LAVA Jaargang 16 | Editie 1

LAVA

magazine van de jonge socialisten in de pvda

thema: europese unie

1 lava足

voorwoord

inhoud artikelen

Lokaal Europa Vijf jaar geleden leed de PvdA een grote verkiezingsnederlaag bij de Europese verkiezingen. De analyse was snel gemaakt. Het was niet duidelijk genoeg of we voor of tegen Europa waren. D66 en GroenLinks waren lekker duidelijk vóór. En de SP en PVV lekker duidelijk tégen.

Ik heb dit nooit begrepen. Als de koers van je partij in één woord samen te vatten is, lijkt de inhoudelijke basis me nogal wankel. Van nuance is nog nooit iemand slechter geworden.

En het is ook een wat misplaatste arrogantie dat mensen geen bijzinnen zouden begrijpen.

Ons verhaal is duidelijk. We zijn voor Europese samenwerking. Maar we zijn tegen dit conservatieve, bezuinigende, bureaucratische, 3-procentnormende, federalistische Europa.

Het probleem is dat er een verschil ligt tussen dat verhaal en wat we uitstralen. We willen Europa minder bureaucratisch en meer democratisch maken, maar we zijn zelf de bestuurlijke elite. We willen Europa socialer maken, maar mensen houden ons verantwoordelijk voor oneerlijke concurrentie. Het is daarom zo belangrijk dat onze parlementariërs uitstralen dat zij opkomen voor onze idealen. Niet in de ivoren toren van Brussel, maar in de vele buurtcentra van Nederland.

De PvdA is een lokale partij die zo succesvol is dat ze ook in nationale en Europese parlementen zit. We moeten dat lokale daar niet vergeten.

Raadsleden in Brussel. Zoals Michiel Emmelkamp of Kathleen van Brempt.

Beide sociologen. Beide jong. Beide down-to-earth politici.

Martijn Otten, hoofdredacteur

4 7 10 15

‘af en toe ergens de beuk ingooien kan geen kwaad als het een hoger doel dient’ Interview met oud-JS voorzitter Michiel Emmelkamp over zijn vierde plaats op de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen. symbool van regentesk links Een sterk Europees verhaal, heeft ook geloofwaardige politici nodig. Soms zorgt dit voor een probleem voor de Europese sociaaldemocraten. Martin Schulz is daar de verpersoonlijking van. ‘in de politiek is eigenlijk alles haalbaar’ Interview met de Belgische Europarlementariër Kathleen van Brempt. Ze vertelt over haar ervaringen en geeft tips aan de nieuwe Nederlandse kandidaten.

Europa van onderop Vele Jonge Socialisten waren actief in de campagne tussen kandidaat-lijsttrekkers voor de Europese verkiezingen.

Lava sprak met vier van hen.

rubrieken

voorwoord 2

kamervragen 3

marijn 18

factcheck 18 uit de bestuurskamer 19

colofon 19

De Lava is nu ook online!

Vind je het ook zo jammer dat de Lava maar vier keer per jaar uitkomt?

Zou je ook zelf graag een keer jouw ideeën en artikelen willen delen met andere JS’ers? Wil je meer lezen over wat er in de vereniging gebeurt? Wil je meer inhoudelijke discussies voeren dan alleen op het congres? www.js.nl/lava is de nieuwsbron van en voor de Jonge Socialisten waar artikelen over de JS, over de politiek, recensies over boeken of films en opiniërende artikelen bij elkaar worden gebracht. Hier kan jij lezen wat er in de JS gebeurt en je kan ook zelf meeschrijven. Mocht je geïnteresseerd zijn om een stukje te schrijven, mail dan naar de hoofdredacteur: motten@js.nl. Wil je verder blijven volgen wat er speelt in de JS, volg dan @LavaJS op Twitter of like onze Facebook-pagina.

2 lava

kamervragen: Marit Maij De Tweede Kamer der Staten-Generaal telt 150 leden. Lava licht er telkens een uit om te horen wat het Kamerlid te zeggen heeft. In deze aflevering: Marit Maij van de Partij van de Arbeid Je moeder zat tijdens je jeugd namens het CDA in het Europees Parlement. Is Europa sindsdien veel veranderd?

“Ja, Europa is heel erg veranderd sinds die tijd.

De bevoegdheden die de landen met elkaar deelden waren anders, er waren veel minder lidstaten. Na de val van de Muur is er met name veel veranderd. In een sneltreinvaart zijn Midden- en Oost-Europese landen getransformeerd in economische en politieke zin. Dat maakt de verhoudingen in de EU anders, diverser. Het idee is wel nog steeds hetzelfde: Europa moet gaan over welzijn en welvaart van alle burgers. Europa is veel meer dan een markt, het gaat om de mensen die er wonen.”

meer aantrekkelijk is om mensen onder dat soort voorwaarden aan te nemen.”

Wat verwacht je van de Europese verkiezingen?

“Ik verwacht dat we meer duidelijkheid krijgen over wat het betekent om vóór of tegen Europa te zijn. Nederland is onderdeel van Europa en de toekomst van Nederland ligt in Europa, maar daar moeten we wel een aantal dingen voor aanpassen. Ik denk dat we die boodschap heel duidelijk over kunnen brengen en dat dan ook het debat tussen alleen vóór of alleen tegen veel te simpel zal blijken te zijn. Er is meer dan óf eruit stappen óf een groot Verenigde Staten van Europa worden. Die twee uitersten zijn allebei niet realistisch.”

Roemenen en Bulgaren kunnen nu hier en in andere EU-landen zonder werkvergunning werken. Veel Nederlanders zijn bang dat dit tot arbeidsverdringing leidt. Wat kunnen we hieraan doen?

“Je ziet natuurlijk dat veel werkgevers mensen uit Polen of Roemenië aannemen, ver onder onze arbeidsnormen. Alle concurrerende bedrijven doen dat ook, dus het is lastig om daar niet aan mee te doen.

Mensen die voor een Nederlands salaris zouden willen werken, worden daarmee uit de markt geconcurreerd. Dat heeft twee slechte effecten: arbeidsverdringing en de mensen die die baan wel nemen, worden uitgebuit: onder onze normen betaald en in slechte behuizing gezet. We moeten het goed organiseren en controleren, zodat het niet

3 lava­

Wat zou je zijn geworden als je niet de Tweede Kamer in was gegaan?

“Voordat ik in de Tweede Kamer kwam werkte ik bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, als diplomaat. Ik vond dat een hartstikke leuke werkomgeving, ik zou daar gewoon zijn gebleven. Verder terug wilde ik astronaut worden. Ik heb zoveel bewondering voor Wubbo Ockels, die in mijn jeugd de eerste Nederlandse ruimtevaarder werd.

Het lijkt me echt te gek om om de aarde heen te draaien of naar de maan te gaan.”

Door Renée van den Kerkhof Illustratie Robert Muts

4 lava

“Af en toe ergens de beuk ingooien kan geen kwaad als het een hoger doel dient” Door Frank Bolhuis Fotografie Maria van der Heyden

In de aanloop naar de Europese verkiezing spreekt de LAVA met Michiel Emmelkamp, de nummer vier op de kandidatenlijst voor de PvdA in het Europees Parlement. Als oudvoorzitter van de Jonge Socialisten is hij sterk verbonden met de jongeren binnen de partij. Op onconventionele wijze trekt hij het land door om stemmen te werven, maar bovenal om de gevolgen van Europees beleid in kaart te brengen.

In zijn standplaats Den Haag spraken wij hem over Europa, dromen en de democratie.

Sommigen van ons kennen jou van de Jonge Socialisten en jouw stukken voor de Wiardi Beckman Stichting. Vanwaar nu jouw kandidatuur voor de Europese delegatie van de PvdA? “De stem van onze generatie werd naar mijn mening te weinig gehoord in het Europese debat, terwijl veel Europese problemen grote gevolgen hebben voor de jeugd.

Denk bijvoorbeeld aan de torenhoge jeugdwerkloosheid en de groeiende ongelijkheid tussen hoogopgeleiden en laagopgeleiden. Het is niet makkelijk om een brug tussen beide groepen te slaan, maar de problemen waar Europa tegenaan loopt zijn te belangrijk om over te laten aan de oudere generatie. We moeten ergens beginnen om de Europese Unie nieuw elan te geven. Ik kan denk ik namens jongeren zaken die voor hen belangrijk zijn op de Europese agenda proberen te krijgen.”

Wat is volgens jou de richting die Europa dient op te gaan?

“De Europese Unie is noodzakelijk, of we dat nou leuk vinden of niet. Samenwerking op bijvoorbeeld het terrein van belastingontwijking en milieuproblematiek is iets waar Europese landen veel meer samen zouden moeten werken. Aan de andere kant kan men vraagtekens zetten bij het sociale gehalte van de Europese Unie: de groeiende ongelijkheid tussen burgers gaat mij zeer aan het hart. Ik wil dan ook pleiten voor hernieuwd respect voor de nationale verzorgingsstaten. Fatsoenlijk werk voor iedere burger houdt in dat iemand uit bijvoorbeeld Polen in Nederland gewoon onder de Nederlandse cao valt, dienstenrichtlijn of niet. Samenwerking is dus noodzakelijk, maar niet tot elke prijs.”

5 lava­

Kan jij je vinden in de kritiek op het Europees project die breed gedragen lijkt te worden door de Nederlandse burgers?

“Ja, absoluut. Ik heb de afgelopen tijd een tour door Nederland gedaan. Dan kun je bijvoorbeeld denken aan het werken in de tuinbouw in Brabant, een inspraakavond in een buurthuis in Arnhem of het bezorgen van pakketjes in Amersfoort. Waar voor de generatie van onze opa’s en oma’s Europa vrede betekende, daar staat voor onze generatie Europa gelijk aan werkloosheid en een democratisch tekort. Door het land in te trekken en een gesprek te voeren met de mensen op straat zie je dat de zorg over verdringing op de arbeidsmarkt door goedkopere krachten uit het buitenland niet ongegrond is. Een Nederlandse bouwvakker is nou eenmaal tweemaal zo duur als een Poolse bouwvakker, een rare uitwas van de vrije markt. Het is onze plicht als PvdA’ers om te blijven strijden voor fatsoenlijke banen met een dito inkomen.

Kritiekloos federalisme gaat dat niet oplossen.”

En dat, al dan niet bestaande, democratisch tekort?

“Een van de grote problemen van de Europese Unie zijn die enorme aantallen lobbyisten. Tegenover iedere vakbondslobbyist staat een leger lobbyisten klaar namens het bedrijfsleven. Het sociale aspect sneeuwt daardoor sterk onder: een situatie die de democratie niet bepaald bevorderd. Het Europees Parlement is out of touch met het dagelijks leven van de Europese burgers en daarnaast hebben burgers te weinig invloed op beslissingen.

Neem bijvoorbeeld het toeslagencircus -er bestaat een aanwezigheidstoeslag- dat de Europarlementariërs ten deel valt: dat komt niet bepaald over als solidair. Dat is ook waarom wij als PvdA-kandidaten hebben afgesproken om af te zien van dagvergoedingen.

Een nieuw instrument dat ik wil inzetten om het Europees Parlement beter te laten functioneren is het vormen van een schaduwparlement. Met mijn werkbezoeken probeer ik een groep mensen te verzamelen die een kritische vinger aan de pols kunnen houden: door met een dwarsdoorsnede van de burgers thuis in gesprek

te blijven kunnen we echt proberen om hun zorgen en ideeën op de Europese agenda te krijgen. Iets wat broodnodig is.”

Bio Michiel Emmelkamp Geboren: 16 januari 1986, Groningen

Je zegt dat jij je eigen generatie wil vertegenwoordigen, wat zou je concreet voor de jeugd willen doen in het Europees Parlement?

“We kunnen de werkloosheid aanpakken door meer ruimte te creëren voor nieuwe bedrijvigheid. We zien daarnaast dat de laatste jaren een Europa ontstaat van twee snelheden: aan de ene kant staan zij die gebaat zijn bij open grenzen en minder regels en aan de andere kant zij die juist last ondervinden van het Europees project.

Ik snap dat daar geen pasklare oplossing voor te vinden is, maar kleine veranderingen kunnen al een hoop bewerkstelligen. Een voorbeeld: ik wil mij graag hardmaken voor een Erasmusbeurs voor mbo-studenten. Het is mij volstrekt onduidelijk waarom een mbo’er niet de kans zou kunnen krijgen om in het buitenland te studeren en een universitaire student wel. De aandacht voor laagopgeleiden is in mijn optiek te gering binnen de Europese Unie, een maatregel als een Erasmusbeurs voor mbo’ers zet in ieder geval de juiste toon: Europa is voor iedereen.

Woonplaats: Groningen Studie: Sociologie, Rijksuniversiteit Groningen.

Voorzitter Jonge Socialisten: 2007-2008 Wiardi Beckman Stichting: 2012-heden

Met één keer stemmen in de vijf jaar gaan we de betrokkenheid van de jeugd niet vergroten. De Europese Unie is mede daardoor weinig levend bij de Nederlandse burger. Juist door een schaduwparlement in het leven te roepen voelen jongeren zich ook gehoord en zal de betrokkenheid vanzelfsprekend toenemen. Als men zich serieus genomen voelt kan er een nieuw elan ontstaan waar de Europese Unie bij gebaat is. Iedere Europese burger is belangrijk en dient dus ook gehoord te worden in het Europees parlement.”

Heb je er zin in?

“Ja, het Europees Parlement is een groot stroperig orgaan. Het creëren van meer betrokkenheid bij Europa is belangrijk; het gaat tenslotte om een instituut dat ons dagelijks leven steeds beïnvloedt. Activisme is wat we nodig hebben, juist om hen te helpen die dat nodig hebben. Af en toe ergens de beuk ingooien kan geen kwaad als het een hoger doel dient. De komende maanden zal ik keihard campagne gaan voeren om gekozen te worden in het Europarlement, niet omwille van de macht, maar omdat ik denk dat ik een verschil kan maken voor de werkloze jongeren, de vrachtwagenchauffeurs en de ROC-studenten die ik heb ontmoet. Je zou het kunnen omschrijven als een uitdaging dus. Een heel nobele uitdaging, dat wel.”

6 lava

Symbool van Regentesk Links Door Jordy Rutten Beeld Lotte Woerde

De Europese verkiezingen van mei 2014 gaan niet alleen over het parlement. De grote politieke groeperingen in het Europarlement kunnen dit jaar namelijk ook hun kandidaten naar voren schuiven voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. De Europese sociaaldemocraten hebben hierbij Martin Schulz als hun kopman aangesteld. Dit is opvallend omdat hij symbool staat voor de grote problemen van de Europese Unie: niet democratisch, te federaal en het verdedigen van het vergoedingenstelsel.

In de beginperiode van het Europees project deed de sociaaldemocratische beweging waar het zo goed in is: de bestuurlijke elite kritisch volgen en opkomen voor de zwakkeren in Europa. In de jaren ’70 en ’80 was Europa voornamelijk een speeltje van hen die meer speelruimte voor de grote bedrijven wilden. Rechtse krachten wilden een nieuwe Europese bestuurslaag om de interne markt open te breken en een blok te vormen tegen het communistische oosten. Destijds was het links dat vraagtekens zette bij de vorming van een nieuwe ondoorzichtige bestuurslaag. Kritiek op een zeer geliberaliseerde Europese economie en een ondemocratisch bestuur kwam van socialisten, niet van conservatieven. Links werd door rechts als ouderwets en eurosceptisch beschimpt.

Schulz Deze kritische houding van de Europese sociaaldemocratie is echter volledig omgeslagen. Inmiddels maakt onze beweging deel uit van diezelfde ondoorzichtige bestuurslaag die zij ooit nog zo kritisch tegemoet trad. Gezicht van deze nieuwe houding is Martin Schulz. Jarenlang was hij vooral bezig met hard om zich heen te slaan naar eenieder die het waagde om het met hem oneens te zijn. Kritische Europarlementariërs die vraagtekens zetten bij de legitimiteit van het Verdrag van Lissabon werden door Schulz openlijk vergeleken met nationaalsocialisten. Eurosceptici zetten, volgens Schulz, de deur naar fascisme wagenwijd open. Slowaakse parlementsvoorzitters, Oostenrijkse bewindslieden, allemaal zijn ze openlijk geschoffeerd door Schulz. Eenieder die een mening verkondigt die Schulz niet bevalt, is een fascist, idioot of extremist.

Overigens is het niet zo dat Schulz even goed kan incasseren als uitdelen.

Toen hij namelijk zélf ooit voor fascist uitgemaakt werd in het Europarlement, werd dit een enorme rel. De Britse euroscepticus Godfrey Bloom werd tot tweemaal toe uit de zaal gezet voor een beledigende sneer richting Schulz. Terwijl Schulz jarenlang ongestoord zijn gang kon gaan met het uitschelden van parlementsvoorzitters, volksvertegenwoordigers en bewindslieden en hiermee het Europarlement degradeerde tot een soort kleu7 lava­

8 lava

The Innocence of Muslims In september 2012 kwam Schulz opnieuw onder vuur te liggen rondom de film The Innocence of Muslims. Omdat een man ergens in een kelder in Californië een beledigend filmpje in elkaar had geknutseld, werden overal in de islamitische wereld westerse ambassades aangevallen en verschillende fatwa’s uitgesproken.

Een Pakistaanse minister had zelfs een prijs gezet op het hoofd van de filmmaker.

Dat was het moment waarop Schulz zich had kunnen laten gelden als voorzitter van het hoogste democratische orgaan van de Europese Unie door uit te leggen dat in een vrije wereld dit soort smakeloze video’s ook gewoon gepubliceerd mogen worden. In plaats daarvan verscheen Schulz op televisie samen met enkele islamitische politici met de woorden: ‘’Wij zijn het eens over de noodzakelijk veroordeling van dit soort films’’. Hiermee veroordeelde hij niet alleen ten sterkste de verspreiding van dit soort films, maar ook de inhoud ervan. Samsom gaf terecht aan: “Ik vind de film ook niks. Maar ik zou niet oproepen om hem niet te verspreiden, want dat raakt de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting en dat is in dit land en elders in Europa een zeer groot goed.” Schulz, de socialistische vertegenwoordiger van Europese democratische waarden, gaf zonder tegenstand toe aan de meest conservatieve en religieuze krachten.

terklas, werd iedere vorm van tegenwind vakkundig de kop ingedrukt. Schulz mocht schelden en misplaatste historische vergelijkingen maken, maar er zelf geen slachtoffer van worden. In plaats van een socialist te zijn met opbouwende kritiek, was hij zelf onderdeel van het establishment.

Voorzitter Europees Parlement

volgen. Inmiddels bouwen diezelfde sociaaldemocraten vlijtig mee aan een extreem geliberaliseerde interne markt en werken ook zij toe naar een ondemocratisch federaal systeem waar de burger zich helemaal niet meer in kan herkennen. Het huidige verkiezingsprogramma van de PvdA spreekt hier terecht zijn zorgen over uit, maar is het dan niet ongeloofwaardig dat onze voorman meerdere malen heeft verklaard ‘meer Europa’ te willen?

Overtuigde en intolerante federalisten als Schulz geven eurosceptici enorm veel munitie in handen en zijn op termijn juist schadelijk voor Europa. Als Nederlandse sociaaldemocraten moeten we onszelf de vraag stellen welke invulling wij willen geven aan ons gedachtegoed.

Ons verhaal heeft politici nodig die altijd kritisch blijven over de Europese ontwikkelingen.

De sociaaldemocraten hebben juist altijd veel kritiek gehad op dat establishment en het ondemocratische gehalte van de EU. Het parlement heeft weinig macht, de commissie is niet transparant en de raad van ministers verdedigen alleen nationale belangen. Je zou verwachten dat een sociaaldemocratische voorzitter van het parlement zijn best zou doen om daar iets aan te verandeEen derde probleem dat knaagt aan de geloofwaardigren. Niets is minder waar. heid van Europa is het systeem van vergoedingen. Het Hoe is hij bijvoorbeeld gekozen? Na de verkiezingen is daarom dus ook prijzenswaardig dat de PvdA afziet van 2009 wilde Martin Schulz geen steun verlenen aan van die vergoedingen. Echter, toen Europarlementariër de conservatieve commissievoorzitter José Manuel Bar- Daniël van der Stoep (ex-PVV) samen met Tom Staal van roso, maar aan de liberaal Guy Verhofstadt. De conser- Powned liet zien hoe verschillende parlementsleden vatieve EVP-fractie heeft met man en macht geprobeerd sjoemelen met de torenhoge dagvergoedingen, werden toch de steun te krijgen van de socialisten. Er werd een deze parlementsleden handtastelijk. Schulz beloofde deal gemaakt, Schulz zou de socialisten in laten stem- een onderzoek in te stellen. Niet naar de bedriegende en men met een volgende termijn voor Barroso als hijzelf meppende leden van zijn parlement, maar naar degenen in 2012 de voorzittershamer van het parlement over die deze praktijken aan het licht brachten. mocht nemen. Blijkbaar gaat de persoonlijke ambitie De PvdA heeft een positief doch kritisch verhaal over van Schulz voor alles.

Europa en een mooie lijst met mensen als Michiel EmMaar zodra een politicus de voorzittershamer over- melkamp (zie pagina 4) om dat verhaal overal in Nederneemt, mag verwacht worden dat hij zich boven de par- land uit te dragen. De Europese Unie ligt echter onder tijen plaatst en zich in ieder geval in de hoedanigheid vuur en we moeten mensen niet alleen overtuigen met als voorzitter niet inhoudelijk met debatten bemoeit. een goed verhaal, maar ook met daden. Het is onze taak Schulz heeft daar maling aan. Vanuit de voorzittersstoel om de komende vijf jaar niet alleen Europa, maar ook gaat hij nog steeds geregeld de confrontatie aan met Ni- Martin Schulz kritisch te blijven volgen. ◄ gel Farage en andere eurosceptici.

Federalisme Een tweede kritiek op de EU is dat het te federalistisch is en slechts de belangen van bedrijven dient. Europese sociaaldemocraten waren ooit de trotste luis in de pels.

De socialistische manier was meedenken en meebesturen, maar wel altijd de gevestigde macht kritisch blijven 9 lava­

10 lava

“In de politiek is eigenlijk alles haalbaar” Door Guus Christiaans en Martijn Otten Fotografie Maria van der Heyden

toenmalige voorzitter was Louis Tobback (burgemeester van Leuven, red.); die maakte de lijst. En die wilde mij daar graag op hebben. Ik zag dat niet zitten. Maar sluw als hij was zei hij: ik zet u gewoon ergens op de lijst, je voert wat campagne, je ziet of je dat leuk vindt, dan kun je later nog zien of je echt in de politiek wilt stappen. Daar kun je geen nee op zeggen.” En zo geschiedde. Een half jaar later werd de onervaren Van Brempt met 29 jaar één van de jongste Europarlementariërs. “Toen ik voor het eerst naar het Europees ParVaak als het woord ‘Brussel’ wordt gebruikt, lijkt het te lement kwam, liep ik daar een beetje rond als Alice in gaan over een bureaucratisch moloch ver weg van Ne- Wonderland.” derland. De nieuwe Brusseltrein brengt ons echter in nog geen twee uur van de Nederlandse Randstad naar Oud JS-voorzitter Michiel Emmelkamp (zie pagina 4) is Antwerpen. Langs de Antwerpse dierentuin lopen wij nummer vier op de Europese lijst van de PvdA en hij is naar een onopvallend gebouw wat het partijkantoor nog een jaar jonger dan van Brempt was toen ze gekovan de regio Antwerpen blijkt te zijn. Bram Dhooghe, zen werd. “Het eerste dat ik hem zou willen meegeven oud-bestuurslid van de Jongsocialisten in België, ver- is: smijt je ten volle. In het Europees parlement loopt welkomt ons met een kopje koffie en benadrukt dat de het vol met oud-ministers en ex-premiers en commisvergadering van Van Brempt bijna is afgelopen. Niet sarissen. Maar eigenlijk doet dat er niet zo toe. Mensen veel later komt de bevlogen en goedlachse parlementa- draaien hun hoofd niet om, om te zeggen: ‘die is toch riër op ons afgestapt. “Europa is het beste wat me ooit premier geweest’. Brussel is een heel ander soort parlement, waar het erop aankomt om je invloed en macht is overkomen.” te laten gelden via je kennis, je werk op de dossiers en Ook al is Van Brempt pas 44, ze heeft politiek gezien al in de groep. Het is een parlement waar je echt heel hard bijna alles gedaan wat er te doen valt: gemeenteraads- moet werken.” Ook moet je volgens Van Brempt nooit lid, Vlaams minister, Belgisch (federaal) staatssecreta- vergeten waar je vandaan komt. “Zorg dat je twee voeris en al bijna tien jaar Europarlementariër. Dat had ze ten in uw samenleving, uw stad, in uw regio hebt. Dat op onze leeftijd (begin twintig) nooit durven denken. vind ik ontzettend belangrijk. Ik zorg dat ik de dossiers “Ik kom helemaal niet uit een klassiek socialistisch of die hier (in Antwerpen, red.) heel erg leven, meeneem sociaaldemocratisch gezin. In die tijd waren de socia- naar Europa en omgekeerd. Dat zou ik hem echt aanlisten de ongelovigen waar je ver weg van moest blij- raden.” ven.” Tijdens haar studie sociologie kwam ze in aanraking met de onwaarschijnlijk ingebakken ongelijkheid Down-to-earth politica in de samenleving. Haar thesis schreef ze over het Europese armoedebeleid en ze liep stage bij een Europese “Ik vind dat soms wel bizar aan mijn Nederlandse colarmoede-organisatie in Antwerpen. “Mijn studies lega’s. Ze behoren altijd tot de klasse van zeer goede hebben mij gedreven naar de sociaaldemocratie.” parlementsleden die hard werken. Over de partijgrenzen heen. Ze gaan naar Brussel en Straatsburg en uiteraard vertalen ze het werk dat ze doen nog wel naar NeJonge Europarlementariër derland. Maar de vraag is hoeveel Nederland nemen ze De actieve politiek, die ze beschrijft als een “schone, mee naar het parlement en hoe ze ervoor zorgen dat de maar harde stiel”, wilde ze in eerste instantie niet in. dossiers die in Brussel spelen ook echt leven in NederWaarom koos ze dan toch voor het Europees Parle- land. Toen ik de eerste keer in het parlement kwam, was ment? “Ik heb niet voor Europa gekozen in 1999. Mijn er in de transportcommissie (niet haar eigen commisBij de Europese verkiezingen in mei komt de PvdA met een geheel vernieuwde lijst. De kandidaten die gekozen gaan worden, kunnen waarschijnlijk wel wat tips gebruiken van een ervaren Europarlementariër. Kathleen van Brempt is in 2000 voor het eerst in het Europarlement gekozen namens de Vlaamse sp.a (de zusterpartij van de PvdA) en heeft sindsdien veel meegemaakt in Brussel en in Antwerpen, waar ze raadslid is. Afgelopen jaar verscheen van haar hand een pamflet over Europa.

11 lava­

sie, red.) een belangrijk debat over het liberaliseren van de haven en de havenarbeid. Antwerpen is de haven en omgekeerd. Mijn vader is een dokwerker en heeft zijn hele leven in de haven gewerkt. Op dat moment zeg je niet: dat is niet mijn commissie. Je stort je op dat dossier, je begint met vakbonden praten en je gaat mee betogen. Je zorgt dat je een heel down-to-earth politica bent. Met de twee voeten in uw samenleving. Dat vind ik ontzettend belangrijk.”

Zelf heeft ze een dubbelfunctie: Van Brempt is zowel gemeenteraadslid van Antwerpen als Europarlementariër, waar ze in de commissies energie, leef, milieu en industrie zit. “Dat is een onderdeel van onze politieke cultuur en ook wel het deel dat ik koester. Ik vind het ontzettend boeiend om in de namiddag in de commissie bezig te zijn met de klimaatdoelstellingen en ’s avonds in de gemeenteraad aan schepen van de haven te vragen hoe het zit met de uitstoot. Europa is soms ontzettend theoretisch, op de lange termijn. En het lokale is zo praktisch als het maar zijn kan, dicht bij de mensen. Ik geloof dat dat de twee niveaus zijn die het meest relevant zijn.”

Het gaat volgens haar niet om de vraag voor of tegen Europa te zijn. “Dat is een onnozel debat. Europa is er.

De vraag is: waar gaat Europa naar toe? Ik ben in ieder geval niet voor het Europa zoals we dat vandaag de dag kennen. Want dat is asociaal en heel liberaal. Maar ik vind het Europese niveau wel een heel belangrijk niveau om samen beslissingen rond te nemen. Dat is wat mij betreft het debat. We hebben met zijn allen wel 6.000 miljard besteed aan het redden van de banken, maar we hebben slechts 6 miljard over om dat grote probleem van de jeugdwerkloosheid op te lossen. Zolang die grote disbalans bestaat, heb je een heel groot probleem en dan gaan mensen dat Europese project niet meer steunen.

We hebben een visie op Europa nodig.”

Bio Kathleen van Brempt Geboren: 18 november 1969, Wilrijk, België Woonplaats: Antwerpen Opleiding: Sociologie, Katholieke Universiteit Leuven Europees Parlementariër: 2000-2003 & 2009-heden Antwerps gemeenteraadslid: 2001-heden Belgisch staatssecretaris voor Arbeidsorganisatie en Welzijn op het Werk: 2003-2004 Vlaams minister van Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen: 2004-2009

Pamflet Vorig jaar presenteerde Van Brempt haar pamflet getiteld ‘Europa, de belangrijkste verkiezing. Sociale rechtvaardigheid als basis van de Europese identiteit’. Hierin werkt ze uit hoe de Europese Unie is opgebouwd, waarom we dat moeten koesteren, maar ook wat er nog allemaal beter kan. Ze sluit af met een visie over hoe we Europa kunnen versterken: “Om dat te doen zal er ‘meer’ Europa nodig zijn. Alleen: als we roepen ‘meer Europa’ denkt iedereen dat we meer van hetzelfde willen. En dat willen we niet. We moeten dus duidelijk maken waarvoor we vechten. Dat is het behoud én de versterking van wat ons zo typisch Europees maakt: ons gevoel voor sociale rechtvaardigheid.” (p. 51)

Maar zijn de politieke ideeën uit haar pamflet wel haalbaar als we te maken hebben met een conservatieve meerderheid? “In de politiek is eigenlijk alles haalbaar.

Dat is wat we precies vergeten zijn. Er is een soort van frame gemaakt en buiten dat frame is niets mogelijk.

Dat frame zegt: begrotingen moeten gesaneerd worden in enkele jaren tijd. En om die te saneren zijn structurele hervormingen nodig. Ik ben niet tegen structurele hervormingen, maar in dat frame zijn structurele hervormingen gelijk aan flexibilisering van de arbeidsmarkt, versoepeling van de ontslagregeling, het laten dalen van de lonen en vooral niet laten stijgen met de levensduur. Als je iets zegt buiten dat frame, dan kan dat niet.”

Deftige levensstandaard “Als je rechtse partijen vandaag de dag iets hoort zeggen over interne migratie in de Europese Unie, dan beginnen ze onmiddellijk over sociaal toerisme. Dan zeggen ze: al die Polen en Roemenen komen naar hier om vervolgens te profiteren van onze sociale zekerheid.

Dat is een frame dat heel goed in de markt is gezet door rechts. In dat kader hoor je ze niet over iets anders. Terwijl het echte probleem iets anders is: sociale dumping (het uitbuiten van buitenlandse werknemers en oneerlijke concurrentie, red.). Als je naar de cijfers gaat kij12 lava

“We hebben met zijn allen wel 6.000 miljard besteed aan het redden van banken, maar we hebben slechts 6 miljard over om dat grote probleem van de jeugdwerkloosheid op te lossen.”

ken, blijkt dat het probleem van sociaal toerisme ontzettend klein is. En dat de bijdrage aan de sociale zekerheid van mensen uit andere EU-landen die bij ons komen werken, bijvoorbeeld uit Oost-Europa, een meervoud is van wat ze trekken.”

“Waarom zegt rechts nooit iets van het probleem van sociale dumping?

Omdat het een probleem is waarbij de economie en een heel pak werkgevers profiteren van goedkope arbeidskrachten. Als je tolereert dat veel bedrijven Roemeense werknemers aan het werk zetten voor 2 euro per uur, terwijl dat eigenlijk 15 euro per uur zou moeten zijn, dan heb je tijdelijk werk voor een aantal werkgevers die dan veel winst kunnen maken, maar je maakt wel heel de sector kapot. Bovendien is dat voor ons sociaal onaanvaardbaar, zowel voor de mensen hier als de werknemers die naar hier worden gehaald. Daarvan zeggen wij, sociaaldemocraten in het Europees Parlement, al jaren dat het een probleem is en aangepakt moet worden.”

“Wij hebben echt een veel grotere impact in de Europese Unie nodig om aan de ene kant sociale dumping aan te pakken en aan de andere kant om tegen die mensen te zeggen: je hebt hetzelfde arbeidsloon en voorwaarden. Wij vinden dat er recht bestaat op een (relatief) minimumloon voor 13 lava­

eenieder. En dat gaan we implementeren in de hele Europese Unie. Het idee dat als je gaat werken in Europa, je op het einde van de maand een inkomen hebt dat u in staat doet zijn een deftige levenstandaard te ontwikkelen, dat vind ik zo’n basisprincipe dat je dat moet kunnen verankeren in een Europees verhaal. Dat is denk ik de essentie van wat wij willen met Europa.”

Kopje koffie De Europese verkiezingen komen er aan. Waarom zouden wij moeten gaan stemmen? “Omdat Europa het niveau van de toekomst is. Daar liggen de belangrijke uitdagingen waar jullie als jongeren, nog meer dan mijn generatie, voor staan: hoe pakken we de klimaatproblemen aan en hoe kan de herverdeling terug op de agenda komen. De kloof tussen arm en rijk is alleen maar toegenomen. Ik vind dat er heel hard bespaard is in Nederland en je moet oppassen dat je niet een deel van de bevolking achterlaat. Wat ons in Europa allen bindt is gedeeld verlangen naar solidariteit. Er is nergens in de wereld een sociale zekerheidsstelsel dat zo goed uitgebouwd is als in Europa. Dat is uniek in de wereld en essentieel voor de jongeren. We zouden de politieke moed en het vertrouwen moeten hebben om dat model naar de rest van de wereld te brengen.”

“Wat ik de PvdA zou aanraden voor de campagne van mei is inzetten op het sociale Europa. Als symbool daarvan inzetten op de strijd tegen kinderarmoede, het verkleinen van de kloof van ongelijkheid en zorgen dat alle mensen in de Europese Unie recht hebben op een minimumloon. Dat zou ik doen, dat is wat ik ga doen. Aangezien het allemaal nieuwelingen gaan zijn, moeten ze ook met mij een kopje koffie gaan drinken of gaan eten. En zorgen dat we een hele goede samenwerking gaan opzetten.” ◄

14 lava

Europa van Onderop Door Nina Arends en Mo Sharifi Beeld PvdA

De slogan van Michiel Emmelkamp luidt ‘Europa van Onderop’. Hij wil jongeren betrekken bij de Europese politiek en ze zélf invloed uit laten oefenen. Vele Jonge Socialisten zijn al betrokken bij de Europese politiek. Bij de lijsttrekkersverkiezing in november zaten veel jongeren op de tribunes. Zita Schellekens, Bernard Naron en Robbert Baruch legden het af tegen Paul Tang. Alle vier steunden ze op campagneteams met daarin ook vele Jonge Socialisten. Lava sprak met vier JS’ers uit deze vier campagneteams.

15 lava­

In gesprek met: Thomas Ronnes Kandidaat: Paul Tang

In gesprek met: Ruben Zandvliet Kandidaat: Bernard Naron

“Een Europa dat bondgenoot is van iedereen, waarbij de discussie gaat over de zorgen van mensen.” Met deze visie hebben Paul Tang en zijn campagneteam de verkiezingen voor het lijsttrekkerschap van de Europese verkiezingen gewonnen. Thomas Ronnes maakte deel uit van dit campagneteam en dacht inhoudelijk mee over de boodschap van Tang. “Een interne campagne kan het debat in de PvdA stimuleren en brengt beweging in de partij.”

Het is een feit dat Paul Tang door een meerderheid van de PvdA-leden is gekozen tot Europees lijsttrekker voor de verkiezingen van 22 mei. Nu de winnaar al lang bekend is, lijkt het wellicht onnodig om nog stil te staan bij de andere gevoerde campagnes in de race naar Europa, maar het tegendeel is waar. Ruben Zandvliet, oud-voorzitter van de Jonge Socialisten, speelde een prominente rol in het campagneteam van kandidaat-lijsttrekker Bernard Naron. “Ik ken Bernard al heel lang en ik had altijd een vermoeden dat hij politieke ambities had. Maar toen ik eind september ineens zag dat hij zich had gekandideerd als lijsttrekker, was dat wel een verrassing.” Desalniettemin was de “combinatie dat Bernard een vriend was en ik hem jaren kende én dat ik campagnevoeren erg leuk vind voor mij de belangrijkste reden om deel uit te maken van zijn campagneteam.”

Bij het Europa van de PvdA gaat het volgens Thomas om een Europa dat meer aandacht krijgt voor de mensen zelf.

“Bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat de belastingbetaler niet opdraait voor het roekeloze gedrag van banken, zorgen dat de werkloosheid wordt teruggedrongen en het stoppen van oneerlijke concurrentie en tegengaan van uitbuiting van arbeidsmigranten. Als je dat aan mensen kan laten zien, zullen zij zich meer herkennen in de Europese politiek.”

Op de vraag of de visie van Bernard op Europa wel bij zijn eigen visie paste, antwoordt Ruben voorzichtig: “Iedereen heeft wel z’n accentverschillen, maar we zaten grotendeels op één lijn.” Ruben vindt het belangrijk dat Bernard zich sterk inzet voor de sociale portefeuille. “Als PvdA moet je die sociale portefeuille in Europa gewoon claimen.”

Het belang van Europa is volgens Thomas erg toegenomen door de globalisering en grensoverschrijdende problematiek. “Door de crisis is bijvoorbeeld nog zichtbaarder geworden hoe internationaal kapitaalstromen tegenwoordig zijn. Europa is dan nodig om de financiële sector in de hand te houden. Daarnaast kan Nederland de klimaat- en veiligheidsproblemen ook niet alleen oplossen. Dat kan alleen op Europees niveau.”

Alhoewel Bernard Naron niet de meerderheid van de stemmen heeft kunnen behalen, kijkt Ruben trots terug op een geslaagde campagne. “In het begin waren we allemaal enthousiast en het lukte ons om binnen twee maanden een hele campagne op te zetten en belangstelling te wekken, daar ben ik trots op. Maar media-aandacht bleek een belangrijk punt. Toen we op een gegeven moment wisten dat er geen groot interview in de Volkskrant mogelijk was en geen optreden bij De Wereld Draait Door, dan heeft dat natuurlijk wel gevolgen voor verdere publiciteit van je campagne.”

Het laatste woord van Thomas luidt: “Het zou mooi zijn als veel JS’ers zich aanmelden om mee te doen in de campagne voor de Europese verkiezingen. Het is een boeiende tijd, waarin je met veel enthousiasme en plezier jezelf kan inzetten voor je idealen en een Europa waar je in gelooft.”

16 lava

In gesprek met: Giselle Schellekens Kandidaat: Zita Schellekens

In gesprek met: Wouter Booij Kandidaat: Robbert Baruch

‘Geef een gezicht aan Europa – kies Zita’, met die leus zijn Zita Schellekens en haar campagneteam de strijd aangegaan voor het Europese lijsttrekkerschap van de PvdA. Giselle Schellekens, geen familie, maakte als campagnemanager deel uit van het campagneteam van Zita en vertelt waarom ze dat heeft gedaan, wat ze vindt van de Europese verkiezingen en nog veel meer.

‘Ik kies nooit per se voor de favoriet: ik kies voor de kandidaat die het beste verhaal heeft en waar ik me het beste bij voel’, zegt Wouter Booij in een telefonisch interview.

Wouter heeft uiteindelijk gekozen om Robbert Baruch te steunen in zijn campagne. Hij spreekt ontzettend enthousiast over de gevoerde campagne en is tevreden dat het team een nogal goede lancering tegemoet ging. “Een groot interview in de NRC dat uiteindelijk door alle media is opgepikt en heeft geleid tot een persconferentie. We hebben zelfs een 101’tje gescoord op de teletekst!”, zegt Wouter voldaan. Het is duidelijk dat de campagne van Robbert genoeg publiciteit kende, want hij had als eerste kandidaat-lijsttrekker een heel campagneteam klaarstaan.

Giselle kon zich als jonge, ambitieuze vrouw identificeren met de competente Zita en besloot in te gaan op het verzoek om deel uit te maken van Zita’s campagneteam.

“De Europese verkiezingen zijn niet sexy en weinig mensen vinden het interessant”, vertelt Giselle. Volgens haar kan juist een vrouw als Zita de Europese verkiezingen en de Europese Unie onder de aandacht brengen bij de jonge generatie van de PvdA.

Wouter had al meerdere campagnes gevoerd, waaronder met Plasterk, en hij vindt het erg belangrijk dat JS’ers meehelpen met deze campagnes. “Wij hadden een erg jong team. Dat werkte heel goed, omdat jongeren vaak nog idealistisch zijn en veel willen doen en leren. Voor zo’n grote campagne reis je het hele land door langs afdelingen en debatten. Dan is het fijn dat JS’ers vaak flexibeler zijn met hun tijd, zodat er altijd mensen meekonden met Robbert.” Hij raadt alle JS’ers ook aan om mee te helpen met een campagne. “Het is een enorm leerzame ervaring!”

Het aantal PvdA’ers dat een stem uitbracht tijdens de Europese lijsttrekkersverkiezing viel Giselle desalniettemin tegen. Ze merkte tijdens de campagne al dikwijls op dat het publiek merendeels uit het campagneteam bestond en minder uit andere geïnteresseerden. Dit zou volgens haar andersom moeten zijn. Aan de andere kant was Giselle blij verrast met de kennis over Europa binnen de PvdA. ‘De mensen die wel geïnteresseerd zijn, hebben ontzettend veel kennis over Europa.

In de campagne kon Baruch duidelijk zijn boodschap vertellen dat Europese politici veel meer op lokaal niveau actief moesten zijn. Kathleen van Brempt (zie pagina 10) was daarom ook een groot voorbeeld voor hem. Toch was dat niet genoeg om de ‘gedoodverfde favoriet’ Paul Tang te bedreigen. Volgens Wouter hebben ze toch goed campagne gevoerd en is er niets opmerkelijks dat ze achteraf anders zouden hebben gedaan in hun eigen campagne.

Ja, misschien wel één ding. “We hadden gewoon moeten winnen!”

Om het bezoek aan de stembus te verhogen tijdens de Europese verkiezingen in de zomer zou volgens Giselle de overheid een handje moeten helpen, bijvoorbeeld door een reclamespot die mensen oproept om te stemmen.

Wat Giselle betreft een spot die ook refereert aan de gemeenteraadsverkiezingen, want ook hier vindt ze de opkomst te laag.

Giselle zou het iedere JS’er aanraden om deel uit te maken van een campagne team. “Het is harstikke leerzaam en je brengt aan heel veel afdelingen een bezoek waardoor het ook goed is voor je netwerk.”

17 lava­

marijn

factcheck

In haar column beschrijft Marijn Sikken haar gedachtekronkels.

In Factcheck toetst Lava een aanname aan de werkelijkheid.

Stelling: In de EU zijn de inkomens gelijker verdeeld dan in de VS. We verkondigen het altijd trots: Europa staat bekend om zijn sterke verzorgingsstaat. Sociaaldemocraten kijken met afgrijzen naar de Verenigde Staten waar een klein deel enorme rijkdommen vergaard, terwijl vele kinderen in armoede opgroeien. Gelukkig hebben we het in Europa beter geregeld. Interessant feitje uit 2007: de inkomensgelijkheid van de VS en van de EU zijn nagenoeg gelijk.

Roze dassen, rode sokken

Ooit las ik ergens dat lesbische vrouwen in homo-onvriendelijke gebieden een duimring droegen om op een ‘veilige’ manier (namelijk geheim voor autoriteiten) hun seksuele voorkeur te kunnen uiten. In een wereld die lang niet overal even homo-vriendelijk is, lijkt een dergelijke ring nog behoorlijk actueel. Daar moest ik aan denken toen ik de term ‘roze das’ hoorde vallen op het nieuws, een volgend initiatief om een signaal af te geven aan mensenrechten-schendend Rusland - dat Rutte beleefd afwimpelde.

Natuurlijk: in een tijd waarin men verzuipt in Facebookbuttons, Pink Ribbonsjaaltjes en Stop-De-Bezuinigingen-Op-De-(vul hier een term naar keuze in)-Twibbons, lijkt het dragen van een roze das wat ongemakkelijk en obligaat. Maar wanneer het goed en consequent wordt gebruikt, kan zoiets wel degelijk verschil maken.

In 2011 kwamen een paar inventieve JS-ers op het idee om Red Sock Tuesday in het leven te roepen: een dag waarop je over je eigen schaduw heensprong en, door rode sokken te dragen, je solidariteit uit je tenen liet komen.

De bedoeling was iedere dinsdag rode sokken te dragen en zo bewust(er) te zijn van waar je voor stond.

Een cynicus zou zich afvragen: wie help je daarmee? En nee, één keer rode sokken aantrekken zal beslist de wereld niet veranderen. Maar als je doorzet, geef je een signaal af dat verder reikt dan social media-gezelligheid.

Je kiest er immers iedere dinsdag weer voor om je idealen kenbaar te maken, waarmee het vertrouwen in die idealen indirect groeit - zeker wanneer je gelijkgesokten vindt.

Hoe meer het gevoel dat je staat waar je voor staat, en dat er anderen zijn die dit met je delen, groeit, des te meer zal ook de behoefte groeien om iets te doen, om verder te gaan dan alleen het dragen van sokken (en daarover te Tweeten), om echt iets te veranderen.

Het is daarom jammer dat Red Sock Tuesday in de vergetelheid lijkt te zijn geraakt. En het is daarom jammer dat Rutte de roze das afwijst. Het had het begin kunnen zijn van iets groots. Alle roze dassen en rode sokken bij elkaar kunnen er op een dag voor zorgen dat de duimring-uit-nood overbodig wordt.

De verklaring is vrij simpel: er zijn in het afgelopen decennia dertien nieuwe lidstaten bijgekomen. De welvaart in die landen loopt nog ver achter op de rijke westerse landen en dat creëert een grote inkomensongelijkheid binnen Europa. Dit is natuurlijk algemeen bekend, maar toch iets waar we gemakkelijk over heen kijken, omdat het een verschil is dat je niet dagelijks op straat ziet.

Als we de Europese landen gaan vergelijken met de VS (op de Gini-coëfficiënt), dan is het verschil duidelijk. De Verenigde Staten zijn ergens laag op de lijst te vinden tussen Venezuela en Zuid-Soedan, terwijl veel Europese landen de top aanvoeren. Geen enkel Europees land is ongelijker dan de Verenigde Staten.

Echter, in Amerika verschillen de meest gelijke staten (South Dakota/Wisconsin) niet enorm veel van de meest ongelijke staten (Texas/Tennessee). Ze hebben stuk voor stuk veel inkomensongelijkheid. Stel dat het Verenigd Koninkrijk, één van de meest ongelijke landen van Europa, een Amerikaanse staat zou zijn, zou het de 16e meest gelijke staat zijn (van de 50).

De verschillen tussen de Europese landen zijn vele malen groter. De rijkste vijf procent van Roemenië is armer dan de armste vijf procent van Luxemburg en een gemiddelde Luxemburger is zeven keer zo rijk als een gemiddelde Roemeen (beide gecompenseerd voor het verschil in koopkracht). De EU heeft gelukkig vele regelingen om de armste regio´s te steunen en landen als Spanje en Portugal hebben zich de afgelopen dertig jaar inderdaad kunnen optrekken aan de rest van Europa. Hopelijk geldt dat ook voor de nieuwe lidstaten, maar we moeten dus niet vergeten dat uitbreiding van de EU ook meer ongelijkheid brengt.

Oordeel: Deels waar Martijn Otten Bron: The Haves and the Have-Nots (2011) van Branko Milanovic.

(Getypt met rode sokken)

18 lava

uit de bestuurskamer Nieuwtjes, mededelingen, oproepen, weetjes en/of meningen uit bestuurlijke hoek.

Europa en de JS

Toen ik net Jonge Socialist was, omstreeks 2003, was het nog verboden om kritisch te zijn op de Europese Unie.

Wie niet voor een federaal Europa was, was dom, begreep er niets van en was eigenlijk een soort nationalistische fascist. Ik herinner me nog hoe Jelle Menges ergens in 2006 de hoon van de JS over zich heen kreeg toen hij zich kritisch uitliet over de bureaucratische excessen van Brussel. De publieke opinie was toen al geheel omgeslagen, met als duidelijkste bewijs het afwijzen van de Europese grondwet door tweederde van de Nederlandse kiezers. Maar nog bleven de Euro-adepten binnen onze partij beweren dat dit niets met de EU te maken had, maar allemaal kwam doordat het kabinet van destijds, Balkenende-II, impopulair was. In werkelijkheid waren heel veel mensen gewoon tegen een alsmaar meer geïntegreerd Europa, zonder dat er inspraak over was.

Vele jaren later kwam de PvdA, en nog iets later ook de hele JS, erachter dat Europa misschien toch niet allemaal hosanna was.

Sinds 2012 hebben we dan ook een zeer realistische resolutie over Europa bij de JS, die de basis vormt voor

onze standpunten over Europa. In het kort: niet tegen samenwerking, zelfs niet tegen meer samenwerking, maar het grootste probleem is het ontbreken van draagvlak voor die samenwerking. Een mooi standpunt, maar nog heel ver van de realiteit. Want de afgelopen jaren dendert Brussel als vanouds door. De economische crisis geeft hier ook noodzaak toe. Maar we moeten, nu we een lange weg hebben afgelegd van blind voor Europa naar realistisch kijken naar Europese samenwerking, niet het einddoel uit het oog verliezen: een Europese Unie waar mensen zich prettig bij voelen en iets aan hebben. Waar ze invloed op kunnen oefenen. Dat moet de inzet zijn van de JS, maar ook van de PvdA, de komende jaren in het Europees Parlement. En we hebben iemand die daar voor gaat proberen te zorgen: Michiel Emmelkamp, oud-voorzitter van de JS en nummer 4 op de Europese lijst. Met een stem op hem, stem je voor een Europa van onderop.

Toon Geenen, voorzitter Landelijk Bestuur Jonge Socialisten in de PvdA

foto: Lars Kersten

colofon hoofdredactie: martijn otten / redactie: nina arends, frank bolhuis, guus christiaans, renée van den kerkhof, martijn otten, jordy rutten, mo sharifi, marijn sikken / eindredactie: merel barreveld, martijn otten / fotografie: maria van der heyden | mariavanderheyden.com / cartoon: robert muts | mutsillustrations.nl / illustratie: lotte woerde | storystudio.nl / ontwerp & vormgeving: merijn dietvorst | vorstontwerp.nl / druk: control media | controlmedia.eu / uitgever: jonge socialisten in de pvda | js.nl Lava is een uitgave van de Jonge Socialisten in de PvdA (JS). Voor tips en suggesties is de hoofdredactie te bereiken via lava@js.nl. Meer informatie over de JS is te vinden op js.nl. De volgende editie verschijnt in juni. alle rechten voorbehouden © Jonge Socialisten in de PvdA / april 2014

19 lava

20 lava

jaargang 16 – editie 1