Kerstverhalen
Warme verhalen voor de kerst om te lezen en voor te lezen voor kinderen en volwassenen
q Bard Bothe
Inhoud
5 10 19 25 33 41 47 55 61 67 73 79 83 87 103 111 117 125
Vergadering van engelen Haar eerste kerst in Nederland Waarom wij tweede kerstdag vieren r Een bijzondere ontmoeting Het verhaal van Rutte De engel Kleinzoon De zilveren theepot Een oud verhaal Het was nog maar een kind Een ongeluk zit een klein hoekje Kleine Wolk r Feest van het licht r Een vluchtelingenkamp Gods wegen… “Gewoon, gewoon”r De jongen die Kerstman wilde zijn De mooiste boom van het bos r
r ook geschikt voor jongere kinderen
3
s
Vergadering van engelen
“De vergadering begint om 12 uur op de kamer van aartsengel Gabriel,” riep een van de engelen in het voorbijgaan. “Kerstfeest moet goed worden voorbereid dit jaar, we hebben vorig jaar een paar steekjes laten vallen! Zorg dat je op tijd bent!” Toen verdween hij weer snel, want de kersttijd is nu eenmaal een drukke periode van het jaar. De vergadering stond aangekondigd op het prikbord, maar engel Johan had verzuimd om op het bord te kijken. Hij kwam weleens te laat op de bijeenkomsten en dat werd hem niet in dank afgenomen. Hij had het te druk met het redden van mensen en hij had een hekel aan al dat bureaucratische gedoe. En een pesthekel aan vergaderen. Maar het moest nu eenmaal, omdat er zaken besproken diende te worden die alleen maar in overleg konden worden opgelost. En warempel, engel Johan had ditmaal voor deze vergadering zelfs een agendapunt. Hij had die ochtend boven een stille straat in een buitenwijk van een drukke stad gezweefd en ervaren dat het daar maar een kille bedoening was. De mensen woonden in flats. Ze kenden elkaar niet. Ze gingen in de vroege ochtend naar hun werk om tegen zes uur thuis te komen. Kant en klare maaltijden werden snel in de magnetron opgewarmd. De smartphone werd meteen bekeken en de televisie stond aan. Mensen, mensen toch, had engel Johan verzucht. Wat is alles toch anders dan vroeger. Vroeger vertelden de mensen verhalen en luisterden ze naar elkaar. Nu zitten ze zwijgend hun eten naar binnen te werken en kijken en luisteren naar het geschetter van de beeldbuis. Vanmorgen was er iets gebeurd. Dat wilde hij op de agenda zetten van de engelenvergadering. Hij had niet ingegrepen maar alleen toegekeken. Een oude man was uitgegleden op de gladde winterondergrond. Hij schatte hem rond de vijfenzeventig. Twee jongens en een meisje liepen aan de overkant. 5
Ze riepen: “er ligt een man op de grond.” “Moeten we niet helpen?” vroeg een meisje. “Er komt wel iemand,” antwoordde de jongen. “Gelukkig krabbelt hij alweer overeind.” Nu kunnen engelen niet boos worden, dat zit niet in hun aard. Maar Johan voelde een akelig prikken rond zijn hart. Hij had geen telefoon waarmee hij kon bellen. Maar hij had wel het vermogen om te luisteren naar de reden waarom de kinderen zo snel waren doorgelopen. Ze moesten naar gymnastiek. Er was hun door hun ouders op het hart gedrukt dat ze op tijd moesten zijn. Voor de les was betaald en het geld mocht niet over de balk gesmeten worden, want er waren ook nog andere kinderen in het gezin die activiteiten hadden die betaald moesten worden. De oude man was opgekrabbeld, had de sneeuw van zijn kleren geklopt en was naar de flat gestrompeld waar hij op de een na hoogste etage woonde. Johan was met hem mee gezweefd en had daar eens rondgekeken. Van uit het raam keek hij uit op een ander flatgebouw dat nog iets hoger was. “Geen opwekkend uitzicht,” mompelde hij in zichzelf. De oude man ging op de bank liggen en dacht; als er een pilletje bestond om weg te vliegen naar het eeuwige licht, dan zou ik het innemen. Johan schrok daarvan. De man is gewoon eenzaam en dat is met de kerstdagen een rampzalige situatie. Iedereen heeft wel een kerstboom. Er wordt lekker gegeten en in het gunstigste geval vieren de mensen ook de geboorte van Christus. De toestand van deze oude man zet ik op de agenda van de engelenvergadering. Er moet hier iets gebeuren. Hij zag hoe de man zich naar de badkamer sleepte, zijn broek opstroopte, een pleister pakte en die op een wond legde die was ontstaan vanwege de val. “Het valt wel mee,” zei de man tegen zijn spiegelbeeld. Engel Johan had de kamer verlaten om op tijd bij de vergadering te zijn. “Ik heb een punt,” sprak hij en hij legde de situatie van de oude man voor aan de vergadering. “Je hebt gelijk, engel Johan,” sprak de aartsengel. “Hier moet iets aan gedaan worden. Eenzaamheid is het ergste wat stervelingen kan overkomen. De mens is sociaal en van eenzaamheid wordt hij ziek. Waar woont die man?” Johan legde uit dat hij op de een na hoogste etage van een flatgebouw 6
woonde. Hij kende de mensen die boven hem woonden niet, want die werkten allebei en ze hadden nog geen kinderen. Wie er beneden hem woonde wist hij niet. Hij kwam weleens iemand tegen bij de lift en dan groette hij vriendelijk en werd ook wel teruggegroet, maar daar bleef het bij. “We hebben een volle agenda,” sprak Gabriel, “en ik moet er nu eenmaal voor zorgen dat we alle punten van de agenda doornemen. Ik stel voor Johan, dat je een kleine commissie vormt en dat jullie dit probleem bespreken zodat we volgende week met een oplossing kunnen komen.” “Met alle respect,” zei engel Johan. “Zoveel tijd hebben we niet. Over drie dagen is het kerstmis. Dan is de oplossing die de commissie misschien vindt mosterd na de maaltijd.” “Je hebt gelijk,” antwoordde Gabriel. “Commissies lossen niet alles op en we moeten niet in dezelfde hobby’s terechtkomen als die van de mensen, die menen dat ze moeilijke problemen van hun bordje kunnen krijgen door ze door te schuiven naar een commissie.” “Met permissie,” viel engel Johan de voorzitter in de rede. “Mag ik proberen in de harten van een aantal buurtbewoners door te dringen, zodat er in de komende dagen wat meer aandacht kan worden gegeven aan de eenzaamheid van deze oude man?” Gabriel aarzelde. “Het is een probleem dat veel oude mensen raakt,” zei hij. “Misschien is een commissie toch niet zo’n slecht idee. Dan bekijken we het in een wat breder perspectief en hebben we misschien volgend jaar een oplossing voor dit zwaarwegende probleem. Ik mag wel zeggen, engel Johan, dat ik je dankbaar ben dat je dit in onze vergadering aan de orde hebt gesteld.” De aarstengel draaide zich van Johan af om verder te gaan met de behandeling van de vele punten die nog op de agenda stonden. Maar Johan gaf niet op. “Met permissie,” zei hij opnieuw. “Het gaat in dit geval om één mens die we kunnen helpen. We kunnen toch niet alles in een keer oplossen. Dat van die commissie vind ik best, maar dit probleem kan niet wachten en moet nu worden aangepakt.” “Goed, goed,” sprak de aartsengel. En hoewel engelen niet direct over gevoelens beschikken zoals mensen, bekroop de aartsengel toch iets van wat mensen ergernis zouden noemen. Johan kreeg toestemming om de vergadering te verlaten en ook – waar hij 7