Τεύχος 521

ολα για την αθηνα! free press δωρεαν οδηγοσ τησ πολησ κυκλοφορει καθε πεμπτη

01062017

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ &ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

2017

2 lifo – 1.6.17

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΊΕΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΈΝΕ ΨΈΜΑΤΑ;

POSTS ΓΡAΜΜΑΤΑ E-MAILS

feedback520

α π ό τ ον α ρη δ η μ οκ ιδ η

Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.

*Στείλτε μας Feedback: feedback@lifo.gr

☛ Τα 10 μεγάλα ψέματα του Αλέξη Τσίπρα σταχυολόγησε ο Γιάννης Πανταζόπουλος την περασμένη εβδομάδα και το πρόβλημα, σύμφωνα με τον αναγνώστη Jordy, «δεν είναι ο Τσίπρας, που είπε και συνεχίζει να λέει τα μεγαλειώδη του ψέματα. Το πρόβλημα είναι ο Έλληνας ψηφοφόρος που τα πίστεψε. Το πρόβλημα είναι ότι τα ασπάζεται ο μέσος συμπολίτης μας, που είναι έτοιμος να ανεβάσει στα ουράνια οποιονδήποτε τυχάρπαστο κομπογιαννίτη τού πουλάει διορισμούς και ελπίδα. Η χώρα αυτή ανέκαθεν ήταν πολιτικά ανώριμη». «Αν είχε μείνει στα ψέματα, θα μιλούσαμε απλώς για τον χειρότερο λαϊκιστή, τσαρλατάνο και γελοίο πολιτικό όλων των εποχών. Δυστυχώς, δεν έμεινε στα ψέματα – έκανε εγκλήματα για τα οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις» πρόσθεσε ο skeletor. Τέλος, ο asmilon έγραψε: «Πιο ξεδιάντροπο ψεύτη δεν νομίζω να έχει δει η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή... Όπως επίσης δεν νομίζω σε άλλη χώρα ο πρωθυπουργός της να παραδέχεται πως είχε αυταπάτες –για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα– και να μη φεύγει μόνος του την επόμενη μέρα». ☛ Την υπέροχη, μποέμικη ζωή της αφηγήθηκε στον Χρήστο Παρίδη η ηθοποιός Σοφία Χιλλ, που ήταν η Αθηναία της περασμένης εβδομάδας. Τις (όντως πολύ όμορφες) φωτογραφίες του Πάρι Ταβιτιάν σχολίασε ο Νίκος Νικολαΐδης ΣΦ, ενώ με email μάς ήρθε από τον Βάσο Γκ. και το εξής σημείωμα: «Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που δίνετε βήμα σε ανθρώπους που αξίζουν πραγματικά και μας αφηγούνται τις ζωές τους. Ειδικά το κομμάτι της κυρίας Χιλλ το βίωσα λες και κάποιος άνοιξε ένα παράθυρο και φύσηξε δροσερό αεράκι, διαλύοντας την μπόχα. Σας ευχαριστούμε θερμά». ☛ «Μας έφαγε η ηθική υπεροψία» λεγόταν το ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Πολιτάκη και ο αναγνώστης Ποκοπίκος σχολίασε: «Μπορώ να κορνιζάρω το άρθρο; Ίσως από τα πιο δυτικότροπα άρθρα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, σε ελευθερία έκφρασης και προσέγγισης του πολύπλοκου κοινωνικο-πολιτικού μοντέλου», ενώ ο ...εγώ έρχομαι και είμαι απ’ το φεγγάρι... πρόσθεσε: «Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σας και θεωρώ ολόσωστη και πολύ to the point την τελευταία παράγραφο. Σκοπίμως, πιστεύω, δημιουργείται αυτή η σύγχυση, από ανθρώπους και media που θέλουν να χειραγωγήσουν τον λαό, ότι πρόκειται για ναζί εξωπραγματικούς. Ελληνάρες εί-

ναι, ακριβώς όπως το λέτε, και δυστυχώς είναι και άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ο φασισμός βρίσκεται πια στην καθημερινότητά μας και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Συλλήβδην απορρίψεις, συλλήβδην αποδοχές, συγκεκριμένες συμπεριφορές χωρίς να βάλουμε πρώτα το μυαλό μας να σκεφτεί, χωρίς να έχουμε κριτική σκέψη, μπορούν πανεύκολα να μας μετατρέψουν σε αυτό που κατακρίνουμε». ☛ «Θεωρούσα πάντα, διατηρώντας το πολύτιμο δικαίωμα της ψήφου του “θεατή”, ότι η σπουδαία Τέχνη, ακόμα κι αν χρησιμοποιεί τα πιο απρόβλεπτα υλικά ή τα πιο σύγχρονα μέσα, έχει την ικανότητα να μεταδίδει το μήνυμά της. Άμεσα. Χωρίς να χρειάζεται κάποιος να καταφύγει κάθιδρος, αμήχανος και ηττημένος στην καλλιτεχνική επεξήγηση ή στο τεχνοκριτικό σημείωμα. Χωρίς να απαιτείται χρόνια θητεία και μελέτη. Αλλά και χωρίς το ίδιο το έργο Τέχνης να έχει κάνει συνειδητά “εκπτώσεις” για να γίνει κατανοητό». Aυτά, μεταξύ άλλων, έγραψε η Ναταλί Χατζηαντωνίου στο άρθρο της « Ένα μνημείο, αλλά τι μνημείο…» και τα παρέθεσε επί λέξει ο Bcool γράφοντας: «Ειλικρινά, δεν ήλπιζα ότι θα βρω ποτέ άποψη για την τέχνη με την οποία να ταυτίζομαι τόσο όσο με τη δική σας. Πρέπει βέβαια και ο θεατής να σταθεί, όσο αυτό είναι εφικτό, ανοιχτός (μη προκατειλημμένος) απέναντι στα ερεθίσματα των αισθήσεών του». ☛ «Κατερίνα Ακριβοπούλου: Μαθήματα προπαγάνδας στην ΕΡΤ» λεγόταν το άρθρο της Χριστίνας Γαλανοπούλου στο LIFO.gr σχετικά με τη νυν παρουσιάστρια της εκπομπής «Αίθουσα Σύνταξης» της κρατικής τηλεόρασης. «Δεν είναι έντονη η απογοήτευση που νιώθει κανείς όταν ξεπέφτει ένας άνθρωπος που νόμιζε ότι ήταν σοβαρός;» αναρωτήθηκε στα σχόλια το σαλιγκάρι. «Η πτώση είναι ραγδαία, γίνεται γρήγορα και είναι απότομη. Στην ελληνική περίπτωση, οι “σοβαροί" δεν συνειδητοποιούν την πτώση τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο στο οποίο είναι ταγμένοι. Κι έτσι γίνονται γελοίοι στα μάτια των άλλων. Οι ίδιοι όμως δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν. Κι αυτό είναι άλλη μία έκπτωσή τους». «Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου» έγραψε η ΑΜΣ. « Ήταν από τις αγαπημένες μου δημοσιογράφους. Η πορεία της φαίνεται και από τη σειρά Σελ. 46 των σταθμών που άλλαξε: ΣΚΑΪ, Alpha, ΕΡΤ. Να υποθέσω σειρά έχει το Κόντρα;».

free press Eβδομαδιαίος οδηγός της Αθήνας. Κυκλοφορεί κάθε Πέμπτη.

1.6.17 – lifo

3

Index 521

www.lifo.gr ΔΥΟ ΔΕΚΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. ΒOΥΛΗΣ 22 105 63 ΑΘΗΝΑ T 210 3254 290 F 210 3249 785 info@lifo.gr

εκδότης Στάθης Τσαγκαρουσιάνος γενικοσ διευθυντής Μιχάλης Μιχαήλ διευθυντής εκδοσησ M. Hulot εμπορική διεύθυνση Δήμητρα Πασομένου υπεύθυνος ψηφιακής ανάπτυξης Νίκος Ζαφείρης art director Χρήστος Τζοβάρας συμβουλοσ σχεδιασμου Γιάννης Καρλόπουλος –––––– αρχισυντακτeσ lifo.gr Άρης Δημοκίδης Θανάσης Χαραμής προγραμματισμός lifo.gr Αγγελική Βαξάλη Σπύρος Γκατζούνας Άγγελος Παπαστεργίου –––––– συντακτική ομάδα Columnists: Νικόλας Σεβαστάκης Θοδωρής Αντωνόπουλος Ναταλί Χατζηαντωνίου Δημήτρης Πολιτάκης Δημήτρης Κυριαζής Βιβλίο: Τίνα Μανδηλαρά Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης Κινηματογράφος: Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος Τάσος Μελεμενίδης Θέατρο: Λουίζα Αρκουμανέα Γεύση: Νίκη Μηταρέα StarFax: Μαριβίκυ Καλλέργη Σύνταξη: Αλέξανδρος Διακοσάββας Μερόπη Κοκκίνη Βασίλης Καψάσκης Νινέττα Γιακιντζή Φιλιώ Ράγκου Χριστίνα Γαλανοπούλου Πάνος Μιχαήλ Φιλίππα Δημητριάδη Γιάννης Πανταζόπουλος Χρήστος Παρίδης Μαρία Παππά Λένα Φουτσιτζή Θεόφιλος Δουμάνης φωτογράφοι Σπύρος Στάβερης Πάρις Ταβιτιάν Freddie F. assistant art director Rinétta Κοσκινίδου διόρθωση κειμένων Μαρία Δρουκοπούλου γραμματεία σύνταξης Βιβίκα Ανδριανάτου ––––––

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2017 σελiδεσ

13—38

senior direct market manager Κώστας Μαντάς ρroject μanagerdirect market Αριέττα Μελισσινού

εξωφύλλο

Τα εικαστικά του Φεστιβάλ είναι της Ιφιγένειας Βασιλείου

direct market managers Γιώργος Λυκουργιώτης Ισιδώρα Γενούζου υποδοχή διαφήμισης Ξένια Στασινοπούλου συντονισμοσ διαφήμισης Μάγδα Τζακώστα οικονομική διεύθυνση Δημήτρης Τασιόπουλος λογιστήριο Βασίλης Κοτρωνάκης Άλκηστις Γκούμα εξωτερικες εργασιες Άκης Ιωάννου κωδικος εντυπου 7639

4 lifo – 1.6.17

1.6.17 – lifo

5

6 lifo – 1.6.17

επιμελεια: the lifo team

TheBuzz

aπο τον γιαννη πανταζοπουλο

TalkoftheTown 1–7 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017

ΕΠΤΆ ΚΗΔΕΊΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΆΠΗΚΑΝ ΣΕ ΛΑΪΚΌ ΠΡΟΣΚΎΝΗΜΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ ΤΡΙΆΝΤΑ ΧΡΌΝΙΑ Σε ηλικία 99 ετών έφυγε από τη ζωή ο επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Προς τιμήν του κηρύχθηκε τετραήμερο δημόσιο πένθος και θα αναρτηθούν μεσίστιες οι σημαίες των δημοσίων καταστημάτων της χώρας, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και των καταστημάτων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και των τραπεζών. Επιπρόσθετα, η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα και του αποδόθηκαν οι αντίστοιχες τιμές ως εν ενεργεία πρωθυπουργού. Με τον θάνατό του έκλεισε ο κύκλος των σημαντικών πολιτικών ηγετών του 20ού αιώνα. Εξ αφορμής του γεγονότος αυτού θυμόμαστε τις επτά πιο ιστορικές κηδείες των τελευταίων τριάντα ετών.

ΣΤΡΆΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΊΟΥ (1990) Ήταν Μάιος του 1990 όταν ο μεγάλος βάρδος του λαϊκού τραγουδιού Στράτος Διονυσίου έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 55 ετών. Ο θάνατός του δημιούργησε μεγάλη αίσθηση, αφού λίγες ώρες πριν βρισκόταν στο νυχτερινό κέντρο «Στράτος» της οδού Φιλελλήνων και τραγουδούσε κανονικά. Το ίδιο βράδυ επέστρεψε στη σουίτα 707 του

ξενοδοχείου «Χανδρής» (νυν Μετροπόλιταν), από το μπαλκόνι της οποίας παρακολουθούσε τις ιπποδρομίες που τόσο πολύ αγαπούσε. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο, στους χώρους του οποίου είχαν καταφθάσει από νωρίς χιλιάδες θαυμαστές του για να τον αποχαιρετήσουν. Το πλήθος που είχε μαζευτεί από νωρίς τραγουδούσε «Η ζωή εδώ τελειώνει», δρόμοι είχαν κλείσει, υπήρξαν συνωστισμοί και λιποθυμίες, αλλά και ζημιές σε τάφους, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που διεκόπη η εξόδιος ακολουθία εξαιτίας της μεγάλης προσέλευσης του κόσμου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία επεισοδίων.

ΜΕΛΊΝΑ ΜΕΡΚΟΎΡΗ (1994) Τον Μάρτιο του 1994 η Μελίνα Μερκούρη νικήθηκε από τον καρκίνο στο νοσοκομείο Memorial της Νέας Υόρκης. Η σορός της τέθηκε σε διήμερο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, κηρύχθηκε τριήμερο εθνικό πένθος και έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κηδεύτηκε με τιμές αρχηγού κράτους. Στην Ακρόπολη η σημαία κυμάτιζε μεσίστια, ενώ μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών χιλιάδες άνθρωποι συνόδευσαν το φέρετρο μέχρι το Α’

Νεκροταφείο. Κατά μήκος της διαδρομής, από ιστορικά-αρχαιολογικά σημεία ακούγονταν από τα ηχεία τραγούδια της, όπως τα «Παιδιά του Πειραιά». Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι την ώρα της κηδείας τα θέατρα και τα μαγαζιά στο Μπρόντγουεϊ παρέμειναν κλειστά σε ένδειξη πένθους.

ΑΝΔΡΈΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ (1996) Στις 23 Ιουνίου του 1996 άφησε την τελευταία του πνοή ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες πολιτικούς του περασμένου αιώνα. Τρεις μέρες αργότερα κηδεύτηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών με τιμές εν ενεργεία αρχηγού κράτους. Οι κεντρικοί δρόμοι είχαν κλείσει από νωρίς, στρατιωτικά αγήματα ήταν παραταγμένα έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ χιλιάδες πολίτες από νωρίς το μεσημέρι εκείνης της ημέρας βρίσκονταν σε κάθε γωνιά της πομπής προκειμένου να αποχαιρετήσουν τον ηγέτης της «Αλλαγής». Δώδεκα επικήδειοι λόγοι εκφωνήθηκαν, ενώ πλήθος διεθνών πολιτικών προσωπικοτήτων παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία, όπως ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Ρόμπερτ Ρούμπιν, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Κλάους Χενς, ο Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Βιμ Κοκ. Ιστορική έχει μείνει η ομιλία του γιου του, Γιώργου Παπανδρέου, με τη φράση «πατέρα, άκουσες τα νέα;» να ορίζει το τέλος μιας εποχής.

ΑΛΊΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΆΚΗ (1996) Έναν μήνα μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου πεθαίνει στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών από καρκίνο στο συκώτι η μεγάλη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου Αλίκη Βουγιουκλάκη. Για δύο ολόκληρες μέρες πραγματοποιήθηκε λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, ενώ η ταφή της έγινε δημοσία δαπάνη. Χιλιάδες Αθηναίοι φώναζαν το όνομα «Αλίκη», ενώ από εκείνη την κηδεία κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει το πλάνο της ελληνικής τηλεόρασης λίγο πριν από την ταφή με το τελευταίο φιλί του ηθοποιού Κώστα Σπυρόπουλου στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.

ΣΤΈΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΊΔΗΣ (2001) «Η Ελλάδα έχασε τη λαϊκή φωνή της» έγραφαν τα πρωτοσέλιδα τον Σεπτέμβριο του 2001,

αποχαιρετώντας τον θρύλο του ελληνικού τραγουδιού. Χιλιάδες θαυμαστές του Στέλιου Καζαντζίδη είχαν σχηματίσει από νωρίς ουρές έξω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Ελευσίνα, ενώ η σορός του παρέμεινε για σχεδόν 24 ώρες σε λαϊκό προσκύνημα στη Μητρόπολη της Ελευσίνας. Στη μεγάλη πομπή προς το Νεκροταφείο Ελευσίνας χιλιάδες πολίτες σιγοτραγουδούσαν τις μεγάλες επιτυχίες του «Στελάρα» που άφησαν εποχή, ενώ από την πολυκοσμία σημειώθηκαν μικροεπεισόδια. Μετά το τέλος της κηδείας υπήρξε πολύς κόσμος που επέλεξε να παραμείνει στον τάφο του, αφήνοντας προσωπικά αντικείμενα.

ΑΡΧΙΕΠΊΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΌΔΟΥΛΟΣ (2008) Πλήθη συγκινημένων πιστών αποχαιρετούσαν τον Ιανουάριο του 2008 τον μακαριστό Χριστόδουλο. Εκπρόσωποι της πολιτείας, ιερείς όλων των δογμάτων και εκατοντάδες πολίτες είχαν περικυκλώσει πολλές ώρες πριν από τη νεκρώσιμη ακολουθία τη Μητρόπολη Αθηνών. Η ταφή πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού, κληρικοί κουβαλούσαν στους ώμους τους το φέρετρο, η Φιλαρμονική του Δήμου παιάνιζε πένθιμα,

στρατιωτικά αγήματα απέδιδαν τις ανάλογες τιμές και 21 κανονιές ρίχτηκαν από τον Λυκαβηττό ως ένδειξη τιμής. Το γεγονός που σημάδεψε την κηδεία εκείνη ήταν το λάθος στον ενταφιασμό του, ο οποίος έγινε ανάποδα σε σύγκριση με αυτόν του Σεραφείμ.

ΠΑΝΤΕΛΉΣ ΠΑΝΤΕΛΊΔΗΣ (2016) Σε λαϊκό προσκύνημα είχε τεθεί και η σορός του νεαρού τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη, στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα της Νέας Ιωνίας. Πλήθος κόσμου περίμενε από το πρωί κρατώντας λευκά τριαντάφυλλα και φωτογραφίες του, ενώ το αδιαχώρητο επικρατούσε στους γύρω δρόμους της περιοχής. Στη νεκρική πομπή που ακολούθησε προς το Κοιμητήριο της Μεταμόρφωσης όλοι οι παρακείμενοι δρόμοι είχαν κλείσει από το μεγάλο πλήθος, ενώ αρκετός κόσμος τραγουδούσε μερικές από τις γνωστές επιτυχίες του καλλιτέχνη. Εξαιτίας των χιλιάδων θαυμαστών του είχε επιστρατευτεί η δημοτική αστυνομία αλλά και το ΕΚΑΒ για τα λιποθυμικά επεισόδια που είχαν σημειωθεί.

1.6.17 – lifo

7

ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ Εικονογράφηση: David Shrigley

Talk of the Town

ΧΡΟΝΗΣ ΛΑΛΑΣ

ΑΣΎΔΟΤΑ ΛΌΓΙΑ, ΦΤΗΝΈΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΊΕΣ

Μιλήσαμε με τον ιδρυτή του Nudge Unit Greece για την εναλλακτική προσέγγιση που προσφέρουν τα nudges, τα οποία έχουν ως στόχο τη βελτίωση του τρόπου λήψης αποφάσεων στην καθημερινότητά μας. α π ό τ ο ν δ η μ ή τ ρ η κ υρ ι α ζ ή

α π ό τ ο ν ν ι κ όλ α σεβαστάκ η

ΔεύτερεςΣκέψεις

Οι λέξεις δεν είναι τίποτα, είναι άσφαιρα πυρά μέσα στο χάος.

8 lifo – 1.6.17

Οι λέξεις είναι βόλια που μπορεί και να σκοτώσουν. Τι είναι, τελικά, αυτά που γράφουμε στο Facebook; Ιδιωτικές ή ημι-ιδιωτικές κουβέντες «μεταξύ μας»; Ή δημόσιες δηλώσεις που έχουν την ίδια υπόσταση με ένα άρθρο γνώμης; Ο θόρυβος που ξεσήκωσε η ανάρτηση του Φιλιππάκη τράβηξε προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά, φυσικά, δεν έλυσε τη βαθύτερη απορία: ποια είναι η σημασία όλων αυτών που εκτοξεύονται σε αναρτήσεις, οι οποίες έχουν γίνει το υγρό πυρ της κάθε μέρας μας; Ειπώθηκαν ήδη τα πάντα για τη συγκεκριμένη ανάρτηση και την αντήχησή της. Για μένα είναι αυτονόητο πως όσα γράφουμε στα social media ανήκουν σε έναν δημόσιο χώρο που υπερβαίνει τον στενό κύκλο των πιο κοντινών, των ομοϊδεατών, των γνωστών μας. Ακόμα και αν δεν έχουμε ανοιχτό προφίλ, ακόμα και αν γράφουμε όπως μας έρχεται η στιγμή, έχουμε ευθύνη για ό,τι διακινούμε. Έχουμε ευθύνη και για το τι μας θυμώνει και για το πώς χειριζόμαστε πρόσωπα και καταστάσεις. Με άλλα λόγια, κάθε βήμα έξω από την απόρρητη και ιδιωτική ανταλλαγή είναι δημόσιος λόγος. Ενώ δεν είναι όλα πολιτικά, είναι αδύνατον να δει κανείς τα γραμμένα σε δημόσια θέα ως off the record εκμυστηρεύσεις στο γωνιακό τραπέζι κάποιου καφενείου. Δεν μιλάμε ψιθυριστά γράφοντας, ακόμα και όταν αποφεύγουμε το κραυγαλέο, πόσο μάλλον αν το κάνουμε σημαία μας. Κάτι άλλο πρέπει να μας απασχολεί, όμως, σε περιπτώσεις όπως αυτή του Φιλιππάκη. Ο απίστευτος νηπιοπαιδισμός της πρόκλησης και της ωμότητας. Η έκφραση ως απελευθέρωση των πιο μύχιων παρορμήσεων. Και συγχρόνως η εκμετάλλευση ενός τέτοιου στυλ ρητορικής εκτράχυνσης με τη διαρκή μόχλευσή του προς ίδιον όφελος. Με μια μάσκα της αυθορμησίας που βέβαια με την πρώτη δυσκολία μετατρέπεται σε παράπονο για «παρεξήγηση» και «παρερμηνεία των λόγων μας». Καμιά παρεξήγηση. Αν γράφεις με εντερικό μίσος, αποκλείεται να εννοούσες κάτι πιο απόκρυφο και μεταφορικό. Αν είσαι ριγμένος στην επιθυμία σου για βόμβες και μπουνιές, δεν μπορεί απλώς να ασκούσες έντονη ιδεολογική κριτική. Αν οι λέξεις σου ψάχνουν να κινητοποιήσουν τα πιο ταπεινά ένστικτα του κοινού σου, δεν μπορεί να διεκδικούν, εκ των υστέρων, την ωραία ιδέα της ελευθερίας. Γιατί ελευθερία δεν σημαίνει απουσία κανόνων, ούτε απόλυτη απελευθέρωση της θανατολαγνείας μας, έστω με το πρόσχημα της ριζοσπαστικής επίθεσης στο σύστημα. Θα αναρωτηθεί κανείς μήπως με αυτό που λέω εδώ υποστηρίζω κάποιο είδος αυτολογοκρισίας. Μήπως

επιμένοντας στην ιδέα πως δεν μπορούμε να γράφουμε ό,τι θέλουμε δίχως αίσθηση της ευθύνης παίρνω υπερβολικά στα σοβαρά την ελαφρότητα των social media. Δεν μιλώ όμως για αυτολογοκρισία αλλά για αυτοσυγκράτηση. Δύσκολη, αφόρητη, απαραίτητη απώθηση της ασυδοσίας που με κατοικεί και κάθε στιγμή θέλει να βγει στην επιφάνεια. Πιστεύω, με άλλα λόγια, ότι όταν μιλάμε για τους άλλους, για τη ζωή, την πολιτεία τους ή τα πεπραγμένα τους, μιλάμε σοβαρά. Ακόμα και ασκώντας το σπορ της λοιδορίας, της βεβήλωσης και του λιβέλου. Ακόμα και όταν βλέπουμε τη γελοιότητα και το γλεντάμε με κακίες. Δεν μπορούμε να κάνουμε εκ των υστέρων πως δεν γνωρίζαμε τι είπαμε. Αυτός ο εξτρεμιστικός παλιμπαιδισμός που κυμαίνεται από τη βλακώδη ατάκα και μπορεί να πάρει μέχρι και τη μορφή σχοινοτενούς άποψης, αυτό το κάλεσμα στη μία ή άλλη πράξη δολοφονικής δικαιοσύνης, είναι πια ιός. Ούτε ελευθεροστομία, ούτε αθυρόστομο χιούμορ, ούτε σημειολογικός ανταρτοπόλεμος που λέγαμε στα νιάτα μας, όταν διαβάζαμε εντυπωσιασμένοι τον Έκο και τον Μπαρτ. Απλώς ένας ιός αναίδειας με ολοκληρωτικές τάσεις. Να αντιστέκεσαι σε αυτή την ορμή έχει κάτι ψυχοφθόρο. Γιατί προσπαθείς να βάζεις ένα αόρατο δίχτυ ανάμεσα σε αυτό που γουστάρεις να πεις και σε αυτό που τελικά λες. Δεν είναι «αστική υποκρισία» αυτό. Είναι η τήρηση ενός άγραφου κώδικα κυκλοφορίας στον δημόσιο χώρο. Το να προσπαθείς δηλαδή να διασχίσεις αυτή την εποχή με τις λιγότερες δυνατές μικρότητες και επιμένοντας στη διάκριση δημόσιου και ιδιωτικού, γραφής και απλής εκτόνωσης. Ο πειρασμός να μετατρέψουμε κάθε σχόλιο σε λυγμό και «Κατηγορώ», σε θανατική καταδίκη ή λυρικό ξέσπασμα, είναι καθημερινός και προσφέρεται σε πλείστες εκδοχές. Και ο αντίπαλος αυτού του πειρασμού δεν είναι η μειλίχια συγκατάβαση, ούτε μια ουτοπική μεγαθυμία που συγχωρεί και κατανοεί τα πάντα. Μακάρι να είχαμε τη δύναμη της υπέρβασης όταν λουζόμαστε τα απόνερα της πραγματικότητας. Μπορούμε, όμως, να ελπίζουμε στο γεγονός πως κάποια στιγμή θα απορρίψουμε τη βαρβαρότητα ως σκοτεινό βάθρο της καθ’ ημάς πολιτικής. Ως κοινωνία που θα αφήσει, εν τέλει, πίσω της το «καλά του κάνανε» και όλα τα άλλα εξαρτήματα του τρομοκρατικού της ειδώλου. Παραφράζοντας τη ρήση του Μαντεβίλ, ίσως καταλάβουμε πως τα ιδιωτικά μίση δεν μπορούν ποτέ να γίνουν δημόσιες αρετές. Γιατί όπου και αν βρισκόμαστε και απευθυνόμαστε στους άλλους, μεταφέρουμε μαζί την ευθύνη των λόγων και το ανεξάλειπτο βάρος των προτροπών μας. Χωρίς άλλες φτηνές δικαιολογίες.

Τι είναι το nudge; Μια μικρή αλλαγή στον τρόπο παρουσίασης των επιλογών, η οποία έχει μεγάλο αντίκτυπο στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Άρα είναι ένας έμμεσος τρόπος να επηρεάσεις υποσυνείδητα τους ανθρώπους, ώστε να μεταβάλουν θετικά τη συμπεριφορά τους και να συμμορφωθούν σε κανόνες. Με αυτό τον τρόπο βελτιώνεται η ατομική και κατ’ επέκταση η κοινωνική ευημερία. Τα nudges εφαρμόζονται και μελετώνται από τον κλάδο των Συμπεριφορικών Οικονομικών, στον οπoίο εξειδικεύεται η ομάδα του Nudge Unit Greece. Τα Συμπεριφορικά Οικονομικά διερευνούν την επιρροή που ασκούν τα συναισθήματα και οι προκαταλήψεις στις επιλογές που κάνουμε καθημερινά. Θα μπορούσαμε να πούμε πως τα nudges οδηγούν στη βελτίωση της ικανότητας των ανθρώπων στη λήψη αποφάσεων μέσω της χρήσης της συμπεριφορικής επιστήμης, που συνδυάζει τα Οικονομικά και την Ψυχολογία. Σε ποιους τομείς βρίσκει εφαρμογή συνήθως στο εξωτερικό; Είναι τομείς που έχουν να κάνουν με τη δημόσια πολιτική, σε συνεργασία με κυβερνητικούς οργανισμούς. Τα τελευταία χρόνια ο καινοφανής κλάδος των Συμπεριφορικών Οικονομικών ολοένα και διαδίδεται και οι εφαρμογές του αυξάνονται. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη συμβολή των Nudge Units, δηλαδή στις ομάδες-οργανισμούς που ασχολούνται με την εφαρμογή των θεωρητικών ή πρακτικών θέσεων του κλάδου, σε συνεργασία με επιχειρήσεις, οργανισμούς ή ακόμα και κυβερνήσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους. Αποτελεσματικά nudges έχουν εφαρμοστεί για τη μείωση της φοροδιαφυγής, στην οικονομική χρήση πόρων ενέργειας στα νοικοκυριά και σε πληθώρα κοινωνικών προβλημάτων. Τι επιδιώκετε να κάνετε στην Ελλάδα; Το NUG το ξεκινήσαμε με αρχικό στόχο να γνωστοποιήσουμε στην ελληνική κοινωνία αυτή την εναλλακτική προσέγγιση. Αυτό ξεκίνησε μέσω της δημιουργίας και συγγραφής άρθρων και case studies που εξηγούν έννοιες και ευρήματα των Συμπεριφορικών Οικονομικών και πώς αυτά εφαρμόζονται στον πραγματικό κόσμο, ιδίως με τη χρήση των nudges. Κάτι πολύ σημαντικό που άρχισε να δημιουργείται λίγο μετά τη σύσταση της ομάδας του NUG είναι ένα δίκτυο ανθρώπων, εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτοί, ως πραγματογνώμονες (ακαδημαϊκοί και επαγγελματίες) στον κλάδο, θέλουν να συμμετάσχουν σε έρευνες και παρεμβάσεις (nudges) με στόχο την επίλυση πληθώρας κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων στην Ελλάδα. Μέσω αυτών των κινήσεων θέλουμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και των οργανισμών για να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε γνώσεις και ευρήματα από την Ψυχολογία και να δώσουμε αποτελεσματικές λύσεις. nudgeunitgreece.com/en

Ο ΚΏΣΤΑΣ, Ο ΜΉΤΣΟΣ, Ο ΤΆΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΌ ΣΥΝΑΠΆΝΤΗΜΑ

απ ό το ν δη μ ή τ ρη π ολ ι τάκ η

ShortCut

«Ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας»; Όχι στην Ελλάδα, χρυσό μου. Πολλές πρωτιές, θετικές και αρνητικές, του αποδόθηκαν για την πολιτεία του και άλλες τόσες εσχατολογίες (ο τελευταίος των…) υπό τη μορφή πάσης φύσεως και προδιάθεσης επικήδειων αναφορών, προκαλώντας τις αναμενόμενες εχθροπραξίες στα ηλεκτρονικά μέσα. Το βέβαιο είναι ότι θα πρέπει να ήταν ο πρώτος ή ένας από τους ελάχιστους 99χρονους που η αναγγελία θανάτου τους προκάλεσε αρχικά τόση έκπληξη, τύπου «Έλα ρε, σοβαρά; Συνέβη κι αυτό τελικά;». Ίσως να μην μπορούσε να προβλέψει κανείς πότε (και εάν;) θα πέθαινε ο Μητσοτάκης –η ακμαία μακροβιότητά του ανήκε στην περιοχή του μύθου, όπως και η «παροιμιώδης», υποτίθεται, γκαντεμιά του–, μπορούσε να προβλέψει όμως άνετα το μαλλιοτράβηγμα που θα επακολουθούσε κατά την αποτίμηση του τεθνεώτος, ο οποίος, εξ ορισμού σχεδόν, ήταν όχι μόνο ο πιο αμφιλεγόμενος ίσως από τους μεγάλους πολιτικούς της μεταπολεμικής γενιάς αλλά και ο πιο «εμβληματικός» στους συμβολισμούς, αρνητικούς κυρίως, που του επιφύλαξε να εκπροσωπεί μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης. Δικαίως ή αδίκως, του αποδόθηκε σε μια πολύ κρίσιμη πολιτική στιγμή ο κεντρικός ρόλος του καρτούν Κακού της ιστορίας –και κάποια στοιχεία στο παράστημα και στην κινησιολογία από Μπόρις Καρλόφ και Μπέλα Λουγκόζι βοήθησαν ακολούθως στην ενίσχυση και στη διαιώνιση της εικόνας αυτής– και από τότε δεν κατάφερε ποτέ να τον αποποιηθεί πειστικά στην αντίληψη του κοινού. Περί της αξιολόγησης του πολιτικού βίου του υπάρχουν άλλοι, πιο αρμόδιοι συμπολίτες μας (δυο-τρία εκατομμύρια τουλάχιστον) να μιλήσουν. Μπορώ όμως να τονίσω πόσο υπερβολικά, τεμπέλικα, καθόλου πολιτικά και κυρίως βάναυσα κακόγουστα μου φαίνονταν πάντα όλα αυτά τα κακότροπα στερεότυπα που τον συνόδευαν, ίσως και επειδή μεγάλωσα σε φιλικά προσκείμενο οικογενειακό περιβάλλον. Κατά το ήμισυ τουλάχιστον: ο πατέρας ήταν Κρητικός, «βενιζελικός», κεντρώος και μητσοτακικός, ενώ η μαμά, ως πιο οπαδική δεξιά, απλώς ανεχόταν –και ανέχεται– το «ξένο σώμα» της οικογένειας Μητσοτάκη – πρόσφατα μάλιστα έσφιξε τα δόντια και πήγε να ψηφίσει τον Κυριάκο «για το καλό της παράταξης». Τον ρόλο του κακού της Ιστορίας τον έπαιζε ο Αντρέας σπίτι μας και εδώ που τα λέμε, αν το δούμε με κινηματογραφικούς όρους, εκείνος το είχε πιο πολύ. Μπορεί να διαφωνούσα για τα πάντα σχεδόν με τους γονείς, αλλά μπορούσα άνετα να συμμεριστώ τη δυσανεξία προς τη χωρίς προσχήματα δημαγωγία του Αντρέα πολύ περισσότερο από τα κραυγαλέα αντι-μητσοτακικά πρωτοσέλιδα του «Ποντικιού» («Αρχηγός ή κώλος;») και κατόπιν της «Αυριανής», με εκείνη τη φωτογραφία από την Κατοχή. Εν ολίγοις, ήταν πολύ πιο πιθανό να ακούσω το παιδικό και χαζοχαρούμενο αστειάκι «Ο Κώστας, ο Μήτσος και ο Τάκης» παρά το «Μητσοτάκη, κάθαρμα» που ενδεχομένως άκουγαν, σαν αντήχηση από τα Ιουλιανά, άλλα παιδάκια στο σπίτι τους. Η αλήθεια είναι ότι έμοιαζε ώρες-ώρες να το ζητάει κι ο οργανισμός του το σιχτίρισμα και να υπονομεύει αυτοκαταστροφικά ο ίδιος τις προοπτικές να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα. Συχνά, χωρίς καμία πίεση. Όπως τότε που είχε ξεφουρνίσει το περίφημο «unfair» σχετικά με το δημοψήφισμα για το πολίτευμα (ατάκα που πετάς μόνο αργά το βράδυ σε πάρτι βασιλοφρόνων, επειδή θες να είσαι κοινωνικός) και μετά τον έδειχνε ο φακός να καπνίζει μέσα σε νέφος μαύρου νταλκά και βαθιάς περίσκεψης. Δεν το έβαλε όμως κάτω, ακόμα και μετά την πτώση της κυβέρνησής του, όταν αναγκάστηκε να εισέλθει στην τρίτη πράξη της πολιτικής του ζωής ως Επίτιμου, ως πατριάρχη-μάνατζερ πολιτικής δυναστείας που διαπερνά ήδη δύο-τρεις γενιές και πάει για τέταρτη, και ως «φωνής της λογικής» στο τρελό θηριοτροφείο του πολιτικού βίου εν Ελλάδι. Κάποια χολή τού αναλογεί σαφώς – προσωπικά, θα επέλεγα να του τη φυλάξω ακριβώς για τη διαιώνιση μιας οικογενειοκρατίας που μοιάζει καταπιεστική και κάπως δεν συνάδει με το αξιοκρατικό προφίλ ενός πούρου φιλελεύθερου, ασχέτως του αν ο Κυριάκος είναι πολύ πιο συμπαθής από τη συντριπτική πλειονότητα των στελεχών του κόμματός του. Με τη θλιβερή αφορμή θυμηθήκαμε ότι υπάρχει και ο Χρήστος Σαρτζετάκης –αυτή η περιπτωσάρα που από «αδέκαστος ανακριτής» στην υπόθεση της δολοφονίας του Λαμπράκη έγινε «Αγκαλίτσας» στα πρόσχαρα ’80s–, ο οποίος στο συλλυπητήριο μήνυμά του χαρακτήρισε τον εκλιπόντα «πρόσωπο στο οποίο οι Μοίρες είχαν επιδαψιλεύσει πολυπληθή τα προσόντα», σημειώνοντας ακολούθως «το μειλίχιο και την πραότητα του χαρακτήρος, τη δεκτικότητα του διαλόγου, την ευπείθειά του και ενδεχομένως συγκατάβασή του εις τον αντίλογο, οσάκις αντελαμβάνετο την ορθότητά του». Είναι βέβαιο ότι όντως υπήρξε –και υπάρχει ακόμα, όπως φαίνεται– ο Σαρτζετάκης είτε ως Ζαν Λουί Τρεντινιάν είτε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή μήπως χτυπήσαμε μια μέρα όλοι μαζί στο κεφάλι και μας παρουσιάστηκε ως επιφοίτηση ή ως θεία δίκη για τις αμαρτίες μας;

Dewar’ Dewar’ss Scotch Egg Club REET T S S N E @ ATHD TIVAL S E F FOO

Σ

υμμετέχοντας στο 2o Athens Street Food Festival που πραγματοποιήθηκε στον ιστορικό χώρο του Παλιού Αμαξοστασίου του ΟΣΥ, το πιο βραβευμένο blended σκωτσέζικο ουίσκι κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις και να δώσει το δικό του στίγμα στο μοναδικό αυτό event της χρονιάς. Το Scotch Egg Club είναι η εναλλακτική πρόταση που συνδυάζει τα καλύτερα Dewar’s Cocktails με τη γαστρονομία και την τάση του street food και πραγματοποιήθηκε με το ταλέντο του διάσημου σεφ Βασίλη Καλλίδη, καθώς σε ένα ειδικά διαμορφωμένο Food Truck σερβίρονταν Dewar’s Cocktails συνοδευμένα από Scotch Εggs σε δικές του συνταγές! Η πρόσκληση ήταν ανοιχτή, με δύο μασκότ να προτρέπουν τον κόσμο να το επισκεφτεί για να... «πιει το κοκτέιλ του και να φάει το αυγό του» σε έναν φιλόξενο χώρο που συνδύαζε το ποτό, το food pairing, τη μουσική και τα μοναδικά δώρα, από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ. Αναμνηστικές φωτογραφίες Ρolaroid απαθανάτιζαν τα απίθανα ενσταντανέ των επισκεπτών που απολάμβαναν τη μουσική με την παρέα τους, δοκιμάζοντας τους 4 διαφορετικούς γευστικούς συνδυασμούς που περιλάμβανε η γκουρμέ πρόσκληση. Η πρωτοτυπία και η ιδιαιτερότητα της νέας αυτής πλατφόρμας τράβηξαν από την αρχή την προσοχή του κοινού που ερχόταν να ανακαλύψει τι σχέση μπορεί να έχει ένα σκωτσέζικο ουίσκι με το food trend των scotch eggs. Απ’ όλες τις προτάσεις, ξεχώρισε το Dewar’s Ginger Ale, η δροσιστική πρόταση που αποτελεί την τέλεια επιλογή για το καλοκαίρι και συνοδευόταν από το Asia inspired scotch egg, με τζίντζερ και γλυκόξινη σος. Εννοείται ότι από τον κατάλογο δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι ελληνικές γεύσεις. Το Yiayias scotch egg, με ρίγανη, δυόσμο και σος φέτας, συνόδευε το Dewar’s Godfther sour, ένα ξεχωριστό γλυκόξινο κοκτέιλ με Dewar’s 12 ετών. Για το Dewar’s, η νέα αυτή πλατφόρμα αποτελεί ένα reminder της καταγωγής του αλλά και έναν τρόπο ανάδειξης της προσωπικότητάς του, του πρωτοπόρου χαρακτήρα του που συνδυάζει το κλασικό με τη σύγχρονη τάση του food pairing. Και καθώς το Scotch Egg Club είναι η νέα τάση που ήρθε για να μείνει, έχει μέλλον μπροστά του! Μετά την Αθήνα, τη Μαδρίτη, το Λονδίνο και άλλες μεγάλες πόλεις, το Scotch Egg Food Truck του Dewar’s θα βρεθεί σε γαστρονομικά, και όχι μόνο, φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη, προσφέροντας νέες γευστικές εμπειρίες.

1.6.17 – lifo

9

Το Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού αποτελεί πλέον στρατηγικό συνεργάτη κάθε σύγχρονης επιχειρηματικής μας δραστηριότητας, διασφαλίζοντας με τους κατάλληλους ανθρώπους με τις κατάλληλες δεξιότητες, στις κατάλληλες θέσεις, την κατάλληλη στιγμή, την πρόοδο και την ανάπτυξή της. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΑΡΙΣΑΜΛΗ

10 lifo – 1.6.17

Ο ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΣ ΠΑΡΆΓΟΝΤΑΣ

Β

ασικός στόχος της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού είναι η μετατροπή των ανθρώπινων πόρων σε ανθρώπινο κεφάλαιο. Η δημιουργία ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος με την εκπαίδευση, τη σωστή επιλογή των εργαζομένων, την αξιολόγηση, την αντικειμενική ανταμοιβή και την άμεση συμμετοχή των εργαζομένων στην αξιοποίηση των καινοτόμων ιδεών τους είναι στοιχεία που διαφοροποιούν τις επιχειρήσεις από τους ανταγωνιστές τους και τους δίνουν σημαντικό προβάδισμα. Οι άνθρωποι αποτελούν τον «βασικό πόρο» όλων των οργανισμών και στοιχειοθετούν τη διαφορά από επιχείρηση σε επιχείρηση, δημιουργώντας καινοτομία και επιτυχίες. Λαμβάνοντας υπόψη πως το 85% των οργανισμών πλέον ασχολείται με παροχή υπηρεσιών και εξυπηρέτηση πελατών, η χαμηλή ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού οδηγεί αντίστοιχα σε χαμηλή ποιότητα στην εξυπηρέτηση πελατών. Ο ρόλος του ανθρώπινου δυναμικού ως ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος στην προσπάθεια για συνεχή βελτίωση, ανανέωση και αλλαγή έχει διαμορφώσει ένα σημαντικό κεφάλαιο στις επιχειρησεις, οι οποίες αφοσιώνονται στο να μπορέσουν να αποκτήσουν αυτό ακριβώς το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αυτό αποκτιέται όταν οι παραγωγικοί πόροι συνδυάζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην είναι δυνατό να αντιγραφούν από τους ανταγωνιστές. Οι αξίες που κυριαρχούν μέσα σε μια επιχείρηση, η φιλοσοφία στο οργανόγραμμά της και, βέβαια, οι εργαζόμενοι που την υλοποιούν συμβάλλουν στη δημιουργία του ανταγωνιστικού της πλεονεκτήματος που δεν θα αντιγραφεί εύκολα. Σε τι συνίσταται ο ρόλος ενός τμήματος που διαχειρίζεται το ανθρώπινο δυναμικό;

Επιλογή και πρόσληψη του προσωπικού: Θεμελιώδες καθήκον δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την ανεύρεση και τη σταχυολόγηση του κατάλληλου εργατικού δυναμικού για την καλύτερη στελέχωση της επιχείρησης. Για την επίτευξη αυτού του στόχου απαιτείται ο καθορισμός των καθηκόντων και των απαιτούμενων προσόντων για την κάθε θέση. Πολύ σημαντικός παράγοντας, οι πηγές «στρατολόγησης» και η αξιοπιστία τους. Εκπαίδευση και διαρκής επιμόρφωση του προσωπικού: Η εκπαίδευση των ατόμων μιας επιχείρησης είναι μια σημαντική και συνεχής διαδικασία που συμβάλλει στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Θα πρέπει να διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες και τους στόχους της κάθε επιχείρησης. Αξιολόγηση και έλεγχος της επίδοσης των εργαζομένων: Η σωστή εφαρμογή των διαδικασιών και η επίτευξη των στόχων μιας επιχείρησης επιβάλλει τη διαρκή ενημέρωση για την εκτέλεση των καθηκόντων των εργαζομένων, τη διαπίστωση τυχόν παραλείψεων, σφαλμάτων αλλά και καθυστερήσεων που θα θέσουν σε κίνδυνο τη λειτουργία, την αξιοπιστία και τη φήμη της. Αμοιβή των εργαζομένων: Οι αμοιβή των εργαζομένων είναι η πηγή των εσόδων αλλά και το αντάλλαγμα για την εργασία που παρέχουν στην επιχείρηση. Η αντικειμενική και δίκαιη πολιτική αμοιβών είναι μια σημαντική πηγή ενθάρρυνσης για τους υπαλλήλους και συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία αισθήματος αφοσίωσης προς τη συγκεκριμένη επιχείρηση. Υγιεινή και ασφάλεια εργαζομένων: Η προστασία και η ασφάλεια των εργαζομένων, η

πρόληψη ατυχημάτων και η εξάλειψη των κινδύνων είναι πολύ βασικά θέματα για το τμήμα των ανθρώπινων πόρων. Οι σωστές συνθήκες εργασίας είναι το ύψιστο δικαίωμα των εργαζομένων αλλά και απαραίτητο στοιχείο μιας κοινωνικά δίκαιης πολιτείας. Εργασιακές σχέσεις: Τις σχέσεις μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων, των εργαζομένων μεταξύ τους αλλά και αυτές που αφορούν τα σωματεία των εργαζομένων τις διαχειρίζεται το αρμόδιο τμήμα των ανθρώπινων πόρων και λειτουργούν πολλές φορές υπό όρους συλλογικής σύμβασης ώστε να δημιουργηθεί ένα κλίμα εργασιακής ειρήνης που θα συμβάλει στην επίλυση διάφορων διενέξεων. Πολιτική ίσων ευκαιριών απασχόλησης: Η επιχείρηση θα πρέπει να προσφέρει ίσες ευκαιρίες απασχόλησης και υγιές περιβάλλον εργασίας, απαλλαγμένο από κάθε είδους διακρίσεις και παρενοχλήσεις. Αυτό συμπεριλαμβάνει την πολιτική ίσων ευκαιριών απασχόλησης (να επιβεβαιώνεται η δέσμευση του οργανισμού να προσφέρει σε όλους ίσες ευκαιρίες απασχόλησης, ανεξαρτήτως γένους, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, ηλικίας, οικογενειακής κατάστασης ή άλλης προστατευόμενης ιδιότητας και να συμμορφώνεται με τη νομοθεσία πάνω σε καθετί σχετικό με τη διαμόρφωση δίκαιου εργασιακού περιβάλλοντος), την πολιτική κατά της παρενόχλησης (να απαγορεύεται κάθε παρενόχληση λόγω φύλου, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, ηλικίας ή άλλης προστατευόμενης ιδιότητας) και την πολιτική για άτομα με αναπηρίες.

Οι άνθρωποι αποτελούν τον «βασικό πόρο» όλων των οργανισμών και στοιχειοθετούν τη διαφορά από επιχείρηση σε επιχείρηση, δημιουργώντας καινοτομία και επιτυχίες

1.6.17 – lifo

11

q Τα τελευταία χρόνια έφυγα από την Αθήνα και επέστρεψα στη γειτονιά όπου μεγάλωσα, στο περιθώριο της Κεντρικής Μακεδονίας, περίπου 75 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί βρίσκεται ένα παραθαλάσσιο χωριό που ονομάζεται Σταυρός. Ανάμεσα σε τετραώροφες πολυκατοικίες υπάρχουν ακόμα κάτι χαμόσπιτα που χτίσανε με την εγκατάστασή τους εκεί οι πρώτοι πληθυσμοί Ελλήνων προσφύγων από το χωριό Κατιρλί της Νικομήδειας. ΣτεΤραγουδιστής νοί δρόμοι που σχηματίζουν αμέτρητα σταυροδρόμια. Τον χειμώνα η μυρωδιά του καμέΟ Γιάννης θα βρίσκεται, νου ξύλου από τις ξυλόσομπες και της θάλασσας μαζί με τον Ζακ σε ηρεμεί, ενώ το καλοκαίρι μυρίζει αντηλιακό και Στεφάνου, την Πέμπτη αρώματα της φύσης, που σε κάνουν να ξεχνάς τον 1 Ιουνίου στη Ρότα, στα δύσκολο χειμώνα που πέρασε. Εξάρχεια. Παράλληλα,

Talk of the Town

α π ό τ ον δ ημήτ ρ η κυρ ια ζ η

UrbanLife

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΑΜΙΝ

δουλεύει ένα side project αντιστικτικής σύνθεσης, σαν τρισδιάστατο μουσικό παζλ.

Καφέ-αμάν και καφέ-σαντάν 140 χρόνια πριν από τη Μαρίνα Σάττι η Αθήνα είχε χωριστεί ξανά σε στρατόπεδα, ανάλογα με τις μουσικές της προτιμήσεις.

Tα καφέ-αμάν έπαψαν να υφίστανται μετά από ειδική απαγορευτική διάταξη του καθεστώτος Μεταξά το 1937, με την οποία απαγορεύτηκαν και οι αμανέδες σε δημόσιους χώρους σε όλη την ελληνική επικράτεια θεωρούμενοι (εσφαλμένα) καθαρά τουρκικό είδος.

12 lifo – 1.6.17

q Προτιμώ τις βόλτες με το αυτοκίνητο. Σταυρός - Ολυμπιάδα στον δρόμο που πάει παράλληλα με τη θάλασσα και πίσω. Είναι η κατάλληλη διαδρομή για να καθαρίσει κανείς το μυαλό του. Έχει την άψογη αναλογία αριστερών - δεξιών στροφών.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ

από τον δημήτρη κυριαζή

Ο αμανές, όπως το έλεγαν οι Έλληνες, ή «μανές», κατά τους Τούρκους, ή «αμάνι», κατά τους Μικρασιάτες, ήταν το ημι-αυτοσχέδιο τραγούδι που χαρακτηριζόταν από τη διασπορά ανάμεσα στους στίχους μεγάλων μελισμάτων πάνω στη λέξη «αμάν» και που ως επί το πλείστον ήταν καταθλιπτικού περιεχομένου.

Ένα από τα «φλέγοντα» ζητήματα της προηγούμενης εβδομάδας ήταν ο «διχασμός» σε διαδικτυακές και μη συζητήσεις που προκάλεσε η νέα καλλιτέχνις Μαρίνα Σάττι και το τραγούδι της «Μάντισσα». Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού γυρίστηκε στο Γεράνι, όχι πολύ μακριά από ένα από τα πιο γνωστά καφέ-αμάν της προπολεμικής Αθήνας. Στα τέλη του 19ου αι. η Αθήνα είχε χωριστεί σε δύο κυρίως μουσικά στρατόπεδα. Στους θαμώνες των καφέ-σαντάν, όπου ακουγόταν ευρωπαϊκή μουσική, και στους θαμώνες των καφέ-αμάν με την ανατολίτικη μουσική. To 1871 άνοιξε το πρώτο καφέ-σαντάν στην Αθήνα, στις όχθες του Ιλισού, και το 1873 το πρώτο καφέ-αμάν, στην Ιερά Οδό. Για 10 περίπου χρόνια η κυριαρχία των καφέ-αμάν ήταν απόλυτη, με πολλούς λόγιους της εποχής να καταφέρονται εναντίον του ρεπερτορίου των συγκεκριμένων μαγαζιών, στο οποίο δεν αναγνώριζαν τίποτα το ελληνικό. Προς το τέλος του αιώνα παρατηρείται η παρακμή τους, η εμφάνιση του θεάτρου σκιών και της αθηναϊκής επιθεώρησης. Τα καφέ-αμάν αναπτύχθηκαν κυρίως στις συνοικίες της Αγίας Τριάδας στην Ιερά Οδό, στο Γεράνι και στην πλατεία Ελευθερίας. Από το εσωτερικό τους ακούγονταν κυρίως αμανέδες, μακρόσυρτες ανατολίτικες μουσικές, γεμάτες πικρία και θύμησες. Τραγουδούσαν σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες, οι οποίες προέρχονταν κυρίως από τη Σμύρνη ή την Πόλη, υπήρχαν όμως και Τουρκάλες, Αρμένισσες, Εβραίες, αλλά και γηγενείς, από το Βατραχονήσι, τη Βάθεια ή άλλη φτωχοσυνοικία των Αθηνών. Οι άνδρες διακρίνονταν ως οργανοπαίκτες κυρίως. Επίσης, συγκροτήματα από τη Σμύρνη και άλλα μέρη της Ανατολής επισκέπτονταν τακτικά τα καφέ-αμάν της Αθήνας για πολυήμερες εμφανίσεις. Οι σερβιτόρες λέγεται ότι ήταν συχνά Ιταλίδες ή Κερκυραίες, ενώ από τους τακτικότερους πελάτες των καφέ-αμάν ήταν οι… ιεροψάλτες, οι οποίοι σύχναζαν εκεί «για να μανθάνωσι τους ήχους και τας αναβάσεις και καταβασίας των αμανέδων και λοιπών τραγουδιών», σύμφωνα με δημοσίευμα της 3ης Ιουλίου 1873 της εφημερίδας «Αλήθεια». Σύμφωνα με τον Θόδωρο Χατζηπαναγή και το βιβλίο του για τα καφέ-αμάν της Αθήνας, το 1886 η Αθήνα είχε κατακλυστεί από αυτά. Δύο εξέχουσες φυσιογνωμίες ήταν η Πολίτισσα Φωτεινή (Φωτεινή Κονδυλάκη) και η Σμυρνιά Κιορ Κατίνα. Η Φωτεινή Κονδυλάκη ή χανεντέ Φώτω ήταν πλαισιωμένη από τον Πελοποννήσιο βιολιτζή Δημήτριο Ρόμπο, από ένα σαντούρι, ένα λαούτο κι ένα κλαρίνο. Το τουρκόφωνο τραγούδι της «Μέμο» τραγουδήθηκε με πάθος: «Αμάν Μέμο! Κουζούμ Μέμο! Γιαβρούμ Μέμο! Σεκέρ Μέμο! Εβλιάτ Μέμο!». Ένα από τα πλέον γνωστά καφέ-αμάν ήταν το Περιβολάκι στην πλατεία Γερανίου. Πέρα από το τραγούδι, βασικό στοιχείο του προγράμματος ήταν οι χοροί που εκτελούσαν οι καλλιτέχνιδες και χαρακτηρίζονταν συλλήβδην «ανατολικοί». Αντίθετα, οι τραγουδίστριες στα καφέ-σαντάν ήταν Γαλλίδες, Ιταλίδες, Ουγγαρέζες και Βιεννέζες. Πρόσφεραν χορό, ελαφριά τραγούδια κι ένα υποτυπώδες στοιχείο σατιρικού θεάτρου. Συνήθως η ατμόσφαιρα εκτροχιαζόταν και οδηγούσε σε σκανδαλώδη νούμερα. Το κοινό αποτελούνταν ως επί το πλείστον από άνδρες, κυρίως από τη μεσαία και ανώτερη τάξη. Ο δημοσιογράφος Θεόδωρος Βελλιανίτης σε δημοσίευμά του στην εφημερίδα «Εμπρός» (στο φύλλο της 12ης Ιανουαρίου 1927) εξηγεί έναν από τους λόγους της επιτυχίας τους: « Οι νέοι ετέρποντο ακροώμενοι τα γαλλικά και τα ιταλικά τραγούδια και κατεφλέγοντο θεώμενοι τας παχείας κνήμας των χορευτριών, αίτινες εις ωρισμένας στιγμάς ανύψουν τους πόδας τόσον υψηλά, ώστε επαρουσίαζον απόκρυφα θέλγητρα, τα οποία ο τότε συρμός τα απέκρυπτεν επιμελέστατα και η εμφάνισις των οποίων ηδύνατο να προκαλέση δημόσιον σκάνδαλον και την αστυνομικήν επέμβασιν […]. Τα άθλια ήθη της εποχής εκείνης μόλις επέτρεπον εις τους ταλαιπώρους νεανίας να βλέπουν το άκρον γυναικείου υποδήματος». Το πιο ονομαστό καφέ-σαντάν της εποχής βρισκόταν στην πλατεία Λαυρίου, στη συμβολή 3ης Σεπτεμβρίου και Αβέρωφ, όπου εμφανιζόταν το μεγάλο αστέρι της εποχής, η Γαλλίδα αοιδός Ζαν δ’ Αρά. Ένα άλλο, επίσης δημοφιλές, ήταν το Γκαιτέ, στις αρχές της σημερινής Εμμανουήλ Μπενάκη, το οποίο ανήκε στην κυρία «Παλούκαινα», μία από τις πρώτες «πατρόνες» των Αθηνών, η οποία χρέωνε είσοδο μία δραχμή, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για την εποχή.

q Η γειτονιά πήρε το όνομά της εξαιτίας της εκεί εγκατάστασης πολλών ναζιστικών υπηρεσιών επί Κατοχής.

Hγειτονιάμου

✍

Αμανές

q Τα Γερμανικά είναι μια γειτονιά στο χωριό που δεν σου γεμίζει το μάτι. Αν περάσεις, δεν θα σταθείς. Παρ’ όλα αυτά, έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, το οποίο μπορεί να γίνει αισθητό μόνο σε κάποιον που έχει μεγαλώσει εκεί: δεν αλλάζει. Όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, ακόμα κι αν έχει γίνει αγνώριστη, παραμένει ίδια. Κι αυτό έχει να κάνει με τις αναμνήσεις μου από αυτήν τη γειτονιά, που παραμένουν ζωντανές στο μυαλό μου σαν σε παράλληλα σύμπαντα. Layers αναμνήσεων επάνω σε layers του παρόντος. Κι αυτό την κάνει την πιο ιδιαίτερη γειτονιά του κόσμου – για μένα.

q Αγαπημένο μου στέκι στο χωριό είναι το ιταλικό του φίλου μου του Γιώργου, γνωστού ως Δον, η μπουγάτσα του Γρηγόρη που στρώνει την πρωινή μας διάθεση και το υπόγειο στούντιο του φίλου μου του Γιώργου Βούζου. Επίσης, τα καλοκαίρια παίζει πριβέ παραλία στην Ολυμπιάδα, αλλάγια να παραμείνει πριβέ, δεν μπορώ να σας πω τίποτα περισσότερο. q Τα καλοκαίρια όλοι στη γειτονιά βγάζουν τα τραπέζια μπροστά στο σπίτι. Κάνουν τον δρόμο σαλόνι τους και αράζουν με τις ώρες. Αν βρισκόταν κάποιος για μία ώρα σε ένα από αυτά τα τραπέζια, θα καταλάβαινε ακριβώς τη γειτονιά μου. q Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στοιχείο. Ένα συνονθύλευμα από προσφυγικά χαμόσπιτα (συντηρημένα ή όχι), πολυκατοικίες-κουτιά του ’80 και μερικά πιο σύγχρονα κτίρια, οργανωμένα πάνω σε ένα αυστηρό ιπποδάμειο σύστημα (τα γνωστά σε όλους μας τετράγωνα μπλοκ). q Σε έναν μεγάλο σεισμό που έγινε στα ’90s στην περιοχή όλοι οι γείτονες είχαν βγει έξω από τα σπίτια και περίμεναν φοβισμένοι. Μια χαρακτηριστική περσόνα του χωριού είχε βγει στο μπαλκόνι, περιγελώντας εκείνους που καθόντουσαν έξω. Κάποια στιγμή συνέβη ένας μετασεισμός, ο τύπος άρπαξε το κάγκελο του μπαλκονιού κι έκανε άλμα επί κοντώ στο κενό. Τη γλίτωσε με δύο σπασμένα πόδια. q Μυστικό είναι το tattoo studio του Βαλάντη, που βρίσκεται λίγα μέτρα παραπάνω από το σπίτι μου. Φτιάχνω καφέ στο φλιτζάνι, φεύγω με παντοφλίτσα, πιτζάμες, περνάω τον δρόμο και χτυπάω tattoo. Πουθενά δεν γίνονται αυτά. q Αν είχα τη δυνατότητα να αλλάξω κάτι, θα εξαφάνιζα το εργοστάσιο παραγωγής χρυσού.

Το ετήσιο αφιέρωμα της LiFO στο μεγάλο πολιτιστικό Φεστιβάλ της πόλης. από τη lifoteam

1.6.17 – lifo

13

VINIETA 14 lifo – 1.6.17

Bαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Τέλειωσε η εποχή που πήγαινες σε ένα θέατρο με βελούδινα καθίσματα

O διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ που φέρει πλήρως την υπογραφή του, μιλάει στη LiFO για το στοίχημα που αισιοδοξεί να κερδίσει. από τον χρήστο παρίδη

φωτογραφια: νικοσ λιμπερτασ/sooc

Σ

υνάντησα τον διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στο γραφείο του στην Πλάκα, στο διατηρητέο όπου στεγάζεται το Φεστιβάλ. Με περίμενε στο εσωτερικό μπαλκόνι του γραφείου του που θυμίζει περισσότερο θερμοκήπιο: είναι διακοσμημένο με γλάστρες και άπλετο φως μπαίνει από το γυάλινο περίβλημά του. Εξωτερικά βλέπει σε ακάλυπτο με ακόμα περισσότερα φυτά, ενώ στο ισόγειο του κτιρίου παρατηρώ μια μεγάλη συλλογή από αρχαία πιθάρια που έχει μαζέψει μέσα στα χρόνια η παλιά ιδιοκτήτρια του σπιτιού. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ζει το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας εκεί μέσα, γι’ αυτό δημιούργησε ένα περιβάλλον που να τον εμπνέει. Με υποδέχεται με ένα πλατύ, αισιόδοξο χαμόγελο. Στη συνέντευξη που παραχώρησε μοιάζει απόλυτα βέβαιος όχι μόνο για το πρόγραμμα που έστησε για τη φετινή διοργάνωση με τους συνεργάτες του, το οποίο πρώτη φορά φέρει πλήρως την υπογραφή του, αλλά και για την επιτυχία αυτού του υπερβολικά φιλόδοξου προγράμματος.

—Τι οφείλει να είναι ένα φεστιβάλ σήμερα; Πώς διαφοροποιείται σε σχέση με το παρελθόν, τότε που οι άνθρωποι ήταν λιγότερο ενήμεροι για τις εξελίξεις της διεθνούς σκηνής; Η ερώτησή σου καθρεφτίζει ένα φεστιβάλ μιας συγκεκριμένης κατηγορίας και ένα ειδικό κοινό. Δηλαδή, ένα καθαρά θεατρόφιλο, αυστηρά φιλότεχνο κοινό, που έχει χρήματα για να ταξιδεύει.

—Μα, και ο νέος πια ταξιδεύει ή ενημερώνεται από το Ίντερνετ. Έχει ευρύτατη πληροφόρηση και δεν εκπλήσσεται με αυτά που βλέπει. Ίσα-ίσα που γνωρίζει ονόματα και θέματα και επιδιώκει να τα δει. Νομίζω ότι δεν άλλαξε αυτή η ανάγκη. Υπάρχει ένα κοινό που θέλει να δει ζωντανά μεγάλα ονόματα, ένα άλλο κοινό που θέλει να δει πιο ιδιαίτερα πράγματα και ένα άλλο που θέλει πιο λαϊκά πράγματα. Δεν υπάρχει ένα είδος κοινού. Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων που δημιουργούν τις δικές τους ομάδες. Σήμερα νιώθω κι έναν κορεσμό σε σχέση με αυτό που λες, ως ένας άνθρωπος που βλέπει πολλή τέχνη και μπορεί να νιώσει μια κούραση, καθώς περνούν τα χρόνια.

—Εννοείτε ένα εθισμένο κοινό που έχει κορεστεί;

Ακριβώς. Υπάρχουν δύο κατηγορίες. Το εθισμένο κοινό και το επαγγελματικό, δηλαδή τα ΜΜΕ, οι κριτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι καλλιτέχνες, που αποτελούν έναν πολύ πιο στενό κύκλο. Σε αυτή την περίπτωση, που δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, δεν μπορούμε βέβαια να έχουμε ένα φεστιβάλ που να πιάνει τους πάντες, αλλά που να μπορεί να ανοίγεται και να δοκιμάζει κι άλλα πράγματα. Από τη μια συνεχίζουμε στον δρόμο που άνοιξε πριν από 11 χρόνια ο Γιώργος Λούκος με την Πειραιώς 260, δηλαδή την οδό που ακολουθείται διεθνώς κι έχει να κάνει με το σύγχρονο θέατρο και τον χορό, κατηγορίες στις οποίες πάντα υπάρχουν διαφοροποιήσεις. Επίσης, έχει σχέση και με το γούστο του εκάστοτε διευθυντή, την αισθητική του, ακόμα και με το πώς τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη υπάρχει το Ηρώδειο, απ’ όπου ξεκίνησε το Φεστιβάλ Αθηνών. Ήταν η έδρα του 50 χρόνια και για πολύ καιρό ήταν μόνο αυτό – και στην περίπτωσή του βλέπεις ότι «κουράστηκε». Απευθυνόταν σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό που κι αυτό «κουράστηκε». Λόγω διαφόρων πολιτικών παρεμβάσεων έπαψε να έχει τον χαρακτήρα που είχε τη δεκαετία του ’60 κι εμείς τώρα προσπαθούμε να το στρέψουμε προς την κατεύθυνση της μουσικής. Του ταιριάζει η μουσική, ταιριάζει και στα παιδικά μου χρόνια…

—Το κοινό του Ηρωδείου είναι πιο αστικό. Κοινό νοικοκυραίων… Δεν είναι αστικό. Είναι ένα κοινό στο οποίο μπορείς να βρεις και τους αστούς και τους μικροαστούς. Είναι εντυπωσιακό ότι μπορεί να κάνει 10-15 sold-out με όπερα ή συμφωνικές ορχήστρες. Δεν μπορεί αυτό το κοινό να εξαντλείται μεταξύ Κολωνακίου και Φιλοθέης. Απλώνεται πολύ περισσότερο σε όλη την Αθήνα.

—Ποια θεωρείτε τη δική σας πρόταση στο νέο ξεκίνημα του Φεστιβάλ; Αν κάτι έχουμε φέρει, που δεν είναι καινούργιο, απλώς είναι πιο συγκροτημένο, και γίνεται από πολλούς φορείς και εκδηλώσεις, εκτός των παραδοσιακών «πολιτιστικών τειχών» που είναι η Πειραιώς και το Ηρώδειο, είναι ένα μεγάλο άνοιγμα στην πόλη, και στην Αθήνα και στον Πειραιά.

—Σε σημείο να έχει διευρυνθεί τόσο πολύ το πρόγραμμα, που μοιάζει υπερβολικά μεγάλο, τεράστιο. Λίγο είναι. Αν μας αφορούν περιοχές όπως του Ζωγράφου και του Παπάγου, το Χαλάνδρι και

το Αιγάλεω και διάφορες άλλες, είναι λίγο. Αν μας αφορά μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με το κέντρο, είναι μεγάλο.

—Ένα φεστιβάλ έχει υποχρέωση να φτάνει σε όλες τις άκρες της πόλης; Όχι και δεν υποστηρίζω κάτι τέτοιο.

—Η γενική εντύπωση είναι ότι πρόκειται για ένα τεράστιο πρόγραμμα, αυτό πιστεύουν όλοι. Μήπως αυτοί που το υποστηρίζουν είναι γιατί φοβούνται ότι θα κουραστούν και δεν θα προλάβουν να τα δουν όλα; —Ίσως, αλλά είναι έτοιμο το Φεστιβάλ να υποστηρίξει μια τέτοια ανάπτυξη, είτε οργανωτικά είτε οικονομικά; Είστε έτοιμοι; Είμαστε έτοιμοι, αλλά αυτό προϋποθέτει πάρα πολύ κόπο για να γίνει. Είναι πολύ οργανωμένο και πειθαρχημένο αυτό που γίνεται, αλλά έχει προηγηθεί πολλή δουλειά. Από τη μια καταλαβαίνω όσους απορούν –κυρίως οι δημοσιογράφοι– πώς θα καταφέρουν τα δουν όλα αυτά για να είναι καλυμμένοι. Ε, ας μην τα δουν όλα! Να δουν αυτά που τους ενδιαφέρουν. Δεν είναι κακό αυτό. Κανένας θεατής δεν θέλει να τα δει όλα, ούτε απευθύνονται όλα σε όλους. Πολύ συνειδητά θεώρησα ότι υπήρχε ανάγκη ανανέωσης και σε αυτό το πλαίσιο έγινε ο σχεδιασμός. Δεν μπορώ να αναλάβω ένα Φεστιβάλ και να είμαι απλώς ένας μηχανοδηγός πάνω στις ράγες. Το Φεστιβάλ ανοίγεται και σε άλλες κατευθύνσεις.

—Το όραμα ενός διευθυντή χρειάζεται οικονομική ευρωστία, κοινώς χρήμα. Χρειάζεται δουλειά, χρήμα κι έναν διαφορετικό τρόπο διαχείρισης των χρημάτων. Κατά τη γνώμη μου, οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να βλέπουμε το Φεστιβάλ ως μια διοργάνωση όπου θα παρουσιάσουμε μόνο δύο παραστάσεις, παίρνοντας μια πολύ καλή χρηματοδότηση, κι εκεί να τελειώνει η διαδικασία. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τη συνέχεια. Ένα ερώτημα που έθετα στους θιάσους ή στις μουσικές ομάδες ήταν τι θα έκαναν την παράσταση που ετοίμαζαν επί 8 μήνες. Δύο μέρες και τελείωσε, αυτό ήταν; Δηλαδή, έτσι καλύπτεται η καλλιτεχνική τους ανάγκη; Τους αφορά να δουν περισσότεροι θεατές την παράστασή τους; —Τους αφορά ή είναι ένα αυτοαναφορικό φεστιβάλ; Σε μεγάλο βαθμό, είναι αυτοαναφορικό. Εγώ βάζω αυτό το ερώτημα σε πρώτη φάση, αλλά πρέπει να εξελιχθεί το Φεστιβάλ.

—Αρκετές φορές, μέσα από το ρεπορτάζ, διαπιστώνω

1.6.17 – lifo

15

16 lifo – 1.6.17

τις αναθέσεις πολύ γρήγορα και οι σκηνοθέτες έχουν χρόνο. Οι ηθοποιοί, από την πλευρά τους, δεν παίζουν σε δύο παραστάσεις, γιατί πληρώνονται από το Φεστιβάλ. Όταν παίρνεις, λοιπόν, μια κανονική αμοιβή, δεν μπορείς να είσαι το πρωί στη μία πρόβα και το βράδυ στην άλλη, αυτό είναι αντικαλλιτεχνικό. Δεν είναι όπως όταν δεν πληρώνεσαι –και είναι κάτι που έχω ζήσει– και πρέπει να κάνεις 100 δουλειές για να ζήσεις. Αυτό το σέβομαι.

—Ποιο είναι το «ελληνικό στοίχημα» σήμερα για εσάς; Ξεκίνησες ωραία, μιλώντας για τον διεθνή χαρακτήρα που έχει η σημερινή κατάσταση χάρη στο Ίντερνετ και τα ταξίδια. Επειδή εμείς οι καλλιτέχνες ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία, δεν έχουμε τόσο έντονο το τοπικό στοιχείο, με την έννοια ότι μας επηρεάζουν αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο. Το τοπικό μπορεί ταυτόχρονα να γίνει και διεθνές. Εγώ σε αυτό πιστεύω, ότι πράγματα που αφορούν εσένα, ως πολίτη μιας κοινωνίας, επηρεάζουν και την τέχνη σου κι έτσι το τοπικό αποκτά διεθνή χαρακτήρα και φωνή. Έτσι κι αλλιώς, και μόνο που υπάρχει το Φεστιβάλ Αθηνών και φέρνει παραστάσεις από το εξωτερικό είναι σημαντικό. Το δύσκολο για το Φεστιβάλ είναι, όταν δεν υπάρχουν χρήματα από το κράτος, να διατηρήσει έναν χαρακτήρα που θα το βοηθήσει να υπάρξει ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν στην πόλη και να έχει μια καθαρή φυσιογνωμία.

—Ο Γιώργος Λούκος ισχυριζόταν ότι δεν είχε παρεμβάσεις από την πολιτική εξουσία. Αυτό μπορείτε να πείτε ότι ισχύει και για εσάς; Ξεκινάω από τη λογική του σκηνοθέτη, η οποία με καθορίζει, επειδή κάνω πολλά χρόνια αυτήν τη δουλειά. Αν σκηνοθετήσω σε ένα κρατικό θέατρο και μου πει ο διευθυντής ή ένας πολιτικός «βάλε αυτόν» και τον βάλω και δεν μου ταιριάζει, αυτό αμέσως είναι εις βάρος της παράστασης που σκηνοθετώ. Άρα, δεν έχω κανέναν λόγο να δέχομαι τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Δεν συνηθίζω να κλείνω το τηλέφωνο αν με πάρει κάποιος – το τηλέφωνό μου είναι πάντα ανοιχτό. Θα ακούσω, και αν, μία στο εκατομμύριο, υπάρξει μια καλή ιδέα, θα θελήσω να την οικειοποιηθώ. Διευθύνω το Φεστιβάλ ως σκηνοθέτης που αναλαμβάνει την ευθύνη. Δεν θα με ακούσεις ποτέ να πω ότι φταίει ο τάδε ηθοποιός που δεν είναι καλή μια παράστασή μου. Φταίω αποκλειστικά εγώ. Εγώ τους διάλεξα, εγώ τους άφησα να βγάλουν αυτά που μπορούν να βγάλουν, εγώ τους μπλόκαρα. Επομένως, η ευθύνη είναι σε μεγάλο βαθμό δική μου. Δεν θα πω ότι φταίει ο Άδωνις Γεωργιάδης ή ο Λαφαζάνης ή η Ζωή Κωνσταντοπούλου…

—Είναι καλλιτεχνική εργασία η θέση του διευθυντή του Φεστιβάλ; Αν το δεις ως μια μεγάλη σκηνοθεσία, ναι. Αν το δεις ως διαχείριση, είναι απλώς μια διαχειριστική δουλειά. Κάποιες στιγμές γίνεται πολύ κοπιαστικό όλο αυτό και αναρωτιέμαι «τι θέλω εγώ εδώ;». Κάποιες άλλες, όμως, όταν, με τις όποιες εμπειρίες και γνώσεις διαθέτεις, προσθέτεις κι εσύ ένα λιθαράκι σε αυτό το οικοδόμημα, νιώθεις ότι έχει νόημα.

—Δεν είναι λιθαράκι το Φεστιβάλ Αθηνών, μάλλον βράχος. Το χιούμορ σου να μην το χάσεις! Αν δεν έχω φύγει αυτό το διάστημα, είναι και γιατί δεν θέλω να αφήνω τα πράγματα στη μέση, ιδίως όταν τα πιστεύω πολύ. Ένας λόγος που με ενδιαφέρει να είμαι στο Φεστιβάλ είναι το Λύκειο Επιδαύρου. Είναι μια ανάγκη πολλών χρόνων η δημιουργία ενός θερινού σχολείου για το αρχαίο δράμα στην Επίδαυρο, και μάλιστα

με πρακτική κατεύθυνση για νέους ηθοποιούς. Μακάρι να εξελιχθεί και ένα άλλο τμήμα, ίσως πιο θεωρητικό, για σκηνοθέτες. Η Μικρή Επίδαυρος μπορεί να συνδεθεί με τη Μεγάλη και το Λύκειο, είτε με παραστάσεις είτε με άλλα καλλιτεχνικά είδη που να συνδέονται με το αρχαίο δράμα. Αυτό έχει μια καθαρότητα στον στόχο του. Υπάρχει μεγάλη προσέλευση παιδιών που ενδιαφέρονται και φέτος θα λειτουργήσει για 100 άτομα – ίσως πάρουμε περισσότερους, καθώς οι αιτήσεις ξεπερνάνε τις 300. Δεν προλάβαμε να ολοκληρώσουμε την κατασκήνωση. Οι ρυθμοί είναι αργοί, στην Ελλάδα είμαστε εξάλλου, τα ξέρουμε αυτά, τουλάχιστον λύθηκε το πρόβλημα με ξενοδοχεία. Θα έχει παιδιά από την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και από τη Ρωσία, το Ιράν και τον Καναδά.

—Θα εντάξετε μελλοντικά στην Επίδαυρο παραστάσεις που δεν αφορούν το αρχαίο δράμα; Εμένα με ενδιαφέρει η άσκηση πάνω στην αρχαία τραγωδία και στην κωμωδία. Να είναι η Επίδαυρος χώρος άσκησης του αρχαίου δράματος. Τα άλλα είδη μπορώ να τα δω αλλού. Πάω 40 χρόνια στην Επίδαυρο και όταν πλησιάζω αισθάνομαι μια αναστάτωση ψυχική, και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης και ως θεατής. Νιώθω άλλη αναπνοή στο στήθος μου. Αυτό το συνδέω με το περιεχόμενο, όχι μόνο με τις πέτρες.

—Ποια είναι η κληρονομιά που άφησε ο Γιώργος Λούκος φεύγοντας; Κάθε εποχή πρέπει να γίνονται ανανεώσεις. Είχε κουραστεί το παλιό Φεστιβάλ. Ο Λούκος έφερε το σύγχρονο θέατρο, αυτά που συμβαίνουν στα σύγχρονα φεστιβάλ της Ευρώπης και θα έβλεπαν μόνο λίγοι που θα είχαν τα χρήματα να ταξιδέψουν. Δοκίμασε να φέρει ένα μέρος του Φεστιβάλ στην Πειραιώς 260. Ακολούθησε την εποχή του. Όπως κι εμείς, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, φύγαμε από τα θέατρα και μπήκαμε μέσα σε αποθήκες, γιατί άλλαξε η αισθητική. Τέλειωσε η εποχή που πήγαινες σε ένα θέατρο με βελούδινα καθίσματα. Είναι ωραίο το φυσικό σκηνικό ενός παροπλισμένου κτιρίου. Αλλά κι αυτό δεν μπορεί να κρατήσει πολύ. Ένα εργοστάσιο ή μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη είναι ένα σκηνικό πολύ γοητευτικό, όχι μόνο για τους καλλιτέχνες αλλά και για το κοινό. Δεν μπορείς, όμως, να είσαι άπειρα χρόνια στο ίδιο «χάλασμα». Θα πρέπει, μετά από κάποιο διάστημα, να τον βελτιώσεις αυτόν το χώρο. Η Πειραιώς θέλει πλέον την επισκευή της. Παύει να λειτουργεί ως ένα ωραίο εγκαταλελειμμένο ερείπιο.

—Εν τέλει, έχει ευρεία απήχηση το Φεστιβάλ; Ενδιαφέρει την Αθήνα των τηλεοπτικών ριάλιτι και της πολιτικής ανωριμότητας; Μπορεί να είσαι σε μια πορεία ή στο Πολυτεχνείο, να πηγαίνεις όμως παραπέρα και να μη συμβαίνει τίποτα. Δεν επηρεάζει άμεσα, αλλά έμμεσα. Το gay pride μπορεί να αφορά συγκεκριμένο κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μεταδίδεται υπόγεια. Τα πάντα ξεκινάνε από μικρότερες ομάδες, αλλά, ανάλογα με την εποχή και το μέγεθος των πραγμάτων και των γεγονότων, μπορούν να εξαπλωθούν σταδιακά σε όλο τον κόσμο. Για μένα, όμως, έχει μεγάλη σημασία αυτό το κομμάτι της πρωτοπορίας, είτε καλλιτεχνικά είτε πολιτικά.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

ότι δεν γίνεται καν προετοιμασία 8 μηνών. Στο παρελθόν, οι πρόβες ξεκινούσαν τέτοιον καιρό και υπήρξε περίπτωση που οι συντελεστές δεν μπορούσαν να δώσουν καθόλου πληροφορίες. Άρα, δεν έβλεπα καμία καλλιτεχνική πρόταση αλλά ένα είδος «αρπαχτής». Το δε ελληνικό πρόγραμμα τα τελευταία χρόνια έδειχνε μια κόπωση κι ένα αδιέξοδο που ήταν απογοητευτικά. Κληρονομήσατε μια τέτοια κακή συνήθεια; Τη βεβαιότητα μιας κάστας που θεωρεί δεδομένο το Φεστιβάλ; Από τη μέρα που ανέλαβα είπα ότι δεν μπορεί να είναι κάθε χρόνο οι ίδιοι. Το περσινό Φεστιβάλ ήταν «διασωστικό».

—Οπότε, δεν τη χρεώνεστε. Τη χρεώνομαι, γιατί θέλω να παίρνω την ευθύνη για ό,τι αναλαμβάνω. Ήταν κι αυτό μια ευθύνη, άρα δεν μπορώ να βγάλω απ’ έξω την ουρά μου. Έκανα αυτό που μπορούσα στο σύντομο διάστημα που είχα στη διάθεσή μου και ταυτόχρονα δούλευα για τον δεύτερο χρόνο. Συνειδητοποίησα, όμως, τον Σεπτέμβριο ότι είναι πολύ μικρό το διάστημα των 10 μηνών που είχα μπροστά μου. Είναι μια δουλειά που, αν θέλω να την κάνω σοβαρά, πρέπει να ασχολούμαι 12 μήνες και να αφιερώνω άπειρες ώρες δουλειάς καθημερινά, και τα Σαββατοκύριακα. Ο πολύς κόπος δεν σημαίνει και καλό αποτέλεσμα. Τουλάχιστον, δείχνει τη συνειδητοποίηση της ανάγκης που υπάρχει.

—Επομένως, δεν υπάρχουν καλλιτέχνες φέτος που είναι «μόνιμοι». Εκτός από έναν σκηνοθέτη. Εγώ δεν μπήκα στη λογική ότι αυτοί που δούλεψαν υπό την προηγούμενη διεύθυνση έπρεπε να κοπούν για κάποιο διάστημα.

—Δεν είναι θέμα κοψίματος. Είναι όμως άδικο, είτε σε επαγγελματικό είτε σε καλλιτεχνικό επίπεδο, να καρπώνεται το δικαίωμα να είναι στο φεστιβάλ μία μόνο κάστα καλλιτεχνών. Το ξέρω πολύ καλά. Βεβαίως, στο ελληνικό κομμάτι, και στο ξένο ως έναν βαθμό, οι ίδιοι άνθρωποι κινούνται σταθερά στα φεστιβάλ διεθνώς. Αυτό, μέχρις ενός σημείου, είναι φυσιολογικό. Τι είναι ένα φεστιβάλ; Ένα φεστιβάλ δημιουργείται με βάση ένα σκεπτικό που οδηγεί προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση και θα κινηθεί αναγκαστικά στους ίδιους ανθρώπους. Όχι μονίμως, αλλά αναπόφευκτα θα δεις τον Μπομπ Γουίλσον, τον Καστελλούτσι και κάποιους άλλους ακόμα.

—Τους μεγάλους δημιουργούς της εποχής μας. Οι οποίοι είναι τακτικοί σε διάφορα φεστιβάλ. Αυτό μπορεί να υπάρχει και ταυτόχρονα να ανοίγει σε νέες δυνάμεις.

—Πάντως, μια μερίδα καλλιτεχνών είχε αποκτήσει μια σχεδόν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία σε σχέση με το Φεστιβάλ. Τον χειμώνα έδιναν περισσότερη σημασία στη δουλειά τους απ’ ό,τι το καλοκαίρι, που δεν ανησυχούσαν για το ταμείο. Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει πάντα, όταν δεν γίνονται προσπάθειες ανανέωσης, κι έτσι δημιουργείται αυτό που ονόμασες δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Υπάρχει, αλλά όχι σε όλους, ακόμα και μέσα στο Φεστιβάλ. Βλέπεις ότι άλλοι έχουν όρεξη να δουλέψουν, το πονάνε και το αγαπάνε το Φεστιβάλ, άλλοι λουφάρουν κι άλλοι –η χειρότερη κατηγορία, τη συναντάς και σε μια τράπεζα, οπουδήποτε– κουράζονται πιο πολύ για να εμποδίσουν κάτι. Αλλά αν προετοιμαστείς εγκαίρως, αν κάνεις αναθέσεις εγκαίρως, ο καλλιτέχνης έχει τον χρόνο να μπει πιο βαθιά στα πράγματα. Γι’ αυτό είπα από πέρσι ότι δεν θα είναι κάθε χρόνο οι ίδιοι. Δεν το εννοούσα βέβαια με την έννοια του κανόνα, γιατί μπορεί να συμβεί κάποιες φορές, επιτρέπονται οι εξαιρέσεις. Αν κάνεις τις επιλογές και τις προτάσεις νωρίς, κάνεις

Διευθύνω το Φεστιβάλ ως σκηνοθέτης που αναλαμβάνει την ευθύνη. Δεν θα με ακούσεις ποτέ να πω ότι φταίει ο τάδε ηθοποιός που δεν είναι καλή μια παράστασή μου. Φταίω αποκλειστικά εγώ. Εγώ τους διάλεξα, εγώ τους άφησα να βγάλουν αυτά που μπορούν να βγάλουν, εγώ τους μπλόκαρα. Επομένως, η ευθύνη είναι σε μεγάλο βαθμό δική μου.

Συναυλίες που ενώνουν την ελληνική μουσική με τις μουσικές του κόσμου, αλλά και πρωτότυπα ελληνικά σχήματα κάτω από τα αστέρια. από τη μαρια παππα

Μουσική στον Κήπο της Πειραιώς 260

Σ

τo πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και φέτος ο Κήπος της Πειραιώς 260 θα γεμίσει μελωδίες, με ιδιαίτερες συναυλίες που ενώνουν την ελληνική μουσική με τις μουσικές του κόσμου, αλλά και πρωτότυπα ελληνικά σχήματα. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι πολυσυλλεκτικές μουσικές παραγωγές του Τρίτου Προγράμματος της EΡΤ που γίνονται σε συνεργασία με το Φεστιβάλ. Γνωστοί παραγωγοί του σταθμού επιμελούνται ξεχωριστές παραστάσεις που θα μεταδίδονται ταυτόχρονα από το κρατικό ραδιόφωνο.

ΤΟ ΤΡΊΤΟ ΠΡΌΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΡΤ Ο Δαυίδ Ναχμίας ξεκινάει το αφιέρωμα στις 12 Ιουνίου με την παράσταση Στον καιρό της Αθήνας. Με έντονο νοσταλγικό χαρακτήρα για μια παλιά Αθήνα, κάνει μια αναδρομή στα ξεχασμένα και παραγνωρισμένα τραγούδια του 20ού αιώνα από Έλληνες συνθέτες και ερμηνευτές όπως ο Αττίκ, ο Χαιρόπουλος, ο Σουγιούλ, η Δανάη, η Βέμπο και ο Γούναρης. Θα ακουστούν διασκευές τους αλλά και πρωτότυπα τραγούδια από ένα πλούσιο ρεπερτόριο που περιλαμβάνει τάνγκο, φοξ τροτ, σουίνγκ και βαλς. Στις 22 και 23 Ιουνίου η ελληνική τζαζ έχει την τιμητική της στο Jazz in the City Sessions, έναν διήμερο μουσικό μαραθώνιο που επιμελείται ο Δημήτρης Τρίκας. Στόχο του έχει να δείξει την εξέλιξη και την πολυπολιτισμικότητα της εγχώριας σκηνής τα τελευταία χρόνια. Συμμετέχουν έξι από τα πιο γνωστά και αγαπημένα σχήματα της εγχώριας σκηνής, οι Next Step Quintet, George Kontrafouris Trio και Χάρης Λαμπράκης Quartet, αλλά και τα σύνολα Adedeji Adetayo Presents Afreekanism, Ziad Rajab Trio και Haig Yazdjian Quartet με διεθνείς μουσικούς που τα τελευταία χρόνια ζουν και δημιουργούν εδώ. Το Τρίτο Πρόγραμμα ολοκληρώνει τις εκδηλώσεις του στις 25 Ιουνίου μέσα σε παραμυθένιο κλίμα. Ο Χώρος Β της Πειραιώς θα μεταμορφωθεί σε έναν μυθικό κόσμο του μπαρόκ όπου κατοικούν νύμφες, ξωτικά, νεράιδες και ποιμένες, σε μια μουσική παράσταση με αφηγήσεις της Τζουλιέττας Καρόρη σε συνεργασία με το σύνολο παλαιάς μουσικής Ex Silentio.

ζουν το Καμπαρέ Τρούμπα και μας μεταφέρουν στο παρελθόν και σε διάφορα λιμάνια του κόσμου με διάσημες διασκευές και κινηματογραφική διάθεση. Στις 11 Ιουνίου οι String Demons, τα «δαιμόνια» αδέρφια των εγχόρδων Κωνσταντίνος και Λυδία Μπουντούνη, παντρεύουν με μοναδικό στυλ το χέβι μέταλ με την κλασική μουσική και την παράδοση με το ροκ και παρουσιάζουν το Athens Demon Concert, ένα κονσέρτο τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι έχουμε συνηθίσει έως τώρα. Στις 14 Ιουνίου οι Τακίμ προσλαμβάνουν τον δεξιοτέχνη του κλαρίνου Πετρολούκα Χαλκιά στο δυναμικό τους για τις ανάγκες της παράστασης Γιατί, γλυκό μου sweet heart / Τζαζ και χιτζάζ: Από το Έλις Άιλαντ στο Σικάγο και θυμούνται τους πρώτους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και τις ενδιαφέρουσες μουσικές μείξεις που συνέβησαν όταν το ζεϊμπέκικο και ο καρσιλαμάς ενώθηκαν με την τζαζ και τις οπερέτες. Το ίδιο όμως επιχειρεί και το Homesickness Blues του Κώστα Βόμβολου σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση. Για δύο βραδιές, στις 2 και 3 Ιουλίου, «ζωντανεύουν» οι πρώτες ηχογραφήσεις που έκαναν οι Έλληνες στην Αμερική και με αυτό τον τρόπο ρίχνει αυλαία ο Κήπος της Πειραιώς 260 και μας εύχεται καλό καλοκαίρι.

ΤΑ ΥΠΌΛΟΙΠΑ Στις 6 Ιουνίου οι Quarderinas, το γυναικείο γκρουπ της Ανδριάνας Μπάμπαλη, μας προσκαλεί σε ένα μουσικό ταξίδι Από τη Δύση ως την Άπω Ανατολή με παραδοσιακά τραγούδια αλλά και γνωστές επιτυχίες της δημοφιλούς τραγουδίστριας. Μία μέρα μετά, η Νίνα Λοτσάρη μαζί με τους Opera Chaotique παρουσιά1.6.17 – lifo

17

VINIETA 18 lifo – 1.6.17

E

νας από τους σημαντικότερους θεατρικούς οργανισμούς διεθνώς, η βερολινέζικη Φόλκσμπυνε μετράει περισσότερο από έναν αιώνα ιστορίας. Η ίδρυσή της πάει πίσω στο 1890, όταν τρεις ομάδες προοδευτικών διανοούμενων, αστών αλλά και ανθρώπων από την εργατική τάξη συνέδραμαν στη δημιουργία της Freie Volksbühne με στόχο το ανέβασμα σύγχρονων έργων. Έτσι μπήκαν τα θεμέλια, δημιουργώντας μια θεατρική παράδοση η οποία έμελλε να δώσει ακόμα περισσότερα μέσα στον 20ό αιώνα και να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού θεάτρου. Στη μορφή που το γνωρίζουμε σήμερα, το κτίριο το οποίο στεγάζει τη Φόλκσμπυνε χτίστηκε το 1914 από τον αρχιτέκτονα Όσκαρ Κάουφμαν. Στην πρόσοψή του τοποθετήθηκε η επιγραφή «Die Kunst dem Volke» («Η τέχνη στον λαό»). Με αυτό τον τρόπο σηματοδοτούσε ένα κέντρο πολιτισμού για τους εργάτες, οι οποίοι, μέσω ετήσιας συνδρομής, εξασφάλιζαν φτηνότερα εισιτήρια για τις θεατρικές παραστάσεις που ανέβαιναν εκεί. Πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής, το 1915, υπήρξε ο σημαντικός σκηνοθέτης Μαξ Ράινχαρτ, ο οποίος έφερε στο θέατρο μερικούς από τους διασημότερους ηθοποιούς της εποχής του. Εκείνος που έδωσε, όμως, πραγματική αίγλη στη Φόλκσμπυνε ήταν ο αμέσως επόμενος διευθυντής της, ο Έρβιν Πισκάτορ, μέγας ανανεωτής της θεατρικής φόρμας και ρηξικέλευθος σκηνοθέτης ο οποίος έδρασε στη δεκαετία του ’20 και όρισε το θέατρο του προλεταριάτου, βαφτίζοντάς το «επικό θέατρο» – πρόκειται για έναν όρο που αργότερα υιοθέτησε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ο Πισκάτορ ήταν ο πρώτος διεθνώς που κατάργησε τα όρια μεταξύ του θεάτρου και των υπόλοιπων τεχνών, επαναπροσδιορίζοντάς τα και εισάγοντας πολυμέσα: σλάιντς, προβολή ταινιών, εικαστικές τέχνες. Το «ολοκληρωτικό» θέατρο! Την περίοδο του ναζισμού η Φόλκσμπυνε άλλαξε χέρια και μετονομάστηκε σε Theater am Horst Wessel Platz προς τιμήν ενός ναζί συνδικαλιστή. Με το τέλος του πολέμου το κτίριο είχε την τύχη των υπολοίπων της βομβαρδισμένης πόλης – καταστράφηκε ολοσχερώς. Μεταξύ 1950 και 1954 χρειάστηκε να δραστηριοποιηθεί στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ μέχρι να ξαναχτιστεί εκ νέου ως ένα από τα εμβληματικά κτίρια του Ανατολικού Βερολίνου στην πλατεία Ρόζα Λούξεμπουργκ. Έκτοτε διανύει μια θαυμαστή πορεία, προωθώντας το «θέατρο του δημιουργού» με πρωτοποριακές παραστάσεις σκηνοθετών όπως ο Μπένο Μπεσόν, ο Μάνφρεντ Κούργκε, ο Ματίας Λάγκχοφ και ο Χάινερ Μίλερ. Το 1992 τη διεύθυνση ανέλαβε ο Φρανκ Κάστορφ, ένας πρώην σιδηροδρομικός υπάλληλος που επέστρεψε στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει Θεατρολογία και έγινε ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς θεατρικούς σκηνοθέτες. Εμπνευστής του «μεταδραματικού» θεάτρου, είναι ο άνθρωπος που έχει καθορίσει την αισθητική και τη δραματουργία της βερολινέζικης πρωτοποριακής σκηνής τα τελευταία 25 χρόνια με αιρετικές παραστάσεις και τολμηρά ανεβάσματα κλασικών έργων που συχνά προκαλούσαν. Κι ενώ σύντομα θα παραδώσει τη διεύθυνση στον Βέλγο επιμελητή τέχνης Κρις Ντέρκον (πρώην διευθυντή της Tate Gallery του Λονδίνου), έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών για να γιορτάσει την αποχώρησή του από τη θέση του διευθυντή με ένα πανηγυρικό αφιέρωμα στη Φόλκσμπυνε. Πρόκειται για ένα αφιέρωμα κατά το οποίο θα παρουσιαστούν τρεις σπουδαίες παραστάσεις, ενώ θα συμπεριλαμβάνει masterclasses και ενδιαφέρουσες ανοιχτές συζητήσεις, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε μερικούς από τους σημαντικότερους θεατρανθρώπους

της Ευρώπης να θέτουν ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον ρόλο που διατηρεί το θέατρο ως μορφή τέχνης αλλά και ως θεσμός. Επίσης, θα παρακολουθήσουμε προβολές, θα δούμε εικαστικές εγκαταστάσεις και, τέλος, θα στηθεί ένα μεγάλο πάρτι με γερμανική μπίρα! Ο Κάστορφ παρουσιάζει μία από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις του των τελευταίων ετών, τη θεατρική διασκευή του Παίκτη του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, ενός συγγραφέα έργα του οποίου έχει ανεβάσει επανειλημμένως στο παρελθόν. Ο σπουδαίος Ρώσος συγγραφέας έγραψε το εν λόγω έργο μέσα σε είκοσι έξι ημέρες, όταν βρέθηκε άφραγκος στη Γερμανία, όπου και απέδρασε για να αποφύγει τους δανειστές του. Λίγο πριν είχε επιστρέψει από χρόνια εξορία σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στη Σιβηρία, βρίσκοντας τη γυναίκα του βαριά άρρωστη. Παράλληλα, έχασε σε σύντομο χρονικό διάστημα και πρόωρα τον αδελφό του και τον καλύτερό του φίλο. Στη Γερμανία έχασε και τα τελευταία του χρήματα, μαζί με τα δικαιώματα των βιβλίων του, λόγω χαρτοπαιξίας. Τότε αναγκάστηκε να γράψει τον Παίκτη. Ο Κάστορφ εμπνεύστηκε από τη σπαραχτική του ζωή κι έστησε μια παράσταση με ζωντανή κινηματογράφηση των ερμηνευτών, ενώ το προσωπικό σκηνοθετικό στυλ του απογειώνει το ντοστογιεφσκικό μανιφέστο για τον εθισμό στα τυχερά παιχνίδια ως «ένα μεγαλειώδες, ζωηρό, δυναμικό πυροτέχνημα στασιμότητας και ακινησίας». Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Χέρμπερτ Φριτς, πνευματικό τέκνο κι αυτός της Φόλκσμπυνε, πήρε τη νουβέλα Μουρμουρητό του Ντίτερ Ροτ, ένα βιβλίο του 1974 στου οποίου τις 178 σελίδες επαναλαμβάνεται η λέξη «Murmel», και τη μετέτρεψε σε μια απολαυστική και ξεκαρδιστική παράσταση. Με ιδιαίτερη έφεση στις μαύρες κωμωδίες, ο Φριτς, που είχε πάρει τα δικαιώματα του βιβλίου από τον ίδιο τον Ροτ ήδη από τη δεκαετία του ’80, ανεβάζει στη σκηνή δεκατέσσερις ηθοποιούς που μουρμουρίζουν με μια υπνωτιστική ψυχεδελική επαναληπτικότητα τη μοναδική λέξη του ιδιότυπου αυτού βιβλίου. Ο ακάματος Ρενέ Πόλλες, δραματουργός και σκηνοθέτης, δεν έχει πάψει σε όλη την καλλιτεχνική του πορεία να πειραματίζεται και να αναζητάει μια νέα θεατρική γλώσσα. Ο Πόλλες έρχεται στην Αθήνα με την παράσταση Σ’ αγαπώ, αλλά επέλεξα την αποδραματοποίηση, η οποία αποτελεί ακόμα ένα δείγμα δουλειάς του που βασίζεται συχνά σε κείμενα κοινωνιολόγων τα οποία θίγουν πολιτικά και κοινωνικά θέματα της εποχής μας. Η προβληματική της παράστασής του αυτής, που θα παρουσιαστεί επίσης στο πλαίσιο του αφιερώματος του Φεστιβάλ Αθηνών στη Φόλκσμπυνε, αγγίζει έννοιες όπως το σπίτι και μη-σπίτι, η επικοινωνία και η αποτυχία επικοινωνίας, το μέλλον. Μήπως δεν υφίστανται οι έννοιες «σπίτι» και «μέλλον»; Είναι δυνατόν να εξηγηθεί η ιδέα του βιοτικού και βιώσιμου χώρου; Η καυστική και ιδιαίτερα αστεία παράσταση διαδραματίζεται μέσα σε φορτηγά του «Rollende Road Show». Συμπληρωματικά, ο σημαντικός θεωρητικός του θεάτρου Χανς-Τις Λέμαν, συγγραφέας της μελέτης-ορόσημο του 1999 Μεταδραματικό Θέατρο, θα παραδώσει διάλεξη-masterclass στη νέα βιβλιοθήκη της ΑΣΚΤ με θέμα «Το μεταδραματικό θέατρο και η βερολινέζικη Φόλκσμπυνε». Στο Προαύλιο της Πειραιώς 260 θα παρουσιαστεί η περφόρμανς Σούμαν. Ο έρωτας του ποιητή ή η επιστροφή των έφιππων πτωμάτων, όπως και η βιντεο-εγκατάσταση «Ο Μπέργκμαν στην Ουγκάντα» του Μάρκους Ερν, ενώ θα προβληθεί και η ταινία του Ρενέ Πόλλες Bad Decisions. Τέλος, θα διεξαχθεί συναυλία των Goshawk.

Αφιέρωμα στη Φόλκσμπυνε Τρεις σπουδαίες παραστάσεις, masterclasses, συζητήσεις, προβολές, εικαστικά και πάρτι φέρνει στην Αθήνα ένας από τους σημαντικότερους θεατρικούς οργανισμούς της Ευρώπης.

ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ — ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ Σε συνεργασία με το Goethe-Institut Athen Μasterclass με τον Χανς-Τις Λέμαν «Το μεταδραματικό θέατρο, ο Ρενέ Πόλλες και η βερολινέζικη Φόλκσμπυνε» 17 Ιουνίου, 19:00

από τον χρήστο παρίδη

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 — ΠΡΟΑΥΛΙΟ Ρενέ Πόλλες Σ’ αγαπώ, αλλά επέλεξα την αποδραματοποίηση 17-18 Ιουνίου, 22:00 Πάρτι με DJ set από τους DJs Duo Portobello 17 Ιουνίου, 23:30 Συζήτηση για τη Φόλκσμπυνε 18 Ιουνίου, 19:00-20:30 Σούμαν - Ο έρωτας του ποιητή ή η επιστροφή των έφιππων πτωμάτων Based on Robert Schumann Dichterliebe 18 Ιουνίου, 23:45 19 Ιουνίου, 23:00 Μάρκους Ερν Ο Μπέργκμαν στην Ουγκάντα Video installation 19 Ιουνίου, 21:15 20 Ιουνίου, 23:00 Goshawk Unlimited World Tour IX: 1.

Aegean Micro Disk Συναυλία 19 Ιουνίου, 24:00 Ρενέ Πόλλες, Bad Decisions Ταινία 20 Ιουνίου, 21:15 ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260, ΧΩΡΟΣ Δ Φρανκ Κάστορφ Ο Παίκτης του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι 19-20 Ιουνίου, 19:00

Φωτό: Thomas Aurin

Συζήτηση με τον Φρανκ Κάστορφ μετά την παράσταση 19 Ιουνίου, 24:00 ΘΕΑΤΡΟ ΟΛΥΜΠΙΑ Χέρμπερτ Φριτς, Murmel Murmel / Μουρμουρητό του Ντίτερ Ροτ 23-24 Ιουνίου, 21:00

1.6.17 – lifo

19

ΟΠΕΡΑ, ΚΛΑΣΙΚΑ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΞΕΝΑ ΣΤΟ ΗΡΏΔΕΙΟ H μουσική αποθεώνεται φέτος στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. από τη μαρια παππα

Η

ΟΙ ΌΠΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΑΣΙΚΆ

Εθνική Λυρική Σκηνή συμμετέχει φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών με δύο εμβληματικές όπερες του Ρομαντισμού. Ανεβάζει το αριστούργημα του Τζάκομο Πουτσίνι και μία από τις πιο δημοφιλείς όπερες όλων των εποχών, το Μαντάμα Μπαττερφλάι (για 5 παραστάσεις, στις 31 Μαΐου και στις 2-4 και 7 Ιουνίου, στα ιταλικά, με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους). Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο σπουδαίος Αργεντινός Ούγκο ντε Άνα σε μουσική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού. Ο τραγικός έρωτας της 15χρονης γκέισας ΤσοΤσο-Σαν με έναν Αμερικανό αξιωματικό που έκανε πρεμιέρα για πρώτη φορά το 1904 στο Μιλάνο μεταφέρεται κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης με ένα διεθνές καστ που αποτελείται από τους Τσέλια Κοστέα, Σάε Κιουνγκ Ριμ, Ελένα Κασσιάν, Στέφανο Σέκκο, Δημήτρη Πακσόγλου, Διονύση Σούρμπη κ.ά. Για τον Ιούλιο, σειρά έχει ο Βέρντι και το Τροβατόρε. Δυο αδέρφια που δεν γνωρίζουν τη συγγένειά τους ερωτεύονται την ίδια γυναίκα και ο διάσημος Ιταλός συνθέτης δημιουργεί το 1853 μια όπερα-ορόσημο για το κίνημα του Ρομαντισμού. Θεωρείται η κατεξοχήν όπερα τραγουδιστών, όπου οι φωνές εξέχουν, και γι’ αυτό θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μια σειρά από κορυφαίους ερμηνευτές παγκοσμίως, όπως οι Πιέρο Πρέττι, Βάλτερ Φρακκάρο, Τσέλια Κοστέα, Γελένα Μανίστινα, Δημήτρης Πλατανιάς, Δημήτρης Τηλιακός, Τάσος Αποστόλου. Στις 21, 23, 25 και 27 Ιουλίου. Τον δολοφονικό κουρέα που θερίζει στους δρόμους του βικτωριανού Λονδίνου του 19ου αιώνα ζωντανεύουν η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής και ο Γιώργος Πέτρου σε μία από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές του Φεστιβάλ Αθηνών. Το Sweeney Todd είναι ένα από τα πιο σημαντικά μιούζικαλ που συνέθεσε και έγραψε ο ζωντανός θρύλος του Μπρόντγουεϊ Στίβεν Σοντχάιμ. Ο Σοντχάιμ πάντρεψε τη μαύρη κωμωδία με το μιούζικαλ και σάρωσε τα βραβεία Τόνι όταν το μιούζικαλ ανέβηκε για πρώτη φορά, το 1979, ενώ κέρδισε το νεότερο κοινό με την ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον το 2007. Στην Αθήνα ανεβαίνει με 26μελή θίασο από δημοφιλείς ηθοποιούς και κλασικούς τραγουδιστές αλλά και 35μελή ορχήστρα. Για μία μόνο παράσταση, στις 29 Ιουλίου. Στις 17 Ιουνίου η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, σε μουσική διεύθυνση του Γιώργου Βρανού, προσκαλεί τον διεθνή σολίστα Βασίλη Βαρβαρέσο, πριν ξεκινήσει τη μεγάλη διετή παγκόσμια περιοδεία του, και συμπράττουν στο Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 σε ντο ελάσσονα, έργο 18 του Σ. Ραχμάνινοφ. Στην ίδια ενότητα η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης θα ερμηνεύσει τη Δωδεκανησιακή σουίτα αρ.

1 του Γιάννη Κωνσταντινίδη, ενώ στο δεύτερο μέρος θα παιχτεί η Συμφωνία αρ. 5 σε μι

20 lifo – 1.6.17

ελάσσονα, έργο 64 του Τσαϊκόφσκι. Στις 21 Ιουνίου η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ επιλέγει την Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής για να ερμηνεύσει με μοναδικό τρόπο έργα του Μπαχ, του Νίνο Ρότα και του Μοντέστ Μουσόργκσκι. Όλα αυτά υπό τις οδηγίες του Αναστάσιου Συμεωνίδη, που είναι ο νέος της καλλιτεχνικός διευθυντής, ενώ τους συνοδεύει ο πιανίστας Χρίστος Παπαγεωργίου. Με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από την αιματηρή εξέγερση που αφηγείται το Θωρηκτό Ποτέμκιν του Σεργκέι Αϊζενστάιν, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών θα παίξει ζωντανά στις 5 Ιουνίου τη μουσική του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, παράλληλα με την προβολή της ταινίας. Η μουσική διεύθυνση έχει ανατεθεί στον Γερμανό αρχιμουσικό Γενς Τρέστερ. Στις 6 και 7 Ιουλίου ο διεθνούς φήμης μαέστρος Γιούρι Τεμιρκάνοφ διευθύνει τη Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης για δύο μοναδικές βραδιές κάτω από τα αστέρια. Την πρώτη ημέρα θα ερμηνεύσουν το έργο Ο θρύλος της αόρατης πολιτείας του Κιτέζ και στη συνέχεια το Παραλλαγές ροκοκό του Τσαϊκόφσκι με τη συνοδεία του Ισπανού τσελίστα Πάμπλο Φερράντες. Τη δεύτερη ημέρα μαζί τους θα είναι ο Ρώσος πιανίστας Ντένις Ματσούεφ για τις ανάγκες του Κονσέρτου για πιάνο αρ. 3 του Ραχμάνινοφ, ενώ το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί με μουσική από το μπαλέτο Πετρούσκα του Στραβίνσκι. Στις 15 Ιουλίου οι λάτρεις της κλασικής μουσικής θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν μία πραγματικά ξεχωριστή βραδιά: μία από τις πιο σπουδαίες πιανίστες των τελευταίων χρόνων, η Μάρτα Άργκεριχ, θα συμπράξει στη σκηνή με την αγαπημένη της μαθήτρια, την Ελληνίδα Θεοδοσία Ντόκου, για να ερμηνεύσουν το Κοντσέρτο για δύο πιάνα του Φρανσίς Πουλένκ αλλά και το Καρναβάλι των ζώων του Καμίγ Σαιν-Σανς, με αφήγηση από τη Γαλλίδα ηθοποιό και κόρη της Άργκεριχ, Ανν Ντυτουά. Θα ακουστούν επίσης έργα των Μιγιώ και Ραβέλ.

Η ΠΑΡΆΔΟΣΗ Φέτος όμως το Φεστιβάλ Αθηνών τιμάει και την παράδοση, με ένα μεγάλο αφιέρωμα στις 28 Ιουνίου στο μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου. Στις «Μουσικές της Κρήτης» θα ανέβουν πάνω στη σκηνή εξήντα μουσικοί και τραγουδιστές και είκοσι χορευτές και θα φέρουν μαζί τους όλο τον μουσικό πλούτο και την κληρονομιά του νησιού με ιδιωματικούς σκοπούς και τραγούδια, νανουρίσματα, μαντινάδες της νύφης, λύρες, βιολιά, ακόμη και αποσπάσματα από τον Ερωτόκριτο, σε μία από τις πιο συγκινητικές και αξέχαστες βραδιές του καλοκαιριού. Στις 3 Ιουλίου η βυζαντινή μουσική αντικρίζει την οθωμανική μουσική σε ένα απροσδόκητο ηχητικό πάντρεμα. Τα δύο αυτά είδη θα ενώσουν δύο όργανα, η λύρα των Ελλήνων της Πό-

λης και το νέι των δερβίσηδων. Ο Βυζαντινός Χορός «Τρόπος» του Κωνσταντίνου Αγγελίδη που μελετά την ψαλτική παράδοση συναντιέται με ένα σύνολο Τούρκων τραγουδιστών, ενώ στη σκηνή θα πρωτοστατούν ο Kudsi Ergüner, περίφημος δεξιοτέχνης του νέι και πρεσβευτής της Ουνέσκο για την τέχνη, και ο δεξιοτέχνης της πολίτικης λύρας Σωκράτης Σινόπουλος. Δύο μέρες πριν, την 1η Ιουλίου, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών συμπληρώνει 180 χρόνια λειτουργίας από την ίδρυσή του, το 1837, και διοργανώνει μια μεγάλη μουσική εκδήλωση στο Ηρώδειο με κείμενα, ήχους και με όλη τη μουσική και τα τραγούδια που ακούστηκαν στα Προπύλαια τα χρόνια αυτά, κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορία της πόλης της Αθήνας για περίπου δύο αιώνες. Τα 20 χρόνια μελέτης των ήχων της Μεσογείου κλείνει και η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας. Γι’ αυτόν το λόγο στις 30 Ιουνίου προσκαλεί στη σκηνή του Ηρωδείου σημαντικούς μουσικούς και σχήματα, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, οι Encardia, o Θοδωρής Κοτονιάς, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, η Ασπασία Στρατηγού και η Μαρίνα Σάττι, σε ένα μουσικό ταξίδι αφιερωμένο στον ξεριζωμό και στην προσφυγιά, στέλνοντας ένα μήνυμα συμπαράστασης και ελπίδας. Το Φεστιβάλ δεν ξεχνά το ελληνικό τραγούδι, με εμφανίσεις σπουδαίων Ελλήνων συνθετών και ερμηνευτών. Στις 13 Ιουνίου ο Θάνος Μικρούτσικος παρουσιάζει μερικές από τις πιο πετυχημένες συνθέσεις του που πέρασαν από γενιά σε γενιά σε μια μεγάλη συναυλία που έχει τίτλο «Τα πιο ωραία μου τραγούδια θα σου πω». Τα πιο ωραία τραγούδια που έχει γράψει θα ερμηνεύσουν οι Γιάννης Κότσιρας, Χρήστος Θηβαίος, Μίλτος Πασχαλίδης κ.ά. Στις 22 Ιουνίου η σκηνή ανήκει στη Μαρία Φαραντούρη σε μια συνάντηση «Πέρα από τα σύνορα». Ο Τούρκος συνθέτης Τζιχάν Τούρκογλου έγραψε ένα πρωτότυπο έργο αποκλειστικά για τη φωνή της, ενώ μαζί με την Kαταλανή τραγουδίστρια Μαρία ντελ Μαρ Μπονέτ θα ερμηνεύσουν ισπανικά και καταλανικά τραγούδια, καθώς και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Χατζιδάκι. Το κονσέρτο θα ηχογραφηθεί ζωντανά από τη μεγάλη γερμανική δισκογραφική εταιρεία ECM. Στις 9 Ιουλίου το « Όλα σε θυμίζουν…» είναι ένα μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του Μανώλη Ρασούλη, με συμμετοχές από τους Ελένη Βιτάλη, Σοφία Παπάζογλου, Ναταλία Ρασούλη, Μπάμπη Στόκα κ.ά.

ΤΑ ΞΈΝΑ Τέλος, από το πρόγραμμα δεν θα λείψουν οι μεγάλες ξένες συναυλίες, με τις εμφανίσεις της Ιμάνυ στις 15 Ιουνίου, του Ιταλού πιανίστα Λουντοβίκο Εϊνάουντι στις 20 Ιουνίου, του Γάλλου συνθέτη Γιαν Τιέρσεν στις 13 Ιουλίου και του σπουδαίου Βιμ Μέρτενς στις 30 Ιουλίου.

Μάρτα Άργκεριχ

Βασίλης Βαρβαρέσος

Φαίδρα Γιαννέλου

Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης Γιούρι Τεμιρκάνοφ

Sweeney Todd

Βιμ Μέρτενς Λουντοβίκο Εϊνάουντι

1.6.17 – lifo

21

VINIETA

Άνοιγμα στην πόλη

Παραστάσεις και δράσεις πέρα από τα στενά όρια της σκηνής θα πραγματοποιηθούν σε «ευαίσθητες» περιοχές, υπαίθριους χώρους, εργατικές γειτονιές, προσφυγικές κατοικίες, ιστορικούς λόφους και ταβέρνες, τοποθετώντας με αυτό τον τρόπο στο επίκεντρο την πόλη.

Ο

από τον γιαννη πανταζοπουλο

δεύτερος πιο σημαντικός θεσμός του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου είναι το «Άνοιγμα στην Πόλη». Παραστάσεις και δράσεις πέρα από τα στενά όρια της σκηνής θα πραγματοποιηθούν σε «ευαίσθητες» περιοχές, υπαίθριους χώρους, εργατικές γειτονιές, προσφυγικές κατοικίες, ιστορικούς λόφους και ταβέρνες, τοποθετώντας με αυτό τον τρόπο στο επίκεντρο την πόλη, τους κατοίκους και τη δύναμη της συλλογικότητας ως μια απάντηση στην εσωστρέφεια που διακρίνει τη δημόσια σφαίρα. Με τη συνεργασία του Δικτύου Πολιτισμού Athens Culture Net του Δήμου Αθηναίων και τη σύμπραξη του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά αλλά και με τη συνεργασία της Ελευσίνας (Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2021), το «Άνοιγμα στην Πόλη» έρχεται να γεφυρώσει όλες τις διαφορετικότητες.

ΑΘΉΝΑ

Στο Μικρό Χρηματιστήριο Αθηνών (Πεσμαζόγλου 1, Αθήνα, 23-26/6), ο Αντώνης Κουτρουμπής και η ομάδα Πλεύσις, με το έργο

22 lifo – 1.6.17

τους Στο στόμα του λύκου, θα σχολιάσουν με μαύρο χιούμορ τα αδιέξοδα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η διαμάχη ανάμεσα στις προσωπικές επιθυμίες και στις κοινωνικές συμβάσεις, καθώς και τα διλήμματα του σύγχρονου ανθρώπου θα ξεδιπλωθούν μέσω της σωματικής αφήγησης σε ένα σκηνικό που υπενθυμίζει τη δύναμη του χρήματος. Στον ίδιο χώρο, ο Γιάννης Σκουρλέτης και η ομάδα bijoux de kant (30/6-3/7) θα αφηγηθούν λέξεις, τοπία και μουσικές μέσα από το έργο Οι κόρες, η νέα ποιητική της Αθήνας. Στον υπέροχο χώρο της Αγγλικανικής Εκκλησίας (Φιλελλήνων 29, Αθήνα, 27-29/6) η Χριστίνα Μαξούρη θα συνδυάσει την αρχοντιά του ρεμπέτικου με τον συναισθηματισμό της μπαρόκ μουσικής, δημιουργώντας μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα με τα «20+1 μεταπολεμικά λαϊκά τραγούδια με μπαρόκ ορχήστρα». Στην πλατεία Ομονοίας η ομάδα όχι παίζουμε και οι άνθρωποι του UrbanDig Project κατεβαίνουν στη «Στάση Ομόνοια» (20-25/6), μια περιπατητική παράσταση με έξι διαφορετικές ιστορίες που έχουν ως κεντρική κατάληξη την πλατεία. Λίγο παραπάνω, στον Εθνικό Κήπο, ο Θοδωρής Γκόνης θα προτείνει έναν Περίπατο μαθητείας και αλητείας (22-26/6). Στην Αρχαία Αγορά (Νότια Πλευρά) και στον Ναό του Ηφαίστου, η Μαργαρίτα Αμαραντίδη και η ομάδα Homo Ludens Theatre, με το Όνειρο καλοκαιρινής

Οι κόρες, η νέα ποιητική της Αθήνας. Φωτό: Κική Παπαδοπούλου

Στο στόμα του Λύκου Φωτό: Ζαφείρω Βλάχου

νύχτας (21-23/6) του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ, θα δώσουν μια άλλη διάσταση στον αρχαιολογικό χώρο παρουσιάζοντας μια βιωματική εμπειρία που συνδέει το έργο του Σαίξπηρ με τη σύγχρονη ζωή. Στον Λυκαβηττό, η Άννα Τζάκου και η Ομάδα Γεωποιητική, με την περφόρμανς 277 μέτρα (3, 10, 17, 24/6, 1 & 8/7), θα βρεθούν στο υψηλότερο σημείο της Αθήνας, 277 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, την ώρα της ανατολής του ηλίου. Εκεί θα μπορεί ο καθένας να συνδεθεί με το σώμα της πόλης, να ονειρευτεί και να αντικρίσει τον τόπο του ως βίωμα. Σε δημόσιους χώρους της Αθήνας η Βιτόρια Κωτσάλου θα παρουσιάσει την παράστασή της Day out of time (24/6), στο πλαίσιο της οποίας είκοσι ένας χορευτές, καθένας σε ξεχωριστό και επιλεγμένο σημείο, θα αφιερώσουν όλη την ημέρα στον χορό. Επίσης, στη Στοά Μπρόντγουαιη και στο 21ο Δημοτικό Σχολείο «Λέλα Καραγιάννη» η καλλιτεχνική κολεκτίβα Mkultra, με το After Lives (2628/6), προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση της πόλης μέσα από μια σειρά ομιλιών από καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, καθώς και μια ανοιχτή συζήτηση για την καλλιτεχνική παρέμβαση στον δημόσιο χώρο. Στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός 75), η Μαρία Σάββα και η Εταιρεία Θεάτρου Παίκτες θα αφηγηθούν ιστορίες ξεριζωμού με κύριο άξονα τη βίαιη αποκοπή από τη μάνα, την οικογένεια και το σπίτι-πατρίδα στην παράσταση Το ξύπνημα της μνήμης. Παιδιά-πρόσφυγες του ελληνικού Εμφυλίου (27-30/6). Στον Παλαιό Ατμοηλεκτρικό Σταθμό της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο η Αγγελική Γκιργκινούδη και η θεατρική ομάδα Vice Versa, με την Πεντηκοστή του Ντέιβιντ Έντγκαρ (23, 24, 25, 28, 29, 30/6), θα αναφερθούν στη μετανάστευση και τις θρησκευτικές αντιπαλότητες. Μια τοιχογραφία γίνεται η αφορμή για την αντιπαλότητα ανάμεσα στην Ορθόδοξη και στην Καθολική Εκκλησία, ενώ το σημαντικό είναι πως στη συγκεκριμένη παράσταση θα συμμετάσχουν 15 πρόσφυγες από 13 χώρες. Παράλληλα, στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας η Έλλη Παπακωνσταντίνου και η ομάδα ODC Ensemble πρωταγωνιστούν στο έργο Λουιζέττα: το καμαρίνι μιας επανάστασης (22-25/6). Η αστική δημοκρατία, η Γαλλική Επανάσταση καθώς και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη αποτελούν το βασικό περιεχόμενο της παράστασης, η οποία θα προσπαθήσει να απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσο ο σημερινός άνθρωπος έχει σχέση με το τρίπτυχο «ελευθερία - ισότητα - αδερφοσύνη». Στο πλαίσιο της ευαισθητοποίησης γύρω από το πρόβλημα των εξαρτήσεων το Φεστιβάλ Αθηνών συνεργάζεται με το ΚΕΘΕΑ και ομάδες ατόμων σε απεξάρτηση θα συμμετάσχουν στην ανάπλαση σημείων χρήσης σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας (5/7). Επίσης, στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης (16/6) θα ζωντανέψουν ήχοι από τη Μουσική Ρωμιών και άλλων συνθετών της Οθωμανικής Περιόδου. Τέλος, στην Αρχαία Αγορά (Νότια Πλευρά) στις 12/6 και 20/6 θα πραγματοποιηθεί ξενάγηση με βασικό άξονα τη Δημοκρατία. Η εκκίνηση θα γίνει στη Στοά του Αττάλου, θα συνεχιστεί στην Αρχαία Αγορά και στο Θησείο και θα φτάσει μέχρι το Αστεροσκοπείο.

Lambrinidis (27/6-2/7) επικεντρώνεται στο θέμα της ιθαγένειας και μιλά για ανθρώπους που έχασαν τις πατρίδες τους και ζουν το μαρτύριο της αναζήτησης νέας (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, λεωφ. Ηρώων Πολυτεχνείου 32). Το Ντουέτο Κριστόφ Κα Ρολ, στη Σκιά των ήχων - Ηχητική βιβλιοθήκη με αφηγήσεις ονείρων, στην Πλαζ Βοτσαλάκια (Καραγιώργη Σερβίας 6, Πειραιάς, 20-23/6), συλλέγουν αφηγήσεις ονείρων και δημιουργούν μια ηχητική βιβλιοθήκη. Ο Κωνσταντίνος Μίχος με το Ιφιγένεια εν… (25/6) στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος (λεωφ. Δημοκρατίας) θα παρουσιάσει μια διασκευή της τραγωδίας του Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι με θέμα τη θυσία, ξεκινώντας από τις θυσίες που χρειάζονται για να ξεκινήσει ένα πλοίο το ταξίδι του, που δεν είναι άλλες από τις ανθρώπινες. Δύο σύγχρονοι συγγραφείς, ο Χρήστος Οικονόμου και ο Γιάννης Χρυσούλης, καταπιάνονται με δύο βασανιστικά προβλήματα της σημερινής κοινωνίας: τη μετανάστευση και την ανεργία. Την προσπάθειά τους θα δούμε στους μονολόγους των Διαδρομών με την Ελένη Γερασιμίδου και τον Πέρη Μιχαηλίδη (27-30/6). Η Αποστολία Παπαδαμάκη στο In the eyes of god - Ολονυχτία (17/6), που θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, καλεί τους θεατές-πρωταγωνιστές σε μια ολονυχτία αλληλεπίδρασης και ανθρώπινης επαφής μέσα από την τέχνη. Η Άρια Μπουμπάκη στο dance meetings - piraeus version (12-16/6, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά) συναντά κατοίκους της πόλης, δίνοντας έναν άλλο ρυθμό στον Πειραιά. Η Βάσια Βαλκανιώτη και η Βιτόρια Κωτσάλου συνεργάζονται στους Ορίζοντες Δρόμου (10/6), πραγματοποιώντας μια χαρτογραφημένη πορεία από τον σταθμό ΗΣΑΠ του Πειραιά μέχρι την πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου, σε ένα δρώμενο ελεύθερου χορού. Οι Ανθή Γουρουντή, Χρύσα Καψούλη και Τσιμάρας Τζανάτος έχουν ετοιμάσει την παράσταση Κώστας Νούρος: ξένος δύο φορές (10-19/6) που θα λάβει χώρα σε ταβέρνες στον Πειραιά, στον Κορυδαλλό και στο Κερατσίνι.

Μοναχικός και ταλαντούχος, ο Κώστας Νούρος ήταν μια μυθιστορηματική προσωπικότητα κι ένας ρεμπέτης που υπήρξε δύο φορές πρόσφυγας, ενώ η ερωτική του συμπεριφορά δεν χωρούσε στη συντηρητική κοινωνία. Η Ελένη Κυραμαργιού με την ομάδα παιχνιδιού «Από το μηδέν στο άπειρο» θα παρουσιάσει το Παίζοντας με την Ιστορία (9/6) στο Εργοστάσιο Λιπασμάτων Δραπετσώνας, (Γρ. Λαμπράκη 2, Δραπετσώνα). Μέσα από δημιουργικά παιχνίδια και κατασκευές θα προσπαθήσουν να ζωντανέψουν το ξεχασμένο εργοστάσιο. Ο Γιάννης Γονατίδης και ο Χρήστος Χρυσανθόπουλος και η ομάδα τους Αρχείων Τάξις παρουσιάζουν την Πειραιολογία (3-29/6) σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η Μαρίνα Ζέας, η πλατεία Αλεξάνδρας, το Πάρκο Δηλαβέρη, τα Μανιάτικα και τα Προσφυγικά Νίκαιας, επιχειρώντας έναν διάλογο μέσω ανταλλαγής αναμνήσεων και περνώντας από το χθες στο σήμερα. Η Ειρήνη Μαργαρίτη φέρνει το Οι Πειραιώτες ανοίγουν τα σπίτια τους (10-24/6) σε σπίτια του Πειραιά, της Νίκαιας και του Ρέντη, εντρυφώντας σε ζωές και ιστορίες που εκτυλίσσονται γύρω από τους τέσσερις τοίχους. Ο Χρήστος Χρυσόπουλος και η Αναστασία Δούκα με τον Κοινό Τόπο (23 & 30/6) στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών (Δημοτική Αγορά Πειραιά) παρουσιάζουν με διάφορα μέσα το σχολείο ως ιδανικό τόπο μάθησης, κατανόησης, ονείρου και ζωής. Η Άννα Τσίχλη και η Χριστίνα Ζώνιου, μέσα από τις παραστάσεις του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πελοποννήσου δημιουργούν στο Εργοστάσιο Λιπασμάτων Δραπετσώνας το Έρωτας ή τίποτα-Ιστορίες του Πειραιά (25-29/6). Ιστορίες διαφορετικών χώρων και χρόνων που αφορούν τους βομβαρδισμούς του Πειραιά κατά τη διάρκεια του πολέμου, τους πρόσφυγες του χθες αλλά και του σήμερα, την πύλη Ε7 του λιμανιού, τον σταθμό του ΗΣΑΠ αλλά και τα παράνομα στέκια του Πειραιά. Η Σεβαστή Στρογγυλού και το Ενιαίο Λύκειο Καμινίων στο έργο Καπέλων Δρώμενα (13-14/6) που θα παρουσιαστεί στις πλατείες Κανάρη και Κοραή, παρουσιάζουν τη σημειολογία του καπέλου, βασισμένη σε συνεντεύξεις ατόμων που φορούν καπέλο είτε από επιλογή είτε υποχρεωτικά. Ο Νίκος Διαμαντής και το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ, στο Bridging Diversities (12-23/6) καταπιάνονται με τις διαφορετικότητες μέσα από τη ματιά της τέχνης, αξιοποιώντας διαβάσεις της πόλης, την Τρούμπα και χώρους λατρείας.

Στάση Ομόνοια Φωτό: Μαριλένα Σταφυλίδου

Κώστας Νούρος: ξένος δύο φορές

ΠΕΙΡΑΙΆΣ

Σε γνωστές και άγνωστες τοποθεσίες, με ηθοποιούς αλλά και κατοίκους του Πειραιά, σε αυλές και σπίτια θα ξεδιπλωθούν οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, δίνοντας ιδιαίτερη βάση στην ιστορία της πόλης αλλά και στο προσφυγικό πρόβλημα. Κύριος άξονας θα είναι η σύμπτυξη των αντιθέσεων που συναντά κανείς στον Πειραιά. Η Μάνια Παπαδημητρίου στο B.ound Το σκηνικό που φοβάται της Christiana 1.6.17 – lifo

23

VINIETA

Όπως κάθε χρόνο, οι Έλληνες χορογράφοι παρουσιάζουν τις αξιόλογες δουλειές τους στο Φεστιβάλ Αθηνών. από τον χρηστο παριδη

Χορός made in Greece

Π

ληθώρα χορευτικών παραστάσεων στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, με τις ελληνικές ομάδες να αποτελούν σημαντικό κομμάτι του. Πρόκειται για εξαιρετικές περιπτώσεις χαρισματικών χορογράφων που έχουν δείξει πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές στο παρελθόν, ως εκ τούτου αναμένουμε από αυτούς ακόμα καλύτερες παραστάσεις. Την αρχή θα κάνει η χορογράφος Λενιώ Κακλέα με το έργο A hand’s turn, το οποίο ερμηνεύει η ίδια και απευθύνεται σε έναν ή δύο θεατές κάθε φορά. Η καλλιτέχνις θα δέχεται επισκέψεις καθημερινά από το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα, για έναν μήνα. Μια περφόρμανς που διερευνά τη διάκριση μεταξύ «αριστερού» και «δεξιού», τις λειτουργικές και συμβολικές διαστάσεις τους από το σώμα έως την πολιτική. Μετά από κάθε συνάντηση ο εκάστοτε θεατής θα έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ένα αποτύπωμα της χορογραφίας σε μορφή βιβλίου. Λενιώ Κακλέα, A hand’s turn. Πειραιώς 260, Xώρος Β, 1-4, 7-11, 14-18, 21-25, 27-30 Iουνίου & 1 Ιουλίου, 19:00 Ακολουθούν οι Τιτάνες του Ευριπίδη Λασκαρίδη, όπου δύο μοναχικά πλάσματα, εν μέρει παραμορφωμένα, ανακαλύπτουν ξανά και ξανά την αιωνιότητα, από τι υλικά απαρτίζεται ο κόσμος μας, τα μικρά και μεγαλύτερα θρύψαλα της καθημερινότητας, τα φώτα των άστρων και τον ακίνητο χρόνο. Οι

24 lifo – 1.6.17

Τιτάνες αποτίνουν φόρο τιμής σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια, σε κάθε ατομική ή συλλογική αποτυχία, για την εδραίωση ενός άθραυστου εαυτού, ενός άμωμου κόσμου. Ευριπίδης Λασκαρίδης - OSMOSIS, Τιτάνες. Πειραιώς 260, Χώρος Ε, 6-8 Ιουνίου, 21:00

Η Ιωάννα Πορτόλου και η ομάδα Griffon παρουσιάζουν την παράσταση Πορνό. Ένας κόσμος φευγαλέος, τεχνητός, υπερβολικός, εύθραυστος, απαιτητικός, ονειρικός, τρομακτικός, καλυμμένος, επικίνδυνος, απαγορευμένος και μυστικός βιώνεται σε μια ιερή στιγμή, μια στιγμή άρσης των απαγορεύσεων, κατάργησης του συστήματος, ακόμα και του ίδιου του εαυτού. Ιωάννα Πορτόλου - Ομάδα Griffοn, Πορνό. Πειραιώς 260, Χώρος Ε. 15-17 Ιουνίου. 21:00

Το έργο της Κατερίνας Ανδρέου A kind of fierce επανέρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών. Η αμφίσημη φύση του κανόνα και η σχετική έννοια της ελευθερίας κεντρίζουν το ενδιαφέρον της δημιουργού και την οδηγούν σε γραφές που αφήνουν την ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης. Το A κind of fierce είναι ένα σόλο που παρατηρεί τη μοναχική του φύση και παίζει με την ιδέα της έκθεσης και της έκφρασης, προσπαθώντας να μην ξεχάσει ότι η σκηνική δράση αφορά την παρούσα στιγμή. Γυροφέρνει την ιδέα της τόλμης, ψάχνοντας τη δική του εκδοχή, με στόχο να αφήσει χώρο σε μερικές στιγμές ελευθερίας. Μέσα από μια διαδικασία που συνδέει την οξύτητα της σκέψης με την αμεσότητα της παρόρμησης, η Ανδρέου επινοεί τους κανόνες για να τους χει-

ριστεί και παίζει με την αντίθεση, με τις ίδιες της τις αναφορές, με τις ίδιες της τις εμμονές. Το έργο της αυτό προσπαθεί να αποφύγει τη νοσταλγία, τον φόβο, το μοιραίο ή την ελπίδα – όλα είναι σημαντικά και τα πάντα ασήμαντα. Είναι ο δικός της «ελεύθερος χορός».

Rapidly Becoming

Κατερίνα Ανδρέου, Α kind of fierce. Πειραιώς 260, Χώρος Ε. 10-11 Ιουνίου. 21:00

Το Rapidly Becoming θα αποτελέσει ένα καλλιτεχνικό πείραμα στο οποίο ανέλαβαν να δώσουν πνοή πέντε χορογράφοι και δώδεκα νέοι χορευτές. Μια συλλογική απόπειρα με στόχο οι πέντε διαφορετικές φωνές των δημιουργών, χωρίς να υπάρχει κοινή θεματολογία ή αισθητική εκ των προτέρων, να συγχωνευτούν σε ένα έργο. Οι χορογράφοι είναι οι Βάσω Γιαννακοπούλου, Ίρις Καραγιάν, Μαρία Κολιοπούλου, Μαριέλα Νέστορα και Κατερίνα Σκιαδά. Σύνδεσμος Χορού, Rapidly Becoming. Πειραιώς 260, Χώρος Η, 19-20 Ιουνίου, 21:00

Η πρωτοεμφανιζόμενη Αναστασία Βαλσαμάκη, με το ομαδικό έργο Sync, στο οποίο συμμετέχουν εννέα χορευτές, διερευνά τη σχέση της ατομικότητας και της ομαδικότητας με την αρμονική συνύπαρξη. Αναστασία Βαλσαμάκη, Sync. Πειραιώς 260, Χώρος Ε, 2-3 Ιουλίου, 21:00

A hand’s turn, φωτό: Σωτήρης Βασιλείου

Τιτάνες, φωτό: Κική Παπαδοπούλου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΟΛΎΜΠΙΑ από τη μαρια παππα

Ε

κτός από τον Κήπο της Πειραιώς 260 και το Ηρώδειο, το Θέατρο Ολύμπια ανοίγει φέτος για πρώτη φορά τις πόρτες του για να φιλοξενήσει δύο θεατρικές και έξι μουσικές εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών.

Την αρχή κάνει ο Νίκος Ξυδάκης με το πρότζεκτ «Όλα τα δειλινά του κόσμου» στις 8 Ιουνίου. Μελοποιεί ερωτικά ποιήματα της Σαπφούς, του Μιχάλη Γκανά και του Διονύση Καψάλη και γράφει μουσική αποκλειστικά για το Φεστιβάλ Αθηνών, όπου και θα παρουσιάσει για πρώτη φορά την νέα του δουλειά. Στις 16 Ιουνίου η βραδιά θα συνδυάσει την ποίηση, τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, τον Μπέντζαμιν Μπρίττεν και το video art στο «Transit Songs». Είναι ένα ρεσιτάλ όπου η μεσόφωνος Λένια Ζαφειροπούλου συνεργάζεται με τον πιανίστα Αντρέι Χόβριν και εξερευνούν τα κάθε είδους σύνορα, όπως αυτά διαμορφώνονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Το «In a strange land», που θα παρουσιαστεί στις 18 Ιουνίου, έρχεται από τη Μεγάλη Βρετα-

Πορνό, φωτό: Μυρτώ Αποστολοπούλου

νία. Το δωδεκαμελές πολυφωνικό σύνολο Stile Antico φτιάχνει μια παράσταση αφιερωμένη στους καθολικούς συνθέτες, όπως οι Philips, Dering, Dowland, William Byrd και Robert White που εκδιώχθηκαν από τη βασίλισσα Ελισάβετ Α’ λόγω της θρησκείας τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι το συγκεκριμένο σχήμα δεν χρησιμοποιεί μαέστρο στις εμφανίσεις του. Στις 26 Ιουνίου ο Στέφανος Νάσος και ο Απόστολος Παληός στο πιάνο, μαζί με τους Μάριο Νικολάου και Μαρίνο Τραγουδάκη στα κρουστά, παρουσιάζουν μια συναυλία μουσικής δωματίου. Θα ερμηνεύσουν τη Σονάτα για δύο πιάνα και κρουστά του Ούγγρου συνθέτη Μπέλα Μπάρτοκ και για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του σύγχρονου Αμερικανού συνθέτη Τζον Λούθερ Άνταμς για πιάνο, μάλετ και ηλεκτρονικούς ήχους. Στις 5 Ιουλίου η Sofia Sinfonietta, η διεθνούς φήμης ορχήστρα της Σόφιας, επέλεξε να ερμηνεύσει τρία έργα του Φίλιππου Τσαλαχούρη υπό τη διεύθυνση του Νίκου Τσούχλου. Τα δύο από αυτά θα είναι σε πρώτη παγκόσμια εκτέλε-

ση («Trakl-Lieder» και «Των μακρών μεγάλων δρόμων») ενώ στο τρίτο, το «Επτά Λόγοι του Χριστού επάνω στον Σταυρό», συμμετέχει στην αφήγηση ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Το πρότζεκτ έχει τίτλο «... ο πόνος του πολέμου, το πένθος, η φυγή» και παίρνει μέρος επίσης η Χορωδία Σπουδαστών του Ωδείου Αθηνών. Τέλος, οι μουσικές εκδηλώσεις ολοκληρώνονται με μια συναυλία-έκπληξη στις 9 Ιουλίου. Οι ARTéfacts Εnsemble τιμούν τον μοναδικό Φρανκ Ζάππα με το «Zapping», μια εμφάνιση που αντλεί στοιχεία από το πολυσχιδές έργο που έχει αφήσει πίσω του ο σπουδαίος Αμερικανός μουσικός, ενώ παράλληλα επιχειρεί να ξεδιπλώσει το καυστικό πνεύμα του που μέσα από τη μουσική προέβαλλε τη σάτιρα και τον κοινωνικό σχολιασμό, καθιστώντας τον έναν από τους πιο ξεχωριστούς καλλιτέχνες που έδρασαν τη δεκαετία του ’60 αλλά και μέχρι τον θάνατό του το 1993.

1.6.17 – lifo

25

VINIETA

Η ελληνική θεατρική παραγωγή έχει και φέτος την τιμητική της στο Φεστιβάλ Αθηνών. από τον m. hulot

Θέατρο από Έλληνες δημιουργούς 26 lifo – 1.6.17

Μ

ε μία από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις του περσινού προγράμματος του Φεστιβάλ, τη Σφαγή των Παρισίων της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων, που επιστρέφει για τρεις βραδιές στη σκηνή της Πειραιώς 260, ανοίγει η αυλαία του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών για το Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο την 1η Ιουνίου. Το αινιγματικό και παρεξηγημένο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου εστιάζει σε μία από τις πιο αιματηρές σελίδες της Ιστορίας, στο 1572, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Βαρθολομαίου, όταν Γάλλοι καθολικοί έσφαξαν γύρω στους 3.000 Ουγενότους (Γάλλους προτεστάντες). Μια τέτοια νύχτα κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει μόνο έναν ρόλο, ή του σφαγιαστή ή του σφαγιαζόμενου. Μέσα από τη γρήγορη, σχεδόν κινηματογραφική πλοκή του έργου, οι δημιουργοί της παράστασης αναδεικνύουν την ποίηση που κρύβεται πίσω από τη δράση και εστιάζουν στον αέναο κύκλο της βίας, με εργαλεία τη χορικότητα, την κίνηση και τη μουσική. Χρήστος Θεοδωρίδης, Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων, Η σφαγή των Παρισίων του Κρίστοφερ Μάρλοου, 1-4 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Χώρος Δ, 21:00

Στις 9 και 10 Ιουνίου ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς παρουσιάζει Το γεφύρι του Δρίνου, ένα μυθιστόρημα-ορόσημο των σερβικών γραμμάτων, αντίστοιχο του Πόλεμος και Ειρήνη. Πρόκειται για το πιο διάσημο έργο του Ίβο Άντριτς, ο οποίος παραμένει ο πλέον μεταφρασμένος Σέρβος λογοτέχνης και ο μοναδικός συγγραφέας της πρώην Γιουγκοσλαβίας που έχει τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ. Η ιστορία μιας γέφυρας που παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς ανά τους αιώνες, ενώ γύρω της τα πάντα έρχονται και παρέρχονται, μεταφέρεται στη σκηνή από έναν κορυφαίο σκηνοθέτη της Σερβίας, τον Νικίτα Μιλιβόγεβιτς. Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, Το γεφύρι του Δρίνου από το μυθιστόρημα του Ίβο Άντριτς, 9 & 10 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Χώρος Η, 21:00

Για τις 12 (έως και 14) Ιουνίου ο Σίμος Κακάλας έχει ετοιμάσει ένα αυτοσαρκαστικό, αυτοαναφορικό βαριετέ «πριν καταρρεύσει το οικοδόμημα του θεάτρου πάνω στα σαστισμένα κεφάλια μας». Πρόκειται για έναν χορό σεσημασμένων καλλιτεχνών, καταδικασμένων από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Διαδικτύου να βρίσκονται ισοβίως επί σκηνής, με την υποχρέωση να παράγουν συνεχώς άρτια καλλιτεχνικά προϊόντα, να διασκεδάζουν και να γοητεύουν κοινό και κριτικούς. Βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι, σε περίπτωση αποτυχίας, τους περιμένει ο καλλιτεχνικός Καιάδας του καλοκαιριού, η πείνα και ο θάνατος. Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη των «εκατοντάδων θυμάτων της διαδικτυακής κριτικής». Θερμά θαλάσσια λουτρά, φωτό: Κική Παπαδοπούλου

Σίμος Κακάλας, Εταιρεία Θεάτρου Χώρος, Greek Freak - all star game, 12-14 Ιουνίου, Θέατρο Ολύμπια, 21:00

Με ένα έμμετρο έργο, γραμμένο σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στην Κύπρο του ’60 από τον λαϊκό ποιητή Παύλο Λιασίδη, τον Αλαβροστοισειώτη («ο ονειροπαρμένος, ο κυριευμένος από νεράιδες»), που πραγματεύεται τη σύγκρουση ανάμεσα στο φυσικό και στο μεταφυσικό, ο Νίκος Χατζόπουλος παίρνει τη σκυτάλη στις 15 Ιουνίου. Η παράσταση, που είναι συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών με το Σπίτι της Κύπρου, ανιχνεύει τη συγγένεια του έργου με την αρχαία τραγωδία. Πέντε υποκριτές ισορροπούν ανάμεσα στην ταύτιση και στην αφήγηση, κρατώντας αναλλοίωτο το στοιχείο της γλώσσας, το τοπικό χρώμα της κυπριακής διαλέκτου και το στίγμα της εποχής κατά την οποία γράφτηκε το έργο. Νίκος Χατζόπουλος, Σπίτι της Κύπρου, Ο Αλαβροστοισειώτης του Παύλου Λιασίδη, 15-18 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Χώρος Β, 21:00

Μια διαφορετική παράσταση, ραδιοφωνική,

που θα δώσει στους θεατές την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη διαδικασία ηχογράφησης μιας παράστασης για το ραδιόφωνο είναι Ο Οικοδιδάσκαλος ή το δικαίωμα στην αμεριμνησία του Γιάννη Κωνσταντινίδη που σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Επιχειρώντας μια «βίαιη» διασκευή του έργου του Γιάκομπ Μίχαελ Ράινχολντ Λεντς (1751-1792), ο Γιάννης Κωνσταντινίδης παραδίδει μια πολυσύνθετη ιστορία πίστης και προδοσίας που εξελίσσεται στην Πρωσία του 1774 και στην οποία οι ασύδοτοι γλιτώνουν χωρίς σημαντικές απώλειες, ενώ οι δίκαιοι και συνεπείς εξολοθρεύονται ποικιλοτρόπως, αφού παγιδευτούν στα αδιέξοδά τους. Το κείμενο του Κωνσταντινίδη διαφοροποιείται ως προς το ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτής της «μεσαίας τάξης που φέρει τον πολιτισμό, τη διανόηση, τον ηθικό νόμο και το βάρος της προάσπισης του κοινωνικού ιστού» να προαπαιτεί ένα ελάχιστο διευκολύνσεων διαβίωσης. Όμως δεν χύνει ούτε ένα δάκρυ για τον χαμό της από την απροθυμία και την ανημποριά της να ξιφουλκήσει όταν οφείλει να το κάνει. Το έργο έχει 20 πρόσωπα, τα οποία θα αποδοθούν από 10 ηθοποιούς. Η ηχογράφηση θα μεταδοθεί στις 2 Ιουλίου, στις 10 το βράδυ από το Τρίτο Πρόγραμμα. Ο οικοδιδάσκαλος ή το δικαίωμα στην αμεριμνησία του Γιάννη Κωνσταντινίδη, Ραδιοφωνικό θέατρο παρουσία κοινού, με ελεύθερη είσοδο, 16 Ιουνίου, Ραδιομέγαρο ΕΡΤ, Στούντιο C, 19:00

Πέντε νέοι ηθοποιοί-τραγουδιστές και πέντε μουσικοί επί σκηνής δημιουργούν μια δική τους γλώσσα στη μουσική παράσταση Όταν σε λίγο κατεβήκαμε στη θάλασσα της Φωτεινής Παπαδόδημα, παίζοντας με τον λόγο, τον ρυθμό, τη μελωδία, το σώμα. Ανοίγουν έναν διάλογο ανάμεσα στην ομηρική Οδύσσεια και στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μέσα από μαρτυρίες, στοχασμούς, ανοιχτά ερωτήματα, τραγούδια και μουσική μιλούν για τη μνήμη, την απώλεια, τον ξεριζωμό, τη νοσταλγία, την αγωνία, τη δικαιοσύνη, το πρόσωπο, την ταυτότητα, τον ξένο, το οικείο και το ανοίκειο – θεματικές επίκαιρες για όλους σε μια Ευρώπη που διαρκώς μεταλλάσσεται. Φωτεινή Παπαδόδημα, Όταν σε λίγο κατεβήκαμε στη θάλασσα, μουσική παράσταση με αφετηρία την «Οδύσσεια», 21-23 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Χώρος Β, 21:00

Στον πυρήνα της νέας παράστασης της πρωτοποριακής ομάδας Nova Melancholia, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα, βρίσκονται τρία σύντομα διηγήματα του Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλου από τη συλλογή Θερμά θαλάσσια λουτρά. Η περφόρμανς θα κινηθεί σε μια ατμόσφαιρα θερινής αμεριμνησίας και ραστώνης. Η μελαγχολία, όμως, και το υπαρξιακό άλγος ελλοχεύουν, όπως τα σκοτεινά φύκια κάτω από τη γαλανή θάλασσα. Με τον χαρακτηριστικό παιγνιώδη και αποδομητικό τρόπο της ομάδας, η αποχαυνωμένη ονειροπόληση του καλοκαιριού ακολουθείται από μια διάθεση απομαγευτική, με έναν ελαφρύ αυτοσαρκασμό. Η περφόρμανς θα αντλήσει επιπλέον υλικό από κινηματογραφικές επιτυχίες και τραγούδια που συνδέονται με το καλοκαίρι και την παραθαλάσσια ζωή. Βασίλης Νούλας, Nova Melancholia, Θερμά θαλάσσια λουτρά, βασισμένο σε διηγήματα του Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλου, 24 & 25 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Χώρος Η, 21:00

Η παράσταση της Μαρίας Πανουργιά Ο θρύλος του αγίου Κάρτακ και το μικρό λουλούδι, που στήνεται ως παραμύθι μέσα σε μια εφήμερη κατασκευή, είναι βασισμένη στο τελευταίο διήγημα του συγγραφέα Γιόζεφ Ροτ, σε διασκευή του Ευθύμη Φιλίππου. Ο ήρωας, προσκολλημένος σε μια «αιώνια» καθημερινότητα, διασταυρώνεται με ένα «θαύμα». Ακόμη και αν τα θαύματα έρχονται ξανά και ξανά για να τον στηρίξουν, να τον περιθάλψουν, εκείνος επιστρέφει, ασκητικά, στο ποτό. Μια «ελεήμων ειρωνεία» τον ακολουθεί έως τη συνάντησή του

με το «μικρό λουλούδι», την Αγία Τερέζα. Εάν η ζωή κάθε ανθρώπου προς το τέλος της γίνεται βίος αγίου, τότε η μέθη και το άδοξο τέλος του ήρωα δεν είναι μόνο τεκμήρια μιας αγιοσύνης παράδοξης αλλά και μια υπενθύμιση ότι η αιώνια ζωή συνδέεται με την αγιότητα, όπως και με το αντίθετό της. Τέσσερις ηθοποιοί θα παραστήσουν τα δέκα πρόσωπα του αφηγήματος. Πέντε γυναίκες θα τραγουδήσουν ζωντανά το «θαύμα». Μαρία Πανουργιά, Ο θρύλος του αγίου Κάρτακ και το μικρό λουλούδι, από τον «Θρύλο του Αγίου Πότη» του Γιόζεφ Ροτ, 27 & 28 Ιουνίου, 21:00, 29 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Χώρος Ε, 23:00

Ο Ιούνιος κλείνει με την καινούργια παραγωγή της ομάδας blitz, Το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Μοναξιάς. Η ομάδα blitz, επηρεασμένη από την ατμόσφαιρα του Μαγικού Βουνού του Τόμας Μαν, γράφει και σκηνοθετεί την ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων που έχουν καταφύγει οικειοθελώς σε ένα ιδιότυπο ινστιτούτο, μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο, προκειμένου να θεραπευτούν από τον ιό της μοναξιάς που απειλεί την ανθρωπότητα. Κάποιοι είναι εκεί για χρόνια, κάποιοι θεωρούν τη διαμονή τους πρόσκαιρη, μια κατάσταση που δεν θα κρατήσει πολύ, κάποιοι είναι χαρούμενοι, καθώς πιστεύουν ότι η μοναξιά είναι πάντα ένας τρόπος να ατενίζει κανείς την εσωτερική του ησυχία. Η παράσταση αφηγείται το ημερήσιο πρόγραμμα στο ινστιτούτο, τις ασκήσεις εναντίον της μοναξιάς, τις εξομολογήσεις των ηρώων για τη ζωή τους, τα παιχνίδια που επινοούν προκειμένου να περάσει ο χρόνος, τις συζητήσεις τους αργά το βράδυ. Το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Μοναξιάς είναι μια παράδοξη κωμωδία που μιλά για τη μοναξιά του ανθρώπου μέσα στην πόλη και κάτω από τον άδειο ουρανό, για τη μοναξιά της Ευρώπης και την απομόνωση της Δύσης, αλλά και για τη μοναχικότητα ως απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να αντιληφθεί κανείς το μυστήριο του χρόνου και της ζωής.

Blitz, Το Ινστιτούτο της Παγκόσμιας Μοναξιάς, εμπνευσμένο από το «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν, 30 Ιουνίου & 1 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Χώρος Η, 21:00

Επίσης, έρχονται τον Ιούλιο: Λίλο Μπάουρ, Το κορίτσι που πέφτει, πέφτει, πέφτει, εμπνευσμένο από διηγήματα του Ντίνο Μπουτζάτι, 4-6/7, Εθνικό Θέατρο/ΡΕΞ, 21:00 Γεωργία Μαυραγάνη, Εταιρεία Θεάτρου Χάπι Εντ, Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι του Τέννεσση Γουίλλιαμς, 4&5/7, Πειραιώς 260, Χώρος Δ, 21:00 Γιάννης Παρασκευόπουλος, ΚΘΒΕ, Festen/Οικογενειακή γιορτή, βασισμένο στην ταινία του Τόμας Βίντερμπεργκ, 6-9/7, Εθνικό Θέατρο, Κτίριο Τσίλλερ, Αίθουσα Εκδηλώσεων, 21:00, κατάλληλο μόνο για ενηλίκους Ζωή Χατζηαντωνίου, Οι προεδρίνες του Βέρνερ Σβαμπ, 10-12/7, Πειραιώς 260, Χώρος Ε, 21:00 Ένκε Φεζολλάρι, Ορκισμένη παρθένα, από το μυθιστόρημα της Ελβίρας Ντόνες, 13 & 14 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Χώρος Ε, 21:00 Δημήτρης Κουρτάκης, Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου, βασισμένο σε πεζά του Σάμιουελ Μπέκετ, 18-20/7, Πειραιώς 260, Χώρος Δ, 21:00 Αφιέρωμα στη μνήμη του Σπύρου Ευαγγελάτου, Αμύντας του Γεωργίου Μόρμορη, 22 & 23/9, Ηρώδειο.

1.6.17 – lifo

27

KINKALERI REAL GOOD TIME / ALL! Η ιταλική ομάδα που προέρχεται από τον χώρο του πειραματικού θεάτρου, των installations και των εκθέσεων κι έχει το όνομα «Kinkaleri» θα παρουσιάσει, με αφορμή έναν στίχο του Λου Ριντ, την παράσταση Real Good Time. Μια παιγνιώδης διασταύρωση συναυλίας και χορού, όπου η μουσική θα καθορίζεται από αισθητήρες τοποθετημένους στα σώματα των χορευτών οι οποίοι με τη σειρά τους θα ενεργοποιούν ηχητικές εκπομπές που θα μιξάρονται ζωντανά επί σκηνής. Παράλληλα, θα συμπληρώνεται από το πρότζεκτ All! που εμπνέεται από τον Γουίλιαμ Μπάροουζ. – x.π.

ROOTLESSROOT, ΛΊΝΤΑ ΚΑΠΕΤΑΝΈΑ – ΓΙΌΖΕΦ ΦΡΟΎΤΣΕΚ WHEN THE DOGS ASSAILED THEIR MASTERS

Kinkaleri, Real Good Time / All!, Bios, 18 & 19/6, 10:00-13:00, δωρεάν με δήλωση συμμετοχής.

Φωτό: Jacopo Jenna

ΠΈΡΕ ΦΆΟΥΡΑ ΓΛΥΚΌΣ ΠΥΡΕΤΌΣ O Γλυκός Πυρετός του Καταλανού χορογράφου Πέρε Φάουρα, με αφετηρία τον εμβληματικό χορό από τη θρυλική ταινία των ’70s Πυρετός το Σαββατόβραδο (Saturday Night Fever), ενσωματώνει στοιχεία της ποπ κουλτούρας και τα επαναδιατυπώνει σε θεατρική μορφή. Μια ομάδα επαγγελματιών και ερασιτεχνών χορευτών δομεί τη χορογραφία μέσα από την επανάληψη, η οποία σταδιακά μεταλλάσσεται πλήρως. Ένα τελετουργικό, εκστατικό ταξίδι που ειρωνεύεται το διαρκές κυνήγι των απολαύσεων. – x.π.

Φωτό: Μαριλένα Σταφυλίδου

Πέρε Φάουρα, Γλυκός Πυρετός, Bios, 16-17/7, 21:00

28 lifo – 1.6.17

Η εκπληκτική ομάδα με τη διεθνή διαδρομή RootlessRoot των Λίντα Καπετανέα και Γιόζεφ Φρούτσεκ θα παρουσιάσει το When the dogs assailed their masters. Το έργο προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα όπως «Πώς θα μας θυμούνται οι επόμενες γενιές;», «Δημιουργούμε κάτι που αξίζει να το θυμούνται;», «Πώς εξαφανίστηκε η έννοια του “για πάντα”;», «Το μέλλον είναι η ηλιθιότητα και είναι ήδη εδώ με τις συνέπειες του;», «Πόσο ανόητα και τετριμμένα είναι τα σύγχρονα κινήματα;». – x.π.

Rootlessroot, Λίντα Καπετανέα - Γιόζεφ Φρούτσεκ, When the dogs assailed their masters, Εθνικό Θέατρο/ΡΕΞ, 27-29/6, 21:00

ΡΟΜΕΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΥΤΣΙ SOCIETAS RAFFAELLO SANZIO Το 1835 ένας Ευρωπαίος στρέφει για πρώτη φορά το βλέμμα του μακριά από την Αθήνα: ο Γάλλος πολιτικός στοχαστής και ιστορικός Αλέξις ντε Τοκβίλ καταγράφει τη γέννηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όταν ένα νέο είδος δημοκρατίας αναδυόταν από τους σπόρους του Πουριτανισμού. Ταυτόχρονα διαβλέπει όλους τους κινδύνους που εγκυμονούσε το δημιούργημα αυτό: την τυραννία της πλειοψηφίας, την εξασθένηση της πνευματικής ελευθερίας απέναντι στη ρητορική του λαϊκισμού και την αμφιλεγόμενη, ηλεκτρισμένη σχέση μεταξύ συλλογικών συμφερόντων και ατομικών φιλοδοξιών. Εμπνευσμένος από το μνημειώδες έργο του Τοκβίλ (1805-1859), ο κορυφαίος Ιταλός σκηνοθέτης Ρομέο Καστελλούτσι πλάθει, όπως πάντα, μια δική του εκδοχή, όπου θέτει θεμελιώδη ερωτήματα για το τέλος της πολιτικής. Ποια η θέση της τραγωδίας στην εποχή του Τραμπ; Το παράδειγμα της αρχαίας Αθήνας που γέννησε τη Δημοκρατία ταυτόχρονα με την Τραγωδία έχει πεθάνει προ πολλού, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου. «Η θεωρία του ανθρώπου που επινοεί η τραγωδία συνιστά τη βάση της ελληνική δημοκρατίας» σχολιάζει ο σκηνοθέτης σε πρόσφατη συνέντευξή του. «Η αμερικανική δημοκρατία, όπως την περιγράφει ο Τοκβίλ, δεν έχει καμία σχέση με αυτό. [...] Στην Αμερική η θέση του Προέδρου είναι ενδεδυμένη με τον μανδύα του Μεσσία. Αυτό συνιστά μια μάλλον πρωτόγονη διάσταση της κοινωνίας... Ίσως τα θεμέλια για μια αμερικανική τραγωδία στρώνονται ήδη, αν λάβουμε υπόψη την άβυσσο των αξιών πάνω στις οποίες στηρίζεται – τον ατομικισμό, τα χρήματα και την ιδιοκτησία». Ο σκηνοθέτης επιμένει, όμως, ότι αυτή η παράσταση δεν έχει στόχο να καταδικάσει: «Αυτό είναι πολύ εύκολο: είναι πολύ εύκολο να έχεις δίκιο». Ο Τοκβίλ κατάφερε να κοιτάξει μέσα στην καρδιά του σκότους, στην καρδιά που χτυπά στον βυθό της αμερικανικής δημοκρατίας από τότε ως σήμερα. «Δεν υπάρχουν πια θυσίες στους θεούς, αλλά ούτε και πολιτική. Δεν υπάρχουν θεοί, αλλά ούτε και πόλη ανθρώπων. Το εξιλαστήριο θύμα έχει εκδιωχθεί, το μαχαίρι έχει πέσει από τα χέρια μας και ο ουρανός είναι άδειος, γαλάζιος και ψυχρός. Το μόνο που απομένει, μια κενή τελετουργία που γιορτάζει το μεγαλείο αυτής της απώλειας» υποστηρίζει στο σκηνοθετικό σημείωμά του.

– λουιζα αρκουμανεα

Φωτό: Guido Mencari

ΡΟΜΕΟ ΚΑΣΤΕΛΛΟΥΤΣΙ – Societas Raffaello Sanzio. Democracy in America, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Κεντρική Σκηνή 30/6-2/7, 21.00

1.6.17 – lifo

29

XΌΦΕΣ ΣΈΧΤΕΡ GRAND FINALE

Ο Βρετανο-ισραηλινός χορογράφος και συνθέτης αποκαλύπτει έναν κόσμο σε ελεύθερη πτώση.

Το Grand Finale του Χόφες Σέχτερ έρχεται στην Αθήνα λίγο μετά την πρεμιέρα του τον Ιούνιο στο Παρίσι (La Villete σε συνεργασία με το Theatre de la Ville). Ο Βρετανο-ισραηλινός χορογράφος και συνθέτης αποκαλύπτει έναν κόσμο σε ελεύθερη πτώση, έναν κόσμο που βρίσκεται σε σύγκρουση με τον εαυτό του. Μέσα από ένα καλλιτεχνικό όραμα μυθικό, κωμικό, ζοφερό και πανέμορφο, η ομάδα του Σέχτερ, η οποία αποτελείται από οκτώ χορευτές από διαφορετικές χώρες, εκτελεί περίτεχνα σμιλεμένα χορογραφικά μοτίβα, ενώ παράλληλα η μουσική ερμηνεύεται ζωντανά επί σκηνής, αφηγούμενη με συναρπαστικό τρόπο μια ιστορία για το ανθρώπινο πνεύμα. – x.π.

30 lifo – 1.6.17

Xόφες Σέχτερ, Grand Finale, Πειραιώς 260, Χώρος Δ, 8-9/7, 21:00

ΜΙΛΟ ΡΑΟΥ – INTERNATIONAL INSTITUTE OF POLITICAL MURDER EMPIRE – ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΊΑ

Πώς επιβιώνουν οι άνθρωποι, όταν τους ξεριζώνει ο στρόβιλος της Ιστορίας; Από πού αντλούν δύναμη για να προχωρήσουν, όταν έχουν χάσει την πατρίδα και την οικογένειά τους; Πώς επουλώνονται τα τραύματα ενός πολέμου; Πώς αφηγείται κανείς την κατάρρευση της ζωής του ενώπιον κοινού; Πώς οικοδομείται μια νέα ταυτότητα από τα συντρίμμια της απώλειας και του θανάτου; Mε την Αυτοκρατορία ολοκληρώνεται η Ευρωπαϊκή Τριλογία του Mίλο Ράου, η οποία επιχειρεί να εξετάσει τις ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες των πρόσφατων πολέμων στην ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Η ματιά του 40χρονου σκηνοθέτη από την Ελβετία είναι απόλυτα ανθρωποκεντρική: η Ιστορία εδώ αναβλύζει από τις αναμνήσεις ανθρώπων που βγήκαν από τη φωτιά –ενός πολέμου, ενός ξεριζωμού, μιας οικονομικής καταστροφής– και αναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους.

O Mίλο Ράου θεωρείται πρωτεργάτης του σύγχρονου θεάτρου-ντοκουμέντου και οι μέθοδοι εργασίας του πραγματικά ρηξικέλευθες και ανορθόδοξες. Η τόλμη και η θέρμη που διακρίνει τις δουλειές του είναι πρωτοφανής. Έχει σπουδάσει κοινωνιολογία, γερμανική λογοτεχνία και ρωμανικές γλώσσες στη Ζυρίχη, στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Μέντορές του ήταν ο Τοντόροφ και ο Μπουρντιέ. Το 2007 ίδρυσε την εταιρεία International Institute of Political Murder (Διεθνές Ινστιτούτο Πολιτικών Εγκλημάτων). Η ομάδα καταπιάνεται συστηματικά με τα πιο φορτισμένα πολιτικά θέματα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα και των αρχών του 21ου: τη γενοκτονία στη Ρουάντα, τον πόλεμο στο Κονγκό, το μεταναστευτικό ζήτημα, την πτώση του δικτάτορα Νικολάι Τσαουσέσκου, τη φίμωση των καλλιτεχνών στο καθεστώς Πούτιν, την περίπτωση του Νορβηγού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ κ.ά. Κάθε πρότζεκτ συνδυάζεται με ενδελεχή ιστορική έρευνα, συνεντεύξεις, καθώς και

ταξίδια της ομάδας σε επίμαχες περιοχές, όπως η Αφρική και η Ρωσία. Στην περφόρμανς με τίτλο The Moscow Trials (2013) ο Ράου και οι συνεργάτες του έστησαν τριήμερο θέαμα στο Κέντρο Σαχάροφ της Μόσχας με στόχο την επανεκδίκαση της υπόθεσης του ρωσικού γυναικείου πανκ-ροκ συγκροτήματος Pussy Riot, που καταδικάστηκε το 2012 για «χουλιγκανισμό υποκινούμενο από θρησκευτικό μίσος». Η διαδικασία εκτυλίχθηκε κανονικά με καταθέσεις ειδικών, εξέταση μαρτύρων κ.ο.κ. Το σκάνδαλο που δημιουργήθηκε ήταν τεράστιο, ενώ στον Mίλο Ράου απαγορεύεται πλέον η είσοδος στη Ρωσία. «Από όλα τα μεγάλα θέματα που μας έχουν απασχολήσει τα τελευταία χρόνια –τους φανατικούς πολεμιστές και τους ακροδεξιούς λαϊκιστές που έχουμε βγάλει στη σκηνή και στην κάμερα– είναι τα “μικροπράγματα”, οι προσωπικές ιστορίες, που έχουν αντέξει περισσότερο» υποστήριξε ο Μίλο Ράου σε συνέντευξή του, σχολιάζοντας το πρώτο μέρος της Ευρωπαϊκής Τριλογίας με τίτλο Civil Wars. Καμία απόπειρα μεγαλόσχημων δηλώσεων ή πολιτικών κηρυγμάτων δεν καταγράφεται. Η πολιτική ταυτότητα του εγχειρήματος αναδύεται μέσα από τις μαρτυρίες των συμμετεχόντων και τη δύναμη των ιστοριών τους. Μπορεί κανείς να επιβιώσει της φρίκης χωρίς να χάσει την ανθρωπιά του; Μπορεί να ξαναδώσει νόημα στη ζωή του; Η απάντηση αναδύεται απόλυτα καταφατική στην τριλογία του Ράου. Mία μόνο προϋπόθεση μοιάζει να υπάρχει: να μη σταματήσει κανείς να θυμάται και να μοιράζεται τις εμπειρίες του με όποιον τρόπο μπορεί. Στην Αυτοκρατορία συμμετέχουν ηθοποιοί από τη Συρία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα. Για την ακρίβεια, από τη χώρα μας συμμετέχει ο Ακύλλας Καραζήσης, ενώ τη μουσική έχει γράψει η Ελένη Καραΐνδρου.

– λουιζα αρκουμανεα

ΜΙΛΟ ΡΑΟΥ International Institute of Political Murder Empire - Αυτοκρατορία Πειραιώς 260, Χώρος Η, 15-16/6, 20:00

1.6.17 – lifo

31

Μικρή Επίδαυρος Τέσσερις παραστάσεις θα παιχτούν στη Μικρή Επίδαυρο, εγκαινιάζοντας μια νέα αντίληψη για το αρχαίο θέατρο και λειτουργώντας συμπληρωματικά ως προς τη Μεγάλη Επίδαυρο. από τον χρηστο παριδη

Ο Προμηθέας Δεσμώτης Ικέτιδες

ι παραστάσεις συνδέονται άμεσα με τον θεματικό άξονα του προγράμματος της Επιδαύρου, δηλαδή την « Έλευση του ξένου», και θα αποτελέσουν ένα ενιαίο πρόγραμμα με αυτό του Λυκείου της Επιδαύρου που ξεκινάει φέτος τη λειτουργία του. Με πηγή έμπνευσης το αρχαίο δράμα ή με αφορμή αυτό, σκηνοθέτες που συνεχώς πειραματίζονται με τη θεατρική πράξη παρουσιάζουν τις προσπάθειές τους και ο σημαντικός ηθοποιός, ποιητής, σκηνοθέτης και διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν Ολιβιέ Πυ φέρνει τον Προμηθέα του, μια παράσταση που έκανε πρεμιέρα πέρσι το καλοκαίρι στην Αβινιόν.

άντρας της την παρατάει για μια άλλη γυναίκα και για την εξουσία, εκδικείται. Την ίδια στιγμή ανασύρει τον Ήλιο, σε μια προσπάθεια να επανασυνδεθεί με τον κόσμο της, το πρωτόγονο σύμπαν που άφησε πίσω της. Τελικά, ο Ήλιος θα κάψει τα πάντα. Ο Γιώργος Γάλλος, ο Χρήστος Λούλης και ο Μιχάλης Σαράντης, τρεις ερμηνευτές των οποίων το φύλο δεν έχει τόση σημασία όση η ανθρώπινη φύση τους, ενσαρκώνουν τη Μήδεια, την Τροφό, τον Ιάσονα, τον Κρέοντα, τον Χορό και τον Αγγελιαφόρο, σε μία από τις πιο αναμενόμενες και ενδιαφέρουσες προτάσεις του φετινού καλοκαιριού.

Ο Δημήτρης Καραντζάς θα παρουσιάσει μια διαφορετική Μήδεια. Πρόκειται για το έργο του Ευριπίδη, σε μετάφραση Μίνωα Βολανάκη και διασκευή που υπογράφει ο σκηνοθέτης μαζί με τη Θεοδώρα Καπράλου και είναι εμπνευσμένη από κείμενα, συνεντεύξεις και περιγραφικά μέρη του σεναρίου της ομώνυμης ταινίας του Πιερ Πάολο Παζολίνι (στην οποία πρωταγωνιστούσε η Μαρία Κάλλας), η οποία διερευνά το βαθύτερο δράμα της γυναίκας που δολοφόνησε τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον άντρα που την πρόδωσε. Αποσπασμένη σε έναν πολιτισμό διαφορετικό από τον δικό της, η Μήδεια, μια βάρβαρη που δεν ξέρει από δημοκρατία και νόμους, έχοντας χάσει την ταυτότητά της, μόνη και στιγματισμένη με την κατάρα του ξένου σε ξένη γη («σιχαίνομαι τη γη που πατάω» λέει και ξαναλέει), επάνω στην απελπισία επειδή ο

Η Ιώ Βουλγαράκη σκηνοθετεί την παράσταση Άφιξις, στην οποία καταπιάνεται με τη Μνηστηροφονία της ομηρικής Οδύσσειας. Η δική της απόπειρα ερμηνείας ξεκινάει από την παραδοχή ότι το έπος, πέρα από οτιδήποτε άλλο, είναι ένα τραγούδι επιστροφής μια εποχή που τα ταξίδια στη θάλασσα διαρκούσαν χρόνια και μετατρέπονταν σε μύθους και τραγούδια για την απουσία. Όταν ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη μετά από 20 χρόνια πολέμου και περιπλάνησης στις θάλασσες του τότε γνωστού κόσμου, εξολοθρεύει 108 νέους άντρες, ξεκληρίζοντας έτσι ολόκληρο νησί. Αυτό το θρυλικό μακελειό ενέπνευσε τη σκηνοθέτιδα, η οποία θέτει μερικά αμείλικτα ερωτήματα: σε τι επιστρέφει ο Οδυσσέας; Ποιος θυμάται τον απόντα βασιλιά και ποιος είναι σήμερα αυτός ο άντρας; Γιατί χρειάζεται να χυθεί τόσο αίμα; Μια παράσταση που αποπειράται να μιλήσει για το ανέφικτο της επιστροφής, που λέει ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε καμία πατρίδα, αφού ο χρόνος κινείται αμείλικτα πάντα προς τα μπρος και τίποτα δεν μένει όπως το έχει διαφυλάξει η μνήμη. Μια αφηγηματική παράσταση της ομάδας ΠΥΡ (με συνιδρυτές τον Αργύρη Ξάφη και τη Δέσποινα Κούρτη), βασισμένη στη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, η οποία επιχειρεί να φωτίσει την ψυχική μας σύνδεση με μία από τις πιο αιματηρές σκηνές στην ιστορία της λογοτεχνίας.

Δημήτρης Καραντζάς, Μήδεια / Ευριπίδη. 30 Ιουνίου & Ι Ιουλίου, 21:30, και μεταμεσονύχτια παράσταση την Ιη Ιουλίου, ώρα 23:59

Ιώ Βουλγαράκη - ΠΥΡ, Άφιξις / Με αφετηρία τη Μνηστηροφονία από την Οδύσσεια. 7-8 Ιουλίου, 21:30

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Παντελής Δεντάκης, σταθερός συνεργάτης του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, σκηνοθετεί τον Κύκλωπα. Ενώ στο δράμα όλοι οι ρόλοι είναι αντρικοί, στη δική του εκδοχή θα τους ενσαρκώνουν αποκλειστικά γυναίκες. Η Στεφανία Γουλιώτη θα είναι ο

32 lifo – 1.6.17

Κύκλωπας, η Άννα Καλαϊτζίδου ο Οδυσσέας, η Κατερίνα Λυπηρίδου ο Σιληνός και οι Νεφέλη Μαϊστράλη, Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Νίνου, Μυρτώ Πανάγου και Ελένη Τσιμπιρίδου θα είναι Σάτυροι. Μια βαθιά αναζήτηση της βίας, της ωμότητας, της ανθρωποφαγίας και της αλληλοεξόντωσης του αντρικού ψυχισμού, ερμηνευμένη από τη γυναικεία φύση. Ο στόχος της παράστασης είναι να εντοπίσει μια ισορροπία μεταξύ σοβαρού και γελοίου, ανάμεσα στο σλάτερ και την κωμωδία. Παντελής Δεντάκης, Κύκλωπας / Ευριπίδη. 21-22 Ιουλίου, 21:30

Ο Ολιβιέ Πυ φέρνει την παράσταση Προμηθέας Δεσμώτης, Ικέτιδες, της οποίας υπογράφει το κείμενο, που βασίζεται στις τραγωδίες του Αισχύλου, και τη σκηνοθεσία. Επιχειρώντας μια νέα ανάγνωση των δύο εμβληματικών έργων, επαναπροσδιορίζει το παρόν και τον σύγχρονό μας πολιτικό πολιτισμό. Ο Προμηθέας Δεσμώτης, έργα βαθιά πολιτικό και συγχρόνως μεταφυσικό, είναι ο Τιτάνας που χάρη στη «φιλανθρωπία» του (ένας όρος που καταγράφεται πρώτη φορά στη συγκεκριμένη τραγωδία) συμβολοποιήθηκε διαχρονικά ως ο πρώτος «πολιτικός κρατούμενος», όντας και ο πρώτος που εξέφρασε την ανυπακοή του απέναντι στην απόλυτη εξουσία των θεών. Έτσι τον ερμήνευσε και ο Γάλλος καλλιτέχνης, ως ένα πρόσωπο που μας διδάσκει την έννοια της εξέγερσης. Την ίδια στιγμή, οι Ικέτιδες θέτουν θέματα όπως η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, ο νόμος, ο σεβασμός για τον ξένο και τη γυναίκα. Ο Αισχύλος είναι της άποψης ότι ο νόμος δεν μπορεί να είναι η απάντηση σε όλα και αυτό υιοθετεί και ο Πυ στη δική του εκδοχή, στην οποία ακόμα και η έννοια της κάθαρσης επαναπροσδιορίζεται: ο θυμός δεν πρέπει να επικρατήσει. Μια μινιμαλιστική παράσταση με τρεις ερμηνευτές. Ολιβιέ Πυ - Φεστιβάλ Αβινιόν, Προμηθέας Δεσμώτης, Ικέτιδες / Αισχύλου. 4-5 Αυγούστου, 21:30

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Λυκείου Επιδαύρου, η Μάρθα Φριντζήλα στις 18 Ιουλίου θα παρουσιάσει με τη συνδρομή σπουδαστών του Λυκείου, στο Στάδιο Επιδαύρου, την παράσταση «Βάκχες: Μια λειτουργία», ενώ ο ηθοποιός του Piccolo Teatro του Μιλάνου Ενρίκο Μποναβέρα, επίσης με τη συνδρομή σπουδαστών, την παράσταση «Τα μυστικά του Αρλεκίνου».

Μήδεια, φωτό: Μαριλένα Σταφυλίδου

ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ - ΑΘΗΝΑ Πλατεία Ομονοίας, Ομάδα Όχι Παίζουμε UrbanDig Project, Στάση Ομόνοια, 20-25/6 Εθνικός Κήπος, Θοδωρής Γκόνης, Εθνικός Κήπος - Περίπατος μαθητείας και αλητείας, 22-26/6 Αρχαία Αγορά (Νότια Πλευρά) - Ναός Ηφαίστου - Μαργαρίτα Αμαραντίδη - Homo Ludens Theatre, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ, 21-23/6 Λυκαβηττός, Άννα Τζάκου - Ομάδα Γεωποιητική, 277 μέτρα, 3, 10, 17, 24/6

από τον γιαννη πανταζοπουλο

ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ, 21 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Στις 21 Ιουνίου, υπό τη μουσική διεύθυνση του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή της Αναστάσιου Συμεωνίδη, η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ θα παρουσιάσει τη «Φαντασία και φούγκα, ΒMW 542, σε σολ ελάσσονα» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σε μεταγραφή για ορχήστρα του Δημήτρη Μητρόπουλου, το 3ο κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε μι ελάσσονα, με τον τίτλο «Piccolo Mondo Antico» του Nίνο Ρότα με σολίστ τον Χρίστο Παπαγεωργίου και, στο δεύτερο μέρος, τις «Εικόνες από μια έκθεση» του Μοντέστ Μουσόργκσκι.

ΠΑΡΑΓΩΓΈΣ ΜΕ ΕΛΕΎΘΕΡΗ ΕΊΣΟΔΟ

Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, αντιλαμβανόμενο τις ανάγκες των καιρών, παρέχει με αυτό τον τρόπο στο ευρύ κοινό τη δυνατότητα πρόσβασης σε πολιτιστικές εκδηλώσεις.

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ ΑΘΗΝΑΣ Βιτόρια Κωτσάλου, Day Οut of Time, 24/6 Στοά Μπρόντγουαιη - 21ο Δημ. Σχολείο «Λέλα Καραγιάννη» Mkultra - Γκίγκη Αργυροπούλου, After lives, 2629/6 Συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος & Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) - Πολιτιστικά δρώμενα στο Ιστορικό Κέντρο - Περίπατος στους ιστορικούς λόφους της Αθήνας με τον καθηγητή Μανόλη Κορρέ - 14/6. Υπό την καθοδήγηση του καταξιωμένου αρχιτέκτονα και ακαδημαϊκού Μανόλη Κορρέ θα πραγματοποιηθεί ξενάγηση στους ιστορικούς λόφους της Αθήνας, σε μια διαδρομή με στάσεις στα ωραιότερα σημεία του Ιστορικού Κέντρου. Παραστάσεις Καραγκιόζη, Ηλίας Καρελλάς, Καραγκιοζούπολη: Ο Καραγκιόζης και η Ανακύκλωση, 22/6. Την αναβίωση του θρυλικού Καραγκιόζη στο κέντρο της Πλάκας θα επιχειρήσει ο καραγκιοζοπαίχτης Ηλίας Καρελλάς, διατηρώντας μια παράδοση 150 χρόνων. Φιλοσοφικός Περίπατος στην Ακαδημία Πλάτωνος - Συντροφιά με τον καθηγητή Παύλο Καλλιγά, 28/6. Η φιλοσοφία, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης θα είναι τα κύρια σημεία της περιπατητικής συζήτησης που θα πραγματοποιήσουν ο καθηγητής Φιλοσοφίας και διευθυντής του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, Παύλος Καλλιγάς, και ο διδάκτορας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Καίμπριτζ και συγγραφέας Νικήτας Σινιόσογλου.

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ Νέο ελληνικό θέατρο στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ - Γιάννης Κωνσταντινίδης, Ο οικοδιδάσκαλος ή το δικαίωμα στην αμεριμνησία. (Ραδιομέγαρο ΕΡΤ, λεωφ. Μεσογείων 432, Αγ. Παρασκευή) - 16/6 (με δήλωση συμμετοχής).

180 χρόνια Πανεπιστήμιο - 180 χρόνια τραγούδια! - Ωδείο Ηρώδου Αττικού, 01/07. Κείμενα εποχής, ήχοι, μουσικές και τραγούδια θα πρωταγωνιστήσουν στην ιστορική αναδρομή των 180 ετών από την ίδρυση του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ξεκινώντας από το 1837, οπότε άνοιξε τις πύλες του στην οικία Κλεάνθους, και φτάνοντας μέχρι σήμερα.

1.6.17 – lifo

33

Οι δύο θρύλοι της τέχνης καταπιάνονται με τα ημερολόγια του Νιζίνσκι. από τη λουιζα αρκουμανεα

Όταν ο Mπαρίσνικοφ αποφασίζει να συναντήσει τον Νιζίνσκι, είναι αδύνατον να αδιαφορήσει κανείς: τι θα προκύψει από τη σκηνική «συνομιλία» δύο θρύλων του μπαλέτου; «Υπήρξαμε και οι δύο παιδιά της επαρχίας που εκπαιδευτήκαμε στο Mariinsky, και αφού το εγκαταλείψαμε, δεν επιστρέψαμε ποτέ. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που ενώνει τον μέγα Νιζίνσκι κι εμένα. Κατά τα άλλα, ακολουθήσαμε διαφορετικές κατευθύνσεις και είχαμε διαφορετικές προθέσεις» είχε πει ο Μπαρίσνικοφ στην «Guardian». Η θεατρική συνάντηση γίνεται υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μπομπ Γουίλσον, φημισμένου για την εικαστική τελειομανία του. O Γουίλσον έχει ξανασυνεργαστεί με τον Μπαρίσνικοφ, στο εξαιρετικό Τhe old woman (το είδαμε το 2013, στο Φεστιβάλ Αθηνών). Η παράσταση Γράμμα σε έναν άντρα βασίζεται στο ημερολόγιο του Νιζίνσκι, που βρέθηκε

34 lifo – 1.6.17

Φωτό: Lucie Jansch

ΡΟΜΠΕΡΤ ΓΟΥΙΛΣΟΝ –ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΡΙΣΝΙΚΟΦ ΓΡΆΜΜΑ ΣΕ ΈΝΑΝ ΆΝΤΡΑ

τυχαία στα προσωπικά αντικείμενα της κόρης του μετά τον θάνατό του. Πρόκειται για ένα κολάζ σκέψεων, εντυπώσεων, αναμνήσεων του καλλιτέχνη, όπως τις κατέγραψε από τον Ιανουάριο ως τον Μάρτιο του 1919 στο Σεν Μόριτς της Ελβετίας, όπου αποσύρθηκε μαζί με τη σύζυγό του μετά από μια ταραχώδη περιοδεία. Η τελευταία δημόσια εμφάνισή του έγινε τον Σεπτέμβριο του 1917, στο Μοντεβιδέο, όταν ήταν είκοσι οκτώ ετών. Τα πρώτα σημάδια της σχιζοφρένειας είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους. Δεν ξαναχόρεψε ποτέ. Πέρασε τα επόμενα τριάντα χρόνια της ζωής του μπαινοβγαίνοντας σε ψυχιατρικά άσυλα. Στο ημερολόγιό του εκφράζει τους φόβους του γύρω από το θέμα του πιθανού εγκλεισμού του. Οι σελίδες είναι γεμάτες με μάτια που τον παρακολουθούν – της συζύγου του, του γιατρού του και άλλων. Μιλάει για την πεθερά

του, τις παραισθήσεις του, τις ένοχες σκέψεις για το σεξ, τη βασανισμένη σχέση με τον περίφημο ιμπρεσάριo Σερζ Ντιαγκίλεφ. Τα γραπτά του φωτίζουν τη ζωή μιας μεγαλοφυΐας του χορού, συγχρόνως όμως συνιστούν τη συγκλονιστική μαρτυρία ενός σχιζοφρενούς. Στην παράσταση, το κείμενο –επιλεγμένα κομμάτια από το ημερολόγιο– αιωρείται πάνω από τη δράση ως voice-over. Ακούμε τη φωνή του Μπαρίσνικοφ, αλλά και του Μπομπ Γουίλσον και της Λουσίντα Τσάιλντς, που συνεργάστηκε στην επιμέλεια της κίνησης. Ο Μπαρίσνικοφ «δεν κάνει φυσικά καμία προσπάθεια να μιμηθεί, ούτε καν να ανακαλέσει στη μνήμη, το στυλ του Νιζίνσκι, που υπήρξε ξακουστός για το άλμα του – λέγεται πως έδινε την εντύπωση της απόλυτης απουσίας βαρύτητας, λες και ο χορευτής σταματούσε στον αέρα» γράφει ο κριτικός των «New York Times» Τσαρλς Ίσεργουντ.

Αντιθέτως, o φρακοφορεμένος ήρωας της παράστασης στροβιλίζεται με τρόπο που θυμίζει περισσότερο τον Φρεντ Αστέρ – αν και με όψη σαφώς πιο πένθιμη, όπως επιβάλλει το βαμπιρικό λευκό πρόσωπο και τα μαύρα ζωγραφισμένα φρύδια του. Το Ημερολόγιο του Νιζίνσκι (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νεφέλη) είναι το πιο ουσιαστικό ντοκουμέντο για την ύπαρξη αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη, το μόνο που μας ανοίγει μια πόρτα στο μυαλό και στον ψυχισμό του. Σε κάποιους, όπως στον Ίσεργουντ, η σύνθεση του Μπομπ Γουίλσον μπορεί να φανεί «πεισματικά δυσνόητη». Ποιος όμως μπορεί να αντισταθεί στο κάλεσμα του σπουδαίου Μπαρίσνικοφ; ΡΟΜΠΕΡΤ ΓΟΥΙΛΣΟΝ – ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΡΙΣΝΙΚΟΦ Letter to a man – Γράμμα σε έναν άντρα Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, 10-13/7, 21:00

ΜΟΥΣΕΊΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗΣ ΜΙΑ ΆΛΛΗ ΖΩΉ: ΑΝΘΡΏΠΙΝΕΣ ΡΟΈΣ, ΆΓΝΩΣΤΕΣ ΟΔΎΣΣΕΙΕΣ Το Φεστιβάλ Αθηνών φιλοξενεί στην Πειραιώς 260 τη μεγάλη έκθεση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης που είναι αφιερωμένη στους πρόσφυγες και τη μετανάστευση. Συμμετέχουν 26 φωτογράφοι –οι περισσότεροι από αυτούς ενεργοί φωτοδημοσιογράφοι– με περισσότερα από 160 έργα που παρουσιάζουν τη δραματική ανθρώπινη περιπέτεια του ξεριζωμού από την πατρίδα και του ταξιδιού προς το άγνωστο. Η έκθεση αφηγείται με τον δικό της μοναδικό τρόπο το μεγάλο αυτό τραύμα της σύγχρονης Ιστορίας. Οι φωτογράφοι αποτύπωσαν τη δίνη των γεγονότων, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους στο ανθρώπινο στοιχείο και απεικονίζοντας την αγωνία, την απώλεια, την απόγνωση και τα αδιέξοδα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι οι πρόσφυγες. Η επαγγελματική φωτοδημοσιογραφία οικοδομεί τον κύριο κορμό της έκθεσης και πλαισιώνεται από τη «δημοσιογραφία των πολιτών» που καταγράφει τις αλληλέγγυες δράσεις αλλά και την πολυσυζητημένη αυτοαναπαράσταση των ίδιων των προσφύγων.

Φωτό: Άρης Μεσσήνης - Agence France Press

«Μια άλλη ζωή: Ανθρώπινες ροές, άγνωστες οδύσσειες», Πειραιώς 260, Χώρος Α, έως τις 19/7, 19:00, €2

Φωτό: Julian Rosefeldt

JULIAN ROSEFELDT MANIFESTO Tο Manifesto του Julian Rosefeldt είναι ένα installation με 13 γιγαντοοθόνες μέσα από τις οποίες προβάλλει το πολλαπλό είδωλο του χαμαιλέοντα που ακούει στο όνομα Κέιτ Μπλάνσετ. Δώδεκα δεκάλεπτες ταινίες και μία εισαγωγή 4 λεπτών αποτίνουν φόρο τιμής στα καλλιτεχνικά μανιφέστα του 20ού αιώνα, με την ηθοποιό να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Το έργο που πήρε αποθεωτικές κριτικές σε όλες τις μεγάλες εικαστικές διοργάνωσεις από τις οποίες πέρασε (σε Μελβούρνη, Βερολίνο και Βόρεια Αμερική) έρχεται τώρα στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Οι θέσεις ρευμάτων όπως ο φουτουρισμός, το νταντά, η ποπ αρτ, το fluxus αλλά και το Δόγμα 95 του Λαρς φον Τρίερ, όπως και οι Χρυσοί Κανόνες της Κινηματογράφησης του Τζιμ Τζάρμους, επανερμηνεύονται με τη μορφή μονολόγων από την Κέιτ Μπλάνσετ. Η βραβευμένη Αυστραλή ηθοποιός υποδύεται δεκατρείς διαφορετικούς ρόλους, μεταξύ αυτών μια χορογράφο, μια δασκάλα, μια εργάτρια, μια χρηματίστρια και έναν άστεγο. Για την ακρίβεια, δεν υποδύεται αλλά κατοικεί μέσα σε καθέναν από αυτούς: οι μεταμορφώσεις της είναι απλώς εκπληκτικές, καθώς από μια υποσιτισμένη goth rocker στο φιλμάκι Stridentism/Creationism μετατρέπεται σε αναμαλλιασμένο άστεγο άντρα που φτύνει λέξεις του Lucio Fontana πάνω από τα συντρίμμια του παλιού Βερολίνου.

«Manifesto», Πειραιώς 260, Χώρος Α, €5. Με την αγορά του εισιτηρίου για την έκθεση μπορείτε να την επισκεφθείτε οποιαδήποτε ημερομηνία θέλετε από τις 5/6 ως τις 17/7, 19:00-23:00.

1.6.17 – lifo

35

ΖΥΛΙΕΝ ΓΚΟΣΛΕΝ – SI VOUS POUVIEZ LÉCHER MON COEUR «ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΏΔΗ ΣΩΜΑΤΊΔΙΑ»

Φωτό: Simon Gosselin

Ο 30χρονος σκηνοθέτης που εντυπωσίασε πέρσι με το 2666 επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών. από τη λουιζα αρκουμανεα

Το 2666, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μπολάνιο, ήταν αναμφισβήτητα μία από τις σημαντικότερες στιγμές του περσινού Φεστιβάλ. Ο σκηνοθέτης της απέδειξε πως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, μπορεί να οργανώσει ένα πολύπλοκο, πολυεπίπεδο σύμπαν, δομώντας άψογα την πυκνή δράση πάνω στη συγκίνηση δυνατών ερμηνειών, υποβλητικών μουσικών συνθέσεων και τεράστιων βιντεοπροβολών. Ο τριαντάχρονος Γκοσλέν επιστρέφει στο Φεστιβάλ με μια παλαιότερη δουλειά του, αυτήν που παρουσίασε το 2013 στην Αβινιόν, προκαλώντας ντελίριο στο θεατρόφιλο κοινό. Τα Στοιχειώδη Σωματίδια (1998) του Μισέλ Ουελμπέκ αφηγούνται την ιστορία του δυτικού κόσμου τα τελευταία 35 χρόνια. Στη Φυσική κάθε στοιχειώδες σωματίδιο συνοδεύεται από ένα πανομοιότυπο αντισωματίδιο. Στο μυθιστόρημα του Ουελμπέκ τα σωματίδια

36 lifo – 1.6.17

είναι δύο ετεροθαλή αδέλφια, ο Μπρουνό, ένας καθηγητής Λογοτεχνίας που αναζητεί απεγνωσμένα τη σεξουαλική απόλαυση στο εσωτερικό οργανωμένων τόπων ηδονής, και ο Μισέλ, ένας επιστήμονας που επιδιώκει, μέσω της έρευνάς του, την εξάλειψη της σεξουαλικής αναπαραγωγής. Το εντυπωσιακό θεατρικό πανόραμα του Γκοσλέν απλώνεται από τον Μάη του 1968 ως το κοντινό μέλλον. Οι ηθοποιοί γίνονται ήρωες, αφηγητές, σχολιαστές και μουσικοί, δημιουργώντας και αναιρώντας τις θεατρικές συμβάσεις με θαυμαστή ευελιξία. «Ένα ταξίδι δηκτικό και μελαγχολικό στα έγκατα της επιθυμίας μας για ελευθερία» έγραψε η «Monde». Η ειρωνεία και η πρόκληση εναλλάσσονται με τον λυρισμό σε αυτή την τολμηρή διασκευή που αναζητά τις ρίζες της αποξένωσης και της απόγνωσης του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Γκοσλέν σπούδασε στην École

Professionnelle Supérieure d’ Art Dramatique στη Λιλ της Γαλλίας. Το 2009, μαζί με έξι συμφοιτητές του, δημιούργησε την ομάδα «If you could lick my heart, it would poison you» («Αν μπορούσες να γλείψεις την καρδιά μου, θα σε δηλητηρίαζε»), φράση που ανήκει σε επιζώντα στρατοπέδου θανάτου. Το 2010 η ομάδα παρουσίασε το Genoa 01 του Fausto Paravidino, ένα «ανοιχτό» κείμενο με θέμα την καταστολή των διαδηλώσεων από ακτιβιστές της αντι-παγκοσμιοποίησης στη σύσκεψη των G8 στη Γενεύη το 2001. H ομάδα εργάζεται συλλογικά, λατρεύει τη σύγχρονη λογοτεχνία και θεωρεί κάθε υλικό και κάθε μέθοδο θεμιτά προκειμένου να εκφράσει την πολυσυλλεκτικότητα της σημερινής κοινωνίας. ΖΥΛΙΕΝ ΓΚΟΣΛΕΝ – Si Vous Pouviez Lécher Mon Coeur. «Τα στοιχειώδη σωματίδια», 29-30/6, Πειραιώς 260, Χώρος Δ, 20:00

ΜΈΤΤΕ ΊΝΓΚΒΑΡΤΣΕΝ 69 ΣΤΆΣΕΙΣ

Ένα έργο το οποίο διερευνά ζητήματα σεξουαλικότητας, συγκεκριμένα την αλληλοεπίδραση μεταξύ φυσικού και τεχνητού, αλλά και τα όρια μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Προσκαλεί 65 θεατές και τοποθετεί ανάμεσά τους μια γυμνή μορφή, ενθαρρύνοντας το κοινό να συμμετάσχει σε μια δράση που παραπέμπει στις ερωτικές και πολιτικοποιημένες περφόρμανς των ’60s. Ταινίες, βιβλία, κείμενα και εικόνες, ένα ολόκληρο αρχειακό υλικό συμπληρώνει την «έρευνα» της καλλιτέχνιδας όσον αφορά την πολιτική του σώματος και την κοινωνία. – x.π. Μέττε Ίνγκβαρτσεν, 69 στάσεις, Πειραιώς 260, Χώρος Β, 1-3/7, 21:00, μόνο για ενηλίκους. Στις 2/7 συζήτηση με τους συντελεστές μετά την παράσταση.

MΑΡΛΈΝΕ ΜΟΝΤΈΙΡΟ ΦΡΈΙΤΑΣ – P.OR.K., ΒΆΚΧΕΣ: ΠΡΕΛΟΎΔΙΟ ΚΆΘΑΡΣΗΣ Η Μαρλένε Μοντέιρο Φρέιτας έρχεται από την Πορτογαλία με την ομάδα της P.OR.K. με την παράσταση Βάκχες: πρελούδιο κάθαρσης. Μια διεθνής παραγωγή που διαποτίζεται από στοιχεία όπως η μουσική, ο χορός και το μυστήριο μέσα σε ένα σκηνικό με επιρροές από την όπερα, τη μυθολογία, τον αμφιλεγόμενο πίνακα του Κουρμπέ «Η προσέλευση του κόσμου» και την ανάλυση του Νίτσε περί απολλώνιου και διονυσιακού. Μια παράσταση η οποία εξυμνεί και ταυτόχρονα αποδομεί τον δυτικό κανόνα. – x.π.

Mαρλένε Μοντέιρο Φρέιτας – P.OR.K. Βάκχες: πρελούδιο κάθαρσης Πειραιώς 260, Χώρος Η, 5-6/7, 21:00

ΝΤΟΡΟΤΈ ΜΥΝΙΑΝΕΖΆ – COMPAGNIE KADIDI UNWANTED / ΑΝΕΠΙΘΎΜΗΤΑ

Έναν φόρο τιμής στην κακοποιημένη γυναίκα της Ρουάντα συνθέτει η χορογράφος, χορεύτρια, ηθοποιός και τραγουδίστρια Ντοροτέ Μυνιανεζά, η οποία, μαζί με την οικογένειά της, εγκατέλειψε στα δώδεκα την πολύπαθη αφρικανική χώρα για τη Γαλλία, αφήνοντας πίσω μια πατρίδα αιματοκυλισμένη. Όλες εκείνες οι γυναίκες που βίωσαν την κτηνωδία και των οποίων τα σώματα κακοποιήθηκαν, βιάστηκαν και εξευτελίστηκαν, που, όπως λέει και η ίδια η καλλιτέχνις, «ο βιασμός τους ισοδυναμούσε με όπλο μαζικής καταστροφής», την ενέπνευσαν να δημιουργήσει την παράσταση Unwanted/Ανεπιθύμητα. Αναφέρεται στα παιδιά που γεννήθηκαν από μητέρες-θύματα βιασμού. Η παράσταση έρχεται στην Αθήνα αμέσως μετά την πρεμιέρα της στην Αβινιόν και συνδυάζει χορό, ηχητικό υλικό με μαρτυρίες υπό τη διεύθυνση του ηλεκτρονικού συνθέτη Αλέν Μεχέ, τη χορωδία δύο φωνών με την ίδια τη χορογράφο, και έργα τέχνης του Μπρους Κλαρκ. Η Μυνιανεζά θεωρεί την παράστασή της μια κληρονομιά, η οποία θα πρέπει να παραδίδεται από τη μία γυναίκα στην άλλη. – x.π. Ντοροτέ Μυνιανεζά - Compagnie Kadidi, Unwanted/Ανεπιθύμητα, Πειραιώς 260, Χώρος Η, 18-19/7, 21:00. Στις 18/7 συζήτηση με τους συντελεστές της παράστασης.

1.6.17 – lifo

37

www.greekfestival.gr

@athepfestival

@greek_festival

Greek Festival

@athepfestival

521 H

ΑΓΟΡΑ

ΤheGOODLIFO

τησ δασ α εβδομ

SEA TOYS

Βρήκαμε τα καλύτερα φουσκωτά στην Αθήνα! Αν έχετε ονειρευτεί πως επιπλέετε στα νερά του Αιγαίου πάνω σε ένα γιγαντιαίο ροζ φλαμίνγκο ή σε ένα μπλε τουκάν, σας έχουμε νέα. Το όνειρό σας μπορεί να πραγματοποιηθεί, μια και το brand που παράγει μερικά από τα πιο φαντασμαγορικά φουσκωτά είναι πλέον διαθέσιμο και στην Ελλάδα μέσω του Sun of A Beach, του brand με τις premium πετσέτες θαλάσσης.

Δείτε όλη τη σειρά των φουσκωτών Sunnylife στο www. sunofabeach.com.

1.6.17 – lifo

39

Φαίδρα Μπαζίνα [τεχνίτρια νυχιών]

î

NAL O S R E P ER SHOPP

FRANKLIN & MARSHAL Ροζ ανδρικό t-shirt με πολύχρωμο print.

Ποιες είναι οι τάσεις στα νύχια το φετινό καλοκαίρι; Θα έλεγα ότι το φετινό καλοκαίρι όλα επιτρέπονται. Κοντά, μακριά, τετράγωνα, οβάλ ή μυτερά, όλα είναι αποδεκτά. Η ουσία είναι να μας πηγαίνει στο χέρι και στο στυλ. Τα χρώματα που κυκλοφορούν πολύ φέτος είναι κυρίως τα παλ, όπως το γαλάζιο, το φιστικί, το ροζ και το nude. Επίσης, τα σχέδια σε μερικά ή όλα τα νύχια είναι πολύ της μόδας, αλλά κατά προτίμηση όχι πολύ ακραία. Και ποιο χρώμα προτείνετε για φέτος; Εγώ είμαι λάτρης του μοβ σε όλες του τις αποχρώσεις, από το πολύ απαλό λιλά μέχρι το βιολέ και το σκούρο μοβ. Θεωρώ ότι είναι ένα παρεξηγημένο χρώμα που ταιριάζει σε όλες σχεδόν τις επιδερμίδες, είναι διαφορετικό και καθόλου εξεζητημένο.

MITOS Το μπικίνι Chios Duo Terracota είναι ένα από τα αγαπημένα μας από την καλοκαιρινή συλλογή της ελληνικής εταιρείας μαγιό. www.mitoswimwear.com

Τι πρέπει να προσέχουμε στην περιποίηση των νυχιών; Το άπαν στην περιποίηση των νυχιών, είτε το κάνουμε μόνοι μας είτε μας τα περιποιούνται, είναι η καθαριότητα. Θα πρέπει τα εργαλεία μας να είναι πάντα καθαρά και απολυμασμένα και αν, κατά λάθος, πληγωθεί κάποιο επωνύχι, να γίνεται αποστείρωση αμέσως, γιατί τα δάχτυλά μας είναι τα πρώτα που έρχονται σε επαφή με όλα τα μικρόβια γύρω μας. Εξαιρετικά σημαντικό επίσης είναι ό,τι χρώμα, σχήμα ή σχέδιο κάνουμε να συμβαδίζει με το στυλ μας, την ηλικία και τις συνθήκες της ζωής μας. Επειδή κάτι είναι στη μόδα, δεν σημαίνει ότι μας ταιριάζει κιόλας.

ö

ñ

APIVITA Αντηλιακή κρέμα προσώπου ελαφριάς υφής για εξισορρόπηση της λιπαρότητας, με SPF 30.

The Apivita Experience Store, Σόλωνος 6, Κολωνάκι www.apivita.com

ñ

PRADA Ανδρική backpack με δερμάτινες και ποπ λεπτομέρειες. www.prada.com

Πώς μπορούμε να κάνουμε τα νύχια μας να φαίνονται πιο μακριά; Δυστυχώς, όλες μας πρέπει να ζήσουμε με τα νύχια που κληρονομήσαμε από τη μαμά μας και τον μπαμπά μας. Εκτός εάν προτιμήσουμε να βάλουμε τεχνητά νύχια. Κατά τα άλλα, η συστηματική περιποίηση είναι η μόνη λύση. Επίσης, πρέπει να κάνουμε έναν σωστό καθαρισμό των επωνυχίων, χωρίς όμως να τα κόβουμε, καθ’ ότι τότε απλώς δημιουργούνται περισσότερα. Φυσικά, δεν πρέπει να τρώμε τα νύχια μας ή να τα πληγώνουμε με απρόσεχτες κινήσεις.

ΤheGOODLIFO

Ποιες είναι οι πιο δημοφιλείς τεχνοτροπίες; Το nail art έχει εξελιχθεί τόσο πολύ, που είναι δύσκολο να αναδειχτεί μια μέθοδος ως πιο δημοφιλής από κάποια άλλη. Η σκόνες, είτε οι mermaid είτε οι μεταλλικές, τα σχέδια με το χέρι αλλά και με σφραγίδες, τα stencil αυτοκόλλητα, τα decal, τα μαγνητικά και τα sugar βερνίκια και τα marble nails είναι κάποιες από τις τάσεις για φέτος.

ANCIENT GREEK SANDALS Τα πέδιλα Ikaria κυκλοφορούν σε 13 διαφορετικούς χρωματισμούς. Στη φωτογραφία το χρώμα Aqua. www.ancient-greek-sandals.com

ô

Υπάρχει κάποια καινούργια τεχνική; Οι τεχνικές των νυχιών συνήθως αναφέρονται στα τεχνητά νύχια. Αλλιώς μιλάμε για το κλασικό μανικιούρ και το nail art. Αν και όλες οι μέθοδοι τεχνητών νυχιών υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια (μετάξι, ακρυλικό, τζελ), αυτή που έχει αρχίσει να εξαπλώνεται όλο και περισσότερο είναι το dipping, δηλαδή μια απλουστευμένη χρήση της ακρυλικής σκόνης για το χτίσιμο των νυχιών.

ΡΩΤΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΟ

kειμενο μεροπη κοκκινη

φωτογραφια παρισ ταβιτιαν

ΝΑΝΤΙΑ ΓΕΡΑΖΟΥΝΗ

Διευθύντρια της γκαλερί The Breeder

EXEIΣ ΓΟΥΣΤΟ

Υπάρχει κάτι που μπορείς να πεις πως έχει καθορίσει την αισθητική και το στυλ σου; Είμαι οπτικός τύπος κι έχω αδυναμία σε χρώματα, πριντ, υφές. The more, the merrier. Ως διευθύντρια της γκαλερί The Breeder ταξιδεύω πολύ και ο κόσμος της τέχνης, ειδικά σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, ήταν πάντα εκκεντρικός και παρδαλός, μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης. Ποιος είναι ο αγαπημένος σου σχεδιαστής; Δεν έχω αγαπημένο σχεδιαστή, αλλά θαυμάζω ανθρώπους από τον χώρο της μόδας για την προσωπική τους «φωνή», τον δυναμισμό και τη στάση ζωής, όπως η Jenna Lyons, η Iris Apfel, η Leandra Medine. Πώς θα περιέγραφες το στυλ σου; Ένας φίλος είχε σχολιάσει ότι τα ρούχα που φοράω και ο τρόπος που τα συνδυάζω θα φαινόταν γελοίος πάνω σε οποιονδήποτε άλλο και νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που μου έχουν κάνει και παράλληλα συνοψίζει το στυλ μου. Εν ολίγοις, φοράω διάφορα περίεργα που με κάποιον τρόπο τα υποστηρίζω. Α, και πάρα πολύ animal print. Και πολύ χρυσό. Έχεις πέσει θύμα της μόδας; Δεν νομίζω, δεν την παίρνω τόσο σοβαρά, ώστε να την ακολουθώ. Υιοθετώ μόνο πράγματα που με εκπροσωπούν και με τα οποία μπορώ να ταυτιστώ. Όταν ανοίγεις την ντουλάπα σου, τι βλέπεις; Το χάος! Το ίδιο επικρατεί και έξω από αυτήν, ειδικά όταν έχω όρεξη και δοκιμάζω τα πάντα μέχρι να βρω κάτι να με ικανοποιεί. Έχεις φετίχ με τα γυαλιά μυωπίας ή έχεις όντως μυωπία; Έχω αστιγματισμό, οπότε, χωρίς τα γυαλιά, τα βλέπω όλα θολά, σαν να είμαι μεθυσμένη! Παράλληλα, δεν μπορώ να βάλω φακούς επαφής, έτσι τα γυαλιά είναι για μένα ένα ακόμα αξεσουάρ, οπότε, ναι, πλέον έχω φετίχ και από τη στιγμή που ξεκίνησα να τα φοράω, διαλέγω πάντα statement glasses.

To μυστικό μου είναι ότι συνήθως καταλήγω να διαλέγω γυαλιά ηλίου και να τα μετατρέπω σε οράσεως (στο kudos, στο Kallergi Optical, στη Χίο). Τι φοράς σήμερα και πόσο κοστίζει; Το τσαντάκι με το κέντημα που κρατάω το πήρα από ένα τουριστικό μαγαζί στη μουσουλμανική συνοικία της Ιερουσαλήμ και κόστισε 2 περίπου ευρώ. Η φούστα με τα κρόσσια που φοράω άρεσε στον Raf Simons. Δεν του είπα ότι είναι από το ZARA, το λέω σ’ εσάς. Το t-shirt και το τζάκετ είναι από το Urban Outfitters στην Αμερική και τα σανδάλια από το Kurt Geiger. Με τα κοσμήματα έχω μεγαλύτερη εμμονή, τα περισσότερα είναι δώρα από αγαπημένους και σουβενίρ από ταξίδια.

Η Νάντια Γεραζούνη είναι διευθύντρια της γκαλερί The Breeder (Ιάσονος 45, Μεταξουργείο, www.thebreedersystem.com)

1.6.17 – lifo

41

KET H MARA RC RESE

νεο αφρολουτρο shea cream nutrition απο το noxzema

H καθημερινή δόση δύναμης της επιδερμίδας σας με το MINERAL 89 της Vichy

ΤheGOODLIFO

Προερχόμενο από τα βάθη των γαλλικών ηφαιστείων, το ιαματικό μεταλλικό νερό της Vichy είναι πλούσιο σε 15 απαραίτητα μεταλλικά στοιχεία, ικανά να ενισχύσουν τη φυσική άμυνα της επιδερμίδας. Λόγω της εξαιρετικά υψηλής περιεκτικότητάς του σε μεταλλικά στοιχεία, που φτάνει τα 5,2 γραμμάρια ανά λίτρο, αυτό το ενεργό συστατικό, γνωστό εδώ και χιλιετίες για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, είναι πάρα πολύ δύσκολο να ενσωματωθεί στη σύνθεση των προϊόντων. Τα εργαστήριά μας ξεκίνησαν τη διαδικασία με βάση το ίδιο το νερό, το οποίο έπειτα συνδύασαν με υαλουρονικό οξύ, ένα ισχυρό ενυδατικό συστατικό που επίσης ενισχύει τον επιδερμιδικό φραγμό. Τα δύο αυτά συστατικά, λοιπόν, ενώνονται σε μια πραγματικά πρωτοποριακή σύνθεση για να δράσουν από κοινού, προστατεύοντας την ακεραιότητα της επιδερμίδας. Έτσι, γεννήθηκε το MINERAL 89 με μόλις 11 συστατικά και 89% ιαματικό νερό μαζί με καθαρό υαλουρονικό οξύ φυσικής προέλευσης. Η καθημερινή δόση δύναμης για κάθε τύπο επιδερμίδας.

Ρεκόρ μεταλλίων και διακρίσεων για τα κρασιά SEMELI Έξι μετάλλια σε διαγωνισμούς οίνου παγκοσμίου επιπέδου έχει κατακτήσει μέσα στο 2017 ο λευκός ξηρός Semeli Αetheria 2016 (Μαλαγουζιά και Chardonnay), ενώ συνολικά τα βραβεία και οι διακρίσεις που απέσπασαν μέσα στη φετινή χρονιά οι εννέα ετικέτες του Κτήματος Σεμέλη έχουν φτάσει τα 40, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο! Από το 1979 η Semeli αποτελεί μία από τις κορυφαίες ελληνικές οινοποιητικές μονάδες και μία από τις σπουδαιότερες αναπτυξιακές επενδύσεις στον τομέα του κρασιού στην Ελλάδα. Με βαθιές ρίζες σε μακραίωνες παραδόσεις και το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, δημιουργεί κρασιά εξαιρετικής ποιότητας, προσφέροντας στους λάτρεις του οίνου άριστη σχέση μεταξύ ποιότητας και τιμής.

Το Noxzema παρουσιάζει το αφρόλουτρο Shea Cream Nutrition 750 ml που προσφέρει φροντίδα, αίσθηση ενυδάτωσης και θρέψη για την ξηρή επιδερμίδα, έχοντας πάντα ως πηγή έμπνευσης τον σεβασμό προς την επιδερμίδα. Το Shea Cream Nutrition είναι ειδικά σχεδιασμένο για να προσφέρει αποτελεσματικό καθαρισμό και ταυτόχρονα προστασία. Κλινικές μελέτες δείχνουν ότι βοηθά στη διατήρηση της φυσικής υγρασίας και ελαστικότητας της επιδερμίδας, καθώς καθαρίζει απαλά και δεν ξηραίνει την επιδερμίδα όπως τα κοινά σαπούνια, ενώ σέβεται το φυσικό pH της. Είναι δερματολογικά ελεγμένο, ιδανικό για καθημερινή χρήση και κατάλληλο για όλη την οικογένεια.

Έρχεται ο πιο θετικός μουσικός διαγωνισμός της χρονιάς, που θα αναδείξει το νέο boy band της χώρας Η Amita Motion, υποστηρίζοντας έμπρακτα τη νέα γενιά, επιστρέφει και φέτος με ένα ξεχωριστό concept που θα δώσει την ευκαιρία σε δύο boy bands να ζήσουν την πιο θετική εμπειρία της ζωής τους και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Σε ρόλο scouter επιστρατεύονται η Έλενα Παπαρίζου με τους Kings για τη Universal Music και η Ελένη Φουρέιρα με τους Playmen για την Panik Records, οι οποίοι, μέσα από μια ειδικά διαμορφωμένη διαδικασία ακροάσεων, θα επιλέξουν τους καλύτερους νέους καλλιτέχνες και θα σχηματίσουν δύο δυναμικά συγκροτήματα, τα οποία θα καθοδηγήσουν σε όλα τα στάδια για την ανάδειξη του καλύτερου boy band της Ελλάδας. Το νικητήριο boy band του Amita Motion Back 2 Bands θα κερδίσει ένα ετήσιο συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία των καλλιτεχνών που το εκπροσωπεί, η οποία θα αναλάβει και την παραγωγή και προώθηση του CD single καθώς και του βιντεοκλίπ του.

ΤheWeek

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ Τι καινούργιο ξεκινάει αυτή την εβδομάδα. σελιδα

44

ΒΙΒΛΙΟ

ΓΕΥΣΗ

Προδημοσίευση του βιβλίου για τον Πάτρικ Λη Φέρμορ.

Η Νίκη Μηταρέα για το Μπουκιά και Συχώριο και το Italia.

σελιδα

50

σελιδα

52

CITY LAB Όσα ζήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα. ΣΕΛΙΔΑ

54

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ Πικνίκ στη Βόρεια Κορέα

Στην πρώτη ατομική της έκθεση, με τίτλο «Πικνίκ στη Βόρεια Κορέα», η Μάρω Φασουλή ανακαλύπτει και μετουσιώνει μέρη του αρχείου και της συλλογής της αρχιτέκτονος Jenny P. σε έργα-μνημεία προς μία γυναίκα που δεν γνώρισε ποτέ. Εστιάζοντας την προσοχή της στα χρόνια από το 1960 έως το 1978, η Φασουλή επεξεργάζεται ταξιδιωτικές φωτογραφίες από τη Βόρεια Κορέα, slides, προσωπικά αντικείμενα, σελίδες από μια έκδοση αφιερωμένη στο Ιερό Βουνό της Επανάστασης (όρος Paektu), αρχιτεκτονικές μελέτες, ακόμη και στιγμιότυπα από μια ανέμελη συνεύρεση φίλων σε κάποιο προάστιο του Παρισιού τον Μάιο του ’68. Τα έργα που αναλάμβανε η Jenny P. ήταν κυρίως για εργατικές κατοικίες σε διάφορα προάστια του Παρισιού, καθώς την ενδιέφερε μια αρχιτεκτονική «για τον λαό». Μέσα από μια μεγάλη συλλογή πληροφοριών που θα μπορούσαν να σχηματίσουν το προφίλ της Jenny P., εκείνες που έχουν ιδιαίτερη σημασία, πέρα από την ιδιότητά της ως αρχιτέκτονα, είναι η στάση της ως αριστερής, φεμινίστριας, μετανάστριας και ταξιδιώτριας... ä CAN CHRISTINA ANDROULIDAKI GALLERY Π. Αναγνωστοπούλου 42, Κολωνάκι, Αθήνα, 31/05-01/07/17

ΣΙΝΕΜΑ Το ήρεμο πάθος Η ιστορία της Έμιλι Ελίζαμπεθ Ντίκινσον, της Αμερικανίδας ποιήτριας που μετά θάνατον έγινε μία από τις πιο αναγνωρισμένες του 19ου αιώνα.

σελιδα

48

ΦΩΤΟ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΟΥΤΡΗΣ

Κριτική από τον Θ. Κουτσογιαννόπουλο.

1.6.17 – lifo

43

Top

1. ΜΟΥΣΙΚΗ Rufus Wainwright

ΠΑΡΤΙ BIOS Ρομάντσο Το Ρομάντσο καλωσορίζει το καλοκαίρι με μια σειρά events στην κρυφή, urban ταράτσα του κτιρίου της οδού Αναξαγόρα. Το Σάββατο θα κάνει early party με τις μουσικές επιλογές των Terra Exotica, DJs Elviss, Paul Bennett, Teranga Beat και Sepho. Την επόμενη ημέρα, ένα σπέσιαλ απογευματινό live με τους Ducktails, James Ferraro και Typhonian Highlife.

03-04/06, BIOS Ρομάντσο, Αναξαγόρα 3-5. 3/6: 19:00 & 4/6: 20:00, είσοδος ελεύθερη

44 lifo – 1.6.17

Ο βασιλιάς της μπαρόκ ποπ, ο χαρισματικός τραγουδοποιός και περφόρμερ Rufus Wainwright, επιστρέφει στην Αθήνα. Ο ιδιοσυγκρασιακός καλλιτέχνης θα ξεδιπλώσει στο Gazarte ένα κομμάτι από τον παράξενο κόσμο του που έχει χώρο για όλα: στοιχεία από ρoκ, πoπ, τζαζ, όπερα και καμπαρέ ακούσματα. ä 0203/06, Gazarte, Βουτάδων 32-34, Γκάζι, 21:30, είσοδος: €28-55

2. ΦΕΣΤΙΒΑΛ Release Athens

Σαλαμίνος 72, Μεταξουργείο, 19:00, είσοδος ελεύθερη

5. ΜΟΥΣΙΚΗ Enver Izmaylov

3. ΘΕΑΤΡΟ Ιππόλυτος Θα είναι μια αλλιώτικη εμπειρία θέασης και ακρόασης του αρχαίου δράματος ο Iππόλυτος του Ευριπίδη σε μια site-specific περφόρμανς εκτός Στέγης, στον «Παρνασσό» της πλατείας Καρύτση. Ένας διακεκριμένος συνθέτης και ερευνητής του ήχου και της μουσικής στο θέατρο, ο Δημήτρης Καμαρωτός, και μια αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της σκηνής, η Αμαλία Μουτούση, στενοί συνεργάτες εδώ και δεκαετίες, συναντιούνται, αυτήν τη φορά όπως ποτέ άλλοτε. ä 07/06, Φιλολογικός Σύλλογος Αίθουσα «Παρνασσός», πλ. Αγίου Γεωργίου, Καρύτση 8, 21:00, είσοδος: €5-10

Στο πλαίσιο του 5ου Tinos World Music Festival, συγκεκριμένα μία μέρα πριν από την έναρξή του, θα πραγματοποιηθεί στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση προφεστιβαλική συναυλία με τη συμμετοχή του Enver Izmaylov, του κουαρτέτου του Αντώνη Απέργη και των Γκαλστιάν Βαχάν και Λευτέρη Χαβουτσά. ä 01/06, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, λεωφ. Συγγρού 107-109, 21:00, είσοδος: €5-15

4. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

6. ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

A pool painted black Το αγαπημένο καλοκαιρινό φεστιβάλ στην πλατεία Νερού σηκώνει αυλαία με δύο από τα σημαντικότερα και δημοφιλέστερα ονόματα της σύγχρονης ηλεκτρονικής σκηνής, τους Νορβηγούς Röyksopp και τους Γερμανούς Moderat. Η εμφάνιση και των δύο σχημάτων θα συνοδεύεται από ένα εκπληκτικό light show που μαζί με τα τραγούδια τους, που το ελληνικό κοινό έχει λατρέψει, θα προσφέρει μια ανεπανάληπτη οπτικοακουστική εμπειρία σε όσες και όσους παρευρεθούν. ä 02/06, πλ. Νερού, 17:00, είσοδος: €40-50

Nicolas Grenier, Going For It (II) (2016)

EVENTS ΓΙ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

9 Στην περφόρμανς A pool painted black οι Peter Cant και Krzysztof Honowski ανασύρουν κιτς αντικείμενα από έναν σωρό χώματος. Φορώντας αδιάβροχα ανακλαστικά μπουφάν, βιντεοσκοπούν κάθε ανασκαφή και παραθέτουν τα ευρισκόμενα αντικείμενα μπροστά στο κοινό που τους παρατηρεί. Ενώ σκάβουν για χρυσό σαν τις κίσσες, ανασυντάσσουν αποσπάσματα κειμένων που καταπιάνονται με την έννοια της παρεξήγησης (misunderstanding). Τα κείμενα που αφηγούνται μετατρέπονται με τη βοήθεια του auto-tune σε μονότονα τραγούδια. ä 05/06, Atopos CVC,

1-7

ΙΟΥΝΗ

The theater of disappearance O ΝΕΟΝ επιλέγει τον χώρο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και τον Λόφο των Νυμφών για να παρουσιάσει την πρώτη ατομική έκθεση στην Ελλάδα του Αργεντινού Adri΄an Villar Rojas, ενός από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής μας, που θα δημιουργήσει ένα νέο «σύμπαν», ένα περιβάλλον «επιστημονικής φαντασίας», αλλά ταυτόχρονα τόσο αληθινό που θα συνυπάρχει με το υπάρχον. ä 01/06, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, Λόφος Νυμφών, 17:00, είσοδος ελεύθερη

7. ΘΕΑΤΡΟ Μητρόπολη

STOP THE S PRES ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ «Η μουσική αγαπάει τον αυτισμό» Ξεκινά τον Ιούνιο στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση ο τρίτος, για φέτος, κύκλος του εκπαιδευτικού προγράμματος ειδικής αγωγής «Η μουσική αγαπάει τον αυτισμό». Το Ίδρυμα Ωνάση προσκαλεί παιδιά που βρίσκονται στο ευρύ φάσμα του αυτισμού και τους γονείς τους να συμμετέχουν στο επιτυχημένο μουσικό εργαστήρι που πραγματοποιείται για πέμπτη συνεχή χρονιά στην Αθήνα και τρίτη σε πόλεις της περιφέρειας. Το εργαστήρι περιλαμβάνει μουσικές δραστηριότητες, ειδικά μελετημένες, οι οποίες προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες επιθυμίες και στις ικανότητες των παιδιών.

Μια παράσταση πάνω στις έννοιες της φυγής, της άφιξης, της μνήμης και της λήθης, που στην εποχή μας, εν μέσω συρράξεων και βιαιοπραγιών, οδηγούν πλήθος ανθρώπων σε αναζήτηση νέου τόπου, αποκτώντας τρομακτική βαρύτητα. Η Μητρόπολη του Αργύρη Πανταζάρα και της καλλιτεχνικής ομάδας momentum, ανεβαίνει από την 1η Ιουνίου και για 10 μόνο παραστάσεις στο Σύγχρονο Θέατρο, έχοντας πρωτοπαρουσιαστεί στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου το καλοκαίρι του 2016. ä 04/06, Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, Ευμολπιδών 45, Γκάζι, 21:00, είσοδος: €12-18

8. ΕΚΘΕΣΗ Space and the architecture of compassion Η Compassion είναι μια μη κερδοσκοπική εικαστική κολεκτίβα εθελοντών που δραστηριοποιείται στην Αθήνα, στο Αμβούργο και στη Λευκωσία. Οι εικαστικοί και οι θεωρητικοί επιστήμονες που συμμετέχουν σε αυτήν επιχειρούν να κατανοήσουν τον χώρο της ασθένειας και του συσχετιζόμενου με αυτήν πόνου σε μια προσπάθεια ενδυνάμωσης της ενσυναίσθησης προς τους πάσχοντες και ευαισθητοποίησης του κοινού μέσω καλλιτεχνικών και θεωρητικών οδών. ä 01/06, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Εκθεσιακός Χώρος, -1ος & 2ος όροφος Πειραιώς 206, Ταύρος, 19:00, είσοδος ελεύθερη

9. ΕΚΘΕΣΗ 75 χρόνια Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

ΧΟΡΟΣ A hand’s turn Η νέα χορογραφική δουλειά της Λενιώς Κακλέα που απευθύνεται σε έναν ή δύο μόνο επισκέπτες-θεατές κάθε φορά. Μέσα από μια εικοσιπεντάλεπτη ιδιωτική συνάντηση, η χορογράφος διερευνά τη διάκριση «δεξιά - αριστερά» και τις λειτουργικές, πολιτικές και συμβολικές διαστάσεις της, εξετάζοντας τη σύγκρουση μεταξύ προσώπου και προσωπείου, σώματος και προσώπου.

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, από 01/6

01/06, Πειραιώς 260, Κτίριο Β, Ταύρος, 19:00-23:30, είσοδος: €5-10

Στην έκθεση παρουσιάζονται 75 αντικείμενα με καλλιτεχνική και συναισθηματική αξία από τη μακρόχρονη πορεία του Θεάτρου Τέχνης, από την ίδρυσή του το 1942 από τον Κάρολο Κουν έως σήμερα: κοστούμια, τμήματα σκηνικών και σκηνικά αξεσουάρ ιστορικών παραστάσεων, όπως οι Όρνιθες και οι Πέρσες, προγράμματα, αφίσες, φωτογραφίες κ.ά. ä 01/06, «75 χρόνια Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν - 75 αντικείμενα», ΣΤΟart Koραή, Κοραή 4, εντός της στοάς, 10:00, είσοδος ελεύθερη 1.6.17 – lifo

45

ΤΕΧΝΟΛΟΓΊΑ, ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ, ΔΙΑΣΚΈΔΑΣΗ, ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΆ WORKSHOPS. ΤΟ ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΌ ΦΕΣΤΙΒΆΛ DEREE OPEN FEST ΤΟΥ THE AMERICAN COLLEGE OF GREECE ΑΝΟΊΓΕΙ ΤΙΣ ΠΌΡΤΕΣ ΤΟΥ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΈΣ, ΑΠΌΦΟΙΤΟΥΣ, ΦΊΛΟΥΣ ΤΟΥ DEREE ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΆ ΣΕ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΊΟΥΣ, ΣΕ ΈΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΌ EVENT ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΏΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΏΤΗ ΦΟΡΆ!

46 lifo – 1.6.17

ΌΛΗ Η ΑΘΉΝΑ ΣΕ ΈΝΑ ΦΕΣΤΙΒΆΛ

Α

πό τα πιο εντυπωσιακά event της φετινής χρονιάς, το φεστιβάλ Deree Open Fest του The American College of Greece στο campus της Αγίας Παρασκευής. Είναι βέβαιο ότι θα γίνει το επόμενο talk of town. Mία σειρά από δρώμενα έρχονται να δώσουν μια νότα φρεσκάδας και καινοτομίας σε δεκάδες τομείς, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και τη διάθεση όλων όσοι αποφασίσουν να παρευρεθούν αλλά και να συμμετάσχουν σε αυτήν τη μεγάλη γιορτή, που ξεκινά την Παρασκευή 9 Ιουνίου και ολοκληρώνεται την Κυριακή 11 Ιουνίου!

ΑΛΛΆ ΑΣ ΠΆΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΆ, ΞΕΚΙΝΏΝΤΑΣ ΑΠΌ... ΤΗ ΜΈΣΗ! Το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Ιουνίου, από τις 11:00 έως τις 20:00, το campus μεταμορφώνεται και γεμίζει με χρώματα, γεύσεις, θεάματα και πολλά συναρπαστικά events για μικρούς, μεγάλους και μεγαλύτερους! Το αγαπημένο απ’ όλους The Meet Market μεταφέρει τις καινοτόμες ιδέες του στο Deree, με τοπικά προϊόντα, χειροποίητα ρούχα, αξεσουάρ, αντικείμενα τέχνης, συλλεκτικά vintage και ρετρό προϊόντα, είδη σπιτιού, και πολλά άλλα, τα οποία θα βρίσκονται στη διάθεση των επισκεπτών, στο μαγευτικό πράσινο του campus. Παράλληλα, ένα πρωτοποριακό Tech Fair αναμένεται να αιχμαλωτίσει το ενδιαφέρον

του κοινού, με το πλούσιο περιεχόμενό του: έκθεση μεγάλων τεχνολογικών brands, παρουσιάσεις για τις νέες τάσεις, καθώς και εργαστήρια τεχνολογίας. Περισσότερες από 20 εταιρείες και ειδικοί του κλάδου θα δώσουν το «παρών», ενώ τις εντυπώσεις αναμένεται να κλέψει και το Virtual Reality Park που θα εγκατασταθεί ειδικά για το Tech Fair. Αν είστε οπαδοί της τεχνολογίας, το Tech Fair θα σας ενθουσιάσει! Οι γεύσεις και οι μυρωδιές δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν από το φεστιβάλ, όπως οι street food προτάσεις με την υπογραφή του Δειπνοσοφιστηρίου, αλλά και οι μαγειρικές παρουσιάσεις των γκουρού Δημήτρη Σκαρμούτσου και Jean Loui Capsalas. Μια γαστρονομική εμπειρία που θα αποκαλύψει στους γνώστες –και μη– της μαγειρικής τέχνης νέες γαστρονομικές προκλήσεις.

Tο Οpen Fest έχει σχεδιάσει δραστηριότητες και για τα μικρά παιδιά αλλά και για το παιδί που όλοι έχουμε μέσα μας, όπως καλλιτεχνικά εργαστήρια και Escape Room. Παράλληλα, οι επισκέπτες θα μπορούν να παρακολουθήσουν wellness και meditation sessions, όπως χαλαρωτική yoga, body art, αλλά και μαθήματα ζούμπα και χορού, ενώ θα παρακολουθήσουν και αθλητικές δραστηριότητες, όπως τουρνουά τένις και αγώνες μπάσκετ και βόλεϊ που είναι αφιερωμένοι στη μνήμη του εκλεκτού προπονητή και αθλητικού διευθυντή του Κολλεγίου, Arthur Christopher, κατά κόσμον Θανάση Χριστοφόρου. Ακόμη, οι απόφοιτοι θα θυμηθούν

παλιές, ξένοιαστες στιγμές μέσα από τη νοσταλγική έκθεση φωτογραφίας αποφοίτων, την οποία επιμελούνται φοιτητές του Frances Rich School of Fine and Performing Arts! Τώρα, για όσους θέλουν να... δροσιστούν, οι καλεσμένοι θα μπορούν να απολαύσουν την ολυμπιακών προδιαγραφών πισίνα του Κολλεγίου, η οποία θα είναι ανοιχτή την Κυριακή για απίθανες βουτιές! Η μεγαλύτερη όμως και καλύτερη έκπληξη του φεστιβάλ ξεκινά την πρώτη μέρα του: την Παρασκευή 9 Ιουνίου και...

… LET’S GET THE PARTY STARTED…! Φανταστείτε ένα ζεστό βράδυ Παρασκευής στις αρχές του καλοκαιριού. Φανταστείτε ένα ολόφωτο κλειστό γήπεδο μπάσκετ στην άκρη ενός καταπράσινου campus, σχεδιασμένου το 1964 από τον σπουδαίο αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Δοξιάδη. Φανταστείτε αγόρια και κορίτσια απ’ όλη την Αθήνα να καταφθάνουν ντυμένα με επίσημο ένδυμα κι έναν σωσία του Έλβις να τους υποδέχεται από σκηνής. Φανταστείτε μπαλόνια και χρυσά κονφετί. Φανταστείτε μια τεράστια ντισκομπάλα, φανταστείτε να ανακηρύσσεστε prom queen ή king, θυμηθείτε όλα τα proms που έχετε δει ποτέ σε αμερικανικές teen movies και μετά ελάτε να ζήσετε το δικό μας/σας που θα είναι καλύτερο απ’ όλα αυτά μαζί! Γιατί την Παρασκευή 9 Ιουνίου το six d.o.g.s ανηφορίζει στην Αγία Παρασκευή καλεσμένο του Deree - The American College

ΣΧΕΤΙΚΆ ΜΕ ΤΟ DEREE - THE AMERICAN COLLEGE OF GREECE Το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος είναι ένας ιδιωτικός, μη κερδοσκοπικός εκπαιδευτικός οργανισμός με ιστορία 142 ετών που αποτελείται από τρεις εκπαιδευτικές μονάδες: το γυμνάσιο και λύκειο Pierce, το Deree, που προσφέρει προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα, και το Alba Graduate Business School. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στο πλαίσιο της αποστολής του να παρέχει ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στην εκπαίδευση, το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος προσφέρει ετησίως περισσότερα από 5 εκατ. ευρώ σε υποτροφίες και προγράμματα οικονομικής υποστήριξης. Με 27 σύγχρονα προπτυχιακά προγράμματα bachelor, αναγνωρισμένα από τον αμερικανικό οργανισμό NEASC (New England Association of Schools and Colleges) και πιστοποιημένα από το OU (Open University) του Ηνωμένου Βασιλείου, το Deree προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες σπουδών μέσω των τριών σχολών του: School of Business, School of Liberal Arts and Sciences, Frances Rich School of Fine and Performing Arts. Και οι δυνατότητες γνώσης δεν σταματούν εδώ! Μέσω της μεταπτυχιακής σχολής του Deree, οι σπουδαστές μπορούν να επιλέξουν από τα 6 προγράμματα master στους τομείς της Ψυχολογίας, της Επικοινωνίας και της Εκπαίδευσης και του Data Science. Do you Deree? Τα έσοδα του φεστιβάλ θα διατεθούν για το Ταμείο Υποτροφιών του Deree, ώστε να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες εκπαίδευσης στη νέα γενιά.

of Greece, ανοίγοντας ένα φεστιβάλ που τα έχει όλα και ακόμα περισσότερα, το πολυαναμενόμενο Deree Open Fest. Σε concept και επιμέλεια του Κωνσταντίνου Δαγριτζίκου, αποφοίτου του Deree και συνιδιοκτήτη του δημοφιλούς six d.o.g.s, και της ομάδας του. Ένα prom που δεν θα αφορά μόνο τους πραγματικούς αποφοίτους και φοιτητές του Deree αλλά και όλους τους υπόλοιπους: αυτούς που τελειώνουν τώρα στ’ αλήθεια το σχολείο, αυτούς που το τέλειωσαν πρόσφατα και εκείνους που το τέλειωσαν... όχι και τόσο πρόσφατα. Αυτούς που πάντα ζήλευαν τα proms στις ταινίες, αυτούς που δεν χάνουν ευκαιρία να «βάλουν τα καλά τους» κι εκείνους που αγαπούν τα θεματικά πάρτι. Η βραδιά θα ξεκινήσει από νωρίς με ’50s και ’60s Doo-wop αμερικανικά τραγούδια επιλεγμένα από τον Gerard Papasimakopoulo (ή Μάκη Παπασημακόπουλο ή «Στέφανο» του Ό,τι Να ’ναι). Τη σκυτάλη στη συνέχεια θα πάρει ο George Zervos, ιδρυτικό μέλος των Penny & The Swingin’ Cats και ο μοναδικός original Έλληνας Elvis Impersonator, με τη φοβερή του μπάντα. Το πάρτι θα κορυφωθεί με ολονύχτια DJ sets από τους Laternative, το φοβερό και τρoμερό δίδυμο των Παναγιώτη Μένεγου και Σταύρου Διοσκουρίδη του En Lefko και του popaganda.gr, και τους BOCADA (Κωνστανο Μπόλα, Νταϊάνα Βαρδαξή & Κωνσταντίνο Δαγριτζίκο) που θα παρουσιάσουν ένα tailormade DJ set στο ιδιαίτερο πλαίσιο της βραδιάς, με ’70s και ’80s Prom Night Anthems.

ΤΟP TIPS Ακολουθήστε απαραίτητα το dress code του πάρτι που θα τηρηθεί αυστηρά και απαρέγκλιτα και θα πρέπει να είναι «Vintage Formal». Αν δεν έχετε ιδέα ή ό,τι χρειάζεται το dress code του πάρτι, το six d.o.g.s, σε συνεργασία με βεστιάρια και καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας εξασφάλισε έκπτωση στην ενοικίαση και στην αγορά prom dresses και tuxedos. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να απευθυνθείτε στα συνεργαζόμενα βεστιάρια: Αμερικανική Αγορά, Αθηνάς 30, Αθήνα Βεστιάριο, Σωκράτους 16, Ομόνοια Costumier, Παλλάδος 11, Ψυρρή Τα ρούχα του βασιλιά, Μιαούλη 25, Πλατεία Ψυρρή Φορέστε τα πιο άνετα χορευτικά σας παπούτσια γιατί... θα σας χρειαστούν! Μην αγχωθείτε για το πάρκινγκ γιατί θα υπάρχει άπλετος ελεύθερος χώρος (εννοείται μέχρι εξάντλησης των θέσεων...) Ξεχάστε τα mainstream ποτά και απολαύστε τις old school γεύσεις και τα special punch cocktails σε… old school τιμές! Μην παραλείψετε τα πολύτιμα hashtags του φεστιβάλ στις social media αναρτήσεις σας: #sixdogsprom #themeetmarket #techfair #streetfood #cookingdemos #wellness #meditation #kidsactivities #escaperoom #openpool #tennistournament #athletics #liveperformances #DiscoverDeree #yearbookphotos #alumnihomecoming Η είσοδος στο πάρτι είναι 5 ευρώ, ενώ για το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Ιουνίου η είσοδος στο campus θα είναι ελεύθερη.

1.6.17 – lifo

47

H ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ Το ήρεμο πάθος

Αριστούργημα Πολύ Καλό Καλό Ικανοποιητικό Μέτριο p

Κακό

A Quiet Passion

Σκηνοθεσία: Τέρενς Ντέιβις Πρωταγωνιστούν: Σίνθια Νίξον, Τζένιφερ Ιλ

ΔΑΝΑΟΣ 1 - ΚΗΦΙΣΙΑ 2 - ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ - ΡΙΒΙΕΡΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΜΙΚΟ ΘΕΡΙΝΟ

48 lifo – 1.6.17

100 ΜΕΤΡΑ 100 Metros

Σκηνοθεσία: Τζον Μάντεν Πρωταγωνιστούν: Τζ. Τσαστέιν, Μ. Στρονγκ Η ιστορία μιας πανέξυπνης λομπίστριας που γίνεται περιβόητη για το απαράμιλλο ταλέντο της και την επιθυμία της να κερδίζει με κάθε κόστος, ακόμη και όταν βάζει τη δική της καριέρα σε κίνδυνο.

Η Τζέσικα Τσαστέιν σηκώνει με μεγάλη προσπάθεια μια ταινία ιδεολογικά μπερδεμένη για μια ισχυρή λομπίστρια στην Ουάσινγκτον που από την αρχή συστήνεται ως ένα αδίστακτο, εργασιομανές άτομο, ικανό να πείσει με νόμιμους και παράνομους τρόπους οποιονδήποτε γερουσιαστή υπέρ του σκοπού για τον οποίο εργάζεται, Αυτός ο χαρακτήρας αποκτά κατά στιγμές ηθική υπόσταση, ιδίως όταν τα βάζει με το μεγαλύτερο λόμπι της χώρας, αυτό των υπέρμαχων της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής, για λόγους που δεν έχουν απαραίτητα να κάνουν μόνο τη φιλοδοξία – όμως αυτό το μπέρδεμα κυνισμού και συναισθήματος δεν λειτουργεί σωστά. Παρά τους έξυπνους διαλόγους, η δομή της ιστορίας δεν έχει ισχυρές βάσεις, δίνοντας χώρο σε ανούσιες υποπλοκές (όπως αυτή με τον συνοδό της πρωταγωνίστριας) που κανονικά δεν θα είχαν θέση σε ένα τέτοιο πολιτικό θρίλερ. Η Τσαστέιν, πάντως, δίνει χρώμα σε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να καταλήξει καρικατούρα, με μια ερμηνεία που θα μπορούσε να φτάσει ως τα Όσκαρ (είχε υποψηφιότητα για Σφαίρα), θυμίζοντας την αντίστοιχη πειθαρχία που έδειξε στο Zero Dark Thirty. Πλάι της, οι πάντα έξοχοι Μαρκ Στρονγκ και Μάικλ Στούλμπαργκ πλαισιώνουν ένα καστ πιο ενδιαφέρον και λειτουργικό από τις πολιτικές ίντριγκες της ταινίας. * Κριτική από τον Τάσο Μελεμενίδη

Η ιστορία της Έμιλι Ελίζαμπεθ Ντίκινσον, μιας Αμερικανίδας ποιήτριας που δεν ήταν και τόσο διάσημη όσο ήταν εν ζωή, αλλά σήμερα θεωρείται, μαζί με τον Ουόλτ Ουίτμαν, μία από τις πιο αναγνωρισμένες του 19ου αιώνα.

απο τον θοδωρη κουτσογιαννοπουλο, συνοψεις ταινιών: τασοσ μελεμενιδησ

ΑΒΑΝΑ 1 - ΑΕΛΛΩ 3 - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 2 - ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΘΕΡΙΝΟ - ΚΗΦΙΣΙΑ 1,2 - ΛΑΟΥΡΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΝΑΝΑ 2 - ΦΙΛΙΠ ΘΕΡΙΝΟ - ΦΙΛΟΘΕΗ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΛΟΜΑ ΘΕΡΙΝΟ - CINE ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ ΘΕΡΙΝΟ

Κινηματογράφος

Το σκηνοθετικό ύφος του ακριβοθώρητου, πάντα ευαίσθητου Τέρενς Ντέιβις, του Βρετανού σκηνοθέτη των κατά βάση αυτοβιογραφικών The long day closes και Distant voices, still lives (που παραμένει το αριστούργημά του και παράλληλα το πιο αντιπροσωπευτικό έργο της πρώτης περιόδου του), ταιριάζει απόλυτα στην ασκητική ζωή και τολμηρή, θαρραλέα γραφή της ποιήτριας Έμιλι Ντίκινσον. Τα περίφημα κοντινά του Ντέιβις, σαν πορτρέτα που προβάλλονται στο διηνεκές και κολλάνε στον νου σαν πολύτιμες, ελαφρά κινούμενες αναμνήσεις, εδώ λειτουργούν εμφατικά και όχι απλώς εικαστικά: στερεώνονται στο πρόσωπο μετά από μια μικρή περιήγηση, αλλά δεν καρφώνονται, σαν να αντιγυρίζουν το βλέμμα, όπως τα ποιήματα της Ντίκινσον, που δεν επιθυμούν να φανερώσουν την αλήθεια αλλά να την αποκαλύψουν, ίσως σκληρά, αλλά ποτέ απάνθρωπα. Ο ήσυχος βίος της Ντίκινσον, που δεν εγκατέλειψε το πατρικό της, τίμησε με το παραπάνω μια οικογένεια που υπεραγάπησε, αποστασιοποιήθηκε από τα κοινωνικά και τα εγκόσμια, αμφισβήτησε την εθιμοτυπία της θρησκείας και τον φόβο του Θεού, κληρονόμησε την πίστη του πατέρα της και τη γλυκύτητα της μητέρας της, αποτυπώνεται μέσα από σεναριακές σκηνές ανταλλαγής επιχειρημάτων και εξομολόγησης αγάπης, ενώ η σκηνοθεσία, κομψή και σοφή, δείχνει πως ο Ντέιβις έχει βρει τη γραμμή ανάμεσα στα συνεχή αφαιρετικά πανοραμίκ των πρώτων ταινιών του και στην ακαδημαϊκή αφηγηματικότητα, μαζί με τον εκ μέρους του εναγκαλισμό των Αμερικανίδων κλασικών συγγραφέων του 19ου αιώνα. Και όπως η Ντίκινσον διαδέχεται την Ίντιθ Γουόρτον, τώρα έρχεται η σειρά μιας ακόμη ηθοποιού από την τηλεόραση, μετά την Τζίλιαν Άντερσον στο House of Mirth, να υποκλιθεί σε ένα κοινό που δικαιολογημένα δεν υποψιάζεται το βάθος και την γκάμα της. Η Σίνθια Νίξον, η μοναδική πραγματικά αξιόλογη ηθοποιός από το «Sex and the City», δεν συναντιέται απλώς με τον ρόλο της καριέρας της αλλά και με έναν από τους συγκινητικότερους των τελευταίων χρόνων – ανθεκτικό πορτρέτο, μακριά από πυροτεχνικές εντυπώσεις. Η Ντίκινσον αστράφτει από λαχτάρα μπροστά στο αυθεντικό και την καθαρότητα και κυρτώνει η ψυχή της όταν φρίττει, άρρωστη ή απελπισμένη, αντιμέτωπη με ένα βαρύ πέπλο μυστηρίου και αμφιβολίας, μόνη σε έναν αιώνα εχθρικό προς τις γυναίκες και τους συνειδητά αταίριαστους, και η Νίξον γκρεμίζει τον τοίχο της αυστηρότητας για να τονίσει, με αγωνία, τα επίπεδα πίσω από ένα προσωπείο-τιμωρό, προτεσταντικό σαν απροσπέλαστη αμαρτία, ίδιον του πουριτανικού μικρόκοσμου της Μασαχουσέτης.

MISS SLOANE

ΓΙΑ ΌΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΎ!

Mes Trésors Σκηνοθεσία: Πασκάλ Μπουρντιό Πρωταγωνιστούν: Ζ. Ρενό, Ρ. Κερισί, Κ. Σαμού Δύο νεαρές γυναίκες δεν γνωρίζουν η μία την άλλη επειδή ο πατέρας τους έφυγε πριν από τη γέννησή τους. Κάποια στιγμή εμφανίζεται και αποφασίζει να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο συναντώντας τες με σκοπό την κλοπή ενός βιολιού Στραντιβάριους.

Ανώδυνο για πρωταγωνιστές και θεατές, κωμικό πάντρεμα ληστείας με οικογενειακά απωθημένα που δεν παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό του και το ίδιο απαιτεί από όποιον θελήσει να το παρακολουθήσει. Ο Ζαν Ρενό έχει εύκολα τον ρόλο του κοσμοπολίτη κλέφτη που στα τελειώματα της καριέρας του τα βρίσκει σκούρα και ζητά βοήθεια από τις δύο κόρες του, που ως τότε δεν γνώριζαν καν την ύπαρξή του. Η ληστεία που σκαρώνουν μαζί έχει αναμενόμενες παρεξηγήσεις, μπλεξίματα και twists, πάντα υπό μια χιουμοριστική ομπρέλα και με πιο αξιοπρόσεκτη παρουσία αυτήν της Καμίλ Σαμού, μιας καρτουνίστικης φιγούρας που υποδύεται την ντροπαλή, νευρωτική geek που βρίσκεται ξαφνικά σε έναν κόσμο μακριά από αυτόν που είχε συνηθίσει. * Κριτική από τον Τάσο Μελεμενίδη VILLAGE MALL 6 - VILLAGE PAGRATI 3 - VILLAGE FALIRO 3 - ODEON GLYFADA 3 ΘΕΡΙΝΟ - ODEON MAROUSI 3 ODEON ESCAPE 7 - ODEON STARCITY 9 - ΑΕΛΛΩ 1 ΘΕΡΙΝΟ - ΑΛΕΚΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΝΟΙΞΙΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΒΑΡΚΙΖΑ 3 ΘΕΡΙΝΟ - ΕΚΡΑΝ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΙΝΕ ΨΥΧΙΚΟ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΠΟΡΤΙΓΚ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΡΤΕΜΙΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ ΘΕΡΙΝΟ ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΟΡΦΕΑΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΗΝΗ ΘΕΡΙΝΟ - ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΘΕΡΙΝΟ ΦΛΩΡΙΔΑ ΘΕΡΙΝΟ

Σκηνοθεσία: Μαρσέλ Μπαρένα Πρωταγωνιστούν: Ντάνι Ροβίρα, Κάρα Ελεχάλδε Η ιστορία ενός άντρα που έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας αλλά κατάφερε να ολοκληρώσει το τρίαθλο για τον τίτλο του «Σιδερένιου Aνθρώπου».

Η πραγματική ιστορία ενός άνδρα που διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, οι γιατροί τού είπαν πως δεν θα μπορεί να περπατήσει ούτε 100 μέτρα και εκείνος τους διέψευσε όλους, συμμετέχοντας στο πιο δύσκολο πολυάθλημα, το τρίαθλο-υπερμαραθώνιο του Ironman, που περιλαμβάνει 3,8 χιλιόμετρα κολύμβηση, 180 χιλιόμετρα ποδηλασία και τα γνωστά 42 χιλιόμετρα δρόμου, μεταφέρεται στην οθόνη από τον Ισπανό Μαρσέλ Μπαρένα, που περνάει από το ντοκιμαντέρ στη μυθοπλασία με αγγλοσαξωνικό χειρισμό του θέματος, δηλαδή τα στάδια του σοκ, της συνειδητοποίησης, της στόχευσης, της υπέρβασης και του θριάμβου. Καμία έκπληξη, ακαδημαϊκά πράγματα… ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΔΙΑΝΑ - ΛΙΛΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΦΛΕΡΥ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΙΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΚΤΗ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΘΕΡΙΝΟ - COOL TYMVOS 2 ΘΕΡΙΝΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΘΕΡΙΝΟ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΑΝ ΠΕΤΕΓΚΕΜ Ma Loute Σκηνοθεσία: Μπρινό Ντιμόν Πρωταγωνιστούν: Φαμπρίς Λουκινί, Ζιλιέτ Μπινός Καλοκαίρι, 1910. Μια σειρά ανεξήγητων εξαφανίσεων έρχεται να ταράξει τις διακοπές των οικογενειών Βαν Πέτεγκεμ και Brufort στο παραθαλάσσιο θέρετρο της Μάγχης. Μαζί με το μυστήριο των εξαφανίσεων, ο έρωτας θα επηρεάσει με απρόβλεπτο τρόπο τις δύο τόσο διαφορετικές οικογένειες.

Από την ασφυκτική αυστηρότητα των πρώτων του έργων, με αποκορύφωμα την Καμίγ Κλοντέλ με τη Ζιλιέτ Μπινός, και την εξωφρενική, απροσδόκητη, ας την πούμε αστυνομική κωμωδία κανιβαλισμού (;) Οικογένεια Πέτεγκεμ που είδαμε πέρσι στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών και η εφημερίδα «Le Monde» εξύμνησε (η κριτικός Ιζαμπέλ Ρενιέ έσκασε στα γέλια), χαρακτηρίζοντάς την πειραματική, βάναυση και φαντεζί, μεσολάβησε το τηλεοπτικό «P’tit Quinquin», όπου ο Μπρινό Ντιμόν, ο αταξινόμητος και άκαμπτος Γάλλος σκηνοθέτης του Humanité, ανακάλυψε όψιμα το γέλιο μέσα από παράδοξες, παλιές δεξαμενές και αποφάσισε να το ανακατέψει με άλλα είδη – η προβολή της σειράς στο δίκτυο Arte σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Με αυτή την ενθάρρυνση πήγε ακόμη μακρύτερα με αυτό εδώ το αιματοβαμμένο Ma Loute, που είναι το όνομα ενός νεαρού, και χωρίς να το περιμένει, μοιραία ερωτευμένου ψαρά, που μαζί με τους συγγενείς του και τους υπόλοιπους συγχωριανούς κάνουν τους αχθοφόρους και τους βοηθούς σε μια μεγαλοαστική οικογένεια που ζει λίγο πιο ψηλά από τα λιμνάζοντα νερά του όρμου Σλακ, τους Βαν Πέτεγκεμ, μια sui generis «φυλή» φαντασμένων των αρχών του 20ού αιώνα, ξιπασμένων, φαύλων άεργων, παραμορφωμένων από το αιμομικτικό τους παρελθόν και χαζευτικά γελοίων στα μάτια του σκηνοθέτη. Με τον Φαμπρίς Λουκινί να πρωτοστατεί σε ένα μακρόσυρτο γκροτέσκο παραλήρημα και τη Ζιλιέτ Μπινός να κραυγάζει άναρθρα και να τον ακολουθεί σε μια παρέλαση μπουρζουά τεράτων, η πλοκή περνάει από έναν έρωτα μελό με τραγική έκβαση, για να καταλήξει, αβέβαια και ανοιχτά, σε μια παρω-

δία της παρωδίας των Μόντι Πάιθον με ολίγη από Χοντρό-Λιγνό, χωρίς να μπορώ να πω με σιγουριά ποιο από τα πολυάριθμα στυλ υπαγορεύει την υπόθεση – και ποια στην ευχή ήταν αυτή. Νομίζω πως ούτε ο Ντιμόν επιθυμούσε κάτι τέτοιο, παρά μόνο να παραδώσει ένα μπουρλέσκ κοκτέιλ και ίσως να χαρεί να βλέπει τον Λουκινί να καμπουριάζει φωνάζοντας: «Ώρα για απερί, ώρα για απερί, ώρα για απεριτίφ!». ΑΒΑΝΑ 2 ΘΕΡΙΝΟ - ΑΣΤΟΡ - ΣΙΝΕ ΔΑΦΝΗ ΘΕΡΙΝΟ - ΟΑΣΙΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΓΑΛΑΖΙΑ ΑΚΤΗ ΘΕΡΙΝΟ - ΣΙΝΕ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ 2 ΘΕΡΙΝΟ

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ La Reina de Espana Σκηνοθεσία: Φερνάντο Τρουέμπα Πρωταγωνιστούν: Πενέλοπε Κρουθ, Κάρι Έλγουες Η διάσημη ηθοποιός του σινεμά Μακαρένα Γρανάδα αποδρά από τη λάμψη του Χόλιγουντ τη δεκαετία του ’50 και επιστρέφει στις ρίζες της, για να πρωταγωνιστήσει σε μια επική χολιγουντιανή ταινία ως η βασίλισσα Ισαβέλα της Καστίλης.

Το 1998 ο Φερνάντο Τρουέμπα σκηνοθέτησε μια κινηματογραφόφιλη dramedy, το Κορίτσι των ονείρων σου, με ηρωίδα την ηθοποιό Μακαρένα Γρανάδα (Πενέλοπε Κρουθ στο ορμητικό ξεκίνημά της), την οποία ερωτεύτηκε ο Γιόζεφ Γκέμπελς τη δεκαετία του ’30, μια παραλλαγή της πραγματικής ιστορίας της σταρ της εποχής Ιμπέριο Αρτζεντίνα, η οποία λέγεται πως μάγεψε τον Χίτλερ, τότε που πολλές ισπανικές παραγωγές γυρίζονταν στη Γερμανία, και στις δύο γλώσσες. Η ταινία του Τρουέμπα (χαριτωμένη, τελεία) άρεσε πολύ, σάρωσε στα Goyas, διαγωνίστηκε στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βερολίνου και το

concept αναστήθηκε πέρσι, με τη Μακαρένα να επιστρέφει στην πατρίδα της μετά από μια θριαμβευτική καριέρα στο Χόλιγουντ, για να γυρίσει μια περιπέτεια εποχής με θέμα τη ζωή της βασίλισσας Ισαβέλας της Καστίλης. Η βασίλισσα του ισπανικού σινεμά, η Πενέλοπε Κρουθ, υποδύεται μια καπριτσιόζα ντίβα που μοιάζει σε όλα με τη Σοφία Λόρεν της δεκαετίας του ’50, αλλά έχει τη συμπεριφορά της Ελίζαμπεθ Τέιλορ των αρχών των ’60s, και το στήσιμο της ταινίας μέσα στην ταινία εναλλάσσει ευτράπελα (από τον εξευτελιστικό σοδομισμό ενός αρρενωπού ντόπιου σταρ μέχρι την παρωδία του μονόφθαλμου, μέθυσου γηραιού σκηνοθέτη αλά Τζον Φορντ) και πρώιμο πολιτικό ακτιβισμό ενάντια στον φρανκισμό, περνώντας από μελοδραματικές υποπλοκές με τον ξεχασμένο πατέρα της Μακαρένα και σκαμπρόζικες πινελιές των κομπάρσων, των βοηθών αλλά και της ξαναμμένης Μακαρένα. Με ένα ανακατεμένο καστ, καθώς συμμετέχουν οι Αμερικανοί Κάρι Έλγουες και Μάντι Πατίνκιν δίπλα στους Ισπανούς συναδέλφους τους, το αποτέλεσμα πασχίζει μάταια και άτσαλα να εμβαθύνει στη σχεδόν εφιαλτική φάση των multi-culti εμπορικών συμπαραγωγών που λυμαίνονταν το ευρωπαϊκό σινεμά, κυρίως στην Ιταλία, γιατί η επιπλέον διάσταση που επιδιώκει ο Τρουέμπα μοιάζει εξίσου επιφανειακή με το αντικείμενο που υποτίθεται πως χειρίζεται κριτικά και το όλο εγχείρημα παραπέμπει σε ένα επίσης θολό υποσύνολο του πρόσφατου παρελθόντος, τις λεγόμενες «ευρωπουτίγκες», κινηματογραφικά παιδιά του σωλήνα, προϊόντα γενναίων χρηματικών επενδύσεων και αμφίβολης κινηματογραφικής ποιότητας, αγνώστου δημιουργικού πατρός, καθώς την ταυτότητά τους διεκδικούσαν πολλές χώρες και η γλώσσα τους δεν αφορούσε μάλλον κανέναν. Τα χρόνια πέρασαν, τα βραβεία Goya δεν ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτό το αδόκητο remake και το Φεστιβάλ Βερολίνου το έστειλε στην τιμητική θέση του Berlinale Special, εκτός Διαγωνιστικού… ΑΕΛΛΩ 3,4 - ΑΘΗΝΑΙΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 4 - ΑΙΓΛΗ 2 - ΑΙΓΛΗ 3 ΘΕΡΙΝΟ - ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΕΙΟΥ ΘΕΡΙΝΟ

- ΑΡΚΑΔΙΑ ΘΕΡΙΝΟ - ΕΛΛΗΝΙΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΝΑΝΑ 6 - ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ ΘΕΡΙΝΟ - ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 1,2 - ΚΟΡΑΛΙ ΘΕΡΙΝΟ - ΜΑΡΙΕΛ ΘΕΡΙΝΟ - ΡΙΑ ΘΕΡΙΝΟ -

BAYWATCH Σκηνοθεσία: Σεθ Γκόρντον Πρωταγωνιστούν: Ζακ Έφρον, Ντουέιν Τζόνσον Ο έμπειρος ναυαγοσώστης Μιτς Μπιουκάναν φτιάχνει μια καινούργια ομάδα με σκοπό να αποκαλύψει μια τοπική εγκληματική οργάνωση που απειλεί την παραλία.

Το να πει κανείς πως η κινηματογραφική μεταφορά του «Baywatch» πνίγεται σε μια κουταλιά νερό από τη ρηχότητα είναι ένα εύκολο λογοπαίγνιο, αλλά όχι πιο φτηνό συγκριτικά με τον ωκεανό (συγγνώμη) ανοησίας που κατακλύζει το εμβληματικό παραλιακό σκηνικό που έκανε πασίγνωστη τη σειρά που κυριάρχησε σε ολόκληρη τη δεκαετία του ’90. Καταλαβαίνω πως πολλοί και πολλές γύρω στα 30 πλέον περνούσαν ευχάριστα, ξεδιάντροπα ανώδυνα απογεύματα μπροστά στις τηλεοράσεις τους χαζεύοντας καμπύλες, κοφτά μαγιό, βουτιές και καμάκι στο by the way, με την Πάμελα Άντερσον, τον Ντέιβιντ Χάσελχοφ και τα νεαρά καυτά κορίτσια και αγόρια στην άμμο. Ειλικρινά, ωστόσο, η πλοκή ήταν ίσως ακόμα πιο χάρτινη κι από τα απίστευτα σίριαλ της δεκαετίας του ’70, τα glamorous αστυνομικά τύπου «Άγγελοι του Τσάρλι», όπου τρεις στολισμένες ντετέκτιβ κι ένας άχρηστος που νόμιζε πως είχε χιούμορ έψαχναν να βρουν ποιος ήταν ο δολοφόνος με νεροπίστολα, μαντεψιές και μεταμφιέσεις της πλάκας, με τα ψέματα δηλαδή. Το Baywatch του Σεθ Γκόρντον, με σενάριο που βγήκε από κιμαδομηχανή και εικόνες προγραμματισμένες από ρομπότ, παρά τα μεταμοντέρνα κλεισίματα ματιού (δελφίνια χορεύ-

ουν στον αέρα, ξανθιές τρέχουν σε σούπερ αργή κίνηση), βρίθει από πόζα και φιγούρα, bro, man, go go go και χαιρετισμούς με γροθιά, ατάκες του συρμού σε ρυθμό πολυβόλου, με τον Ζακ Έφρον μασκαρεμένο γυναίκα σε μια σκηνή που μπορεί να μείνει στην ιστορία ως το χειρότερο makeover που δεν είχε σχέση με Απόκριες, καταδιώξεις και τσίλιες που μόνο μεθυσμένοι γραφιάδες μπορεί να φαντάστηκαν, δράση που δεν στέκει ούτε σε επιστημονική φαντασία, έρωτες στο φτερό που διακόπτονται από εξυπνάδες που είχα να ακούσω από τα ’90s και μια γενικότερη αναβάθμιση σε ακατάλληλη γλώσσα, που ενώ έχει προφανή πρόθεση να μαγκέψει το έργο, να κολακέψει τους νεότερους και να απευθυνθεί ευθέως στους παλιούς φαν που μεγάλωσαν και φαντασιώθηκαν με το σίριαλ, το κάνει να ηχεί σαν στριγκό κακέκτυπο από το ανεκδιήγητο ισραηλίτικο εφηβικό sexploitation Γρανίτα από λεμόνι, που κι αυτό είχε ψευτοπιπεράτες λεπτομέρειες («ωχ, πιάστηκε το πουλί μου στην ξαπλώστρα…»), άπειρα τραγούδια στο soundtrack (εδώ, μέχρι να ολοκληρωθούν οι τίτλοι αρχής, ακούγονται 3 τουλάχιστον) και μεγάλη επιτυχία στα ταμεία. Κανείς δεν φταίει, όπως ίσως έχουμε ξαναπεί, για την ποπ των παιδικών του χρόνων, αλλά σίγουρα η στυγνή, ανέμπνευστη, θορυβώδης εκμετάλλευσή της χαλάει ακόμη και την camp, αθώα ανάμνηση της πρωτότυπης βλακείας. Σε μια εποχή που η τηλεόραση επελαύνει και βάζει κάτω τη δραματουργία του σινεμά, η ψυχαγωγία της μεγάλης οθόνης που υπηρετεί το Baywatch με δανεικά από τα χειρότερα, μη ανακυκλώσιμα, επικίνδυνα για το μυαλό, υλικά της μικρής είναι προσβλητική και υποτιμητική. Ε, ναι, λοιπόν, το Baywatch βυθίζεται αύτανδρο…

VILLAGE RENTI ΘΕΡΙΝΟ,11,13,20 - VILLAGE MALL 5,9,13,14 - VILLAGE PAGRATI 2,4 - VILLAGE FALIRO 2,4,9 - VILLAGE AG.DIMITRIOS 4,5 - ODEON ESCAPE 1, 8 ΘΕΡΙΝΗ - ODEON STARCITY 3,5 - ΑΕΛΛΩ 2 - ΑΘΗΝΑΙΟΝ 2 ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3 - ΒΑΡΚΙΖΑ 2 - ΝΑΝΑ 5 - ΣΙΝΕ ΓΕΡΑΚΑΣ

1.6.17 – lifo

49

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Πίνοντας με τον Πάτρικ Λη Φέρμορ Η μεταφράστρια και φίλη του Πάτρικ Λη Φέρμορ, Ντολόρες Παγιάς, κατέγραψε τις ημέρες –κυρίως τις νύχτες– που έζησε δίπλα στον σπουδαίο μεταφραστή και λογοτέχνη στο «Πίνοντας με τον Πάτρικ Λη Φέρμορ» που αναμένεται να κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Key Books, αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύει αποκλειστικά η LiFO.

από την τίνα μανδηλαρά

Βιβλίο

Τ

50 lifo – 1.6.17

ο βιβλίο που έγραψε για τον Πάτρικ Λη Φέρμορ η Ισπανίδα μεταφράστρια και φίλη του Ντολόρες Παγιάς «δεν έχει την αξίωση να καλύψει εξαντλητικές λεπτομέρειες ή βιογραφικές αναφορές», όπως επισημαίνει και η ίδια στην εισαγωγή του βιβλίου Πίνοντας με τον Πάτρικ Λη Φέρμορ που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Key Books. Ο μυθιστορηματικός βίος του Πάτρικ Λη Φέρμορ είναι, άλλωστε, λίγο-πολύ γνωστός, καθώς έφυγε από το σπίτι του στην Αγγλία, έχοντας μαζί του έναν υπνόσακο κι ένα βιβλίο του Οράτιου, για να φτάσει περπατώντας στην Κωνσταντινούπολη και να καταλήξει στη δική μας Καρδαμύλη. Όπως μας επισημαίνει χαρακτηριστικά η φίλη του και μεταφράστριά του στην εισαγωγή της: «Στα είκοσί του χρόνια είχε μοιραστεί το φαγητό του με χωρικούς, βοσκούς, εμπόρους και αριστοκράτες: είχε κοιμηθεί σε καλύβες, μοναστήρια, παλάτια ή κάτω από τα δέντρα». Από την Κωνσταντινούπολη έφτασε στην Ελλάδα, ερωτεύτηκε μια Ρουμάνα βασίλισσα, έμαθε τέλεια ελληνικά και έλαβε μέρος στη θρυλική κρητική αντίσταση μεταμφιεσμένος σε βοσκό και διοργανώνοντας την περίφημη απαγωγή του στρατηγού Κράιπε, διοικητή των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων στην Κρήτη. Άπειρα είναι αυτά που μπορεί να γράψει κανείς για τον Πάτρικ Λη Φέρμορ –έχει ήδη γραφτεί μια συναρπαστική βιογραφία από την Άρτεμις Κούπερ–, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ανθρώπινη πλευρά που φωτίζει η Παγιάς, αναφέροντας πως έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο ως μια «συνοπτική τρυφερή περιγραφή: ένα σκιαγράφημα που εμπνέεται από φιλικές κουβέντες, γεύματα, εσπερίδες και μια αξιοσημείωτη ποσότητα κρασιού που καταναλώσαμε μαζί». Η Ντολόρες Παγιάς αναμένεται να παρευρεθεί στην εκδήλωση που διοργανώνει το Μουσείο Μπενάκη με αφορμή

τα εγκαίνια της έκθεσης «Γκίκας - Craxton - Leigh Fermor» στο Μουσείο Μπενάκη, στο οποίο ανήκει και η οικία του Πάτρικ Λη Φέρμορ, στις 6 Ιουνίου. Παραθέτουμε απόσπασμα από το βιβλίο: ΤΑ ΒΙΒΛΊΑ «Τι θα διαβάσεις σήμερα;» Ήταν μία από τις αγαπημένες του φράσεις: και μάλιστα συχνή. Μια ερώτηση που έκανε βράδυ, στη διάρκεια του δείπνου. Τα βιβλία πρωταγωνιστούσαν στο μεγαλύτερο μέρος των συζητήσεων και ήταν πανταχού παρόντα στο σπίτι. Κατά τη διάρκεια του φαγητού, μιλούσαμε για λογοτεχνία, Ιστορία, ετυμολογία και ξένες γλώσσες. Η σαλοτραπεζαρία ήταν γεμάτη βιβλία, και συχνά με έκανε να σηκωθώ από το τραπέζι για να πάω να αναζητήσω κάποιο στοιχείο, να βεβαιωθώ για την ακρίβεια κάποιων στίχων του ποιήματος που απήγγελλε ή να ψάξω ένα άλλο που δεν το θυμόταν. «Για να δω, αγαπητή μου. Στο βάθος αριστερά, στο ράφι της ισπανικής ποίησης, φέρε μου τον Γκαρθία Λόρκα… Λίγο πιο πάνω. Προσοχή, μην πέσεις...» Τα ράφια έφταναν μέχρι το ταβάνι: για να φτάσεις τα βιβλία που ήταν στα ψηλότερα ράφια, ήταν φυσικό να ποδοπατήσεις τους καναπέδες και να ανέβεις στις ράχες τους. Και εκεί όπου δεν είχε έπιπλα, για να σκαρφαλώσουμε χρησιμοποιούσαμε μια παλιά ξύλινη σκάλα από την Ινδία. Ήταν ένα πολύ πρωτότυπο αντικείμενο, πολύ όμορφο, που στην αρχή το χρησιμοποιούσαν για να ανέβουν στη ράχη ενός ελέφαντα. Κλειστό δεν καταλάμβανε περισσότερο χώρο από μια μικρή, στενόμακρη σανίδα, ενώ μπορούσες να το ανοίξεις σχεδόν με το ένα χέρι. Στον Πάντι άρεσε πολύ: συνήθιζε να το δείχνει με υπερηφάνεια και τα «Ω!» και τα «Α!» των επισκεπτών τον ευχαριστούσαν, σαν να το

nτολόρες παγιάς Πίνοντας με τον Πάτρικ Λη Φέρμορ Μτφρ.: Έλενα Αβραμίδου Εκδόσεις Key Books

είχε επινοήσει ο ίδιος. Δεν είχε και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς στη βιβλιοθήκη του. Δεν τον ενδιέφεραν οι σημερινές τάσεις: ούτε οι μελλοντικές, επιβεβαίωνε χωρίς κόμπλεξ. Εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις, πιστεύω ότι είχε σταματήσει κάπου στη δεκαετία του ’70 ή, το πολύ, του ’80 (μιλάμε για τον 20ό αιώνα, ο 21ος τού φαινόταν σαν ένα εντελώς μακρινό γαλαξιακό μέλλον). Αντίθετα, αποθησαύριζε κλασικούς και εγκυκλοπαίδειες. Και είχε μια καταπληκτική μνήμη σχετικά με το πού βρισκόταν καθένας από αυτούς. Περιεργαζόταν πάντα τι διάβαζαν οι άλλοι, ψάχνοντας για συγγραφείς που θα τον ενδιέφεραν. Ήταν μεγάλος λάτρης της ποίησης. Μου ζητούσε να απαγγέλλω ποιήματα στα ισπανικά και του πρότεινα ονόματα ποιητών πέρα από τους κλασικούς που ήδη γνώριζε. Ένα βράδυ του μίλησα για τον Μιγκέλ Χερνάντεθ, πιστεύοντας ότι η εκφραστική δύναμη και ο πομπώδης, ηχηρός λόγος του θα ταίριαζαν με τις θεατρικές του προτιμήσεις. Πράγματι! Οι επόμενες βραδιές μας αντηχούσαν από τις στροφές του ποιητή από την «Οριχουέλα» (η προφορά του ισπανικού «ρ» του άρεσε ιδιαίτερα). Διάβαζε: πάντα διάβαζε. Αλλά αργά και κουραστικά, γιατί είχε σοβαρά προβλήματα όρασης. «Σε βλέπω σαν σε πίνακα του Πικάσο: ένα μάτι προς την Ανατολή και το στόμα προς τη Δύση», μου είπε μια μέρα. Ακόμα κι έτσι, όμως, ήταν πειθαρχημένος και περνούσε πολλές ώρες με το βιβλίο στο χέρι. Αναζητούσε βοήθεια σε οπτικά όργανα και διάφορα σύνεργα: μεγεθυντικούς φακούς, γυαλιά διαφορετικού βαθμού και καλύπτρα στο αριστερό του μάτι. Το γεγονός ότι ήταν μαύρη και είχε τη νεκροκεφαλή και τα δυο οστά σε σχήμα χιαστί των πειρατών ήταν μια εντελώς δική του επινόηση (υποψιάζομαι ότι κέρδισα την εκτίμησή του τη μέρα που ανακάλυψε τον ανεπιφύλακτο θαυμασμό μου για τον Ουίλιαμ Μπράουν). Υπήρχαν, επομένως, τα βιβλία, αντικείμενα λατρείας και αγάπης: αλλά και τι περιείχαν τα βιβλία... Ο Πάντι μεθούσε περισσότερο με τα λόγια παρά με το κρασί. Πράγματι, τα λόγια τον μεθούσαν, και με τι τρόπο! Όταν άρχιζε να μιλάει, ήταν ασταμάτητος. Είχε μια τάση προς τα λεκτικά πυροτεχνήματα, τον βερμπαλισμό και τη φλυαρία. Έπιανε ένα θέμα και το συνέχιζε. Αν κουραζόταν, τότε αναζητούσε –ή επινοούσε– μονοπάτια που θα τον οδηγούσαν αλλού κι έτσι μπορούσε να πηδάει από θέμα σε θέμα, συνδέοντάς τα μεταξύ τους χωρίς σταματημό. Μιλούσε τόσο καλά, όσο σχεδόν έγραφε: και όταν είχε διάθεση, ήταν από τους πιο ευχάριστους και εμπνευσμένους περφόρμερ. Η γόνιμη πολυλογία του ήταν, δίχως αμφιβολία, αποτέλεσμα ενός ανήσυχου χαρακτήρα αλλά και της ίδιας της ζωής του. Ο Πάντι ανήκε σε μια γενιά που ήταν ερωτευμένη με τις λέξεις. Οι συγγραφείς, καλλιτέχνες και διανοούμενοι χρησιμοποιούσαν τις λέξεις χωρίς μέτρο: αρκεί να θυμηθούμε τον Κατσίμπαλη, τον Σεφέρη, τον Ντάρελ και τον Μίλερ. Ήταν καλλιεργημένοι, λογοτέχνες και… φιλέλληνες. Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό, μαζί με τη γνώση του εδάφους, ενίοτε δε και της γλώσσας, συνέβαλε ώστε κάποιοι από αυτούς να εργαστούν στη Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων –ήτοι στις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες– κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δούλευαν πίσω από τις εχθρικές γραμμές και είχαν τη βάση τους στο Κάιρο, όπου συναντιόντουσαν ανάμεσα στις αποστολές. Αντί να επιλέξουν να μείνουν σε στρατιωτικά καταλύματα, κάποιοι από αυτούς νοίκιασαν μια παλιά βίλα της κα-

κιάς ώρας που την ονόμασαν Τάρα από το μουσικό αυτί και τραγουδούσε αυθόρμητα. φρούριο των βασιλιάδων της Ιρλανδίας. Ο Γνώριζε ένα σωρό τραγούδια και ποιήματα πυρήνας των ενοίκων του σπιτιού –είναι πε- από μνήμης και τα απήγγελλε πρόθυμα ριττό να πούμε πως ο Πάντι συμπεριλήφθη- και με εξαιρετική εκφραστικότητα. Για τα κε κατευθείαν σε αυτόν– αποτελούνταν από ισπανικά συνήθιζε να λέει ότι του φαινόταν μια ομάδα παράτολμων νεαρών που ζούσαν η πιο ευγενής γλώσσα ανάμεσα σε όλες τις τους ανέμους του πολέμου με άγρια χαρά. λατινογενείς. Καλλιτέχνες, νυχτόβιοι, διπλωμάτες που βρίΔεν υπήρχε εσπερίδα στην οποία να μην σκονταν εκεί για υπηρεσιακούς λόγους και ανέφερε –σχεδόν πάντα τις μικρές ώρες και κάθε είδους όντα σύχναζαν στη βίλα, η οποία έπειτα από πολύ κρασί– τον Γκαρθία Λόρκα, ήταν γνωστή και ως τόπος συγκεντρώσεων και μετά άπλωνε σαν φτερούγες τα χέρια του και βραδινών συναθροίσεων που κατέληγαν και μας χάριζε μια τέλεια απαγγελία του «La με τρελό τρόπο. Ήταν όμως γλέντια που εξε- guitarra». Σταματούσε πάντοτε συγκινημέλίσσονταν ανάμεσα σε λεκτικές ακροβασίες νος όταν έφτανε στη στιγμή του «se rompen και σταθερές αναφορές στη λοlas copas/de la madrugada...» γοτεχνία. (σπάνε οι κούπες/ της αυγής...). Το ίδιο συνέβαινε και στις Επαναλάμβανε τη φράση αρκετές επικίνδυνες πολεμικές αποστο- Ήταν μεγάλος φορές, γιατί ήταν από τις αγαπηλές, γιατί αυτοί οι ειδικοί πράμένες του. Απολάμβανε τη μουσιλάτρης της κτορες είχαν τα σακίδιά τους κότητά της και την ιδέα της τραγεμάτα βιβλία και ποιητικές ανγιορτής που υπαινισσόταν. ποίησης. Μου γικής θολογίες. Διάβαζαν στο φως της Μερικές φορές συγκέντρωνε λάμπας, δάνειζαν τα βιβλία τους ζητούσε να λέξεις, τις έβαζε σε ένα σέικερ ο ένας στον άλλο, σχολίαζαν και και τις ανακινούσε. Αυτοσχεδίαπαγγέλλω αζε: έπαιζε μ’ αυτές. Οι αυθόρσυζητούσαν με πάθος. Η εικόνα του καλλιεργημένου και εκλεποιήματα στα μητες και εκκεντρικές μεταφράπτυσμένου πολεμιστή: μια ιδέα σεις του ήταν πασίγνωστες στους που χάθηκε στην πορεία. Ποιος ισπανικά και φίλους και στους γνωστούς του. ξέρει αν, διαβάζοντας κανείς Στο μνημόσυνο στο Λονδίνο (Δετου πρότει- κέμβριος του 2011) έγινε η παράσήμερα κάποια κείμενα, τα ημερολόγια και την αλληλογραφία να ονόματα κληση σε όλους εμάς τους παρευεκείνων των νέων, θα υπέκυπτε ρισκόμενους να τραγουδήσουμε στον πειρασμό να τους χαρα- ποιητών πέρα δύο από αυτά τα κομμάτια που κτηρίσει αλαζόνες. Για να είναι, εμπνεύστηκε κάποιες βραδιές από τους κλα- γεμάτες κρασί και υπερβολές. όμως, κανείς αλαζονικός, πρέπει να είναι και υπεροπτικός: σικούς που Διηύθυναν τη χορωδία, με μεγάδεν ήταν όμως ούτε ο Πάντι λη δεξιοτεχνία, ο Τζον Τζούλιους ήδη γνώριζε. Νόριτς και η Άρτεμις Κούπερ. Η ούτε οι φίλοι του υπεροπτικοί. Ήταν πολύ γήινοι, ανθρώπινοι. περφόρμανς ήταν το αποκορύΈνα βράδυ Και όσο κουβαλούσαν τον Οράφωμα μιας καλά οργανωμένης τιο στα σακίδιά τους, δεν υποτου μίλησα και συγκινητικής τελετής, καλόγιζαν τον εαυτό τους. θώς και ένα πολύ ιλαρό φινάλε Λάτρευαν τις λέξεις και τα για τον Μιγκέλ που άρμοζε στην προσωπικότηλόγια, καθώς και το κρασί που Χερνάντεθ, πι- τα που τιμούσαμε. Επρόκειτο για λύνει τη γλώσσα. Αλλά και τις παραδοσιακά αγγλικά τραγούδια, γυναίκες, που τις κατακτούσαν στεύοντας ότι τα οποία τραγουδούσε σε συναρμε τα λόγια: μια άλλη ωραία παστικά ιταλικά. Μεταφέρω εδώ ιδέα αυτή, που χάθηκε στην η εκφραστική τους πρώτους στίχους ενός από πορεία. Οι λέξεις ήταν για να δύναμη και ο αυτά, του «Widdecombe Fair». τις γράφουν: αυτές φανέρωναν πομπώδης, ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΌ ΠΡΩΤΌΤΥΠΟ: τις μύχιες σκέψεις τους, και κατηύθυναν τις ερωτικές και Tom Pearce, Tom Pearce, lend ηχηρός λόγος me your grey mare. συναισθηματικές σχέσεις τους, καθώς και τη ζωή που κυλούσε.

Sing all along out a long down του θα ταίΟ Πάντι αγαπούσε, επίσης, a long lee, ριαζαν με τις For I ’m going to Widdecombe τη μελωδικότητα των γλωσσών: ήταν μουσικός από τα μύθεατρικές του Fair χια της ύπαρξής του. Μιλούσε We ’Bill Brewer, Ian Stewer, άπταιστα γαλλικά, τέλεια ελληπροτιμήσεις. Peter Gurney, Peter Davey, νικά και πολύ καλά γερμανικά, Daniel Whitton, Harry Hawke, Πράγματι! παρ’ όλα αυτά ήταν σεμνός. Ένα And old Uncle Tom Cobbey and πρωί έφτασε με το ταχυδρομείο all, μια επιστολή με ένα άρθρο Old Uncle Tom Cobbley and της «Frankfurter Allgemeine alla.

Zeitung», μια βιβλιοκρισία ενός βιβλίου του που είχε εκδοθεί πρόσφατα στα γερ- ΚΑΙ ΤΏΡΑ Η ΑΠΕΡΊΓΡΑΠΤΗ ΕΚΔΟΧΉ ΤΟΥ μανικά. Διαβάζοντάς το, έγινε δύστροπος. ΠΆΝΤΙ: Η κριτική ήταν πολύ επαινετική βέβαια. Θωμά Πίαρς, Θωμά Πίαρς, δάνεισέ μου τη Ωστόσο, καθώς πίστευε ότι μιλούσε σωστά γκρίζα σου φοράδα/ Μακριά όλοι, έξω μαγερμανικά τώρα, αφού διάβασε το κείμενο, κριά, μακριά μέχρι κάτω στο λιβάδι/ γιατί ανακάλυπτε ότι δεν τα μιλούσε καλά και ότι θέλω να πάω στην πανήγυρη του Γουάντιαυτό που έκανε ήταν απλώς να βγάζει θο- κομπ/ με τον Γουιλιέλμπο Μπρούερ, τον ρύβους (making noises). Τα έβγαζε επίσης Ιάκωβο Στίγουερ/ Τον Πέτρο Γκάρνεϊ, τον πέρα με τα ιταλικά και με τα ρουμάνικα και, Πέτρο Ντέιβ/ τον Δανιήλ Γουίτον, τον Ερρίμολονότι δεν είχε μελετήσει ποτέ ισπανικά, κο Χοκ/ με τον μπαρμπα-Θωμά Γκόμπλεϊ/ όταν άρχιζε να τα μιλάει –και το έκανε χωρίς τον μπαρμπα-Θωμά Γκόμπλεϊ και όλους ενδοιασμούς– η προφορά ήταν υπέροχη. Είχε εσάς (ΣτΜ).

Επικοινωνία και ανθρώπινες σχέσεις Σεμινάριο στον Πολυχώρο Νεφέλη.

Θ

υμηθείτε όσες φορές έχουμε πει ή φωνάξει: «Δεν εννοούσα αυτό, δεν κατάλαβες για ποιο πράγμα μιλούσα» ή «μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε». Πόσες φορές ακούσαμε το «κανείς δεν με καταλαβαίνει!». Πόσες φορές προτιμήσαμε τη σιωπή ή να εμπιστευτούμε αυτό που μας βαραίνει στο κατοικίδιο ζωάκι μας αντί σε έναν κοντινό και αγαπητό μας άνθρωπο. Η επικοινωνία, μια διαδικασία φυσική από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκε ο άνθρωπος στη Γη, τείνει να γίνει στις μέρες μας μια ιστορία πολύπλοκη και συχνά κωδικοποιημένη. Το σεμινάριο «Επικοινωνία και Ανθρώπινες Σχέσεις» στόχο έχει να μας θυμίσει τις αρχές εκείνες που βοηθούν:

î Να συζητούμε αβίαστα, με επιχειρήματα και σε βάθος. î Να αναπτύσσουμε την κατανόησή μας και να αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα του άλλου. î Να οργανώνουμε με σαφήνεια το μήνυμα που στέλνουμε, ώστε να φθάσει αυτούσιο στον αποδέκτη του. î Να διακρίνουμε τους αισθητηριακούς τύπους και να «μιλάμε τη γλώσσα τους». î Να θέτουμε και να διατηρούμε τα όριά μας κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης. î Να εκφράζουμε ελεύθερα τις διαφορές μας έστω και με ένταση, να ανακαλύπτουμε τα μυστικά της συμφιλίωσης και τη δύναμη της συγγνώμης. Θα πραγματοποιηθεί στον χώρο τέχνης και πολιτισμού «Νεφέλη-Cult» στις 10 Ιουνίου 2017 και θα έχει διάρκεια από τις 15:00 ως τις 20:00. Η Νεφέλη είναι ένας καινούργιος πολυχώρος πολιτισμού που άνοιξε στους πρόποδες του Λυκαβηττού (Κυρίλλου Λουκάρεως 6, σταθμός μετρό «Αμπελόκηποι»). Σκοπός του χώρου είναι η απόπειρα ολιστικής προσέγγισης του πολιτισμού μέσα από τον λόγο και την τέχνη, επειδή οι αξίες αυτές ως έκφραση ζωής αποτελούν μια μοναδική ενότητα, με πολλές αυτόνομες δημιουργικές δραστηριότητες. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ο πολιτισμός γίνεται κοινωνική ανάγκη, επειδή καθένας μας χρειάζεται έναν «σταθμό ανεφοδιασμού», έναν χώρο όπου να μπορεί να ξεκουράζει τον νου του, να ξαποσταίνει ψυχικά, έστω και για λίγο, από τις έγνοιες της καθημερινότητας, να απολαμβάνει τα έργα των «αιώνια νέων» (γιατί είναι γνωστό ότι οι δημιουργοί που ασκούνται στην τέχνη έντιμα και με αφοσίωση έχουν ανακαλύψει το μονοπάτι της αιώνιας νεότητας), να διευρύνει τις γνώσεις του σε θέματα που τον ενδιαφέρουν, με λίγα λόγια να κάνει δώρο στον εαυτό του ένα ταξίδι συνάντησης μέσα από το λόγο, την τέχνη, τον πολιτισμό. Ο πολυχώρος Νεφέλη δημιουργήθηκε και λειτουργεί για να στεγάσει διάφορες εκδηλώσεις όπως: ● Σεμινάρια, διαλέξεις, βιωματικά εργαστήρια ● Εκπαιδευτικά προγράμματα και καλλιτεχνικά εργαστήρια για παιδιά ● Εκθέσεις ζωγραφικής, μικρογλυπτικής και φωτογραφίας ● Παρουσιάσεις βιβλίων, CDs, καθώς και εταιρικές παρουσιάσεις ● Λέσχες ανάγνωσης ● Μουσικές συναντήσεις και θεατρικά δρώμενα ● Συνεντεύξεις Tύπου Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το website www.nefeli-cult.gr.

1.6.17 – lifo

51

TASTE OF THE WEEK

Γεύσεις από την παράδοση iέρεια 2016

Βγες

aπο τη νικη μηταρεα

επιτέλους

Η οινοποιία Μποσινάκη γνωρίζει πολύ καλά το Μοσχοφίλερο, αφού ασχολείται αποκλειστικά με αυτή την ποικιλία. Λόγω βαθιάς γνώσης επιχείρησε τη δημιουργία ενός ροζέ από Μοσχοφίλερο και το αποτέλεσμα τη δικαιώνει. Η νέα της ετικέτα ακούει στο όνομα Ιέρεια 2016 και είναι ένα κρασί ΠΓΕ Αρκαδία, 100% από Μοσχοφίλερο. Είναι κομψό, με απαλό ροζ χρώμα του σολομού. Στη μύτη γοητεύουν τα φρέσκα αρώματα του τριαντάφυλλου, της φράουλας, του χαμομηλιού, καθώς και οι νότες μανταρινιού. Στο στόμα είναι ξηρό, ισορροπημένο, με ευπρόσδεκτη οξύτητα, μέτριο σώμα και επίγευση που θυμίζει λουκούμι τριαντάφυλλο. Ο Σωτήρης Μποσινάκης, που ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση το 2009, αφοσιώθηκε στην «αναδιατύπωση» της ιδιαίτερης τοπικής ποικιλίας του Μοσχοφίλερου και, αξιοποιώντας την εμπειρία της οικογένειάς του, θέλησε να ρίξει το βάρος στην ανάπτυξη ενός ιδιαίτερου κρασιού, δίνοντας βάση στο ιδανικό ταίριασμα ποικιλίας και γεωγραφικής προέλευσης.

52 lifo – 1.6.17

Το νέο εστιατόριο του Ηλία Μαμαλάκη και η Italia στο Παγκράτι.

r Μπουκιά και συχώριο είναι η ταραμοσαλάτα που απλώνεται μπόλικη πάνω στο πολύσπορο ψωμί. Καλά μας το λέει ο Ηλίας Μαμαλάκης, αφού το φαγητό που σερβίρει στο καινούργιο του μαγαζί είναι απόλυτα ταιριαστό με την ονομασία του. Ο καινούργιος χώρος ήρθε να προστεθεί στην αλυσίδα των delivery, μόνο που εδώ πλέον μπορείς να καθίσεις και να σερβιριστείς το φαγητό σου σε έναν χώρο που περιβάλλεται από ένα υπέροχο καταπράσινο περιβάλλον και αποπνέει αίσθηση εξοχής. Η σάλα, γουστόζικα διακοσμημένη με ξύλινα τραπέζια, αναπαυτικά καθίσματα και πάγκους με μαξιλάρες, προσφέρεται για να απολαύσεις ήρεμα το φαγητό σου. Στη μια του πλευρά ο τοίχος διακοσμείται με ωραίες φωτογραφίες από τα ταξίδια του «κυρ-Ηλία», όπως τον αποκαλούν οι περισσότεροι Έλληνες, αφού έχει συνδέσει το όνομά του περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλον με το φαγητό. «Οι συνταγές μας δεν είναι σπάνιες ή εξαιρετικά πρωτότυπες, είναι όμως συνταγές που έρχονται από την παράδοση και μαγειρεύονται με ποιοτικά υλικά» λέει ο Ηλίας Μαμαλάκης, ο οποίος συγκαταλέγεται στην ολιγομελή ομάδα των ανθρώπων που έχουν επηρεάΜΠΟΥΚΙΆ σει καθοριστικά τη σύγχρονη ελληνική γαστρονομία. ΚΑΙ ΣΥΧΏΡΙΟ Αν πεθύμησες την κλασική ρώσικη σαλάτα, εδώ θα τη χαρείς μέχρι και την τελευταία μπουκιά. Είναι σπιτική, όπως ακριβώς τη φτιάχνεις με καλά υλικά στο σπίτι σου. Τα κεφτεδάκια είναι μερακλίδικα, φτιαγμένα με ντοματένια σάλτσα, και συνοδεύονται με χρυσαφένιες πατάτες (€5,50). Η στριφτή χορτόπιτα Σκοπέλου με τα μυριστικά χόρτα και το τραγανό φύλλο τρώγεται με τη μία. Αρκεί μια μυρωδιά για να φέρει στον νου εικόνες ξεχασμένες, ντυμένες με τη νοσταλγία της μνήμης. Είναι η σκέψη που κάνεις μόλις προσγειωθεί στο τραπέζι η λιμπιστική πιατέλα με τον κόκορα παστιτσάδα (€8,50). Μοσχοβολάει από το διάσημο μείγμα μπαχαρικών, το «σπετσερικό», που ετοιμάζει η Καρμέλα με μυστική συνταγή στο φαρμακείο της στην Κέρκυρα. Μελωμένος ο κόκορας, με τα χοντρά μακαρόνια να ξεχειλίζουν νοστιμιά από την πλούσια σάλτσα που τα αγκαλιάζει. Φαγητό σπιτικό, με καλοδιαλεγμένα υλικά και προσεκτική εκτέλεση, που συνοδεύεται από θερμή υποδοχή και αποτελεσματική εξυπηρέτηση. Αυτό είναι το ασφαλέστερο κριτήριο που σε πείθει, μαζί με την ανάμνηση των γεύσεων, κι έτσι θέλεις να επιστρέφεις. Επιβάλλεται να δοκιμάσετε τον ΜΠΟΥΚΙΆ ΚΑΙ ΣΥΧΏΡΙΟ σιμιγδαλένιο χαλβά και τον εκπληκτικό μπακλαβά λαδιού με τα τραγανά φύλλα, περιχυμένο με μέλι, που η γεύση του είναι σκέτη πρόκληση. ☛ Μπουκιά και Συχώριο, Αιγιαλείας 27, Παράδεισος Αμαρουσίου, 210 6893444

eζα ζ fine lager Νέα, ξανθιά και δροσιστική: είναι η καινούργια μπίρα Έζα ζ fine lager από την Ελληνική Ζυθοποιία Αταλάντης. Μια μπίρα με σώμα γεμάτο, που χαρίζει αρμονία στη γεύση. Το αρτεσιανό νερό του Παρνασσού και οι εκλεκτές ποικιλίες κριθαριών και λυκίσκου συνθέτουν μια μπίρα ευχάριστη, ευκολόπιοτη, με διακριτική πικράδα που συντροφεύει όμορφα την ελληνική κουζίνα.

r Μόνο καλά λόγια έχω να πω για τη νοστιμιά, τη δελεαστική παρουσίαση του φαγητού και τη φιλοξενία στο εστιατόριο Italia. Παίρνεις θέση στα κομψά τραπεζάκια που πάνω τους φιγουράρουν κόκκινα καρό σουπλά, στον πεζόδρομο της οδού Ηρώνδα στο Παγκράτι, και είναι σαν να βρίσκεσαι στη διάσημη γειτονιά Trastevere της Ρώμης. Ταιριαστή η θέση της γουστόζικης τρατορίας με την αυθεντική ιταλική κουζίνα. Διασχίζοντας τον στενό διάδρομο με την «μπουγάδα» κρεμασμένη –το ιδανικό ναπολιτάνικο σκηνικό–, βρίσκεσαι σε μια όμορφη ITALIA σάλα που διατηρεί κάποια από τα αυθεντικά στοιχεία του νεοκλασικού κτιρίου με τα πολύχρωμα πλακάκια δαπέδου και τα λευκά δαντελένια γύψινα. Λίγα τραπέζια, μπόλικες ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους από αγαπημένους πρωταγωνιστές του ιταλικού κινηματογράφου, απαλός φωτισμός, ενώ από την ανοιχτή κουζίνα έρχεται διακριτική η χαρακτηριστική μυρωδιά του σκόρδου – αίσθηση ναπολιτάνικου σπιτικού. Η Ιταλίδα γιαγιά μετέδωσε την αγάπη και τη γνώση για την κουζίνα της πατρίδας της στον εγγονό της Ονούφριο Ιωακειμίδη, ο οποίος, αν και σπούδασε γραφίστας, τελικά αποφάσισε πως η αγάπη του είναι η μαγειρική. «Μαγειρεύω όπως στο σπίτι της γιαγιάς μου, με λίγα και ποιοτικά υλικά. Κοντά της έμαθα να ITALIA φτιάχνω από μικρός τα χειροποίητα ζυμαρικά που τιμώ και στην κουζίνα μου». Ξεκίνησε την πρώτη τρατορία του στη Θεσσαλονίκη, αργότερα μαγεύτηκε από το νησί της Τήνου και από το 2013 τα καλοκαίρια μαγειρεύει ιταλική κουζίνα στο χωριό Κρόκος. Στην Αθήνα, πριν από έναν χρόνο ξεκίνησε να μας συστήνει το σπιτικό ιταλικό φαγητό του. Μέσα σε ένα εξώφυλλο από παλιό δίσκο του Παβαρότι ανακαλύπτω το μενού, που προσφέρει ποικιλία από φρέσκα χειροποίητα μακαρόνια, ορεκτικά, σαλάτες, λίγες προτάσεις κρεατικών, νιόκι και ραβιόλι. Δοκιμάζεις αχνιστή πουτανέσκα (€12) και μαύρα χειροποίητα λινγκουίνι μέσα σε μια μελωμένη σάλτσα ντομάτας με ελιές, αντζούγιες, κάππαρη, καυτερή πιπεριά, μια ιδέα σκόρδο και ξύσμα λεμονιού, που τονίζει το πικάντικο κρεσέντο της πλούσιας γεύσης. Ένα πιάτο πραγματικά αυθεντικό. Την απλότητα σε όλο το γευστικό της μεγαλείο αποκαλύπτει η Cacio e Pepe (€10) με χειροποίητα ζυμαρικά μενταλφίνε με ναπολιτάνικη καταγωγή που δένουν όμορφα με την κρέμα από πεκορίνο Ρομάνο, κρασί, ελαιόλαδο, πιπέρι και σκόρδο. Η Βoscaiola (€14) προσφέρει απολαυστικές μπουκιές από ανάμεικτα μανιτάρια και αρωματικά πορτσίνι, και guanciale (ψιITALIA λοκομμένα μάγουλα μαύρου χοίρου), γαρνιρισμένη με φρέσκα ντοματίνια και φύλλα ρόκας. Καλοφτιαγμένο και το κλασικό πιάτο Saltimbocca alla romana (€15) με λεπτοκομμένα μοσχαρίσια φιλετάκια καλυμμένα με τραγανό προσούτο και αρωματισμένα με φασκόμηλο. To τιραμισού είναι καλοφτιαγμένο, με έντονη γεύση και άρωμα από μόκα (€5). Μπορείς να φας στην Αθήνα σαν Ιταλός. Εύγε! ☛Italia, Ηρώνδα 8, Παγκράτι, 210 7252003 r Sea Spice: Με αυτή την παιχνιδιάρικη ονομασία θα κάνει το ντεμπούτο του το καινούργιο εστιατόριο που θα ανοίξει τις πόρτες του μέσα Ιουνίου στη Γλυφάδα, στην οδό Κύπρου. Τα ηνία της κουζίνας έχει ο ανατρεπτικός σεφ Κώστας Τσίγκας και, όπως ο ίδιος δηλώνει: «Η φιλοσοφία της κουζίνας θα είναι ένα μείγμα ευρωπαϊκής μοντέρνας και παραδοσιακής με στοιχεία έθνικ». Θα υπάρχει μεγάλη επιλογή από ελληνικά φρέσκα ψάρια, κυρίως, μεγάλα, όπως ο ροφός, η στήρα και η συναγρίδα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα μικρά δεν θα έχουν βασικό ρόλο στην κουζίνα. Το μενού θα προσφέρει και μεγάλη ποικιλία βιολογικών λαχανικών που θα σερβίρονται σε σαλάτες ή ψητά. Από το Grudo Bar θα βγαίνουν τη στιγμή της παραγγελίας φιλεταρισμένα φρέσκα ψάρια και θα σερβίρονται με διαφορετικές σάλτσες, ενώ θα φιγουράρουν και αρκετά φρέσκα όστρακα. Θα σερβίρονται και λίγες επιλογές ζυμαρικών με ψαρικά, ενώ για τους αμετανόητους του κρέατος θα υπάρχουν τρεις προτάσεις. Τον χώρο σχεδίασε ο Βαγγέλης Μπόνιος, που του χάρισε ένα στυλ μεταμοντέρνου σπιτιού με ζωηρά χρώματα, ενώ σε πρώτο πλάνο εντυπωσιάζει το αρχιτεκτόνημα μιας σκάλας ως έργου τέχνης. Το navy και το λευκό είναι τα χρώματα των επίπλων που δίνουν αίσθηση πλοίου. Από το μεγάλο μπαρ θα σερβίρονται κρασιά από τον ελληνικό και ξένο αμπελώνα, καθώς και μια σειρά από κοκτέιλ. ☛ Εν αναμονή!

ΚΡΙΟΣ Ο Ιούνιος ξεκινά με τη μετάβαση του κυ-

ΛΕΩΝ Ο Ιούνιος σας βρίσκει αισιόδοξους και

βερνήτη σας Άρη την Κυριακή στον Καρκίνο, επηρεάζοντας κυρίως τον τομέα των συνεργασιών, και προβλέπεται έντονο παρασκήνιο, οπότε θα πρέπει να είστε πολύ προσεχτικοί με ποιους μοιράζεστε τα μυστικά της δουλειάς σας. Είναι ένα διάστημα κατά το οποίο θα σας απασχολήσει και ένα περιουσιακό θέμα, το οποίο θα επηρεάσει σχέσεις με συγγενικά σας πρόσωπα και θα χρειαστείτε ιδιαίτερη ψυχραιμία για να υποστηρίξετε τα συμφέροντά σας. Τα οικονομικά σας ενισχύονται και νιώθετε πιο ασφαλείς. Προσπαθήστε να ξεκαθαρίσετε αισθηματικά θέματα τώρα που οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές για τα ερωτικά σας, καθώς η Αφροδίτη εγκαταλείπει το ζώδιό σας την Τρίτη. Οικογένεια και θέματα παιδιών μπαίνουν στο στόχαστρο του ενδιαφέροντός σας και θα επηρεάσουν τις αποφάσεις σας σχετικά με τα μελλοντικά σας σχέδια. Ενδεχομένως να αναβάλετε ένα ταξίδι για να αφοσιωθείτε στα αγαπημένα σας πρόσωπα.

αποφασισμένους να πιάσετε τους στόχους σας με όποιο τίμημα. Προβλέπονται θετικές εξελίξεις στον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα. Παρά το γεγονός ότι προκύπτουν συνεχώς ανάγκες, είστε σε θέση να τις καλύψετε με άνεση. Ιδανική εποχή για να επιλύσετε ένα νομικό ζήτημα, καθώς Ήλιος και Δίας σχηματίζουν αρμονικές όψεις και αυξάνουν την τύχη σας. Αποφύγετε τις περιττές αγορές και ενισχύστε τη διάθεσή σας με εποικοδομητικούς τρόπους (γυμναστική, επικοινωνία με κόσμο κ.λπ.). Η αισθηματική σας κατάσταση εξαρτάται από εξωγενείς παράγοντες και δεν μπορείτε να εστιάσετε στην προσωπική σας ζωή, με αποτέλεσμα να είστε αποστασιοποιημένοι από το ταίρι σας. Καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι σας να ανατραπούν θα πρέπει να τις διαχειρίζεστε με περισσότερη ψυχραιμία. Ιδανική εποχή για να δουλέψετε με τον εαυτό σας και να βελτιώσετε τη ζωή σας. Ένα νέο πρόσωπο μπαίνει δυναμικά στην καθημερινότητά σας.

ΤΑΥΡΟΣ Οι πρώτες μέρες του Ιουνίου μπορεί

ΠΑΡΘΕΝΟΣ Την Τετάρτη περνά ο Ερμής στους

να σας φανούν κουραστικές εξαιτίας ενός οικονομικού θέματος που σας απασχολεί, την Τρίτη όμως η κυβερνήτης σας Αφροδίτη περνά στο ζώδιό σας, επηρεάζοντας θετικά τον οικονομικό τομέα, και θα αντιμετωπίσετε τις όποιες προκλήσεις με επιτυχία. Αν πρέπει να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις, καλό είναι να παρθούν πριν από την Τετάρτη που εγκαταλείπει ο Ερμής το ζώδιό σας. Η ενίσχυση των οικονομικών σας είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση των κόπων σας και μπορείτε έτσι να καλύψετε τις ανάγκες σας. Έντονος ερωτισμός και διάθεση για νέες περιπέτειες είναι το χαρακτηριστικό των επόμενων ημερών, όμως μπορεί πολύ εύκολα να βαρεθείτε. Επειδή είναι μια εποχή που αισθάνεστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, θέλετε μεν να φλερτάρετε και να γνωρίσετε κόσμο, όμως δεν προβλέπεται κάτι μόνιμο, καθώς η ανάγκη σας για ελευθερία υπερτερεί αυτής για συντροφικότητα. Σχέση/γάμος βελτιώνεται αισθητά από την Τρίτη και μετά.

Διδύμους, επηρεάζοντας θετικά τον τομέα της επικοινωνίας και των μετακινήσεων, και θα δείτε σημαντικές εξελίξεις στον επαγγελματικό τομέα. Οι πρώτες μέρες του Ιουνίου είναι αρκετά κουραστικές για όσους ετοιμάζουν ένα καινούργιο εγχείρημα, τα αποτελέσματα όμως θα σας δικαιώσουν και θα μπορέσετε να προγραμματίσετε τις καλοκαιρινές σας διακοπές εγκαίρως. Αποφύγετε τις υπερβολές με τα χρήματά σας. Στον ερωτικό τομέα βελτιώνεται η κατάσταση από την Τρίτη που περνά η Αφροδίτη στον Ταύρο και μπορείτε να αναθερμάνετε τη σχέση σας μέσα από ένα ταξίδι. Η στάση σας αρχίζει να αποκτά μια γλυκύτητα που επηρεάζει θετικά το ταίρι σας και αν καταφέρετε να αφήσετε πίσω το παρελθόν που επισκιάζει τη σχέση σας, προβλέπεται ένα αρμονικό διάστημα. Θέματα παιδιών ενισχύουν την ανάγκη σας να περάσετε περισσότερο χρόνο με την οικογένεια.

ΖΥΓΟΣ Ο Ιούνιος ξεκινά θετικά για εσάς, καθώς

ΔΙΔΥΜΟΣ Οι ταλαιπωρημένοι Δίδυμοι μπορεί-

ξεπερνάτε ένα πρόβλημα, να επαναπαύεστε, με συνέπεια να χάνεται πολύτιμος χρόνος, την Πέμπτη όμως εισέρχεται στο ζώδιό σας ο Άρης και σας κάνει πιο μάχιμους, καθώς ενισχύει τη θέλησή σας να βγείτε από το αδιέξοδο. Η ανταγωνιστικότητά σας μπορεί να θίξει τα συμφέροντα ορισμένων και να προκληθούν εντάσεις στον εργασιακό σας χώρο, οπότε θα πρέπει να φυλάτε τα νώτα σας για να αποφύγετε τυχόν τρικλοποδιές. Στον οικονομικό τομέα προκύπτουν συνεχώς ανάγκες και πρέπει να εντείνετε τις προσπάθειές σας. Σας έχει κουράσει ο συνεχής προβληματισμός που σας προκαλούν μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας και αναζητάτε όσο τίποτα την ηρεμία, με αποτέλεσμα να μην έχετε τη διάθεση να ασχοληθείτε με τα ερωτικά σας. Ένα σύντομο ταξίδι θα συμβάλει στη βελτίωση της προσωπικής σας ζωής, αν αφεθείτε.

από τη μαριβίκυ καλλέργη (starfax@lifo.gr)

ΚΑΡΚΙΝΟΣ Οι Καρκίνοι έχετε την τάση, όταν

ο Δίας στο ζώδιό σας σχηματίζει αρμονικές όψεις με τον Ήλιο και, εκτός της σιγουριάς που αισθάνεστε για τα μελλοντικά σας σχέδια, είναι μια εποχή κατά την οποία βλέπετε τους κόπους σας να ανταμείβονται και παίρνετε κουράγιο, συνεχίζοντας ακάθεκτοι τις προσπάθειές σας. Κατάλληλη στιγμή για να τακτοποιήσετε θέματα Δημοσίου και να ασχοληθείτε με ένα νομικό ζήτημα. Η τύχη είναι με το μέρος σας και θα πρέπει να αξιοποιήσετε αυτό το ευνοϊκό διάστημα. Στον οικογενειακό τομέα μπορεί να δημιουργηθεί τεταμένη ατμόσφαιρα αν πάτε κόντρα στις βλέψεις των μεγαλύτερων μελών και ίσως νιώσετε απογοήτευση που δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες σας. Όπως και να έχει, επειδή εσείς θα επωμιστείτε τις ευθύνες των πράξεών σας, μείνετε σταθεροί στις απόψεις σας και προσπαθήστε να πείσετε τους άλλους με σοβαρά επιχειρήματα. Τα ερωτικά σας βελτιώνονται από την Τρίτη.

Starfax

τε να πάρετε μια ανάσα και να επικεντρωθείτε με περισσότερη αφοσίωση στα εργασιακά σας θέματα, καθώς την Κυριακή αφήνει ο Άρης το ζώδιό σας και ξεκινά μια περίοδος ύφεσης όσον αφορά τις διαπροσωπικές σας σχέσεις, ενώ την Τετάρτη εισέρχεται ο κυβερνήτης σας Ερμής στο ζώδιό σας, ενισχύοντας τον τομέα της καριέρας. Ωστόσο, επειδή είναι ένα διάστημα κατά το οποίο σας απασχολούν πολλά οικονομικά θέματα, καλό είναι να αποφύγετε τη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Γάμος/σχέση περνά διακυμάνσεις, επηρεάζοντας και την υπόλοιπη οικογένεια, τώρα όμως που βελτιώνονται οι συνθήκες, μπορείτε να εξομαλύνετε τις καταστάσεις, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες σας. Οι ελεύθεροι έχετε μια τάση να ερωτεύεστε και να παθιάζεστε πολύ εύκολα, με την ίδια άνεση όμως ξεθωριάζουν τα συναισθήματά σας και επικρατεί κομφούζιο στην ερωτική σας ζωή. Ιδιαίτερη προσοχή σε ένα ζήτημα υγείας που έχετε αμελήσει.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ Είστε πολύ προβληματισμένοι σχετικά με τις μελλοντικές σας κινήσεις και αλλάζετε συνεχώς γνώμη, καθώς δεν σας μπορείτε να πάρετε αποφάσεις ώστε να προχωρήσετε στην εφαρμογή των σχεδίων σας. Ορισμένα άτομα σας έχουν απογοητεύσει και αναζητάτε καινούργια που θα στηρίξουν τις προσπάθειές σας, όμως μην κάνετε βεβιασμένες ενέργειες, καθώς υπάρχει κίνδυνος να βρεθείτε σε αδιέξοδο. Στον οικονομικό τομέα προβλέπεται αύξηση του εισοδήματός σας και μπορείτε να επιλύσετε θέματα που σας απασχολούν. Η ανάγκη σας για ψυχαγωγία εντείνεται ακόμα περισσότερο τώρα που μπαίνει για τα καλά το καλοκαίρι, ενώ ταυτόχρονα η παιχνιδιάρικη διάθεσή σας εκπλήσσει ευχάριστα το ταίρι σας. Ιδανική εποχή για φλερτ και νέους έρωτες, μην επενδύετε συναισθηματικά σε σχέσεις που θα είναι παροδικές. Σχέση/γάμος είναι σε αρμονία και μπορείτε να πάρετε αποφάσεις για τη δημιουργία οικογένειας.

ΤΟΞΟΤΗΣ

Έχετε καταφέρει να ξεπεράσετε πολλά εμπόδια για να πετύχετε τους στόχους σας και τώρα ξεκινά μια εποχή που μπορείτε να απολαύσετε τους καρπούς των κόπων σας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχουν περιθώρια για άσκοπη σπατάλη χρόνου και χρημάτων. Τώρα που τα οικονομικά σας βελτιώνονται αισθητά, εξοικονομήστε κάποιους πόρους για την επιχείρησή σας ή για κάποια επένδυση. Η εποχή ευνοεί την εφαρμογή των σχεδίων σας, αρκεί να είστε σίγουροι για τα άτομα με τα οποία θα συνεργαστείτε. Η προσωπική σας ζωή γίνεται συχνά θέμα συζήτησης στον κύκλο σας και είναι κάτι για το οποίο δίνετε εσείς το έναυσμα. Το γεγονός ότι μοιράζεστε τα προβλήματά σας με διάφορους «φίλους» μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει στη σχέση σας και θα πρέπει να μάθετε να επιλύετε μόνοι τα προβλήματά σας. Η Αφροδίτη περνά την Τρίτη στον Ταύρο, προκαλώντας έντονο ερωτισμό γύρω σας, και ευνοεί τον αισθηματικό τομέα.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ Με ταξίδια ξεκινά ο Ιούνιος για εσάς που είστε γεννημένοι μέσα στο πρώτο και δεύτερο δεκαήμερο και σας δίνεται η ευκαιρία να διευρύνετε τους ορίζοντές σας και να προωθήσετε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες σας στο ευρύτερο κοινό, κάτι που θα επιφέρει και αύξηση στα κέρδη. Θέματα σπουδών ευνοούνται για όσους το έχουν πάρει ζεστά το θέμα και δεν επηρεάζονται από τις επικρατούσες συνθήκες. Τα οικονομικά σας είναι σε καλό δρόμο, μπορείτε όμως και καλύτερα. Περιορίστε την κτητικότητά σας και μην ψάχνετε αφορμές για να δημιουργείτε καταστάσεις. Η προσωπική σας ζωή ενδεχομένως να μη σας ικανοποιεί, όμως, για να έχετε μια ισορροπημένη σχέση, θα πρέπει να ανακτήσετε τη χαμένη σας αυτοπεποίθηση. Ιδανική εποχή για να ασχοληθείτε περισσότερο με τον εαυτό σας, ώστε να βελτιώσετε την εμφάνιση και την ψυχολογία σας. Οι ελεύθεροι έχετε διάθεση για γνωριμίες, δεν είναι όμως βασικό σας μέλημα μία μόνιμη σχέση. ΥΔΡΟΧΟΟΣ Ακούστε τη διαίσθησή σας αν πρόκειται να ξεκινήσετε ένα νέο εγχείρημα ή συνεργασία και μην αφήνετε να σας αποπροσανατολίζουν γνώμες τρίτων. Είναι μια εποχή που θέλετε να κάνετε πράγματα για τον εαυτό σας και είστε αποφασισμένοι να πάρετε τα ρίσκα σας, αρκεί να είστε διατεθειμένοι να θυσιάσετε τον προσωπικό σας χρόνο. Τα οικονομικά σας βελτιώνονται και έχετε την ευχέρεια να ικανοποιήσετε κάποιες προσωπικές σας ανάγκες και επιθυμίες. Αν θέλετε να βελτιώσετε την εικόνα σας προτού βγείτε στις παραλίες, ξεκινήστε από τώρα διατροφή και άσκηση. Η ερωτική σας ζωή εξελίσσεται θετικά και η ανάγκη σας να έχετε άψογη εμφάνιση μπορεί να σας οδηγήσει σε υπερβολές. Ενημερωθείτε μέσω ενός ειδικού που θα σας δώσει ένα πρόγραμμα σύμφωνα με τις ανάγκες του οργανισμού σας. Μέσα στο Σαββατοκύριακο θα γνωρίσετε νέα πρόσωπα που θα αλλάξουν τον τρόπο σκέψης σας.

ΙΧΘΥΣ Οι πρώτες μέρες του Ιουνίου σάς βρίσκουν μπερδεμένους και αναποφάσιστους σχετικά με τα μελλοντικά σας σχέδια και είναι προτιμότερο να καθυστερήσετε λίγο την εφαρμογή τους από το να γίνουν βιαστικές ενέργειες αμφιβόλων αποτελεσμάτων. Ωστόσο, από την Τρίτη και μετά αρχίζει να ξεκαθαρίζει περισσότερο το τοπίο και είναι μια καλή στιγμή για να δώσετε έμφαση στα εργασιακά σας θέματα. Τακτοποιήστε γραφειοκρατικά ζητήματα που μπορούν να φρενάρουν τις ενέργειές σας και βάλτε τάξη στα έξοδα σας. Η είσοδος της Αφροδίτης την Τρίτη στον Ταύρο εξομαλύνει τις καταστάσεις στην προσωπική σας ζωή και είναι ιδανική εποχή για να πάρετε αποφάσεις από κοινού με το ταίρι σας, είτε για την επισημοποίηση της σχέσης σας είτε για δημιουργία οικογένειας. Πολλές οι ευκαιρίες που δίνονται στους ελεύθερους για φλερτ και νέες γνωριμίες, αρκεί να ρίξετε τον πήχη και να μην προτρέχετε, κάνοντας όνειρα θερινής νυχτός.

SUDOKU No 514 5 9

7 8 6

9 8 2 3 8

5 1

9

3 7 8

5 2

9 2

8

7

9

4 6

Η λύση του προηγούμενου 4 5 7 1 2 6

2 3 9 8 5 7

6 1 8 9 4 3

7 8 3 4 9 5

5 6 4 3 1 2

9 2 1 7 6 8

1 4 2 6 8 9

8 7 5 2 3 4

3 9 6 5 7 1

3 6 5 1 8 4 7 9 2 9 4 2 6 7 5 3 1 8 8 1 7 2 9 3 5 6 4

1.6.17 – lifo

53

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ Η σειρά «The Keepers» κατορθώνει να μετατρέψει μια ξεχασμένη ιστορία φόνου σε ένα τηλεοπτικό δοκίμιο για τη θέση της γυναίκας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη διαπλοκή και, φυσικά, την κακοποίηση/ Το έργο του Ugo Rondinone, «Seven Magic Mountains», που στέκει από πέρσι και για άλλον ένα χρόνο στην έρημο του Λας Βέγκας. Επτά πέτρινα τοτέμ βαμμένα σε έντονα χρώματα. Πέρασε από μπροστά μου στο Instagram και γι’ άλλη μια φορά αναρωτήθηκα τι με πιάνει κάθε φορά με το χρώμα – γιατί δεν αγαπώ και λίγο το μαύρο, να βρω την ησυχία μου/ το περιοδικό για interiors με το όνομα «Cabana». Κυρίως για το υφασμάτινο εξώφυλλο και κάτι ξεχασμένα παλάτια με ξεφτισμένους τοίχους και βαριές ταπετσαρίες. Βασικά, είναι το νέο «World of Interiors», χωρίς τον αέρα/ «European Everything» («Ευρώπη τα πάντα», 2017) στην documenta 14. Μιχάλης Μιχαήλ

Στο πρώτο άλμπουμ της στο τέλος του 2015 η νεαρή Jlin από το Gary της Indiana είχε αποδομήσει εντελώς τον χαοτικό, μονότονο ρυθμό του footwork, φτιάχνοντας ένα δικό της υβρίδιο που ήταν από τους πιο εντυπωσιακούς νέους ήχους των τελευταίων χρόνων. Το δεύτερο άλμπουμ της «Black Origami», που μόλις κυκλοφόρησε, είναι ακόμα πιο ιδιοσυγκρασιακό και «αρχιτεκτονικά» φτιαγμένο, έχοντας πάλι το footwork ως αφετηρία, αλλά όσο τα κομμάτια εξελίσσονται, μεταλλάσσεται σε αληθινά πρωτοποριακή μουσική, αυτή που κάποτε στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας παρουσιαζόταν ως η «χορευτική μουσική του 21ου αιώνα». Είναι μουσική από το μέλλον, αλλά το μέλλον είναι τώρα. Το «Black Origami» δεν είναι εύκολο άλμπουμ,

δεν έχει καν κομμάτια με την κλασική δομή, έχει στοιχεία αφρικανικής μουσικής αλλά και φιλτραρισμένους όλους τους ηλεκτρονικούς ήχους των κλαμπ των μεγαλουπόλεων, αποδεικνύοντας ότι η μουσική δεν έχει όρια, ούτε σύνορα.

M.Hulot

Οι καλές εντυπώσεις και πάλι, και πάντα/ Διότι τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού έχουμε μάθει να τη βλέπουμε όλοι/ Τη φωτεινή όμως;/ Η σειρά «Trapped» του Baltasar Kormakur/ Είχε δύο καλές επιπτώσεις: τη γνωριμία μας με το ισλανδικό νουάρ/ Και το ότι χάσαμε μια ολόκληρη εργάσιμη μέρα προκειμένου να δούμε και τα δέκα επεισόδια απανωτά, και είναι πάντα λίαν ευπρόσδεκτο να χάνεις μια ολόκληρη εργάσιμη μέρα/ Οι πολύ καλές τηλεοπτικές σειρές μπολιάζουν θετικά τον κινηματογράφο/ Και το «Trapped» είναι τέτοια σειρά/ Χωρίς άσκοπες και υπερβολικές βίαιες σκηνές/ Με τόνους χαμηλούς, καθημερινούς/ Με δυνατές ερμηνείες/ Και με ένα σάουντρακ ανάμεσα στη μίνιμαλ μουσική του Philip Glass και στην ευρωπαϊκή τζαζ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν αναμφίβολα το θέμα που «στιγμάτισε» την εβδομάδα. Ο τελευταίος μεγάλος των ηγετών του 20ού αιώνα έφυγε στα 99 του χρόνια, έχοντας ζήσει όλα τα μεγάλα γεγονότα του περασμένου αιώνα. Μεγαλώνοντας στη δεκαετία του ’90, θυμάμαι πολύ έντονα τις αντιδράσεις που δημιούργησε η διακυβέρνησή του την τριετία 1990-93. Ένας αμφιλεγόμενος πολιτικός, που απ’ όλα όσα είχε πει, αυτό που κρατώ περισσότερο ήταν ότι «οι Έλληνες έχουν βραχεία μνήμη ως λαός». Αυτό είναι προσόν, γιατί

έχουμε ζήσει τραγικές στιγμές, διχασμούς, καταστροφές και εμφυλίους που αφήσαμε πίσω μας. Είναι όμως και ελάττωμα, αφού κάθε τόσο ξεχνάμε τα πικρά διδάγματα της Ιστορίας και τα λάθη, δυστυχώς, επαναλαμβάνονται. Γιάννης Πανταζόπουλος

Ο «Μεγάλος Δαμαστής» του Δημήτρη Παπαϊωάννου είναι ένα πανέμορφο παραμύθι, τόσο πρωταρχικό στη σύλληψη και ερεθιστικό για τα μάτια, που σαστίζεις, συγκινείσαι, θαυμάζεις και χαίρεσαι. Αλέξανδρος Διακοσάββας

Τα καλά: Το περιοδικό «Εποχές» που προσφέρει το «Βήμα» με τεύχη του 1964 και του ’65 που μπορεί να διαβαστούν με μεγάλο ενδιαφέρον και το 2017. Οι φωτογραφίες από την «Αθήνα, πόλη των γυναικών» του Κωνσταντίνου Πίττα. Μετά την Ευρώπη της δεκαετίας του ’80, η αθηναϊκή εμπειρία της ίδιας εποχής (και για μένα, επιστροφή στα γνωστά μέρη). Η στάση Μέρκελ και Μακρόν απέναντι στον Τραμπ. Τα κακά: Οι τακτικές δοκιμές πυραύλων του Κιμ στη Βόρεια Κορέα. Η ανάρτηση του Φιλιππάκη και οι ανακοινώσεις των κομμάτων με την αφορμή της. Ο πικρόχολος μηδενισμός απέναντι σε κάθε ελληνική επιτυχία στη διεθνή σκηνή (αυτήν τη φορά με αφορμή τη βράβευση Λάνθιμου). Νικόλας Σεβαστάκης

Δύο ειδήσεις και δύο σχόλια: 1. Η Τήλος γίνεται το πρώτο ελληνικό νησί που θα καλύπτει όλες τις ενεργειακές ανάγκες του από ανανεώσιμες πηγές (μπράβο στην Τήλο, ντροπή στα άλλα νησιά που με χίλια δύο προσχήματα συνεχίζουν να μπλοκάρουν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας!) 2. Το 20% της χθεσινής κατανάλωσης ρεύματος στην Ελλάδα καλύφθηκε από ανεμογεννήτριες – το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη (μπράβο και γι’ αυτό, μακάρι να πάμε και για το 100%!). Άρης Δημοκίδης

Δεν γίνεται τίποτα αξιόλογο στην εγχώρια mainstream μουσική σκηνή, μας πειράζει. Απομακρυνόμαστε από την παράδοση και τις μουσικές μας ρίζες, πάλι μας πειράζει. Τις Κυριακές ποστάρουμε νοσταλγικά τραγούδια στο Facebook, παραδοσιακά, ρεμπέτικα, παλιά λαϊκά. Βγάζει ένα νέο, φρέσκο κορίτσι ένα κομμάτι με ξεκάθαρες παραδοσιακές αναφορές στον ήχο και τη δομή του και αμέσως όλοι ενοχλούνται. «Τι είναι αυτό το Σάττι;», «Μας έχουν πρήξει πια με την παράδοση, δεν πάμε μπροστά», «Δεν ακούγεται, Παναγία μου, τι κακή ενορχήστρωση!». Παιδιά, α) δεν ζήτησε κανείς την άποψή σας για τη «Μάντισσα», β) φάτε τη σκόνη της Μαρίνας, που εύχομαι να χορεύει στους ρυθμούς του νέου της κομματιού, όπως ακριβώς και στο clip, like she doesn’t give a shit! Φιλίππα Δημητριάδη

Έρχεται το «House of Cards» και άγνωστο προς ποια κατεύθυνση θα βαδίσει ώστε να διατηρήσει το στοιχείο της έκπληξης, καθώς, από τότε που παίχτηκε το τελευταίο επεισόδιο, έχουν μεσολαβήσει πολλά και φρικιαστικά, όπως, σε περίπτωση που το ξέχασε κανείς, το γεγονός ότι o Tραμπ είναι Πρόεδρος.

Claire, δώσε μας δύναμη! Γεωργία Παπαστάμου

Επιτέλους, έρχεται ο James Ferraro στην Αθήνα. Θα παίξει πάνω στην ταράτσα του Ρομάντσου που ανοίγει για πρώτη φορά αυτή την Κυριακή. Ο Ferraro είναι καλτ μορφή της σκηνής του L.A. Από αυτόν άρχισαν όλα αυτά τα παρελθοντολογικά κινήματα, βλέπε hauntology, vaporwave, hypnagogic pop κ.ά. Ναι, είναι τόσο σημαντικό το έργο του, όσο και αταξινόμητο, και, πλέον, σημείο αναφοράς. Μαρία Παππά

Αρχές Μαΐου, οι Ρώσοι, ανεξαρτήτως του τόπου διαμονής τους, γιορτάζουν τη νίκη τους επί των γερμανικών στρατευμάτων στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Οργανώνουν πορείες στις οποίες κατεβαίνουν όλοι, μεγάλοι και μικροί, κρατώντας στα χέρια μεγεθυμένες φωτογραφίες συγγενών τους που συμμετείχαν στον πόλεμο και χάθηκαν κατά τη διάρκειά του. Έτσι, κρατούν τη μνήμη τους ζωντανή όχι μόνο όσοι τους είχαν ζήσει, που πλέον είναι όλο και λιγότεροι, αλλά και οι νεότερες γενιές, που δεν τους γνώρισαν μεν, αλλά έρχονται σε επαφή με το προσωπικό και συλλογικό παρελθόν τους, μαθαίνοντας ένα κομμάτι της Ιστορίας τους με βιωματικό και γι’ αυτό πολύ εύστοχο τρόπο. Καμία

σχέση, δηλαδή, με τις δικές μας παρελάσεις, που πλέον δεν απευθύνονται παρά σε ελάχιστους που εξακολουθούν να πιστεύουν πως το εθνικό φρόνημα ενισχύεται με άκαμπτα και αυστηρά σχήματα, που όσο περνά ο καιρός απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις ιδέες που υποτίθεται πως συντηρούν – για να μη μιλήσουμε για το κόστος τους. Και επειδή πρόκειται για κάτι συμβολικό τελικά, μήπως θα έπρεπε να στραφούμε σε πιο απλές και με περισσότερη ουσία μεθόδους; Μαρία Δρουκοπούλου

Σχεδόν μεσάνυχτα Δευτέρας και στην Κορησσία της Τζιας περιμέναμε το καθυστερημένο πλοίο για Λαύριο – είπαμε να φάμε ένα σουβλάκι. Ο καιρός είχε μαλακώσει, αλλά ψυχρός για την εποχή. Γατιά σκόρπια, λίγα φώτα, ακόμα πιο λίγα αυτοκίνητα, η νύχτα και το βουνό ένα πράγμα. Γοητευτική κατάσταση που υπνωτίζει – ειδικά μετά από μια μέρα στο πόδι από τις 6 το πρωί και φουλ ατζέντα (τοπικού ενδιαφέροντος). Κάτσαμε και μαζί με τον αφρό της μπίρας ανέβηκε και η ένταση της μουσικής (για την ικανοποίηση της πελατείας). Μια παρέα από τρεις νεαρούς άνδρες δίπλα μας και τα διαφανή πλαστικά που κόβαν τον αέρα δημιούργησαν το κατάλληλο σκηνικό για να ακουστεί η ελληνική καψούρα. Ένα μείγμα ήχων σαν από κάτι πλαστικά γκάτζετ που αφήνουν οι κωφάλαλοι σε τραπέζια, ανάκατα με κραυγές σαν κάλεσμα από μια λαγκάδα σε μια άλλη. Τα lyrics, αν ήταν παιχνίδια, θα έμοιαζαν με λιπαρά λούτρινα. Αλλά και τα πρωινά, τα ίδια στα τυροπιτάδικα και στα συνοικιακά copy centers, σούπερ-μάρκετ, κλειδαράδικα. Η κλάψαμοιρολόι, πρωί-βράδυ, ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου, αντί για εμβατήρια, ακούγονται Ντέρτι και Λάμψη FM. Αυτό είναι, λοιπόν, το σάουντρακ της κρίσης; Γιάννης Καρλόπουλος

ΑΠΌ ΌΣΑ ΖΉΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΆΔΑ 54 lifo – 1.6.17

1.6.17 – lifo

55