Arao-Rosalia

Ruta Rosaliana curso 2008/2009

Biblioteca IES Pedra da Aguia A Ponte do Porto (Camari単as)

IGREXA DE SAN XIAO DE BASTAVALES. A construción da igrexa de San Xiao de Bastavales quedou finalizada en 1772. O retablo maior é contemporáneo á construción da igrexa e os outros seis son posteriores e de gran riqueza artística. A torre que acolle as campás dos versos de Rosalía, con aires barrocos, foi levantada en 1827.

A igrexa está rodeada por un fermoso adro con sillería petrea (1828) que pecha o recinto. Entre 1864 e 1932 fóronselle engadindo a fonte, os cruceiros e a escalinata. A este conxunto hai que engadir a Capela do Carme que se atopa nas inmediacións.

Unha curiosidade desta igrexa é que está orientada cara ao oeste para poder ver as torres da catedral de Santiago.

Rosalía de Castro adicoulle un dos seus máis famosos poemas ás campás desta igrexa. Hoxe en día aínda se pode disfrutar do son das campás, sobre todo en días especiais, en que cun pouco de sorte podemos escoitar como o campaneiro as fai “bailar” a ritmo de muiñeira.

Se queredes escoitar un fragmento do poema cantado por Amancio Prada ao mesmo tempo que vedes unhas imaxes da igrexa ide a este enderezo http://www.youtube.com/watch?v=mUuzZW0156Y.

Campanas de Bastavales, cando vos oio tocar, mórrome de soidades.

Cando vos oio tocar, campaniñas, campaniñas, sin querer torno a chorar.

Cando de lonxe vos oio, Elas tocan pra que rece; penso que por min chamades, E das entrañas me doio.

Dóiome de dor ferida, que antes tiña vida enteira i hoxe teño media vida Sólo media me deixaron os que de aló me trouxeron, os que de aló me roubaron.

Non me roubaron, traidores, ¡ai!, uns amores toliños, ¡ai!, uns toliños amores.

Que os amores xa fuxiron as soidades viñeron...

De pena me consumiron. (…)

ROSALÍA DE CASTRO (1837 - 1885)

Rosalía de Castro (Santiago de Compostela, 24 de febreiro de 1837 — Padrón, 15 de xullo de 1885) é unha das mellores escritoras en lingua galega e unha das principais responsables do Rexurdimento galego.

Foi criada coas súas tías paternas na parroquia de San Xoán de Ortoño. Uns anos máis tarde Rosalía volveu vivir coa súa nai, primeiro en Padrón e logo en Compostela. En Santiago recibe formación musical, artística e literaria.

En 1856 trasladouse a Madrid. En 1858 casou con Manuel Murguía, investigador, cronista e xornalista. A vida do matrimonio fíxose itinerante debido ós cargos funcionariais de Murguía: Galicia, Madrid, Lugo, Simancas, A Coruña, Compostela, Lestrove, Estremadura, Alacante…

Tiveron un total de sete fillos.

Rosalía botou os derradeiros anos da súa vida en Padrón na casa da Matanza. Morreu de cancro en 1885, aos corenta e oito anos. Rosalía foi soterrada no camposanto da Adina. Anos máis tarde, en 1891, os seus restos foron trasladados ao actual Panteón de Galegos Ilustres, na igrexa de San Domingos de Bonaval, en Santiago de Compostela.

Obra: Rosalía de Castro escribiu tanto en prosa coma en verso, empregando o galego e o castelán.

En 1863 foi publicado o seu primeiro libro, "Cantares Gallegos. Cantares gallegos constitúe o primeiro libro escrito en galego nunha época na que a lingua galega estaba extinta coma lingua escrita. Rosalía denuncia a miseria, a pobreza e a emigración masiva a que estaban obrigados os galegos. O 17 de maio daquel mesmo ano asina a dedicatoria da obra, sendo adoptada esa data como Día das Letras Galegas (1963).

En 1880 publicou Follas Novas. En moitos poemas aparece un diferente espírito poético motivado polo afastamento da terra, as desgrazas familiares e as doenzas físicas e morais.

En castelán publicaría La flor (1857), A mi madre (1863) e En las orillas del Sar (1884) e a novela El caballero de las botas azules (1867) todas elas encravadas no movemento romántico.

A CASA MUSEO DE ROSALÍA

No outono de 1947 créase o Patronato Rosalía de Castro, co fin de arranxar a Casa da Matanza, en Padrón, casa na que Rosalía de Castro viviu os derradeiros anos da súa vida. Restaurada en 1971, converteuse na Casa-Museo en 1972.

Neste espazo, proponse un percorrido polos acontecementos que marcaron a vida e a obra de Rosalía.

Na planta baixa, denominada “O perfil dunha sombra”, o visitante pode apreciar a verdadeira dimensión desta emblemática figura da cultura galega e universal: a súa vida, o entorno que a rodeou e a relación do pobo galego coa figura da escritora.

Na primeira planta, denominada “O seu”, proponse unha recreación da casa rural da época, entre labrega e fidalga.

Para máis información visita esta páxina http://ww.rosaliadecastro.org/

MUSEO DO POBO GALEGO

O EDIFICIO A fundación do antigo convento de Bonaval atribúese a San Domingos de Guzmán, que no ano 1219 peregrinou a Santiago. Está encravado fóra de muros, preto da Porta do Camiño, pola que entran os peregrinos que veñen polo Camiño francés.

O corpo conventual corresponde ao episcopado de frei Antonio de Monroi, arcebispo de Santiago entre 1685 e 1715, e débese a Domingo de Andrade. A fachada é de pequenas proporcións. A atención concéntrase na portada, composta por dúas grandes pilastras toscanas decoradas coas sartas de froitas características do autor.

Por encima campa o escudo da casa de Altamira con coroa real.

Dentro do edificio, no ángulo noroeste, é digna de admiración a triple escaleira helicoidal.

A IGREXA DE SAN DOMINGOS

A capela maior, alberga catro sepulcros do século XV, que corresponden a varios membros da poderosa casa de Altamira.

A fachada da igrexa, sobria, con frontón triangular partido sobre o que campa o escudo de Altamira timbrado por sombreiro episcopal, ábrese a través dunha gran reixa barroca que dá acceso aoadro e á escaleira que sobe aotemplo; na portada, tres imaxes góticas: a Virxe co Neno Xesús flanqueada por San Pedro e Santa Catarina.

No ángulo esquerdo da igrexa álzase a torre, de tres corpos, os dous primeiros cúbicos, coas cornixas rematadas por cadansúa balaustrada, e o último octogonal coroado por unha cúpula, tamén octogonal, que remata un pináculo con bola e catavento. A igrexa de Bonaval acolle o Panteón de Galegos Ilustres.