Issuu

KANS SEPTEMBER 2026

NR.3 2026

CONCERT VOOR ÉN DOOR DEELNEMERS

Vrolijke klanken op de opvang DE MOED OM TE PRATEN OVER SCHULDEN

‘Ik wil wat van mijn leven maken’ CHANNIVA (30)

KANS SEPTEMBER 2026

HOE IS HET MET

Mayra

KANS NR.3 september 2026

Reageren op deze Kans? Mail naar kans@ legerdesheils.nl

4 SAMEN MUZIEK MAKEN

Bijzondere avond op de opvang

Prikkelarm genieten in je tiny house

Geen schaamte meer over schulden

‘Het is tijd om mijn eigen pad te bewandelen’, vertelde Mayra vorig jaar september in Kans. Ze woonde toen een jaar in een eigen huis én ze was twintig weken zwanger. Hoe gaat het nu met Mayra? TEKST CAROLINE TOGNI BEELD LINELLE DEUNK

Een vrolijke stem aan de telefoon, op de achtergrond zacht gebrabbel. ‘Ja, dat is ze, mijn dochter Kayra Elisama. Ze is acht maanden. En het gaat goed nu’, zegt Mayra (29). Dat was in het begin anders, vertelt ze. ‘Tijdens mijn zwangerschap voelde ik geen band. Ik vond het moeilijk om me te hechten aan mijn kindje. Inmiddels heb ik wel die band met haar en betekent ze veel voor me. Dat zit ook in haar naam, Kayra staat voor genade, geschenk en Elisama betekent: God heeft gehoord. Ik wilde altijd al moeder zijn. Die wens is uitgekomen.’ Na alles wat zij heeft meegemaakt, wil ze nu het pad bewandelen dat God voor

haar heeft gekozen. ‘Dat is de juiste weg, merk ik. Ik heb mijn diploma Social Work behaald en werk er nu aan om sterker te worden.’ Tijdens haar zwangerschap meldde haar verloskundige Mayra aan bij Moeders van Rotterdam. ‘Zij helpen me met financiële zaken en de opvoeding van mijn kindje, echt heel fijn.’ Inmiddels helpt Mayra zelf ook mensen, puttend uit haar eigen ervaringen. ‘Mensen waarvan ik weet dat ze dakloos zijn, help ik op weg en verwijs ik naar instanties waar ze hulp kunnen krijgen. En als ik straks sterk genoeg ben, wil ik echt aan het werk als ervaringsdeskundige.’

Stijlvol het schoolplein op

DE BUURTHUISKAMER

Steunpilaar in de wijk

Liefde en knuffels voor vrijwilliger Jenny Verder: P12 Coververhaal: Channiva vecht door P28 Het Leger helpt in Indonesië P30 Podcast over de bajes P31 Column van Mariëlle Groot Wassink P32 Sporen: Bo

KANS SEPTEMBER SEPTEMBER 2026 2026

Licht in de duisternis

Muziek maken met deelnemers van een opvanglocatie. Dat is wat Ensemble ZOEF doet bij het Leger des Heils. Kans is getuige van een bijzondere avond in Rotterdam. TEKST CAROLINE TOGNI BEELD ILVY NJIOKIKTJIEN

KANS SEPTEMBER 2026

‘I

k weet nog niet of ik vanavond meedoe hoor, ik zie wel.’ Bo pielt wat aan zijn gitaar, die stemmechanieken kunnen nog veel strakker. Muziek is zijn leven, vertelt hij. Sinds februari verblijft Bo hier bij de Meerpaal in Rotterdam, een laagdrempelige opvang van het Leger des Heils. ‘Tijdelijk, maar niet slecht. Een bed en eten. En we krijgen dus zelfs muziekworkshops van de mensen van ZOEF.’ Hij wijst in de richting van het podium in de tuin van de Meerpaal waarop de eerste muzikanten hun instrumenten uitpakken en stemmen. ‘Superbijzonder wat zij doen’, meent Bo. Deze woensdag in juni is de laatste workshop. Straks repeteren de spelers nog één keer samen, vanavond is het concert. Leger des Heils-medewerkers zijn druk doende de tuin gezellig te maken voor het buitenconcert. Afval wordt geprikt, de picknicktafels krijgen een kleedje en een bloemetje. Achter in de tuin wordt een serie statafels neergezet. ‘We rekenen op een grote opkomst’,

'Mijn tekst schetst mijn gevoel over mijn verblijf in de opvang' lacht Tim van Rymenant, een van de woonbegeleiders van de Meerpaal.

Beter dan buiten?

Ensemble ZOEF ging al drie keer eerder op deze locatie met deelnemers aan de slag. Wie zin heeft, doet mee, vertelt Maud Busschers, (alt)hoboïst en een van de oprichters van het ensemble. ‘De opzet is: een opbouw van drie workshops, met een afsluitend concert op dezelfde locatie. We leren de deelnemers steeds iets beter kennen, zij vertellen hun verhaal. Daarover schrijven zij een tekst en ze zetten dat – onder begeleiding van onze musici – op muziek. Zo ontstaan er prachtige nieuwe stukken. Zoals Bo hier deed’, ze wijst naar de gitarist, ‘zijn tekst is raak.’ Raak en behoorlijk ontroerend, zo blijkt later die middag. Tijdens het repeteren loopt Bo weg, zijn A4’tje met tekst achterlatend. ‘Licht in de duisternis’ schetst zijn gevoel over zijn verblijf in de opvang, ‘Ik hoor mezelf vragen, is dit nou beter dan buiten?’ Maar zijn lied gaat ook over hoop, zoals het refrein zegt: ‘Er komt licht in de duisternis’.

KANS SEPTEMBER 2026

André

'Mijn lijflied klinkt vanavond. Ik moet nu al janken' Behalve Bo zullen vanavond ook André en Abou meedoen, vertelt Job Huiskamp, cellist van ZOEF. ‘Althans, dat is de bedoeling. Op een locatie als deze, waar dagelijks nieuwe mensen komen en vertrekken, is het afwachten wie zich uiteindelijk meldt. Maar over Bo maak ik me geen zorgen’, lacht hij, ‘die is er gewoon. Natuurlijk is hij zenuwachtig, het is nogal wat: straks voor deze groep staan, van de mannen die hier verblijven en Leger des Heils-medewerkers en hun familieleden.’

Lijflied

André meldt zich wat later, als de repetitie achter de rug is en de deelnemers en muzikanten zich tegoed doen aan de maaltijd van de dag: een kruidige groenteschotel met een pita en smeuïge saus. Grote stukken watermeloen zorgen voor de nodige frisheid op deze snikhete dag. ‘Smaakt goed hè’, zegt André, ‘over het eten hier niets te klagen.’ André gaat straks – tijdens het concert –

Maud

de radio-uitzending maken, vertelt hij. Dat past bij hem, als amateur-dj. De 57-jarige Rotterdammer is zes weken dakloos en is dolgelukkig dat hij terechtkon in de Meerpaal. ‘5 mei was mijn Bevrijdingsdag’, zegt hij. ‘Die dag ben ik bevrijd uit een gevangenis die huwelijk heet. Zij bepaalde mijn leven. Na zestien jaar waarin ik PTSS kreeg en een burn-out, was het klaar. Maar ik stond wel op straat.’ Lange tijd werkte André als monteur van verkeersborden en in zijn vrije tijd maakte hij radio op internet, ‘Radio de Eenheid’. ‘Helaas kan ik nu niet bij mijn zendapparatuur, die staat nog in het huis van mijn ex. Maar vandaag doe ik mee vanachter een tafel met een microfoon. Ik kondig straks de liedjes aan.’ Andre’s lijflied is ‘Ik wacht al zo lang’, geschreven door Tim Akkerman. ‘Ken je het?’ Hij zingt het refrein: ‘Ik wacht al zo lang, op een antwoord dat niemand kan geven. Ik wacht al zo lang, maar tevergeefs. Ik ga dood van het leven.’ Andre: ‘Mooi hè? Vanavond zul je het horen, de band zal het spelen, inclusief rap. Ik moet nu al janken.’

Het publiek vandaag: mensen uit de opvang, woonbegeleiders en andere medewerkers, soms met hun familie ZOEF: cultureel erfgoed Met hun maatschappelijke projecten wil Ensemble ZOEF waarde, eigenaarschap en plezier brengen naar speciale doelgroepen, zoals met het project cultureel erfgoed. In 2026 en 2027 werken de muzikanten samen met twintig locaties van het Leger des Heils. Per locatie geeft ZOEF drie workshops en een optreden, gevolgd door een nabezoek en een minitentoonstelling in de buurt. In totaal bereiken ze hiermee zo’n tweehonderd deelnemers en duizend bezoekers. Aan het eind van het jaar volgt een concert waar de verhalen uit de verschillende opvanglocaties een podium krijgen. ensemblezoef.nl

KANS SEPTEMBER 2026

Bo zit bij 'de kapper'. 'Mijn optreedkapsel', lacht hij. Abou en Maud

Abou speelt mee, een primeur ' ', aldus Maud. Trotser dan dit kun je hem niet krijgen. Hanenkam

Ah, daar is Bo weer, hij zit bij de ‘kapper’. De kok van de opvang blijkt ook vaardig met de blauwe lokken van Bo en een flinke pot gel. Binnen no-time ontstaat een hanenkam met puntige blauwe spikes. ‘Mijn optreedkapsel’, lacht Bo. Hij is er klaar voor. Het publiek ook, de Leger des Heils-tuin is in de tussentijd gevuld met mensen uit de opvang, woonbegeleiders en andere medewerkers, soms met hun familie. Iedereen is welkom, ook toevallige voorbijgangers die blijven staan zodra de muziek klinkt. Het ensemble van acht voormalige conservatoriumstudenten speelt de sterren van de hemel. Een bijzonder geluid tussen de fly-over naast metrostation Zuidplein en

evenementenhal Ahoy. André straalt achter zijn tafel als hij weer een lied aankondigt, ‘gemaakt en gespeeld door Bo en Job!’ En: ‘Vivaldi en rap én de metrogeluiden, gaat dat samen? Ja hoor, ZOEF laat het horen. Luister naar deze rap met een gastoptreden van rapper Joep Smeets aka Jozef.’

Summer Reggae

Het optreden vordert, maar waar is deelnemer Abou? Zijn deelname is aangekondigd, maar hij heeft zich al de hele dag niet laten zien. ‘Abou is jong en superverlegen’, weet een van de woonbegeleiders. ‘Maar wie weet zorgt hij tegen het einde nog voor een verrassing.’ Zijn woorden komen uit. Als niemand er meer op rekent, weet Maud Abou naast zich te krijgen. Allebei op de cajon, Maud speelt voor, hij volgt haar. ‘Een primeur’, lacht ze. Samen spelen ze Summer Reggae. Trotser dan dit kun je Abou niet krijgen.

KANS SEPTEMBER 2026

COVERVERHAAL

‘Ik wil wat van mijn leven maken’ Haar leven ging lange tijd niet van een leien dakje. Nu is Channiva (30) vastberaden hier verandering in te brengen. ‘Via mijn werk in de zorg, wil ik straks andere mensen en vooral kinderen helpen.’

TEKST CAROLINE TOGNI BEELD LINELLE DEUNK

og even is Channiva overdag thuis. Totdat komende maand haar baan in de thuiszorg begint. En ze de opleiding Verzorgende IG gaat volgen. Thuis is Almere, de stad waar ze is geboren en waar ze opgroeide, dochter van Surinaamse ouders. Waar ze nu, samen met haar zoon Cha-Noah van acht, inwoont bij haar moeder. Ze wil vertellen over haar leven, geen makkelijk leven, zo blijkt al snel. ‘Mijn herinneringen aan vroeger zijn vertroebeld door alles wat er daarna gebeurde. Ik weet nog dat ik het als kind fijn vond om hier te wonen, samen met mijn vader en moeder en halfbroers en -zussen. Tot het moment dat ik steeds meer meekreeg van de ruzies van mijn ouders. Ik had er last van, maar dat boeide ze niet. Ze hielden geen rekening met ons.’ Channiva zit nog op de basisschool als haar ouders uit elkaar gaan. Vader verhuist naar Amsterdam. ‘Maar dat betekende allesbehalve rust, voor mij begon het toen, ik ging puberen. En ik had een hele nare ervaring.’ Terwijl ze deze woorden uitspreekt lijkt Channiva tamelijk kalm, maar het roept wel degelijk emotie op bij haar. ‘Het was net voor of na de eindmusical van de basisschool, dat weet ik niet meer zo goed. ’s Avonds op straat werd ik slachtoffer van seksueel geweld. Ik durfde het aan niemand te vertellen, al helemaal niet aan mijn ouders. In onze Surinaamse cultuur krijg je al straf als je te laat komt. Pas toen mijn zoontje twee jaar oud was, en ik therapie kreeg, durfde ik er voor het eerst iets over te vertellen.’ Op straat Haar middelbareschooljaren zijn geen gelukkige jaren. Channiva gaat veel om met ‘straatfiguren’ zoals ze zelf zegt, en is vaak te laat of niet aanwezig op school. Na twee jaar op het vmbo moet ze vertrekken. Volgens school zou ze in handen zijn van loverboys. ‘Naar hun

idee had ik te dure kleding, dat kon toch niet kloppen? Dat mijn moeder liever merkkleding voor me kocht, in plaats van steeds naar de Primark te gaan, ging er niet in bij deze mensen.’ Pogingen om haar te plaatsen op een praktijkschool, leveren niets op. Dan gaat Channiva ‘werken aan projecten’ en certificaten halen. ‘Dat moest van jeugdzorg, dat zou me sterker maken. Ik deed projecten als “Meiden met pit!”, bedoeld voor jongeren zoals ik die zijn uitgevallen op school.’ Op haar vijftiende kiest Channiva voor een leven dat zich voornamelijk op straat afspeelt. Met drugs en ‘vrienden’. Ze wordt verliefd op een man van 28, noemt hem haar bakvisliefde. Later ziet ze in dat hij haar vooral gebruikte voor van alles. ‘Voor een valse inschrijving op mijn adres, zodat ik geen uitkering meer kreeg. Voor allerlei klusjes voor anderen. Ik had het niet door. Nu wil ik andere meiden en vrouwen waarschuwen voor mannen als hij. Als je verliefd bent, is het moeilijk om te zien dat je vriend misschien een narcist is, of iemand die misbruik van je maakt.’ Werken in de zorg In 2015 leert Channiva in Suriname de vader van haar kind kennen; na een volgende reis twee jaar later komt ze zwanger terug naar Nederland. Hij blijft in Suriname. De situatie levert hoofdpijn op en stress. Ik had schulden en moest straks een kind opvoeden. Hoe ging ik dat doen?’ De stress neemt extra toe als na de geboorte van Cha-Noah blijkt dat hij een chronische longaandoening heeft. De eerste maanden van zijn leven ligt hij in het AMC en lange tijd in een kinderziekenhuis van het Leger des Heils. Gelukkig krijgen Channiva en haar zoon sinds twee jaar gezinshulpverlening via het Leger des Heils-programma Tien voor Toekomst. ‘Ik wil wat van mijn leven maken en via het werk in de zorg andere mensen helpen. Dat maakt me trots. Mijn einddoel is: werken op die afdeling voor te vroeg geboren baby’s waar mijn zoontje lag. Ik ben vastberaden om dat te bereiken.’

KANS SEPTEMBER SEPTEMBER 2026 2026

Tiny Houses Engwierum

tegenwoordig is?’, zegt Magchiel. Hij is een van de drie bewoners van de Tiny Houses van het Leger des Heils in het Friese Engwierum. Ver van de drukte en geraas staat hier een karakteristieke boerderij, met kleine huisjes, de ‘arkjes’, erbij. In de boerderij wonen mensen die kampen met psychische of verstandelijke problemen en een verslaving. De arkjes zijn bedoeld voor mensen die niet kunnen aarden in de groep’, zegt persoonlijk begeleider Nina. ‘Sommige mensen hebben zoveel last van prikkels, dat een eigen plek de beste oplossing is.’ Een hele schattige prikkel komt aangestormd vanachter Magchiels hek. ‘Speedy kom eens hier!’ Met een grijns legt Magchiel uit: ‘Ik heb hem maar Speedy genoemd, coke is te duur.’

TEKST COEN VAN EVERDINGEN EN ALIZE DE VRIES BEELD MARLEEN ANNEMA

Dinsdag 30 juni 2026 15:28 uur ‘Ik wil niet dat zomaar iedereen binnenkomt. Weet je hoe duur shag

KANS SEPTEMBER 2026

Tjeerd

‘ De maatschappij verwacht dat je zelfredzaam bent’

OPEN OVER JE FINANCIËLE SITUATIE

Uit de penarie Schulden brengen niet alleen financiële moeilijkheden met zich mee, ze zetten mensen ook in de overlevingsstand. De strijd voor een stabiel leven zorgt voor stress en gevoelens van minderwaardigheid.’ Tjeerd voelde zich een loser, Rowdy wenste dat hij had geluisterd naar zijn dochter. Henk sloeg op de vlucht. Schaamte weerhield ze ervan eerder actie te ondernemen. Liefde en warmte helpen hen over de streep. TEKST ALIZE DE VRIES BEELD KEES MUIZELAAR

Tjeerd (27) was een man die alles had, vindt hij zelf. Een grootverdiener met een gelukkige relatie. ‘Ik betaalde etentjes voor anderen, als zij het geld niet konden missen.’ Als het bedrijf waar Tjeerd werkt ermee stopt, verandert zijn inkomen. ‘Ik voelde mij ineens een loser. Mijn trots weerhield mij ervan om tegen anderen in te gaan, als ze dingen zeiden als “Tjeerd heeft geld zat”.’ In de tussentijd stapelen de rekeningen zich op, bovenop zijn studieschuld. ‘Ik had continu stress, en vond het eng om mijn brieven te openen. Ik wist dat ik het niet kon betalen. Op een gegeven moment verloor ik het overzicht.’ Voor Tjeerd is lastig te accepteren dat hij alles kwijt is. ‘De maatschappij verwacht dat je zelfredzaam bent en mensen kijken naar je op wanneer je dure spullen hebt. Die luxe kwijtraken voelde alsof

ik als mens minder waard was.’ De last wordt nog zwaarder als zijn relatie na vijf jaar stukloopt. Op dat moment durft hij voor het eerst iets te delen over zijn schulden. Met een omweg weliswaar, door schaamte. ‘Soms liet ik in gesprekken iets doorschemeren, zoals: ik weet niet goed of ik deze rekening kan betalen.’ Fokje, zijn oude basisschooljuf, goede kennis en vrijwilliger in de Leger des Heils-buurthuiskamer in Winschoten, heeft het door. Tjeerds budgetbeheer gaat over naar de Volkskredietbank die zorgt voor kwijtschelding van zijn aanmaningen en zijn schuld gaat omlaag naar 13.000 euro. Met moeilijke brieven helpt Fokje hem, samen verzinnen ze een aanpak. Nu, vijf jaar later, is hij schuldenvrij en helpt Tjeerd anderen bij het Leger met tips over geldbeheer, moeilijke gevoelens en schulden.

KANS SEPTEMBER 2026

Henk (74) staat in maart 2026 met een rugzak vol kleding op de stoep bij het Leger des Heils. Hij was van huis weggelopen. ‘Thuis werd me het hemd van het lijf gescholden en meer. Ik was bang om dood te gaan.’ Tien jaar lang staat Henk in de overlevingsstand. Hij werkt keihard, terwijl zijn gezondheid verslechtert en zijn ziektekosten oplopen. Maar, aldus Henk: ‘Op een gegeven moment was het genoeg. Je moet dan voor jezelf opkomen.’ In tien jaar tijd verslechtert Henks zicht en gehoor. In die tijd gaat ook zijn relatie uit, maar ze blijven samenwonen om elkaar te helpen. ‘Er was goed mee te leven, totdat mijn handicaps haar steeds meer gingen tegenstaan. Op den duur werd ik gebruikt als werkster.’ Ook stapelen in die jaren Henks schulden alleen maar op. Bij zijn zorgverzekering in Duitsland staat een rekening van 60.000 euro open. ‘Ik ging met instanties in gesprek en liet mijn gebrek aan inkomsten zien. Toch moest ik betalen, maar met wat?’ Het wordt nog zwaarder als een goede vriend overlijdt. ‘Ik viel in een zwart gat.’ Op dit punt in het gesprek schiet Henk vol. Fokje neemt het gesprek over. ‘Toen Henk aankwam, kon hij alleen maar huilen, dagenlang.’ Henk kijkt op en zegt: ‘Ik was er helemaal tussenuit.’ Fokje zorgt ervoor dat Henk en zijn rugzak een kamer krijgen. Henk: ‘Vanaf moment één krijg ik hier de zorg en hulp die ik nodig heb: schuldhulp, ziekenzorg en emotionele zorg. Met zoveel warmte en genegenheid, het is onbeschrijfelijk.’ De schuldhulpverlening moet ervoor zorgen dat hij in anderhalf jaar schuldenvrij is. In de tussentijd is hij elke dag welkom bij de buurthuiskamer in Winschoten.

Rowdy

‘ In mijn hoofd ontstond een beetje rust. Ik kon mijn verhaal kwijt’

Henk

‘Vanaf moment één krijg ik hier de zorg en hulp die ik nodig heb’

Rowdy (57) wordt tot over zijn oren verliefd en springt de huwelijksboot in. Wat hij niet weet, is dat in die boot ook een hele grote schuld ligt. In een eerdere relatie ervoer hij liefde en geluk en kreeg hij een dochter, die alles voor hem betekent. ‘Ik ben te snel in het huwelijksbootje gestapt. Haar psychische gezondheid was onstabiel, mijn leven werd een hel.’ Een relatiebreuk tussen de twee volgt. ‘Ze begon met stalken en stuurde e-mails met leugens naar mijn werkgever om mij zwart te maken.’ Uit schaamte zoekt Rowdy tot vier keer Ook als vrijwilliger toede een andere baan. ‘Uiteindelijk kon ik twee jaar aan slag? Kijk op terecht op een zorgboerderij.’ Als zijn budget legerdesheils.nl/ beheerder niet in gesprek wil gaan met schuldvrijwilligerswerk voor eisers over kwijtscheldingen, raakt Rowdy het meer informatie. vertrouwen in mensen nog meer kwijt. Hij vindt

het lastig om zijn dochter en haar moeder onder ogen te komen. ‘Ze hadden me zo vaak gewaarschuwd, maar ik luisterde niet. Nu heb ik geen contact meer. Mijn schaamte is te groot om het contact tussen ons te herstellen.’ Omdat Rowdy veel moeite heeft met de situatie, gaat hij drugs gebruiken en krijgt hij vervolgens een taakstraf. ‘Zo kwam ik terecht in de buurthuiskamer van het Leger. Het warme en liefdevolle contact dat ik hier ontving, opende mij.’ Dankzij Fokje stapt Rowdy over naar een ander budgetbeheer. ‘In mijn hoofd ontstond een beetje rust. Ik kon mijn verhaal kwijt. Ik ben nog niet uit de schulden, maar ben wel hard aan de slag. Ook om te verwerken wat er is gebeurd met mijn ex-vrouw, zodat ik mijn geestelijke rust terugvind en weer kan slapen.’

KANS SEPTEMBER 2026

l hinetop lvpole Stijool sch

meer bewust van Vintage is hot. De jongere generatie is zich klimaat en de mens. de schade die fast fashion heeft op het ief: tweedehands Leger des Heils ReShare biedt een alternat , Lindsey (13) en kleding gedoneerd uit de buurt. Isa (13) ds kleding allesbehalve Deborah (43) laten zien dat tweedehan in deze outfit.’ saai hoeft te zijn. ‘Ik voel me echt stoer

Isa

Deborah

Lindsey: ‘Ik vind de kleuren van deze outfit echt mooi. De V-hals maakt het af. Kleding op school moet comfortabel zijn. De broek met dit ruitjesshirt is dat.’

» Isa: ‘Als de ik iemand door gangen van school zie lopen in deze outfit, zou ik een compliment geven’

Lindsey: ‘Het concept van de ReShare Store vind ik handig en mooi’

» Deborah: ‘Shoppen en slagen in de ReShare Store geeft me een gevoel van ‘yes, I did it. Score!’ ReShare zorgt ervoor dat anderen blij zijn met jouw oude kleding’

Lindsey

Isa: ‘Door te shoppen bij Reshare kies ik kleding die ik anders niet zou kopen, maar die ik uiteindelijk toch heel tof vind’

KANS SEPTEMBER 2026

Leger des Heils ReShare Al meer dan 100 jaar zamelt het Leger des Heils tweedehands kleding in om opnieuw te delen. Voor de mens, voor elke portemonnee, werkgelegenheid en een circulaire textielketen die goed is voor de wereld. Inmiddels heeft het Leger des Heils, naast de kledingverkoop via de buurthuiskamers, zestien officiële ReShare Stores door heel Nederland. Vind ze op reshare.nl/stores

De buurthuiskamer als steunpilaar in de wijk

Een beetje aandacht voorkomt grote problemen » Isa:deze ‘Ik vind blouseOpheel cool. deze manier gestyled, voel ik me hip’

Een kop koffie, een luisterend oor en een warm welkom. Dat is nog altijd de basis van de buurthuiskamers van het Leger des Heils. Maar steeds vaker vinden mensen er ook hulp bij geldzorgen, gezondheidsproblemen en andere vragen. TEKST MARCEL GANSEVOORT BEELD LOTTE DIJKSTRA

KANS SEPTEMBER 2026

‘E

en buurthuiskamer is een plek voor en door de buurt’, vertelt kapitein Anita Kamperman, operationeel directeur van het kerkgenootschap Leger des Heils en programmavoorzitter van Geloven in de Buurt. ‘In veel wijkcentra is de eerste vraag: “Wat komt u doen?” Bij ons zeggen we: “Wat fijn dat je er bent.” Dat verschil zegt eigenlijk alles. Mensen voelen zich hier niet beoordeeld op hun problemen. We kijken juist naar wat iemand kan en wil bijdragen. Die wederkerigheid maakt het makkelijker om hulp te vragen.’

Gelijkwaardig Geen buurthuiskamer is hetzelfde. Samen met bewoners, bezoekers en instellingen in de buurt bekijkt de coördinator van de buurthuiskamer wat een wijk nodig heeft. De activiteiten en ondersteuning sluiten zo aan bij de vragen en wensen van de mensen die er wonen. ‘Iedereen heeft iets te ontvangen, maar ook iets te geven. De een komt voor een praatje of hulp bij financiële vragen, de ander wil vrijwilligerswerk doen

en koffie schenken. Die gelijkwaardigheid vinden we belangrijk.’ De buurthuiskamers horen bij het programma Geloven in de buurt van het Leger des Heils. Maar wie binnenloopt, hoeft niets met geloof te hebben. ‘Iedereen is welkom’, zegt Anita. ‘Ons geloof is de drijfveer achter ons werk. Of bezoekers daar zelf iets mee willen, is helemaal aan hen.’ Laagdrempelig Waar buurthuiskamers vroeger vooral een ontmoetingsplek waren, vervullen ze tegenwoordig een bredere rol in de wijk. Volgens Anita veranderde de functie van de buurthuiskamers vooral na de coronaperiode. De eenzaamheid nam toe, net als financiële zorgen. Steeds meer mensen met een zorgvraag wonen zelfstandig in de wijk. Daardoor groeit de behoefte aan een laagdrempelige plek waar mensen elkaar ontmoeten en praktische steun kunnen krijgen. ‘Mensen hebben daarnaast een sociaal netwerk nodig. Juist daar kunnen buurthuiskamers een verschil maken.’ De vragen waarmee bezoekers binnen

Door er op tijd bij te zijn, kunnen we vaak voorkomen dat mensen verder vastlopen

komen zijn daardoor diverser. Steeds vaker hebben ze vragen over schulden, hun gezondheid of het vinden van de juiste hulpverlening. Tegelijkertijd zijn buurthuiskamers niet alleen bedoeld voor mensen met een hulpvraag. Er op tijd bij zijn De buurthuiskamers bieden geen professionele zorg, maar helpen wel voorkomen dat kleine zorgen uitgroeien tot grote problemen. Vrijwilligers helpen mensen bijvoorbeeld met het openen van ingewikkelde post of wijzen hen op regelingen waar ze recht op hebben. ‘Geldzorgen kunnen leiden tot stress, gezondheidsklachten of eenzaamheid’, zegt Anita. ‘Door er op tijd bij te zijn, kunnen we vaak voorkomen dat mensen verder vastlopen.’ Ook een gezonde leefstijl krijgt steeds meer aandacht. Veel bezoekers kampen met gezondheidsklachten of leven in armoede, waardoor gezond eten en voldoende bewegen niet vanzelfsprekend zijn. Daarom zetten de buurthuiskamers in op kleine, praktische stappen die een verschil maken. ‘Veel mensen die in armoede leven, kiezen noodgedwongen voor ongezond eten, omdat dat vaak

KANS SEPTEMBER 2026

KANS SEPTEMBER JUNI 2026

Buren leren elkaar beter kennen en kijken naar elkaar om

goedkoper is’, vertelt Anita. ‘Daar proberen we iets in te betekenen. We werken samen met organisaties die voorlichting geven over een gezonde leefstijl en stimuleren mensen om in beweging te komen. Zo hopen we eraan bij te dragen dat mensen zich gezonder gaan voelen.’ Voor specialistische hulp, zoals thuiszorg of schuldhulp via de gemeente, verwijzen de buurthuiskamers door. ‘We laten mensen niet aan hun lot over: vaak gaat een vrijwilliger of medewerker mee naar een eerste afspraak.’ Nieuwe contacten Wat buurthuiskamers betekenen voor mensen en hun buurt, is niet altijd goed meetbaar. Toch ziet Anita tijdens haar werkbezoeken telkens weer welke impact de ontmoetingsplekken hebben. ‘Bij elk bezoek hoor ik verhalen van mensen die zeggen: deze plek heeft mijn leven veranderd. Omdat ze hier zichzelf kunnen zijn, nieuwe contacten hebben opgedaan of eindelijk de hulp

vonden die ze nodig hadden.’ Ook buiten de buurthuiskamer ziet ze verandering ontstaan. ‘Buren leren elkaar beter kennen en kijken vaker naar elkaar om. Dat is uiteindelijk waar we het voor doen.’ Jongeren Het aantal buurthuiskamers groeit nog steeds. De volgende stap is volgens Anita om ook jongeren beter te bereiken. ‘We merken, onder meer in gesprekken met mboscholen, dat veel jongeren na schooltijd geen plek hebben waar ze terechtkunnen. We willen daarom onderzoeken hoe we ook hen een veilige ontmoetingsplek kunnen bieden, waar ze zichzelf kunnen zijn en anderen kunnen ontmoeten.’ Want of het nu om jongeren, gezinnen of ouderen gaat: de behoefte aan contact en een plek waar je welkom bent, blijft volgens Anita hetzelfde. ‘Iedereen wil ergens bij horen. Als we met een buurthuiskamer kunnen zorgen dat mensen zich gezien voelen en naar elkaar omkijken, is ons doel bereikt.’

Jenny

TEKST ALIZE DE VRIES BEELD SIMON LENSKENS

‘De toeristen op de Wallen bekijken de mensen achter de ramen, wij zien ze.’ Jenny Brouwer Dunnewind (75) ontving een lintje voor haar hulp aan anderen, onder meer voor haar werk op de Amsterdamse Wallen. ‘Dat lintje had van mij niet gehoeven, ik doe het uit liefde’, reageert ze nuchter. Naast haar baan, gezin en ander vrijwilligerswerk, doet Jenny vijftien jaar veldwerk voor het Leger en werkt ze tien jaar op het Leger des Heils Meeting Point op de Wallen in Amsterdam. ‘De mensen die hier werken verdienen menselijkheid.’ Contact leggen met de sekswerkers is niet vanzelfsprekend. ‘Je weet niet of iemand vrijwillig of gedwongen aan het werk is, of een pooier heeft die het contact goed- of afkeurt. Met handgebaren vraag ik door het glas of ze iets willen drinken. Soms gaat er dan een deur open en stap ik de kamer in. Dan volgt een mooi gesprek of een hulpvraag. Mensen voelen zich gezien, minder eenzaam. Ik bied een luisterend oor en probeer daarnaast te ontdekken of iemand daar gedwongen zit.’ Jenny hoopt dat haar aandacht en liefde iets in beweging zet, dat mensen uit dit werk stappen. In de tussentijd praat en bidt Jenny graag met de vrouwen en mannen tijdens haar rondes. ‘Mijn collega’s en ik krijgen hier veel liefde en knuffels voor terug.’

Wil je ook iets betekenen voor mensen in je buurt? Kijk op ldh.nl/ kans-vrijwilligerswerk

HET

LEGER HELPT

KANS SEPTEMBER 2026

ontheemden in Indonesië

Bouw van een kerk Tijdens de tsunami van 2018 raakten bewoners uit verschillende dorpen in het getroffen gebied alles kwijt: hun huis en bezittingen, maar ook hun landbouwgrond en daarmee hun bestaanszekerheid. Noodgedwongen verhuisden deze mensen naar het dorp Pombewe. Om rust in het dorp te creëren, schonken de lokale autoriteiten het Leger des Heils een stuk land om een kerkgebouw te realiseren. Ook andere kerken melden zich aan om gebruik te maken van het gebouw.

Het dorp Pombewe in Indonesië ontstond na de tsunami van 2018. Inwoners uit de getroffen gebieden kregen hier een huis toegewezen. Het Leger des Heils bouwt hier letterlijk en figuurlijk iets op: een pand en een geloofsgemeenschap.

MET JOUW DONATIE

steun je het opbouwwerk in Pombewe, Indonesië. Maak je gift over op

Toekomstperspectief De kerk neemt ook een centrale plek in bij de verdere dorpsontwikkeling. Het gebouw kan straks multifunctioneel worden ingezet voor (gezamenlijke) kerkdiensten en vergaderingen, maar ook voor verenigingen, kinderen jeugdactiviteiten. De complete dorpsgemeenschap werkt zo samen aan meer cohesie en vredelievendheid, dankzij het samenwonen, werken en geloof belijden, ongeacht religie. Met elkaar zetten de bewoners stappen in geloof en liefde, om zo weer een toekomstperspectief te hebben. In dit proces speelt de kerk een centrale rol.

NL27RABO0119683989 onder vermelding van Pombewe Indonesië.

Meer weten over het internationale werk van het Leger des Heils? Kijk op legerdesheils.nl/ios

TEKST ELLEN VAN DEN HIL BEELD LEGER DES HEILS IOS

Samen aan de slag Sinds het ontstaan van het dorp organiseerde het Leger des Heils hier al bijeenkomsten, variërend van kinderen jeugdactiviteiten tot vrouwenbijeenkomsten en de zondagse diensten. Veel vrijwilligers boden hun hulp aan, zodat de bouwkosten voor de nieuwe kerk laag konden blijven. Tegelijkertijd ontstond er zo een hechte gemeenschap. De kerk wordt gezien als baken van hoop voor veel christenen in het dorp en daarbuiten.

UITGELICHT

COLOFON Kans is het donateursmagazine van het Leger des Heils. In dit magazine vertellen we verhalen over de impact van onze hulpverlening en belichten we relevante maatschappelijke ontwikkelingen. De missie van het Leger des Heils is: strijden voor mensen die geen helper hebben. We worden hiertoe geïnspireerd door het voorbeeld van Jezus Christus. Ons werk wordt voor een groot deel gesubsidieerd, maar een groeiende groep mensen in een kwetsbare situatie valt buiten de boot. Onze visie is: elk mens doet ertoe. Daarom bouwen we, samen met donateurs en andere betrokkenen, aan een samenleving waarin mensen naar elkaar omkijken.

TERRITORIAAL COMMANDANT Bente Strømner Gundersen

HOOFDREDACTIE Harm van Teijlingen

REDACTIE Reina Dijksterhuis, Dashanay Fraenk, Menno de Boer, Joy de Groot, Sanne Koudijs, Joëlle Slootjes, Caroline Togni, Alize de Vries, Geke van Wijnen

CONCEPT/ EINDREDACTIE Maters en Hermsen: Caroline Togni, Kaisa Pohjola, Alize de Vries

TEKST/VORMGEVING Maters en Hermsen Journalistiek en Vormgeving

LITHOGRAFIE/DRUK

CIJFER

15 jaar

Nachtje in de bajes In radioprogramma De nacht van de EO vertelt schrijver Gerlan den Braber over zijn jaar als gevangenisbewaarder. Daar wilde hij werken, om eens te zien wat recht en onrecht in de praktijk van het strafsysteem betekenen. Na elf maanden had hij genoeg ervaring om er een boek over te schrijven. Dit werd ‘in de bajes’, waarover hij vertelt in de podcast. Luister de aflevering op ldh.nl/bajes-kans3.

TECHNISCH UITGEVER Keystone Consultancy

De -voetafdruk van dit 2 -voetafdruk van dit DeCO CO 2 drukwerk drukwerkisisberekend berekendmet met ClimateCalc ClimateCalcen en gecompenseerd gecompenseerdbij: bij: Groenbalans Groenbalans www.climatecalc.eu www.climatecalc.eu Cert. Cert.no. no.CC-000140/NL CC-000140/NL

Vorige week, in de aanloop naar Prinsjesdag, vroegen we aandacht voor het lot van dak- en thuisloze mensen. In 2023 startte de overheid met een actieplan om in 2030 nul daklozen te hebben. Helaas neemt het aantal dakloze mensen alleen maar toe de afgelopen jaren. Lees meer over deze actie op ldh.nl/prinsjesdag-kans3

DOEN

Winkelen bij Dille & Kamille

Regalis, Zeist

Wij worden ondersteund door:

In mooie woorden kun je niet wonen

KIJKEN

DRUKWERK BEGELEIDING

Leger des Heils, t.a.v. redactie Kans postbus 3006, 1300 EH, Almere. kans@legerdesheils.nl

lang kreeg de overheid signalen van arbeidsuitbuiting in de vleesindustrie. In juli 2026 besloot minister Vijlbrief uitzendkrachten in deze sector te verbieden per 1 maart 2028. Arbeidsmigranten die als uitzendkracht in de vleesindustrie werken, worden vaak slecht behandeld en zelfs in de steek gelaten na een bedrijfsongeval. Deze nieuwe wet moet dit tegengaan.

Pointer over dakloosheid ‘In 2030 iedereen een thuis’, is de ambitie die het in het nationaal actieplan dakloosheid staat. Maar gaan we dat wel halen? Pointer-presentator Jos gaat op pad met veldwerker Gijs en ontdekt de schrijnende werkelijkheid van dakloosheid in Nederland anno 2026. Kijk de aflevering terug op het kanaal van Pointer op Youtube.

Wist je dat een deel van de producten van Dille & Kamille gemaakt wordt door mensen van het Leger des Heils? Al 11 jaar lang maken deel nemers van 50|50 Wood, onder begeleiding van medewerkers, de mooiste houten producten voor verkoop en winkelinrichting. Weer andere deelnemers bereiden de lunch voor kantoormedewerkers van Dille & Kamille. Zo doen ze werk ervaring op, waardoor ze later gemakkelijker (weer) een baan krijgen. Meer weten over deze samenwerking? Check onze Instagram- of Facebookpagina.

Vertrouwen

LUISTEREN

Studio Boon, Senefelder Misset

REAGEREN?

KANS SEPTEMBER 2026

Donateurs, bedankt! Halverwege het jaar maakt het Leger des Heils altijd de balans op van het jaar ervoor. In 2025 deden ruim 250.000 huishoudens een financiële bijdrage! Ook bedrijven droegen hun steentje bij, bijvoorbeeld door een lokale buurthuiskamer te sponsoren. In totaal kregen we bijna 70 miljoen euro van onder andere particulieren, bedrijven en uit verkoopopbrengsten. Heel erg bedankt voor jouw bijdrage, groot of klein. Samen bouwen we aan een samenleving waarin ieder mens telt! Lees meer op ldh.nl/jaarverslag-kans3

Carlos belt, of we een afspraak kunnen maken voor de aanvraag van een ID-kaart. Die heeft hij nodig voor het aanvragen van een bankpas. Mogen we gelijk zijn caravan komen bewonderen. Hij klinkt ontspannen, trots zelfs. Tot morgen! Hoewel ik Carlos ken vanuit een andere Leger des Heils-plek zo’n tien jaar terug, verloopt ons weerzien niet vlekkeloos. Ik mag hem geen domme vragen stellen, roept hij luidkeels, gevolgd door ‘had je maar een vak moeten leren, achterlijke hulpverlening en nou opzouten’. Als ik wegloop, roept hij me terug. Ons gesprek is nog niet klaar, hij heeft toch die ID-kaart nodig? Samen maken we heel wat mee, zoals afgelopen winter. Door een dikke laag sneeuw gaan we samen naar de eerste hulp. Carlos’ middelvinger is opgezwollen, geïnfecteerd na een operatie. In de wachtkamer vraagt Carlos mij of ik het niet spannend vind. De meeste mensen gaan niet alleen met hem op pad. ‘Als ik het te spannend vond, zat ik hier niet met jou’, reageer ik. ‘Dus je vertrouwt mij’, klinkt hij verrast. ‘Absoluut’. Carlos krijgt slecht nieuws van de chirurg, amputatie zal nodig zijn. De vinger blijft, Carlos wil een second opinion. Carlos blijft op de agenda van ons zorgoverleg. Hij krijgt een plek bij een zorginstelling, hoewel we twijfels hebben of hij zich aan afspraken gaat houden. Binnen gaat het niet lang goed, maar we concluderen dat het terrein past en dat de zorgcollega’s het redden met onze hulp bij conflicten. Een caravan brengt uitkomst: Carlos komt tot rust. De wond aan zijn middelvinger is netjes geheeld, zonder amputatie. Naast de caravan staan potjes met aarde. Carlos showt me uitgebreid zijn madame Jeanette, rode pepers, tomaten en zoete paprika’s. Wie zaait, zal oogsten. Er ontkiemt wat!

Mariëlle Groot Wassink is veldwerker bij Street Level Apeldoorn

32Lees meer

KANS SEPTEMBER 2026

over Bo en het concert bij de opvang in Rotterdam in de reportage op pagina 4.

Sporen

Muziek is zijn leven, vertelt Bo. Als kleuter wilde hij altijd drummen, nu pakt hij liever de gitaar. Bij opvang De Meerpaal in Rotterdam kreeg Bo behalve een bed en eten ook muzieklessen van Ensemble ZOEF. ‘Super muzikanten’, aldus Bo. Hij zette zijn eigen verhaal op papier, samen maakten ze er een lied van. De tekst vertelt over hoop, ‘Licht in de duisternis’.