Labada_Isang Dagli_Line DD

Labada Isang Dagli

Madaling araw na nang ako'y lumabas sa banyo. Sa tagal ko—huwag na nating alamin kung bakit—paglabas ko ay halos tuyo na ako. Hindi ko na kinailangan ng dryer para sa aking buhok. Hindi ko na rin kinailangan ng tuwalya para punasan ang balat ko. Patungo sa kwarto, 'sing bigat ng bawat hakbang ko ang bigat ng isip ko. Kay hirap indahin ang sakit ng utak mong nagdadala ng lahat, lalo na sa ganitong oras.

Hinila ko ang drawer ng durabox. Hindi na ako nagulat nang wala akong makitang damit doon. Hay, buhay!

Dodoble na naman ako ng suot. May itinabi naman akong damit noong nakaraan. Gamit na, pero hindi ko sa labas isinuot — malinis pa 'yon 'no! Pasensiyahan na lang at wala na akong magagawa. Ganito talaga kapag tamad maglaba.

Bakit ba kasi kay hirap simulan ng mga gawain?!

Kailangan ko na talagang maglaba, 'di ko makuha-kuha ang bwelo ko ngayon. Kaso wala na talaga akong masusuot pagtapos ng bukas kung hindi pa ako maglalaba ngayon.

Sige, paunti-unti muna. Mabilis din naman 'to matuyo.

Kuskusin ko na lang saka ibabad sa downy, bukas ko na isasampay. Wala talaga akong enerhiya para sa paglalaba kaya ganito ang kompromiso. Kuskos at babad ngayon, saka ko na isasampay bukas.

Agad kong idinilat aking mata nang marinig ang malakas na tilaok ng manok. Mabilis akong kinuha ng antok kagabi, este kaninang madaling araw. Mahimbing pala ang pagtulog kapag alam mong hindi mo pinagkaitan ang iyong sarili. Sa ginawa kong pagkuskos ng labada, hindi ko hinayaang habambuhay ko nang pagkakaitan ang sarili ko sa pagkakataong makapagsuot ng damit na malinis, at syempre mabango pa! May apat na oras na ring nakababad iyon. Teka at babangon na nga para makapagsampay.

Kahit maikli lang ang tulog ko, magaan sa pakiramdam ang pagbangon ko. Hindi tulad ng dati na sumasakit ulo ko pagkagising. Agaran akong tumayo at kumendeng-kendeng pa habang nagpatugtog ng musika. Ayos at tirik na tirik na ang araw, tuyo na ‘tong labada maya-maya, may maisusuot na ako pagdating ng gabi.

Kailangan palang huwag sukuan ang sarili. Unti-unti ay gagaan din ang bigat. Medyo sumakit ang ulo ko sa pagsampay dahil tutok sa akin ang araw sa pwesto ko kanina. Pero kahit masakit ang ulo, masaya pa rin akong nagtungo sa banyo para magsipilyo. Subalit pagdating sa banyo ay nagulumihanan ako.

Naroon ang salamin at nakatayo na ako sa harapan nito, pero hindi ko nakikita ang sarili ko. Kinuha ko ang toothbrush at iniharap ito sa salamin, subalit wala ring nagpakitang repleksiyon nito. Bumalik ako sa kwarto at doon na ako tuluyang nanlamig. Nakita ko ang sarili kong katawan. Ano itong nangyayari? Bakit ka nariyan at nakahiga pa rin kung ako ay narito at nakapagsampay na?

Pikit ang mata at nakahiga, walang kibo sa may kama.

Nakahilata na parang wala nang problema; mukhang isinuko na niya. Nilalamig ako subalit mas malamig pa ang balat niya nang ito’y hawakan ko. Tiningnan ko ang kanyang mga kamay. Sigurado akong walang nangyari kagabi sa banyo; walang sariwa sa mga nasa palapulsuhan niya. Pero bakit ngayon, kahit ilang beses ko siyang tawagin at tapikin, wala pa rin.

Bakit ka nakapikit eh kanina ko pa idinilat ang mga iyan?

Kay tagal ko nang tinititigan ang dibdib mo pero bakit wala pa ring ni kaunting pag-angat?

Bakit pati sa ‘yong ilong ay wala na akong mahagilap na munting hangin?

Ang masaklap, gusto kong umiyak ngunit walang ni butil ng luha ang kaya kong ilabas. Walang akong magawa kundi sumigaw.

Ikaw, oo, ikaw! Anong ginagawa mo diyan? Gumising ka na, sige na. Sino na ang magsusuot ng sampay na labada kung hindi ikaw?