25 de novembro

25 DE NOVEMBRO DÍA INTERNACIONAL DA ELIMINACIÓN DA VIOLENCIA CONTRA A MULLER Na actualidade 1.300 millóns de persoas no mundo son pobres (7 de cada 10 son mulleres).

Mais de 840 millóns de persoas adultas son analfabetas (as dúas terceiras partes son mulleres). As mulleres e as nenas son vítimas de todo tipo de violencia no mundo, non só en tempos de guerra, senon a diario en todos os continentes, vítimas de violacións, amputacións xenitais, obrigadas a ocultar o seu corpo ou a espilo e vendelo, condenadas a morrer de fame ou enfermedades, elas e as suas crianzas.

Debido á gravidade da situación, a ONU escolle en 1999 o 25 de novembro como Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra a Muller conmemorando así o asasinato das irmáns Mirabal, asasinadas polo réxime de Trujillo en 1960 na República Dominicana. Estas 3 irmás opuxéronse á ditadura de Trujillo na República Dominicana. Foron encarceradas e torturadas en varias ocasións. A pesar disto seguiron loitando contra a ditadura. Logo de varios encarceramentos Trujillo dou a orde de acabar coas súas vidas. O día 25 de novembro de 1960 foron asasinadas. A súa morte foi presentada pola ditadura coma un accidente, pero non foi así. Cando as irmás regresaban á súa casa despois de visitar aos seus maridos no cárcere, foron detidas, introducidas nun coche e levadas a un lugar previamente escollido. Alí foron brutalmente asasinadas a garrotazos e os seus cadáveres lanzados por un precipicio.

Se mulleres páxina:

queres saber máis sobre dominicanas podes facelo

estas nesta

http://www.jmarcano.com/mipais/biografia/mirabal4.html

VIOLENCIA DE XÉNERO A violencia de xénero é unha manifestación máis das desigualdades sociais entre homes e mulleres. Na súa forma máis extrema provoca mortes, e un gran rexeitamento. Ten a súa orixe nunha violencia cotiá que pasa desapercibida; a violencia psicolóxica e emocional, que se manifesta na desvalorización da muller, no menosprezo do seu traballo, no seu illamento social e nas ameazas.

Esta violencia psicolóxica é oculta, é o paso anterior ao maltrato físico, máis visible.

A violencia contra as mulleres é un problema de toda a sociedade. É preciso sumar todas as formas para previla e erradicala. Non podemos manternos en silencio, porque o silencio convértenos en cómplices do abuso e sufrimento das mulleres.

As actitudes de rexeitamento da violencia evidencian que as mulleres non están soas, e que os agresores non contan co apoio nin de homes nin de mulleres, porque denunciando aos protagonistas e as situacións de maltrato queda claro que eles son os únicos responsábeis dos seus actos.

A sociedade non debe permitir nin xustificar o control, nin as ameazas, nin as agresións que as mulleres padecen. As mulleres queren vivir cos seus dereitos, os dereitos humanos, e ser libres e autónomas sen que perigue a súa integridade física e emocional. É obriga de todas e de todos, da sociedade no seu conxunto, garantir os dereitos das mulleres, non sendo cómplices da violencia exercida contra elas, nin calando diante da desigualdade e sufrimento por motivo de xénero.

NON MIRES CARA O OUTRO LADO!

TIPOS DE VIOLENCIA DE XÉNERO Violencia física: As agresións producen na vítima dano corporal, ou lesións de diversa intensidade que acotío non son visibles. Algunhas destas condutas son: empuxóns, abalóns, tiróns do pelo, labazadas, golpes, patadas, queimaduras, mordedelas, estrangulamentos, puñaladas, mutilación xenital, tortura e asasinato.

Violencia

económica:

consiste na desigualdade no acceso aos recursos compartidos, por exemplo, negar e/ou controlar o aceso aos cartos, impedir o aceso a un posto de traballo ou á educación, tamén está incluída aquí negarlle o dereito á propiedade de obxectos e bens.

Violencia sexual:

É calquera actividade sexual non consentida chistes e bromas sexuais, miradas fixas irascibles, comentarios desagradables, exhibicionismo, chamadas telefónicas ofensivas, propostas sexuais indesexadas, visionado ou participación forzada en pornografía, tocamentos indesexados, relación sexual obrigada, violación, incesto. Todo isto está dirixido á execución de actos sexuais que a muller considera dolorosos ou humillantes. Forman parte deste tipo de violencia o embarazo forzado e mais o tráfico e explotación na industria do sexo.

Violencia espiritual:

consiste en erosionar ou destruír as crenzas culturais e/ou relixiosas dunha muller a través do ridículo e o castigo, ou obrigar a alguén a que acepte un sistema de crenzas determinado.

Violencia psicolóxica:

Consiste en causarlle dor e sufrimento emocional á muller mediante accións que a controlan ou lle producen desvalorización. Abrangue chistes, bromas, comentarios, ameazas, illamento, desprezo, intimidación e insultos en público ou en privado.

Presenta unha variante social cando se instiga a muller ao autoillamento ou se dificultan as súas relacións con persoas alleas ao seu núcleo familiar; a través de condutas que a intimiden, ridiculicen e controlen as súas relacións sociais: coa súa familia, as súas amizades ou outras persoas diferentes do agresor.

LETRAS DE CANCIÓNS

Salir corriendo (Amaral) Nadie puede guardar toda el agua del mar en un vaso de cristal. ¿Cuántas gotas tienes que dejar caer hasta ver la marea crecer? ¿Cuántas veces te ha hecho sonreír?

Esta no es manera de vivir ¿Cuántas lágrimas puedes guardar en tu vaso de cristal?

Si tienes miedo Si estás sufriendo Tienes que gritar y salir Salir corriendo ¿Cuántos golpes dan las olas a lo largo de un día en las rocas? ¿Cuántos peces tienes que pescar para hacer un desierto del fondo del mar? ¿Cuántas veces te ha hecho callar? ¿Cuánto tiempo crees que aguantarás? ¿Cuántas lágrimas vas a guardar en tu vaso de cristal?

Si tienes miedo Si estás sufriendo Tienes que gritar y salir Salir corriendo.

Se queres escoitar a canción busca en:

http://es.youtube.com/watch?v=ZrQDb5C5UiQ

Mala (Bebe) Apareciste una noche fría Con olor a tabaco sucio y a ginebra, El miedo ya me recorría Mientras cruzaba los deditos Tras la puerta.

Tu carita de niño guapo Se la ha comido el tiempo Por tus venas Y tu inseguridad machita Se refleja cada día en mis lagrimitas.

Una vez más no por favor Que estoy cansada y no puedo con el corazón Una vez más no mi amor por favor No grites que los niños duermen. (bis) Voy a volverme como el fuego Voy a quemar tus puños de acero Y del morao de mis mejillas Sacare el valor pa cobrarme las heridas.

Malo, malo, malo eres No se daña a quien se quiere no Tonto, tonto, tonto eres No te pienses mejor que las mujeres. (bis) El día es gris cuando tu estás Y el sol vuelve a salir cuando te vas Y la penita de mi corazón Yo me la tengo que tragar con el fogón.

Mi carita de niña linda Se ha ido envejeciendo en el silencio Cada vez que me dices puta Se hace tu cerebro más pequeño

Una vez más no por favor Que estoy cansada y no puedo con el corazón Una vez más no mi amor por favor No grites que los niños duermen. (bis) Voy a volverme como el fuego Voy a quemar tus puños de acero Y del morao de mis mejillas Sacare el valor pa cobrarme las heridas.

Malo, malo, malo eres No se daña a quien se quiere no Tonto, tonto, tonto eres No te pienses mejor que las mujeres. (bis) Voy a volverme como el fuego…

Malo, malo, malo eres… (bis) Eres débil y eres malo Y no te pienses mejor que yo ni que nadie Y ahora yo me fumo un cigarrito Y te echo el humo en el corazoncito.

Porque malo, malo, malo eres Tu malo, malo, malo eres Si malo, malo, malo eres Siempre malo, malo, malo eres.

Se queres escoitar esta canción podes picar en: http://es.youtube.com/watch?v=0AmOs-VU-8A

LE OS SEGUINTES TEXTOS E PENSA AS RESPOSTAS A ESTAS PREGUNTAS: –Que forma de violencia de xénero aparece neste texto?

–Que actos destes homes son violencia sobre a muller?

OS HOMES NECESITAN MOITO AGARIMO “Os homes necesitan de moito agarimo e moito coidado. Son coma os nenos, que se non os tes ben atendidos bótanseche a perder. Eu gozo tendo o meu home limpo e aseado.

Cando se enfada se non lle teño listo un pantalón, que el quere poñer, aturo a rifa, porque sei que a merezo. É que, como el di, non teño outra cousa que facer e é a miña obriga. Son eu a primeira que sente non ter sabido que era o único que estaba sen pasar o ferro.

Entón ten fácil solución porque llo paso nun momento.

O malo foi aquela mañá que xusto quería a única camisa que tiña sucia. Non me quedou máis remedio que admitir que son unha descoidada, pedirlle perdón e dicirlle que non volvería pasar. Sen chiar nin isto cando me obrigou a lavala á man con auga fría ás sete da mañá, diante del, secala co secador, pasala e gardala no armario ben dobradiña, mentres el poñía a que eu lle preparara. É mellor estar ao tanto para que estas cousas non sucedan, telo todo ao día para que el non se desguste e non teña que ir para o traballo de mal humor”.

D. Chacón, Algún amor que no mate. Planeta, Barcelona, 2006

PRUDENCIA

lle gustaba a ela.

“Prudencia cometeu un erro. E os erros páganse. Creu que a súa vida era a do seu home e, cando quixo decatarse, o marido tiña a súa vida e ela non tiña a propia.

Todo o facía calculando se a el lle gustaría e xamais se preguntou que

Cando casou xogaba ás cartas coas súas amigas os martes e os xoves. Despois da partida merendaban xuntas e falaban das súas cousas. Ata que o home lle dixo que parecían un niño de rexoubeiras. Tanto falar, tanto falar, pero de que tedes que falar?, non tedes outra cousa mellor que facer? E se algún martes el non ía traballar, cando a vía amañarse para saír, dicíalle que se fora coas súas amiguiñas, que seguro que o pasaba moito mellor ca con el. Que barbaridade, que pouco che gusta estar na casa. Co ben que estariamos aquí os dous vendo a tele.

Ata que Prudencia comezou a aburrirse coas súas amigas, a pensar que el tiña razón. Escoitábaas falar dos seus problemas e aos poucos foi perdendo o interese. Un día díxolle o home que os doces engordan, con tanta merenda, e ela deulle a razón. Abandonou as partidas e as merendas e contoulle ao marido que xa estaba farta de tanta lercha.

Dende entón, como as cartas non lle deixaron de gustar, Prudencia xoga solitarios polas tardes e iso ao home non lle importa”.

D. Chacón, Algún amor que no mate. Planeta, Barcelona, 2006

O PORTAZO “Unha noite repetiuse esta escena, el foise, ela meteuse na cama. Acordouna un portazo: “e intuín o peor. A min o meu home non me daba medo, coñézoo e sei enfrontarme con el, pero naquel momento xeóuseme o sangue e pensei que tiña que saír de alí”.

O seu terapeuta aconselláralle que, se o home se puña violento, tentase saír e pedir axuda, que non se enfrontase con el, porque tería as de perder. “Aquilo salvoume a vida. Antes de decatarme xa me sacara da cama a golpes, arrastroume até o salón. Caín entre o sofá e un moble, estaba como aprisionada aí metida.

El dábame patadas sen parar, na cara, no peito. Só pensaba: teño que saír de aquí, teño que saír de aquí, se non, mátame”.

Citado en E. Bosch e V. Ferror, La voz de las invisibles.

Cátedra, Madrid, 2002

OS CRIMES DE CIUDAD JUÁREZ

Dende 1993, máis de 4.500 mulleres desapareceron e máis de 450 foron asasinadas en Ciudad Juárez, na fronteira entre México e Estados Unidos.

Dos culpables sábese pouco, segundo as familias das vítimas pola neglixencia das autoridades. O desprezo ás mulleres explica a impunidade en que se manteñen os centos de casos de desaparición, violación, mutilación e asasinato de mozas e nenas.

Segundo Amnistía Internacional seguen fallando a investigación, a prevención, a sanción aos culpables e a reparación das vítimas.

Aínda que o sexismo é o dominante, a isto engádese o clasismo. En Ciudad Juárez non só son mulleres novas –o 80% entre 14 e 17 anos-, son en elevadísima proporción traballadoras da maquila (fábrica de ensamblaxe), procedentes de familias de escasos recursos. Á longa tradición de dominación masculina únese na fronteira mexicana a indiferenza das autoridades, cuxos representantes chegaron a asegurar que as mulleres non correrían perigo alí se fosen menos confiadas e as acompañase sempre un familiar.

Mira con atenci贸n estas vi帽etas feitas por debuxantes contra a violencia sexista