Blauwzuur 2 / 2012-2013/ Galabaleditie

jaargang 40 - november 2012

Huldeboek 75 jaar LVSV-Brussel

V.U. Caroline Sneyers - Kapelstraat 71 3550 Heusden-Zolder

SPONSOR

Generaal Jacqueslaan 263 - 1050 Elsene generalquartier@gmail.com 02/640.76.49 free wifi!

-1-

INHOUD VOORWOORD

3

EDITORIAAL

5

1968: een bloeiperiode voor LVSV - F. Neyts

6

25 jaar later - K. De Gucht

8

Het LVSV nieuw leven ingeblazen - J. Six

11

De nestwarmte van het LVSV - P. Dewael

12

Een belangrijke en gewaardeerde rol - P. Martin

13

De laatsten der mei 68'ers - J. Kempinaire

14

INFO EN WEETJES

15

LVSV-Brussel: nauw aan het hart - O. Cuvelier

16

De wederopstanding van het LVSV - J.J. De Gucht

17

De combinatie van passie en plezier - T. Donnez

19

Wellicht de mooiste tijd uit mijn studentenleven - L. Maes

20

NAWOORD

22

LIBERALE BIBLIOTHEEK

24

VOORSTELLING BESTUUR 2012/13

25

ERELEDEN LVSV-BRUSSEL

26

-2-

VOORWOORD

L

VSV-Brussel bestaat 75 jaar. Wonderbaarlijk. Hoeveel organisaties zijn er in staat zijn om 75 jaar lang jonge mensen samen te brengen rond ideeën van vrijheid, verantwoordelijkheid en vrijzinnigheid? Jonge mensen die met plezier van mening wisselen over die thema’s, ze verdedigen en zich geheel vrijwillig en onbaatzuchtig inzetten voor het verspreiden van die ideeën. Laten we eerlijk zijn, veel zijn dat er niet. LVSV-Brussel heeft al een interessant parcours afgelegd. Het zal voor u ongetwijfeld amusant zijn om de verhalen die volgen te lezen. Jaar na jaar wisten wij via onze oude vereniging mensen te inspireren en te overtuigen van het liberale gedachtegoed, doordrenkt met een fijne toets vrijzinnigheid.

Laat dat gedachtegoed nu net zo broodnodig zijn voor ons land. De liberale beweging zit momenteel immers in het defensief. Niet alleen vanuit linkse, maar vooral vanuit conservatieve hoek worden er rake klappen uitgedeeld. Dit vertaalt zich onder andere in een slechte score voor de politieke vleugel van de liberale beweging en, veel erger, in rechten die langzaam maar zeker eroderen, in welvaart die vermindert en in kortzichtig beleid tout court. Willen we dat wij zelf, en de generaties na ons, van een hoge levensstandaard kunnen genieten, dan is het tijd om te ageren. Men zou intens bedroefd kunnen worden van de uitdagingen die ons momenteel te wachten staan, maar dat, liberale vrienden, zou de kracht van ons liberale verhaal oneer aandoen.

Het stemt mij zeer tevreden dat er in het uitdragen van die ideeën een centrale taak zit voor LVSV’ers en LVSV-alumni. Het geleverde werk voor 75 jaar LVSVBrussel, maar eveneens voor haar zusterafdelingen, is immers niet min. Het stemt me eveneens tevreden dat het LVSV er nog steeds overtuigend staat, dat jonge alumni zich opwerpen om op de publieke opinie te wegen en dat oudere alumni er nog steeds op wegen, en dat er in zusterafdelingen, maar ook bij onze afdeling, terug oudledenbonden ontstaan.

Het is nu meer dan ooit het moment om van ons te laten horen. Conservatieven die menen een “betere” cultuur te kennen en die bij de eerste kans die ze krijgen aan ons opdringen, socialisten die het credo van dwang en afhankelijkheid verhullen als solidariteit en mededogen, christendemocraten die zwaar bevochten rechten zoals euthanasie proberen te eroderen en menen te kunnen beslissen over het leven van andere mensen via ethische commissies… het valt niet te tolereren. Wie heeft immers het recht om ons de vrijheid af te nemen om ons leven naar eigen goeddunken in te richten? Niemand. Wie vindt het sociaal om een overheid te betalen om armen te helpen, in plaats van zelf de mouwen op te stropen? Ik niet.

Wie vindt het normaal dat anderen over ons leven of onze dood kunnen beslissen?

Niemand.

We leven in een interessante tijd, met legio uitdagingen en kantelpunten.

Conservatisme, socialisme, de vergrijzing, een complex fiscaal stelsel, een immer betuttelende overheid, de stigmatisering van ondernemers, et cetera.

Ongetwijfeld zal ook het succes van centraal gestuurde landen een impact hebben op onze manier van leven. Zoals gezegd, uitdagingen en kantelpunten legio. Maar besef steeds, zoals Churcill ooit zei: “A pessimist sees the difficulty in every opportunity; an optimist sees the opportunity in every difficulty.”

-3-

Wij moeten optimistisch blijven. Het is net door ons verhaal evenwichtig en overtuigend te brengen dat we opnieuw vooruit kunnen in dit land. De taak is nu meer dan ooit om als liberalen op te staan en te zeggen: tot hier en niet verder, en een helder liberaal verhaal te brengen. Dat hoeft helemaal niet moeilijk te zijn, met vrijheid en verantwoordelijkheid als leidraad. Een vrijzinnig liberalisme biedt oplossingen in deze tijden. Laat ons daar opnieuw mee beginnen.

Het ga u goed en tot gauw.

Fran c Bo govi c Voorzitter LVSV-Nationaal 2010-2011 Ondervoorzitter LVSV-Brussel 2010-2011

Alvast een foto uit de oude doos! Bestuur LVSV-Brussel 1965-'66

-4-

EDITORIAAL

G

isteren kreeg ik ‘m weer niet rechtop. ’t Is verdomd moeilijk om hem rechtop te krijgen de laatste tijd, die vlaggenmast aan mijn kot (wat dacht u anders?) , met dat grote spandoek waarop staat: ‘I don’t need sex. The government f*cks me every... or wait, I actually do. And why shouldn't the government have to provide it?’. Ja, ik ben behoorlijk eigenzinnig als het op slogans aankomt, dat geef ik toe. Als die overheid moet bestaan, dan mag ze tenminste iets nuttigs doen.

Laat ons realistisch zijn, wanneer LVSV-Brussel zijn honderdste verjaardag viert, zal ik waarschijnlijk extreem succesvol, extreem bekend en vooral extreem rijk zijn. Ik ga namelijk ondernemen. Waarin, dat weet ik nog niet, maar dat ik ga ondernemen, dat staat vast. Ik kan haast niet wachten tot die eerste miljarden binnenstromen. Wat is het heerlijk om kapitalist te zijn.

Het spreekt voor zich dat ik binnen 25 jaar, vanop dat luxueuze strand op Hawaii, dikwijls zal terugdenken aan mijn schitterende tijd bij LVSV en als hoofdredacteur van het beste magazine in Vlaanderen, sinds Knack in linkse handen is gevallen.

En de herinnering aan deze Blauwzuur, dat zal een heel bijzondere zijn. Dat het een interessante eer is om teksten na te lezen van maar liefst elf oud-voorzitters, waaronder prominenten als Karel De Gucht en Patrick Dewael, hoeft weinig betoog.

Met het relaas over hoe ik bij LVSV-Brussel ben terechtgekomen, zal ik u niet vervelen. De straffe verhalen die u in dit huldeboek zult lezen, zijn op dit moment heel wat interessanter, en bovendien is mijn persoonlijke parcours bij LVSV nog lang niet afgerond.

Maar goed, een extra korte editoriaal deze keer, de artikels die volgen zijn gewoon te interessant om u lang bezig te houden met mijn toekomstplannen. Ik zou zeggen: veel leesgenot, en we doen er nog eens 75 jaar bij!

er d n a x e l A Casier Hoofdredacteur

Alle teksten in Blauwzuur vertolken de mening van de respectievelijke auteurs en niet die van LVSV-Brussel, tenzij anders vermeld.

-5-

1968: een bloeiperiode voor LVSV N.v.d.r.: Dit artikel verscheen eerder in een huldeboek uit 1987, ter gelegenheid van 50 jaar LVSV-Brussel.

I

edere oud-voorzitter zal wellicht aangeven dat ‘zijn’ jaren ongetwijfeld de belangrijkste zijn geweest in de geschiedenis van LVSV-Brussel. Wat betreft de jaren ’68, ’69 en ’70 viel er aan de VUB in het algemeen en in het LVSV in het bijzonder alvast heel wat te beleven.

Op de valreep van de jaarwisseling ’67-’68, namelijk op 13 december 1967, vierde LVSV-Brussel, onder voorzitterschap van Ruddy Schollaert, in extremis zijn 30ste verjaardag. Dat werd gevierd met een zeer deftige receptie in de Club des Professeurs. Het was één van de laatste rustige activiteiten vóór het uitbreken van de mei 68-revolte.

In april en mei ’68 haalden wij alvast onze neus op voor de Leuvenaars. Met verenigde krachten, Nederlandstaligen en Franstaligen, bonjourden we Paul Goossens buiten, die het had gewaagd onze campus te betreden voor een meeting.

Veel LVSV’ers waren op één of andere manier actief tijdens de mei/juni-bezetting.

We werkten mee in allerlei comités ter hervorming van de universitaire structuren en instellingen. Oktober/november 1968 zou een bloeiperiode worden wat betreft de politieke actie van LVSV-Brussel.

In november lanceerden we ons nieuwe ‘strijdblad’ Blauwzuur. Ik opende met een militante editoriaal en publiceerde een lang artikel over mijn verzet tegen de apartheidspolitiek in Zuid-Afrika en over de onafhankelijkheidsstrijd in Namibië.

Dankzij een professionele aanpak bereikte Blauwzuur een oplage van 2000 exemplaren, en werd het gratis, per post, naar alle VUB-studenten verstuurd.

We lanceerden eveneens een internationaal manifest, waarin we pleitten voor de diplomatieke erkenning van Oost-Duitsland en van communistisch China. We oordeelden dat, in sommige derdewereldlanden, een revolutie de enige manier was om de toenmalige dictaturen weg te krijgen.

Tijdens een diner ter gelegenheid van een studiedag te Gent, voor alle LVSVafdelingen, kreeg wijlen Herman Vanderpoorten dit manifest als ‘dessertlectuur’ toegespeeld. Promt mompelde hij dat die LVSV’ers van Brussel ‘revolutionairen’ waren.

Ondertussen was er in november ’68 een nieuw bestuur verkozen, en daarin werd een zekere Anne-Marie Uyttebroeck, beter bekend als Annemie Neyts, mijn ondervoorzitter.

Van de ongeveer 1.000 studenten op de V.U.B. destijds, waren er maar liefst 120 lid van LVSV. -6-

In 1969 startte echter de splitsing van de VUB/ULB. LVSV mengde zich op alle niveaus in de discussies hieromtrent. We liepen de bureaus van August De Winter, Albert Maertens, AloĂŻs Gerlo enz. af om ons standpunt kenbaar te maken. We marcheerden samen met de Cercle des Etudiants LibĂŠraux op kop van de grote betoging aan de Griekse ambassade, uit protest tegen de cocktailparty die ze in de Club des Nations, aan de poorten van onze campus, hadden georganiseerd, ter viering van de verjaardag van het Griekse kolonelsregime.

Naast dat alles waren er ook de traditionele mosselkermis, grootse T-dansants in de Gueule de Bois, en organiseerden we samen met CEL een jaarlijks diner waarop de rector, als eregast, werd uitgenodigd.

Freddy Neyts Voorzitter LVSV-Brussel 1968-'69/1969-'70

Bestuur LVSV-Brussel, 1968-'69 -7-

25 jaar later

V

oor het gouden jubileum van LVSV-Brussel in 1987 schreef ik een bijdrage voor het huldeboek met als titel “Het prile verleden van een dertiger”. Het lijkt alsof het gisteren was, en intussen ben ik 25 jaar ouder: geen pril verleden meer, meer verleden dan toekomst, geen dertiger meer, maar eind in de vijftig. Ik heb zitten snuisteren in mijn documenten die het Liberaal Archief de voorbije kwarteeuw heeft bijgehouden, en hetzelfde gevoel van schroomvalligheid bekruipt mij. Is het niet beter herinneringen onaangeroerd te laten? Een groot voorstander van vieringen ben ik nooit geweest, met al die bombast. En dat dan nog tijdens de herfst, wanneer de bladeren vallen. Laat die beker aan mij voorbijgaan, ware het niet dat mijn tijd aan de VUB bij LVSV-Brussel toch wel zeer bijzonder was, een tijd om nooit te vergeten. Ook niet binnen 25 jaar, als de vereniging haar eeuwfeest viert en ik drieëntachtig zal zijn. Mijn God. Zal ik nog uitgenodigd worden? Sic transit gloria mundi.

In een brief van 29 maart 1974 deelde ik, als nieuwe voorzitter, de samenstelling van het bestuur mee voor het academiejaar ‘74-’75, aan dhr. Frans Grootjans. toenmalig voorzitter van de PVV. De partij was toen nog gehuisvest in de Napelsstraat. Van de paviljoentjes in de tuin was er één voorbehouden voor het Liberaal Studentenverbond, de Vlaamse overkoepelende organisatie, en één voor de FEL, de Fédération des Etudiants Liberaux. De afstand tussen het LVSV en de liberale partij is sindsdien, niet alleen fysiek, mijlen groter geworden. Mireille Schreurs, intussen meer dan 30 jaar mijn vrouw, zou een jaar later voorzitter worden van het Liberaal Studentenverbond. Daniël Ducarme was haar franstalige collega. Hem hebben we vorig jaar ten grave moeten dragen.

In LVSV-Brussel leerde ik mijn vrouw kennen, Mireille… alhoewel, niet echt. Ik ontmoette haar voor het eerst op een arrondisementele vergadering van de PVV in Dendermonde. Ze was meegekomen met haar vader om het verslag op te maken: een ranke verschijning in jeans en in een witte tennistrui met blauwe strepen, zoals dat toen in de mode was. Als je naar Mireille keek - kijkt, weet je wat er in de mode is. Enkele weken later stapte ik van de campus Solbosch naar het villaatje van Professor Von Schmidt op de Johannalaan, dat we kosteloos mochten gebruiken als lokaal. Het regende, nee, het goot. Ik werd ingehaald door die ranke blondine. Ze stapt nog altijd vlugger dan ik. Ze bood me aan haar paraplu te delen, wat ik beleefd afwees. Ik loop graag in de regen, nog altijd trouwens. Ik maakte haar bestuurslid, coöpteerde haar en, na een op een sisser uitgelopen reis naar Noli, een badpaatsje aan de Ligurische kust, verloor ik haar niet meer uit het oog. En zij mij evenmin.

LVSV-Brussel baadde toen in een militant vrijzinnige sfeer. We wilden studenten ‘bekeren’ tot de vrijzinnigheid, die ons een noodzakelijke voorwaarde leek om een rol te spelen in het LVSV, en bij uitbreiding in de PVV en de liberale organisatie in het algemeen. Ronny Verschueren, toen nog politicoloog in spe en beschermeling van Karel Poma, was de meest uitgesproken protagonist van deze richting. Een paar jaar later stapte hij uit het leven. Het is een pijnlijke herinnering, die ochtend in het mortuarium van Middelheim.

-8-

Terug naar de vrijzinnigheid. De oprichting van de Vlaamse PVV in 1971, die zich als pluralistische partij en onder Omer Vanoudenhove wilde openstellen voor gelovigen, leek aan ons voorbij te gaan. Wij zagen onszelf als de behoeders van het vrijzinnige gedachtegoed binnen de liberale beweging. De tijdsgeest droeg daar toe bij, de abortusprocessen tegen dr. Peers indachtig. De strijd voor het toelaten van abortus werd gevoerd op het scherpst van de snee, en joeg vrijzinigen en klerikalen tegen elkaar in het harnas. Aan welke kant wij stonden was duidelijk, en wie aan de andere kant stond werd het niet in dank afgenomen. Voor ons waren het huichelachtige klerikalen. We maakten zelfs een affiche in zeefdruk met een hoogzwangere non in kardinaalsrood.

Een politieke partij of beweging vorm geven, vertrekkende van een filosofische overtuiging, in dit geval de vrijzinnigheid, is niet van deze tijd en spoort niet met de maatschappelijke ontwikkeling. Omer Vanoudenhove, zelf militant vrijzinnig en logebroeder, had dat al vroeg begrepen. Frans Grootjans onderbouwde inhoudelijk wat Vanoudenhove instinctief doorhad: de man van de actie versus de denker.

Alleen als de PVV loskwam uit haar filosofisch pantser kon de liberale partij groeien.

Maar tot vandaag blijf ik ervan overtuigd dat een liberale partij in de Belgische en Vlaamse context nood heeft aan vrijzinnigen onder zijn leiders. Het pluralisme heeft nood aan gelovigen én vrijzinnigen, het volgt uit het evenwicht tussen beide.

Geloven doet anders kijken naar ethische vraagstukken (zoals euthanasie) en naar uit het leven stappen. Zelfbeschikking wordt door gelovigen anders ingevuld, vanzelfsprekend. Ik weet dat er steeds meer randgelovigen zijn, die weinig verschillen van vrijzinnigen over kwesties zoals leven en dood. Maar de kleinere Kerk die er het gevolg van is, stelt zich militanter op. Aarstbisschop Léonard is geen accident de parcours, maar een emanatie van de Romeinse lijn, een emanatie waaraan je je kon verwachten in een krimpscenario.

Vrijzinnigen binnen Open Vld zijn niet alleen nodig, zij moeten waakzaam blijven.

LVSV-Brussel en wie eraan ontsproten is heeft daar een opdracht, want de problemen rond vrije keuze zijn niet van de baan. En als de vrije keuze geen hoeksteen meer is van het liberalisme, wat dan nog wel ? De fusies van ziekenhuizen zorgen ervoor dat één ziekenhuis dikwijls instaat voor een volledige zorgregio, en meestal is dit dan een katholiek ziekenhuis. Een ethische commissie moet er zich over uitspreken of een patiënt euthanasie krijgt. De ethische commissies hebben een - zacht uitgedrukt - voorkeur voor sedatie en palliatieve zorg, ontzeggen soms euthanasie aan wie er volgens de wet aanspraak kan op maken, vullen de overgang van leven naar dood in op hun eigen wijze. Ze willen in de plaats van de patiënt beslissen wat goed is voor hem/haar tijdens die ultieme momenten. Is het daar waar een patiënt voor kiest als hij met de ambulance naar een katholiek ziekenhuis wordt gebracht, nota bene het ziekenhuis waar iedereen voor meebetaalt, maar dat zijn eigen filosofische inzichten oplegt?

Het is maar één voorbeeld. Wat gezegd over de weigering van de katholieke scholen om hun verantwoordelijkheid op te nemen voor de opvoeding van jonge islamitische migranten? Wat gezegd over de machtsgreep van de KU Leuven in de sector van de hogescholen? Dit alles gebeurt op kosten van de gemeenschap, in een maatschappij die steeds minder gelovigen telt.

Verbind dit met de nationalistische denkbeelden van Bart De Wever, die stelt dat een ethische gemeenschap alleen kan bestaan in een onafhankelijk Vlaanderen, en de cirkel is rond.

-9-

Die ethische gemeenschap zal niet vooruitstrevend zijn maar conservatief, niet pluralistisch maar bevoogdend en zeker niet liberaal. Als we niet opletten, wordt de cirkel gesloten. Vlaanderen heeft nood aan een sterke liberale partij, aan leiderschap dat zich binnen LVSV ontwikkelt, zoals de traditie ons leert. Liberalen, let op uw zaak.

Karel De Gu cht Voorzitter LVSV-Brussel 1974-'75

-10-

Het LVSV nieuw leven ingeblazen

I

k studeerde aan de VUB, die toen net was afgesplitst van de ULB, van 1972 tot en met 1977. Er was nog geen eigen campus, en de colleges voor de faculteit Rechten gingen door in het klassieke gebouw op Solbosch, in het gebouw van de groep G en in de nieuwere gebouwen naast de grote zaal van de ULB. De gevolgen van Parijs '68, de zaak-Peers en andere fundamentele levensbeschouwelijke evoluties waren goed voelbaar. de actieve politiek-ideologische en strijdbare studentenorganisaties aan de ULB en de VUB van dat moment waren extreemlinks georiënteerd.

De maoïsten van AMADA en de trotskisten van RAL dachten zowel materieel als moreel overal de "macht" te kunnen grijpen (o.a. als studentenvertegenwoordigers in de Raad van Bestuur van de universiteit). van thuis uit was ik blauw georiënteerd.

In die periode werd het nog bestaande maar op een laag pitje gezette LVSV geleidelijk aan nieuw leven ingeblazen. Ronny Verschueren, Antoon Lambrecht, Karel De Gucht, Mireille Schreurs, Guy Vandersmissen en Patrick Dewael zorgden voor een heropleving. Ik deed met plezier mee, eigenlijk zonder een mandaat na te streven. Uit overtuiging en met plezier werd ik eerst lid van het LVSV, daarna bestuurslid, ondervoorzitter en na Karel De Gucht zelfs voorzitter.

In onze ijver om de liberale gedachte uit te dragen op de VUB, werden we door onze extreemlinkse collega’s zelfs uitgescholden voor nieuwe fascisten. Niets was minder waar, de ideeën van Pointcaré droegen wij hoog in het vaandel.

Met LVSV-Gent, op dat moment onder leiding van Guy Verhofstadt, hadden we goeie contacten. We waren en zijn nog altijd vooruitstrevende liberalen, in hart en nieren. Met Karel De Gucht en Patrick Dewael heb ik tot op vandaag een goed contact.

Jan Six Voorzitter LVSV-Brussel 1975-'76

-11-

De nestwarmte van het LVSV

H

et Liberaal Vlaams Studentenverbond ligt me nauw aan het hart. Het is daar dat ik voor het eerst de politieke microbe te pakken kreeg, eerst in de Brusselse afdeling, en later in LVSV-Nationaal, waar ik mijn goede vriend Guy Verhofstadt ontmoette.

Graag wil ik eerst de omstandigheden schetsen waarin we aan de VUB aan het einde van de jaren ’70 moesten optornen tegen de linkse geest van die tijd. In de nasleep van mei ’68 bestond er aan de Brusselse universiteit geen enkele voedingsbodem voor het ontwikkelen van een echte interesse voor het liberale gedachtegoed. De meeste studenten beschouwden het liberalisme toen als een verderfelijke, kapitalistische en asociale ideologie die bekampt moest worden.

Tegen die tijdsgeest in heb ik toen, samen met een aantal medestanders zoals Karel De Gucht en Mireille Schreurs, de schouders gezet onder het LVSV. Het was een periode waarin we bijna letterlijk vochten voor een plaats om de tafel. Bij de ingang van de cafetaria aan de VUB probeerden alle studentenverenigingen immers een tafeltje te bemachtigen waarop ze hun propagandamateriaal konden uitstallen.

Eerst zaten we daar eenzaam onder een oude vlag, maar langzaamaan toonden meer en meer studenten interesse. Op enkele maanden tijd wierven we tweehonderd leden.

Zo groeiden we uit tot de grootste politieke studentenorganisatie aan de VUB. We verdedigden een eerder centrumlinks gedachtegoed, waarmee we ons afkeerden van de centrumgedachte van toenmalig PVV-voorzitter Frans Grootjans. Om eerlijk te zijn: we zaten in die periode nog te veel in het defensief, we verontschuldigden ons als het ware liberaal te zijn, en we durfden nog niet consequent onze ideeën te verkondigen. Dat gebeurde pas enkele jaren later, met de PVV-jongeren onder leiding van Guy Verhofstadt, die op het beruchte congres van Kortrijk in 1979 het Radicaal Manifest met succes verdedigde. Het vormde het begin van de politieke carrière van Guy en mijzelf.

Ik behoud een bijzonder warme band met het LVSV, ik heb er vrienden gemaakt voor het leven. Het was zonder twijfel de meest inspirerende periode in mijn politieke loopbaan. Vandaag zit het liberalisme opnieuw in het defensief, het wordt langs alle kanten aangevallen als de oorzaak van alle problemen in ons land. De dreiging komt dit keer niet uit linkse hoek, maar uit een rechtse, conservatieve en nationalistische denkwijze waarin niet langer het individu, maar de groep, het volk of de natie centraal staan. Daarom blijft LVSV-Brussel zo belangrijk, om de individuele vrijheid te verdedigen en om ongebonden haar mening te geven over de koers die de liberale partij in Vlaanderen en in ons land volgt.

Patri ck Dewael Voorzitter LVSV-Brussel 1977-'78 -12-

Een belangrijke en gewaardeerde rol

I

n 1979 werd ik verkozen tot voorzitter van LVSV-Brussel, als opvolger van Ludo Vandervelden. Tijdens mijn voorzitterschap bleef LVSV-Brussel veruit de belangrijkste politiek-ideologische kring aan de VUB, met een ledenaantal van ongeveer 140 studenten.

Onze Raad van Bestuur vergaderde regelmatig op de ‘bel-étage’ van een bouwvallige meesterwoning aan de Generaal Jacqueslaan, die door de VUB ter beschikking werd gesteld aan de politiek-ideologische kringen. De vergaderingen eindigden meestal op café, aangezien de bestuursleden niet enkel dezelfde politieke overtuiging hadden, maar vooral een hechte vriendenkring vormden. De georganiseerde activiteiten waren uiteenlopend en frequent: filmvoorstellingen en kaderdagen om de LVSV-kas te spijzen, debatavonden (o.a. over de staatshervorming), groepsuitstappen (o.a. naar de kerncentrale van Doel) en, uiteraard, het traditionele mosselsouper. Ook deze activiteiten eindigden vaak op café, of met een uitgebreide receptie.

Politiek gezien stond LVSV-Brussel links van het centrum, en sloot zich daarmee aan bij het traditionele radicaal-liberalisme. Contacten werden gelegd met gelijkgezinden bij de Britse Liberal Party, de Franse Parti Radical en het Nederlandse D66.

Ondanks onze progressieve visie op het liberalisme, maakten ook een groot aantal klassiek-liberalen en zelfs breeddenkende christendemocraten deel uit van LVSVBrussel. Wij vormden immers het enige geloofwaardige alternatief voor de andere politiek-ideologische kringen die, zonder uitzondering, Marxistisch-leninistisch, Trotskistisch of Maoïstisch geïnspireerd waren. Zelfs de studiekring Vrij Onderzoek werd in die periode geïnfiltreerd door MLB, de studentenafdeling van het dogmatische AMADA. Ook de VUB-leiding en een groot deel van het professorenkorps leunden eerder aan bij de socialistische beweging.

LVSV-Brussel speelde een belangrijke en gewaardeerde rol in de vrijwaring van het pluralisme aan de VUB. We konden niet alleen rekenen op de sympathie van onze vele leden, maar ook op die van de zwijgende meerderheid onder de studenten, tot groot ongenoegen van extreemlinks.

Het goede evenwicht tussen de ernstige politieke actie en het studentikoze zorgde voor een bijzonder vriendschappelijke sfeer binnen LVSV-Brussel. Het kan niet verwonderen dat veel vriendschappen uit die tijd tot vandaag hebben standgehouden.

Peter Martin

Voorzitter LVSV-Brussel 1979-'80

-13-

De laatsten der mei 68'ers

L

VSV-Brussel was aan het einde van de jaren zeventig een gematigd linksliberale en groene studentenbeweging met gedurfde stellingnames.

Op congressen van de PVV werd door ons o.m. voorgesteld om de kerncentrales te sluiten, de diplomatieke betrekkingen met het Vaticaan te verbreken, vermogensbelastingen te laten primeren op belasting op arbeid, enz….

We streden voor een rechtvaardig liberalisme, dat aan jongeren gelijke startkansen zou bieden. We waren a.h.w. de laatsten der "mei 68'ers...."

Aan de universiteit zelf werden we door extreemlinkse studentengroepen soms uitgescholden als quasi-fascisten. Diezelfde extreemlinksen verdedigden toen zelf nog Mao en Stalin…

Het welvaartscontrast tussen de oost- en westkant van de Berlijnse muur zorgde ervoor dat er voor ons, LVSV’ers, een vruchtbare en dankbare bodem ontstond om aanhang te werven.

Peter Martin en ik konden ook genieten van de inspanningen die voorgangers als Patrick Dewael en Ludo Vandervelden hadden geleverd. Records werden gebroken wat betreft het ledenaantal, en we waren met het LVSV oververtegenwoordigd in de Raad van Bestuur van de VUB, de Sociale Raad, de faculteitsraden....

De studentikositeit hadden Peter en ik meegekregen van onze vaders, Roger Martin en wijlen Andre Kempinaire, beiden ex-LVSV’ers. We hielden ook de banden met moederorganisatie LVV strak aan.

Vandaag is mijn dochter Anne-Sophie eveneens VUB-studente en LVSV-lid, m.a.w. voor wat mijn familie betreft: derde generatie LVSV! Dit biedt me de gelegenheid te zien hoe de tijden tegelijk veranderd en toch gelijk gebleven zijn.

Voor studenten van vandaag is het wel iets lastiger is om zich actief met politiek bezig te houden, de middelen zijn beperkter en de examens zijn verspreid over een volledig jaar. Anderzijds is het voor een oud-praeses, van 35 jaar geleden, een waar genoegen te zien hoe de vlam erin blijft.

Ik wens de huidige praeses en haar ploeg veel succes.

Jan Kempinaire Voorzitter LVSV-Brussel 1980-'81 -14-

INFO EN WEETJES Wil je lid worden van LVSV-Brussel en samen met ons de liberale gedachte promoten onder de Brusselse studenten? Lidmaatschap biedt heel wat voordelen: - gratis toegang op elke activiteit - gratis pintjes in ons stamcafé Q.G. - gratis cocktail op onze blue nights - korting inkom galabal - elektronisch krantje "Blauwzuur" + update van onze activiteiten - gratis DVD over het liberalisme - stemrecht op de Algemene Vergadering Spreek iemand aan van het bestuur, of stuur ons een berichtje op facebook! Een lidkaart kost €5.

Bezoek zeker en vast (één van) onze volgende activiteiten: - 27 november - Blauwe dinsdag: Ondernemen (met Bart Verhaeghe) - 4 december - Blauwe dinsdag: Justitie LVSV Brussel heeft sinds kort een nieuwe website. Surf naar www.lvsv-brussel.be en aanschouw onze meesterlijke creatie! Met dank aan webmaster Filip Moons.

Voelt u zich geroepen om te reageren op één van onze artikels, of er zelf één te schrijven? Aarzel niet, open uw tekstverwerker, en stuur uw reactie/artikel door naar een van onze bestuursleden, of meteen naar de hoofdredacteur (alexander_casier@hotmail.com).

-15-

LVSV-Brussel: nauw aan het hart

M

ijn loopbaan bij het LVSV begon bij aanvang van het academiejaar 19961997, tijdens mijn tweede kandidatuur Politieke Wetenschappen. Ik klopte aan bij praeses Ellen Vandewynckele, en werd prompt gebombardeerd tot politiek secretaris, een functie die, bij gebrek aan kandidaten, niet was ingevuld tijdens de bestuursverkiezingen enkele maanden eerder. In die periode kroop LVSV uit een dipje.

Ik organiseerde dat jaar tal van gespreksavonden. De eerste bleek meteen een schot in de roos. We ontvingen Guy Verhofstadt, nog geen premier, maar wel voorzitter van VLD, de grootste oppositiepartij tijdens de rooms-rode regeringen van Jean-Luc Dehaene. Het feit dat onze gastspreker rijkelijk te laat arriveerde en dat Guy Vanhengel, toen Brussels parlementslid, het massaal opgekomen publiek op geïmproviseerde wijze toesprak tot zijn komst, kon de pret niet bederven. Later dat jaar volgden nog gespreksavonden met Willy De Clercq, Annemie Neyts, Herman De Croo en Patrick Dewael, stuk voor stuk zwaargewichten van de liberale partij. We organiseerden ook een debat over Brussel, dat werd gemodereerd door professor Jo Buelens, met gastsprekers Guy Vanhengel (VLD), Sven Gatz (toen nog VU), Jean-Pierre Cornelissen (toen nog FDF), en Kris Deschouwer, toen al professor Politieke Wetenschappen.

Later dat jaar besloot ik me kandidaat te stellen voor de functie van praeses.

Mircea Van Haevermaet zou kandidaat worden om vice-praeses te zijn. Hoewel een ander duo zich ook kandidaat stelde, voelden we ons gesterkt door de steun van de verschillende prosenioren van het LVSV; in die mate zelfs dat wij niet enkel als duo aantraden op de bestuursverkiezingen, maar als een hele ploeg, bestaande uit mezelf, Mircea, Alvin Wittens, Mieke Vandewynckele en Ariane De Croo. We behaalden een duidelijk overwinning, en de bestuursploeg zou later nog worden uitgebreid.

Het academiejaar 1997-1998, het jaar van mijn voorzitterschap, stond in het teken van de 60ste verjaardag van LVSV. De andere activiteiten werden dat jaar tot een minimum beperkt. De verjaardag vierden we wel in stijl met een academische zitting. Daarna volgde nog een galadiner in het Covivium. Freddy Neyts, prosenior van LVSV, hield er een tafelrede. Karel De Gucht, ook een prosenior, was die avond slechts één van de vele illustere gasten.

Dat jaar organiseerden we ook een cantus en een onvergetelijk bestuursweekend in Barvaux. Aan het eind van het jaar droeg ik de voorzittersfakkel over aan Alvin Wittens. Daarna heb ik me vooral ingezet als studentenvertegenwoordiger in de Raad van Bestuur van de VUB, maar LVSV-Brussel is me altijd nauw aan het hart blijven liggen.

Olivier Cuvelier

Voorzitter LVSV-Brussel 1997-'98 -16-

De wederopstanding van het LVSV

M

ijn verhaal met het LVSV begint, zoals veel andere zaken tijdens mijn studententijd, op café. Het academiejaar was nog maar net begonnen en ik bracht een groot deel van mijn tijd door in De Confrater, waar over allerhande onderwerpen werd gediscussieerd. Van het belang van een goed getapte pint tot de invulling van het idee van vrijheid. Waar het gesprek met Ken Watzeels die middag over begon, weet ik al lang niet meer. Waar het eindigde wel: na enkele uren werd ik verwelkomd op één van de eerste vergaderingen van het heropgestarte LVSV-Brussel.

We vergaderden toen op de mezzanine van Le Phare en waren nog niet erkend als studentenvereniging door het BSG. De daaropvolgende jaren zijn we uitgegroeid tot het ijkpunt van wat een politieke studentenvereniging hoort te zijn aan de VUB. In plaats van de typische teruggetrokken, saaie uitstraling die politieke studentenverenigingen wel eens wordt verweten, heeft LVSV-Brussel er van bij de start voor gekozen een échte studentenvereniging te zijn. We hebben nooit een doop georganiseerd - dat is ook niet onze taak - maar de meeste bestuursleden waren gedoopt bij een facultaire of regionale kring en hadden duidelijke banden met het studentikoze leven.

Als eerste politieke studentenvereniging zijn we erin geslaagd debatten te organiseren met een sterke aantrekkingskracht. Ik herinner mij bijvoorbeeld de debatten met de professoren Torfs en Magits over de rol van religie in de samenleving, met Tony Mary en Christian Van Thillo over het Vlaamse Medialandschap en met Karel Van Miert en mijn vader over de rol van Europa. Na de debatten werd steevast een vat gegeven in De Confrater. Deze combinatie van een sterk inhoudelijk verhaal met het studentikoze karakter werd de basis van ons succes: we rekruteerden veel nieuwe leden en bestuursleden, Blauwzuur werd nieuw leven ingeblazen en tijdens mijn voorzitterschap organiseerden we ons eerste galabal. Al deze initiatieven zorgden ervoor dat LVSV-Brussel uitgroeide tot de enige échte politieke studentenvereniging, waardoor we ook een eigen lokaal op de campus kregen.

Bij het LVSV ligt de nadruk steeds op het onderzoek van de verschillende facetten van het liberalisme. LVSV-Brussel kwam tussen Gent en Leuven te staan, tussen de staat als factor en de staat als kwaad. Ook LVSV-Antwerpen werd in die periode nieuw leven ingeblazen en samen met de verschillende afdelingen hadden we legendarische discussies op vergaderingen van LVSV-Nationaal, onder andere in de Notarisstraat in Gent. Als afdeling een eigen verhaal ontwikkelen, is niet eenvoudig, maar daarom zeker niet minder interessant en leerrijk. LVSV-Brussel heeft van bij de heropstart steeds gekozen om het vrijdenken, van waaruit onze alma mater is ontstaan, in het verlengde te plaatsen van het liberalisme. Wat is immers de waarde van een onderzoek van vrijheid en de positie van het individu in dat verhaal als men vertrekt vanuit dogma’s?

In een tijd waarin het liberale verhaal aan succes heeft moeten inboeten en de vertegenwoordiger van het liberalisme in de politiek, de liberale partij, slechts een schijn is van wat ze geweest is.

-17-

In een tijd waarin het liberalisme door sommigen misbruikt wordt om een verhaal van een in zichzelf teruggetrokken nationalisme te verkopen. In een tijd van economische crisis waarbij kapitalisme en liberalisme op eenzelfde lijn worden geplaatst en de fouten van de één verweten worden aan de ander. In een tijd waarin de tegenstelling tussen meer of minder inmenging van de staat terug hoogtij viert. In deze tijd is het van enorm belang dat het LVSV zijn rol maximaal blijft uitoefenen. Het is immers enkel door op zoek te gaan naar die punten die een maatschappij tot een liberale maatschappij maakt of juist niet dat we ons verhaal kunnen aanscherpen. Want vergis u niet, het liberale verhaal heeft niet aan belang ingeboet, maar wel aan overtuigingskracht. De verhouding tussen individu en maatschappij staat vandaag misschien nog scherper dan in het verleden, waarbij het verhaal van privacy van enorm belang is. De staat heeft hierin een belangrijke rol: ze moet niet alleen de grenzen afbakenen waarbinnen we moeten denken en handelen als het over privacy gaat, maar ze moet ook haar eigen grenzen in dit verhaal vastleggen.

L’histoire se répète, wordt wel eens gezegd. Als we kijken naar de evoluties die vandaag plaatsvinden in ons politiek landschap, kunnen we niet anders dan enig geloof hechten aan deze analyse. Het verleden heeft ons gemaakt tot wat we zijn, het heden zal de basis zijn voor wat de toekomst ons zal brengen. Laat ons leren uit het verleden om de toekomst een beter verleden te geven.

Het LVSV is de basis van mijn bestaan, want zonder het LVSV hadden mijn ouders elkaar nooit leren kennen. Daarnaast is het de basis van mijn politiek engagement en, niet te vergeten, van vriendschapsbanden voor het leven.

s Jean-Ja c que De Gu cht Voorzitter LVSV-Brussel 2004-'05

-18-

De combinatie van passie en plezier

V

oor een liberale studentenvereniging als het LVSV was het politiek en economisch rampjaar 2008-2009 een zegen en een uitdaging. Voer voor debat, dat zeker, maar ook een uitdaging om ons gedachtegoed te verdedigen in het licht van de crisis. Liberalen werd naar het hoofd geslingerd de oorzaak te zijn van de crisis. Het liberalisme is echter niet de oorzaak, zo ondervonden wij, maar de uitweg uit de crisis. Om te bewijzen dat de liberale ideologie sterker stond dan ooit, lieten we een reeks economen, politicologen en beleidsmakers de revue passeren op onze blauwe dinsdagen.

Het traditionele openingsdebat verliep dat jaar echter niet volgens plan. Om enig aanzien te geven aan de start van het nieuwe academiejaar, nodigt het LVSV elk jaar enkele nationale kopstukken uit om in debat te gaan. Dat jaar was Annemie Turtelboom, toenmalig minister van Asiel en Migratie, één van de genodigden. Een uitstekende gelegenheid, vonden enkele heethoofden van onze zusteruniversiteit ULB, om luidruchtig hun standpunt kenbaar te maken rond de asielwetgeving, dit naar aanleiding van het verblijf van een groep asielzoekers op de ULB-campus.

Na amper vijf minuten debat ontrafelden ze een bundel spandoeken en begonnen ze luidruchtig slogans te scanderen. Ondanks moedige pogingen van de moderator om toch met hen in debat te treden, bleek het groepje niet voor rede vatbaar, waardoor het openingsdebat uitmondde in een ouderwetse boycot: het jammerlijk fnuiken van de vrije meningsuiting en een stuitend gebrek aan wil en durf om ook over moeilijke en beladen thema’s het debat aan te gaan met open vizier. Maar het is ook een onvergetelijke anekdote, want een onverhoopte viral marketingcampagne voor het LVSV volgde. Plots wist iedereen wie we waren, met een overdonderende opkomst op het volgende debat to gevolg.

Al zullen ook de sprekers ongetwijfeld een rol hebben gespeeld. Na zo’n twee jaar verwoede pogingen slaagde het LVSV er eindelijk in om een gaatje te vinden in de agenda’s van Karel De Gucht en Karel Van Miert. Het gevolg was een knetterend, maar gebalanceerd Europa-debat tussen twee eminente Europeeërs, en ook één van de laatste debatten van Karel Van Miert. Enkele maanden later liet de sociaaldemocratische pleitbezorger van de vrije markt jammer genoeg het leven.

De afgelopen jaren liet het LVSV meer dan ooit zien dat er niet alleen nood is aan een sterke liberale langetermijnvisie, maar gaven we telkens de aanzet voor die visie. We hielden discussies, gingen in debat en hertekenden de sociale zekerheid op een bierviltje na een avond op café. Die combinatie van passie en plezier, van nieuwe ideeën en klassieke inzichten wens ik alvast toe aan de volgende generaties LVSV’ers.

Th omas Donnez

Voorzitter LVSV-Brussel 2008-'09

-19-

Wellicht de mooiste tijd uit mijn studentenleven

A

an mijn tijd bij LVSV-Brussel koester ik veel goede herinneringen. Nog vóór ik aan de VUB studeerde, was ik al met het LVSV in contact geraakt, zij het indirect. Mijn oudere zus Emilie was toen al zeer actief in het bestuur. Op basis van de verhalen die ik thuis te horen kreeg, groeide mijn interesse voor LVSV. Toen ik Politieke Wetenschappen ging studeren, was de stap naar LVSV zeer snel gemaakt. In dat jaar was Frank Dewael voorzitter en Emilie politiek secretaris. Als eerstejaarsstudent ging er als het ware een andere wereld voor mij open. Na jarenlang katholiek onderwijs was de VUB in het algemeen en LVSV-Brussel in het bijzonder, een openbaring voor mij. Ik raakte pijlsnel doordrenkt van het liberalisme en de vrijzinnigheid. Binnen LVSV-Brussel werd ook niet nagelaten om duchtig de link te leggen tussen beide. Ik herinner mij nog levendig dat de vraag gesteld werd, op de algemene vergadering bij mijn aantreden als bestuurslid van LVSV-Brussel. ‘Seg manneke wa is voor u het verband tussen het liberalisme en vrijzinnigheid?’. Het ging er bij mij in als zoete koek. In dat jaar leerde ik Ischa Lambrechts kennen, tijdens de lessen. Vrij snel groeide ons contact uit tot een intense vriendschap, en waren we binnen het LVSV en daarbuiten een onafscheidelijk duo.

Het jaar daarna, onder het voorzitterschap van mijn zus Emilie, leerde ik LVSVNationaal kennen. Ondertussen was ik al actief bestuurslid geworden in Brussel, en woonde ik enthousiast de interne discussies bij op het nationale niveau, dat toen werd geleid door Werner Vandenbruwaene. Het ging er soms verhit aan toe. Ook daar gingen mijn ogen open en stelde ik vast dat niet iedereen op dezelfde manier over het liberalisme denkt als die die ik binnen LVSV-Brussel leerde kennen. Andere afdelingen legden hun eigen, soms wat radicalere, accenten. Zij legden veel minder of zelfs helemaal niet de link tussen liberalisme en vrijzinnigheid, wat voor mij onbegrijpelijk was. Het was Werner die me een paar boeken toestopte en me op het hart drukte om deze te lezen. In die periode verdiepte ik mij echt in het liberalisme. In mijn denkbeelden ben ik ondertussen fel geëvolueerd, de vrijzinnige link ben ik nooit verloren.

Tijdens de twee volgende jaren groeide ik geleidelijk door binnen LVSV-Brussel, van politiek secretaris tot ondervoorzitter (onder het voorzitterschap van mijn goede vriend Ischa) en politiek secretaris van LVSV-Nationaal. Tijdens die jaren leerde ik nog meer mensen kennen over de afdelingen heen. Ik heb er goede vriendschapsbanden aan overgehouden, in het bijzonder met Matthias Adriaenssens. Hij leidde LVSV-Antwerpen, in het jaar vóór ik voorzitter werd van Brussel, met veel passie en een onuitputtelijke dadendrang tot ongekende hoogtes.

Ik koesterde al langer de ambitie om in Brussel voorzitter te worden, en hij was het voorbeeld van hoe ik het ook in Brussel ging proberen aan te pakken. Ondertussen bouwde ik samen met Ischa LVSV-Brussel verder uit tot marktleider onder de ideologische studentenverenigingen aan de VUB. Ik heb het gedurende mijn periode aan de universiteit nooit anders gekend.

Verder bouwend op het goede werk van Ischa, werd ik in 2010 zelf voorzitter, samen met mijn ondervoorzitter Franc Bogovic. Hij werd in dat jaar voorzitter van LVSV-Nationaal. Zo werd de invloed van LVSV-Brussel binnen LVSV-Nationaal des te groter.

-20-

Samen met mijn bestuur, en in het bijzonder met politiek secretaris Dieter Keuten, kenden we een zeer geslaagd werkingsjaar. Hoogtepunten waren het openingsdebat, met een overvolle aula, en het kemphanendebat in het 2de semester. Bij dit debat kwamen er voor het eerst toppolitici uit beide landsdelen debatteren aan de VUB. In het licht van de toenmalige politieke crisis (mijn werkingsjaar gaat de geschiedenis in als het jaar zonder federale regering) was dit een instant succes, met de rector als opvallende aanwezige. Hij bekende achteraf aangenaam verrast te zijn door de grote maatschappelijke interesse van de VUBstudenten. Andere druk bijgewoonde activiteiten waren de blauwe dinsdagen met Karel De Gucht en Patrick De Maeseneire. Aan het einde van mijn voorzitterschap, en na 5 jaar intensief bezig te zijn geweest met LVSV, was ik blij dat ik de fakkel kon doorgeven aan Dieter Keuten. Ik wist dat LVSV-Brussel in goede handen was, en kon dus met een gerust gemoed vertrekken.

Ondertussen heeft het wegvallen van LVSV-Brussel een persoonlijke leemte achtergelaten die ik nog niet heb kunnen opvullen. Ik denk niet dat ik nog een vereniging zal vinden waar ik mij zo thuis voel en mij met zoveel overgave kan engageren. Weemoedig blik ik daarom terug op wat wellicht de mooiste periode uit mijn studententijd was.

Laurent Maes Voorzitter LVSV-Brussel 2010-'11

-21-

NAWOORD

Z

oals blijkt uit de vorige teksten heeft LVSV een zeer centrale rol gespeeld in het leven van haar oudgedienden. Deze vereniging heeft mensen bij elkaar gebracht, vriendschappen en ideologieën versterkt en een houvast geboden aan elk van ons die begaan is met het liberale gedachtegoed.

Maar al wie deel uitmaakt of heeft uitgemaakt van LVSV, heeft ook een uniek verhaal, een eigen ervaring.

Dankzij LVSV maak ik zeker en vast één van de mooiste periodes uit mijn leven mee: studeren, nieuwe mensen leren kennen, filosoferen over het liberalisme en natuurlijk ook het nodige amusement en vertier. LVSV heeft een bijzondere plaats ingenomen tijdens mijn studentenleven. Aan de VUB profileert het Liberaal Vlaams Studentenverbod zich voor mij als de studentenvereniging die zich onderscheidt van alle andere, door de inhoudelijke meerwaarde die ze op intellectueel en menselijk vlak biedt. Het is d.m.v. gesprekken en discussies dat wij een politieke en ideologische geestdrift aanwakkeren, bijleren en een eigen visie vormen. Dankzij LVSV worden jongeren gestimuleerd en gemotiveerd om kritisch na te denken. Als liberale studentenvereniging onderschrijven wij natuurlijk ook de waarden van het vrij onderzoek, die hoog in het vaandel worden gedragen aan onze alma mater, en laten we ons niet leiden door vooroordelen, autoriteiten, dogma’s of geloof.

Meer dan ooit heeft de liberale beweging nood aan jongeren die instaan voor de liberale waarden en het in stand houden van onze ideologie. Wij zijn de toekomst, er moet geïnvesteerd worden in jong talent en dit gebeurt al op de universiteit. Met trots kan ik zeggen dat ook dit jaar de Brusselse afdeling bestaat uit een groot en geëngageerd bestuur van enthousiaste studenten die het liberale gedachtegoed in Brussel en ver daarbuiten zullen verspreiden. Dit wordt o.m. bewezen door de boeiende en gevarieerde kalender die we hebben opgesteld. We proberen via onze bijeenkomsten, lezingen en discussies antwoorden te bieden op de economische en financiële crisis, het vastroesten van de arbeidsmarkt, het alsmaar groter worden van de welvaartstaat, het negatieve ondernemingsklimaat, en zoveel meer. Door tegenstanders wordt het liberalisme beschouwd als de oorzaak van problemen, wij zijn er net van overtuigd dat het liberalisme een oplossing biedt.

Want inderdaad, we hebben de laatste tijd tegenslagen gekend. Het liberale verhaal heeft aan succes moeten inboeten. Daarom is het ook belangrijk dat we nu naar de toekomst kijken en stappen ondernemen om die sterke liberale beweging van weleer te evenaren. We hebben nood aan inhoud en geloofwaardigheid. We mogen niet verlegen zijn om een duidelijke ideologische visie uit te werken en te kiezen voor eigen liberale recepten, zodat we vooral aan authenticiteit winnen.

Nu is het aan ons, de "nieuwe generatie" liberalen. Aandachtig en kritisch kijken we naar de wereld, klaar voor wat ons te wachten staat. Als ik naar het huidige bestuur kijk, heb ik vertrouwen: vertrouwen in hun kunde en motivatie en in de wil om problemen te analyseren en de huidige situatie te verbeteren. En dat is waar LVSV voor staat: het verenigen van gemotiveerde en kritische studenten.

-22-

Ik hoop, net zoals de liberale boegbeelden die mij in deze publicatie voorafgingen, binnen tientallen jaren te kunnen terugblikken op mijn tijd als lid, bestuurslid en voorzitter van LVSV als de mooiste tijd uit mijn studentenleven. Het is duidelijk dat deze vereniging ons allen nauw aan het hart ligt, en vandaag de banden versterkt tussen jong en oud. LVSV’er blijf je voor het leven. Libertas vincit!

Caroline Sneyers Voorzitter LVSV-Brussel 2012-'13

-23-

LIBERALE BIBLIOTHEEK

S

inds vorig academiejaar legt LVSV-Brussel een collectie boeken aan over de liberale ideologie. Om een beschikbaar boek te ontlenen, stuur je gewoon een mailtje naar bibliotheek@lvsv-brussel.be, met de gewenste titel. Je krijgt dan een mail terug met een datum waarop je het boek kan komen afhalen in ons lokaal. Niet-leden dienen een waarborg van €10 te betalen, leden uiteraard niets. Een boek mag je gedurende 21 dagen bijhouden.

Titel

Auteur

The Liberterian Reader Inclined to Liberty Principles for a Free Society Law, Legislation and Liberty The Constitution of Liberty The Law Rechtvaardigheid en Solidariteit The Economics of Freedom Economics in One Lesson Re-thinking Green The Challenge of Liberty On Liberty Human Action Socialism Capitalism and Freedom Free to choose Vlaktaks Anarchy, State and Utopia Atlas Shrugged I, Pencil

Boaz, David (ed.)

Carabini, Louis Epstein, Richard Hayek, Friedrich Hayek, Friedrich Bastiat, Frédéric Bastiat, Frédéric Bastiat, Frédéric Hazlitt, Henrry Higgs, Robert & Close, Carl Higgs, Robert & Close, Carl Mill, John Stuart von Mises, Ludwig von Mises, Ludwig Friedman, Milton Friedman, Milton Niemegeers, Werner Nozick, Robert Rand, Ayn Read, Leonard An inquiri Into The Nature and Causes of the Wealth of Nations Smith, Adam The Theory of Moral Sentiments Smith, Adam A Beginner’s Guide to Liberty Wellings, Richard (ed.)

Democracy in America - Volume 1 Tocqueville, Alexis de La tradtition de la liberté 1 de Salle, Corentin La tradition de la liberté 2 de Salle, Corentin -24-

Caroline Sneyers Voorzitter

Gregory Deschuyteneer Ondervoorzitter

Filip De Clercq Politiek secretaris

Dries Nackaerts Politiek secretaris

Filip Moons Secretaris

Axel Forrez Penningmeester

Alexander Casier Hoofdredacteur

Jitte Akkermans Bestuurslid

Ben Baeyens Bestuurslid

Mitch Devinck Bestuurslid

Olivier Dinet Bestuurslid

Michiel Rogiers Bestuurslid

CĂŠdric Magerman Bestuurslid

Kristof Verbeken Bestuurslid

Matthias Timmermans Bestuurslid

Julie Clarys Bestuurslid

U bent misschien ons volgende lid?

-25-

ERELEDEN LVSV-BRUSSEL

Graag stellen wij aan u onze ereleden voor. Dankzij hun gulle bijdrage wordt onze financiële onafhankelijkheid gewaarborgd. Wenst u ook erelid te worden?

Dat kan, door €40 over te schrijven naar BE83 3630 4549 0515

dhr. Herman DE CROO

dhr. Laurent MAES

dhr. Patrick DEWAEL

dhr. Lode COSSAER

dhr. Olivier CUVELIER

dhr. Dieter KEUTEN

dhr. Guy VANHENGEL

dhr. Michael VAN DE VELDE

dhr. Georges LENSSEN

mevr. Katia MOUQUÉ

dhr. Stefan CORNELIS

dhr. Willy CORTOIS

mevr. Emilie MAES

dhr. Wm AERTS

mevr. Annemie NEYTS

mevr. Martine TAELMAN

dhr. Thomas RYCKALTS

dhr. Christophe KONINGS

dhr. Karel DE GUCHT

dhr. Jean-Luc VANRAES

dhr. Clair YSEBAERT

dhr. Kristof WILLEKENS

dhr. Alexander DE CROO

dhr. Freddy NEYTS

-26-

Je vindt LVSV Brussel ook terug op Facebook, Twitter en Flickr