Issuu

KANS JUNI 2026

NR.2 2026

JAAR VAN DE VRIJWILLIGER

‘ Ik probeer oog te hebben voor iedereen’

HET LEGER OP WIELEN LOTTE (40)

‘Ik voel me bevrijd’

KANS JUNI 2026

HOE IS HET MET

André

KANS NR.2 juni 2026

Hoe Barres, Tommy en Marlies klaarstaan voor anderen

Het Leger op wielen

Ondertussen bij de beautyworkshop

Daar stond hij op de Kans-cover, juni vorig jaar. Jordanees André Vonk, die een plek vond bij Leger des Heils-verpleeghuis De Blinkert in Baarn. Hoe gaat het met hem? TEKST CAROLINE TOGNI BEELD LINELLE DEUNK

‘Ze moeten me af en toe wakker maken.’ André lacht, ‘dat is toch niet erg?’ Hij legt uit dat het door zijn epilepsie komt, daar heeft hij soms last van. Verder gaat zijn leven in de Blinkert z’n gangetje. Echte zorgen heeft hij niet, ook al heeft hij wel eens onrust in zijn hoofd. André: ‘Vanaf Nieuwjaar heb ik mijn kinderen niet meer gesproken, daar ben ik best verdrietig over.’ Ook moet André wennen aan de nieuwe majoor. ‘Mevrouw Anja, de oude majoor, is met pensioen. Zij regelde alles voor mij. Nu hebben we David. Een hele aardige man, daar niet van. Maar hij is niet

zo bekend met mijn situatie, juist nu ik zo graag contact wil met mijn kinderen. Ik wil ze uitleggen wat er destijds is misgegaan, waardoor ons contact verbroken raakte. Ik hoop dat ik die kans krijg en dat de majoor mij daarbij kan helpen.’ Ondanks zijn gekneusde ribben door een val in zijn kamer, voelt André zich zo gezond als een vis. ‘Fit genoeg om weer eens naar Zuid-Limburg te gaan, naar het pension waar ik vroeger met mijn vrouw kwam.’ Een eigen huisje blijft ook een droom, een plek waar hij zijn kinderen kan ontvangen. ‘Hier wil ik niet sterven.’

Onbegrepen? Nooit afgeschreven!

Donateur Sandie zet zich in voor kwetsbare kinderen

Maarten van Ooijen: ‘Werken aan zorgzame gemeenschappen in iedere buurt’

KANS JUNI 2026

Reageren op deze Kans? Mail naar kans@ legerdesheils.nl

Verder: P14 Coververhaal: Teun kan eindelijk zichzelf zijn P28 Het Leger helpt in Liberia P30 ’s Nachts bij het Leger P31 Column van een pleegouder P32 Sporen: Arno

KANS JUNI 2026

Door dik en dun Waar zouden we zijn zonder onze vrijwilligers? We zetten ze extra in het zonnetje in 2026, het Jaar van de Vrijwilliger, uitgeroepen door de Verenigde Naties. Marlies, Tommy en Barres vertellen wat ze geven én terugkrijgen. TEKST ALIZE DE VRIES BEELD ANNEKE HYMMEN

Barres

‘De verhalen van mensen vind ik interessant’

KANS JUNI 2026 2026

Barres Schothuis (13) meldt zich elke woensdag na schooltijd bij de Leger des Heils-buurthuiskamer in Hengelo. ‘Ik praat graag met mensen en hoor vaak terug dat ze dat ook echt gezellig vinden met mij. In het begin mocht ik alleen kopjes opruimen en kleding sorteren.’ Als een volwaardig teamlid helpt Barres nu mee de buurthuis kamer draaiende te houden. ‘Ik help ook in de kledingwinkel en leer het kassasysteem, maar dat is soms moeilijk.’ Lachend: ‘Al die knopjes zijn lastig te onthouden.’ ‘Ik ben een avontuurlijke jongen, al zeg ik het zelf.’ Barres zit op scouting en gaat graag op ontdekkingstocht. En dus ook in zijn buurt, zo stuitte hij op het Leger des Heils. ‘Op een bord las ik “gratis koffie en thee”. Ik hou wel van koffie, dus ik ging naar binnen. De gasten speelden een kennismakingsspel en ik sloot me aan. Toen ik nog eens binnenliep, vroeg een van de begeleiders of ik wilde meehelpen in de buurthuiskamer. Dat leek mij wel leuk.’ Sindsdien staat Barres als hij eerder klaar is met school meteen bij het Leger op de stoep. En niet alleen na school, ook tijdens de vakanties helpt hij graag mee. ‘Ik krijg een blij gevoel als ik met de mensen in de buurthuiskamer praat. Ik hoor interessante verhalen over wat mensen meemaken en ik vertel zelf wat ik zoals doe.’ Barres weet het vrijwilligerswerk goed te combineren met zijn vrienden. ‘Als ik klaar ben, ga ik vaak met mijn vrienden naar buiten’. Blijft Barres ook in de toekomst de buurthuiskamer bezoeken? Zeker. Zolang de vestiging van het Leger des Heils om de hoek is, blijft hij met plezier helpen. Over school maakt hij zich geen zorgen. ‘Ik ga een paar uur op woensdagmiddag. Met huiswerk ben ik niet bezig als ik aan het Leger denk.’

KANS JUNI 2026

Marlies Stultiens wandelt elke woensdagochtend met een clubje Oekraïense vluchtelingen. Samen met vrijwilliger Dorien Jansen wandelt Marlies Stultiens met Oekraïense vluchtelingen. De ene keer wandelen ze door de binnenstad, de andere keer door de parken of landgoederen in en rondom Arnhem. ‘Het geeft me ontzettend veel voldoening om te zien hoe gelukkig deze mensen ervan worden. Zo werkt het twee kanten op en houd ik het vol.’ Sinds 2022 helpt Marlies in de tijdelijke opvang in Arnhem-Zuid. De huisvesting bestaat uit aangemeerde cruiseschepen aan de Rijnkade. ‘Mensen wonen in een scheepshut. Het is goed dat ze af en toe van de boot af komen.’ Meestal lopen er zo’n vijf mensen mee met Marlies en Dorien. ‘Ik ben dankbaar dat we elke week met deze groep wandelen. Als het regent is het ook gezellig, dan

spelen we binnen Rummikub, een spel dat de Oekraïners niet kennen.’ Door de jaren heen heeft Marlies innige banden opgebouwd. ‘In de jaren negentig volgde ik een cursus Russisch. Dit helpt om op een dieper niveau te praten.’ Woensdag is de vaste wandeldag, alle wandelaars kijken ernaar uit. Ook voor Marlies is het een lichtpuntje in de week. ‘Het contact met de mensen maakt me blij. Ik kan ze tot steun zijn. Daarnaast haalt het mij ook uit de dagelijkse sleur. Ik ben mantelzorger voor mijn man. Ik doe dit met liefde, maar even eruit is fijn. Het geeft me rust en voldoening.’ Marlies helpt ook bij administratieve klussen, bijvoorbeeld als mensen zich willen inschrijven in het burgerregister bij de gemeente. ‘De vluchtelingen zien mij als buddy. Zo ontstaan vriendschappen. Als nodig ga ik ook mee naar het ziekenhuis. Zodra ik tijd heb, schiet ik te hulp.’

Marlies

‘De vluchtelingen zien mij als hun buddy’

KANS JUNI 2026 2026

Elke doordeweekse ochtend is Tommy Pellegrom (57) vroeg uit de veren. Om half acht zet hij koffie en thee klaar voor de vrijwilligers en gasten van buurthuiskamer Bij Bosshardt Kanaleneiland in Utrecht. Daarnaast helpt hij mensen met hun ‘papierwinkel’. ‘Ik help graag mensen. Ik ben zelf ook geholpen en doe nu graag wat terug. Op een dag dacht ik: ik ga het anders doen. Ik stopte in één keer met drinken en startte met vrijwilligerswerk. Zodoende kwam ik terecht in de buurthuiskamer van het Leger des Heils.’ De eerste keer dat Tommy achter de bar in de huiskamer stond, nam hij direct de bar over. ‘Ik werkte jarenlang in de horeca, zodoende weet ik hoe je een zaak runt en kan ik mensen goed

Tommy

‘Ik probeer oog te hebben voor iedereen’

Ook als vrijwilliger aan de slag? Kijk op legerdesheils.nl/ vrijwilligerswerk voor meer informatie.

lezen.’ Tommy voelt zich thuis bij het Leger. ‘In klinieken voelde ik mij minder begrepen. Bij het Leger des Heils zijn mensen empathisch, ze begrijpen dat ik terug kan vallen als ik het moeilijk heb.’ Dat gebeurde niet. Voor Tommy is duidelijk: de mensen hier kijken naar de persoon achter de façade. Wanneer Tommy in de papierwinkel helpt, probeert hij voor iedereen oog te hebben. ‘Mensen komen voor van alles. Van het regelen van documenten voor een sociale huurwoning tot aan papierwerk voor een huisuitzetting.’ Lief en zorgzaam, zo staat hij bekend. En altijd kalm. ‘Een tijd terug kreeg ik ruzie met een man. Hij stond op een centimeter afstand, om me te intimideren. Ik bleef rustig. Nu brengt hij me elke keer fruit.’

Het Leger op wielen

Soep en liefde voor iedereen Weer of geen weer, elke dinsdag gaat de soepfiets van het Leger des Heils op pad in Leiden. Hij is er voor iedereen. ‘We zijn broers en zussen van elkaar. Omzien naar elkaar hoort hierbij’, zegt vrijwilliger Jannet. TEKST ALIZE DE VRIES BEELD ROSALIE VAN DER DOES

eiden, hartje centrum in de Groenesteeg. De geur van soep is goed te ruiken door het open raam van de buurthuiskamer van het Leger des Heils. Vrijwilliger Jannet van der Kwaak is geconcentreerd in de weer met bakjes, lepeltjes en een grote blauwe isoleerdoos met soep. Ze kijkt op. ‘Champignonsoep is het vandaag. We gaan zo richting het Ambachtsplein om de soep uit te delen.’ Een paar minuten later vertrekt ze met mede-vrijwilliger Jolanda op de soepfiets.

Eerste levensbehoeften

Al bijna drie jaar deelt het Leger elke dinsdag soep met brood uit bij de roze picknicktafel op

KANS JUNI 2026

Jannet

Arno

dan tien grote steden soepbussen en -fietsen, waaronder Rotterdam, Zwolle en Eindhoven.

Helpende handen

‘Hier geven wij ze de aandacht die ze verdienen’ het Ambachtsplein in Leiden. Ook rijdt de bakfiets naar andere plekken. Zo schept het Leger een band met iedereen die een kom soep of aandacht kan gebruiken. Jannet: ‘We zijn broers en zussen van elkaar. Omzien naar elkaar hoort hierbij, zeker naar de mensen die het wat minder hebben.’ Het Leger begon met soep uitdelen in Amsterdam, in de strenge winter van 1890. Het idee om soep te verstrekken waaide over van de Salvation Army uit Londen. Hun motto was ‘Soup, Soap and Salvation’: herstel begint wanneer aan de eerste levensbehoeften is voldaan, waaronder eten en drinken. In Nederland reed de eerste soepbus in 1980, in Amsterdam. Inmiddels rijden in meer

Op het Leidse Ambachtsplein ontfermt zich elke dinsdag een vrijwilligersgroep over de gasten. De vrijwilligersgroepen komen vanuit de kerkgemeenschappen Mozaiek071, International Church en Home Church, en vanuit de christelijke studentenvereniging Navigators. Vandaag bemensen de vrijwilligers van Mozaiek071 de soepfiets. Het Ambachtsplein ligt naast de voormalige energiecentrale in het Leidse Singelpark, een herkenningspunt voor iedereen die wat eten en aandacht kan gebruiken. Het aantal gasten verschilt per week. ‘Als de winteropvang open is, komen er soms enkele mensen langs. Daarbuiten tussen de tien en twintig. Zo veranderlijk als het weer’, zegt Jannet. Dit geldt ook voor het aantal vrijwilligers. ‘Het is fijn als er meer helpende handen zijn. Een van de vrijwilligers kan dan nog door de buurt rijden om mensen uit te nodigen.’

Warm welkom

Om 18.30 uur klinkt het geratel van de soepfiets over het plein. Een vrouw met een bril staat rustig te wachten naast haar fiets. Ze heet Jennie. Vrijwilliger Jolanda zwaait uitbundig. ‘Hi Jennie, hoe is het? Wat leuk je te zien.’

KANS JUNI 2026

Het Leger op wielen

Jennie lacht. Jolanda vertelt dat Jennie elke week na haar werk trouw minstens een uur staat te wachten op het plein. ‘Ik woon alleen en ik kom graag voor de gezelligheid’, vertelt Jennie terwijl de soepfiets wordt geparkeerd. Jolanda legt een gebloemd tafelkleed over de kar. Uit de bak van de fiets haalt ze brood, kaas, humus, soep en een grote lepel tevoorschijn. De sfeer is gemoedelijk, iedereen is blij elkaar te zien. ‘Hey Roy, wat goed dat je er bent!’, klinkt het over het plein, terwijl Jolanda de soepbakjes zoekt. Roy, een man met een groene jas en een vrolijke blik, leunt tegen een leegstaande kiosk op nog geen twee meter

afstand. Ook Roy is er elke week. Hij doopt graag zijn broodje kaas in de soep.

Gezien worden

Even verderop zit een man te schrijven in het zonlicht. Vrijwilliger Jolanda loopt naar hem toe en biedt hem een kop soep aan. Hij slaat het aanbod af. ‘Als Manuel niet wil, moet je niet gaan pushen. Hij zit vandaag even in zijn eigen wereld.’ Jolanda vertelt dat iedereen mag zijn zoals hij of zij op dat moment is. ‘Het gaat bij ons om meer dan soep uitdelen’, vertelt Leo, een andere vrijwilliger en echtgenoot van Jolanda. ‘Deze mensen krijgen in het

Roy

Jennie

‘Ik woon alleen. Graag kom ik voor de gezelligheid’

Jolanda

‘Hier mag iedereen zijn zoals hij of zij op dat moment is’ dagelijks leven vaak een snauw of worden niet gezien. Hier geven wij ze de aandacht die ze verdienen.’

Gezelschap

Na een half uur komt Manuel toch even kijken bij de roze picknicktafel. Daar zitten inmiddels drie mannen te eten. Hij begint het gesprek met een andere gast, Arno. ‘Ik moet mijn excuses aanbieden’, zegt Manuel. Arno legt uit dat hij bij een eerdere ontmoeting zijn hoofd had gestoten aan Manuels tas. Als Manuel zich nader verklaart, vormen zijn woorden een onsamenhangend geheel. Hij verheft zijn stem, maar daar is Arno niet van gediend. De spanning loopt voelbaar op, waarop Jolanda ingrijpt. Ze vraagt Manuel aardiger te doen. Zonder iets terug te zeggen loopt Manuel weg van de tafel. Alsof er niets is gebeurd, eet iedereen verder. Niet lang daarna komt Manuel toch weer terug naar de kar. ‘Oeh, oeh’, roept hij terwijl hij met flapperende armen enkele duiven achterna zit. Jolanda: ‘Manuel komt niet voor soep, maar voor gezelschap.

Dat is waar de soepfiets uiteindelijk om draait: elkaar zien.’ Over veiligheid maken de vrijwilligers zich amper zorgen. ‘Ik voel mij nooit onveilig’, vertelt Jannet. ‘Ik weet dat iedereen hier voor mij op de bres staat.’ ‘Zolang je rustig blijft, is er niets aan de hand’, valt Leo haar bij.

Liefde

Terwijl de zon achter de ketels van de naastgelegen bierbrouwerij wegzakt en de vrijwilligers de soepfiets weer inpakken, komt toch nog een man met een pet en bruine ogen om een kopje soep vragen. De vrijwilligers toveren dit kopje met liefde voor hem tevoorschijn. Met evenveel liefde wordt het aangenomen: ‘I cannot find the words to appreciate what you do, thank you.’ * Manuels naam is fictief om privacyredenen. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.

KANS JUNI 2026

Het Leger op wielen

Soep uitdelen op straat, kleding verkopen, creatieve middagen of een steuntje in de rug. Op allerlei plekken in Nederland komt het Leger des Heils naar je toe met een helpende hand en warme aandacht. Een greep uit de mobiele initiatieven van het Leger.

TEKST EN BEELD LEGER DES HEILS

Ontmoetingsbus De SRV-wagen. Wie kent hem nog? Vroeger bracht hij boodschappen langs, nu is het een huiskamer. Vlak voor de zon aan het midden van de hemel staat, parkeert de Ontmoetingsbus van het Leger des Heils in de Mozartstraat in Haaksbergen. Koffie- en theekopjes staan klaar

om volgeschonken te worden. Buurtbewoners komen langs voor een praatje en leren elkaar beter kennen. De vrijwilligers in de bus bieden altijd een luisterend oor. Er zijn spellen te vinden en er is een plek om te knutselen. Even later, rond een uur of twee, rijdt hij door naar de Paulus Potterstraat om het vertier voort te zetten.

Ontbijtfiets Groningen Iedere woensdagochtend rijdt veldwerker Marius met de ontbijtfiets door Groningen. Samen met een vrijwilliger gaat hij op pad om dak- en thuisloze mensen te voorzien van een ontbijtje.

13 Street Level Als je dakloos bent, is de eerste stap: je aanmelden als dakloos persoon bij de gemeente. Die bekijkt of je recht hebt op opvang. De veldwerkers van Street Level helpen mensen die op straat leven, bijvoorbeeld mensen die geen recht hebben op opvang of die er zelf voor kiezen om geen (t)huis te hebben. De veldwerkers delen praktische spullen uit, ondergoed, slaapzakken, kleding, water, tandenborstels, maandverband, wc-papier en meer. De bus rijdt op diverse plekken in Nederland.

Rijdende buurthuiskamer Elke eerste en derde dinsdag van de maand halen vrijwilligers de kleding rekken uit de bus van de mobiele buurthuiskamer. Op verschillende locaties in de kop van NoordHolland kan iedereen passen wat hij of zij wil. De vrijwilligers zorgen dat de collectie elke keer anders is en delen gratis koffie uit. De bus rijdt ook naar andere vaste plekken en op aanvraag naar nieuwe locaties. De mobiele buurthuiskamer leent zich ook voor creatieve middagen of andere vormen van aandacht.

KANS JUNI 2026

COVERVERHAAL

‘Ik voel me bevrijd’ Hij is vader, maar ziet zijn dochters niet. Na een onrustig leven met veel drugs waardoor zijn hart het bijna begeeft, komt Teun in rustiger vaarwater. Bij het Leger des Heils kan hij zichzelf zijn.

TEKST CAROLINE TOGNI BEELD LINELLE DEUNK

eun is Lotte. Lotte is Teun. Steeds meer en steeds vaker durft Teun zich te uiten als Lotte. Dankzij het Leger des Heils, vertelt hij. ‘Vroeger hield ik dit privé, was het iets voor thuis en in het donker. Wat zou mijn omgeving er wel niet van vinden? Dit soort gedachten gingen door mij heen. Maar sinds ik in een Domus van het Leger kwam te wonen, voel ik me bevrijd. Ik mag zijn wie ik ben.’

Teuns leven is tumultueus. ‘Dat mag je rustig zeggen. Jong het huis uit, van relatie naar relatie naar pillen en drugs, detentie en uiteindelijk dakloosheid. Waar was ik in vredesnaam mee bezig?’ Verdriet kent hij ook. Om zijn ouders die relatief jong overleden aan kanker. Om zijn twee dochters die hij niet meer ziet. ‘Joy is nu 17, Lana 9. Vanaf dat ik mijn eerste dochter kreeg, was ik papa Teun. Ik was met niets anders bezig. Nu moet ik vechten om nog papa te kunnen zijn.’ Ommekeer In verkleden en zich tot in de puntjes verzorgen, kan Teun zijn verdriet kwijt. Verdriet ook om zijn eigen gezondheid. ‘Door mijn drugsgebruik – van XTC en amfetamine tot GHB – ging mijn hart eraan. Het bleek nog maar voor twintig procent te functioneren. De pompfunctie, de hartkamers, er was van alles mis, zo vertelde de cardioloog. Mijn hart gaf het bijna op na al die jaren met veel drugs.’ Die waarschuwing betekent een ommekeer voor Teun. ‘Het was dat of de dood. Dat mijn

leven er nu totaal anders uitziet, is nood gedwongen. Ik slik vier keer per dag medicijnen. Langzaamaan krijg ik meer energie en kan ik weer dingen aan.’ Thuis Vroeger was hij geen fan van het Leger, vertelt Teun. ‘Maar wat wist ik ervan? Nu weet ik dat iedereen er terecht kan komen, door welke samenloop van omstandigheden dan ook. Ze hebben mij van de straat geplukt, ik was tien dagen zwerver, sliep in de nachtopvang. Als ik terugdenk aan de honger en ellende van toen…’ ‘Nu voel ik me thuis bij het Leger des Heils. Door de mensen die me helpen, maar ook door de andere deelnemers en ervaringsdeskundigen. Haha, dat ben ik nu ook. Ik help anderen. En hier durfde ik me voor het eerst als vrouw te verkleden, in het openbaar.’ Hij besteedt er veel tijd aan. ‘Het is niet niks, vrouw zijn. Mijn kleding en make-up, m’n nagels verzorgen.’ Twee keer per week doet Teun dagbesteding bij Leger des Heils 50|50 in Helmond. Het liefst werkt hij er in de tuin. Ook schuift hij geregeld aan bij ‘Koffie met de kapitein’, een koffieochtend met inhoud zoals kapitein Anne Stastra, geestelijk verzorger in Eindhoven en Helmond, het noemt. Voorzichtig neemt Teun het woord geloven in de mond. ‘Ik ontken het niet. Alles komt op z’n pootjes terecht sinds ik bij het Leger des Heils aanklopte. Hoe kan dat? Daar moet een kracht achter zitten.’ ‘Mijn droom? Ik noem het mijn route vanaf hier: koerier worden. Nee, niet van drugs, die tijd ligt achter me. Maar via koerier en vertegenwoordiger de stap zetten naar een eigen bedrijf. Dat is mijn plan. Jullie horen nog van me.’

16 de buurthuiskamer in Hoorn

‘Ga maar lekker zitten dames, kijk nog even goed in de spiegel. Je wenkbrauwen zijn het frame van je gezicht, ze geven je expressie. Met een gelletje trek je je wenkbrauwen mooi op. Maar doe vooral waar je je goed bij voelt, niet omdat Metta het zegt.’ Metta heeft haar eigen beautysalon én ze bezoekt geregeld de buurthuiskamer. ‘Voor mij gaat uiterlijke verzorging veel verder dan beauty. De beste versie van jezelf zit diep van binnen. Mijn missie is om dat te accentueren, zodat het zichtbaar wordt.’ Metta geeft de beautyworkshops ook om iets terug te doen richting het Leger des Heils. ‘Samen met mijn kinderen belandde ik in de crisisopvang van het Leger, nadat mijn ex-partner werd gearresteerd voor oplichting. Uiteindelijk ben ik begeleid gaan wonen in de wijk.’ Via het kledingwinkeltje van het Leger maakte ze kennis met de buurthuiskamer. Het werd een belangrijke plek voor haar. ‘Toen ik diep in de moeilijkheden zat, verloor ik veel vrienden. Deze plek liet me zien dat het anders kan. Ik hoef hier geen masker op te zetten.’ Door haar verhaal te delen met de meiden in de huiskamer wil ze laten zien: been there, done that. ‘Het kan echt goed komen, maar je moet er de moed, rust en positiviteit voor hebben.’

TEKST ESRA VAN DER HAAGEN BEELD FOLKERT KOELEWIJN

22 december 2025 14.30 uur

KANS JUNI 2026 2026

Wat er schuilgaat achter onbegrepen gedrag

Onbegrepen, nooit afgeschreven

KANS JUNI 2026

Steeds vaker zijn er incidenten met personen die verward gedrag vertonen. De samenleving ervaart overlast van deze mensen, die de grip op hun leven zijn kwijtgeraakt. Vaak gaat er een ingewikkeld levensverhaal schuil achter hun gedrag. Hoe zorgen we dat deze mensen niet tussen wal en schip vallen, maar menswaardig kunnen leven? TEKST HENRIËT BROUWER BEELD MILAN VERMEULEN

et aantal meldingen over mensen met verward of onbegrepen gedrag stijgt al jaren. Waar Politie Nederland in 2018 ongeveer 90.000 meldingen registreerde, lag dat aantal in 2025 rond de 170.000; bijna een verdubbeling in acht jaar tijd. Deze explosieve toename betekent niet per se dat er nu meer mensen met psychische problemen zijn. Meerdere factoren spelen volgens experts een rol. De samenleving is complexer geworden, sociale netwerken zijn kleiner en hulpverlening is moeilijk toegankelijk. Hierdoor wordt problematisch gedrag eerder zichtbaar in de openbare ruimte, bijvoorbeeld op straat of in de wijk. Het Leger des Heils heeft veel ervaring met mensen met

onbegrepen gedrag op locaties voor opvang of beschermd wonen. Uit een interne enquête blijkt dat 65 procent van de deelnemers verward gedrag vertoont. Dit brengt veiligheidsrisico’s met zich mee, voor henzelf, maar ook voor medebewoners, begeleiders en omstanders. Verhaal Mensen met verward gedrag kunnen we niet over één kam scheren. In de praktijk gaat het om een diverse groep, meent het Trimbos-instituut, landelijk

‘ Achter onbegrepen gedrag schuilt altijd een verhaal, van verlies, trauma, ziekte, eenzaamheid of langdurige stress’

kenniscentrum voor mentale gezondheid. Mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen, mensen met dementie, een licht verstandelijke beperking, verslaving, schuldenproblematiek of een combinatie hiervan. De term ‘onbegrepen gedrag’ beschrijft vooral hoe de omgeving het ervaart: verwarrend, zorg wekkend of moeilijk te duiden. Maar achter onbegrepen gedrag schuilt altijd een verhaal: van verlies, trauma, ziekte, eenzaamheid of langdurige stress. Het gedrag is een reactie op omstandigheden of op psychische ontregeling. Voor professionals in de zorg en hulpverlening betekent dit dat een effectieve aanpak zelden binnen één domein ligt. Onbegrepen gedrag is een symptoom van onderliggende problemen, nooit het probleem zelf, hoe lastig het gedrag

Beschermd wonen in de Saffier >> soms ook is. Het raakt bijna altijd meerdere leefgebieden tegelijk: gezondheid, wonen, financiën, veiligheid en sociale relaties. Gedeelde visie Daarom pleit het Leger des Heils, samen met andere organisaties, voor een integrale aanpak. Dat betekent dat verschillende partijen, zoals gemeenten, zorginstellingen, politie, woningcorporaties en welzijnsorgani saties, nauw samenwerken rond een persoon of huishouden. Zo’n aanpak vraagt om goede informatie-uitwisseling, duidelijke regie en vooral een gedeelde visie: herstel en stabiliteit voor de persoon zelf. Voor professionals en keten partners betekent dat: zoeken naar nieuwe manieren van samenwerken, meer ruimte voor maatwerk en durven kijken naar het geheel van iemands leven. Want achter gedrag dat we niet direct begrijpen, schuilen vaak heel begrijpelijke behoeftes: gezien en gehoord willen worden en ergens bij willen horen.

‘ Het continu vluchten is eindelijk gestopt’ Domus de Saffier, aan de rand van Hilversum, biedt een veilig thuis aan mensen die hulp en begeleiding nodig hebben bij het dagelijks leven. Mensen die de samenleving bestempelt als ‘verward’ of ‘onbegrepen’. ‘Ik snap dat mensen die mij op straat zagen, dachten dat ik verward was. Als je gebruikt, denk je niet helder.’ TEKST COEN VAN EVERDINGEN BEELD MARLEEN KUIPERS

KANS JUNI 2026

Begeleider Jelka

‘ De samenleving ziet onze bewoners als verward. Dat doet geen recht aan wie ze zijn’ psychische problematiek, verslaving en in sommige gevallen ook een licht verstandelijke beperking. Het zijn mensen die door de samen leving vaak als verward worden gezien. Mensen die op straat voor onrust zorgen of door hun omgeving niet worden begrepen. In de Saffier zijn ze thuis. Hier krijgen ze begeleiding en er wordt gebouwd aan een veilige en stabielere toekomst.

p het eerste gezicht is het misschien een vreemde locatie voor beschermd wonen: de Saffier ligt middenin een villawijk. Maar zo vreemd is het niet, stelt locatiemanager Frank Vader: ‘Deze plek zorgt voor rust. Weinig verleidingen, het centrum niet te dichtbij. Ideaal.’ De hoge plafonds met ornamenten, glas-in-loodramen en mahoniehouten trap in de hal verraden de geschiedenis van het gebouw. Ooit woonde hier, net als in de rest van de buurt, een welgestelde familie. Tientallen jaren geleden liet de familie het huis en bijbehorend land na aan het Leger des Heils. Sindsdien biedt het een veilige plek aan mensen die dat nodig hebben. De mensen die hier nu wonen, hebben allemaal een eigen verhaal en reden waarom ze hier zijn. Eén ding hebben ze gemeen: ze kampen met

Clean Kenmerkend voor een Domus is dat de bewoners er hun thuis hebben. Hun kamer, in dit geval een klein appartement met eigen sanitair en keuken, is echt van henzelf. Peter woont nu ruim een jaar op deze locatie. Hij is onder de indruk. ‘De mensen die hier werken, hebben zoveel begrip voor mij en de andere bewoners. Dat vind ik bijzonder. Het heeft mij ook echt geholpen. Sinds een paar maanden ben ik clean van harddrugs. Daar ben ik trots op.’ Peter komt van ver. Jarenlang stond zijn leven in het teken van een verslaving en had hij geen eigen huis, ‘alleen het huis van bewaring’. Hij omschrijft zichzelf als iemand die verward was. Peter: ‘Ik snap dat mensen die mij op straat zagen, dachten dat ik verward was. Als je gebruikt, denk je niet helder.’ Voorlopig denkt Peter nog niet aan zelfstandig wonen. De begeleiding die hij krijgt, bevalt goed en biedt hem veiligheid. Peter: ‘Het continu vluchten is eindelijk gestopt. Het voelt alsof ik hier een fundament kan leggen, kan gaan bouwen.’ Trots laat hij zijn eigen appartement zien. Met een sigaret in zijn mond, en een grote lach op zijn gezicht. ‘Ik heb voor het eerst allemaal mooie spullen, van mezelf. Zelf geregeld, gratis via Marktplaats of de tweedehandswinkel.’ Woon begeleider Marjolijn heeft gezien hoe Peter in de afgelopen periode is veranderd. Ze zegt tegen hem: ‘Je zegt dat je niet op jezelf wil wonen. Dat hoeft voorlopig ook niet.

KANS JUNI 2026

Maar ik denk wel dat je het kunt. Als je ziet waar je vandaan komt en waar je nu staat, weet ik zeker dat je over een jaar zomaar weer een stuk verder bent. Wie weet wat je dan wil.’ In de gezamenlijke woonkamer speelt persoonlijk begeleider Jelka een potje Hitster met een van de bewoners. Jelka roept lachend: ‘Deze man weet echt alles, daar kan ik bijna niet van winnen.’ Het is kenmerkend. De mensen die hier wonen, worden door de omgeving gezien als verward, ze worden niet begrepen. Maar in een veilige, huiselijke setting met aandacht en goede bege leiding, ziet het er vooral ongedwongen en gemoedelijk uit. Time-out Frank Vader: ‘De mensen die hier wonen, hebben te maken met multiproblematiek: verslaving, psychiatrische klachten en vaak ook een licht verstandelijke beperking. Die combinatie maakt dat een Domus meestal hun enige optie is. Maar ook dan is goede en passende hulp soms lastig te organiseren. Vanwege een actieve verslaving kunnen ze vaak niet terecht bij de ggz. Maar door de psychiatrische klachten is verslavingsbehandeling juist weer geen optie.’ Soms zitten Frank en zijn collega’s ook weleens klem. De Domus is niet

Frank Vader

‘ Een Domus is vaak de enige optie voor deze mensen’ altijd de geschiktste plek voor iemand als er sprake is van gevaarlijk of agressief gedrag. Frank: ‘Wij kunnen een situatie vaak wel stabiliseren, en dat is al behoorlijke winst. Maar in sommige situaties heeft iemand meer nodig, bijvoorbeeld tijdelijk een soort time-out plek met meer veiligheidsmaatregelen. Dan lopen ook wij tegen gesloten deuren aan.’ Deze locatie geeft mensen die worden bestempeld als ‘verward’ of ‘onbegrepen’ een gezicht. Al worden die termen onder de collega’s van de Saffier niet graag gebruikt. Persoonlijk begeleider Jelka: ‘De samenleving ziet onze bewoners misschien als verward of onbegrepen en dat snap ik. Maar hen alleen op die manier zien, doet geen recht aan wie ze zijn. Als je een tijdje met deze mensen optrekt en ze leert kennen, begrijp je ze steeds beter. Daar heeft de samenleving niet altijd tijd voor of zin in. We willen graag dat iemand het doet zoals het “hoort”.’

KANS JUNI 2026

TEKST ALIZE DE VRIES BEELD ROOS KOOLE

Sandie Sandie van Doorne is als donateur en vrijwilliger betrokken bij Jeugdhuis Vliet en Burgh in Voorburg, een woonlocatie van het Leger des Heils. Ze organiseert al jaren activiteiten voor de kinderen, van knutselmiddagen tot kerstdiners bij haar thuis. Onlangs knapte ze met hulp van velen het Jeugdhuis op tot een nieuw, liefdevol thuis. Hier wonen zes kinderen tussen de zes en achttien jaar. Na hun achttiende verjaardag krijgen ze hun eigen woonunit om te oefenen met zelfstandigheid. Voor haar inzet voor kwetsbare kinderen in de afgelopen twintig jaar en de recente verbouwing ontving Sandie een koninklijke onderscheiding. ‘Ik ben minder gaan werken om mijn tijd aan dit project te besteden’, vertelt ze. Haar achtergrond in de bedrijfseconomie en marketing werpt zijn vruchten af: het projectteam haalde 2,5 miljoen euro op. De plaatselijke meubelmaker bracht een bank in, een ander doneerde een keuken. ‘We hebben de gemeenschappelijke ruimtes zo ingericht dat begeleiders overal makkelijk contact maken met de kinderen. In de grote woonkeuken koken en eten we samen. Zo krijgen de kinderen de aandacht die ze verdienen’, vertelt Sandie. De kinderen in Vliet en Burgh hebben een eigen kamer. ‘Paste daar eerst net een bed in, nu hebben ze ook ruimte voor een kast.’ Sandie herinnert zich de bijzondere opening. ‘Een van de kinderen was in tranen toen ze haar huis zag plus eigen kamer. Ze vroeg waarom ze zo’n fijne kamer kreeg. Sandie antwoordde: ‘Omdat je dat verdient.’

‘Kinderen verdienen een liefdevol thuis’

Ook een actie starten? Ga naar legerdesheils.nl/ start-een-actie

HET

LEGER HELPT

mensen in een getraumatiseerd Liberia

Burgeroorlogen en epidemieën hebben in Liberia niet alleen de mensen volledig uitgeput, ook de gezondheidszorg. Het Leger des Heils zet daarom vol in op gezondheidsvoorlichting, preventie en samenwerking met lokale apothekers, scholen en artsen.

KANS JUNI 2026

Onverwerkte trauma’s Voor Liberianen is het krijgen van betaalbare gezondheidszorg geen garantie. Die zorg is hard nodig in een land dat talloze burgeroorlogen en epidemieën heeft gekend. Door onverwerkte trauma’s en een voortdurende druk op de mentale veerkracht hebben mensen veel stressgerelateerde aandoeningen als depressies, hoge bloeddruk, beroertes, diabetes en hartproblemen. Onder jongeren nemen bovendien de problemen door drugsen alcoholverslaving schrikbarend toe.

MET JOUW DONATIE

steun je kwetsbare mensen in Liberia. Maak je gift over op

NL27RABO119683989 onder vermelding van ‘Liberia’.

Multidisciplinaire aanpak Ook de William Booth-kliniek in Liberia is actief betrokken bij voorlichting, preventie en zorg op scholen. Gezondheidszorg en onderwijs versterken elkaar. Dit geeft ouders gemoedsrust, omdat ze weten dat hun kinderen in goede handen zijn. Daarnaast biedt het Leger des Heils geestelijke en emotionele ondersteuning. Met deze multidisciplinaire aanpak maakt het Leger des Heils in Liberia echt een verschil met bewezen goede resultaten. Meer weten over het internationale werk van het Leger des Heils? Kijk op legerdesheils.nl/ios

TEKST CAROLINE ROOS BEELD LEGER DES HEILS IOS

Voorlichting redt levens Het Leger des Heils is in Liberia met name actief bij de basisgezondheidszorg. Tijdens de ebola- en Covid-epidemieën leverden de heilssoldaten en vrijwilligers een belangrijke bijdrage aan inenting en voorlichting. Als gevolg van de epidemieën holde ook de economie achteruit. Daardoor werd medische zorg voor velen onbetaalbaar. Veel Liberianen mijden betrouwbare artsen en gaan op de lokale markt op zoek naar medicijnen, soms met desastreuze gevolgen. Om die reden zet Leger des Heils vol in op gezondheidsvoorlichting en samenwerking met lokale apothekers. Dit is meer dan ooit nodig en redt levens.

KANS JUNI 2026

Maarten van Ooijen over de Move of Hope

‘ Samen vormen we zorgzame gemeenschappen’ Voormalig staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Maarten van Ooijen (35) is sinds begin 2025 programmadirecteur Move of Hope bij het Leger des Heils. Wat is die beweging van hoop? Hoe ziet hij zijn rol? Kans spreekt Maarten op een zonnige middag in de Bij Bosshardtbuurthuiskamer in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. TEKST CAROLINE TOGNI BEELD ROSALIE VAN DER DOES

e zijn hier in de Leger des Heilsbuurthuiskamer in jouw eigen wijk. Een bekende plek voor je? ‘Zeker. Wij komen hier als gezin al een tijdje, ik schat een jaar of vijf. Het is letterlijk bij ons om de hoek. We vormen hier met een groep mensen een eigen kerkgemeenschap. Ik ken het Leger al langer, vanuit mijn oude functie als raadslid en als wethouder sociaal domein en welzijn hier in Utrecht.’ Vertel eens over die kerkgemeenschap? ‘Ik noem het een pionierskerk, een initiatief van de protestante kerk in deze wijk Kanaleneiland. Met een grote betrokkenheid en financiële steun van de diaconie. Je moet het zien als plekken voor mensen die in een andere vorm en opzet dan de reguliere christelijke kerken uiting willen geven aan hun geloof.’

'Geloof is niet een leuk hebbedingetje voor erbij' Een andere vorm en opzet, dat klinkt vaag? ‘We willen als buurtbewoners samen ons geloof belijden, maar we doen dat niet volgens de vaste rituelen van een kerkdienst. Met deze groep komen we elke twee weken op donderdag samen voor soep en een geloofs- en gebedskring. We noemen dit een Open kring – iedereen is welkom om hierbij aan te sluiten. Omdat we dat in de Leger des Heils-buurthuiskamer doen, loopt een en ander in elkaar over, bijvoorbeeld als er andere activiteiten zijn.’ Is dit, al pionierend, als een soort eerste proef van de Move of Hope waar jij als programmadirecteur verantwoordelijk

voor bent, de beweging waarin je samen bouwt aan zorgzame en veerkrachtige buurten? ‘Niet opzettelijk, maar het klopt dat mijn persoonlijke betrokkenheid en mijn werk wel heel dichtbij elkaar komen! Ik denk dat dat is wat mij drijft, in mijn werk en daarbuiten: iets betekenen voor anderen. Zo ben ik ook in deze nieuwe baan gestapt. En het mooie is, dat merk ik als ik letterlijk hier ben, dat de mensen in het buurthuis mij iets bijzonders te bieden hebben, namelijk een onvoorwaardelijke acceptatie van mij als mens. Je hoeft hier niets te zijn, te vinden of te kunnen. Zo mooi dat we dat als Leger des Heils voor elkaar krijgen.’

KANS JUNI 2026

'Dit zijn onze geboortepapieren: samen een gemeenschap vormen op de plekken waar de meeste kwetsbare mensen zijn' Met andere woorden, die Move of Hope zijn we zelf. ‘Precies. We noemen het daarom ook een beweging en geen programma, puur omdat we het willen stimuleren en inspireren, in plaats van bovenaf opleggen. En dat is dus ook mijn taak om uiteindelijk het buurtwerk en onze manier van community based werken te stimuleren. Samen ook met ons geloof, als een open uitnodiging in al onze activiteiten en op alle locaties. Want dit is de rots waar het Leger des Heils zich ooit op baseerde. Dit zijn kortweg onze geboortepapieren: deel uitmaken van de gemeenschap, juist op de plekken waar de meeste kwetsbare mensen zijn en wonen.’ Geloof en geloven is daar een logisch onderdeel van? ‘Sterker, dat is ons vuur. Geloof is niet een leuk hebbedingetje voor erbij, God heeft ons hiertoe geroepen, om de levens van mensen te verrijken. Dat is wat we doen. Natuurlijk, ik weet ook dat we zijn gaan werken als zorgorganisatie, dat we in systemen moeten werken, ook vanwege financiële afhankelijkheden en protocollen. Maar die logica is een andere dan het vuur van het Leger des Heils. Je kunt de beweging van hoop zien als een tegenkracht, tegen de logica van het zijn van een zorgorganisatie. We zoeken en geven ruimte om dat vuur weer te laten branden.’ Dat is wat dit werk mooi maakt voor jou? ‘Zeker. Niets mooier dan te werken voor een organisatie die handen en voeten geeft aan mijn geloof. Dat is ook wat we als collega’s voelen. Aan ons de taak om dit intern gedragen verhaal concreter en tastbaarder te maken in de buurten. Een mooi voorbeeld start nu aan de Kooikerweg in Rotterdam, een eerste pilot van

de Move of Hope. Daar zijn ideeën om veel sterker samen te gaan werken als kerkgenootschap en inloop die naast elkaar zitten. Een mooi voorbeeld van hoe geloof en community elkaar leren versterken.’ Een ander doel is het community based werken en hoe je dit kunt beïnvloeden. Wat is hier het plan? ‘De buurt meer naar binnen halen. Niet alleen bewoners, maar alle betrokken organisaties, zoals welzijnswerk, jongerenorganisaties, zorg voor ouderen. Om samen zorgzame gemeenschappen te vormen. Denk ook aan samen werking met andere kerken. Het Leger des Heils kan hierin de verbinder zijn: van individuen naar de kracht van samen. Vanuit de gedachte dat ieder mens een plek nodig heeft waar je met elkaar een gemeenschap vormt en bent.’ Kerken vervullen nu toch al die rol? ‘Dat klopt, maar veelal in eigen kring. Juist het Leger des Heils kan dit openbreken, omdat we al sterk een plek hebben in buurtgemeenschappen. De kracht is er om met bestaande middelen gemeenschappen te vormen met elkaar. Het Leger kan ze bij elkaar brengen en versterken.’ Waarom is het Leger des Heils hier goed in? ‘Wij hebben de professionele kennis in huis om mensen echt te zien en te weten of zij meer nodig hebben. Naast kennis hebben we ook de professionele vaardigheden om ermee aan de slag te gaan én we onderscheiden ons met onze mentaliteit van nooit opgeven. We zien altijd mogelijkheden om verder te gaan. Ook voor de mensen in onze voorzieningen voor wie de toekomst soms hopeloos lijkt, zegt deze beweging: wij blijven altijd hoop houden op herstel.’

UITGELICHT

COLOFON Kans is het donateursmagazine van het Leger des Heils. In dit magazine vertellen we verhalen over de impact van onze hulpverlening en belichten we relevante maatschappelijke ontwikkelingen. De missie van het Leger des Heils is: strijden voor mensen die geen helper hebben. We worden hiertoe geïnspireerd door het voorbeeld van Jezus Christus. Ons werk wordt voor een groot deel gesubsidieerd, maar een groeiende groep mensen in een kwetsbare situatie valt buiten de boot. Onze visie is: elk mens doet ertoe. Daarom bouwen we, samen met donateurs en andere betrokkenen, aan een samenleving waarin mensen naar elkaar omkijken.

TERRITORIAAL COMMANDANT Bente Strømner Gundersen

HOOFDREDACTIE Harm van Teijlingen

REDACTIE Reina Dijksterhuis, Dashanay Fraenk, Menno de Boer, Joy de Groot, Sanne Koudijs, Kiki Schollaardt, Joëlle Slootjes, Caroline Togni, Geke van Wijnen

CONCEPT/ EINDREDACTIE Maters en Hermsen: Caroline Togni, Kaisa Pohjola, Kiki Schollaardt

LUISTEREN CIJFER

Nachtwaker Vraag jij je wel eens af wat er ’s nachts gebeurt op een locatie van het Leger des Heils? In deze podcast luister je naar nachtwaker Lemmy die de rust probeert te bewaren op een Domus+. Of dat lukt, hoor je in aflevering 1 van het nieuwe seizoen van ‘Hoe was je dag?’ Luister ’m op ldh.nl/nacht-kans2 of in je favoriete podcast-app.

12%

Het aantal meldingen bij de politie van personen met verward gedrag is in 2025 met 12 procent gestegen vergeleken met het jaar daarvoor. Veel mensen lopen al jaren rond met psychische problemen, maar krijgen geen passende hulp. Lees wat we hieraan kunnen doen op ldh.nl/verward-kans2.

LEZEN

TEKST/VORMGEVING Maters en Hermsen Journalistiek en Vormgeving

LITHOGRAFIE/DRUK

TERUGKIJKEN

Studio Boon, Senefelder Misset

DRUKWERK BEGELEIDING

Onbegrepen

Regalis, Zeist

TECHNISCH UITGEVER Keystone Consultancy

REAGEREN? Leger des Heils, t.a.v. redactie Kans postbus 3006, 1300 EH, Almere. kans@legerdesheils.nl

Wij worden ondersteund door:

De -voetafdruk van dit 2 -voetafdruk van dit DeCO CO 2 drukwerk drukwerkisisberekend berekendmet met ClimateCalc ClimateCalcen en gecompenseerd gecompenseerdbij: bij: Groenbalans Groenbalans www.climatecalc.eu www.climatecalc.eu Cert. Cert.no. no.CC-000140/NL CC-000140/NL

Soep, Sores & Soelaas In ‘Soep, Sores en Soelaas’ loopt EOpresentator Bert van Leeuwen een paar weken mee op De Dukdalf, onze verpleegafdeling in Rotterdam. Bert gaat bij onze deelnemers, die vaak in de randen van de samenleving gedrukt worden, op zoek naar hoop en inspiratie. Kijk de afleveringen terug via npo.nl

In ‘Onbegrepen: mijn leven met verward gedrag’ beschrijft ervarings deskundige Angélique van Deursen hoe het is om te leven met verward gedrag. De politie moest meerdere keren in actie komen om haar op te vangen. Nu het weer beter gaat, vraagt ze zich af: is politie-inzet wel de juiste oplossing als iemand in crisis zit? Hoe kunnen we als samenleving beter zorgen voor mensen met onbegrepen gedrag? Het boek is te koop in de meeste boekhandels en online.

KANS JUNI 2026

KUNST EN THEATER GALA 2026

Welkom bij de show De talenten van gewone mensen schitteren op het podium van AFAS Live en jij kunt erbij zijn! Wees welkom bij het Leger des Heils Kunst en Theater Gala op vrijdagavond 25 september. Laat je raken door de talenten van deelnemers van het Leger des Heils en optredens van beroemde Nederlandse zangers en zangeressen. Meer informatie en gratis tickets: legerdesheils.nl/gala

Gratis bril voor mensen met weinig geld Dankzij een nieuw brillenprogramma kunnen meer dan 650 bezoekers van onze buurthuiskamers dit jaar een nieuwe bril krijgen van Specsavers. Het gaat om mensen die zelf niet de middelen hebben om er een aan te schaffen. Zo blijkt uit onderzoek dat een op de vier mensen in armoede een verkeerde bril heeft. ‘Mijn linkeroog ziet vier procent vanwege een lui oog in mijn jeugd. Mijn rechteroog ziet vijftig procent. Een bril is noodzaak, maar ik kan het niet betalen’, vertelt een bezoeker van de buurthuiskamer in Utrecht. Het Leger des Heils en Specsavers zijn inmiddels zeven jaar verbonden aan elkaar. Samen zetten zij zich in voor mensen die kampen met armoede en eenzaamheid. In alle Specsavers-winkels wordt per montuur en hoortoestel een bedrag opzijgezet. Daardoor is de afgelopen jaren al meer dan een miljoen euro bij elkaar gespaard. Lees meer over deze samenwerking op ldh.nl/bril-kans2

Echte zussen We zitten aan tafel, zoals zoveel gezinnen. De één vindt het eten heerlijk, de ander onderhandelt over of ze die groene dingen op haar bord echt moet opeten. We delen verhalen over de dag en discussiëren over een toetje. Niets bijzonders. Wij zijn een heel gewoon gezin. Toch krijgen we soms de vraag: ‘Hoe is dat nou, een pleegkind in huis?’ Alsof het iets totaal anders is. Maar eerlijk gezegd lijkt het opvoeden en liefhebben van een pleegkind in bijna alles op dat van een biologisch kind. Natuurlijk vraagt het soms iets extra’s – meer geduld of meer uitleg – maar welk kind heeft dat niet, op zijn eigen manier? Het grootste verschil zit bij ons aan de buitenkant. Mijn dochters van negen en zes lijken totaal niet op elkaar. De één heeft donker haar, donkere ogen en is klein van stuk, de ander heeft blond haar, blauwe ogen en is lang voor haar leeftijd. Dat de jongste een pleegdochter is, is voor ons zo vanzelfsprekend dat mijn oudste laatst vroeg of een kind op school ook een pleegkind was, ‘want hij lijkt helemaal niet op zijn broertje en zusje’. Ik moest glimlachen. Blijkbaar is dat hét kenmerk geworden. Dat ze niet op elkaar lijken. Dat roept soms vragen op. Van klasgenootjes, van volwassenen of van vreemden. Meestal houden mijn dochters het simpel: ‘Ja, dat klopt, we lijken niet op elkaar.’ En zo is het ook. Want ondanks de uiterlijke verschillen groeien ze op als echte zussen – met ruzies over wat er gekeken wordt op tv, samen skeeleren door de buurt, er voor elkaar zijn en bovenal met supertrotse ouders. Zoals het hoort in een gewoon gezin.

Annemarie van Amerongen is duurzaam ondernemer en sinds 2020 pleegouder bij het Leger des Heils

32 Lees meer over

KANS JUNI 2026

TEKST ALIZE DE VRIES BEELD ROSALIE VAN DER DOES

Arno en zijn bezoek aan de Leidse soepfiets in de reportage op pagina 8

Sporen

Arno

Arno staat voor rechtvaardigheid. Zijn strijd tegen onrecht maakt dat rechtszaken momenteel een groot deel van zijn leven bepalen. ‘Een tijd terug pakte mijn buurman mijn spullen uit de tuin en kreeg ik deze kapot teruggegooid in mijn achtertuin.’ Dat Arno niet bij de pakken neer gaat zitten merkt ook zijn omgeving: ‘Mensen die niet weerbaar zijn tegen onrecht help ik graag. Al jaren ben ik daarmee bezig. Van lullige boetes tot onterechte afwijzing van huurtoeslag.’