Mensaxes_privadas

MENSAXES PRIVADAS Capítulo 1: As mensaxes (Emilio Roca – Biblioteca) Por sorte a clase de ximnasia acabara un par de minutos antes do habitual, o que lles daba un tempiño a maiores. Perfecto para os seus plans. Por iso aquel día se esforzara menos do habitual e practicamente non tiña nin unha pinga de suor: non pensaba ducharse.

- Ben, imos facer tal e como tiñamos planeado. Dicídelle a Javier que xa saín, que xa me duchei e que acabei de primeira.

- Pero Clara, segues decidida a facelo? Mira que como te pillen… - dixo María.

- Estás segura de que agora non hai ninguén na biblio? - preguntou Fátima. ... Clara entrou na clase no último segundo, cargando coa mochila de ximnasia a medio pechar. Sabía que Emilio, o de inglés, íase enfadar se chegaban outra vez tarde e que a historia de que quedara a recoller o vestiario xa non ía coar mais.

Claro que tampouco podía dicirlle a verdade; sabía perfectamente que se se enteraba de que en realidade viña da biblio, de abrir o tuenti con urxencia para comprobar se había unha mensaxe nova, non a deixaría usalo no que quedaba de mes. E iso non podía suceder, de ningunha maneira.

Por sorte Fátima portábase, coma sempre, como unha gran amiga e gardáballe as costas diante de Bruno. Seguro que el acabaría por entendelo, pero tería que darlle explicacións e nese intre era o que menos lle apetecía. Xa se sabe que os rapaces son desconfiados e seguro que non se conformaría con que ela lle dixera simplemente que o que tiña era curiosidade, que quería comprobar en persoa se era certo o que andaba a circular, en mensaxes privadas, entre un grupo moi reducido de amigas.

Tampouco se sabía con claridade de onde chegaran as primeiras mensaxes.

Cando intentou chatear co remitente, este dérase de baixa na rede de xeito instantáneo e non había xeito (ou alomenos ela non sabía como) de seguirlle o rastro. A cousa parecía un imposible; se o razoaba con calma chegaba á conclusión de que non podía ser certo pero, por outra banda…, neste mundo, tiñan pasado moitas cousas que ao principio parecían imposibles e logo acababan tendo una

2

explicación razoable. Acaso podían os rapaces da súa idade explicarlle aos seus avós o funcionamento de internet, por exemplo? En calquera caso, fora certo ou fora simplemente unha broma, o caso é que alguén coñecía perfectamente os seus gustos literarios. Era a única explicación posible ás frases que lle chegaran nas “privadas”. Nas mensaxes había, palabra por palabra, parágrafos completos dalgúns dos seus libros favoritos.

Achegouse á mesa e colocou as cousas como se nada. María e Fátima mirárona con xesto de interrogación, pero ela moveu a cabeza de xeito case imperceptible, dicindo que non. Nese intre viu, fugazmente, unha ollada estraña nos ollos de Adela. Seguiu a dirección da mirada e atopouse con Rui, que non lle quitaba ollo de enriba.

Deulle a impresión de que lle quería ler a mente.

Entón, coma un raio, veulle á cabeza a imaxe de Aitana e Laura saíndo da biblio no mesmo instante en que ela entraba aos tombos. Non quedaramos en que naquela hora non había ningunha clase prevista alí? Serían elas as que lle estaban a facer unha broma? Estaba claro que as mensaxes eran dun rapaz... ou estaban elas facéndose pasar por un? De pronto unha idea abriuse paso na súa cabeza: e se non era ela a única que estaba a recibir as mensaxes, e se...?

- Clara, estás aquí ou tes só o corpo na silla?-. A voz de Emilio pareceu chegar doutro mundo.

- Sí, si, estou aquí.

- Non o teño nada “claro”- contestou Emilio, xogando co seu nome, coma sempre-. Sabes en que exercicio estamos?

- Sí, si- contestou ollando para o libro de Uxía, que disimuladamente sinalaba o exercicio en cuestión...

Salvou a situación polos pelos. Menos mal que xa era a hora do recreo e podería pensar as cousas con algo máis de calma. Polo pronto tiña que atopar a Laura e a Aitana, e dicirlle algo a Bruno para explicarlle a súa ausencia durante o recreo.

Capítulo 2: Tres amigas (Clara Pose Insua 2ºB) O de dicirlle algo a Bruno xa estaba feito, agora ía camiño da biblio, mentres el e os demais estaban a xogar ao fútbol. Polo camiño recordou que tiña que falar con Laura e Aitana, pero cando entrou na biblio xa as viu alí. Cada unha co seu tuenti 3

correspondente. Chamounas e preguntoulles se podían acompañala á porta un segundo.

- Necesito falar con vós sobre unhas mensaxes privadas que ando a recibircomezou a explicarlles Clara-. Quería saber se a vós tamén vos chegan.

- A ti tamén chas mandan?- preguntou Aitana con cara de asombro-. A min mandáronme xa varias, son moi bonitas, e todo iso, pero sigo sen poder falar con quen mas envía.

- Claro, por iso nos atopamos a segunda hora na entrada da biblio -reparou Laura facendo memoria-. Eu tamén me fun un momento de clase para miralo, escuseime dicindo que ía ao baño.

As tres rapazas seguían a falar cando un rapaz pasou por diante delas e, mentres entraba na biblioteca, lles dedicou un sorriso pícaro.

-E logo ese?- preguntou Aitana toda estrañada, con cara de sorpresa.

- Nin idea, pero xa sabes como son estes rapaces, en fin…- dixo Laura - En fin…- dixeron as tres ao unísono.

Pero o que elas ignoraban era que ese sorriso significaba moito. Podería ser aquel o rapaz que andaba a escribir as mensaxes?

Cando remataron a charla e souberon que as tres recibían estrañas mensaxes e que, ademais, as tres recibiran algunhas semellantes, entraron de novo na biblio.

Xusto cando entraron chocaron de fronte co mesmo rapaz que pasara antes.

Mirounas nervioso e marchou correndo cunhas follas de papel nas mans. Un pensamento fugaz pasoulles pola mente ás tres rapazas, miráronse entre elas, foron directas aos ordenadores e puxéronse a ler as mensaxes: - Nuestra historia perfecta se encuentra ahora a tres metros sobre el cielo... Allí donde todo es posible comezou a ler Aitana a súa mensaxe privada en alto, que era do mesmo remitente que as das últimas veces.

4

-“Me da miedo decir algo equivocado...

-Te amo.

-Vuélvelo a decir.

-Te amo - Nunca dejes de decirlo.

- Te amo, te amo, te amo- proseguiu Laura lendo o parágrafo seguinte.

- Nunca había sido tan feliz en toda mi vida.

- Yo tampoco.

- Tan feliz como para tocar el cielo con un dedo?

- No mucho más, al menos a tres metros sobre el cielo.”- Acabou de ler Clara-. É do libro de Federico Moccia, “A tres metros sobre el cielo”! Mandounos o mesmo ás tres!

- “Shhhhhhhh!” - díxolles Emilio poñendo o dedo índice diante da boca, en sinal de silencio-. Máis baixiño, oh! Isto é unha biblioteca!

Nese mesmo intre tocou o timbre que daba comezo á cuarta hora da mañá.

Cerraron os tuentis e prometeron comunicarse se había algunha novidade.

- Clara! Onde te metiches todo o recreo?- preguntou Adela, xa na clase.

- Estaba…, estaba…, ‘em’…, estaba por aí- respondeulle Clara sen saber moi ben se llo debería contar a ela.

- Pero Bruno estaba xogando ao fútbol, e ti non andabas por alí…- díxolle Adela non moi convencida do que Clara lle acababa de dicir.

As dúas rapazas non puideron seguir coa conversa, un alivio para Clara, porque nese mesmo instante entrara o profesor. Nas seguintes clases houbo moito traballo e non puideron falar máis. Ao rematar as clases decatouse de que case non pensara no asunto.

-Eh, Clara, espérame- oiuse gritar. Era Érica que corría coa 5

súa mochila ás costas.

- Anda a correr o rumor polo insti de que alguén anda a enviar mensaxes privadas de escritores coñecidos. Creo que xa sei quen é- acabou de dicir Érica á carreira, como se alguén a fose a atropelar e esas foran as súas últimas palabras.

- Quen é? - preguntoulle Clara toda intrigada. Quería saber dunha vez por todas quen lle estaba a enviar aquelas mensaxes.

-É…

Capítulo 3: Unha chaqueta esquecida (Laura Pose 2ºB) - É Matías!

- Pero que dis? –dixo Clara con asombro despois de escoitar quen era. Non creo que el fixera eso, ademais…

- Que si que é, voucho contar. O outro día Emilio pediume un favor: - Érica, podes ir a biblio e coller o meu ordenador que me olvidei? - díxome ao decatarse que non o trouxera.

Fun camiñando cara á biblioteca cando de súpeto me atopei con Matías.

- Ei, que fas ti aquí? –pregunteille.

- Eu…, nada, estaba…, estaba buscando a miña chaqueta a ver se estaba por aquí. Adeus!- dixo o mozo apurado sen dicir máis.

Despois de esta estraña reacción entrei, sen entender nada, e levei unha sorpresa porque vin que que estaba o “tuenti” aberto.

- Eh, que dis? que dis agora? – preguntou Érica.

- Pode ser unha casualidade, ademais ti non sabes se andou alguén na biblioteca antes que Matías. O que eu me pregunto é: con que fin esta persoa quere “engancharnos”–dixo Clara facendo comiñas cos dedos- ás tres? … O mellor vai ser falar con Laura, xa que el vai na súa clase…

E no seguinte intercambio de clase foron a falar con Laura - Matías? Non sei, é unha opción entre miles- dixo Laura.

- Ben tampouco é para tanto, entre centos -agregou Clara, facendo que as dúas mozas acabaran nunha gargallada – Ben, ao que ía, o que necesitamos saber é 6

se tivo algunha reacción estraña nesta tempada.

- Non, está coma sempre, por iso me sorprende que poida ser el.

O día transcorreu tranquilo sen ningunha famosa “mensaxe privada”, pero non tardarían en chegar.

Ao día seguinte as tres implicadas neste asunto reuníronse nun momento no recreo para contarse se ocorrera algo novo. Antes de que ningunha dixera nada chegou Bruno e dixo: - Ola, aínda seguides con ese tema?

- E…, si, temos que saber quen é – dixo laura.

- Non sei que tanto vos preocupa – protestou el, de brazos cruzados.

- En fin, imos ao que imos, que… -intentou falar Aitana.

- Ei, mirade! –dixo Bruno sorprendido.

Cando se deron a volta para ver que “tan importante” sería iso quedaron observando... o inesperado!

Capítulo 4: O clan dos gamberros (Javier Brey – Plástica) Jacobo, o xefe de estudos, levaba, agarrado polo colo da camisa, a Matías á dirección. Polas caras algo serio pasara.

Un portazo retumbou no instituto. Os rapaces quedáronse sen palabras pero xa era tarde para actuar e ver o que estaba a pasar. O timbre soou de súpeto e había que ir a clase. Pobres rapaces, nin sequera eles se podían imaxinar que un día coma hoxe ía cambiar as súas vidas para sempre.

Mentres noutro lado do instituto, na parte da atrás, o clan dos gamberros reúnese a maquinar. Ninguén sabía os seus nomes, nin sequera eles, era unha das regras do clan. Tamén no instituto 7

utilizaban nomes falsos.

- Parece que o plan está saíndo tal e como o pensaramos, Matías está fóra de xogo.

Agora que están todos en clase é o momento de pechar portas e fiestras. Eu persoalmente encargareime dos profes de garda.

No instituto respirábase tranquilidade. Na sala de profesores Vidal e Sesma facían garda como calquera martes a 4ª hora cando o teléfono comeza a soar. Vidal incorpórase e cerra o periódico.

- Deixa, cólloo eu - di Sesma mentres se acerca a descolgar o teléfono-. Diga?

- Son Mariví, de Dirección, quen estades de garda?

- Vidal e mais eu - responde Sesma- Fai falta algo?

- Sí, facédeme un favor, ide os dous ata o ximnasio do instituto, espérovos alí, non tardedes moito.

- Pasou algo? - preguntou Sesma preocupado-, pero no teléfono xa colgaran e, aínda que a voz de Mariví soou diferente no auricular, non lle fixo sospeitar nada estraño.

- Parece que Mariví non anda demasiado ben da gorxa - comentáballe Sesma a Vidal.

Demasiada tranquilidade no Instituto. O corredor está baleiro mentres se dirixen ao ximnasio. Fóra empeza a caer unha horrible choiva de inverno e, sempre que o vento sopra coma hoxe, córtase a electricidade. Chamaron por Mariví cando entraron no ximnasio só iluminado polo titilante resplandor dos tubos fluorescentes, pero ninguén contestou. Só Deus sabía que clase de inferno lles esperaba.

- Mariví? - insistiu Sesma.

Coma o resto do instituto, o ximnasio permanecía silencioso e o eco da súa voz retumbaba nas paredes. Sesma mirou a Vidal e nesa pausa de silencio escoitaron o portazo. Fóra só se escoitaba o alarido do vento que agora retumbaba nas ventás. Sesma frunciu o cello, sentíndose percorrido por unha onda de irritación. Daba igual quen fora pero, que era iso de ir dando portazos polo instituto?

Dirixiuse ata a porta e intentou abrila. Non puido, estaba pechada con chave.

Durante un longo segundo permaneceu inmóbil, mirándoa. Buscou a Vidal pero o corredor estaba baleiro. A cousa non tiña ningunha graza, dende logo que non.

8

- Vidal? Mariví? – preguntou, pero só o eco das paredes puido escoitar.

Incrédulo, volveu intentar abrir a porta pero foi imposible. O corazón palpitáballe violentamente. Percorreu o ximnasio mirando cada recuncho, o despacho, o vestiario das mulleres..., pero cando entrou no vestiario de homes non puido comprender o que alí estaba pasando e sentiu que lle percorría un calafrío.

Dende o outro lado do espello Vidal pedíalle axuda. Sesma mirou ao seu redor para ver que o que estaba a ver era certo. Entón sentiu que a súa sorpresa trocábase nun espanto tan frío coma unha tumba, Vidal tiña unha expresión asustada e perplexa, cos ollos desorbitados. Non escoitou os seus berros pero captou a súa angustia, o terror, e o único que podía escoitarse era o oulear do vento que soaba coma un asubío de tren a través das ventás.

Agora as aulas estaban sendo cerradas silenciosamente dende fóra. Todo ía sobre rodas. O clan dos gamberros xa podería pasar ao seguinte nivel.

Capítulo 5: A cabeza de Sesma que non para (Yolanda Canosa 4ºA) Sesma seguía asustado co que estaba a pasar. Foi en busca de axuda polas clases. Chegou a clase de 2º e alí estaban Clara, Aitana e Laura. Sesma díxolles: - Xa sabemos que Matías non foi porque fixémolo confesar na dirección.

- Joba….pos entonces quen será??- preguntabase Clara.

Sesma díxolles que estaba asustado con todo o que estaba a pasar e contoulles todo, pero elas nin caso lle facían xa que as súas cabezas estaban en saber quen era o das mensaxes, xa que Matías non era…

Sesma marchou e quedaron as tres. Chegou Bruno e vendo as caras que tiñan confesou que fora él o quie enviara as mensaxes de Clara, e que o fixo para demostrarlle o seu amor…. Pero que dos outros non tiña nin idea, nin comprendía por que eran do mesmo estilo…

Clara, cando él llo dixo, comezou a chorar e dïxolle: - Canto te quero, Bruno!!

Puxoo roxo de tantos bicos que lle dou; - agora o mais importante é saber quen é o das mensaxes porque para que sexan iguais ten que ser moita casualidade- din as tres ao mesmo tempo: _Hay que investigar!!!!

9

Capítulo 6: Investigando as mensaxes. (Fátima Soto 2ºB) Xa sabían que as primeiras mensaxes, as de Clara, eran de Bruno, pero…, e as outras? Elas xa se puxeran a investigar.

- O que nos enviou as mensaxes tivo que ser unicamente un rapaz? Non pode ser unha rapaza logo?

As palabras de Clara fixeron que Laura e Aitana se miraran fixamente. Elas aínda non barallaran esa posibilidade pero ao escoitala decatáronse de que non era ningunha parvada.

- Ei! Por suposto que pode ser! Pero…, quen? E sobre todo para que querería facernos isto?

As caras de Laura e Clara dicíano todo, total ignorancia sobre o tema.

Clara ía camiñando para a casa. A súa cabeza buscaba respostas a tantas preguntas que rondaban a súa mente: sería Bruno o que enviou as demais mensaxes?, sería outro rapaz?, ou rapaza? E por que?

Plum! A rapaza caeu estrepitosamente ao chan.

- Ai! Debería atender máis ao que estou facendo! -dixo- Pero ben! Éche o que hai, non podo estar a todo! E isto das mensaxes privadas tenme tola! Ei! que fago falando soa? En fin!

Xa se estaba a levantar cando viu algo no chan. Era unha foto que sacara a principio de curso, nela estaban todas as rapazas de 2ºB. - Xa case non me acordaba desta foto! –pensou. Igual me serve para investigar!

Chegou a casa e púxose a contemplar a foto.

- Soraya, Fátima, Érica, Uxía, Virginia, Maryeli, Paola, Adela, Tifany, María…

Algunha delas lle estaría a facer iso?

O espertador soaba e Clara daba un brinco na cama. Ai! Xa eran as oito e ela aínda non fixera os deberes!

- Tranquilidade, alguén mos deixará copiar, é a primeira vez, non creo que me pase nada -pensou.

Chegou ao instituto e Bruno agardábaa na porta de 2ºB. - Moito me tardaches!

10

- Xa falaremos!

A breve resposta de Clara e a forma na que marchou correndo deixaron a Bruno atónito.

Aitana e Laura estaban falando cando ela chegou.

- Descubríchedes algo?

Laura mirou para Aitana e en voz case inaudible díxolle: - Veña, dillo xa…

- Clara, -dixo Aitana con cara moi seria- creo que sabemos quen foi…Descubrimos algo no tuenti que se nos pasara por alto…

Tras tres longas clases nas que non facía máis que pensar no que lle dixeran…

- Riiiiing! O esperado timbre que marcaba a hora de saír ao recreo.

Clara saiu correndo sen que Bruno tivese tempo de abrir a boca.

- Rapazas, chegou a hora!

- Temos que ir obrigatoriamente? -preguntou Laura.

- Interésache saber quen é o autor das mensaxes? -dixo Clara con ton desafiante.

- Vale, imos alá!

Tras unhas cantas voltas polo patio atopárona.

- Foi doado atopala!

- Non era difícil de saber, sempre pasean as tres por aquí!

- Ei vós! Vide aquí! Érica, Fátima e María achegáronse con cara de sorpresa.

- Nós? -preguntou María.

- Sí. Sabemos que unha de vós é a que nos envía as mensaxes privadas.

As rapazas miráronse unhas a outras tentando ver a culpabilidade na cara de algunha, mais non viron nada estraño.

- Por que non as interrogamos por separado?

- Unha con cada unha de nós?

11

- Sí.

- Vale!

- Fátima, vén! -dixo Clara- e vós, María con Aitana e Érica con Laura.

- Que pasa, Clara? -preguntou Fátima.

- Fátima, as pistas leváronnos a que unha de vós as tres debe ser a persoa que nos enviou as mensaxes.

- Pero..., tédelo claro? Clarisimamente claro?- dixo Fátima para amolar a Clara como facía habitualmente.

- Non sei... A ver que din as demais..., pero veña! Empezo a preguntar!

- Érica! Sabemos que fuches ti a das mensaxes!

- Pero Laura! Que pistas tedes de que fun eu! Tedes probas?

- Verás Érica, cando algo está tan claro non fai falla ter probas! Onde estabas o día en que recibín a primeira mensaxe?

- Que día foi?

- Sábelo perfectamente! Mércores 1 de decembro!

- Estiven en informática…, e efectivamente no tuenti…, pero…, cantas persoas máis se conectaron ese día! Por que dás por suposto que fun eu?

- Aitana, cres que é necesario vir para aquí só por unhas preguntiñas?

- Ai, María, María… Eu non che son nada tonta! Podes ter cómplices!

- Meu Deus, Aitana! Pero que imaxinación! Xa aseguras que fun eu a das mensaxes?

- Pois está sabido! Es ti sen dúbida!

- Que é o que che fai pensar iso?

- María, eu sei investigar! Xa sei que tiveches un tuenti por un corto período de tempo! Para que? Para enviarnos as mensaxes!

- Non o borrei eu! Denunciáronmo! Cres que faría todo iso só por unhas mensaxes?

- O que eu digo! Cómplices!

12

As tres rapazas escaparon correndo das mans das mensaxeadas.

- Creo que isto non nos serviu para moito! -dixo Clara.

- Iso dilo ti! -dixeron Laura e Aitana ao unísono.

Capítulo 7. Un amanecer escuro (Emilio Roca - Biblioteca) As rapazas marcharon, cada unha remoendo nos seus pensamentos, mirando ao chan, como se as cabezas pesasen de xeito desacostumado. O asunto das mensaxes estábase a convertir nun quebradeiro de cabeza. Nin se decataron de que mentres falaban había outros oídos atentos a canto dicían. Arriba nas escaleiras, medio nas sombras, tres compoñentes do Clan dos Gamberros, coas capuchas postas e as caras escondidas non perderan unha soa palabra do que alí se falara.

En canto as rapazas marcharon dirixíronse a un aula baleira para que ninguén os interrumpise. Cando quedaron sós retiraron as capuchas, deixando á vista ás máscaras que levaban, ocultando a súa identidade incluso entre eles mesmos: - Parece que todo vai según o previsto, ou aínda mellor.

- Si, tes razón, número 1, pero hai algo que me preocupa.

- Que sucede, número 3?

- Sesma. Non estaba previsto que falara coas rapazas, e ademáis penso que está convencido que o de Vidal foi un soño, unha alucinación, e segue por aí tan tranquilo.

- Pero iso non é problema, verdade, número 1? – dixo o número 2.

Nón, en absoluto –contestou- esta mesma noite celebraremos o noso ritual, aquí mesmo, no instituto, e mañán pola mañán... van ter unha boa sorpresa! E agora ímonos. Xa sabedes, cada un polo seu lado, e non quitedes as máscaras ata perder aos outros de vista.

- Como entraremos?- preguntou o número 3, cun certo tremor na voz.

- Outra vez te olvidaches? –tronou o número 1- Volves a non saber a clave da alarma do instituto? Non sei se confiar en ti. Tal vez fora mellor prescindir de ti!

13

- Non fallarei, aquí estarei! – dixo o número 3, agachando a cabeza. Sabía da ira do xefe do clan, da maldade que albergaba no seu interior e que ás veces era case imposible de disimular.

- Pois xa sabedes, avisade aos demáis e todos na biblioteca ás 12 en punto. E asegurádevos de que ninguén colla o libro. Só nos faltaba que algún despistado o collera en préstamo pensando que é un libro como calquera outro!

E sen outra explicación deu volta, logo quitou a máscara e marchou pasillo adiante, como un alumno calquera. Cruzouse con Brey, o de Plástica, e saudouno cun sorriso, pero na súa cabeza soaba unha risa demoniaca e xa disfrutaba por adiantado da amarga sorpresa que esperaba ás súas ‘enemigas’ ao día seguinte.

Esa noite era lúa chea e tiña que aproveitar a oportunidade. Xa as tiña medio enemistadas unhas coas outras, o asunto das mensaxes saíra moito mellor do que esperaba, e el sabía que se conseguía enemistalas por completo perderían moita da súa forza e serían incapaces de axudarse unhas a outras.

A mañá seguinte os autobuses aparcaron coma sempre, e da súa panza comenzaron a saír os rapaces, aínda medio adurmiñados. Iban despertando a medida que se atopaban cos compañeiros doutras vilas e doutras clases.

- Hello. Good morning! – entrou Emilio na clase coa súa cantinela de cada día.

- Profe, pode cambiarme de sitio? Hai moitos libres.

- A ver, esperade un momento. Deixádeme que cubra o parte de faltas antes de nada. Eh, que pasa hoxe? –preguntou ao ver a clase medio valeira- Algún autobús non chegou?

- Non profe, chegaron todos, pero falta moita xente.

- Haberá gripe ou algo así. Que raro! – dixo Emilio.

- Can I go to the toilet, please?

- Pero se acabamos de empezar!

- Si profe, pero é que saín tan rápido de casa que non tiven tempo.

E marchou ao baño, pero non tardou tres segundos en volver, case sen poder falar, coa cara pálida e os ollos desorbitados, sinalando cara ao pasillo.

- Que che pasa? Sinteste mal? Que tes? –Preguntou Emilo nada máis vela.

14

- Pero que che pasa? Di algo!

- No... no....

- Empezas a preocuparme – Emilio xa estaba pensando nalgunha enfermidade contaxiosa ou algo parecido, con tanta xente que faltaba hoxe, e agora esto- a ver, tranquilízate, intenta explicarte.

- No... no... no baño, profe. Tes que... tes que ir a ver.

- Que pasa no baño? A ver, os demáis, coidade dela un momento, que vou a ver que sucede no baño e a chamar a súa casa, que a veñan a recoller.

Pero non chamou a súa casa. Iba polo pasillo dereito cara ao teléfono cando, pola porta entreaberta do baño dos rapaces pareceulle ver algo que se movía.

Asomouse a ver que pasaba e ao prender a luz.... Non podía crer nos seus ollos. Alí mesmo, no espello, dentro do espello, se removían, retorcéndose, os rapaces.

Bruno, Matías, Rui... petando con todas as súas forzas no interior do cristal, pero ningún son traspasaba o cristal.

Emilio saeu disparado cara o baño das rapazas, cunha malsana intuición bulindo na cabeza. E si, alí estaban, cinco rapazas coas caras aterrorizadas. Érika, Aitana, Laura, María e Adela intentaban falar, berraban desesperadas, aínda que desde fora parecían estar lonxe, moi lonxe, noutro mundo.

De pronto o baño encheuse de xente. Xa era demasiado tarde para intentar tranquilizar aos demáis alumnos. Alí estaba o resto da clase, mudos de asombro.

Clara, case reposta do primeiro susto, achegouse ao espello e apousou a súa man no vidro frío. As rapazas tras o cristal achegaron as súas, mentres as bágoas silenciosas resbalan polas súas caras. Miráronse.

Capítulo 8 - O xefe do clan...(Érica Santos Insua, 2ºB) De repente, as rapazas desapareceron do espello, as caras borráronse, as bágoas secáronse, deixando ao descuberto o triste reflexo da rapaza, que aínda non distinguira se iso fora un soño ou a pura realidade. Nese momento os ollos acastañados de Clara pecháronse, e pouco a pouco esvaeceuse...

Abriu os ollos, Emilio estaba ao seu carón.

-Clara! Como te atopas?

15

-Onde está toda a xente?

-Onde van a estar? Traballando- dixo Emilio cun ton irónico.

-Saíron do espello?

-Que espello? De que estás a falar?

Clara abriu a boca pero non pronunciou palabra, decatouse de que todo fora un mal soño.

Emilio mandou a Clara a casa, ía de camiño á clase cando se desviou, entrou na biblioteca e dirixiuse directamente a un libro. Abriuno e dentro deixou unha nota.

Logo volveu situalo no seu lugar.

Nese momento entraron tres rapaces: -Non son necesarias as capuchas-dixo Emilio mentres lles chiscaba un ollo e cunha man lles facía un sinal.

Os rapaces respondéronlle asentindo coa cabeza disimuladamente.

-Xefe, estánse a complicar as cousas. Ao darlle a luz aos espellos do instituto, vese o que detrás deles está a pasar...

-Pero que...? Hai que SOLTALOS! Clara non se debe decatar do que está a pasar.

De pronto soou o timbre, iniciando así o comezo do recreo.

Como un raio apareceu Fátima que se dirixiu a Emilio a fume de carozo, inmediatamente os tres rapaces puxeron unha máscara, ocultando así os seus rostros.

- Emilio, Emilio! Sabes que lle pasou a Érica e ao resto?

- Non sei, a verdade. Pode ser que se estea a estender unha gripe ou algo parecido- dixo Emilio cun certo ton sospeitoso.

- Vale... Hoxe vou probar a chamar a Érica a ver o que lle pasa.

- NOOON! -dixeron os tres rapaces.

Emilio mirounos e fixo un pequeno sinal coa cabeza dirixíndose ao libro.

-Fátima, non te apuntas ao “sabías que”? Este ano hai que facer tríos -sorriu.

Fátima marchou con Emilio fóra da biblioteca e os dous se puxeron a falar. Mentres os tres rapaces, que se atopaban sós, colleron o libro, como minutos antes fixera 16

Emilio... Nese momento caeu a nota, os rapaces lĂŠrona e un lixeiro sorriso saiu das sĂşas bocas.

17