, είναι βιβλιοδέτης και ασχολείται με την καλλιτεχνική βιβλιοδεσία. Τυχαία το δοκίμασε επαγγελματικα και όταν κατάλαβε ότι ήταν καλός, αποφάσισε να το ακολουθήσει. «Δεν είναι καθόλου εύκολο το επάγγελμα μου, ιδιαίτερα στην εποχή μας, που όλα γίνονται γρήγορα. Είναι χρονοβόρο, έχει πολλά στάδια και δεν μπορείς να προχωρήσεις στο επόμενο, αν δεν έχεις ολοκληρώσει το προηγούμενο. Για να κάνεις το επάγγελμα του βιβλιοδέτη θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να το αγαπάς, να σε διακρίνει η ηρεμία, να είσαι ανοιχτός στο να μαθαίνεις νέα πράγματα και σίγουρα να έχεις γνώσεις και σπουδές πάνω στο αντικείμενο» λέει ο Γιώργος. «Οι γονείς μου αρχικά δεν ήταν θετικοί με το ασχοληθώ με το συγκεκριμένο επάγγελμα. Όμως πολύ σύντομα άλλαξαν στάση και με βοήθησαν, με ενθάρρυναν και με στήριξαν σε αυτήν μου την επιλογή, τόσο οικονομικά όσο και ηθικά. Όταν έχεις επιλέξει να δουλεύεις πάνω σε κάτι που αγαπάς, αυτό σε κάνει αυτόματα πιο αποτελεσματικό, με συνέπεια να αμείβεσαι διπλά, δηλαδή και χρηματικά και ψυχικά. Τα παιδιά πρέπει να έχουν επιλογές και να τα αφήνουμε να αποφασίζουν μόνα τους. Πολλοί είναι οι γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι οι ίδιοι δεν μπόρεσαν στη δική τους ζωή. Στον κλάδο του βιβλίου, όπως και σε πολλούς κλάδους, τα τελευταία χρόνια τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Πιο παλιά ήταν καλύτερα. Ειδικά με την κρίση έκλεισαν μερικά πολύ καλά βιβλιοδετεία. Δεν γνωρίζω πολλούς νέους που ασχολούνται επαγγελματικά με αυτό. Κατά καιρούς γίνονται σεμινάρια βιβλιοδεσίας από άλλους βιβλιοδέτες, αλλά σχολή βιβλιοδεσίας δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Υπάρχει κόσμος που εκτιμάει το χειροποίητο προϊόν, αλλά αυτό το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Εξασκώντας αυτή την τέχνη γίνομαι σοφότερος, έχω αποκτήσει νέους φίλους και καταφέρνω να εξασφαλίζω χρήματα για μένα και την οικογένειά μου». Καλλιτεχνικόν Βιβλιοδετείον, Μπαλογιάννης Γιώργος, Τζαβέλλα 24, Εξάρχεια

Κωνσταντίνος Πρέντζας είναι 37 ετών και εργάζεται ως ράφτης. Φτιάχνει ανδρικά πουκάμισα, κοστούμια και διάφορα αξεσουάρ, όπως ποσέτ, παπιγιόν και φουλάρια.

30 lifo – 15.3.18

Οι γονείς του είχαν βιοτεχνία ανδρικών πουκαμίσων και ο ίδιος μεγάλωσε ανάμεσα σε ραπτομηχανές και υφάσματα. «Ο πατέρας μου πάντα ήθελε να ακολουθήσω το επάγγελμά του. Δεν ήθελε τα παιδιά του να ζοριστούν, όπως ζορίστηκε ο ίδιος όταν ήρθε στην Αθήνα από την επαρχία. Ήθελε να έχουμε μια έτοιμη, στρωμένη δουλειά. Ήταν η εποχή που μεγαλύτερη σημασία είχαν οι μάρκες που φορούσαμε παρά τα αγαθά που είχαμε πραγματικά ανάγκη. Μπορεί και οι γονείς να μην είχαν την κατάλληλη παιδεία για να κατευθύνουν τα παιδιά τους προς τα ουσιώδη, ήθελαν να μας δώσουν αυτό που έλειψε από τους ίδιους». Για τα περισσότερα χειρωνακτικά επαγγέλματα δεν υπάρχουν αντίστοιχες σχολές στην Αθήνα. Επιπλέον, στο σχολείο, λόγω της έλλειψης κατάλληλου επαγγελματικού προσανατολισμού, λίγα παιδιά ξέρουν από τόσο νεαρή ηλικία με τι πραγματικά θα ήθελαν να ασχοληθούν. «Το επάγγελμα του ράφτη δεν είναι πυρηνική φυσική, δεν είμαστε όλοι για όλα. Χρειάζεται όμως να έχεις τεχνική κατάρτιση, να ενημερώνεσαι συνεχώς και να έχεις ανεπτυγμένη αισθητική. Θέλει υπομονή και επιμονή. Στέκεσαι όρθιος πολλές ώρες, πρέπει να είσαι πάντα χαρούμενος και επικοινωνιακός. Ό,τι κάνεις να το κάνεις με όρεξη. Το πόσο καλός θέλεις να γίνεις εξαρτάται από το πόσο ψηλά βάζεις τον πήχη. Μου αρέσει το κομμάτι της δημιουργίας, με εμπνέει και με κρατάει δραστήριο. Μου αρέσει όταν με παίρνει μετά ο πελάτης και μου λέει “το κοστούμι μου ήταν φοβερό”. Με κινητοποιεί και μου δίνει τεράστια ικανοποίηση όλο αυτό» λέει ο Κωνσταντίνος. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίληψη ότι τα χειρωνακτικά επαγγέλματα είναι υποδεέστερα άλλων, με αποτέλεσμα οι νέοι να μην τα προτιμούν. «Δεν είναι σωστό να θεωρούνται κατώτερα, δεν έχει κανένα νόημα. Αν το σκεφτείς, θα έπρεπε να θεωρούνται ανώτερα γιατί είναι πολύ πιο κοπιαστικά. Όλα ξεκινάνε από εμάς. Πρέπει να δούμε τι πραγματικά μας κάνει ευτυχισμένους και να βοηθήσουμε τα παιδιά να πάρουν την κατεύθυνση που τους ταιριάζει». Διαφέρει πράγματι ένα χειροποίητο κοστούμι από αυτό που μπορεί να βρει κανείς έτοιμο στην αγορά; «Φαντάσου ότι είμαι λίγο σαν γιατρός. Δεν έχουν όλοι τις τέλειες αναλογίες για να τους εφαρμόζουν τα πάντα. Υπάρχει μια φροντίδα σε όλο αυτό». Sur Mesure, Ασκληπιού 157-159, Αθήνα

Κατερίνα Σταμάτη είναι 36 ετών και αργυροχρυσοχόος με ειδίκευση στο σμάλτο, μια παλιά παραδοσιακή τεχνική που συνδυάζει το μέταλλο με το γυαλί. Επέλεξε το συγκεκριμένο επάγγελμα γιατί απλώς της άρεσε να φτιάχνει σκουλαρίκια. «Μου αρέσει που μπορώ να εφαρμόζω τις γνώσεις σε διάφορα, άσχετα μεταξύ τους πράγματα, π.χ. επισκευάζω γυαλιά οράσεως ή το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου. Μου αρέσει που μπορώ να δημιουργώ κάτι από το μηδέν. Τα κοσμήματα έχουν συναισθηματική αξία, κουβαλάνε τις δικές τους ιστορίες και συνοδεύουν, συνήθως, όμορφες στιγμές στη ζωή των ανθρώπων. Κατά τη γνώμη της, το επάγγελμα του αργυροχρυσοχόου είναι μοναχικό και απαιτεί μεγάλη συγκέντρωση. « Έχω μάθει να μη χάνω τη ψυχραιμία μου αν σπάσει ή στραβώσει κάτι και να ξεκινάω πάλι από την αρχή. Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες: π.χ. ό,τι βγάζω πάει στους φόρους και στους λογαριασμούς. Όταν δουλεύω, όμως, μπορώ να ακούω τη μουσική που μου αρέσει. Αν δεν έχω όρεξη, μπορώ να αφήσω τη δουλειά για λίγο. Καμιά φορά σκέφτομαι τι καλά που θα ήταν αν ήμουν υπάλληλος κάπου και είχα συγκεκριμένο ωράριο, αλλά πάντα κα-

ταλήγω στό ότι δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Οι τεχνικές σχολές είναι υποδεέστερες στην Ελλάδα και αυτό φαίνεται από το πώς λειτουργούν όσον αφορά τους καθηγητές, τις παροχές, τα εργαλεία, την οργάνωση. Είναι θέμα τύχης να καταφέρεις να βρεις έναν αφοσιωμένο και χαρισματικό άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. Υπάρχει σνομπισμός απέναντι στα χειρωνακτικά επαγγέλματα. Θεωρείται πιο αξιόλογο το επάγγελμα του γιατρού, του δικηγόρου ή όσων έχουν σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων. Π.χ. ο γεωργός, ο υδραυλικός ή ο μάστορας είναι εξίσου χρήσιμοι στην κοινωνία. Άλλωστε, όπως λέει κι ένα αγαπημένο τραγούδι, “κι από τότε που έχω δει τι σου κάνει η νομική/ από ένα δικηγόρο κάλλιο δέκα υδραυλικοί”». Όσο για τη σχέση του κόσμου με το χειροποίητο κόσμημα, η Κατερίνα πιστεύει ότι χρειάζεται εκπαίδευση. «Πρέπει να του εξηγήσεις, αλλιώς δεν καταλαβαίνει. Του φαίνονται όλα ακριβά. Το κόσμημα που θα πάρεις από εμένα έχει αντοχή, δεν είναι φτηνή, μαζική παραγωγή. Αν πάθει κάτι σ’ το διορθώνω, δεν χρειάζεται να το πετάξεις. Μπορώ να φτιάξω κάτι ειδικά για σένα, μοναδικό, να μην έχει άλλος ίδιο». Ψιτ, Βεΐκου 9, Κουκάκι ¶

* Ελληνική Στατιστική Αρχή - Πειραιάς, 17/2/17 - Έρευνα Εργατικού Δυναμικού: 1981-2015. Μεταβολές στην αγορά εργασίας τα τελευταία 35 χρόνια.

Κωνσταντίνος Πρέντζας είναι ράφτης. Η Κατερίνα Σταμάτη είναι αργυροχρυσοχόος.

15.3.18 – lifo

ΕΚΘΕΣΗ

32 lifo – 15.3.18

ΤΑ ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΈΞΗ ΑΚΡΙΘΆΚΗ

200 ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΚΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ 0 ΙΔΙΟΦΥΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΘΑ ΕΚΤΕΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ. ΑΠΌ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΠΑΡΙΔΗ

σελιδεσ απο το σημειωματαριο

Ο Αλέξης Ακριθάκης (1939-1994), ένα από τα πιο ελεύθερα πνεύματα της μεταπολεμικής Αθήνας και από τα πλέον ασυγκράτητα αγόρια της πλατείας Κολωνακίου των δεκαετιών ’50’60, γύρισε νωρίς την πλάτη του στον καθωσπρεπισμό των αστών και επέλεξε να ζήσει και να δημιουργήσει με έναν πολύ προσωπικό και αντισυμβατικό τρόπο. Κάπου εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, έγινε συνειδητά-ασυνείδητα μέλος του κύκλου χαρισματικών νέων λογοτεχνών του (υπερρεαλιστικού) λογοτεχνικού περιοδικού «Πάλι», του οποίου, κατά κάποιον τρόπο, ηγούνταν ο Νάνος Βαλαωρίτης, αν και έλειπε σχεδόν μονίμως στο εξωτερικό. Ως μέλος αυτής της επίλεκτης παρέας, δίπλα στον Γιώργο Μακρή, στον Ταχτσή, στον Δενέγρη, στον Γονατά, στον Πουλικάκο, στην Αραβαντινού και άλλους, την ώρα που εκείνοι διάβαζαν κείμενα και ποίηση, εκείνος, αφοσιωμένος στο μπλοκ του, με απίστευτη υπομονή και προσήλωση –«να τρίζει το χαρτί, σαν σιωπηλός αντίλαλος της ποίηση», όπως λέει ο ιστορικός τέχνης Ντένης Ζαχαρόπουλος– έδινε πνοή σε σχέδια και εικόνες μιας νέας ζωγραφικής, την ελληνική τέχνη στην πιο εμπνευσμένη της εκδοχή. Η σχέση του Ακριθάκη με τους λογοτέχνες, τον γραπτό λόγο και τη γλώσσα αποτελεί κάτι ξεχωριστό στα ελληνικά πράγματα, που συνεχίστηκε και αργότερα στη Γερμανία, όπου έζησε και εργάστηκε με τη σύντροφό του Φώφη και την κόρη τους Χλόη. Στο έργο του η αφήγηση δεν είναι ποτέ αποκλειστικά λόγος ή εικόνα αλλά κάτι ανάμεσα. Ένα απροσδιόριστο όριο μεταξύ γραφής και ζωγραφικής που συμπυκνώνει μιαν άλλη ποιητική διάσταση, μια πρωτοτυπία και μια νεωτερικότητα ακόμα και στις πρώτες του καλλιτεχνικές απόπειρες. Η ουσιαστική σχέση του όμως με τον λόγο ξεκίνησε με την κόρη του Χλόη, εκεί γύρω στο 1971. Εκείνος ζωγράφιζε κι εκείνη του περιέγραφε τι έβλεπε. Ένα παιχνίδι μεταξύ τους που έγινε ιστορίες και χαρούμενα σχέδια τα οποία κοσμούσαν το παιδικό της δωμάτιο και αργότερα το δωμάτιο των δικών της παιδιών. Ήταν η εποχή που ο Αλέξης Ακριθάκης είχε εθιστεί στα ναρκωτικά, οπότε η σχέση του μαζί της, η επικοινωνία τους και η παιδική φαντασία αποτελούσαν τη μοναδική του διέξοδο από την πορεία θανάτου. Όπως όταν «απασφαλίζεις μια βόμβα, η σχέση του με την κόρη του έγινε το αντίδοτο του θανάτου» εξηγεί ο Ζαχαρόπουλος. Η Χλόη Ακριθάκη, από την άλλη, θυμάται: «Ως παιδί δεν κατάλαβα ποτέ οτιδήποτε είχε να κάνει με ναρκωτικά. Ο πατέρας μου ήταν

akr, βαλίτσα μέσα στη νύχτα, 18x24, τετράδιο σχεδίων (1973)

εριτριγυρισμένος από δέκα τουλάχιστον νέους και νέες που καθόντουσαν όπου μπορούσαν, στη μοναδική καρέκλα, στο κρεβάτι του ή κατάχαμα, ο Αλέξης καθότανε και στο φως μιας σπαστής λάμπας σχεδίαζε σα να ’ταν εντελώς μόνος. Ακουμπούσε την πένα πάνω σε ένα τυχαίο σημείο της κόλλας και, τσίκι-τσίκι, όπως έλεγε, γέμιζε την κόλλα με παράξενα σχήματα καμωμένα, θα ’λεγε κανείς, από σταγόνες αίμα…». Αυτό το μικρό απόσπασμα του Κώστα Ταχτσή από πρόλογο έκθεσης του 1971 του Αλέξη Ακριθάκη, όπου ξαναθυμάται στιγμιότυπα της κοινής τους ζωής, εμπεριέχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ατίθασης εποχής, λίγο πριν από τη χούντα και το φευγιό του ζωγράφου στο Βερολίνο.

ο πιο γλυκός άνθρωπος, μαζί περνούσαμε πολύ καλά!». Πράγματι, ο Ακριθάκης τα «πάθη» του τα κρατούσε για τον εαυτό του, για άλλες ώρες από εκείνες που αφιέρωνε στην οικογένειά του. Αυτές οι ιστορίες με τις οποίες μεγάλωσε η Χλόη, άλλοτε αυτόνομα έργα κι άλλοτε σχέδια σε τετράδια, αποτελούν ένα μόνο μέρος της έκθεσης «Οι ιστορίες του Αλέξη Ακριθάκη» που ξεκινάει στο Κέντρο Τεχνών στο Πάρκο Ελευθερίας, εγκαινιάζοντας τις εκδηλώσεις του «Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου». Η έκθεση αποτελείται από περίπου 200 (κάποια εντελώς άγνωστα) εκθέματα, εκ των οποίων τα 80 είναι βιβλία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται σημειωματάρια, εικονογραφήσεις βιβλίων λογοτεχνών, όπως αυτά του Ταχτσή (Τα ρέστα), του Μακρή, του Γονατά και του Πετρόπουλου (Ιωάννου Αποκάλυψη, Το παράθυρο στην Ελλάδα, Το μπαλκόνι στην Ελλάδα), artist’s books, όπως Ο κροκόδειλος (που για τον Ακριθάκη συμβόλιζε τον συμβιβασμένο άνθρωπο) και Ο τοξάκιας, προσωπικές σημειώσεις με απόψεις, αποφθέγματα και σχόλια κάθε λογής (τα ιδιαιτέρως προσωπικά «λογοκρίθηκαν», ώστε να μπορέσει η έκθεση να δεχτεί και σχολεία), κατάλογοι γκαλερί του Ιόλα και της Ζουμπουλάκη (ανάμεσά τους και ένας κατάλογος του οποίου τα 30 πρώτα αντίτυπα με σκληρό εξώφυλλο περιέχουν και αυθεντικά σχέδια), ένα βιβλιαράκι της τεχνικής εταιρείας ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ (Το φράγμα του Πολύφυτου) και φυσικά οι 20 ιστορίες που σκαρφίστηκε για τη Χλόη. Όλα τα αυθεντικά σχέδια παρουσιάζονται σε αντιπαράθεση με τις ανατυπώσεις τους, ενώ στους τοίχους θα κρέμονται περί τα 50 έργα, κολάζ με λογοτεχνικά κείμενα, π.χ. ένα με ποίηση του Τάσου Δενέγρη, αλλά και με δικούς του στοχασμούς και σχέδια από το 1965 (εξαίρεση αποτελεί ένα σπάνιο του 1955 από σχολικό περιοδικό) μέχρι το 1994, οπότε και πέθανε. Ενδιαφέρον έχει και μια σειρά πορτρέτων τροφίμων του Δρομοκαΐτειου, όπου ο καλλιτέχνης μπαινόβγαινε τον καιρό που ελευθερώθηκε από τις ουσίες, αλλά ταλανιζόταν από το αλκοόλ, με τις αναμενόμενες συνέπειες. Αν για τους περισσότερους ο Ακριθάκης είναι τα λάδια που έκανε για τον Ιόλα, τα «τσίκι-τσίκι», οι ξύλινες κατασκευές, οι βαλίτσες, τα βέλη, τα πουλιά, οι καρδιές, τα λούνα παρκ και τα αεροπλανάκια, αυτή η έκθεση θα ανοίξει ένα νέο σύμπαν. Μια πλευρά, μια διαφορετική, όχι απαραίτητα άγνωστη δραστηριότητα του αντισυμβατικού αυτού καλλιτέχνη με την τόσο προσωπική εικαστική γλώσσα. Ένας κώδικας –μάλιστα είχε εμπνευστεί το δικό του «αλφάβητο», που μοιραζόταν με την κόρη του– καυτηριασμού του ηθικού και πνευματικού ξεπεσμού της κοινωνίας, της σοβαροφάνειας, της κολακείας, της εξουσίας, ακόμα και των δικών του παθών. Γιατί κάπου κρυμμένη μέσα σε όλη αυτήν τη χαρά της ζωής, μέσα στο γλέντι που νομίζεις ότι έχει αποτυπωθεί στα έργα του, κρύβεται και η κόλαση, ο ζόφος. Όπως λέει ο Ντένης Ζαχαρόπουλος: «Ο Αλέξης είχε τη δύναμη να είναι μέχρι το τέλος ένα μεγάλο παιδί. Και η κόλαση είναι με τα μάτια ενός μεγάλου παιδιού. Ο Ταχτσής, σε κείμενό του το ’71, είπε για εκείνον ότι έψαχνε να βρει μεγάλους που ’ναι κι αυτοί παιδιά και ότι μόνο τότε άνοιγε τη βαλίτσα και τους έδειχνε το παράξενο παιχνίδι. Για όλους τους άλλους η βαλίτσα έμενε κλειστή».

η δόξα των γραμμάτων. χρωματιστά μολύβια σε χαρτι, 41,5χ29,5 (1971)

ΙNFO Οι ιστορίες του Αλέξη Ακριθάκη 15 Μαρτίου-3 Ιουνίου στο Κέντρο Τεχνών στο Πάρκο Ελευθερίας Επιμέλεια έκθεσης: Ντένης Ζαχαρόπουλος, με τη σημαντική συμβολή της κόρης του Αλ. Ακριθάκη, Χλόης GeitmannΑκριθάκη, και σε συνεργασία με την Πολιτιστική Εταιρεία Σαρωνικού «Πολύτροπον».

15.3.18 – lifo

q Το ερώτημα αν είναι όμορφη ή όχι η Αθήνα έχει τελειώσει. Αυτή είναι, είναι ωραία και, κυρίως, μου αρέσει. Και τη μέρα και τη νύχτα. Εκτός από τον Αύγουστο. Είναι ανησυχητική η ησυχία στην αυγουστιάτικη Πανεπιστημίου.

απο την τινα μανδηλαρα. φωτογραφιεσ: παρις ταβιτιαν.

ΟΙAΘΗΝΑΊΟΙ

q Η χαρά της άφιξης στην Αθήνα από τα Γιάννενα, όπου μεγάλωσα, ξεκινούσε από το Ρίο-Αντίρριο, αφού από τη στιγμή που περνούσες απέναντι ήσουν σχεδόν εκεί. Και όταν αντίκριζα τους θεαματικούς γερανούς στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά, μετά από εφτά ώρες ταξίδι με το αυτοκίνητο, ένιωθα ότι έφτανε η στιγμή της μεγάλης δικαίωσης. Ζώντας στην Αθήνα αρχικά ως φοιτήτρια, πριν ακόμη συνειδητοποιήσω ότι οι πνιγηροί μικρόκοσμοι υπάρχουν παντού, νόμιζα ότι έφτασα στη γη της ελευθερίας. Και ακριβώς επειδή ποτέ δεν είχα δίλημμα μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας, μου ήταν προτιμότερες η μοναξιά και η σκληρότητα της μεγάλης πόλης. Επίσης, δεν έχω μάθει στον φόβο και αυτό είναι κάτι που έχει να κάνει με το οικογενειακό περιβάλλον. Όπως και το ότι πρέπει να σκέφτομαι ελεύθερα. Κάτι σαν εντολή. Αναγκαστικά. Πρέπει να σκέφτεσαι «ελεύθερα». Σαν τη σκηνή από την ταινία The Life of Brian των Monty Python, όπου ο Ιησούς-Brian λέει στο συγκεντρωμένο πλήθος ότι δεν χρειάζεται να ακολουθήσει Εκείνον, ότι πρέπει να είναι αυτόνομοι και το πλήθος από κάτω κραυγάζει με μια φωνή: «Ναι, ναι, είμαστε όλοι διαφορετικοί! Ναι, ναι, είμαστε αυτόνομοι!». Κι όταν ένας τολμά να διαφοροποιηθεί, το πλήθος τον επαναφέρει στην τάξη. Έτσι μεγαλώσαμε, λοιπόν, στο σπίτι. Με το παράδοξο ότι πρέπει να σκεφτόμαστε ελεύθερα και, κυρίως, ότι πρέπει να σκεφτόμαστε. Τελεία.

q Έχω μετακομίσει τόσες φορές, που είναι να απορείς. Αλλά για μένα το να ζω στο κέντρο είναι θέμα αρχής. Ανήκω σε αυτούς που τους αρέσουν το μπετόν και το τσιμέντο. Δεν θεωρώ ότι είναι πιο ωραίο το σπίτι με την κεραμοσκεπή και τα κουκλίστικα κιονόκρανα από ένα κτίριο του αθηναϊκού μοντερνισμού. Θα ήθελα να είχαν αφήσει τον Ζενέτο και τον Δοξιάδη να κάνουν πιο πολλά σε αυτή την πόλη. Το κτίριο που όποτε το βλέπω σκέφτομαι ότι χαραμίζεται είναι το Πολεμικό Μουσείο. Νομίζω ότι είναι το αγαπημένο μου κτίριο επί της Βασιλίσσης Σοφίας.

q Προέρχομαι από τη γενιά των ανθρώπων που εκπαιδεύτηκαν κι εργάστηκαν εντός και εκτός συνόρων. Και δουλεύω, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Είμαι αυτό που λέμε «παλιά ασφαλισμένη», αφού τα πρώτα μου ένσημα είναι από το Μέγαρο Μουσικής, όπου δούλεψα το 1992, με το που πέρασα στο πανεπιστήμιο δηλαδή. Εν ολίγοις, έχω περάσει από όλα τα στάδια της παραγωγής ενός πολιτιστικού οργανισμού και από διαφορετικά πόστα. Δεν φοβόμουν ποτέ να στέλνω βιογραφικά και δεν είμαι από αυτούς που ζήτησαν από τους γονείς τους να σηκώσουν το τηλέφωνο για χάρη τους. Ούτε εκείνοι το θέλησαν ποτέ. Γι’ αυτό ακριβώς και θέλω να βλέπω τα βιογραφικά που μου στέλνουν στη Στέγη, επειδή ξέρω τι σημαίνει να στέλνεις ένα βιογραφικό και να μην το βλέπει κανείς. Ξέρω όμως καλά και τι σημαίνει να δουλεύεις και να μη βολεύεσαι. Το θέμα είναι πως ακόμα και τώρα, όταν με ρωτάνε τι δουλειά κάνω, είναι πιο εύκολο να απαντήσω πού εργάζομαι παρά πώς λέγεται το επάγγελμά μου. Όπως όταν σπούδαζα Μουσικολογία, όλοι άκουγαν «ψυχολογία», έτσι και τώρα, όταν λέω στα ελληνικά «πολιτιστική διαχείριση», πρέπει να εξηγώ. Πάντως, μετά βεβαιότητας, αυτή η δουλειά προϋποθέτει να έχεις τα απαραίτητα εργαλεία. Ο πολιτισμός δεν είναι μια αφηρημένη λέξη. Αλλάζει συνειδήσεις. Οι δρόμοι μιας κοινωνίας περνούν αναγκαστικά από τον πολιτισμό και την παιδεία. Μόνο μέσα από αυτά τα οχήματα μπορεί κανείς να καταλάβει από τι κινδυνεύουν οι κοινωνίες, να αντιληφθεί ότι ο φανατισμός γεννάει τον φασισμό και πως είναι κάτι επικίνδυνο.

q Δεν είμαι άνθρωπος της εξοχής, για να μην πω ότι δεν είμαι ούτε άνθρωπος της φύσης. Μπορώ να διασχίσω εκατό φορές την Αθηνάς και να χαζεύω τα καταστήματα με τα εργαλεία, αλλά να θαυμάζω το ποτάμι καθήμενη στην όχθη πάνω από τρεις φορές τον χρόνο αποκλείεται. Ευχαριστιέμαι να περπατάω στις περιοχές όπου χτυπάει η καρδιά του εμπορίου, εκεί όπου ανακατεύονται οι άνθρωποι: «πόλεις είναι τα μέρη όπου μπορείς να συναντήσεις αγνώστους». Ρίξε με όπου θες, προσαρμόζομαι εύκολα, αν και μου ταιριάζουν περισσότερο οι πόλεις με ιδιορρυθμίες και τραύματα: Αθήνα, Αλεξάνδρεια, Βηρυτός, Νάπολη, Mexico City, Τόκιο. Για πότε γίνομαι ντόπια, ούτε που το καταλαβαίνω. Στατιστικά μιλώντας, έχω καταλήξει ότι δεν μου πάνε οι «όμορφες πόλεις». Με πνίγει η ανία της υπερτακτοποιημένης ομοιομορφίας. Ξέρεις τι λένε οι Άγγλοι; Ο παράδεισος για το κλίμα, η κόλαση για την παρέα. Διαλέγω την παρέα.

q Οδηγώ πολύ. Και έχω τις διαδρομές μου με την απαραίτητη μουσική, για να είναι ολοκληρωμένη η εκτόνωση. Πηγαίνω σε μέρη που συνδυάζουν τη σκληρή αλήθεια με τη ματαιωμένη μεγαλομανία. Δεν πάω εκεί γιατί θέλω να παριστάνω τον αφ’ υψηλού παρατηρητή. Απλώς, εκεί νιώθω καλύτερα. Εκεί μένουν οι περισσότεροι φίλοι μου, άλλωστε. Κυρίως, δεν θέλω να βρίσκομαι σε άρνηση ως προς αυτό που συμβαίνει. Πηγαίνω στις δύσκολες γειτονιές για να καταλαβαίνω ποια είμαι και τι κάνω, για να αντιλαμβάνομαι πώς δουλεύει η χώρα μου σε πολιτικό επίπεδο. Και ενώ κυκλοφορώ πολύ,

ΔΙΕΥΘΎΝΤΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ ΤΟΥ ΙΔΡΎΜΑΤΟΣ ΩΝΆΣΗ. ΓΕΝΝΉΘΗΚΕ ΣΤΑ ΙΩΆΝΝΙΝΑ, ΖΕΙ ΣΤΟ ΚΈΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΉΝΑΣ.

νώντας στο πανεπιστήμιο, ήταν η εποχή που απλώς ήθελα πια να φύγω από το σπίτι μου. Το παράδοξο, βέβαια, είναι ότι ερχόμουν στην Αθήνα για να ζήσω εκεί όπου κάποτε ζούσαν ο πατέρας μου και ο παππούς μου. Τελικά, η Αθήνα ολόκληρη συμπυκνώνεται ως ανάμνηση παιδικών χρόνων στην οικογενειακή πολυκατοικία. Θυμάμαι τα μωσαϊκά στο δάπεδο που με εντυπωσίαζαν, μια και στα Γιάννενα δεν ήταν τόσο συνηθισμένο αυτό το μοτίβο. Και τη μυρωδιά του κτιρίου: 26 οικογένειες, 26 κουζίνες, 26 μπουγάδες. Για μένα, που μεγάλωνα σε μονοκατοικία, αυτό το συλλογικό ερέθισμα ήταν εντελώς αλλόκοσμο για την όσφρηση. Αυτή είναι η Αθήνα που έχω στο κεφάλι μου: οι ομορφάσχημες πολυκατοικίες, βγαλμένες από το μυαλό του εργολάβου. Μια θέα όταν βαδίζεις και κοιτάζεις ψηλά, άλλη θέα όταν κοιτάζεις τις ταράτσες από ψηλά.

ΑΦΡΟΔΊΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΆΚΟΥ

q Προτιμώ να λέω ότι πηγαίνω κάπου παρά ότι φεύγω από κάπου. Όταν ήρθα στην Αθήνα, όμως, το 1992, περ-

Η φωτογράφιση έγινε στο τελεφερίκ Λυκαβηττού.

34 lifo – 15.3.18

15.3.18 – lifo

δεν μπορώ να πω ότι βγαίνω. Μεγαλώνοντας, ήρθε το εστιατόριο και εκτόπισε το μπαρ από τις συνήθειές μου. Αυτό που δεν μπορώ είναι αυτή η τάση του υποτιθέμενου εξευγενισμού της αυθεντικής ταβέρνας. Μπορούμε να κόψουμε τη μανία του chic; Τη σιχαίνομαι τη λέξη chic. Δεν μου αρέσει, όπως και τα μπεζ σπίτια με τα ωραία, μπεζ μαξιλάρια στους μπεζ καναπέδες και τα ανθάκια στις ταπετσαρίες των τοίχων. Αυτή η αποφυγή της κακοφωνίας μην τυχόν μαγαριστεί το καλό γούστο με τσακίζει.

ΟΙAΘΗΝΑΊΟΙ

ΑΦΡΟΔΊΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΆΚΟΥ

q Δεν έχω σχέση με τη νοσταλγία. Ούτε ελάχιστη. Πιστεύω στο παρόν και μόνο. Ούτε φωτογραφίες μου αρέσει να έχω γύρω μου «από τα παλιά». Δεν μπορώ αυτό το «τι ωραία ήταν!» λες κι έκαναν όλοι Πρωτοχρονιά στη Μεγάλη Βρετανία. Δεν μου λέει τίποτα η νοσταλγική ανάμνηση. Το τέλος μιας σχέσης έρχεται όταν λες «θυμάσαι τότε που...». Ούτε με το μέλλον έχω καμιά μανία. Το μέλλον του μέλλοντος είναι το παρόν. Και στη δουλειά μας έτσι λειτουργούμε. Οι επιλογές μας, κληρονομιά για τους επόμενους. Καλώς ή κακώς, τα πάντα διαμορφώνονται με τη διεκδίκηση της αποτύπωσης της παρουσίας μας σε έναν συγκεκριμένο τόπο, μια δεδομένη στιγμή. Άλλος χτίζει πυραμίδες και τον Παρθενώνα, άλλος χαράσσει στο μνημείο ή στο δέντρο «Σ’ αγαπώ» επειδή θεωρεί ότι θα το δει κάποιος που θα περάσει μετά από πολλά χρόνια. Είναι μεγάλη ιστορία η σχέση του εφήμερου με το μόνιμο. Περίεργο μου φαίνεται που δεν σου μιλάω για δουλειά. Αλλά, για να σου πω την αλήθεια, η Αθήνα είναι η λέξη που λέμε πιο πολύ όλοι μας στο Ίδρυμα Ωνάση όταν κάνουμε όνειρα και σχέδια, όταν αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουμε, τι αξίζει και τι θέλουμε να κάνουμε. Πρέπει να έχεις όραμα κι αυτό δεν μπορεί να είναι μόνο να κάνεις παραγωγές. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό.

Καλώς ή κακώς, τα πάντα διαμορφώνονται με τη διεκδίκηση της αποτύπωσης της παρουσίας μας σε έναν συγκεκριμένο τόπο, μια δεδομένη στιγμή. Άλλος χτίζει πυραμίδες και τον Παρθενώνα, άλλος χαράσσει στο μνημείο ή στο δέντρο «Σ’ αγαπώ» επειδή θεωρεί ότι θα το δει κάποιος που θα περάσει μετά από πολλά χρόνια.

q Xαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου με όραμα είναι ο Νίκος Καραθάνος.

Έτσι γεννήθηκε. Και έτσι δουλεύει. Ξέρει να πιάνει το τοπικό και να το κάνει παγκόσμιο, με την έννοια της παγκόσμιας αλήθειας. Ο Καραθάνος, ως δημιουργός, ποτέ δεν καμώνεται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Γίνεται ο ίδιος Αριστοφάνης. Ξεσηκώνει τον κόσμο γύρω του και κάνει κάτι αγκαλιές που δεν χορταίνονται. Βλέπω πώς τον περιμένουν τα παιδιά στο γραφείο. Δεν βλέπω την ώρα να πετάξουμε όλοι μαζί για τη Νέα Υόρκη τον Μάιο. Δεν έχεις ιδέα τι χαρά έχουμε που οι Όρνιθες έγιναν δεκτές σε αυτό το υπέροχο θέατρο. Το λέγαμε από την αρχή με τον Νίκο. Να δεις που θα δούμε το μπαλόνι της παράστασης να ανεβαίνει δίπλα από τη γέφυρα του Μπρούκλιν. Είναι μια χαρά εθνική, σαν να έχει νικήσει η εθνική ομάδα στο ποδόσφαιρο, πριν ακόμη κατέβει στο γήπεδο.

q Πάντα τα πήγαινα καλά με το διάβασμα. Ξέρεις τώρα πώς είναι αυτά. Εκεί έβρισκα τις λύσεις. Ειδικά στα βιβλία συγγραφέων που ζούσαν κατεξοχήν προβληματικές ζωές. Στις λέξεις των αλκοολικών και των αυτοχείρων. Αυτές τις μέρες διαβάζω πάλι Ετέλ Αντνάν. Τρομερή γυναίκα. Παλιότερα, είχα την ενοχή του μισοτελειωμένου βιβλίου. Τώρα, αν δεν μου αρέσει, το παρατάω εύκολα. Έχω δαιμόνια μνήμη. Όταν ζω κάτι ωραίο, κάτι μικρό και συγκινητικό, με πιάνω να λέω στον εαυτό μου «αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ». Μαζεύω στιγμές. Αυτή είναι η μόνη μου συλλογή. Και τα μολύβια από τα ξενοδοχεία.

q Τελευταία, λέω ότι θα κατακτήσω τον επόμενο στόχο της ζωής μου, την ελαφρότητα. Όχι την αβάσταχτη, την άλλη. Καλά τα πάω. Στρώνω σιγά-σιγά και αποδραματοποιώ τα ασήμαντα με ταχύτητες πρωτόγνωρες. Είμαι επιρρεπής στην απόλαυση του δράματος, αλλά εδώ και λίγα χρόνια έχω συμπτύξει τις διαδικασίες ανάρρωσης από βλακώδεις καταστάσεις. Λέω να αρχίσω να απομυθοποιώ τα άκρα. Όχι, δεν εννοώ αυτό που λέμε «μεταξύ ύψους και βάθους». Για μένα το ύψος και το βάθος είναι ένα: το γελοίο και το μεγαλειώδες, μαζί.

q Είναι ωραίο να σου ανοίγονται οι άνθρωποι, ειδικά οι εσωστρεφείς. Κι εγώ θέλω να ανοίγομαι. Αυτό που δεν βαριέμαι ποτέ είναι να κουβεντιάζω με φίλους και αγνώστους, για δουλειά, για παιδιά, για σχέσεις. Στο κάτω-κάτω, τι αξίζει πιο πολύ; Οι αγαπημένοι μας. Έρωτες, φιλίες, «μου είπε», «του είπα», «έτσι μου ήρθε να του πω...», «του το είπες;», «όχι», «ε, τότε, τι;». Αυτά είναι τα θέματα. Και παρ’ ότι βαριέμαι το κουτσομπολιό, απολαμβάνω την αφιλτράριστη κουβέντα. Και να εκτεθείς λίγο παραπάνω, τι έγινε; Λίγο-πολύ, όλες οι ζωές, κάπου συναντιούνται. Ο παππούς μου έλεγε να μην εμπιστεύομαι άνθρωπο που δεν πίνει ποτέ. Δίκιο είχε. Τι άλλο μου αρέσει; Η αδρεναλίνη. Είναι το καύσιμό μου. Και η ευφυΐα. Πιο πολύ από τη μόρφωση. Και η αληθινή ευγένεια, όχι το πρωτόκολλο. Και η γενναιοδωρία. Και οι ακατέργαστες αγκαλιές. Είμαι τυχερή που συνάντησα στη ζωή μου τον καλύτερο σύντροφο.

q Στις κόρες μου θα ήθελα να αφήσω την επιθυμία, τη διάθεση και την περηφάνια της αυτονομίας, του να μην ετεροκαθορίζονται, να μην εξαρτώνται από το τι θα άρεσε στους άλλους, ούτε καν από το εύγε του Δήμου και των Σοφιστών. Να νοιάζονται πραγματικά για τους άλλους και να συνειδητοποιούν την τύχη τους, αν είναι ισχυρές, και παράλληλα να αντιλαμβάνονται ότι όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Γι’ αυτό και θα ήθελα να κάνουν αυτό που επιθυμούν πραγματικά για εκείνες και όχι για να γίνουν αρεστές. Με λίγα λόγια, απλώς να είναι ο εαυτός τους. Αυτό και τίποτε άλλο.

36 lifo – 15.3.18

ΙNFO

www.sgt.gr

554 H

Α Ρ Ο Γ Α

ΤheGOODLIFO

τησ δασ α εβδομ

ΜΟΔΑ

Montana Cans Club C Η Reebok ενώνει δυνάμεις με την κορυφαία στα graffiti spray paints Montana Cans και το αποτέλεσμα ξετρελαίνει κάθε sneakerhead της πόλης. Τα νέα Club C είναι γεγονός. Φέτος οι κλασικές γραμμές των αγαπημένων μας sneakers συναντούν χρωματικούς συνδυασμούς εμπνευσμένους από τα χρώματα της Montana Cans και δημιουργούν το απόλυτο urban street style. Με στόχο να αναδείξουν τη μοναδικότητα, τα νέα Montana Cans Club C μας καλούν να είμαστε ατρόμητοι και αυθεντικοί και να εκφραστούμε μέσα από το ξεχωριστό μας στυλ.

Μείνετε συντονισμένοι για να ανακαλύψετε πρώτοι τα επόμενα βήματα της Reebok Classic! Tα Montana Cans Club C είναι διαθέσιμα στο www.reebok.com/gr/always_classic.

8.3.18 – lifo

Μήπως αισθάνεστε ότι δεν αξίζετε;

Swatch Ρολόι τσέπης εμπνευσμένο από το ναυτικό στυλ, από τη σειρά Mediterranean views. swatch.com

NAL PERSPOPER SHO

Αν ταλαιπωρείστε από το αίσθημα ότι δεν αξίζετε την επιτυχία, διαβάστε τι έχει να πει ο Πάτροκλος Παπαδάκης, ψυχολόγος και ειδικός σε θέματα συμβουλευτικής.

Kerastase H σειρά περιποίησης μαλλιών της Kerastase, Aura Botanica, είναι εμπλουτισμένη με έλαια καρύδας και argan εκχειλισμένα με το χέρι, ενώ δεν περιέχει σιλικόνη ή θειικά άλατα. kerastase.gr

ò Γιατί συχνά συμβαίνει να μην πιστεύουμε αρκετά στον εαυτό μας; Πολύ πιθανώς πρόκειται για το σύνδρομο του απατεώνα. Παρ’ ότι κάποιος έχει τις ικανότητες, νομίζει ότι δεν αξίζει αυτό που έχει πετύχει και ότι κάποια στιγμή θα τον ανακαλύψουν. Οι «απατεώνες» συνήθως επιτυγχάνουν στη ζωή τους, ωστόσο πιστεύουν ότι με κάποιον τρόπο προσποιούνται και μοιάζει σαν να ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί, με κίνδυνο να αποκαλυφθεί η απάτη τους. Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά τους είναι ότι δεν νιώθουν άνετα με την αναγνώριση και την επιβράβευση που λαμβάνουν.

Sotris Δαντελένιο bralet Topshop σε navy blue χρώμα. sotris.gr

Πώς μπορούμε να σταματήσουμε να αισθανόμαστε σαν απατεώνες; Αναγνωρίστε όσα έχετε κάνει ως δικά σας επιτεύγματα, ακόμα κι αν σας βοήθησαν οι άλλοι ή μπορεί να είχατε και λίγη τύχη, όπως θεωρείτε. Και πάλι δικές σας είναι οι επιτυχίες, εσείς τις πετύχατε και πρέπει να είστε περήφανοι γι’ αυτές.

Avon To νέο κραγιόν Mark της Avon με ενσωματωμένo primer για ακόμα πιο πλούσιο, ομοιόμορφο και βελούδινο χρώμα που διαρκεί ώρες, σε κλασικές, nude αλλά και πιο δυναμικές, trendy αποχρώσεις σαν κι αυτή. www.avoncosmetics.gr

It’s all oh so souvenir to me

Μη συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους. Κάντε το καλύτερο που μπορείτε και μάθετε να εμπιστεύεστε τον εαυτό σας και τις ικανότητές σας, χωρίς να φοβάστε μήπως σας απορρίψουν.

Χειροποίητη κεραμική κούπα με στρογγυλεμένες καμπύλες από τον Χρήστο Βλιώρα. Εκτός από κόκκινο, υπάρχει σε λευκό και μαύρο χρώμα. ohsosouvenir.com

ΤheGOODLIFO

Προσπαθήστε να σκεφτείτε διαφορετικά, περισσότερο θετικά για τον εαυτό σας, και μην ψάχνετε συνέχεια αποδείξεις για το αν αξίζετε. Είναι σαν να ψάχνετε συνέχεια έναν λόγο για να ενισχύσετε την απάτη που φοβάστε ότι δημιουργήσατε για τον εαυτό σας. Ασχοληθείτε με άλλες σκέψεις που θα σας κάνουν περισσότερο ικανούς και χαρούμενους.

Swarovski Τα γυαλιά ηλίου με το αποκλειστικό κρύσταλλο Swarovski είναι η επιτομή της κομψότητας. swarovski.com

Αναγνωρίστε και αποδεχτείτε τα συναισθήματά σας ως κάτι φυσιολογικό. Αποδεχτείτε ότι όλοι οι άνθρωποι, άσχετα με το πόσο επιτυχημένοι είναι, βιώνουν την ίδια αμφιβολία μ’ εσάς. Δεν υπάρχει κάτι παράξενο σε αυτό. Προσπαθήστε, όμως, να μην αφήνετε χώρο στις σκέψεις που σας ακολουθούν, γιατί θα χάσετε τον έλεγχο της ζωής σας. Μάθετε να αναγνωρίζετε τι είναι συναίσθημα (νιώθω) και τι γεγονός (κάνω). Ακόμα κι όταν κάνετε λάθη ή έχετε αποτυχίες, δείτε τα όχι ως μία ακόμα επιβεβαίωση της «απάτης» σας αλλά ως μια ευκαιρία αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης. Ο κ. Πάτροκλος Παπαδάκης διατηρεί ιατρείο ψυχοθεραπείας, συμβουλευτικής και προσωπικής ανάπτυξης στην Καλλιθέα (210 9564594). contact@psychologos-papadakis.gr

38 lifo – 8.3.18

ΡΩΤΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΟ

kειμενο μεροπη κοκκινη

φωτογραφια παρισ ταβιτιαν

EXEIΣ ΓΟΥΣΤΟ

Πού έμαθες το μπουρλέσκ; Έτυχε να βρίσκομαι στην Ευρώπη όταν άρχιζε να εμφανίζεται το κίνημα του μπουρλέσκ την προηγούμενη δεκαετία και το είδα σε διοργανώσεις τύπου speakeasy ή καμπαρέ της δεκαετίας του ’20. Μου ξύπνησε εικόνες που είχα από καρτούν του Disney, εμβληματικές ταινίες, όπως ο Great Ziegfeld, το Cabaret, το Cotton Club και o Lenny, αλλά και από την αισθητική της Φίνος Φιλμς. Πήγαινα συχνά σε τέτοιες εκδηλώσεις, έτσι οι παραγωγοί μια μέρα με προσέγγισαν και με ρώτησαν αν θα ήθελα να εμφανιστώ στη σκηνή. Είχα, είπαν, τα κατάλληλα κοστούμια και τη joie de vivre που χρειάζεται η σκηνή. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε σε αυτό το είδος τέχνης; Η αισθητική, η ποίηση της παράστασης μπουρλέσκ που διηγείται μια ολόκληρη ιστορία μέσα σε πέντε λεπτά, τα φίνα και θηλυκά κοστούμια. Ιδιαίτερα, όμως, με άγγιξε το μήνυμα που βγαίνει πάνω στη σκηνή, ο εορτασμός της θηλυκότητας και της απενοχοποίησης του σώματος, όποιες διαστάσεις, όποια ηλικία, όποιο φύλο και ό,τι χρώμα κι αν έχει.

LA DANDIZETTE Περφόρμερ του μπουρλέσκ

Εσύ αισθάνεσαι ότι το σεξαπίλ έχει απενοχοποιηθεί; Αισθάνομαι ότι ενώ η κοινωνία γενικώς κατακρίνει όλο και λιγότερο το σεξαπίλ, οι γυναίκες οι ίδιες ενοχοποιούν το σώμα τους όταν παθαίνουν εμμονή με πρότυπα ομορφιάς που δεν τις εκφράζουν. Τι είναι αυτό που τονίζει τη δική σου αυτοπεποίθηση; Το ότι αγαπάω τον εαυτό μου και είμαι χαρούμενη με αυτό. Τι φοράς σήμερα; Μια λευκή τουαλέτα με paillettes. Η φόρμα της είναι η κλασική που εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’30, όταν για πρώτη φορά στην Ιστορία τονίστηκαν οι φυσικές καμπύλες της γυναίκας (σε αντίθεση με τον τονισμό των τεχνητών καμπυλών με κορσέδες, panniers και κρινολίνα που κυριαρχούσαν από τον Μεσαίωνα μέχρι τη δεκαετία του ’10). Η συγκεκριμένη τουαλέτα προέρχεται από τη δεκαετία του ’80, αλλά εγώ τη χρησιμοποιώ στις εμφανίσεις μου αισθητικής ’40-’50. Είναι δώρο από φίλη που είναι καλλιτέχνις και για μένα έχει μεγάλη αξία.

Ενημερωθείτε για τις παραστάσεις που δίνει η Dandizette στην Ευρώπη και στη χώρα μας μέσα από τη σελίδα της στο FB: dandizette.

8.3.18 – lifo

ΤheGOODLIFO

SHOPS

BARBER

AΦΙΕΡΩΜΑ

ΜΑΓΑΖΙΑ

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΣΩΣΤΟ GROOMING ΑΠO ΤΗ LIFO TEAM

αφιερωμα

BARBER SHOPS

Το γνωστό Billy’s barber shop του Ιλίου μετακόμισε κεντρικά στο Περιστέρι, σε έναν χώρο για κορυφαίες υπηρεσίες grooming

ΦΩΤΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΔΑΜΟΣ

Billy'sBarber Salon

Σημείο αναφοράς για πολλούς άντρες που κινούνται στα δυτικά προάστια και δίνουν σημασία στην προσωπική τους περιποίηση, το Billy’s barber shop, μετά από 11 χρόνια λειτουργίας στο Ίλιον, άλλαξε γειτονιά, όχι όμως συνήθειες. Απλώς μεταφέρθηκε σε ένα πολύ πιο κεντρικό σημείο, μόλις 300 μέτρα απ’ τον σταθμό του μετρό στο Περιστέρι, κάνοντας την πρόσβαση πολύ πιο εύκολη για όλους όσοι εμπιστεύονται σταθερά τον Βασίλη για το κούρεμά τους. Εκτός από πιο κεντρικό, όμως, το Billy’s barber salon, όπως ονομάζεται πια, έγινε επίσης πολύ πιο άνετο, ώστε κάθε άντρας να απολαμβάνει στο μάξιμουμ τις υπηρεσίες περιποίησης που προσφέρει. Στον νέο, σχεδόν τριπλάσιο χώρο με κάτι από elegance της δεκαετίας του ’80 προστέθηκε κι ένα μπαρ, όπου σε κερνάνε από καφέ μέχρι ξεχωριστά ουίσκι, για μια ολοκληρωμένη εμπειρία αντρικού grooming. Κάτι σαν αντρική λέσχη, θα έλεγε κανείς. Με εμπειρία 15 ετών πια, ο Βασίλης, που προτίμησε να αφήσει τη Νέα Υόρκη και τη Διοίκηση Επιχειρήσεων για να κάνει επάγγελμα το χόμπι του, έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια σταθερούς πελάτες που ξέρουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουν απ’ τα χέρια του δυσαρεστημένοι. Το ίδιο vibe εισπράττει όμως κάθε άντρας απ’ την πρώτη κιόλας επίσκεψη, γιατί στο Billy’s barber salon ο Βασίλης και η ομάδα του όχι μόνο θα πετύχουν το αποτέλεσμα που θα ζητήσεις αλλά θα σου προτείνουν και ό,τι πιο στυλάτο παίζει κάθε εποχή, δηλαδή εξατομικευ-

μένες υπηρεσίες, ανάλογα με τις ανάγκες και το στυλ του καθενός, σε έναν χώρο που προσφέρει τις στιγμές χαλάρωσης που όλοι χρειαζόμαστε. Με έμφαση πρωτίστως στην υγιεινή αλλά και στη φιλική εξυπηρέτηση, το Billy’s barber salon ειδικεύεται στο αντρικό κούρεμα και ξύρισμα με τον κλασικό, παραδοσιακό τρόπο, με κομπρέσες. Η εμπειρία ολοκληρώνεται με τα κορυφαία προϊόντα περιποίησης που χρησιμοποιούν για τη σωστή ενυδάτωση της επιδερμίδας και τη φροντίδα των μαλλιών. Εκτός από περιποίηση γενειάδας, κούρεμα και παραδοσιακό ξύρισμα, προσφέρονται επίσης σπα-λούσιμο, θεραπείες κατά της τριχόπτωσης και της ξηροδερμίας, θεραπεία κερατίνης αλλά και περιποίηση για τα φρύδια. Και για όσους επιθυμούν πιο πριβέ περιποίηση, είτε αυτό είναι κούρεμα, είτε βάψιμο στο μούσι, ή σχηματισμός φρυδιών, υπάρχει ο κατάλληλος χώρος, ώστε ο καθένας να νιώθει άνετα. Όσο για τις φετινές τάσεις στα μαλλιά, ο Βασίλης προτείνει slick back και crop κουρέματα αλλά και taper haircuts, με πιο έντονα σβησίματα στο πλάι. Εκείνο που έχει σημασία, όμως, όπως λέει, είναι να μη στέκεται κάποιος απλώς στην αντιγραφή αλλά να επιλέγει το κούρεμά του ανάλογα με το σχήμα του προσώπου και το στυλ του για το καλύτερο αποτέλεσμα. Extra tip: Εδώ θα βρεις πομάδες και άλλα εξειδικευμένα προϊόντα για μια ολοκληρωμένη περιποίηση.

Ιάσονος 41, Περιστέρι, 210 2620808 FB: Billy’s Barber Salon, Ιnstagram: Billysbarbersalon 15.3.18 – lifo

Paul'sBarberShop

Όταν το αντρικό grooming γίνεται ιεροτελεστία Στον Πειραιά, σε ένα νεοκλασικό κτίριο του 1870 στεγάζεται το Paul’s Barber Shop, ένα μπαρμπέρικο που αναβιώνει την παράδοση του 1930, που ήθελε το κουρείο να είναι ένα meeting point για τους άντρες. Ο χώρος, ανακαινισμένος από τον αρχιτέκτονα Νίκο Γυλό, διατηρεί τις λεπτομέρειες της παλιά δομής, ενώ το ξύλο και το δέρμα δένουν άρτια με αυτόν. Ο ιδιοκτήτης Παύλος Φουστέρης, έχοντας διδαχτεί από την 30ετή εμπειρία του πατέρα του Μιχάλη και με σπουδές στο London School of Barbering, δημιούργησε μια ανδρική λέσχη όπου θα βρεις όλες τις παραδοσιακές τεχνικές αλλά και τις σύγχρονες τάσεις στην αντρική περιποίηση. Στο Paul’s Barber Shop ενημερώνονται διαρκώς για ό,τι νεότερο υπάρχει στον χώρο του αντρικού grooming. Εκεί θα βρεις ιδέες και στυλ κουρέματος και γενειάδας εμπνευσμένα

από τις δεκαετίες του ’30, του ’40 και του ’50, προσαρμοσμένα στη σύγχρονη εποχή. Την πρωτοκαθεδρία εδώ έχουν φυσικά το κούρεμα και το ξύρισμα, που αποτελούν μια πραγματική ιεροτελεστία. Δεν λείπουν όμως και όλες οι σύγχρονες κούρες περιποίησης, πάντα με τη χρήση των καλύτερων ανδρικών προϊόντων της παγκόσμιας αγοράς, ενώ εδώ θα ανακαλύψεις και επιλεγμένα σπάνια αρώματα. Με το μότο «Διαχρονικότητα, χαλάρωση, ανανέωση», θα βρεις όλη τη φροντίδα που ζητά ο σύγχρονος άντρας αλλά και έναν άνετο χώρο για να συζητήσεις και να απολαύσεις τον καφέ σου. Extra Tip: Δοκίμασε τα premium πακέτα περιποίησης για μια ολοκληρωμένη και αναζωογονητική εμπειρία.

Υψηλάντου 167, Πειραιάς, 210 4120208, paulsbarber.gr, FB: PaulsBarbershop.gr

Στο Χαλάνδρι, εκεί όπου κάποτε βρισκόταν το Speack Easy Βar, θα βρεις το Blind Dandies, ένα μπαρμπέρικο που συνδυάζει την παράδοση (όπως προκύπτει και από το όνομά του, που παραπέμπει στα barber shops της Αμερικής) με όλες τις τάσεις του σύγχρονου αντρικού grooming. Στο Blind Dandies το πρώτο πράγμα που θα σου κάνει εντύπωση είναι η έντονη αντίθεση του μαύρου εξωτερικού χώρου με το κατάλευκο εσωτερικό και της μοντέρνας διακόσμησης. Από την πρώτη στιγμή που θα περάσεις την πόρτα του, ο χώρος, αλλά κυρίως ο Πάνος και ο Ερμής, τα παιδιά που αναλαμβάνουν τα κουρέματα, θα σου δημιουργήσουν ένα αίσθημα χαλαρότητας που θα σε κάνει να νιώσεις

αμέσως άνετα. Εκεί θα βρεις όλες τις υπηρεσίες που παραδοσιακά προσφέρονται σε ένα barber shop. Αυτό όμως που κάνει το Blind Dandies να ξεχωρίζει είναι αφενός το περιβάλλον με την ιδιαίτερη αισθητική του και αφετέρου το ότι εκεί προσφέρεται μια μεγάλη γκάμα υπηρεσιών που απευθύνονται στις ανάγκες του σύγχρονου άντρα, με τη χρήση μερικών από τα καλύτερα προϊόντα για styling (uppercut και reuzel). Εκεί το πνεύμα της παράδοσης εναρμονίζεται με το σήμερα, δημιουργώντας εκπληκτικά αποτέλεσμα για τους άντρες που θέλουν να περιποιηθούν τον εαυτό τους. Extra Tip: Κάθε Δευτέρα το Blind Dandies είναι κλειστό.

ΤheGOODLIFO

BlindDandies

Εκεί το παραδοσιακό μπαρμπέρικο παντρεύεται με τη σύγχρονη εποχή

Αγίας Παρασκευής 31, Χαλάνδρι, 211 1111737 FB: TheBlindDandies, Instagram:.theblinddandies

αφιερωμα

BARBER SHOPS

Εκεί όπου το old-fashioned μπαρμπέρικο συναντά τις σύγχρονες τάσεις στο ανδρικό grooming

Don Barber&Groom

Στο Κολωνάκι υπάρχει ένας χώρος που αποδεικνύει περίτρανα ότι τα σαλόνια ομορφιάς δεν είναι μόνο για γυναίκες – και οι άντρες έχουν δικαίωμα στην περιποίηση. Όλα ξεκίνησαν το 2012, όταν ο Γιάννης Σακελλαράκης οραματίστηκε, εμπνεύστηκε και δημιούργησε έναν χώρο που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του σύγχρονου άντρα, το DON Barber & Groom. Πρόκειται για έναν χώρο με ιδιαίτερο design, όπου βιομηχανικά στοιχεία εναρμονίζονται με την art deco αισθητική, συνδυάζοντας την αίγλη της παλιάς καλής Αθήνας με το πνεύμα της σύγχρονης εποχής. Εκεί θα βρεις όλες τις κλασικές υπηρεσίες κουρείου, όπως κούρεμα, ξύρισμα με φαλτσέτα και περιποίηση γενειάδας, αλλά και πλήθος, ανατρεπτικών για τα ελληνικά δεδομένα, υπηρεσιών. Σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους θα απολαύσεις περιποίηση άκρων (μανικιούρ, πεντικιούρ), εξειδικευμένες θεραπείες προσώπου, χαλαρωτικά μασάζ, τεχνικές κάλυψης των λευκών τριχών σε μαλλιά και γένια κ.ά. Στο DON Barber & Groom ο Γιάννης Σακελλαράκης και η ομάδα του, έχοντας πάθος για το άρτιο τεχνικά αποτέλεσμα και παρέχοντας υψηλού επιπέδου service και εξυπηρέτηση, έχουν μετατρέψει το grooming σε επιστήμη, γι’ αυτό και καθημερινά άντρες όλων των ηλικιών το επιλέγουν για να αναδείξουν το προσωπικό τους στυλ. Εκεί θα σε βοηθήσουν να βρεις το κατάλληλο κούρεμα για σένα, είτε το προτιμάς παραδοσιακό είτε θέλεις να δοκιμάσεις

ένα πιο μοδάτο look, και φυσικά θα περιποιηθούν το μούσι σου με το απαραίτητο trimming. Επιπλέον, στο DON Barber & Groom θα βρεις και ένα μοναδικό shop in a shop με μια πολύ μεγάλη γκάμα προϊόντων περιποίησης. Στις προθήκες του σε περιμένουν για να τα αποκτήσεις shampoo, styling, shaving και beard care προϊόντα, καθώς και ιδιαίτερα αρώματα από τα μεγαλύτερα και πιο καταξιωμένα brands του εξωτερικού. Μην ξεχάσεις να δοκιμάσεις τον υπέροχο καφέ που προσφέρει το μπαρ του μαγαζιού αλλά και κάποια ξεχωριστά premium ποτά. Στο DON Barber & Groom η περιποίηση γίνεται συνώνυμη της χαλάρωσης και οι άντρες βρίσκουν όλες τις υπηρεσίες ομορφιάς και φροντίδας που χρειάζονται αλλά και έναν άνετο και οικείο χώρο, στον οποίο αμέσως θα χαλαρώσουν και θα νιώσουν σαν στο σπίτι τους, ενώ θα αφήνονται στη φροντίδα και στα χέρια των ειδικών για ένα ακαταμάχητο στυλ. Extra Tip: Εκτός από προϊόντα styling, στο DON Barber & Groom θα βρεις και συλλογές από ιδιαίτερα αξεσουάρ, όπως δερμάτινα είδη, παπιγιόν, κάλτσες, φουλάρια, κοσμήματα κ.λπ., για να έχεις πάντα άψογο στυλ.

Αμερικής 23, Κολωνάκι, 210 3617507, don-barber.gr, FB: DONbarbergroom

15.3.18 – lifo

BarberHouse

Μια αναζωογονητική εμπειρία περιποίησης στον Γέρακα Άντρες από όλη την Αθήνα καταφθάνουν καθημερινά στο Barber House για να αφεθούν στα μαγικά χέρια των μετρ του είδους. Σε έναν αμερικανικού στυλ χώρο με άνετες πολυθρόνες αλλά και με μια νότα ρετρό αισθητικής τα μαλλιά και τα γένια έχουν την περιποίηση που τους αξίζει. Στο Barber House δεν κουρεύουν απλώς: το έμπειρο προσωπικό του εξειδικεύεται στον άντρα και τις ανάγκες του, δημιουργώντας για τον καθένα το κατάλληλο κούρεμα, ανάλογα με τον τρόπο ζωής, το ντύσιμο, τη δουλειά και, φυσικά, το πώς θέλει ο ίδιος να μοιάζει. Γι’ αυτό, άλλωστε, στο Barber House θα βρει κανείς ακόμα και πελάτες από το εξωτερικό, οι οποίοι, όποτε βρίσκονται στην Αθήνα, ξεκλέβουν λίγο χρόνο για να αφεθούν στη φροντίδα των ειδι-

κών. Αλλά και το ξύρισμα στο Barber House έχει τη δική του ιεροτελεστία. Ακολουθώντας την παράδοση, χρησιμοποιούν φαλτσέτα και hot towels και το μούσι ή το μουστάκι σου χαίρει της καλύτερης περιποίησης, ενώ εσύ απολαμβάνεις μία από τις πιο χαλαρωτικές εμπειρίες που μπορείς να φανταστείς. Έχοντας εμπειρία τόσο σε old school όσο και σε new school κουρέματα, το Barber House είναι κατάλληλο για όλες τις ηλικίες αλλά και όλα τα πορτοφόλια, ενώ στον χώρο του θα βρεις premium προϊόντα styling και περιποίησης για τις τρίχες και το πρόσωπό σου. Extra Tip: Καλό θα ήταν, πριν επισκεφτείς το Barber House, να έχεις κλείσει ραντεβού.

Αιτωλίας 30, Γέρακας, 211 4065213, FB: www.barberhouse.gr

Στους Αμπελόκηπους, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται ένα από τα γνωστότερα και δημοφιλέστερα μπαρμπέρικα της πόλης, το Rooster’s Barbershop. Ξεχωρίζει για την ποιότητα των υπηρεσιών του, ενώ οι προσιτές τιμές του το καθιστούν μια top value for money επιλογή. Το προσωπικό του ειδικεύεται σε μοντέρνα και κλασικά ανδρικά κουρέματα, καθώς και σε παραδοσιακό ξύρισμα με φαλτσέτα, εφαρμόζοντας ζεστές και κρύες κομπρέσες. Και επειδή όλοι έχουμε ανάγκη από λίγη έξτρα περιποίηση και χαλάρωση, στο Rooster’s Barbershop η ιεροτελεστία ολοκληρώνεται με ένα αναζωογονητικό μασάζ στον αυχένα και στους ώμους με αιθέρια έλαια και ειδικά αρώματα. Extra Tip: Λόγω της μεγάλης ζήτησης υπάρχει αναμονή 1-2 μέρες, γι’ αυτό κλείσε το ραντεβού σου εγκαίρως.

Λεωφόρος Αλεξάνδρας 209, 210 6432581 www.roostersbarbershop.gr, FB: roosters.barbershop.athens, instagram: roosters_barbershop_athens

Στο κέντρο της Αθήνας η παλιά τέχνη του παραδοσιακού ξυρίσματος ζωντανεύει ξανά

Metropolis Barber&Shop

Rooster'sBarbershop Athens

ΤheGOODLIFO

Ένα ανδρικό στέκι-μπαρμπέρικο, όπου οι άντρες βρίσκουν τη φροντίδα που χρειάζονται

Στο Σύνταγμα, στη γραφική πράσινη πλατεία της Μητρόπολης, θα σε υποδεχτούν ο πεπειραμένος κουρέας του Metropolis barber & shop Γιάννης Κολοβός και η εξειδικευμένη ομάδα του. Σε έναν ζεστό και άνετο χώρο, πρόθυμοι να χαρίσουν στην κόμη σου την περιποίηση που θα σε κάνει να αισθανθείς βασιλιάς. Κούρεμα με βάση την προσωπομετρία, χτένισμα, σχήμα και τριμάρισμα στα γένια, περιποίηση άνω άκρων, θεραπείες ενδυνάμωσης, κάλυψη γκρίζων μαλλιών και, φυσικά, το παραδοσιακό ξύρισμα με φαλτσέτα και κομπρέσες από ζεστές και κρύες πετσέτες αλλα και η αρχαία τεχνική της αποτρίχωσης με κλωστή είναι οι υπηρεσίες που προσφέρονται για να καλύψουν ακόμα και τις πιο απαιτητικές ανάγκες σου. Επιπλέον, στον χώρο θα βρεις και μία σειρά από προϊόντα περιποίησης για άντρες και γυναίκες, σε τιμές κατάλληλες για κάθε βαλάντιο. Extra Tip: Μπορείς να κλείσεις το ραντεβού σου ηλεκτρονικά μέσα από το site του Metropolis Barber & Shop.

Πλατεία Μητροπόλεως & Υπατίας 4, Αθήνα, 210 3242448 metropolisbarber.gr, FB: Metropolisbarber

TheFinestCuts ATHBarbershop

Εκεί όπου το barbering παντρεύεται με το street style Στο κέντρο του Περιστερίου, κοντά στον σταθμό του μετρό, είναι ένα μπαρμπέρικο που δεν μοιάζει με τα άλλα. Σε έναν χώρο 75 τ.μ. που λειτουργεί από τον Οκτώβρη του 2016 και είναι διακοσμημένος με τρόπο που αντιπροσωπεύει απόλυτα τον ιδιοκτήτη και headbarber της επιχείρησης, θα βρεις υπηρεσίες που ειδικεύονται στα κλασικά και όχι μόνο κουρέματα και ξυρίσματα. Εδώ η τέχνη του barbering συναντά το street style και την urban κουλτούρα, δημιουργώντας μοναδικά κουρέματα. Όμως, το Finest Cuts ATH Barbershop δεν είναι ένα απλό μπαρμπέρικο, είναι ένας χώρος τέχνης. Ο ιδιοκτήτης του βρίσκεται εδώ και 15 χρόνια στα καλλιτεχνικά δρώμενα, συμμετέχοντας στο συγκρότημα Athens Finest, απ’ όπου προέκυψε και το όνομα του μαγαζιού. Γι’ αυτό και στο Finest Cuts ATH

Barbershop πίνεις τον καφέ σου ακούγοντας μουσικές από βινύλιο, ενώ απολαμβάνεις περιποίηση από τα χέρια των ειδικών. Παράλληλα, μία φορά τον μήνα μπορείς να απολαύσεις τις υπηρεσίες του, ενώ ακούς live DJ set από γνωστούς DJs. Ο συνδυασμός του εξαιρετικού αποτελέσματος στο κούρεμα, η artistic και μουσικόφιλη διάθεση του μαγαζιού και οι χαμηλές τιμές του (10 ευρώ το κούρεμα) θα το κάνουν όχι μόνο το αγαπημένο σου μπαρμπέρικο αλλά ένα αγαπημένο στέκι για να απολαύσεις μια χαλαρωτική εμπειρία.

αφιερωμα

BARBER SHOPS

Extra Tip: Το Finest Cuts ATH Barbershop συνεργάζεται με τις μεγαλύτερες εταιρείες και είναι σημείο προπώλησης για τα σημαντικότερα events της πόλης.

Μιλτιάδου 13-15, Περιστέρι, 210 5747563, FB: TheFinestCuts Instagram: thefinestcuts_tfc, thefinestcuts@hotmail.com

Ilias&Staff BarberShop

Ένας χώρος για άντρες που θέλουν να απολαύσουν στιγμές χαλάρωσης και περιποίησης Στο κέντρο της Κηφισιάς θα βρεις το Ilias & Staff Barber Shop, μια vintage γωνιά που αναβιώνει το παραδοσιακό μπαρμπέρικο. Ο ιδιοκτήτης του Ηλίας Καραχάλιος δημιούργησε έναν προσεγμένο χώρο όπου κάθε άνδρας θα νιώσει άνετα, ενώ το εκπαιδευμένο προσωπικό αναλαμβάνει να του παρέχει όλες τις υπηρεσίες grooming που χρειάζεται. Στο Ilias & Staff Barber Shop τον πρώτο λόγο έχει η παραδο-

σιακή τέχνη του ξυρίσματος με φαλτσέτα και ζεστές πετσέτες, ενώ προσφέρονται και εξειδικευμένες θεραπείες για απολέπιση, ενυδάτωση και καθαρισμό. Extra Tip: Στο Private Lounge Ilias & Staff Barber Shop κάθε άντρας μπορεί να απολαύσει μερικές ιδιωτικές στιγμές χαλάρωσης.

Αγίου Τρύφωνος 12 & Λυκούργου, Κηφισιά, 210 8012200, www.iliasandstaff.com, FB: iliasandstaff, Instagram: iliasandstaff 15.3.18 – lifo

KET H MARA RC RESE

Ο ΟΠΑΠ ΣΥΝΕΧΊΖΕΙ ΤΟ ΈΡΓΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ

Γευστικά ανοιξιάτικα παιχνιδίσματα μόνο στα Starbucks Ό,τι και αν επιλέξουμε από τη νέα ανοιξιάτικη τρίλιζα Μacchiato που παρουσιάζουν φέτος τα Starbucks, ο ουρανίσκος μας είναι ο μόνος κερδισμένος. Η ανανεωμένη τριλογία Trio Macchiato έρχεται για να μας συναρπάσει με τη νέα γεύση Strawberry Macchiato, το σοκολατένιο Double Mocha Macchiato και το λατρεμένο Caramel Macchiato. Κάθε χειροποίητο Macchiato ρόφημα στα Starbucks φτάνει στην κούπα μας με απαλό γάλα στον ατμό και διακριτές νότες βανίλιας που «σφραγίζεται» με μια δόση σκουροκαβουρδισμένου espresso και εντυπωσιακό τελείωμα από διαφορετικό σιρόπι κάθε φορά. Επίσης, τα Starbucks καινοτομούν γι’ ακόμα μία φορά, προσφέροντας ένα διαφορετικό ρόφημα τσαγιού. Το Matcha Tea Latte είναι ένα ρόφημα από ολόκληρα φύλλα πράσινου τσαγιού matcha, αλεσμένα σε σκόνη, που αναμειγνύονται με γάλα και δίνουν ένα ρόφημα με γεμάτο σώμα, χαρακτηριστική γεύση και κρεμώδη φυτική επίγευση. Επιπλέον, ένας νέος μονοποικιλιακός καφές θα είναι διαθέσιμος ως δεύτερη επιλογή για όλα τα ροφήματα που επιλέγουμε στα καταστήματα, καθώς και ως καφές σε κόκκους για το σπίτι ή/και το γραφείο. Πρόκειται για τον μονοποικιλιακό καφέ Papua New Guinea Highlands, έναν καφέ με πικάντικη γεύση και λουλουδένιες νότες.

Ο ΟΠΑΠ ολοκλήρωσε ένα ακόμα σημαντικό μέρος του έργου του στα παιδιατρικά νοσοκομεία «Η Αγία Σοφία» και «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού» με την πλήρη ανακαίνιση και τον εκσυγχρονισμό της Β’ Παιδιατρικής Νοσηλευτικής Μονάδας στο νοσοκομείο «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού». Τα νέα έργα παραδόθηκαν μόλις εννέα μήνες μετά τα εγκαίνια δύο πλήρως ανακαινισμένων ορόφων στα δύο νοσοκομεία. Η πλήρως ανακαινισμένη Β’ Παιδιατρική Νοσηλευτική Μονάδα του 1ου ορόφου (πτέρυγα Α’) του νοσοκομείου, συνολικού εμβαδού 550 τ.μ. και δυναμικότητας 20 κλινών, τέθηκε πριν από λίγες ημέρες σε λειτουργία για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των μικρών ασθενών. Σημαντική καινοτομία στο πλαίσιο των νέων εργασιών που πραγματοποιήθηκαν αποτελεί ο εκσυγχρονισμός της μονάδας λοιμωδών νοσημάτων, χωρητικότητας τεσσάρων θαλάμων.

Στη #MYCALVINS καμπάνια πρωταγωνιστούν οι Millie Bobby Brown, Paris Jackson και Lulu Tenney Η Calvin Klein παρουσίασε τη νέα της παγκόσμια multi-media διαφημιστική καμπάνια για τα Calvin Klein Jeans. Η καμπάνια παρουσιάζει μια εξέλιξη στο παγκοσμίως αναγνωρισμένο call to action #MYCALVINS του brand Our Family. #MYCALVINS. Φωτογραφημένο από τον Willy Vanderperre, το νέο κεφάλαιο της καμπάνιας έχει ως πρωταγωνίστριες την ηθοποιό Millie Bobby Brown μαζί με την Paris Jackson και τη Lulu Tenney, μέλη της σημερινής οικογένειας της Calvin Klein. Η Millie Bobby Brown εμφανίζεται με κομμάτια από τη συλλογή Calvin Klein Jeans και η Paris Jackson και η Lulu Tenney φοράνε κομμάτια Calvin Klein Jeans, συνδυασμένα με βασικά Calvin Klein Underwear tops.

FUZETEA: Μια νέα, μοναδική γευστική εμπειρία τσαγιού

ΤheGOODLIFO

Το FUZETEA, η ολοκαίνουρια πρόταση απολαυστικού παγωμένου τσαγιού σε συνδυασμό με χυμό φρούτων και αρωματικά φυτά, ήρθε και στην Ελλάδα για να σας κάνει να ξεχάσετε ό,τι ξέρατε για το παγωμένο τσάι. Οι τρεις αναζωογονητικές γεύσεις Black Ice Tea Λεμόνι με εκχύλισμα λουίζας, Green Ice Tea Μάνγκο με εκχύλισμα χαμομηλιού και Black Ice Tea Ροδάκινο με εκχύλισμα ιβίσκου αποτελούν τις νέες, πρωτότυπες προτάσεις για όλες εκείνες τις στιγμές που θέλουμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα και να «βυθιστούμε» σε γεύσεις και αρώματα. Τη σειρά FUZETEA συμπληρώνουν και οι 3 επιλογές ΖΕRO, Black Ιce Τea Λεμόνι, Black Ιce Τea Λευκό Ροδάκινο και Green Ιce Τea Passionfruit για απόλαυση χωρίς ζάχαρη και χωρίς θερμίδες. Brand ambassador του FUZETEA στην Ελλάδα θα είναι η Χριστίνα Μπόμπα, ένα πρόσωπο που ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία του προϊόντος.

Νέα σειρά Πτι-Μπερ Παπαδοπούλου, τώρα και με βρώμη Η οικογένεια των Πτι-Μπερ Παπαδοπούλου μεγαλώνει με μια νέα σειρά προϊόντων με βρώμη. Απολαύστε τα σε δύο υπέροχες γεύσεις: ΠτιΜπερ με βρώμη και λεμόνι και Πτι-μπερ με βρώμη και μέλι. Η νέα σειρά ήρθε για να σας προσφέρει μια απολαυστική πρόταση που συνδυάζει τη διατροφική αξία της βρώμης με τη διαχρονική ποιότητα των Πτι-Μπερ Παπαδοπούλου. Τα νέα Πτι-Μπερ με βρώμη είναι ένα υγιεινό, γευστικό και θρεπτικό σνακ για όλες τις ώρες και πηγή φυτικών ινών, ενώ έχει μόνο 32 θερμίδες ανά μπισκότο.

12ος Διαγωνισμός Havana Club Cocktail Grand Prix Μια γιορτή για το ελληνικό bartending πραγματοποιήθηκε στον ιδιαίτερο χώρο της Γκαλερί Ζουμπουλάκη στα Πετράλωνα, τον Φεβρουάριο, όταν διεξήχθη ο εθνικός τελικός του 12ου Havana Club Cocktail Grand Prix. Νικητής του διαγωνισμού αναδείχτηκε ο Μάριος Βλαχάκης (A for Athens) με το κοκτέιλ του «The Modern Daiquiri». Ο εθνικός τελικός ταξίδεψε τους προσκεκλημένους με κουβανέζικους ρυθμούς, με τους 10 φιναλίστ να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν το «Cuba Moderna», καλώντας τους διαγωνιζόμενους να εμπνευστούν από τη σύγχρονη Κούβα και να την αποτυπώσουν μέσω της δημιουργία τους. Κοινός παρονομαστής σε όλες τις δημιουργίες δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το ρούμι Havana Club!

ΤheWeek

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ Τι καινούργιο ξεκινάει αυτή την εβδομάδα. σελιδα

ΣΙΝΕΜΑ

ΒΙΒΛΙΟ

ΘΕΑΤΡΟ

Οι ταινίες της εβδομάδας.

Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο της Αρουντάτι Ρόι.

Η Ελένη του Γιάννη Ρίτσου.

σελιδα

ΜΟΥΣΙΚΗ Lench Η frontwoman του ελληνικού αγγλόφωνου συγκροτήματος μιλά στη LifO.

ΘΕΑΤΡΟ Βάκχες

ΦΩΤΟ: NICK KNIGHT

σελιδα

Στις Βάκχες του Άρη Μπινιάρη ο λόγος του Ευριπίδη συναντά τη ροκ και την πανκ. Ο σκηνοθέτης εμφανίζεται για πρώτη φορά στη σκηνή της Στέγης, προσεγγίζοντας τη σύγκρουση μεταξύ του βασιλιά Πενθέα και του θεού Διονύσου, ενώ τοποθετεί τους πρωταγωνιστές του Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και Χρήστο Λούλη σε ένα άνυδρο, σεισμικό τοπίο, προτείνοντας έναν μουσικοθεατρικό στοχασμό για τη σχέση μεταξύ ελευθερίας και δογματισμού. ä 21/3-1/4, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, λεωφόρος Συγγρού 107-109, Τετ.Κυρ. 20:30, εισ.: 5-24 ευρώ 15.3.18 – lifo

απο τη γεωργια παπασταμου

SmallTalk

Νατάσα Παπανδρέου Ηθοποιός. Υποδύεται μια πριγκίπισσα που το σκάει για να γλιτώσει από έναν προαποφασισμένο γάμο. Χωρίς να το ξέρει, ερωτεύεται αυτόν που προσπαθεί να αποφύγει.

EVENTS

ΓΙ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

THE FACE

Top

1. ΘΕΑΤΡΟ Ο Καραφλομπέκατσος και η Σπυριδούλα

Μετά την Παρέλαση της Λούλας Αναγνωστάκη, η ομάδα This Famous Tiny Circus καταπιάνεται με τον κόσμο της Λένας Κιτσοπούλου, ζωντανεύοντας επί σκηνής δύο ήρωες από τη συλλογή διηγημάτων της Το μάτι του ψαριού σε ενιαία παράσταση. Ο Δημήτρης Καραόλης (ή Καραφλομπέκατσος), ένας παντελώς άγνωστος μουσικός που αποφάσισε στα πενήντα να πάρει τη ζωή στα χέρια του, και η Σπυριδούλα η Ζήλια θα δώσουν παραμονές Πρωτοχρονιάς το μεγαλύτερο ρεσιτάλ της ζωής τους.ä 12/3-3/4, Σταθμός, Βίκτωρος Ουγκό 55, πλατεία Καραϊσκάκη, Δευτ-Τρ. 21:15, εισ.: 10-12 ευρώ

κών ήχων. Παρουσιάζοντας το νέο τους άλμπουμ «Phosphorescence», το γαλλονορβηγικό σχήμα εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.ä 15/3, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (Μικρή Σκηνή), λεωφόρος Συγγρού 107-109, 21:00, εισ.: 7-12 ευρώ

3. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Μωρίς Γκανής

Dans Les Arbres Ο καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται μεταξύ Τελ Αβίβ και Αθήνας παρουσιάζει πίνακες ζωγραφικής που αντανακλούν τον υλικό και ψηφιακό κόσμο που τον περιβάλλει. Ψηφιακοί κόσμοι, όπως το «Second Life», μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σαν το Twitter, και εξοπλισμός για τη βίωση της εικονικής πραγματικότητας, όπως τα γυαλιά 3D, αποτελούν συχνά έμπνευση για τα έργα του. ä 21/3-26/5, Rebecca Camhi Gallery, Λεωνίδου 9, Τρ. 13:00-18:00, Τετ.-Παρ. 13:0020:00, Σάβ. 12:00-18:00. Εγκαίνια: 21 Μαρτίου, 19:00.

15-21

MAΡΤ. 48 lifo – 15.3.18

LIVE Λόλεκ Στη σκηνή του Faust θα εμφανιστεί ο Λόλεκ, παρουσιάζοντας τραγούδια από τα τρία προσωπικά του άλμπουμ, διασκευές αλλά και προσχέδια νέων τραγουδιών. Μαζί του ο Χρήστος Καψαλάκης στη βαρύτονη εννιάχορδη κιθάρα.

2. ΜΟΥΣΙΚΗ

4. ΒΙΒΛΙΟ Τέσσερις δραστήριοι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής αυτοσχεδιαστικής μουσικής, οι Dans Les Arbres προετοιμάζουν και τροποποιούν τα όργανά τους με ασυνήθιστες μεθόδους και δημιουργούν πρωτότυπους συνδυασμούς αέρινων, ξύλινων και μεταλλι-

STOEP TH S PR ES

Αφιέρωμα στον Έζρα Πάουντ Στο πλαίσιο των εορτασμών για τον Μήνα της Ποίησης, οι μηνιαίες ποιητικές συναντήσεις «Με τα λόγια (γίνεται)» και η Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζουν βραδιά αφιερωμένη στον Έζρα Πάουντ και

21/3, Faust, Καλαμιώτου 11 & Αθηναΐδος 12, 22:00, εισ.: 7 ευρώ

Μερικά πράγματα που θα ήθελες να ξέρει κάποιος για σένα; Παίζω πιάνο. Είναι το πρώτο πράγμα που λέω, επειδή η σχέση μου με τη μουσική κρατάει από τότε που ήμουν παιδί. Στην εφηβεία, όποτε ένιωθα πίεση, έπαιζα πιάνο και ξεχνιόμουν. Όχι ότι έχω τις απίστευτες γνώσεις, αλλά μέχρι σήμερα μπορώ να περάσω πολλές ώρες αυτοσχεδιάζοντας. Μαθαίνω παρκούρ. Μου αρέσει που έχει τεχνική, ελευθερία, πλαστικότητα στην κίνηση, έχει πρόκληση, είναι σε εξωτερικό χώρο και δεν είναι ανταγωνιστικό. Μετά το καλοκαίρι σχεδιάζω να φύγω στο εξωτερικό για ένα διάστημα, να δω παραστάσεις, να γνωρίσω ανθρώπους. Έχω έναν γάτο, τον Νίντζα. Είναι 6 μηνών, είναι πολύ όμορφος και ο πιο τρυφερός και αστείος γάτος στον κόσμο. Πώς θα περιέγραφες την παράσταση Λεόντιος και Λένα; Είναι μια προσεγμένη δουλειά και μία πρόταση. Δεν είναι μόνο ότι συνυπάρχουν αρμονικά τα live videos με τα πολυφωνικά τραγούδια που μάθαμε, τα φώτα, τα κοστούμια, το μακιγιάζ, αλλά ότι έχουν λόγο ύπαρξης και εξυπηρετούν το έργο ως κείμενο, ως δραματουργία και ταυτόχρονα τη ματιά του Παντελή (σ.σ. Φλατσούσης). Ο Παντελής επέμεινε στον λόγο του Μπίχνερ και είναι πολύ ωραίο που την ίδια στιγμή άφησε χώρο να γεννηθούν πράγματα, τα αξιοποίησε και τα καθοδήγησε. Προσωπικά, απολαμβάνω πολύ και τον ρόλο μου (σ.σ. κάνει τη Λένα). Ποια ταινία έχεις δει πιο πολλές φορές στη ζωή σου; Το Mulholland Drive του Ντέιβιντ Λιντς. Ποια είναι η καλύτερη είδηση που άκουσες τελευταία; Ένας φίλος μου από τη Γαλλία μού έλεγε ότι στην Γκρενόμπλ, την πόλη του, έχουν βγάλει και διακινούν ένα καινούργιο τοπικό νόμισμα που ονομάζεται «le cairn». Η λέξη βγαίνει από το παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά στην παραλία στοιβάζοντας τις πέτρες τη μία πάνω στην άλλη και φτιάχνοντας έναν πύργο. Μου φάνηκε δυναμική αυτή η πρωτοβουλία των ανθρώπων. «Λεόντιος & Λένα», έως 27/4, Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, Κυψέλη, Πέμ.-Παρ. 21:00, εισ.: 5-10 ευρώ

στα συντομότερα ποιήματά του από τα «Προσωπεία» («Personae»). Συμμετέχουν οι Ορφέας Απέργης, Μαίρη Γιόση, Αντωνία Γουναροπούλου, Γιάννης Δούκας, Λευτέρης Ζαχαριουδάκης, Παναγιώτης Ιωαννίδης, Λένα Καλλέργη, Δήμητρα Κωτούλα, Στέργιος Μήτας, Άρτεμις Μιχαηλίδου και Χριστιάνα Μυγδάλη. Τα πρωτότυπα ποιήματα διαβάζει ο Στέφανος Μπάσιγκαλ.ä 19/3, Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, 19:30, είσοδος ελεύθερη

5. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Spectrum

DANCE 7 years Habeat Records: Closer showcase Borys, Noizar, Shakolin, K.atou και Mackenzie διαλέγουν μουσικές σε μια βραδιά αφιερωμένη στο δισκοπωλείο Habeat Records.

Τέσσερις σύγχρονοι φωτογράφοι ξαναβλέπουν τον κόσμο γύρω τους με αναλογικό μάτι. Ο Κώστας Μερεντίτης, ο Σπύρος Παπασπύρου, ο Πάνος Αναγνώστης και η Νάνσυ Μέρου μοιράζονται το πάθος τους για το φιλμ σε μια ομαδική έκθεση στο Blank Canvas της Μελανθίου. Την έκθεση έρχεται να ολοκληρώσει ο εξίσου αναλογικός ήχος των Unix Systems σε ένα live το απόγευμα της Κυριακής 18 Μαρτίου στις 18:00.ä 15-18/3, Blank Canvas, Μελανθίου 8, καθημερινά 14:0000:00, είσοδος ελεύθερη

6. ΜΟΥΣΙΚΗ

Po’ Boys

Murcof

Το αγαπημένο pop-up street foοd truck της Αθήνας αποκτά δικό του χώρο.

16/3, 6 d.o.g.s, Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι, 00:00, εισ.: 10 ευρώ

Ο Το Ααβόρα προβάλλει το μεσημέρι του Σαββατοκύριακου τέσσερα επεισόδια του Black Mirror («Nosedive» και «White» το Σάββατο, «San Junipero», «Hang the DJ» την Κυριακή) και διοργανώνει ισάριθμους κύκλους συζητήσεων για την επίδραση της κουλτούρας του interface στις σύγχρονες κοινωνίες.

ι λάτρεις του BBQ έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν γιατί το αγαπημένο πλέον Po’ Boys έχει τον δικό του χώρο στου Ψυρρή. Εκεί θα μας υποδέχεται ο σεφ Βασίλης Σπόρος, ο οποίος, μέσα από τα ταξίδια του, ανακάλυψε το αυθεντικό μπάρμπεκιου στην Αμερική και από τότε έβαλε σκοπό του να μυήσει τους Αθηναίους στο αληθινό low & slow BBQ. Στο μενού του Po’ Boys, που επιμελείται ο ίδιος, θα βρεις γεύσεις από τον αμερικανικό Νότο αλλά και παραδοσιακές συνταγές της Νέας Ορλεάνης. Τιμητική θέση έχει, φυσικά, το αυθεντικό σιγοκαπνιστό ΒBQ. Brisket, short ribs, spare ribs, crispy pork belly και pulled pork, σε μπέργκερ ή πιατέλες, με όλα τα αντίστοιχα συνοδευτικά πιάτα, καπνίζονται στο custom offset smoker σε θερμοκρασία 120°C για τουλάχιστον 8 ώρες, χαρίζοντάς μας μοναδικές γευστικές εμπειρίες. Στο μενού, όμως, θα βρεις και τραγανό Buttermilk Fried Chicken Burger, την περίφημη Gumbo σούπα, Mac ‘n’ Cheese και υπέροχο λουκάνικο Andouille με μυστική συνταγή που έφερε ο Βασίλης Σπόρος από τη Νέα Ορλεάνη. Και για να γλυκαθούμε, στο τέλος του γεύματος μας περιμένουν λαχταριστοί λουκουμάδες (beignets) και γλυκές τάρτες ημέρας. Συνόδευσε το γεύμα σου με μια δροσερή μπίρα, επιλέγοντας ανάμεσα σε 40 ετικέτες από ελληνικές μικροζυθοποιίες αλλά και διακεκριμένες guest εμφανίσεις από το εξωτερικό.

17-18/3, Ααβόρα, Ιπποκράτους 180, 12:30, είσοδος ελεύθερη

Extra Tip: Συντονίσου και ενημερώσου για τα live events και τα προγραμματισμένα σεμινάρια για τους φανατικούς του αυθεντικού BBQ που θα διοργανώνονται.

Needless: Prins Thomas O Prins Thomas είναι ένας από τους καλλιτέχνες που καθιέρωσαν τον νορβηγικό nu/space disco ήχο τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Μαζί του ο Ντέιβιντ και οι residents του Needless, Chevy και Mr.Z. 17/3, 6 d.o.g.s, Αβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι, 00:00, εισ.: 10-12 ευρώ

Disco Dallesandro Η πλατφόρμα The Queer Archive επιστρέφει με το πάρτι Disco Dallesandro και καλεσμένους τους Marlidarling σε ένα disco/house set.

Ανήσυχη φυσιογνωμία της ηλεκτρονικής μουσικής, ο Μεξικανός καλλιτέχνης μετρά συνεργασίες που ξεκινούν από τον Erik Truffaz και τον Francesco Tristano και φτάνουν μέχρι τον Philippe Petit και τον Simon Geilfus. Το άλμπουμ «Martes» που κυκλοφόρησε το 2002 χαρακτηρίστηκε μινιμαλιστικό κομψοτέχνημα. Πέρσι κυκλοφόρησε η τελευταία του δισκογραφική δουλειά, με τίτλο «State», σε συνεργασία με τη Γαλλίδα κλασική πιανίστα Vanessa Wagner. ä 19/3, Αγγλικανική Εκκλησία Αγίου Παύλου, Φιλελλήνων 27 & Σιμωνίδου, 21:00, εισ.: 17 ευρώ

7. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Οι ιστορίες του Αλέξη Ακριθάκη

ΠΡΟΒΟΛΗ Black Mirror στο Ααβόρα

17/3, Bequeer, Κελεού 10, 00:00

The Astral Plane Showcase Η Hypermedium παρουσιάζει ένα showcase της Astral Plane, του επιδραστικού blog που μετουσιώθηκε σε label με καλλιτέχνες όπως οι SHALT, Chants, Nunu, Exit Sense και E.M.M.A. 16/3, Temple Athens, Ιάκχου 17, 00:00, εισ.: 5 ευρώ

Τα βιβλιαράκια, οι ιστορίες και τα σημειωματάρια του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Αλέξη Ακριθάκη παρουσιάζονται στην έκθεση του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων. Ο καλλιτέχνης θεμελίωσε το έργο του και την ιδιαίτερη εικαστική του προσωπικότητα βάσει της άμεσης σχέσης του με τη γραφή, το βιβλίο, σημαντικούς λογοτέχνες και ποιητές, αλλά και με την κόρη του, για την οποία έκανε πολλά σχέδια και βιβλία σαν ιστορίες σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.ä 15/3-3/6, Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων, Βασ. Σοφίας, Πάρκο Ελευθερίας, Τρ.-Σάβ. 10:00-20:00, Κυρ. 10:00-14:00, είσοδος ελεύθερη. Εγκαίνια: Πέμπτη 15 Μαρτίου, 19:00.

Αγαθάρχου 12 & Λεπενιώτου, Ψυρρή, 210 3234672, www.poboysbbq.gr, FB: PoBoysBarbeque

15.3.18 – lifo

H ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Αριστούργημα Πολύ Καλό Καλό Ικανοποιητικό Μέτριο

Πρόσωπα και Ιστορίες

Κακό

Visages, Villages

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ Jusqu’ à la garde Σκηνοθεσία: Ξαβιέ Λεγκράν Πρωταγωνιστούν: Λεά Ντρικέρ, Ντενί Μενοσέ Μετά το διαζύγιό τους, η Μίριαμ και ο Αντουάν αναλαμβάνουν από κοινού την κηδεμονία του γιου τους Ζουλιάν, παρά την αντίθετη γνώμη της Μίριαμ. Ο Αντουάν, που δεν αντέχει τον χωρισμό με τη γυναίκα του, καταφέρνει με αυτό τον τρόπο να παραμείνει κοντά της. Όμηρος ενός ζηλιάρη και βίαιου πατέρα και ανθρώπινη ασπίδα για μια κυνηγημένη μητέρα, ο Ζουλιάν φτάνει στα άκρα για να διασφαλίσει ότι δεν θα συμβεί το χειρότερο.

Σκηνοθεσία: Ανιές Βαρντά, JR

Βραβείο σκηνοθεσίας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας για τον Ξαβιέ Λεγκράν, σκηνοθέτη ενός οικογενειακού δράματος που καταλήγει σε ένα απροσδόκητα έντονο, αναμφισβήτητα ενδιαφέρον, σχεδόν θριλερικό φινάλε, αφού όμως έχει προηγηθεί μια εξαιρετικά χλιαρή απαρίθμηση των λόγων που ένα ζευγάρι που έχει χωρίσει δεν μπορεί να είναι πλέον μαζί. Ο Ντενί Μενοσέ κρατά στα χέρια του το συναισθηματικό σασπένς της ταινίας. ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3 - ΑΝΔΟΡΑ - ΑΣΤΟΡ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ 1 - CINERAMA - ΚΗΦΙΣΙΑ CLASS

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ Sicilian Ghost Story

50 lifo – 15.3.18

δεν τους αντιμετωπίζει σαν καταφρονεμένους, δεν πολιτικολογεί στην πλάτη τους, αλλά ενδιαφέρεται για την αγνοημένη περηφάνια τους (και μιλώντας τους, ξεχορταριάζει την απομόνωσή τους). Συγκινώντας τη Βαρντά και κινητοποιώντας τον JR, απαθανατίζονται και ακούγονται, αλλά από το βάθος της ψυχής τους, αβίαστα εξομολογητικά, στον αντίποδα της ανακριτικής λογικής πολλών ντοκιμαντέρ – καμιά αντίρρηση, αλλά εδώ η κλίμακα είναι απολαυστική και γίνεται προσωπική υπόθεση, όταν η Βαρντά ξεναγεί τον νέο της φίλο στο σπίτι του Ζαν Λικ Γκοντάρ. Έχει προηγηθεί η επίσκεψη στον τάφο του Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν και η καλλιτεχνική ανταπόδοση (μου δίνεις τον Πάπα της φωτογραφίας, σου δίνω τον Θεό σκηνοθέτη!) παίρνει μια παράξενη τροπή, όταν η προσπάθεια εντοπισμού του συνοδοιπόρου της στα πρώτα, ηρωικά χρόνια της νουβέλ βαγκ αποδεικνύεται παγίδα, ένα ολίσθημα πιο σοβαρό από ένα φιλικό ραντεβού. Η Βαρντά έχει χάσει μεγάλο μέρος της όρασής της, ενώ ο JR επίτηδες δεν βγάζει τα γυαλιά ηλίου που εμμονικά και αδικαιολόγητα φοράει, όπως και ο Γκοντάρ, τον οποίο η Βαρντά πάντα πείραζε γι’ αυτόν το λόγο. Όταν επιτέλους το κάνει, υποκύπτοντας στην πίεση της γηραιάς κυρίας, σε ένα παγκάκι δίπλα στη λίμνη, ακριβώς έξω από το σπίτι του ερημίτη σκηνοθέτη, η Βαρντά, κι εμείς μαζί, βλέπει τον φωτογράφο θολό. Είναι σκηνοθετημένη η σκηνή, ακόμα και η απογοήτευση της Βαρντά; Μπορεί, αλλά όχι faux: αυτό που σημαίνει αυτή η συμβολική ανταλλαγή είναι το φλου που δημιουργείται όταν το πραγματικό αντικείμενο μιας ταινίας υποχωρεί μπροστά στη στείρα αυτοβιογράφηση. Όσο η κάμερα της Βαρντά αποκτούσε ενέργεια μπροστά στους νέους της φίλους, τους πρωταγωνιστές των ιστοριών της, με αυτή την αφρίζουσα νεανικότητα που αναδίδει το κολάζ των σκηνών της, τόσο δείχνει να σκοντάφτει μπροστά στην αναπόληση του παρελθόντος. Η τελευταία εικόνα είναι μια φθινοπωρινή καρτ ποστάλ, ο μελαγχολικός επίλογος για μια υπέροχη δημιουργό, η οποία περιπλανήθηκε στους δρόμους του κόσμου και στις παραλίες της φαντασίας της επί 60 και πλέον χρόνια και που πια παραδίδει το βλέμμα της στους επόμενους, και τη ματιά της στους ικανούς. Δυστυχώς, είναι η τελευταία της ταινία. Από την άλλη, ευτυχώς, γιατί είναι τόσο καλή! ΑΑΒΟΡΑ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 4 - ΑΤΛΑΝΤΙΣ 2 - ΔΙΑΝΑ - ΙΝΤΕΑΛ - ΚΗΦΙΣΙΑ 2

Κινηματογράφος

Η 89χρονη Ανιές Βαρντά δεν είναι φυσικά μια απλή σκηνοθέτις και ο 35χρονος JR κινείται πέρα από τα όρια του φωτογράφου και εικαστικού. Όσο αδόκιμο είναι λοιπόν να χαρακτηρίσει κανείς το Πρόσωπα και Ιστορίες, ένα no budget χειροτέχνημα που συνθέτει το παρόν, πνευματώδες και εγκάρδιο, με αυτοαναφορικά χάδια και περίσσια γνώση, ντοκιμαντέρ, τόσο άστοχο ακούγεται να βάλει αυτούς τους δύο καλλιτέχνες σε τακτοποιημένες κατηγορίες. Η συνεργασία τους αποδεικνύει την εφευρετικότητα και τη φαντασία τους: μέσα από ένα αναπάντεχο road trip πρότειναν και πέτυχαν την αθανασία ανδρών ξεχασμένων χωριών και μετέτρεψαν σε τοτέμ τις γυναίκες τους, αναρτώντας φωτογραφίες στις προσόψεις σπιτιών, σε μάντρες και φράχτες, και μάλιστα ζωντανεύοντας τη στιγμή, βάζοντάς τους να ποζάρουν, να μιλάνε ή και να χορέψουν μπροστά στα είδωλά τους! Το οδοιπορικό ξεκινά καταδεικνύοντας την παιγνιώδη σχέση των δύο σκηνοθετών, κάνοντας πλάκα με τη μεγάλη διαφορά ηλικίας που τους… ενώνει, εντοπίζοντας τις κοινές τους αγάπες που προκύπτουν από τις διαφορετικού τύπου προσεγγίσεις τους με την παραλλαγή και τη χρήση της εικόνας. Κι ενώ πολλές ταινίες πραγματεύονται τη μνήμη, την έννοια και τη σημασία της με ευγενικές χειρονομίες, βαριά σχήματα και συνήθως επαναλαμβανόμενα αφηγηματικά μοτίβα, το Visages, Villages την εγκαλεί πρακτικά και την επαναπροσδιορίζει απροσποίητα. Το ταλέντο του JR είναι η μεγέθυνση του ενσταντανέ, ο μετασχηματισμός της αποτύπωσης ενός προσώπου σε ένα σουβενίρ που αντέχει στις απαιτήσεις μιας υπαίθριας γκαλερί. Το ακαταμάχητο όπλο της Βαρντά είναι η περιέργειά της, ο ενθουσιασμός της να αφήσει ανοιχτό το παράθυρο για να μπει η πραγματικότητα, η πίστη της στο τυχαίο, μια ζωηρή φιλομάθεια που δεν στρέφεται προς αυτήν, δεν ομφαλοσκοπεί ψυχαναλυτικά, αλλά ανθεί, όπως το τρελιάρικο πορφυρό χρώμα στα τελειώματα της κόμης της ακυρώνει ειρωνικά (αλλά πόσο μελετημένα…) το σοφό λευκό του κέντρου της κεφαλής της. Αντί να κυνηγά ανθρώπους για να απαντήσουν σε κρίσιμες ερωτήσεις, σπέρνει διαλόγους και θερίζει συναίσθημα. Σαν τους «τύπους» από τα μαγαζάκια της οδού Νταγκέρ στο Daguerreotypes και τις σταχομαζώχτρες στο Glaneurs et la glaneuse, οι ανώνυμοι πρωταγωνιστές της εργατικής εσχατιάς του Βορρά της Γαλλίας τής ανοίγονται, την εμπιστεύονται, τη θεωρούν, δικαίως, δική τους, γιατί

απο τον θοδωρη κουτσογιαννοπουλο, συνοψεις ταινιών: τασοσ μελεμενιδησ

H 89χρονη Ανιές Βαρντά, μία από τις εμβληματικές φιγούρες της νουβέλ βαγκ, και ο διεθνώς αναγνωρισμένος 33χρονος φωτογράφος και εικαστικός JR ταξιδεύουν σε χωριά της Γαλλίας με το φορτηγό-φωτογραφικό θάλαμο του τελευταίου, συναντούν ντόπιους, απλούς ανθρώπους, μαθαίνουν τις ιστορίες τους και δημιουργούν τα «τεράστια» πορτρέτα τους.

Σκηνοθεσία: Φάμπιο Γκρασαντόνια, Αντόνιο Πιάτσα Πρωταγωνιστούν: Τζούλια Γιεντλικόφσκα, Γκαετάνο Φερνάντεζ Σε ένα χωριό της Σικελίας στα όρια του δάσους, ο Τζουζέπε, 13 ετών, εξαφανίζεται. Η Λούνα, μια συμμαθήτριά του, δεν δέχεται την εξαφάνιση του αγοριού με το οποίο είναι ερωτευμένη και προσπαθεί να σπάσει τη σιωπή. Για να τον βρει, θα ενταχθεί, με κίνδυνο της ζωής της, στον σκοτεινό κόσμο όπου ο φίλος της φυλακίστηκε και στον οποίο οδηγεί η λίμνη μέσω μιας μυστηριώδους πύλης.

Το δράμα των Γκρασαντόνια-Πιάτσα, μια ενδιαφέρουσα αλληγορία για τη διαύγεια της καθαρής συνείδησης, βασίζεται στα αληθινά γεγονότα της απαγωγής και διετούς ομηρίας ενός ανήλικου αγοριού, του Τζουζέπε ντι Ματέο, του οποίου ο πατέρας, ο περίφημος «Μετσανάσκα», στράφηκε εναντίον της σικελικής μαφίας στα μέσα της δεκαετίας του ’90 με αφορμή την προμελετημένη δολοφονία του δικαστή Φαλκόνε, προδίδοντας τους βρόμικους συντρόφους του. Το ντουέτο των σκηνοθετών (Salvo, πιο ωμά ρεαλιστικό, αλλά επίσης με μεταφυσικά στοιχεία) επινοεί μια συμμαθήτρια που ερωτεύεται τον κατά τι μεγαλύτερο στην ταινία Τζουζέπε και τον αναζητά επίμονα κι απελπισμένα όταν οι υπόλοιποι σιωπούν ή αδιαφορούν, και κυρίως δημιουργεί μια αόρατη κλωστή επικοινωνίας μεταξύ των δύο παιδιών, με κοινό παρονομαστή τον παραμυθένιο, αλλά όχι γλυκανάλατο, κόσμο των ζώων, των πτηνών και του δάσους που γειτονεύει με το χωριό τους. Χωρίς να μετατρέψουν τον στοχαστικό χαρακτήρα των Μυστηρίων της Σικελίας σε ένα κράμα δραματικού θρίλερ με μαγικό ρεαλισμό, καταφεύγουν σε μια ήπια ιστορία φαντασμάτων ευρυγώνιων

λήψεων και κάπως αργής αφήγησης, με μεταφυσικές συναντήσεις να διακόπτουν σκληρές εικόνες. ΑΙΓΛΗ 2 - ΕΛΛΗ - ΚΗΦΙΣΙΑ 1 - ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ 2

TOMB RAIDER: LARA CROFT Σκηνοθεσία: Ρορ Ούθαγκ Πρωταγωνιστούν: Αλίσια Βικάντερ, Ντόμινικ Γουέστ Η Λάρα Κροφτ είναι η ατίθαση κόρη ενός εκκεντρικού εξερευνητή, ο οποίος εξαφανίστηκε όταν εκείνη ήταν ακόμα στην εφηβεία. Στα 21 της είναι αποφασισμένη να χαράξει τη δική της πορεία και να προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο που περιβάλλει τον θάνατό του.

Fun και γρήγορη, η κινηματογραφική επανεκκίνηση της Λάρα Κροφτ φοράει καινούργιο εξοπλισμό και μαρσάρει με φούρια και ακρίβεια, αλλά είναι αδύνατο να ξεπεράσει τον εγγενή περιορισμό της. Αντίθετα από το πρότυπό της, τον τυχοδιώκτη αρχαιολόγο Ιντιάνα Τζόουνς, η Λάρα, ή Λόρα, όπως την προφέρουν αγγλιστί, πρέπει οπωσδήποτε να καταλήξει σε έναν τάφο, διότι είναι αυτό που δηλώνει η ιδιότητά της: τυμβωρύχος. Όπως και να το φέρει ο Νορβηγός σκηνοθέτης Ρορ Ούθαγκ που υπέγραψε το εντυπωσιακό Κύμα στη χώρα του και σαν τον συμπατριώτη του Μόρτεν Τίλντουμ σάλπαρε για πιο απαιτητικά μπάτζετ, οφείλει να ενώσει τις τελείες που οδηγούν σε μια κατάρα, που σε αυτή την περίπτωση κρύβεται στο μυθικό νησί Γιαματάι, στις θάλασσες της Άπω Ανατολής. Καμία αντίρρηση για την επιλογή της Αλίσια Βικάντερ. Το κορίτσι από τη Σουηδία που κέρδισε το Όσκαρ για το Κορίτσι από τη Δανία ταιριάζει σε μια origin αφήγηση που πηγαίνει πίσω στον χρόνο και εξερευνά το δυσεπίλυτο θέμα της Λάρα με τον μυστηριωδώς εξαφανισμένο πατέρα της. Μακριά από τα χτυπητά χαρακτηριστικά της Αντζελίνα Τζολί, ο σχεδόν εφηβικός δυναμισμός της Βικάντερ της χαρίζει ευελιξία σε έναν ρόλο που ζητάει από εκείνη να είναι απροσποίητα σέξι, να τρέχει σαν γαζέλα, να πάσχει ψυχολογικά και σωματικά, αλλά να μην το βάζει κάτω, όποιο εμπόδιο και να συναντά. Το εξωφρενικό videogame-ίστικο σενάριο χωρίζεται σε καλά στημένες σεκάνς (ανώτερη όλων η παρατεταμένη απόδραση στη ζούγκλα, σε ένα ποτάμι, πάνω σε ένα σκουριασμένο σκάφος) και εξελίσσεται σε μια πλοκή που δεν κρύβει δομικές εκπλήξεις, παρά το twist στον ρόλο της βασίλισσας Χιμίκο. VILLAGE RENTI 1,4,7,8,11 - VILLAGE MALL 2,4,7,10,11,14 - VILLAGE PAGRATI 1,5 - VILLAGE FALIRO 6,7,9 - VILLAGE AG.DIMITRIOS 1,2 - ODEON ESCAPE 1,2 ODEON STARCITY 6,7 - ΑΕΛΛΩ 3,4 - ΑΘΗΝΑΙΟΝ 1 - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 1,4 - ΑΙΓΛΗ 1 - ΑΝΟΙΞΗ 1 - WEST CITY 1,2 - NANA 1,2,4,5 - ΣΙΝΕ ΧΟΛΑΡΓΟΣ - ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 1 ΑΡΤΕΜΙΣ - ΜΑΡΙΑ ΕΛΕΝΑ ΟΝΑΡ - ΖΕΑ

ΤΥΦΛΗ ΑΓΑΠΗ Hikari Σκηνοθεσία: Ναόμι Καβάσε Πρωταγωνιστούν: Μασατόσι Ναγκάσε, Αγιάμε Μισάκι Μια παθιασμένη συγγραφέας ταινιών για ανθρώπους με προβλήματα όρασης γνωρίζει έναν φωτογράφο που σταδιακά χάνει την όρασή του. Σύντομα ανακαλύπτει τις φωτογραφίες του, οι οποίες με έναν περίεργο τρόπο την πηγαίνουν στο παρελθόν της.

Το πλησίασμα μιας συγγραφέως ταινιών για θεατές με προβλήματα όρασης με έναν φωτογρά-

φο που σταδιακά χάνει την όρασή του είναι ένα προφανές σινεφίλ τέχνασμα για την πραγματική ματιά στον έρωτα. Η Ναόμι Καβάσε, που αθόρυβα έφτασε τις 5 επίσημες συμμετοχές με ταινίες της στο επίσημο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Καννών, έχοντας μάλιστα αποσπάσει το μεγάλο βραβείο της επιτροπής και τη Χρυσή Κάμερα, έχει κατασκευάσει μια μεγάλη ιδέα για τον καλλιτεχνικό εαυτό της, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πολλές στιγμές σε αυτήν, όπως και σε προηγούμενες ταινίες, δεν συλλαμβάνουν τον χώρο ανάμεσα στην επιθυμία και στην πραγματικότητα.

τους που νομίζουν πως είναι φίλοι τους, τυχοδιωκτών και μαφιόζων, και όχι κάποια πιο στρωτή πλοκή, ο μεγαλύτερος αδερφός του Τζόελ Έτζερτον σκηνοθετεί χαλαρά, μεταφέροντας τη δράση μακριά από τα ασφαλή γραφεία στις ΗΠΑ, εκεί όπου γίνεται όλη η βρόμικη δουλειά, στο Μεξικό. Η Σαρλίζ Θερόν ξεχωρίζει άνετα μέσα στην παρέλαση σταρ ως bitch τεχνοκράτισσα που θα κάνει τα πάντα για την καριέρα της, ενώ ο πρωταγωνιστής Ντέιβιντ Οουελόγιο μοιάζει έξω από τα νερά του στις περισσότερες κωμικές σκηνές που στηρίζονται πάνω του.

ΑΣΤΥ

VILLAGE RENTI 13 - VILLAGE MALL 8 - VILLAGE PAGRATI 3 - VILLAGE FALIRO 4 - VILLAGE AG.DIMITRIOS 4 ODEON GLYFADA 2 - ODEON MAROUSI 2 - ODEON ESCAPE 3,7 - ODEON OPERA 2 - ODEON STARCITY 5 ΑΕΛΛΩ 1 - ΓΑΛΑΞΙΑΣ 2 - WEST CITY 3 - NANA 6 - ΣΠΟΡΤΙΓΚ 2

Ο ΘΕΡΙΣΤΗΣ Le Semeur Σκηνοθεσία: Μαρίν Φρανσέν Πρωταγωνιστούν: Πολίν Μπουρλέ, Αλμπάν Λενουάρ Η Βιολέτ είναι σε ηλικία γάμου το 1852 όταν ξαφνικά όλοι οι άνδρες του χωριού αναγκάζονται να το εγκαταλείψουν λόγω του πολέμου. Οι γυναίκες περνούν μεγάλο διάστημα απομονωμένες, κάνοντας όλες τις δουλειές μόνες τους, και παίρνουν έναν όρκο: εάν εμφανιστεί κάποιος άνδρας, θα είναι για όλες τους.

Η σύγκριση του Θεριστή της νεόφυτης Μαρίν Φρανσέν με την πρόσφατη Αποπλάνηση της Σοφία Κόπολα έχει τις προφανείς ομοιότητες της θηλυκής ματιάς πάνω στην εισβολή ενός στρατιώτη σε έναν γυναικοκρατούμενο χώρο, αυτήν τη φορά ένα ολόκληρο χωριό αφαιμαγμένο από τους στρατευμένους στον πόλεμο άνδρες, αλλά και μια βασική διαφορά: ενώ η Κόπολα δεν αποφεύγει τη βία, στοιχείο αυτοκόλλητο με τη δραματουργική οπτική του αμερικανικού σινεμά, η Φρανσέν αποφεύγει με ευαισθησία και υπομονή τη διχαστική λογική, βάζοντας τις γυναίκες που έχουν μείνει πίσω να μη διεκδικήσουν επιτακτικά τον άνδρα που τυχόν εμφανιστεί. Ο Θεριστής δεν κυλάει ακριβώς σαν το νερό, καθώς η καθημερινότητα των ηρωίδων φιλτράρεται από λίγες κουβέντες και πολύ περισσότερες παύσεις που καθορίζουν τη συγχυτική τους κατάσταση. Ωστόσο, λειτουργεί ως έργο ατμόσφαιρας και παρατήρησης με ασαφές σχόλιο για το πρώιμο στάδιο της γυναικείας χειραφέτησης.

* Κριτική από τον Τάσο Μελεμενίδη

ΜΟΥΣΑ Muse Σκηνοθεσία; Χαουμέ Μπαλαγκερό Πρωταγωνιστούν: Έλιοτ Κόουαν, Άνα Ουλάρου, Φράνκα Ποτέντε Δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι ανακαλύπτουν πως υποφέρουν από τον ίδιο επαναλαμβανόμενο εφιάλτη, βλέποντας μια γυναίκα να δολοφονείται άγρια κατά τη διάρκεια μιας παράξενης λειτουργίας. Πηγαίνοντας στη σκηνή του εγκλήματος, προσπαθούν να ανακαλύψουν μαζί την ταυτότητά της.

Μεταφέροντας στην οθόνη το μυθιστόρημα Η κυρία με τον αριθμό 13 του Χοσέ Κάρλος Σομόζα,

ο Καταλανός Χαουμέ Μπαλαγκερό (Rec) σκέφτηκε να αφηγηθεί ένα μακάβριο παραμύθι για τη σκοτεινή δύναμη των λέξεων κι έτσι να στρέψει το κλισέ της ρομαντικής εξιδανίκευσης των μεγάλων ποιητών προς την αιματηρή κινηματογραφική φαντασία. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Σάμιουελ Σόλομον, ένας καθηγητής Λογοτεχνίας, μόνος μετά την απροσδόκητη αυτοκτονία της γυναίκας που του υποσχέθηκε παντοτινή αγάπη και βασανισμένος από επαναλαμβανόμενους εφιάλτες, μέσα στους οποίους μια άγνωστη γυναίκα πέφτει θύμα ενός τελετουργικού φόνου. Όταν ο Σόλομον ανακαλύπτει πως μία ακόμη γυναίκα, η Ρέιτσελ, που δουλεύει σε ένα strip club, εγκλωβισμένη σε έναν εκβιασμό σωματεμπορίας, για να ζήσει τον μοναχογιό της, βλέπει ακριβώς τα ίδια όνειρα, οδηγείται σε μια επικίνδυνη ανακάλυψη που συνδυάζεται με φριχτούς φόνους, έχοντας τη βοήθεια μιας πραγματίστριας συναδέλφου του από το πανεπιστήμιο. Κι ενώ το θρίλερ ενώνει τις πληροφορίες με τέμπο και την ένταση που χαρακτηρίζει το στυλ του Μπαλαγκερό, μετά τη μέση αποτυγχάνει να παντρέψει νοηματικά την πλοκή με το κυρίως θέμα: αν το ζητούμενο είναι ο κίνδυνος που αναδίδουν οι στροφές και οι στίχοι πασίγνωστων ποιημάτων, το παιχνίδι του σασπένς εξαντλείται στην αγχώδη αναζήτηση του μεγάλου μυστικού. Η έμπνευση είναι ο χαμένος κρίκος που μένει στα αζήτητα. Και ο πρωταγωνιστής Έλιοτ Κόουαν δεν ισορροπεί σταθερά σε έναν ρόλο που απαιτεί αίσθηση του επείγοντος και ποικιλία στην απόδοση της ανθρώπινης έκπληξης. Αντίθετα, η Φράνκα Ποτέντε του Τρέξε Λόλα Τρέξε είναι η ερμηνευτική άγκυρα της ταινίας. VILLAGE RENTI 6 - VILLAGE MALL 6 - ΑΕΛΛΩ 2 - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 2 - WEST CITY 4 - NANA 6

ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 2 - ΑΙΓΛΗ 1,2 - ΑΤΛΑΝΤΙΣ 2 - ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ - ΤΡΙΑΝΟΝ

ΈΝΑΣ ΞΈΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΌΛΗ Gringo Σκηνοθεσία: Νας Έτζερτον Πρωταγωνιστούν: Τζόελ Έτζερτον, Σαρλίζ Θερόν, Ντέιβιντ Οουελόγιο Ένας Αμερικανός επιχειρηματίας με μετοχές σε μια φαρμακευτική εταιρεία που πρόκειται να μπει στο χρηματιστήριο βρίσκεται σε κίνδυνο μετά από ένα περιστατικό στο Μεξικό και ξαφνικά αντιμετωπίζει πισώπλατα μαχαιρώματα από συναδέλφους, βαρόνους ναρκωτικών και μυστικές αποστολές.

Ενίοτε ευχάριστο, off-beat διάλειμμα για πρωτοκλασάτους ηθοποιούς που θυμίζει μια σειρά ανεξάρτητων κωμωδιών που συνήθως ανακαλύπταμε παλιότερα στα βιντεοκλάμπ. Με βασική αρχή τις συμπτώσεις και τις ζυμώσεις που προκύπτουν από μια πολύπλοκη ένωση αδηφάγων στελεχών φαρμακευτικής εταιρείας που θέλει να μπει ορμητικά στη νέα αγορά της νόμιμης μαριχουάνας, νομοταγών υπαλλήλων 15.3.18– lifo

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

H μουσική των Lench είναι ένα ξόρκι σε λίγες γραμμές

Μουσική

Η frontwoman του αγγλόφωνου συγκροτήματος που αναβιώνει τον ήχο των ’90s γράφει όμορφη κιθαριστική ποπ με «γειωμένους» στίχους. ΑΠΌ ΤΟΝ Μ. ΗULOT, ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΕΣ: ΠΆΡΙΣ ΤΑΒΙΤΙΆΝ

52 lifo – 15.3.18

πήρχε μια εποχή στις αρχές των ’90s που η αγγλική κιθαριστική ποπ έβγαζε γκρουπ με γυναικεία φωνητικά, φωτεινά και μελιστάλαχτα, με τραγούδια που σου έφτιαχναν τη διάθεση ακόμα και όταν μιλούσαν για τις πιο δυσάρεστες καταστάσεις (The Sundays, The Heart Throbs). Είχε δημιουργηθεί ολόκληρη σκηνή που ξέφτισε όταν τα επόμενα χρόνια άρχισαν να αγριεύουν τα πράγματα με τα Riot grrrls. Tο «Would» των Lench μου δημιουργεί την ίδια αίσθηση νοσταλγίας και καλής διάθεσης, ακούγεται λες κι έρχεται από τότε και είναι όμορφη, αγγλόφωνη ποπ, τέτοια που δύσκολα πετυχαίνεις στην Ελλάδα. Κι αν δεν σου πει κανείς ότι είναι φτιαγμένη από ελληνικό γκρουπ, δύσκολα το καταλαβαίνεις. Η Δήμητρα Ζακυνθυνού, η frontwoman του γκρουπ, είναι πολύ ειδική περίπτωση μέσα στην ταλαιπωρημένη ελλη-

νική σκηνή του τελευταίου καιρού, η οποία, παρόλο που γίνεται όλο και καλύτερη, βλέπει το κοινό της να συρρικνώνεται συνεχώς αντί να μεγαλώνει. Γράφει τραγούδια από μικρή, με στίχους και μελωδίες που ακούει μέσα στο κεφάλι της, αλλά χρειάστηκε πολύ χρόνο μέχρι να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί σοβαρά με τη μουσική. « Ήμουν πολύ εσωστρεφές παιδί, μου άρεσε να απομονώνομαι και να ονειροπολώ με τις ώρες. Ή έβγαινα έξω, σε μια γωνιά του μπαλκονιού που δεν φαινόταν από τα παράθυρα, χάζευα έξω και σκεφτόμουν ή περίμενα να κοιμηθούν όλοι, καθόμουν στην κουζίνα κι έγραφα τα δικά μου» λέει. « Ήθελα να γίνω μαέστρος, κτηνίατρος και μετά ψυχίατρος. Τελικά, έγινα διαφημίστρια, συγκεκριμένα κειμενογράφος. Πιστεύω ότι όποιο από αυτά τα επαγγέλματα και να διάλεγα, θα ήταν σωστή επιλογή. Απλώς η διαφήμιση ήρθε πολύ

ουρανοκατέβατα και ήταν για να γίνει. Αυτός ο χώρος μού πρόσφερε πολλά και σε αντίθεση με κάποιους συναδέλφους που βιοπορίζονται από τη ρεκλάμα, αλλά θέλουν να κάνουν κάτι άλλο, δεν τον σνομπάρω. Απλώς, μεγαλώνοντας, “μεγάλωσαν” και οι ηθικές αναστολές μου και κάποια προϊόντα π.χ. δεν θα τα διαφήμιζα με τίποτα». Μιλάει προσεκτικά, πολύ προσεκτικά, και όσο εύθραυστη κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως, καταλαβαίνεις ότι είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει το όνειρό της, παρ’ όλες τις δυσκολίες. «Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι περιορισμένα, είμαστε χωριό» λέει. «Πόσες φορές θα έρθουν οι φίλοι σου να σε ακούσουν και πόσοι πραγματικά ακούνε μουσική που δεν είναι hip-hop, έντεχνο, λαϊκό πίστα-γαρίφαλο; Υπάρχει τέτοια ανακατάταξη και τελείως διαφορετικός τρόπος λειτουργίας σε

σύγκριση με πριν από 10 ή 20 χρόνια, που όλα πια παίζονται στα social media. Παλιά το demo σου μπορεί και να το άκουγε ο Χ “γαμάω” executive και αν πίστευε σ’ εσένα να σε έβαζε στο στούντιο. Τώρα, για να σε λάβει υπόψη η δισκογραφική, πρέπει να δώσεις κομπλέ παραγωγή και να έχεις τουλάχιστον 50.000 followers στο Instagram». Το πρώτο EP της με τέσσερα κομμάτια –το οποίο μόλις ανέβασε μόνη της στο Spotify– είναι μια πολύ εντυπωσιακή αρχή, με κομμάτια που αναβιώνουν τη flower pop, όσο κι αν η ίδια χαρακτηρίζει τον ήχο της «folk». «Το “Polvo Enamorado” είναι εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Francisco de Quevedo “ Έρωτας πιο δυνατός κι από τον θάνατο”, από ένα βιβλίο του Octavio Paz με τίτλο H διπλή φλόγα και από τους Baka Beyond, που είναι ethnic fusion σχήμα με αφροκέλτικες επιρροές, συγκεκριμένα της φυλής Baka από το Καμερούν. Το “Waterfalls” γράφτηκε στην Αριζόνα, δεν είχα καν κιθάρα πάνω μου –βρέθηκα σε κάτι γυρίσματα για τον πιλότο μιας σειράς ντοκιμαντέρ ως σεναριογράφος–, αλλά ήρθε έτσι, ολόκληρο το τραγούδι, ενώ περπατούσα κατά μήκος μιας ξεραμένης κοίτης ενός ποταμού. Είχα χαθεί και όλο το συνεργείο με έψαχνε. Με βρήκε ο Lench, o Ινδιάνος-σαμάνος που είχαμε πάει να του πάρουμε συνέντευξη, εξού και το όνομα του σχήματος. Με τον Lench γίναμε φίλοι, ακόμα γράφουμε ο ένας στον άλλον. Γράφω αγγλικά γιατί μου βγαίνει πολύ αβίαστα. Όλο μου το σόι μένει στο εξωτερικό, εγώ παραλίγο να γεννηθώ στην Αμερική και η μία από τις δυο αδελφές μου μένει μόνιμα στην Αγγλία. Είχα πάντα επαφές με Αμερική και Αγγλία, η γλώσσα είναι τόσο ζωντανή μέσα μου, που δεν την ξεχωρίζω από τα ελληνικά. Πέρασα μικρή και τη φάση “γράφω έντεχνα”, αλλά όλο αυτό το λεκτικό drama με το συγκεκριμένο ύφος δεν ταιριάζει πλέον στην ιδιοσυγκρασία μου. Δεν θα γράψω ποτέ στίχο “χωρίς εσένα θα πεθάνω”, γιατί απλώς δεν το πιστεύω. Όχι, φίλε, δεν θα πεθάνεις, δεν πρέπει να πιστεύεις κάτι τέτοιο, ούτε εγώ, ως τραγουδοποιός, θέλω να σε κάνω να το πιστέψεις δηλαδή. Στα κομμάτια μου, ακόμα και στα πιο μελαγχολικά, θέλω να υπάρχει φως. Η επαφή με τη φύση είναι για μένα η καλύτερη γείωση και η μεγαλύτερη πηγή χαράς. Ίσως και πάνω από τον έρωτα, γιατί η επαφή με τη φύση δεν έχει ποτέ ups and downs, είναι πάντα empowering, δεν σε αδειάζει ποτέ. Εννοείται ότι οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους είναι η μεγαλύτερη έμπνευση για τα τραγούδια που γράφω. Ακόμα νιώθω σαν παπάγια στη Σιβηρία. Ίσως το διαχειρίζομαι κάπως καλύτερα τώρα, αλλά αυτό το outsider δεν με έχει εγκαταλείψει ακριβώς. Οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για το μεγαλύτερο καλό και για το μεγαλύτερο κακό και αυτό είναι ταυτόχρονα τρομακτικό και συναρπαστικό. Είμαι πολύ πιο επιεικής μ’ εμένα και κυρίως με τους άλλους σε σχέση με το τι ήμουν στο παρελθόν. Τώρα καταλαβαίνω ότι όλοι έχουμε έρθει εδώ για να παίξουμε έναν ρόλο, να συνδιαλλαγούμε με κάποιες άλλες ψυχές με τις οποίες έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς, να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη, να πληγώσουμε και να πληγωθούμε. Αυτή η γνώση δεν κάνει τη ζωή πάντα “γιόλο”, αλλά ίσως, σε κάποιες φάσεις, της δίνει μια εσάνς ευκολίας, είναι τέλος πάντων μια κάποια παρηγοριά. Αν το φιλοσοφήσεις, είναι αστείο πόσο περαστικοί

Για να μην μπω στο θέμα της ισάξιας μεταχείρισης και του equal pay. Στη διαφήμιση ο άνδρας που θα διεκδικήσει, κάνοντας και τσαμπουκά αν χρειαστεί, είναι δυναμικός, η γυναίκα υστέρω.

είμαστε από αυτή την πίστα. Το θέμα είναι πόσο καλό θα κάνουμε για να περάσουμε στην επόμενη. Γράφω τραγούδια ενώ περπατάω, ενώ ταξιδεύω, ενώ βρίσκομαι γενικά εν κινήσει. Συνήθως στίχοι και μουσική βγαίνουν μαζί, ή σχεδόν μαζί, και ολοκληρώνω τους στίχους πάνω στη μελωδική γραμμή. Πολύ συχνά το τραγούδι προϋπάρχει στο κεφάλι μου για καιρό. Ειδικά παλιότερα, που δεν είχα καν κιθάρα, αυτό συνέβαινε συνέχεια. Πρώτα γράφονταν στο κεφάλι μου και τα μουρμούραγα μέχρι να τα τελειοποιήσω. Η μουσική είναι κάτι σαν θεότητα για μένα, σαν ένας τρόπος επικοινωνίας με το θείο. Ξέρω ότι ακούγεται κοινότοπο, αλλά όταν ο μουσικός είναι σε τρανς και δημιουργεί κάτι μέσα από τα σπλάχνα του, είναι σαν channelling. Λειτουργεί απλώς ως το μέσο που βγάζει την ομορφιά προς τα έξω. Κάνω μουσική γιατί αλλιώς δεν μπορώ να υπάρξω. Περνάω φάσεις πολύ μοναχικές, αυτός είναι ο τρόπος μου να επικοινωνήσω με το έξω. Πολλές κουβέντες που δεν είπα και ξεκαθαρίσματα που δεν έκανα πέρασαν στα τραγούδια. Το κάνω και με πεζά και θεατρικά που μπορεί να γράφω, αλλά η μουσική είναι πολύ πιο άμεσος τρόπος, γιατί, όπως η ποίηση, είναι πιο συμπυκνωμένη γραφή, ένα ξόρκι σε λίγες γραμμές. Οι Lench προέκυψαν από την ανάγκη μου να μοιραστώ τη μουσική πιο δημιουργικά, κάτι που όταν απλώς καλείς session μουσικούς για να παίξετε μαζί, γίνεται πιο περιορισμένα. Τα παιδιά έβαλαν καθένας κάτι δικό του στην μπάντα και αυτό είναι μαγικό. Ο Βαγγέλης Ντουμανάς ήταν μαζί μου από την αρχή, αλλά όταν μπήκαν ο Ντένης Παναγιωτίδης και ο Πάνος Καλκανάς στο σχήμα, έδωσαν τον πιο ηλεκτρικό-ηλεκτρονικό ήχο που ήθελα και που δεν είναι εμφανής στο πρώτο EP, αλλά τον ακούς στα live μας. Το σχήμα συμπλήρωσε ο Παντελής Πέτρου στο μπάσο, με μεγάλη εμπειρία από σχήματα και τρελά positive

force. Τους λατρεύω. Δεν θα πρωτοτυπήσω αν πω ότι η καλύτερη μουσική είναι η σιωπή. Όταν εισπράττεις σιωπή, μπορείς να τη μετουσιώσεις σε κάτι άλλο, δικό σου. Εγώ ακούω περισσότερα όταν δεν ακούω τίποτα. Ακούς μουσική, γεμίζεις και μετά θέλεις τα πάντα να σιωπήσουν για να συγκεντρωθείς σ’ εκείνον τον ήχο που έχεις μέσα σου και περιμένει να βγει». Τη ρωτάω αν θεωρεί πιο δύσκολο τον κόσμο της μουσικής για μια γυναίκα. «Η κοινωνία μας είναι βαθιά σεξιστική, όσο και να το κρύβουμε σήμερα πίσω από ευγένειες και αβρότητες» λέει. «Δεν υπάρχει γυναίκα σε εργασιακό χώρο που να μην έχει υποστεί κάποιο σχόλιο ή κίνηση που φωνάζει “σεξουαλική παρενόχληση”. Για να μην μπω στο θέμα της ισάξιας μεταχείρισης και του equal pay. Στη διαφήμιση ο άνδρας που θα διεκδικήσει, κάνοντας και τσαμπουκά αν χρειαστεί, είναι δυναμικός, η γυναίκα υστέρω. Ο χώρος της μουσικής ανδροκρατείται επίσης, όπως και όλοι οι χώροι που έχουν να κάνουν με την τέχνη. Πιστεύω ότι ζούμε μια κρίσιμη καμπή, είμαστε στο τέλος του δρόμου και η επιβίωσή μας κρέμεται από μια κλωστή. Το να κάνουμε τα πάντα για να προστατέψουμε το περιβάλλον θα έπρεπε να είναι η πρώτη μας προτεραιότητα παγκοσμίως και αντί γι’ αυτό ασχολούμαστε με μαλακίες. Υποτίθεται πως γεωλογικά και παλαιοντολογικά ζούμε την έκτη καταστροφή μας. Είμαστε τα παράσιτα της Γης. Χωρίς εμάς η Γη θα επιβιώσει μια χαρά και πολύ καλύτερα, αλλά εμείς χωρίς εκείνη θα πεθάνουμε. Τόσο απλά. Οι Lench είναι για έξω, τώρα το πώς θα γίνει remains to be seen. Δεν είναι αδύνατο να κάνεις καριέρα στο εξωτερικό με βάση την Αθήνα, αλλά πάρα πολύ δύσκολο. Η μητρόπολη της μουσικής εξακολουθεί να είναι το Λονδίνο, σε επίπεδο Ευρώπης. Το L.A. μου πάει γιατί έχει και τη νιουεϊτζίλα, τον καλό καιρό, το σερφ και τις ευκαιρίες, αλλά είναι ακόμα πιο δύσκολη πίστα».

Τη μουσική τους θα τη βρείτε στο YouTube, στο Spotify, για digital download σε iTunes, Google play, amazon αλλά και στο site tους www.lenchmusic.com. FB: lenchband

15.3.18 – lifo

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΉ ΠΡΟΔΗΜΟΣΊΕΥΣΗ

Η επιστροφή της Αρουντάτι Ρόι Στο νέο της βιβλίο, που κυκλοφορεί στα ελληνικά στις 22 Μαρτίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η Ινδή συγγραφέας καταπιάνεται με το φύλο, την ανισότητα και όσους απεχθάνονται το διαφορετικό. Η LifΟ εξασφάλισε ένα απόσπασμα από το πολυαναμενόμενο βιβλίο. ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ: ΧΡΙΣΤΊΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΎΛΟΥ

Βιβλίο

54 lifo – 15.3.18

ο φύλο ως κεντρί και ανάθεμα, η γλώσσα και οι λέξεις ως χάρτης για το σώμα· το συναίσθημα να έπεται: χρειάστηκαν 20 χρόνια στη βραβευμένη με Booker Αρουντάτι Ρόι, την αυθάδη «ψηλή, παράταιρη παπαρούνα» της Ινδίας, για να αποφασίσει να γράψει ξανά, μετά τον πολυσυζητημένο «Θεό των μικρών πραγμάτων». Κι όταν το έκανε, επανήλθε με ένα μυθιστόρημα που λίγο απέχει από τη σκληρή πραγματικότητα των intersex της χώρας της ειδικώς, αλλά και από την αλήθεια των αισθημάτων που μόνο κάποιος σε πόλεμο με το σώμα του μπορεί να αναπτύξει. Ακτιβίστρια, άνθρωπος πρακτικός, με σκέψη τετράγωνη και θέληση ασυγχώρητη για τα πατριαρχικά δεδομένα της Ινδίας, η Αρουντάτι Ρόι στο «Υπουργείο της Υπέρτατης Ευτυχίας» καταφέρνει να περιγράψει τον πιο σπαρακτικό πόλεμο –αυτόν του σώματος προς τον ίδιο τον κάτοχό του αλλά και προς έναν κόσμο που απεχθάνεται το διαφορετικό–, χωρίς να εκβιάζει κανένα συναίσθημα. Περιγράφει με ηρεμία ντοκιμαντεριστή σκληρές καταστάσεις, ήθη, έθιμα, πρακτικές και ονομασίες που σηκώνουν την τρίχα της τάχα πολιτισμένης Δύσης, αλλά ουσιαστικά καταγράφουν με ειλικρίνεια αυτό που συμβαίνει στις κοινωνίες με τους διαφορετικούς. Η ιστορία του intersex Αφτάμπ, που έγινε Αντζούμ, δεν είναι ακόμη μια περίπτωση «διαφορετικού» που υπέφερε κλεισμένος στο λάθος σώμα και στα άκαμπτα όρια της κλειστής κοινωνίας, μέσα στην οποία είδε το φως. Είναι ένα πανανθρώπινο μάθημα στους τρομώδεις καιρούς του Τραμπ και των μαχών για την ταυτότητα φύλου για το πώς πρέπει να ζήσουμε και πώς να αναζητήσουμε την ευτυχία από δω και πέρα. Στην αποκλειστική προδημοσίευση που εξασφάλισε η LiFO από το νέο μυθιστόρημα της σπουδαίας Ινδής συγγραφέ-

ως δίνεται μια μικρή, ουσιαστική γεύση από το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στις 22 Μαρτίου και ήδη έχει κατακτήσει μια θέση στην παγκόσμια βιβλιογραφία για το φύλο. * * * « Έκανε πείραμα. Αποφάσισε να πλάσει κάτι, ένα πλάσμα ζωντανό, ανίκανο να νιώσει ευτυχία. Και έπλασε εμάς». Τα λόγια της χτύπησαν τον Αφτάμπ σαν γροθιά. «Πώς μπορείς και το λες αυτό; Εσείς εδώ είστε όλες ευτυχισμένες! Εδώ είναι το Κβάμπγκα!» της είπε, νιώθοντας τον πανικό του να φουσκώνει μέσα του. «Ποιον είδες ευτυχισμένο εδώ; Όλα τάχα μου και δήθεν είναι» απάντησε λακωνικά η Νίμο, χωρίς να μπει καν στον κόπο να σηκώσει το κεφάλι της από το περιοδικό. «Κανένας δεν είναι ευτυχισμένος εδώ. Δεν γίνεται. Arre yaar, σκέψου… Με ποια πράγματα γίνεστε δυστυχισμένοι εσείς οι κανονικοί άνθρωποι; Δεν εννοώ εσένα αλλά τους μεγάλους σαν εσένα – πότε γίνονται δυστυχισμένοι; Όταν ακριβαίνει το ρύζι, όταν παίρνουν αποβολή από το σχολείο τα παιδιά τους, όταν ο άντρας δέρνει τη γυναίκα του, όταν η γυναίκα κερατώνει τον άντρα της, όταν ξεσπούν ταραχές και πιάνονται στα χέρια ινδουιστές και μουσουλμάνοι, όταν γίνεται πόλεμος ανάμεσα στην Ινδία και στο Πακιστάν – όταν συμβαίνει κάτι απ’ έξω τους, που κάποια στιγμή καταλαγιάζει και περνάει. Για μας, όμως, η ακρίβεια του ρυζιού και οι αποβολές του σχολείου και οι άντρες που δέρνουν τις γυναίκες τους και οι γυναίκες που κερατώνουν τους άντρες τους, όλα αυτά είναι μέσα μας. Οι ταραχές είναι μέσα μας. Ο πόλεμος είναι μέσα μας. Δεν καταλαγιάζει

αρουντάτι ρόϊ Το Υπουργείο της Υπέρτατης Ευτυχίας Μτφρ.: Μαρία Αγγελίδου Εκδόσεις Ψυχογιός Κυκλοφορεί στις 22 Μαρτίου

ποτέ. Δεν περνάει. Δεν μπορεί». Ο Αφτάμπ πάσχισε απεγνωσμένα να της φέρει αντίρρηση, να της πει ότι είχε λάθος, γιατί εκείνος ήταν ευτυχισμένος, πιο ευτυχισμένος παρά ποτέ. Ήταν η ζωντανή απόδειξη πως η Νίμο Γκορακπούρι είχε άδικο, έτσι δεν ήταν; Αλλά δεν μίλησε, δεν είπε λέξη, γιατί αν το ’κανε, θα φανερωνόταν πως ούτε ο ίδιος ήταν «κανονικός άνθρωπος». Κι αυτό δεν ήταν ακόμα έτοιμος να το κάνει. Μόνο όταν πάτησε τα δεκατέσσερα, κατάλαβε πέρα για πέρα ο Αφτάμπ το νόημα των λόγων της, αλλά τότε πια η Νίμο είχε φύγει από το Κβάμπγκα μ’ έναν οδηγό λεωφορείου (που δεν άργησε να την παρατήσει και να γυρίσει στην οικογένειά του). Γιατί το κορμί του τού ’χε πια κηρύξει τον πόλεμο. Το κορμί του ψήλωνε. Έδενε. Αποκτούσε μυς. Και τρίχες. Απελπισμένος προσπάθησε να απαλλαγεί από το χνούδι στα μάγουλα και στο σώμα του με Μπουρνόλ – μια αντισηπτική αλοιφή που έκαιγε τις τρίχες, αφήνοντας σκούρους λεκέδες στο δέρμα του. Μετά δοκίμασε με αποτριχωτική κρέμα, βουτώντας την Anne French που χρησιμοποιούσαν οι αδελφές του, αλλά τον κατάλαβαν αμέσως, γιατί η Anne French βρoμοκοπούσε σαν ανοιχτός υπόνομος. Μ’ ένα αυτοσχέδιο τσιμπιδάκι, που έμοιαζε περισσότερο με τανάλια, έβγαλε τα πυκνά φρύδια του, σχηματίζοντας πάνω από τα μάτια του δυο ασύμμετρα μισοφέγγαρα. Το καρύδι στον λαιμό του μεγάλωσε και χοροπηδούσε πάνω κάτω όταν κατάπινε κι όταν μιλούσε. Αν μπορούσε, θα το ξερίζωνε. Και μετά ήρθε η χειρότερη απ’ όλες τις προδοσίες, αυτή από την οποία δεν μπορούσε με τίποτα να γλιτώσει. Έσπασε η φωνή του. Στη θέση της γλυκιάς ψιλής φωνής του εμφανίστηκε μια βαθιά, δυνατή, αντρική φωνή. Ο εαυτός του τού προκαλούσε απέχθεια και τρόμο κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του να πει κάτι. Έγινε λιγομίλητος, μιλούσε μόνο όταν δεν μπορούσε να το αποφύγει, όταν είχε εξαντλήσει κάθε άλλη δυνατότητα. Σταμάτησε να τραγουδάει. Όταν άκουγε μουσική, όποιος τον πρόσεχε θ’ άκουγε ένα ψιλό μουρμουρητό σαν ζουζούνισμα, που φαινόταν να βγαίνει από κάποιο κρυφό άνοιγμα στην κορυφή του κεφαλιού του. Δεν άνοιγε το στόμα του ούτε με το καλό ούτε με το άγριο, ακόμα και τα παρακάλια του ίδιου του ουστάντ Χαμίντ πήγαιναν στράφι, ο Αφτάμπ δεν εννοούσε να τραγουδήσει. Δεν ξανατραγούδησε ποτέ στη ζωή του, παρά μόνο για κοροϊδία, παρωδώντας τραγούδια του ινδικού σινεμά σε συγκεντρώσεις άλλων Χίτζρα, ή όταν (με την επαγγελματική τους ιδιότητα) έμπαιναν ακάλεστοι σε γάμους, γεννήσεις, αρραβώνες κανονικών ανθρώπων, χορεύοντας και τραγουδώντας με τις αγριοφωνάρες τους, προσφέροντας τις ευχές τους και απειλώντας να διώξουν τους καλεσμένους (δείχνοντάς τους τα ακρωτηριασμένα γεννητικά τους όργανα) ή να καταστρέψουν τη γιορτή με βρισιές και αδιανόητες ξεδιαντροπιές, εκτός κι αν ο οικοδεσπότης υποχωρούσε και τους πλήρωνε για να φύγουν. (Αυτό εννοούσε η Ράζια, όταν μιλούσε για μπανταμίζι· σ’ αυτό αναφερόταν η Νίμο Γκορακπούρι, όταν έλεγε «Είμαστε τσακάλια που τρέφονται από την ευτυχία των άλλων. Είμαστε Κυνηγοί της Ευτυχίας». Κούσι-κορ ήταν η φράση που χρησιμοποιούσε.) Όταν η μουσική τον εγκατέλειψε, ο Αφτάμπ δεν είχε κανένα λόγο να συνεχίσει να ζει σ’ αυτό που οι περισσότεροι κανονικοί άνθρωποι θεωρούν πραγματικό κόσμο – και οι Χίτζρα αποκαλούν Ντουνίγια, δηλαδή ο Κόσμος. Μια νύχτα έκλεψε λίγα χρήματα και τα καλύτερα ρούχα της αδελφής του και μετακόμισε στο

ΚΑΥΤΟ ΜΕΛΑΝΙ

από τη μαρια δρουκοπουλου Κβάμπγκα. Η Τζαχανάρα Μπεγκούμ, που δεν ήταν καθόλου ντροπαλή ή μαζεμένη, μπούκαρε μέσα να τον πάρει πίσω. Αρνήθηκε να την ακολουθήσει. Με τα πολλά έφυγε, αφού πρώτα απέσπασε από την ουστάντ Κουλσούμ Μπι την υπόσχεση ότι τα Σαββατοκύριακα τουλάχιστον ο Αφτάμπ θα φορούσε τα κανονικά αγορίστικα ρούχα του και θα πήγαινε να δει την οικογένειά του. Η ουστάντ Κουλσούμ Μπι προσπάθησε να τηρήσει την υπόσχεσή της, αλλά η συμφωνία κράτησε μονάχα λίγους μήνες. Κι έτσι, σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά από το σπίτι όπου η οικογένειά του ζούσε εδώ και αιώνες, ο Αφτάμπ, διαβαίνοντας ένα συνηθισμένο κατώφλι, εισήλθε σ’ ένα άλλο σύμπαν. Την πρώτη του νύχτα ως μόνιμος ένοικος του Κβάμπγκα χόρεψε στην αυλή το αγαπημένο τραγούδι όλων, από την αγαπημένη ταινία όλων – «Pyar Kiya To Darna Kya» από το Mughal-e-Azam. Στη μικρή τελετή της επόμενης βραδιάς τού χάρισαν μια πράσινη ντουπάτα Κβάμπγκα και τον μύησαν στους κανόνες και στα τυπικά της κοινότητας των Χίτζρα. Ο Αφτάμπ έγινε Αντζούμ, μαθήτρια της ουστάντ Κουλσούμ Μπι, στην γκαράνα που βρισκόταν στο Δελχί. Η χώρα όλη είχε εφτά γκαράνα, επικεφαλής των οποίων ήταν οι Ναγιάκ. Επικεφαλής όλων των τοπικών γκαράνα ήταν η Αρχηγός. Αν και δεν τον επισκέφτηκε ποτέ ξανά εκεί, η Τζαχανάρα Μπεγκούμ συνέχισε επί χρόνια να στέλνει ένα ζεστό γεύμα κάθε μέρα στο Κβάμπγκα. Το μόνο μέρος όπου εκείνη και η Αντζούμ συναντιούνταν ήταν η νταργκά του Χατζράτ Σαρμάντ Σαχίντ. Εκεί κάθονταν μαζί για λίγο, η Αντζούμ, ένα κι ογδόντα, στο κεφάλι μια σεμνή ντουπάτα με πούλιες, και η μικροσκοπική Τζαχανάρα Μπεγκούμ, που τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να γκριζάρουν κάτω από τη μαύρη της μπούρκα. Κάποιες φορές πιάνονταν κρυφά χέρι-χέρι. Ο Μουλακάτ Αλί, απ’ τη μεριά του, στάθηκε λιγότερο ικανός ν’ αποδεχτεί την κατάσταση. Η ραγισμένη του καρδιά δεν γιατρεύτηκε ποτέ. Κι ενώ συνέχισε να δίνει συνεντεύξεις, ποτέ δεν μίλησε σε κανέναν, ούτε κατ’ ιδίαν ούτε δημόσια, για τη συμφορά που είχε χτυπήσει τη δυναστεία του Τζένγκις Χαν. Προτίμησε να κόψει κάθε σχέση με τον γιο του. Δεν συνάντησε ποτέ την Αντζούμ, δεν της μίλησε ποτέ. Κάποιες φορές συναντιούνταν τυχαία στον δρόμο, κοιτάζονταν, αλλά δεν χαιρετιούνταν. Ποτέ. Με τα χρόνια η Αντζούμ έγινε η πιο φημισμένη Χίτζρα στο Δελχί. Σκηνοθέτες την αναζητούσαν, ΜΚΟ την επιχορηγούσαν, ξένοι ανταποκριτές, ανταποδίδοντας χατίρια ή εξυπηρετήσεις, έδιναν το τηλέφωνό της ο ένας στον άλλον, μαζί με το τηλέφωνο του Νοσοκομείου των Πουλιών, του Πουλάν Ντέβι, της πρώην Βασίλισσας των Ληστών και της Μπεγκούμ του Ουντ, που ζούσε σ’ ένα ερείπιο στο δάσος Ριτζ με τους υπηρέτες της και τους πολυελαίους της, προβάλλοντας αξιώσεις για τον θρόνο ενός ανύπαρκτου βασιλείου. Στις συνεντεύξεις που έδινε οι δημοσιογράφοι ενθάρρυναν την Αντζούμ να μιλήσει για την κακοποίηση και τη βία που υπέθεταν ότι είχε υποστεί από τους συντηρητικούς παραδοσιακούς μουσουλμάνους γονείς της, τ’ αδέλφια και τους γείτονές της πριν φύγει από το σπίτι της. Όλοι ανεξαιρέτως απογοητεύονταν όταν τους έλεγε πόσο πολύ την αγαπούσαν η μητέρα και ο πατέρας της και πόσο σκληρά είχε φερθεί η ίδια στην οικογένειά της. «Άλλοι έχουν φρικτές ιστορίες, που σας αρέσουν να τις γράφετε» τους έλεγε. «Γιατί δεν ρωτάτε εκείνους;» Μα, οι εφημερίδες δεν δουλεύουν βέβαια μ’ αυτό τον τρόπο. Η εκλεκτή ήταν αυτή. Αυτή ήθελαν, αυτή έπρεπε να έχουν, ακόμα κι αν αναγκάζονταν να κάνουν μικρές αλλαγές στην ιστορία της, για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις και τις προσδοκίες των αναγνωστών τους.

3 βιβλία που μόλις κυκλοφόρησαν

ελενα φερραντε Μέρες εγκατάλειψης Μτφρ.: Σταύρος Παπασταύρου Εκδόσεις Πατάκη Σελ.: 269 Tο βιβλίο της Φερράντε μας βυθίζει κυριολεκτικά στον ψυχισμό της ηρωίδας, ταξιδεύοντάς μας ως τα σύνορα της τρέλας. Mε την ακρίβεια του ύφους και τον ασθματικό ρυθμό του, το βιβλίο αποτελεί μια απόλυτα μελετημένη και πρωτότυπη παραλλαγή πάνω στο θέμα της εγκαταλελειμμένης συζύγου, παρασέρνοντας τον αναγνώστη στα πιο μαύρα βάθη της γυναικείας εμπειρίας.

μάργκαρετ άτγουντ Η ιστορία της θεραπαινίδας Μτφρ.: Αύγουστος Κορτώ Εκδόσεις Ψυχογιός Σελ.: 432 Μια μεγαλοφυής, συγκλονιστική δυστοπία για το κακό που παραμονεύει στην ανθρώπινη φύση, η Ιστορία της Θεραπαινίδας διαβάζεται και ως το σκοτεινό χρονικό μιας εναλλακτικής πραγματικότητας ή ως σπαρακτική μαρτυρία για τη θέση της γυναίκας στον σύγχρονο κόσμο.

κατερίνα αγγελάκη-ρουκ Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο Εκδόσεις Καστανιώτη Σελ.: 88 «Όσο προχωράει η ζωή, τόσο πιο ανεξέλεγκτη γίνεται η εξάρτησή μου από τον χρόνο. Τις σπάνιες στιγμές που τον ξεχνάω, πάλι μ’ αυτόν μετράω τη χαρά μου. Η απόλυτη εξουσία του με οδήγησε σε μια πιο πεζή προσέγγιση της ζωής. Ο διάλογος των αντιθέτων βοηθάει να ανοίξει ο ορίζοντας…»

15.3.18 – lifo

ΑΛΕΞΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Η λογοτεχνία μας βρισκόταν σε ηθελημένη διάσταση με την πραγματικότητα» Ο συγγραφέας του βιβλίου Η ρομαντική λογοτεχνία στο εθνικό κράτος 1830-1880 μιλά στη LifO για την έρευνά του. ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΎΗ ΜΑΛΛΙΑΡΟΎ

Βιβλίο

56 lifo – 15.3.18

συζήτηση με τον ομότιμο καθηγητή Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Αλέξη Πολίτη για το βιβλίο του με τίτλο Η ρομαντική λογοτεχνία στο εθνικό κράτος 1830-1880: Ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, πνευματική κίνηση, αναγνώστες, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, φώτισε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας. O Αλέξης Πολίτης, ανιψιός του καθηγητή και ακαδημαϊκού Λίνου Πολίτη και εγγονός του Νικόλαου Γ. Πολίτη που θεωρείται «πατέρας» της ελληνικής λαογραφίας, γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και υπήρξε φοιτητής του Κ.Θ. Δημαρά στη Σορβόννη. Από το 1976 έως το 1989 εργάστηκε στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και από το 1989 έως το 2012 στο τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Απολαυστικός στην αφήγηση, με χιούμορ και αμεσότητα, ο κ. Πολίτης μου μετέδωσε το πνεύμα της έκδοσης αυτής που ερευνά διεξοδικά την υπό διαμόρφωση συνείδηση λογοτέχνη και αναγνώστη κατά τα ρομαντικά χρόνια της πεντηκονταετίας 1830-1880, καθώς η ελληνική κοινωνία βιώνει τις προβληματικές ιδεολογικές τάσεις του νεοσύστατου εθνικού κράτους. —Κύριε Πολίτη, πότε και πώς διαμορφώνεται η φυσιογνωμία του ελληνικού ρομαντισμού στο εθνικό κράτος; Το 1830 αρχίζει κανονικά η ελεύθερη ζωή του καινούργιου κράτους που προέκυψε από την Επανάσταση. Πριν από το 1821, η προοπτική που υπήρχε για την Ελλάδα ήταν να γίνει ένα ευρωπαϊκό κράτος. Αυτό ήταν το μοντέλο. Ένα κράτος που να μη βασίζεται στη θρησκεία ή στη δύναμη του ηγεμόνα που το κατέχει, αλλά στο έθνος που το κατοικεί. Οι Αρβανίτες ή οι Βλάχοι ήθελαν να είναι Έλληνες. Οι Σουλιώτες, για παράδειγμα, πριν από το 1821-1822 και όσο υπήρχε ο Αλή Πασάς, παίζανε μια με το στρατόπεδο του Αλή Πασά, μια ενάντιά του. Ήταν επαγγελματίες στρατιώτες (μισθοφόροι) που πήγαιναν μ’ εκείνον που πρόσφερε τα πιο πολλά. Και το πράγμα ήταν ηθικό. Όταν ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση, τα παιχνίδια αυτά σταματάνε. Υπάρχει ένα πρόταγμα πιο σημαντικό, για το οποίο οι μάζες δεν γνώριζαν τίποτα το 1819. Τώρα όλοι είναι « Έλληνες» και πρέπει να πολεμήσουν ενωμένοι για την πατρίδα. Το πιο σημαντικό για το νεοσύστατο κράτος ήταν η σχέση του με την αρχαία Ελλάδα, που θεωρείται άμεση. Οι νεοέλληνες δεν ένιωθαν μέλη ενός τυχαίου έθνους. Ήταν απόγονοι των Αρχαίων, κληρονόμοι του πολυτιμότερου πολιτισμού της ανθρωπότητας. Σε αντίθεση με τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό, λοιπόν, λογοτέχνες και αναγνώστες ένιωθαν μια προσωπική

ευθύνη, γράφοντας ή διαβάζοντας, απέναντι στην Ευρώπη. Η λογοτεχνία μας όφειλε να καταδεικνύει ότι οι αρχαίες αρετές δεν εκφυλίστηκαν. Αισθήματα υψηλά, πατριωτισμός και έρωτες αιώνιοι ήταν η κύρια θεματική που αναλογούσε στο ένδοξο παρελθόν. Οι λόγιοι της εποχής σκέφτηκαν ότι η γλώσσα μας θα έπρεπε να πλησιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο στη γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων. Η «καθαρεύουσα» εξελήφθη ως προοδευτική κίνηση προς ένα εθνικό κράτος. Μέχρι το 1835 η καθαρεύουσα, γλώσσα αποκαθαρμένη από τις ιδιωματικές ή τις τουρκικές λέξεις, οδηγείται σταδιακά προς την «αρχαΐζουσα», τα αρχαία ελληνικά. «Μορφωμένος» θεωρείται μόνον αυτός που διαβάζει και γράφει στη γλώσσα αυτή. — Υπάρχει πάντα η αγωνία αν η Ευρώπη αναγνωρίζει τα επιτεύγματα και τα δίκαιά μας; Βέβαια. Μέσα σε αυτά τα τέσσερα-πέντε πρώτα χρόνια του εθνικού κράτους (1830-1835) πιστοποιούνται τα δύο μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν εντός του μέχρι το 1912 ή το 1922. Πρώτον, η Ευρώπη δεν είναι τόσο κοντά όσο νομίζουμε. Η Επανάσταση του 1821 ήταν η καταστατική πράξη της σύνδεσής μας με την Ευρώπη. Το 1830 πιστεύαμε ότι κερδίσαμε το στοίχημα και γρήγορα θα γινόμασταν ισότιμοι εταίροι. Σύντομα, όμως, φάνηκε πως τίποτα δεν είχε κριθεί. Η οικονομική πρόοδος της Ευρώπης είναι ταχύτερη από τη δική μας, αφού έχει σιδηροδρόμους, βιομηχανίες κ.λπ. Η Ελλάδα δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει αυτό τον ταχύ ρυθμό. Ακολουθεί μόνο τη μόδα. Φοράει καπέλα και ρούχα ευρωπαϊκά, χωρίς να έχει «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Δεύτερον, τα δύο τρίτα ή τα τρία τέταρτα των Ελλήνων ζούσαν εκτός Ελλάδος: στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο, σ’ ένα κομμάτι της Μακεδονίας, στην Ανατολική Θράκη, σ’ ένα μέρος της Μικράς Ασίας. Εκεί όπου ζούσαν, Μικρασία και Βαλκάνια, ας το πούμε χονδρικά, ζούσαν επί τρεις χιλιάδες χρόνια σε μια αυτοκρατορία: Ρωμαϊκή, Βυζαντινή, Οθωμανική. Και ήταν ανακατεμένοι Έλληνες, Αρμένηδες, Εβραίοι, Τούρκοι, διάφορες τουρκικές φυλές, Κούρδοι, Βούλγαροι, Αρβανίτες, Σέρβοι. Το νεοσύστατο εθνικό κράτος αισθάνεται ότι πρέπει να απελευθερώσει τους εκτός Ελλάδας Έλληνες. Κανένας όμως δεν τολμάει ν’ αναρωτηθεί αν δικαιούμαστε να τους απελευθερώσουμε. Ποιος θα έπαιρνε τη Σμύρνη; Και με τι στρατό; Γιατί θα γινόταν ελληνική; Στη Φιλιππούπολη υπήρχαν Βούλγαροι που το 1830 δεν είχαν βουλγαρική συνείδηση. Αποκτούν όμως συνείδηση όταν αρχίζουν να φοιτούν στο ελληνικό πανεπιστήμιο και διεκδικούν δικό τους κράτος. Η Μεγάλη Ιδέα είναι να μας δώσουν την Κωνσταντινούπολη. Φυσικά, καμία από τις Μεγάλες Δυνάμεις δεν συναινούσε στα επεκτατικά μας όνειρα.

Η λογοτεχνία δεν θα έλεγε τίποτα διαφορετικό από τα ήδη γνωστά. Δεν προσπαθούσε να πείσει κανέναν ή να δείξει έναν άλλο δρόμο. Έλεγε εκείνο που το κοινό ήθελε ν’ ακούσει!

— Η λογοτεχνία αποδέχεται τα όνειρα αυτά ή τα αποφεύγει; Η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να κατανοεί την ψυχή ή τη συμπεριφορά του ανθρώπου και να συλλαμβάνει τι είναι γενικότερα ανθρώπινο. Αυτό μόνο μπορεί να σε κάνει καλό ποιητή ή πεζογράφο. Όμως οι λογοτέχνες εκείνης της εποχής μεγαληγορούν και δημιουργούν έναν κόσμο ψεύτικο. — Κυριαρχεί δηλαδή το φαντασιακό; Η λογοτεχνία είναι πάντα φαντασιακή, αλλά προσδοκά να γίνεται πειστική. Την εποχή εκείνη το αναγνωστικό κοινό είχε ήδη πειστεί! Η λογοτεχνία δεν θα έλεγε τίποτα διαφορετικό από τα ήδη γνωστά. Δεν προσπαθούσε να πείσει κανέναν ή να δείξει έναν άλλο δρόμο. Έλεγε εκείνο που το κοινό ήθελε ν’ ακούσει! Στα μυθιστορήματα, ας πούμε, υπήρχε η επίμονη απαίτηση για γλωσσικό και ηθικό ύψος. Η κατασκευή τους ήταν σχεδόν πανομοιότυπη. Διαβάζοντας ένα ήταν σαν να τα είχες διαβάσει όλα. Εύκολες και ευτελείς περιγραφές, διάλογοι ατελείωτοι και ανούσιοι, έτσι για να γεμίζουν οι σελίδες, και έρωτας με το τσουβάλι! Δεν υπάρχει εκείνος ο έρωτας που το παλικάρι διστάζει και σιγά-σιγά εκδηλώνεται προς την αγαπημένη του. Υπάρχει το παλικάρι που θα δει μια κοπέλα να περνάει, θα την ερωτευτεί και θ’ αποφασίσει να πεθάνει γι’ αυτήν! Στην ουσία, η λογοτεχνία μας βρίσκεται σε ηθελημένη διάσταση με την πραγματικότητα. Οι πιο απαιτητικοί αναγνώστες στρέφονται στα γαλλικά μυθιστορήματα που

μεταφράζονται όλο και περισσότερο, καθώς η ζήτησή τους αυξάνεται μέσα στις δεκαετίες. Τέτοια είναι η Κολόμβη του Μεριμέ ή η Νανά του Εμίλ Ζολά, που καμία σχέση δεν έχουν με τα ηθικοπλαστικά δικά μας. — Υπάρχει προσπάθεια να ξεχωρίσει η λογοτεχνία από την εμμονή στα μεγαλεία του ένδοξου παρελθόντος; Ναι. Υπάρχουν και μυαλά πιο νηφάλια. Ο Σπυρίδων Τρικούπης κάποια στιγμή παραδέχεται ότι θα ήθελε να γράφει σε μια πιο απλή γλώσσα. Τη στιγμή όμως που δεν θα διαβαζόταν, τι να κάνει; Θεωρούνταν αμόρφωτος όποιος δεν έγραφε στην «επίσημη», αποδεκτή γλώσσα. Το κοινό ήταν τόσο πεπεισμένο, που ήταν αδιανόητο να υποστηριχτεί οτιδήποτε διαφορετικό. Κατά τον Τρικούπη, ο Σολωμός έπρεπε να γράφει στα ελληνικά, γιατί οι Έλληνες είχαν ανάγκη έναν εθνικό ποιητή. Οι Ιταλοί είχαν τον Δάντη, εμείς; Ο ρομαντικός Επτανήσιος ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης έγραφε «μ’ ένα σπαθί θα πάρουμε την Πόλη». Όταν το άκουγαν αυτό, οι φοιτητές ενθουσιάζονταν. Αλλά πώς θα έπεφτε η Πόλη με ένα σπαθί; Δεν έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει αυτή η ανοησία ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε την Πόλη; Το 1853, 400 χρόνια από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι τριβές ανάμεσα στη Ρωσία και την Τουρκία έπαιρναν ολοένα οξύτερη μορφή. Ο ποιητής Παναγιώτης Σούτσος θεωρεί το έτος σημαδιακό και δημοσιεύει ένα άρθρο για «τας Γραφάς και τας Προφητείας!» και τους μεγαλοδύναμους

Ρώσους που θα αποδιώξουν τους Τούρκους από την Πόλη. Τώρα ήταν ο καιρός να μας τη δώσουν πίσω! Οι Ρώσοι όμως επεξεργάζονταν ένα διαφορετικό σχέδιο για τη Βαλκανική, τον πανσλαβισμό. — Ο Εμμανουήλ Ροΐδης φαίνεται να είναι ο μόνος που προκαλεί κάποια ρήγματα στην κατασκευασμένη λογοτεχνία του εθνορομαντικού ιδεολογήματος. Πώς το καταφέρνει; Ο Ροΐδης μόνο με την Πάπισσα Ιωάννα το 1866 βρήκε τον πονηρό τρόπο, με ύφος διάχυτο από πνεύμα και χιούμορ, να πετύχει ευρεία αποδοχή από το κοινό. Ευτυχώς, γιατί θα μπορούσε να έχει αποτύχει εντελώς και να μην ξέραμε καν ποιος ήταν ο Ροΐδης. Με το να μιλάει για πράγματα που δεν είναι όπως τα νομίζουμε, όπως οι καλόγεροι ή οι γυναίκες, σε μια μακρινή περίοδο της Ιστορίας, τον Μεσαίωνα, έδινε στο λόγιο κοινό την αίσθηση ότι κάτι άλλο ήθελε να πει. — Ήταν μια αλληγορία η «Πάπισσα» που καθρέφτιζε το άλυτο εθνικό ζήτημα; Ναι, ήταν. Ο Ροΐδης με το μυθιστόρημά του έκανε κριτική και δεν μπορεί να μην το διαισθανόταν το κοινό. Άλλωστε, ακόμα κι όταν η Εκκλησία το αφόρισε, οι νέες εκδόσεις δεν σταμάτησαν. Η εκτίμηση σ’ αυτό το κείμενο δείχνει ότι το κοινό είχε αρχίσει να αναρωτιέται αν τελικά η ελληνική ποίηση είναι μεγάλη. Καμία αμφισβήτηση δεν μπορούσε να γίνει φωναχτά, κάποιοι απορούσαν μόνο σιωπηλά. Ο περιπαθής ρομαντισμός άντεχε ακόμα, μα δεν ήταν πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος!

15.3.18 – lifo

ΕΛΈΝΗ

Μια σημαντική θεατρική στιγμή Ο Βασίλης Παπαβασιλείου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Γιάννη Ρίτσου.

απο τη λουίζα αρκουμανέα

Θέατρο

58 lifo – 15.3.18

α βλέφαρά της μοιάζουνε λιγάκι κουρασμένα. Επάνω τους κάθεται η σκόνη τρεισήμισι χιλιάδων χρόνων, οι σκέψεις και τα όνειρα τόσων ανδρών, τόσων πολιτισμών. Η ψυχή της είναι πιο παλιά από τα έπιπλα του θεάτρου, τόσο παλιά όσο η ίδια η έννοια του θεάτρου. Έχει πεθάνει πολλές φορές και κάθε τόσο επιστρέφει για να διηγηθεί την ιστορία της. «Ναι, ναι – εγώ είμαι» λέει. Εκείνη, η ξακουστή Ελένη... Περπάτησε ξυπόλυτη σε μυθικά παλάτια, εξόργισε βασιλείς, προκάλεσε τον θάνατο αθώων. Όλα τα άντεξε εξίσου γενναιόδωρα: τον θαυμασμό και τις κατάρες, τα πλούτη και την πλήξη, την επέλαση του γήρατος, το ράγισμα των ψευδαισθήσεων. Ένας θεός ξέρει πώς κατάφερε να προσαρμοστεί στην επαρχιακή ρουτίνα της Σπάρτης μετά το τέλος του πολέμου και την επιστροφή στην Ελλάδα. Κλεισμένη στο σπίτι, κατέληξε να μεταποιεί παλιά φορέματα και να φτιάχνει γλυκά του κουταλιού για να περνά την ώρα. Ο σύζυγός της, ο Μενέλαος, γυρνούσε απ’ τη δουλειά και αναμασούσε –τι κουραστικό!– δόξες ξεχασμένες. Του άρεσε ιδιαίτερα να καυτηριάζει την άπιστη Κλυταιμνήστρα ή τον μητροκτόνο Ορέστη, πρόσωπα που δεν θα τα ξανάβλεπαν ποτέ, που χάθηκαν ή τρελάθηκαν. Η Ελένη δεν ήθελε να τα θυμάται αυτά, δεν την πολυένοιαζαν πια, ήταν όμως πέρα απ’ τις δυνάμεις της: «κ’ οι μνήμες,/ ξέθωρες κ’ ενοχλητικές, να σέρνονται ξοπίσω σου, μες στον καθρέφτη/ όταν χτενίζεις τα μαλλιά σου, ή μέσα στην κουζίνα, να προβαίνουν/ μες απ’ τους λιπαρούς ατμούς της χύτρας· και ν’ ακούς με το νερό που/ κοχλάζει/ κάτι δακτυλικούς εξάμε-

τρους από κείνη την Τρίτη Ραψωδία/ ενώ ένας πετεινός φωνάζει παράταιρα, κάπου σιμά, απ’ το κοττέτσι του/ γειτόνου». Το δυσβάστακτο, κοπιώδες έργο της μνήμης και της λήθης βρίσκεται στο επίκεντρο του αριστουργηματικού ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου, που γράφτηκε, ως γνωστόν, το 1970 εν μέσω δικτατορίας και εξορίας. Ο σκεπτικισμός κυριαρχεί. Πώς να συνυπάρξεις –είτε ως άτομο είτε ως χώρα– με το ένδοξο παρελθόν σου; Όταν διαρκώς σου υπενθυμίζουν πόσο σπουδαίος και όμορφος ήσουν κάποτε και πόσο θαμπός έχεις γίνει τώρα; Όταν οι νεκροί «τριγυρνούν στις κάμαρες με τα καλά τους ρούχα, τα καλά τους παπούτσια [...]/ Πιάνουν τον τόπο, ξαπλώνουν όπου τύχει, στις δύο κουνιστές πολυθρόνες,/ χάμου στο πάτωμα ή μέσα στο λουτρό· ξεχνούν τη βρύση να στάζει· ξεχνούν τα μοσχοσάπουνα να λιώνουν στο νερό»; Όταν πασχίζεις να βρεις νόημα στο σήμερα, αλλά αυτό φαντάζει τόσο απελπιστικό, τόσο κοινότοπο, με λιπαρούς ατμούς και χύτρες και κόκκορες και γλυκά του κουταλιού και συζύγους με καφετιές παντόφλες που καπνίζουν μανιωδώς και μετά πεθαίνουν και μένεις μόνη με τις δούλες που σε μισούν και σου κλέβουν τα δαχτυλίδια και σ’ αφήνουν καθηλωμένη στο κρεβάτι, ενώ φοράνε τα πέπλα σου και χορεύουν ξετσίπωτα στα τραπέζια της κουζίνας – πού να βρεις τη δύναμη να σηκωθείς πια εσύ που κάποτε περπατούσες πάνω στα Τείχη της Τροίας κι ήσουν έτοιμη να αναληφθείς στους ουρανούς, τώρα σε έσκαψε ο χρόνος, γέμισε το δέρμα σου τρίχες και ρυτίδες και κρεατοελιές, «ποιος είναι μέσα σε τούτο το πρόσωπο;» αναρωτιέσαι, κλεισμένη σε ένα άδειο, τεράστιο σπίτι με αγάλματα στους

i Γιάννης Ρίτσος Ελένη Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου Σκηνικά: Μαρί-Νοέλ Σεμέ Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ Παίζουν: Βασίλης Παπαβασιλείου, Νίκος Σακαλίδης

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν Φρυνίχου 14, Πλάκα Από 18/11 έως 1/4 Σάβ. & Κυρ. 19:00 €15, €10 (μειωμένο), €8 (άνεργοι), €8 το άτομο για γκρουπ και ομαδικό εισιτήριο (12 άτομα και πάνω)

κήπους, ενώ ο θάνατος πλησιάζει κι έρχεται η μεγάλη συνειδητοποίηση «Πως ήταν δίχως νόημα όλα,/ δίχως σκοπό και διάρκεια και ουσία – πλούτη, πόλεμοι, δόξες και φθόνοι, κοσμήματα και η ίδια η ομορφιά./ Τι ανόητοι θρύλοι,/ κύκνοι και Τροίες και έρωτες και ανδραγαθίες». Πάντα ο Χρόνος. Πάντα ο χρόνος φέρνει την απομυθοποίηση. Και πόσο αριστοτεχνικά το δείχνει αυτό το Βασίλης Παπαβασιλείου στην ερμηνεία του... Δίχως να κραυγάζει, δίχως να φουσκώνει τα πράγματα με περιττό συναίσθημα, δίχως να ασθμαίνει. Η Ελένη του είναι μια «Γριά – γριά – εκατό, διακόσω χρονώ», η οποία έχει πλέον απολέσει το φύλο της. Απομένουνε μονάχα μερικά ίχνη, απομεινάρια της θρυλικής φιλαρέσκειάς της, λίγο κόκκινο κραγιόν στα χείλη, ένας βουβός λυγμός όταν ομολογεί ότι δεν βάφει πια τα μαλλιά της. Η φωνή του ηθοποιού, ένα μείγμα βραχνάδας και αθωότητας, ανακαλύπτει τα νοήματα εκ νέου, στο παρόν, δεν μας τα πετάει σαν κούφια, ετοιμοπαράδοτα λείψανα του παρελθόντος: έτσι, ένας ασυνήθιστος συνδυασμός σοφίας και παιδικότητας γεννιέται, η αίσθηση ότι πλησιάζοντας στο τέλος αρχίζουμε πάλι από την αρχή. H αφηγηματική δεινότητά του μας συναρπάζει: ακούμε καθαρά ακόμη και τους πιο διακριτικούς ήχους, το φόρεμα που σωριάζεται μαλακά στο πάτωμα ή την κουβέρτα που ανυψώνεται «αφήνοντάς μας ακάλυπτους μπροστά στο κενό»· νιώθουμε τη ζάχαρη να τρίζει στο πάτωμα ή τις καρφίτσες να εισβάλλουν στο βελούδινο ύφασμα. Τα χέρια του ανοίγουν σαν φτερά, τα χείλη πλαταγίζουν στον δικό τους ρυθμό. Η Ελένη ετούτη κάθεται στην μπερζέρα της και μασουλάει τις ώρες, τις μέρες, χαμένη στους αιώνες. Δεν επιδιώκει να αλλάξει τίποτα πια – πώς θα μπορούσε άλλωστε; Μόνο να εξηγήσει όσο καλύτερα μπορεί το μυστήριο που υπήρξε η ζωή της θέλει. Δεν κρατάει κακία, δεν νιώθει πίκρα, ούτε θυμό, κι ας βιώνει την απόλυτη μοναξιά. Καταλαβαίνει τη βαθύτερη αλήθεια των πραγμάτων, πως η ομορφιά του ανθρώπου αρχίζει «εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα». Η ίδια, πάντως, αντιστάθηκε όσο μπορούσε. Μια ήσυχη μεταμόρφωση εκτυλίσσεται μπροστά μας, αθόρυβη και ουσιαστική. Ο ηθοποιός δεν φοβάται την κωμωδία –πόσο κλασικά αστεία η περσόνα της γριάς που φαντάζεται τις υπηρέτριες να συνωμοτούν εναντίον της –, το χιούμορ που γεννιέται όταν τελειώνει η αγωνία της «ταύτισης» και γινόμαστε θεατές του εαυτού μας. Χρόνια τώρα ερμηνεύει τον δραματικό αυτό μονόλογο ο Παπαβασιλείου κι έχει πλέον φτάσει στην «τέταρτη διάσταση» του ρόλου. Αρνείται τον συμβιβασμό, απορρίπτει τη συνήθεια. Αντιστέκεται κι αυτός στη φθορά με «βότανα και με πομάδες», αποστάγματα θεατρικής σοφίας και τέχνης υπερβατικής. Κάθε φορά με τον ίδιο σεβασμό και με την ίδια αγάπη ξεκλειδώνει την αστείρευτη γοητεία και δύναμη της «Ελένης». Κάθε φορά το ποίημα αποκαλύπτεται μπροστά μας σε όλο το θάμβος του. «Ο Ρίτσος μας λέει ότι, εφόσον είμαστε εδώ, είμαστε υποχρεωμένοι να συνομιλούμε με το μυθικό ως καθημερινό και μέσα στο καθημερινό να ξεφυτρώνουν σπόροι μυθικότητας» σχολιάζει ο σκηνοθέτης και ηθοποιός σε πρόσφατη συνέντευξή του. Και, όπως αποδεικνύεται, αυτή ακριβώς τη σπάνια, πολύτιμη και ζωτική συνομιλία επιτυγχάνει με την «Ελένη» του.

Ελλούδα Restaurant Bar

ΦΩΤΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΔΑΜΟΣ

Η νέα άφιξη του Παγκρατίου είναι ο ορισμός του οικονομικού value for money για καλό φαγητό Ένα νέο restaurant-bar άνοιξε πριν από λίγες μέρες τις πόρτες του στο Παγκράτι και ήδη μια επίσκεψη την πρώτη εβδομάδα ήταν αρκετή για να καταλάβουμε πως πρόκειται για έναν νέο, δυνατό προορισμό στον γαστρονομικό χάρτη της πόλης. Η νέα άφιξη ακούει στο όνομα «Ελλούδα» και αξίζει οπωσδήποτε μια θέση στην ατζέντα σας. Βρίσκεται στην οδό Αρχελάου, σε έναν από τους πιο κοσμοπολίτικους δρόμους του Παγκρατίου, και ξεχωρίζει για την αισθητική του, που παραπέμπει σε New York restaurant-bar. Με κυρίαρχο στοιχείο το ξύλο, μια μεγάλη μπάρα στο κέντρο και αρκετά ενδιαφέροντες πίνακες να κοσμούν τους τοίχους, το σκηνικό σε κερδίζει αμέσως. Ευχάριστη αύρα και μουσικές από soul, funky μέχρι jazz που φτάνουν εξίσου ευχάριστα στ’ αυτιά σου είναι αρκετά για το καλωσόρισμα. Μια πρώτη ματιά στο μενού και στα τραπέζια γύρω σε προϊδεάζουν γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, μια πανδαισία γεύσεων σε ένα μενού που κινείται στα μονοπάτια της ελληνικής κουζίνας, με αρκετές επιρροές από την κυπριακή κουζίνα και γλυκά ευρωπαϊκού επιπέδου. Με προτάσεις τόσο σε θαλασσινά/ψαρικά όσο και στα κρεατικά, το σίγουρο είναι ότι στην Ελλούδα θα φας καλά, και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψεις πάνω από 20 ευρώ κατ’ άτομο. Στα συν σημειώστε ότι προσφέρει συναρπαστικά πιάτα ημέρας, ζυμωτό ψωμί και ότι τα περισσότερα κρέατα και θαλασσινά τα προμηθεύεται από μικρούς παραγωγούς. Σεφταλιές, burger με κεμπάπ, μοσχαρίσια T- Bone αλλά και συκώτι γάλακτος είναι μόνο

μερικά απ’ τα πιάτα με βάση το κρέας, ενώ απ’ τα θαλασσινά ξεχωρίζουν το καπνιστό βουτυρόψαρο, το ταρτάρ τόνου, το συμιακό γαριδάκι αλλά και τα μύδια και τα κυδώνια που φτάνουν ζωντανά στο πιάτο. Πλάι σε αυτά φιγουράρουν αρκετά ξεχωριστά ορεκτικά, όπως οι κυπριακές κούπες, δηλαδή πιτάκι από πλιγούρι με κιμά και αρωματικά βότανα, το κατσικίσιο τυρί ψημένο στον φούρνο με βερίκοκα, δαμάσκηνα, αποξηραμένα σύκα, ξηρούς καρπούς και γλυκό του κουταλιού αγριοκέρασο αλλά και η φωλιά πατάτας Νάξου με απάκι, προβολόνε και αυγά μάτια. Φυσικά, απ’ το μενού δεν θα μπορούσαν να λείπουν και εξίσου ξεχωριστές σαλάτες (8 διαφορετικές), όπως η «Νησιώτικη» με ντοματίνι, κούμαρο, ξινότυρο από Νάξο, καππαρόμηλο και κρίταμο. Όλα αυτά θα τα συνοδεύσεις επιλέγοντας κάποια από τις 25 ετικέτες του ελληνικού αμπελώνα (14-25 ευρώ), αν δεν προτιμάς το χύμα κρασί, κάποιο κοκτέιλ ή μπίρα. Προσφέρει 12 μπίρες σε φιάλη και Budweiser σε ποτήρι. Ό,τι κι αν φας, θυμήσου να κρατήσεις χώρο για γλυκό. Λίγες, αλλά πολύ ντελικάτες επιλογές που προσφέρονται για τον πιο γλυκό επίλογο, όπως τα ιδιαίτερα «δάχτυλα κυριών» με αμύγδαλο και ροδόνερο, η Πάβλοβα και το θεϊκό «τρίγωνο» που φτάνει στο πιάτο τραγανό, με γέμιση από δροσερή κρέμα και στο πλάι παγωτό βανίλια Μαδαγασκάρης.

Αρχελάου 7, 210 7231834, FB: elloudarestaurant

Extra tip: Απ’ την Κυριακή 18 Μαρτίου τα decks θα αναλάβει ο DJ Iznogood και κάθε Κυριακή, μετά τις 6, μαύρη και groovy μουσική.

15.3.18 – lifo

TASTE OF THE WEEK

τσες που τρώγονται ολόκληρα (€3). Συγκλονιστικό είναι το μοσχαρίσιο συκώτι τυλιγμένο σε λεπτή μπόλια και ψημένο αριστοτεχνικά. Αντιλαμβάνεσαι ότι ο τεχνίτης που έχει βάλει το χέρι του στην κουζίνα είναι μερακλής και σπουδαίος μάστορας και δεν θα κάνεις λάθος, αφού θα επιβεβαιωθείς από τα γλυκοφάγωτα αρνίσια παϊδάκια γάλακτος που θα ακολουθήσουν: είναι τρυφερά και λεπτοκομμένα (€14/μερίδα). Το Rib Εye (€22,50) έρχεται ιδανικά ψημένο και τεμαχισμένο και είναι σερβιρισμένο σε λευκή πιατέλα με το κόκαλό του. «Είναι διαλεχτής κοπής, είναι “συλλεκτικό”» λέει χαμογελώντας ο Σταύρος και με την πρώτη μπουκιά πείθεσαι για του λόγου το αληθές. Άρωμα που σε τραβάει από τη μύτη αποκαλύπτει η σπαλομπριζόλα από τη Σπάρτη από αγελάδα 3 ετών, ζουμερή, με βαθιά και μεστή γεύση. Έπαινος για την ποιότητα, και το αριστοτεχνικό ψήσιμο. Η ταβέρνα Κρητικός εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο την ελληνική ψησταριά στην ιδανική μορφή της. ☛ Κρητικός, Αιόλου 49, Κάντζα Παλλήνης, 210 6659061

Άνοιξη στα εστιατόρια ☛ Olive Garden ☛ Κρητικός ☛ Spit Jack ☛ Aethrion all-day coffee & lounge lobby bar

σκυτάλη εσοδείας 2016

aπο τη νικη μηταρεα

Βγεςέξωεπιτέλους

Η Σαντορίνη Σκυτάλη εσοδείας 2016 είναι το νέο κρασί από το οινοποιείο Χατζηδάκη από την ποικιλία Ασύρτικο που έμεινε 12 μήνες σε επαφή με τις οινολάσπες. Η ετικέτα του νέου κρασιού Σαντορίνη Σκυτάλη 2016 είναι σκίτσο της Στέλλας Χατζηδάκη. Ένα κρασί με απαλό κίτρινο χρώμα, δυνατή γεύση, ζωντανό και πλούσιο σώμα. Συνοδεύει στο τραπέζι θαλασσινά, ψάρια και ζυμαρικά με λευκές σάλτσες.

60 lifo – 15.3.18

μοσχάτο τυρνάβου

r Το ελληνικό σαρακοστιανό τραπέζι τηρεί μακρόχρονες παραδόσεις και η ποικιλία των εδεσμάτων του είναι ενδιαφέρουσα. Ίσως φαντάζει περίεργο να αναζητά κανείς τις γευστικές δημιουργίες της Σαρακοστής, μιας περιόδου που συνδέεται με τη λιτότητα και τη νηστεία. Ωστόσο, μέσα από αυτή την αναζήτηση ανακαλύπτουμε ακριβώς πόσο εντυπωσιακός είναι ο πλούτος των νηστίσιμων φαγητών που έχει εφεύρει η κάθε περιοχή της Ελλάδας με δεδομένη την αποχή από κάθε ζωικό προϊόν. Για το τραπέζι της Σαρακοστής νόστιμες ιδέες προτείνει το ειδικό μενού του εστιατορίου Olive Garden του ξενοδοχείου Τιτάνια. Η πανοραμική θέα της Αθήνας σε συνδυασμό με τη φιλόξενη ατμόσφαιρα το κάνουν πόλο έλξης. Ο σεφ Χρήστος Τζιλήρας και η ομάδα της κουζίνας μαγειρεύουν πιάτα με πρωOLIVE GARDEN ταγωνιστή τις φρέσκες ελληνικές πρώτες ύλες και προϊόντα που σέβονται την παράδοση. Το μενού περιλαμβάνει ορεκτικούς μεζέδες, όπως ταραμοσαλάτα με γλυκάνισο, φάβα με κρεμμυδάκι και αγουρέλαιο, αγιορείτικη μελιτζανοσαλάτα, πατατοσαλάτα με μοσχολέμονο, λαχανικά και μουστάρδα, χταποδοσαλάτα, πολίτικη σαλάτα (€9), τραγανά σαλατικά με ξιδάτο χταπόδι, ελιές, ντοματίνια και σάλτσα μοσχολέμονου (€11) και ποικιλία από μανιτάρια με γλυκό σκόρδο, μουστάρδα, μοσχολέμονο και φρέσκα βότανα (€9,50). Από τα κυρίως πιάτα υπάρχουν επιλογές με σουπιές, σπανάκι, φρέσκια τομάτα, μαραθόριζα και μυρωδικά (€14,50), γαριδομακαρονάδα με ντοματίνια, άρωμα ούζου και πλατύφυλλο βασιλικό (€15,50), ριζότο με θαλασσινά, χειμωνιάτικα λαχανικά και φρέσκο, ευωδιαστό δυόσμο (€15,50). ☛ Olive Garden, Πανεπιστημίου 52, Αθήνα, 210 3326000 r Στην πρόσφατη γευστική εμπειρία μου στον Κρητικό στην Κάντζα διαπίστωσα ότι στη διάρκεια των χρόνων κάποια πιάτα παραμένουν όχι μόνο αναλλοίωτα αλλά είναι και μαγειρεμένα σε καλύτερη έκδοση. Πρωταγωνιστής στο τραπέζι, εδώ και χρόνια, είναι το ελληνικό κρέας, τόσο απλό αλλά και τόσο δύσκολο. Άλλωστε η λιτή, απλή κουζίνα πολύ εύκολα μπορεί να προδοθεί αν δεν την προσέξεις, αφού ο λόγος της ύπαρξής της είναι η φρεσκάδα των πρώτων υλών. Τα αδέλφια Σταύρος και Νίκος Δογιάκης συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση, τιμώντας με τον καλύτερο τρόπο την ελληνική κουζίνα: αληθινό πάθος για το κρέας (κοπή, σίτεμα) και μοναδική μαεστρία στο ψήσιμο. Πάνω στο λευκό τραπεζομάντιλο προσγειώνεται η σαλάτα με το κρητικό σταμναγκάθι (€7,50), η ελαφριά πικράδα του οποίου συνταιριάζεται με τον μυρωδάτο χυμό λεμονιού. Τα τηγανητά κολοκυθάκια κομμένα σε ροδέλες είναι τραγανά (€3,30) και τα ζουμερά νεφρά μοναδική λιχουδιά για μερακλήδες. Να μην ξεχάσω τα ΚΡΗΤΙΚΟΣ τηγανητά τυροπιτάκια σε μπουκί-

Λαμπερό χρυσοκίτρινο χρώμα και απαλές φυσαλίδες αποκαλύπτει στο ποτήρι το Μοσχάτο Τυρνάβου, ένας ημιαφρώδης οίνος από το Κτήμα του Δημήτρη Μίγα. Στη μύτη αποκαλύπτει εκρηκτικά αρώματα τριαντάφυλλου και κίτρινων φρούτων και στο στόμα κερδίζουν η κομψή γλυκύτητα και οι δροσιστικές φυσαλίδες. Ευχάριστο κρασί που πίνεται ως απεριτίφ, αλλά συνοδεύει θαλασσινά, πράσινες σαλάτες, φρούτα και γλυκές τάρτες.

r Καινούργια μαγαζιά με πρωταγωνιστή το κρέας έρχονται να προστεθούν στον γαστρονομικό χάρτη της Αθήνας, προσφέροντας μια πιο σύγχρονη άποψη. Το ολοκαίνουριο Spit Jack στην οδό Σκούφου, που μπαίνει στις λίστες των hot νέων σημείων του κέντρου, είναι μια μοντέρνα rotisserie. Spit Jack ήταν ένας υπηρέτης της μεσαιωνικής κουζίνας, επιφορτισμένος με το καθήκον να γυρίζει τη σούβλα με το κρέας. Η σάλα είναι μικρή και σχεδόν όλοι γίνονται μια παρέα. Η ρομπάτα φιγουράρει μπροστά με τις σούβλες όπου σιγοψήνονται τα κρέατα και η ομάδα των μαγείρων με τις μαύρες μαγειρικές στολές κινείται συγχρονισμένα. Μια μαρμάρινη μπάρα μπροστά από την κουζίνα φιλοξενεί λίγες θέσεις για όσους θέλουν να τσιμπολογούν και να χαζεύουν τη δράση. Όλα φροντισμένα με γούστο μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, όπως το μπαλταδάκι με την ξύλινη λαβή που θα βρεις SPIT JACK μαζί με το πιρούνι δίπλα στα παλιακά, διαφορετικά πιάτα. Η κάρτα είναι μικρή και προσφέρει κοτόπουλο από τη σούβλα, πάπια και χοιρινή πορκέτα χωρίς το κόκαλο, δύο σαλάτες, τρία σάντουιτς και συνοδευτικά για το κρέας. Απολαυστική είναι η σαλάτα με τα διάφορα δροσερά ψιλοκομμένα λαχανικά (iceberg, καρότο, κόκκινο λάχανο, χαλαπένιος) και ranch dressing, ενώ τη διαφορά κάνει το ωραίο, crispy, ψιλοκομμένο κρεμμύδι που την καλύπτει (€6). Πάνω σε ξύλινο πλατό έρχεται η μισή πάπια, λαχταριστή, με ροδοψημένη την τραγανή πέτσα της και τη χυμώδη σάρκα (€16). Συνοδεύεται από θεσπέσια, χειροποίητη, παχύρρευστη σος Jack Daniels Smokey BBQ (€2) με γλυκοκαυτερή γεύση που ανεβάζει τους γευστικούς πόντους. Σε τηγανάκι σερβίρονται οι baby πατάτες, γαρνιρισμένες με ψιλοκομμένο σχοινόπρασο (€4,50), και πάνω σε ξύλο έρχεται το καλαμπόκι, με το ζωηρόχρωμο κίτρινο χρώμα του να γυαλίζει από το βούτυρο (€4,50). Σε brioche roll ψωμί ήρθε η πορκέτα με κομματάκια από την τραγανή πεSPIT JACK τσούλα της και σαλάτα που δίνει νότες δροσιάς (€7,50). Η οινική λίστα είναι μικρή, με πέντε ετικέτες από τον ελληνικό αμπελώνα και μια επιλογή με μπίρα βαρελίσια. Στο μενού σύντομα θα προστεθούν πικάνια και φιλέτο. Η όλη εμπειρία είναι εξαιρετικά καλή. Σε αυτό συνέβαλε το ευχάριστο και αποτελεσματικό σέρβις και η αλέγκρα ατμόσφαιρα. Το Spit Jack είναι ανοιχτό από το μεσημέρι. ☛ Spit Jack, Σκούφου 10, Σύνταγμα, 210 3316003 r Στο Aethrion all-day coffee & lounge lobby bar του Hilton Αθηνών έχεις πολλούς λόγους για να πας. Καταρχάς, θα σου σερβίρουν μονοποικιλιακό καφέ από την Κολομβία ή την Αιθιοπία, τσάι υψηλής ποιότητας και ροφήματα με ελληνικά βότανα. Αν θες να τσιμπήσεις κάτι, θα βρεις ευφάνταστα, ανοιχτά σάντουιτς και υγιεινές σαλάτες. Αν θες να απολαύσεις ένα ποτήρι κρασί, θα συναντήσεις μια ενδιαφέρουσα λίστα κρασιών που σερβίρονται και σε ποτήρι με το σύστημα Coravin, διατηρώντας αναλλοίωτο το περιεχόμενο της φιάλης. Μπορείς να συνοδεύσεις το κρασί σου με ποικιλίες τυριών και αλλαντικών, από jamon serrano και pata negra έως reblochon και κρασοτύρι από την Κω αλλά και σολομό balik. Αν, μάλιστα, βρεθείς εκεί την τελευταία Πέμπτη του μήνα, θα πάρεις μέρος στις βραδιές γευσιγνωσίας κρασιού που διοργανώνονται σε συνεργασία με γνωστούς AETHRION Έλληνες παραγωγούς. ☛ Hilton, Βασιλίσσης Σοφίας 46, Αθήνα, 210 7281000

ΙΧΘΥΣ [20.2/20.3] Παράλληλα με τα γενέθλιά σας αυτές τις μέρες, η Νέα Σελήνη του Σαββάτου ευνοεί τα νέα ξεκινήματα και την κατάστρωση σχεδίων και αν καταφέρετε να διαχειριστείτε σωστά τον χρόνο σας, τα αποτελέσματα θα είναι πέραν των προσδοκιών σας. Επανεξετάστε σχέσεις και συνεργασίες και αναζητήστε νέους τρόπους για να αυξήσετε το εισόδημά σας. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και θα είναι κάπως φορτισμένο το κλίμα στον τομέα της φιλίας, ενώ μπορεί να προκύψουν και έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών μιας ομάδας. Γενικά είναι μια εποχή με πολλά γεγονότα, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά, και θα χρειαστείτε χρόνο με τον εαυτό σας. Φροντίστε να κάνετε κάτι που σας ευχαριστεί τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα και μη θυσιάζετε τον προσωπικό σας χρόνο για τις ανάγκες της καθημερινότητας που δεν τελειώνουν ποτέ. Έτσι, αν είστε ικανοποιημένοι από τη ζωή σας, θα υπάρχει και αρμονία στις σχέσεις σας.

ΚΡΙΟΣ [21.3/20.4] Πολλά τα φαινόμενα μέσα

ΚΑΡΚΙΝΟΣ [22.6/22.7] Η Νέα Σελήνη του Σαββάτου στους Ιχθύς θα σημάνει την έναρξη μιας εποχής με πολλά ταξίδια και επαφές με το εξωτερικό και θα καταφέρετε να αναπτύξτε νέο δίκτυο συνεργατών, όμως πρέπει να αποφύγετε τη βιασύνη και τις επιπολαιότητες. Η διαχείριση των χρημάτων σας είναι το αιώνιο πρόβλημά σας και ένας σημαντικός λόγος δημιουργίας εντάσεων, αν όμως δεν αλλάξετε τακτική, δεν θα μπορέσετε να υλοποιήσετε τα σχέδιά σας. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και καθώς κινείται στον τομέα των σχέσεων και των συνεργασιών θα πρέπει να είστε πολύ προσεχτικοί στην έκφραση των όποιων ενστάσεων απέναντι στους συνεργάτες ή στο ταίρι σας. Σχέση/γάμος χρειάζεται κάποια τόνωση και είναι ιδανική εποχή να ταξιδέψετε με τον σύντροφό σας για να αναθερμάνετε τη σχέση σας. Οι ελεύθεροι, στην προσπάθειά σας να εντυπωσιάσετε, κάνετε υπερβολές που φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Αποφύγετε την άσκοπη σπατάλη χρημάτων για εντυπωσιασμό.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ [23.10/22.11] Καινούργια ξεκι-

ΛΕΩΝ [23.7/23.8] Η Νέα Σελήνη του Σαββά-

ΤΟΞΟΤΗΣ [23.11/21.12] Θέματα ακίνητης περιουσίας θα σας απασχολήσουν κυρίως μέσα στις επόμενες μέρες και η Νέα Σελήνη του Σαββάτου θα ευνοήσει την επίλυσή τους, έστω προσωρινά. Οικονομικά θέματα που έχουν μείνει στον αέρα ήρθε η εποχή να ξεκαθαριστούν και δεν θα αποφύγετε τις εντάσεις σε περίπτωση που σας οφείλουν χρήματα. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και μέχρι τις 16 Μαΐου θα διανύει τον οικονομικό τομέα, που σημαίνει πως μπορεί να δώσετε μάχη για να υπερασπιστείτε τα συμφέροντά σας και θα γίνουν σημαντικές αλλαγές στον τομέα των συνεργασιών. Επειδή οι αποφάσεις που θα πάρετε θα καθορίσουν το μέλλον, μη βιάζεστε να ανοίξετε μέτωπα και προσπαθήστε να είστε πιο διαλλακτικοί, ώστε να κερδίσετε το χαμένο έδαφος. Θέματα παιδιών θα κυλήσουν ομαλά και κάποιοι θα πάρετε μεγάλη χαρά με την έλευση ενός νέου μέλους στην οικογένεια. Καινούργιες γνωριμίες και έντονη κοινωνική ζωή θα σας κάνουν πολύ δημοφιλείς.

ΤΑΥΡΟΣ [21.4/20.5] Τις επόμενες μέρες πολ-

ΠΑΡΘΕΝΟΣ [24.8/22.9] Για εσάς η Νέα

λά θα είναι τα φαινόμενα που θα επηρεάσουν την καθημερινότητά σας. Η Νέα Σελήνη του Σαββάτου στους Ιχθύς ευνοεί συλλογικές προσπάθειες και νέες φιλίες, ενώ η είσοδος του Άρη στον Αιγόκερω την ίδια μέρα θα σημάνει την έναρξη μιας περιόδου μέχρι τις 16 Μαΐου με πολλά ταξίδια για επαγγελματικό σκοπό, ενώ μπορεί να σας απασχολήσουν νομικά ζητήματα που θα δοκιμάσουν τις αντοχές σας. Πολύ καλή εποχή για να ασχοληθείτε με θέματα σπουδών. Η αποφασιστικότητά σας θα σας βγάλει ασπροπρόσωπους. Την Τρίτη περνά ο Ήλιος στον Κριό και η προσοχή σας θα είναι στραμμένη σε σημαντικά προσωπικά ζητήματα, ενώ μπορεί να συναντήσετε εμπόδια σε θέματα που θα έχουν σχέση με το εξωτερικό. Ακατάλληλη εποχή για να αλλάξετε επαγγελματική κατεύθυνση καθώς και για λήψη σημαντικών αποφάσεων. Η τάση σας να απελευθερωθείτε από καθετί που σας καταπιέζει θα προκαλέσει ρήξη στις σχέσεις σας.

Σελήνη του Σαββάτου στους Ιχθύς θα φέρει κάποιες ευκαιρίες για νέες συνεργασίες, όμως θα πρέπει να εξετάσετε πολύ προσεχτικά τους όρους, καθώς υπάρχει κίνδυνος εξαπάτησης. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και μέχρι τις 16 Μαΐου θα έχετε την ευκαιρία να ασχοληθείτε με τα ταλέντα σας και να προωθήσετε τη δουλειά σας, επειδή όμως θα είναι μια περίοδος που θα έχετε πολλή ενέργεια και αρκετές φορές ένταση, θα πρέπει να βρείτε τρόπους εκτόνωσης. Όσον αφορά τις σχέσεις σας, εκεί κάπου έχουν χαθεί οι ισορροπίες και αν δεν αναγνωρίσετε εγκαίρως τα σφάλματά σας, η ρήξη θα είναι αναπόφευκτη. Αποσασιοποιηθείτε από τα γεγονότα ώστε να έχετε μια πιο αντικειμενική αντίληψη και βάλτε λίγο νερό στο κρασί σας προκειμένου να διασώσετε τις σχέσεις σας. Θέματα παιδιών θα χρειαστούν την προσοχή σας, ενώ προβλέπονται και κάποιες ενδιαφέρουσες εξελίξεις στα αισθηματικά σας.

σας απασχολήσουν, καθώς η Νέα Σελήνη του Σαββάτου στους Ιχθύς διανύει τον συγκεκριμένο τομέα, και θα υπάρξουν ευκαιρίες για κοινωνική καταξίωση. Στον τομέα των συνεργασιών μπορεί να προκύψουν κάποια προβλήματα, αλλά θα είναι παροδικά, ωστόσο πρέπει να είστε προσεχτικοί. Το Σάββατο περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και μέχρι τις 16 Μαΐου θα έχετε την ευκαιρία να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας και να επανεξετάσετε τις σχέσεις σας, όμως θα πρέπει να είστε πολύ προσεχτικοί με τη διαχείριση κοινών πόρων, ώστε να μη δημιουργηθούν εντάσεις με τους συνεργάτες σας. Αυτή την εποχή περνάτε πολύ χρόνο σε ομαδικές δραστηριότητες και έρχεστε σε επαφή με άτομα με τα οποία είστε στο ίδιο μήκος κύματος και όλο και κάποιο ειδύλλιο μπορεί να υπάρχει, κι αν δεν υπάρχει, είναι θέμα χρόνου. Το σημαντικό είναι πως έχετε βρει τρόπους να περνάτε όμορφες και δημιουργικές στιγμές.

StarFax

ΔΙΔΥΜΟΣ [21.5/21.6] Θέματα καριέρας θα

α πό τη μ αρι βίκυ κα λλέρ γη (starf a x@lif o.g r)

στις επόμενες μέρες. Εκτός από τη Νέα Σελήνη του Σαββάτου στους Ιχθύς, που θα σας βοηθήσει να κάνετε μια ανασκόπηση και να ξεπεράσετε τους φόβους που σας κρατούσαν στάσιμους, έχουμε, επίσης το Σάββατο, την είσοδο του Άρη στον Αιγόκερω. Μέχρι και τις 16/5 θα σας απασχολήσουν κυρίως οι στόχοι σας, θα έχετε τον δυναμισμό και τη θέληση για να πάρετε πρωτοβουλίες, δεν θα λείψουν όμως και οι εντάσεις με άτομα από το εργασιακό σας περιβάλλον που δεν θα δουν με θετική ματιά τον ανταγωνισμό. Την Τρίτη περνά και ο Ήλιος στο ζώδιό σας, πράγμα που σημαίνει πως έχετε ολοκληρώσει έναν κύκλο και μέχρι τις 20/4 θα έχετε την ευκαιρία να ξεκινήσετε νέα εγχειρήματα και να δώσετε έμφαση σε προσωπικά σας θέματα. Η αυτοπεποίθηση και η διάθεσή σας θα είναι σε υψηλά επίπεδα και θα βελτιώσετε την ερωτική σας ζωή.

του στους Ιχθύς προμηνύει μια οικονομική τόνωση με χρήματα εκτός της δουλειάς και τη βελτίωση της ερωτικής σας ζωής, που προβλέπεται αρκετά περιπετειώδης και ενδιαφέρουσα. Στον επαγγελματικό τομέα γίνονται κάποια θετικά βήματα, αλλά, καθώς υπάρχει έντονο παρασκήνιο, θα γίνουν αποκαλύψεις που θα επηρεάσουν και κάποιες φιλικές σας σχέσεις. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και καθώς θα διανύει τον τομέα της εργασίας μέχρι τις 16 Μαΐου θα υπάρξει μεν τόνωση στα επαγγελματικά σας, θα γίνουν όμως και κάποια ξεκαθαρίσματα που θα σας κάνουν να επανεξετάσετε τις σχέσεις και τις συνεργασίες σας. Νομικά ζητήματα, θέματα Δημοσίου και τακτοποίηση οφειλών θα σας προκαλέσουν κούραση και εκνευρισμό. Όσον αφορά την ερωτική σας ζωή, θα δείτε σημαντικές αλλαγές και θα συνδεθείτε με ένα πρόσωπο που θα έχετε πολλά κοινά – ένα από αυτά θα είναι η αγάπη σας για ταξίδια.

ΖΥΓΟΣ [23.9/22.10] Στον επαγγελματικό τομέα θα σας δοθούν ευκαιρίες να δοκιμάσετε την τύχη σας σε νέες κατευθύνσεις, καθώς η Νέα Σελήνη του Σαββάτου ευνοεί τα ξεκινήματα και την κατάστρωση σχεδίων. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και μέχρι τις 16 Μαΐου θα υπάρχει πρόσφορο έδαφος για δημιουργία εντάσεων στο οικογενειακό σας περιβάλλον. Ενδεχομένως οι νέοι να θέλετε να ανεξαρτητοποιηθείτε, αφήνοντας την οικογενειακή στέγη, ή να έχετε κάποια προσωπικά θέματα που θα σας κάνουν απόμακρους και σε πολλές φάσεις νευρικούς. Η κοινωνική σας ζωή είναι σε καλά επίπεδα, μπορεί όμως να γίνει και καλύτερη. Εξοικονομήστε χρόνο για τον εαυτό σας και τις προσωπικές σας επιθυμίες και δώστε έμφαση στην ερωτική σας ζωή. Μια καινούργια γνωριμία θα δώσει νόημα στην καθημερινότητά σας και θα ασχοληθείτε περισσότερο με τη βελτίωση της εμφάνισής σας. Ιδανική εποχή για να ξεκινήσετε διατροφή και άσκηση, καθώς και για ανανέωση της γκαρνταρόμπας σας.

νήματα που μπορεί να εμπεριέχουν μεγάλο ρίσκο δεν ευνοούνται, καθώς δεν υπάρχουν τα κατάλληλα άτομα για να στηρίξουν μια ιδέα σας, και καλό είναι να αποφύγετε τις δεσμεύσεις και το κλείσιμο συμφωνιών. Η Νέα Σελήνη του Σαββάτου ευνοεί την ερωτική σας ζωή, καθώς δίνετε περισσότερη έμφαση στις επιθυμίες σας, και θα είναι ένα διάστημα με πολλές ευκαιρίες για ψυχαγωγία και αλλαγές παραστάσεων. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και θα επηρεάσει τον τρόπο επικοινωνίας με οικεία σας πρόσωπα, που σημαίνει πως αν αφεθείτε και δεν κοντρολάρετε την εριστική σας διάθεση, το μόνο που θα καταφέρετε θα είναι η ρήξη στις σχέσεις σας. Προσέξτε πώς θα εκφράσετε τις σκέψεις και τις ενστάσεις σας πάνω σε σημαντικά θέματα και αποφύγετε τις ίντριγκες, γιατί δεν θα σας βγουν σε καλό. Παιχνίδια εξουσίας, διεκδικήσεις προσώπων και χρημάτων συνθέτουν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα που κινδυνεύει να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ [22.12/19.1] Θα σας δοθεί η ευκαιρία να κάνετε ένα ταξίδι και θα γνωρίσετε κάποια άτομα που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή μιας ιδέας σας. Η Νέα Σελήνη του Σαββάτου στους Ιχθύς ευνοεί την επανεξέταση των σχέσεών σας και είναι ιδανική στιγμή για να λύσετε κάποια παρεξήγηση και να κάνετε νέα αρχή σε σχέσεις που μπορεί να είχαν ψυχρανθεί. Ιδανική εποχή για να ξεκινήσετε ένα σεμινάριο ή έναν νέο κύκλο σπουδών. Την Τρίτη περνά ο Άρης στο ζώδιό σας και μέχρι τις 16 Μαΐου θα εστιάσετε σε προσωπικά σας θέματα. Κυρίως θα προσπαθήσετε να γίνετε αποδεκτοί μέσα από την αναγνώριση των επιτευγμάτων σας, κάτι που μπορεί να αποβεί πολύ ψυχοφθόρο στην πορεία. Όσον αφορά τα οικονομικά σας, επειδή έχετε μια τάση για σπατάλες αυτή την εποχή, μείνετε μακριά από οτιδήποτε θα μπορούσε να σας παρασύρει. Ένας νέος έρωτας θα σας κάνει να νιώσετε και πάλι έφηβοι.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ [20.1/19.2] Πολύ καλή στιγμή για τα οικονομικά σας και θα σας δοθούν αρκετές ευκαιρίες για να βάλετε σε τάξη σημαντικά θέματα της καθημερινότητας. Η Νέα Σελήνη του Σαββάτου ευνοεί την ενίσχυση των οικονομικών σας και είναι ιδανική εποχή για να ζητήσετε κάποια αύξηση ή για να κάνετε μια επένδυση. Την Τρίτη περνά ο Άρης στον Αιγόκερω και δεν θα λείψουν οι αποκαλύψεις σχετικά με άτομα που θα προσπαθήσουν να σας υπονομεύσουν. Οι ρυθμοί σας πέφτουν, καθώς έχει μεσολαβήσει ένα μεγάλο διάστημα έντονων προσπαθειών, και τώρα θα πρέπει να δώσετε έμφαση στην υγεία σας. Υιοθετήστε ένα υγιεινό διατροφικό πρόγραμμα και βάλτε την άσκηση στην καθημερινότητά σας, που είναι σημαντική και για την τόνωση της ψυχολογίας σας. Η ερωτική σας ζωή περνά σκαμπανεβάσματα και καλό είναι να αποφύγετε τις δεσμεύσεις και τις υποσχέσεις, μια και τίποτα δεν είναι σίγουρο όσον αφορά τις εξελίξεις.

Sudoku No 546 7 4

2 9 2 1 7 8 9 4

4 6 8 2 5

1 2 6 5 9 6 1

2 8 3

Η λύση του προηγούμενου 7 6 4 3 5 2

3 9 8 4 7 1

1 5 2 6 9 8

2 3 5 8 1 7

9 1 6 2 4 5

4 8 7 9 6 3

5 4 9 1 3 6

8 7 3 5 2 4

6 2 1 7 8 9

9 6 7 4 8 5 2 1 3 8 2 4 6 3 1 7 9 5 1 5 3 9 7 2 8 6 4

15.3.18 – lifo

15-21.03.2018

TheLiFOTeamPicks

aπό ό σα ζήσα μ ε την προηγ ο ύμεν η ε βδομάδ α

62 lifo – 15.3.18

Έχω κόψει το αλκοόλ. Σε λίγες μέρες θα κλείσω έξι μήνες. Όταν ξεκίνησα τη διακοπή, μου φαινόταν ακατόρθωτο και τώρα, που δεν πίνω, μου φαίνεται εξωπραγματικό. Όμως είναι η πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω έτσι για πάντα, αλλά προς το παρόν με κάνει να αισθάνομαι καλά. Ίσως κάποια στιγμή πρέπει να γράψω για την εμπειρία μου.

Έχω περάσει πολλές ώρες στη ζωή μου βλέποντας ποδόσφαιρο σε αλάνες, γήπεδα, στην τηλεόραση. Έχω κλάψει με μαύρο δάκρυ όταν έπεσε στη Β’ Εθνική ο ΠΑΣ Γιάννενα το 1991, έχω ουρλιάξει από ενθουσιασμό για τα γκολ του Χαριστέα και του Τσιάρτα το 2004, έχω φάει «βρόμικο» μετά από αγώνα, έχω κοντέψει να πάθω κρίση πανικού στριμωγμένη μέχρι ασφυξίας στους διαδρόμους του Καραϊσκάκη. Είμαι Ολυμπιακός, χαίρομαι όταν κερδίζει η ΑΕΚ, ήθελα να πάρει το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Φοβάμαι ότι δεν θα ξανασχοληθώ με το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Έχω σιχαθεί!

Μερόπη Κοκκίνη

Κορίνα Φαρμακόρη

Άγγελος Κλειτσίκας

Χρήστος Παρίδης

Την Παρασκευή, σε μία από εκείνες τις σπάνιες, νεκρές στιγμές μέσα στην εβδομάδα, βρήκα τον χρόνο να κάνω μια βόλτα χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή νόημα στην εφηβική μου γειτονιά. Ήταν απόγευμα, τα αραιά σύννεφα σκορπούσαν μελαγχολία και το ελαφρύ, ανοιξιάτικο αεράκι υποσχόταν την έλευση μιας νέας περιόδου. Με ακουστικά στ’ αυτιά, καφέ στο χέρι και μυαλό απαλλαγμένο από έγνοιες και προβληματισμούς, περπάτησα για μία ώρα ανάμεσα στις παιδικές χαρές, τα καφέ, τα μπακάλικα, τα μπαρ και το πάρκο που στέκονται εκεί ως υπενθύμιση παλαιότερων, αθωότερων εποχών. Δεν με έπνιξε η νοσταλγία, απλώς κατάλαβα πόσο τυχερός είμαι που έχω αναμνήσεις ζωντανές σαν το παρόν.

Παρακολουθώντας το Τραμ με το όνομα Πόθος στο Δημοτικό Πειραιά, μια παράσταση που προσπαθεί να αφηγηθεί την ιστορία μέσα από τα κοστούμια (άλλοτε πετυχημένα κι άλλοτε όχι) και τη μουσική, συνειδητοποίησα ότι αυτό το κλασικό και σπουδαίο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς έχει σημασία μόνο για τους ηθοποιούς που επιδίδονται σε tour de force υποκριτικής. Από τη στιγμή που η ομοφυλοφιλία έχει διευθετηθεί, και μετά τον Μάη του ’68, τίποτε απ’ όσα απασχολούσαν τον συγγραφέα όταν το έγραψε δεν αφορούν τη δυτική κοινωνία. Αντιθέτως, το Παιχνίδι της σφαγής του Ιονέσκο στο Εθνικό, μια μπουρλέσκ μαύρη κωμωδία σκηνοθετημένη με γοργό ρυθμό και ευρήματα που συχνά έβγαζαν γέλιο, αν και κάπως διεκπεραιωτικό ως παράσταση, ίσως να μας αφορά περισσότερο, καθώς σήμερα η νοσηρότητα του συστήματος όχι μόνο δεν καταλαγιάζει αλλά παίρνει διαστάσεις επιδημίας, όπως στο έργο.

Τις προάλλες, στον Ηλεκτρικό, ένας τύπος σχολίαζε πόσο πουτ… νες είναι οι γυναίκες ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους. Οι Πατρινιές είχαμε την πρωτοκαθεδρία. Προς επίρρωση του ισχυρισμού έπεσε η ατάκα: «Ένας φίλος μου που έμεινε εκεί, μέσα σε έξι μήνες πήγε με 50». Ειλικρινά –και το ορκίζομαι στην πατρινή μου τιμή−, δεν με πείραξε ο συλλήβδην χαρακτηρισμός, αυτού του είδους τα συμπεράσματα είναι αστεία. Το άσχημο ήταν ότι ένας νεαρός άντρας το πολύ 25 ετών χαρακτήρισε αρνητικά τις 50 που πήγαν με έναν, ενώ τον έναν που πήγε με τόσες το ίδιο διάστημα έγκυρο κριτή του ηθικού τους αναστήματος, μάλλον μάγκα. Το γελοίον του επιχειρήματος προφανές, όπως και η θέση της γυναίκας στην Ελλάδα σήμερα.

Φέτος, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ήταν πραγματικά εξαιρετικό: όμορφες ταινίες για την πολιτική, τους πολέμους, το περιβάλλον, ακόμα και για την πορνεία, και είναι πραγματικά υπέροχο που, μεταξύ άλλων, βραβεύτηκε μια πόρνη «κόντρα στο στίγμα», όπως είπε. Δεν ξέρω αν ήταν το ότι φέτος γιόρταζαν τα 20 χρόνια, δεν ξέρω αν ήταν η συγκυρία της αναβάθμισης των ντοκιμαντέρ με υψηλό και περίτεχνο τρόπο κινηματογράφησης, δεν ξέρω αν ήταν ο κόσμος που γέμιζε ασφυκτικά τις αίθουσες. Ήταν, πάντως, η πρώτη φορά στα χρονικά που ένιωσα ότι το φεστιβάλ δεν είναι κάτι αραχνιασμένο αλλά σύγχρονο, ανοιχτό και σε επαφή με την πόλη. Πολλά «μπράβο» σε όλους (και επιτέλους ξεφύγαμε από τις μονοθεματικές εμμονές!).

Έχει ενδιαφέρον σε πόσο μεγάλο βαθμό έχει επηρεάσει και την Ελλάδα η εποχή της μετα-αλήθειας. Πολλοί οπαδοί του ΠΑΟΚ, έστω και τώρα, συνεχίζουν να θεωρούν ότι είναι photoshop οι φωτογραφίες του Σαββίδη με όπλο (και κατηγορούν τα μέσα πως έκαναν μοντάζ), ενώ άλλοι πιστεύουν ότι η είδηση περί αυτοφώρου ήταν προπαγάνδα και fake news. Η έντονα χρωματισμένη καχυποψία, ακόμα και όταν τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα, χαρακτηρίζει βέβαια και οπαδούς κομμάτων ή άλλων ομάδων. Αρχίζω να φοβάμαι ότι αν κατέβαινε ένας Έλληνας Τραμπ αύριο στις εκλογές, θα κέρδιζε με τεράστια διαφορά.

Τίνα Μανδηλαρά

Άρης Δημοκίδης

Θοδωρής Αντωνόπουλος

Χριστίνα Γαλανοπούλου

Γιάννης Κωνσταντινίδης

Οι συλληφθέντες ναζί συμμορίτες της Combat 18 –τα στοιχεία των οποίων είδαμε και πάθαμε να μάθουμε–, που κατείχαν όπλα, εκρηκτικά, πολιτικές διασυνδέσεις και είχαν πραγματοποιήσει δεκάδες επιθέσεις σε αντιεξουσιαστές, αριστερούς, Ρομά, μετανάστες, μέχρι και σε εβραϊκά μνημεία, παραπέμφθηκαν ως εγκληματική οργάνωση και όχι ως τρομοκρατική. Το ίδιο «μη στάξει» είχαν αντιμετωπίσει οι δικαστικές Αρχές και τους συλληφθέντες χρυσαυγίτες – καμία σχέση με όσα επιφυλάσσουν σε κατηγορούμενους από ευνόητους πολιτικούς χώρους. Φαίνεται, τελικά, ότι η θεωρία των δύο άκρων δεν είναι παρά ένας ευφημισμός της θεσμοποιημένης, πλέον, αρχής των δύο μέτρων και των δύο σταθμών, με τις «εκλεκτικές συγγένειες» να μην κρύβονται ούτε για τα προσχήματα.

Από την επικίνδυνη εξίσωση που έδωσε το θλιβερό, άγριο αποτέλεσμα της υπόθεσης Σαββίδη μας διαφεύγει ένας παράγοντας: ο ρόλος και η ευθύνη των αθλητικών εφημερίδων και των σχολών αθλητικής δημοσιογραφίας, εκεί όπου οι νέοι αθλητικογράφοι μαθαίνουν να βγάζουν προβοκατόρικους, αιμοσταγείς, ανεγκέφαλους τίτλους που θυμίζουν σλόγκαν. «Είσαι χούλιγκαν, αγόρι μου, το ακούς; Πώς περιμένεις να καβλ@ σεις το κοινό σου μ’ αυτό τον τίτλο;». Αυτό θυμάμαι από τα χρόνια που βρέθηκα να διδάσκω σε εργαστήρι (και αθλητικής) δημοσιογραφίας και δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή που έφυγα τρέχοντας. Όταν, λοιπόν, αναζητάμε ευθύνες για το πώς το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια ζέχνει μίσος, διαπλοκή και αίμα (ποιος ξεχνάει την υπόθεση Φιλόπουλου;), ας κοιτάμε και λίγο τις φωλιές μας. Η αθλητική δημοσιογραφία δεν είναι αθώα του αίματος.

Η ανακοίνωση μιας επικείμενης συνάντησης μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Κιμ Γιονγκ Ουν οδήγησε σε εκτιμήσεις ότι θα έχει κυρίως «πελώρια επιτυχία» και πρόκρινε την εντύπωση ότι θα αναδειχθεί σε πολιτικό γεγονός μείζονος σημασίας για την Ιστορία του 21ου αι. Επειδή οι αναφορές αφοσιώθηκαν σε αυτό, δεν δόθηκε σημασία στο ότι μια τέτοια συνάντηση θα είναι αρχι-μείζονος σημασίας και για την κομμωτική, μια και θα φωτογραφηθούν μαζί, να χαιρετιούνται με καχυποψία, τα δύο χειρότερα ανδρικά κουρέματα στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Δυστυχώς, ο Τύπος δεν στάθηκε ούτε στο ότι, αν οι συνομιλίες πάρουν την κάτω βόλτα, εμείς θα πρέπει να ευχόμαστε να καταλήξουν μόνο σε μαλλιοτράβηγμα.

Μαρία Δρουκοπούλου

Από τη μια λες «κρίμα τ’ αγόρι», ο Άλεξ Γκάρλαντ, που μετά το Ex Machina, το ωραιότατο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, η δεύτερη ταινία του αγοράστηκε για international distribution κατευθείαν από το Νetflix. Όμως χαίρεσαι που επιτέλους γυρνάς σπίτι και σε περιμένει φρεσκότατη χολιγουντιανή υπερπαραγωγή με a-list Νάταλι Πόρτμαν σε ταυτόχρονη παγκόσμια πρεμιέρα πλην των ΗΠΑ. Λίγο Tree of Life, λίγο The Fountain, πολύς Γκίγκερ και Alien: Resurrection, θεωρώ ότι πολλά πήγαν λάθος στο Annihilation, γι’ αυτό το πούλησαν για οικιακή κατανάλωση, και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το εκθείασε η διεθνής κριτική. Κρατάω μερικές τέλειες ιδέες και ένα τελευταίο εικονοκλαστικό εικοσάλεπτο που αποζημιώνει αρκετά για ό,τι έχει προηγηθεί.

Σε πάνω από 300 υπολογίζονται οι τρέχουσες θεατρικές παραστάσεις αυτή την περίοδο. Ωστόσο, ο καιρός αρχίζει να ανοίγει και μοιραία η προσέλευση στις αθηναϊκές σκηνές αραιώνει. Στο τέρμα της Αττικής Οδού, στο Μαρκόπουλο (λίγο μετά το αεροδρόμιο), μια θεατρική ομάδα εδώ και πολλά χρόνια στέκεται ως ένα υγιές πολιτιστικό κύτταρο της ευρύτερης περιοχής. Οι «Περίακτοι» φέτος φέρνουν Λόρκα στα Μεσόγεια. Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα παρουσιάζεται σε ένα άκρως ενδιαφέρον ανέβασμα, που σαφώς δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από παλιότερα σε μεγάλα θέατρα. Αναζητήστε και γνωρίστε το τα Σαββατοκύριακα μέχρι το τέλος Μαρτίου. Και η θάλασσα, για βόλτα πριν ή μετά, είναι κοντά. Και η άνοιξη, επίσης!

Αλέξανδρος Διακοσάββας

Βαγγέλης Λιακόγκονας

Νικόλας Σεβαστάκης

Γιάννης Πανταζόπουλος

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έγινε μία από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες στην ανθρώπινη Ιστορία. Σε τρία χρόνια εκατομμύρια νεκροί στο πείραμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Καμπότζης των Κόκκινων Χμερ. Το ντοκιμαντέρ της Neary Adeline Hay Aνγκάρ: Η ματωμένη εποχή (παίχτηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης που ολοκληρώθηκε την Κυριακή) φώτισε αυτή την οδύνη μέσα από τη συνάντηση ενός επιζώντα με τους θύτες. Ξαναδιαβάζοντας τον Τυχερό Τζιμ του Κίνγκσλεϊ Έιμις ένιωσα την απόλαυση της καλής, βρετανικής λογοτεχνίας. Το κωμικό και δραματικό που γίνονται ένα. Μια μεγάλη βόλτα με τη σκυλίτσα στα Κάστρα και από κάτω, στον Θερμαϊκό, στα καράβια στον ήλιο.

«Οι άνθρωποι, όμως, δυστυχώς δεν μπορούν να επινοήσουν τα αραξοβόλια τους, τους εραστές και τους φίλους τους, όπως δεν μπορούν να επινοήσουν και τους γονείς τους. Η ζωή τα δίνει όλα αυτά και η ζωή τα παίρνει, και η μεγάλη δυσκολία είναι να λες “ναι” στη ζωή». Από το έξοχο βιβλίο του James Baldwin Το δωμάτιο του Τζοβάνι, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Στις σελίδες του ανακαλύπτεις τις όμορφες πτυχές της ζωής αλλά και τη χρησιμότητα των δυνατών εμπειριών που διατηρούνται στον χρόνο. Όπως έχει γράψει και ο ίδιος ο συγγραφέας: «Το βιβλίο δεν αφορά τόσο την ομοφυλοφιλία όσο το τι συμβαίνει όταν είσαι τόσο φοβισμένος, που τελικά δεν μπορείς να αγαπήσεις κανέναν».

15.3.18 – lifo