LAVA Jaargang 14 | Editie 4

KLAAS LOEF / AMERIKAANSE VERKIEZINGEN / THIJS NIEMANTSVERDRIET magazine van de Jonge Socialisten in de PvdA / jaargang 14 — editie 4

1 lava­

voorwoord

inhoud

artikelen democratie in theorie Martijn Otten blikt terug op de Amerikaanse presidentsverkiezingen, vanuit Michigan.

van existentiële crisis naar euforische stemming Redacteur Willem Hutten analyseert de Tweede Kamerverkiezingen en pleit op basis van zijn bevindingen voor een betere samenwerking tussen PvdA en SP.

‘we moeten af van die hijgerigheid’ In gesprek met politiek verslaggever Thijs Niemantsverdriet (NRC) over de PvdA, de Haagse arena en journalistiek.

Anne de Rooij, hoofdredacteur

‘dat Partij van de Arbeid-gevoel, dat moet in je ziel zitten’

de laatste

Lava steekt de loftrompet voor Klaas Loef, stadsdeelraadslid in Amsterdam Noord. Een ras-PvdA’er waar je er nog maar weinig van ziet.

Daar is ‘ie dan, de laatste Lava voor mij als hoofdredacteur. Het was een feest.

Het mooiste is dat we hier kunnen schrijven over wat we prachtig en verschrikkelijk vinden. Alles zeggen wat we denken, ook al leidde dat soms tot boze partijbonzen.

Daar moest ik vooral heel hard om lachen. Wat mij betreft is het de taak van de Jonge Socialisten in de PvdA om tegen slechte burgemeesters of merkwaardige standpunten aan te schoppen. Maar, misschien wel mooier, om te laten zien wat ons inspireert. Van partijideoloog René Cuperus, die als rockster op de cover sierde, tot een visie op sociaaldemocratische waarden.

De laatste Lava wilde ik besluiten met iemand die mij ontzettend inspireert. Dat is Klaas Loef; stadsdeelraadslid in Amsterdam Noord. Klaas is hoe elke PvdA’er een beetje zou moeten zijn: altijd daar voor de mensen in zijn stadsdeel. We vergeten soms hoe belangrijk de politici in de wijken zijn. We zijn vaak geneigd alleen maar naar Den Haag of andere ‘belangrijke’ poppetjes te kijken. Ik geloof daarentegen dat Klaas meer bereikt dan een gemiddeld Kamerlid.

koorddansen tussen boerkaverbod en kinderpardon Bruggen Slaan, zo luidt de titel van het regeerakkoord tussen VVD en PvdA. Prachtig, zo’n slogan, maar die kan niet verhullen dat het akkoord vol valkuilen zit.

op excursie in de stad der democraten Een grote groep JS’ers toog naar Brussel om een kijkje te nemen in het Europarlement. Een verslag.

4 6 7 10 14 16

rubrieken

voorwoord 2 colofon 2 kamervragen 3 column 18 marijn 18 uit de bestuurskamer 19 gezocht / gevonden 19 de wissel 20 colofon hoofdredactie: anne de Rooij / redactie: fatihya abdi, wouter booij, bart van bruggen, willem hutten, renée van den kerkhof, inge kielen, martijn otten, afke severijn, marijn sikken, harm steijn, fatima warsame / eindredac-

Aan alle JS’ers: lees over Klaas en laat je inspireren. En als je ambitie hebt, probeer dan ook een beetje zoals Klaas te worden in plaats van je blind te staren op ministers of Kamerleden.

Dan komt het volgens mij wel goed met de JS en de PvdA.

tie: renée van den kerkhof, jochem rietjens, anne de rooij, afke severijn, marijn sikken / fotografie: marjolein van Pagee | marjoleinvanpagee.nl / cartoon: robert muts | mutsillustrations.nl / illustratie: lotte woerde | storystudio.nl / ontwerp & vormgeving: merijn dietvorst | vorstontwerp.nl / bladmanagement: jochem rietjens / met medewerking van: paul kalma, lars kersten (fotografie), arne mosselman / druk: control media | controlmedia. eu / uitgever: jonge socialisten in de pvda | js.nl Lava is een uitgave van de Jonge Socialisten in de PvdA (JS). Voor tips en suggesties is de hoofdredactie te bereiken via lava@js.nl. Meer informatie over de JS is te vinden op js.nl. alle rechten voorbehouden © Jonge Socialisten in de PvdA / december 2012

2 lava

kamervragen: astrid oosenbrug

de Tweede Kamer der Staten-Generaal telt 150 leden. Lava licht er telkens een uit om te horen wat het Kamerlid te zeggen heeft. In deze aflevering: Astrid Oosenbrug van de Partij van de Arbeid Waar ben je het meest trots op dat je LHBT’ers (Lesbisch, Homo, als gemeenteraadslid in Lansinger- Biseksueel en Transgender, land hebt kunnen bereiken? red.) nog te veel dingen over Dat het openbaar onderwijs in zich heen laten komen: Berkel en Rodenrijs weer uitgescholden worden, zich stevig op de kaart is gezet. Er daar heel rot over gaan voelen, wordt op korte termijn zelfs onveilig, onzeker. Terwijl we een tweede locatie gebouwd met elkaar meer ‘empowervoor de openbare school. En ik ment’ moeten verkrijgen. Mijn ben er mede debet aan dat er grote droom is: iedereen gelijk, een VIP, een Vrijwilligers maar dan wel gelijkheid in Informatie Punt, is gekomen. diversiteit!

Vrijwilligers waren er wel, maar er werd niet goed gecoör- Wat is het grappigste moment in je dineerd, vanuit het VIP politieke loopbaan geweest? gebeurt dat nu wel.

Toen ik in de gemeenteraad aan mijn maidenspeech wilde Wat als je geen Kamerlid zou zijn beginnen, over openbaar geworden? onderwijs, die ik van Ik had heel graag op een tevoren rondgestuurd forensisch lab willen werken, had, zei een collegavooral in de richting van raadslid vrij bot: “Je forensische informatica. We hoeft het niet hebben nu veel meer te maken helemaal voor te met cybercrime; vroeger ging gaan lezen want we spionage vooral met docuhebben hem menten en foto’s, nu gaat bijna allemaal al alles via internet, databanken gezien.” en datalekken. Ook minder leuke onderwerpen als kinderporno worden daar uitgezocht. Ik denk dat ik het daar emotioneel te zwaar mee zou hebben, maar dát er mensen zijn die dit doen, daar heb ik zo ongelofelijk veel bewondering en respect voor.

Toen zei ik: “Hey, cut me someslack.” Ik zag wat mensen wit weg trekken en ik dacht: dat had ik hier niet zo moeten zeggen. De toon was gezet. Dat is in de tijd die ik in de gemeenteraad heb gezeten wel mijn stijl gebleven: ik zeg wat ik denk. Maar dat iemand zoiets bij je eerste zin al zegt: Hey, cut me someslack! tekst Renée van den Kerkhof illustratie Robert Muts

Je zit al jaren bij het homo-emancipatienetwerk van de PvdA, en bij de Vrouwen in de PvdA. Wat vind je zo belangrijk aan homoemancipatie?

Ik vind emancipatie sowieso een belangrijk onderwerp en emancipatie is niet alleen van en voor vrouwen, maar van en voor iedereen.

Homo-emancipatie is zo belangrijk, omdat veel

3 lava­

democratie in theorie

Het Amerikaanse kiesstelsel tempert het enthousiasme voor de presidentsverkiezingen.

4 lava

Martijn Otten volgde vanuit Ann Arbor in Michigan de Amerikaanse verkiezingen en beschrijft de overeenkomsten en verschillen met de Nederlandse verkiezingen. tekst & beeld Martijn Otten In een mooie, barokke zaal vol enthousiaste jongeren begon de campagne van de CollegeDems, de studenten van de Democratische Partij op de Universiteit van Michigan. John Dingell, een Congressman van de Democraten, sprak ons toe. Het was een enthousiast verhaal over waarom we allemaal de straat op moesten gaan om mensen te overtuigen om op de Democraten te stemmen en dat Obama veel had bereikt voor minderheden, het milieu, het onderwijs en nog veel meer. Ik verwachtte kritische jongeren en een inhoudelijke discussie, ik kreeg een drietal verdwaalde bijbelquotes en een applausmachine. Obama was goed, Romney was slecht.

ten aankruisen en dan zou je op alle Democraten stemmen. Dit gold niet voor de kandidaat-rechters, want die mogen zich niet verbinden aan een partij, dus zij zijn ‘officieel’ onafhankelijk. Om het makkelijk te maken vertelden de CollegeDems gelukkig wel op welke rechters je dan zou moeten stemmen.

Weer buiten, vooral verward door het hele kiesstelsel, werd je aangesproken door een student met een kladblok, een inschrijflijst en een pen, die je met een Amerikaans accent vroeg: “Are you registered to vote?”.

In de o zo democratische Verenigde Staten was het blijkbaar te veel gevraagd om alle burgers een stemkaart te sturen; je moest je voor een bepaalde datum registreren om te mogen stemmen. En dat was niet de enige restrictie; in veel staten doen de Republikeinen hun best om het stemmen van vooral minderheden en armere mensen te beperken. Dit doen ze bijvoorbeeld door te verplichten dat stemmers een fotopaspoort hebben: iets wat zo’n 80 dollar kost en daarom voor veel mensen niet zomaar aan te schaffen is.

Waar de Nederlandse verkiezingen vooral fijn waren om weer eens te discussiëren over de verschillende idealen en visies voor Nederland, waren de verkiezingen in de VS een poging om met zoveel mogelijk geld de andere kandidaat zwart te maken. Iedere Republikein kon je vertellen dat Obama het land net vier jaar verpest had, waarop iedere Democraat zou antwoorden dat Romney het nog verder zou verpesten. Het was een moment van geen fouten maken en van zo min mogelijk je eigen plan vertellen; op de dag van de verkiezinschijndemocratie gen zelf was nog niet duidelijk wat Romney nu eigenlijk van plan was, alleen dat op een wonderlijke manier En ook al heb je als kiezer weinig tot geen invloed, de iedereen rijker en gelukkiger zou maken. partijen deden hun uiterste best om democratisch over te komen. Zo stonden er in Michigan, net als in enkele PvdA-voorman Samsom kon de verkiezingen terugandere staten, ‘ballot proposals’ op de stemkaart: zes veroveren door een eerlijke middenpositie in te nemen voorstellen van het parlement van Michigan, waar de tussen de vechtende SP en VVD; van de derde partijen mensen over mochten stemmen. En zoals zo vaak met in de VS hoorden de kiezers niets. Er waren wat sticreferenda, stemden de mensen tegen. Op alle zes voorkers met ‘support education not armies’-leuzen van Jill stellen.

Stein’s Groene Partij en ik kreeg een aantal mailtjes van Jerry Whites Socialistische Partij, maar enige rol van Het kiesstelsel zorgt er dus voor dat het enthousiasme betekenis konden ze niet spelen. De VS propageert ‘hét voor de verkiezingen, hoe het leeft in de stad en onder voorbeeld’ van democratie te zijn, maar het landelijke de mensen, niet erg hoog ligt. Het enige waar de Colstempercentage ligt maar net boven de 50 procent en legeDems twee maanden lang op hebben gefocust, is de verkiezingen zijn niet bepaald democratisch. om mensen naar de stembus te krijgen. Geen opkomstberen om mensen op het laatste moment nog te overswing state tuigen dat ze toch geen GroenLinks moeten stemmen, maar maandenlang telefoontjes plegen om mensen Michigan is normaal gesproken een swing state: een uit te leggen dat ze simpelweg moesten gaan stemmen. staat waarvan het nog niet duidelijk is waar de bevol- Ann Arbor was dan ook nog eens een universiteitsstad king op gaat stemmen. Maar deze verkiezingen leek en daardoor het Democratische centrum van de staat, het, vooral vanwege Obama’s steun aan de auto-in- dus echt spannend en levendig is het nooit geworden. dustrie in Detroit, een gelopen race. Als inwoner van Michigan heb je dus weinig invloed, omdat de winnaar Pas toen op 6 november, iets na middernacht, CNN van te voren al vast staat. Iemand legde me uit dat hij claimde dat Obama gewonnen had, gingen mensen op de Groenen had gestemd, maar alleen omdat het al voorzichtig de straat op. Maar ook dat was minder duidelijk was dat Obama toch wel ging winnen. overtuigend dan vier jaar geleden. De Hope and Change van toen waren verdwenen: dit was een zakelijke Na de speech van John Dingell vertelden andere kandi- overwinning van Obama en ‘het volk’ heeft daar niet daten stuk voor stuk waarom we voor hen campagne veel invloed op gehad. John Dingell zal zelf al niet meer zouden moeten voeren. Gelukkig hoefde niemand al precies weten wat het betekent om afhankelijk te zijn die verschillende kandidaten te onthouden, want op van de steun van het volk, nu hij voor zijn 30e opeenvolde stemkaart kon je gewoon het hokje voor Democra- gende periode, sinds 1955, is verkozen. ◄ 5 lava­

van existentiële crisis naar euforische stemming tekst Willem Hutten illustratie Lotte Woerde

begaan. Allebei gaan ze uit van het idee dat kiezers zich primair laten leiden door de inhoud, of, zoals Zoals bekend heeft de PvdA bij de men het nu graag uitdrukt: door verkiezingen een geweldige overwin- een verhaal. ning geboekt. De winst van acht zetels is extra indrukwekkend, aange- Als de afgelopen verkiezingen iets zien de Partij van de Arbeid voor de hebben aangetoond, is het volgens campagne in de peilingen op zwaar mij dat kiezers zo weinig binding verlies stond en alles leek te draaien hebben met politieke partijen, dat om een tweestrijd tussen de VVD en de aanhang van elke partij in een de SP. Met name door goede tv-op- paar weken kan verdubbelen en kan tredens en een energieke campagne halveren. De gedachte dat Samsom van Diederik Samsom lukte het om ‘het verhaal’ goed kon overbrengen een razendsnelle opmars te maken in en dat de PvdA daardoor gewonnen de peilingen. heeft is echt naïef. Vóór Samsom wisten kiezers heus wel waar de Voor die opmars verkeerde de PvdA PvdA voor stond. Mijn idee is dat de volgens menig commentator in een PvdA vooral heeft geprofiteerd van ‘existentiële crisis’ en werd het be- de tendens in de media om constant staansrecht van de politieke partij te spreken over een ‘tweestrijd’. Alin twijfel getrokken. De rol die de les draaide om de vraag: wie wordt PvdA van oudsher had zou door de de grootste? Elke dag was er een SP zijn overgenomen en de PvdA peiling van Maurice de Hond, waar kon daarom net zo goed verdwij- steeds maar weer de vraag centraal nen. In PvdA- en JS-kringen klinkt stond wie het ‘premiersduel’ zou nu de euforische boodschap: “Niks winnen. existentiële crisis, de sociaaldemocratie is weer terug! Ons verhaal Door deze versimpeling van de verwordt nu eindelijk begrepen!” Ik kiezingen was het voor Samsom vrees dat zowel de commentatoren mogelijk om vliegensvlug de terugals de PvdA’ers dezelfde misvatting vallende Roemer voorbij te streven,

6 lava

anders zou er immers geen tweestrijd meer zijn. De media hebben zo de politieke keuze van de kiezers in grote mate gestuurd. Dat er in Nederland helemaal geen premier wordt gekozen, en dat de politieke bevoegdheden van de premier in Nederland eigenlijk relatief heel klein zijn, wordt voor het gemak vergeten.

Toch denk ik niet dat de media helemaal fout zijn geweest. Zij begrijpen namelijk dat de meeste kiezers weinig verschil zien tussen bijvoorbeeld PvdA en SP en dan ook gemakkelijk tussen deze partijen kunnen switchen. Natuurlijk is het waar dat er tussen PvdA en SP fundamentele verschillen bestaan, maar door de meeste kiezers worden die niet zo gevoeld. Ik hoop dan ook Samsom en Roemer uit deze verkiezingen de les trekken dat het goed zou zijn als PvdA en SP eindelijk eens wat meer gingen samenwerken, in plaats van hun kleine verschillen zoveel te benadrukken. ◄

‘we moeten af van die hijgerigheid’ tekst Fatihya Abdi fotografie Marjolein van Pagee Thijs Niemantsverdriet (1978) is politiek verslaggever bij NRC Handelsblad. Daarvoor was Thijs een gezichtsbepalende redacteur bij Vrij Nederland. Momenteel is Thijs bezig met een boek over de PvdA dat volgend jaar uit moet komen. Een vraaggesprek over de PvdA, politiek Den Haag en de journalistiek.

7 lava­

De verkiezingen zijn inmiddels afgelopen en daaruit is een nieuwe coalitie gevormd bestaande uit twee middenpartijen. Hebben we over twee jaar weer verkiezingen?

Ik hoop het van niet. Asjeblieft, niet nog eens verkiezingen. De spanning gaat er van af. Momenteel zijn verkiezingen echt onderhevig aan inflatie, maar dat is puur vanuit mezelf geredeneerd als journalist. Het zou fijn als een kabinet zou blijven zitten, om te zien of ze iets voor elkaar kunnen krijgen en om ze echt te kunnen controleren. We moeten af van die de hijgerigheid.

Maar is de kans groot?

Ik zeg niet dat ze de rit gaan uitzitten, maar denk wel dat ze aantal jaren blijven zitten. In Den Haag had je wel dat sommige journalisten gingen zeggen “Ja, een middencoalitie met een ruime Kamermeerderheid, dan wordt het vast saai.” Maar saai gaat het zeker de komende jaren niet worden, dat wist je meteen bij de start van het kabinet. Er komt zoveel op het land af en dan zit je nog met die minderheid in de Eerste Kamer. Dus het zal een heftige boel worden, denk ik.

Je hebt de afgelopen jaren veel politieke dilemma’s, worstelingen, meegemaakt als journalist. Wat is jou het meest bijgebleven?

Zo, dat is een lastige vraag. Het eerste artikel dat ik schreef en echt nieuws werd, was een profiel van Eimert van Middelkoop voor Vrij Nederland, toentertijd Minister van Defensie in Balkenende IV. Hij vertelde dat hij blij was niet in militaire dienst te zijn geweest. Dat veroorzaakte veel rumoer. Er werd een zinnetje uitgepikt en voorts volledig uit zijn context gehaald. Ik zag hoe politici geraffineerd

gebruik maakte van die quote om hem zoveel mogelijk te beschadigen. Puur om hem neer te halen. Omdat ik het profiel had geschreven kende ik het hele verhaal. Toen had ik echt het gevoel dat er een loopje genomen werd met de werkelijkheid.

Valt je op, als journalist, dat het voor sommige Kamerleden heel moeilijk is om een eigen profiel op te bouwen, door bijvoorbeeld de strenge fractiediscipline?

Dat is het eeuwige dilemma van een Kamerlid dat behoort tot een coalitiepartij. In de Grondwet staat dat je zonder last je werk moeten kunnen doen, maar je zit voorts wel vast aan een regeerakkoord. Er zijn veel Kamerleden die daar tegenaan zijn gelopen. Of je slaagt als politicus heeft meer te maken met je talent, retorische vermogen en je politiek handigheid.

Welke mensen zijn daar dan tegen aan gelopen? Kan je voorbeelden noemen?

In de vorige periode had je bijvoorbeeld Sjoera Dikkers van de PvdA. Ze deed onder het vorige kabinet de portefeuille Ontwikkelingssamenwerking. Later werd ze woordvoerder Klimaat, omdat Diederik Samsom partijleider was geworden. Ze ging erg voortvarend en kritisch te werk, maar belandde wel op laag op de lijst. Tegen mij liet ze teleurstelling blijken. Tot haar eigen verbazing kwam ze toch in de Kamer. Maar bij de PvdA was men nog steeds niet vergeten dat ze openlijk kritisch was. Op basis daarvan zou een fractievertegenwoordiger niet iemand moeten opzadelen met een lullige portefeuille, maar dat gebeurde wel. Dergelijke mechanismen vindt je vaker terug in de politiek.

8 lava

Gezien de omstandigheden verwacht politiek verslaggever Thijs Niemantsverdriet geen saaie jaren.

Je ziet ook dat bepaalde politici allemaal veren in hun kont krijgen. Vervolgens worden ze ineens aan de kant geschoven. Wat voor rol speelt de media daarin, wanneer we bijvoorbeeld kijken naar Tofik Dibi?

Tofik Dibi was naar mijn mening een ander verhaal. Hij heeft inderdaad veel veren in zijn reet gekregen en was ook voor de media heel interessant. Maar bij Tofik Dibi is het op een gegeven moment naar z’n bol gestegen. Dacht hij werkelijk dat hij partijleider van Groenlinks kon worden? Dat was een bizarre houding, want iedereen kon op zijn vingers natellen dat jij het niet zou redden. Dat was duidelijk bij de uitslag. De rol van de media is dan meer dat dergelijke mensen het zelf gaan geloven. Kijk maar naar Rita Verdonk en Henk Bleker, die dachten alle twee werkelijk dat ze de beste politici in den landen waren. Een ander belangrijk mechanisme is dat media-aandacht ook competitie aan wakkert. Terwijl jij zit te buffelen op je portefeuille krijgt iemand anders veel meer aandacht in de media. Dat creëert jaloezie.

had zich net zo lang in het Kamerrestaurant verscholen tot Rutger wegging. In de fractie vroegen ze zich af waarom ze dat deed. Zij kwam toch maar mooi in Pownews vanavond en de rest niet!

Terugkomend op PvdA. Het vertrek van Job Cohen als partijleider zit nog steeds erg diep. Hoe het er aan toe ging binnen de fractie verdient alles behalve een schoonheidsprijs. Kwam dat als een verrassing of waren jullie al op de hoogte?

Ik werd niet gebeld om Job zwart te maken of iets dergelijks, maar ik was wel aan het vissen. Ik hoorde verhalen dat Cohen volledig geïsoleerd was in de fractie. Iedereen had eigenlijk zijn handen er al van afgetrokken. Dat was al zeker een half jaar aan de gang. The point of no return was volgens mij de Algemene Beschouwingen. Hij was gewoon niet goed. De aandacht voor de slechte prestatie werd nog een beetje afgeleid door het akkefietje ‘Doe eens normaal man’. Maar vervolgens kwam naar buiten dat andere Kamerleden harde woorden tegen Cohen hadden uitgesproken. Iedereen was al posities aan het innemen. Men Is de jaloezie groot in Den Haag? was zich aan het voorbereiden op de slag na zijn aftreden.

Het zegt ook wel wat over de sfeer binnen de fractie. Ik Dan weet je wel hoe laat het is. werd bijvoorbeeld gebeld door een Groenlinks Kamerlid die zei: “Wist je dat er veel klachten zijn over Tofik Dibi? Kan je als journalist nog ‘normaal’ berichtgeven wanneer je er Hij komt bijvoorbeeld nooit opdagen bij werkbezoeken. zo dicht bovenop zit?

Hij zegt ook altijd op het laatste moment af.” Dat is dus Het is inderdaad lastig als je er zo bovenop zit, maar ik jaloezie. Myrthe Hilkens is ook zo’n voorbeeld. Die kwam heb jarenlang bij een weekblad gewerkt en dus niet dagevoor het eerst in de Kamer wegens zwangerschapsverlof lijks nieuwsitems gemaakt. Dan ontwikkel je een intuïtie van een partijgenoot. Vanaf het begin zat Pownews achter voor hypes. En probeer je een stap terug te doen. Dat prohaar aan, want ze had een boek geschreven over de porno- beer ik vast te houden in mijn werk bij de NRC. ◄ ficatie van onze samenleving. Pornowijf in de Kamer, zoiets was hun item. Zij had daar helemaal geen zin in en 9 lava­

10 lava

‘dat Partij van de Arbeidgevoel, dat moet in je ziel zitten’ tekst Bart van Bruggen & Anne de Rooij fotografie Marjolein van Pagee Dit is geen kritisch interview, geen alledaags profiel van een politicus: dit is een lofzang op Klaas Loef, stadsdeelraadslid in Amsterdam Noord. Waarom wij deze loftrompet steken, is omdat wij vinden dat Klaas een partijgenoot is zoals je ze nog maar weinig ziet. En dat is jammer, want Klaas zet zich in tegen de gevestigde orde en staat heel dichtbij de bevolking van ‘zijn’ Amsterdam Noord. Tijd voor een ontmoeting met Klaas voor een groter publiek.

11 lava­

Op een zomerse campagnedag op het Buikslotermeerplein in Amsterdam Noord, benadert een oudere dame ons. Ze drukt ons op het hart dat wij Klaas Loef moeten bedanken voor alles wat hij heeft gedaan voor het bewegen met ouderen. De tarieven voor ouderen om mee te doen aan de bewegingslessen zouden verdubbeld worden, waardoor een aantal ouderen niet meer de kans zag om mee te doen aan de lessen. Klaas stak daar in de raad een stokje voor, waardoor de tarieven in 2013 niet verhoogd worden. De dame die wij spraken had zo de gelegenheid om de lessen te blijven volgen. Loef: “Dat gaat om zulke kleine bedragen, als je bekijkt hoeveel er hier extern wordt ingehuurd. Er lopen hier zoveel mensen rond voor vijftien-, zestienduizend euro per maand. En dan praat je over die oudjes, waarbij het vijftien- tot zeventienduizend euro extra gaat kosten. Dat kan je ergens vandaan halen gewoon!”

Naast ouderen is sport een agendapunt waar Klaas zich voor inspant. Als oud-sporthalbeheerder en voormalig marathonloper is sport een belangrijk punt. Klaas kent veel mensen op het gebied van sport en is daar zeer bij betrokken, aldus collega-deelraadslid Cees Eenhoorn van de VVD: “Tot het emotionele toe zeg maar. Op zijn vakgebied is hij zeer gepassioneerd.” Zo heeft Loef zich ingespannen voor de voetbalclub FC Nieuw Amsterdam, voor mensen die het minder breed hebben.

Eenhoorn: “Hij heeft zich heel hard gemaakt om dat te ondersteunen. Dat heeft geleid tot een motie die het uiteindelijk, tot frustratie van Klaas, niet heeft gehaald.

Hij heeft een groot sociaal rood hard en maakt zich hard voor de mensen die weinig te besteden hebben.”

De betrokkenheid van Klaas maakt ook indruk bij prominente PvdA’ers. Voormalig PvdA-leider Wouter Bos kwam hem wel eens tegen in Amsterdam Noord: ‘Klaas had altijd hartverscheurende verhalen over armoe in Noord, over kinderen die zonder ontbijt op school komen en niet naar de sportclub kunnen. Ik zeg tranentrekkende verhalen, maar ik heb hem er ook écht zelf om zien huilen. Er was níks gespeeld aan. Een heel bijzondere man.’

Partijvoorzitter Hans Spekman kent Klaas eveneens al een tijdje. “Hij heeft totale aansluiting met mensen in de wijk, mensen die normaliter de PvdA wantrouwen.

Hij wil niet dat we een elitaire partij worden en maakt zich soms zorgen over ons profiel. Daarin voel ik me een bondgenoot van Klaas: los van hoe de winde waaide in de partij, hij noemde zich altijd al gewoon links.”

Klaas is tenminste zes dagen per week in Amsterdam Noord te vinden, wanneer hij zijn ronde maakt langs de buurt. Hij gaat langs bij buurthuizen, verzorgingstehuizen en sportclubs. “Hij komt daar heel vaak,” aldus oud-voorzitter van de PvdA Michiel Geuzinge.

Tweede Kamerlid en voormalig Amsterdam Noord-bewoner Ahmed Marcouch noemt Klaas een voorbeeld van hoe een lokaal politicus zou moeten zijn. “Niet vanuit nota’s en papierwerk maar, zoals ik het heel graag zie, vanuit je eigen waarneming. Sorteren vanuit wat je ziet en hoort en niet vanuit wat je leest in nota’s. De echte werkelijkheid wordt door Klaas in de raad gebracht. De straat in de raad en dat toetsen aan de papieren werkelijkheid en niet andersom. Dat is zijn kracht,” aldus de lovende woorden van Marcouch, die Loef al kende voordat hij zelf de politiek

in ging. Marcouch: ‘Het probleem van deelraadsleden is dat ze heel onbekend zijn. Je moet het echt hebben van je eigen handelen. Er zijn heel veel mensen in Amsterdam Noord die Klaas kennen, loop maar eens met hem door de buurt. Die bekendheid is belangrijk, omdat je benaderbaar bent.”

Klaas vindt dat een lokaal politicus aan zijn functie verplicht is om dicht bij de burger te staan: “Ook al gaat het maar om een los tegeltje, burgers worden te weinig gehoord.” Op dit moment is Loef bezig met maaltijden bij verzorgingstehuizen, die duurder worden. “Dan ga ik met de wethouder praten en kijken wat we kunnen doen. Dat is dichter bij de burger wezen. Daar hebben politici hier in het verleden heel veel laten liggen. Ze willen veel te veel politiek gaan doen.” Politieke spelletjes zijn dan ook niet aan Klaas Loef besteed, legt Cees Eenhoorn van de VVD-fractie uit: “In zover is het een atypische politicus. Hij is in de stadsdeelraadsvergaderingen redelijk ‘low profile’, je hoort hem vooral wanneer het om moties gaat die voor hem belangrijk zijn, zoals met de voetbalclubs. In het informele circuit daarentegen kent hij heel veel mensen en weet hij veel te organiseren.”

Na vier jaar als stadsdeelraadslid werd Loef tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in 2010 op een onverkiesbare plaats gezet,voor velen een onbegrijpelijke actie.

“Het is heel raar dat een afdeling zo’n bijzonder iemand laag op de lijst zet,” aldus Ahmed Marcouch.

Klaas lacht: “Ik heb wel eens harde woorden met onze stadsdeelvoorzitter en bestuurders, daarom moeten ze mij niet zo graag.” Nu kan hij er om lachen, omdat hij uiteindelijk met voorkeursstemmen in de raad is gekozen. Klaas heeft, om dit te bereiken, veel campagne gevoerd in 2010. Door Amsterdam Noord hingen A4’tjes met een foto van Klaas en Klaas was regelmatig te vinden met zijn rode PvdA-jas op de fiets, of flyerend in de buurt. “Op plaats 15 als autochtoon zijnde met voorkeursstemmen, dat wil wat zeggen hè,” zegt Loef trots.

Michiel Geuzinge beaamt: “Klaas is één van de weinige blanke PvdA’ers die op voorkeursstemmen gekozen kan worden.”

Klaas is niet alleen voor zijn persoonlijke campagne op straat te vinden. Marcouch: “Tijdens campagnes, maar ook daarbuiten, Klaas is er overal.” ‘In de campagneperiodes kwamen we hem continu overal tegen. Zowel met zijn partijgenoten als alleen. Ik heb thuis nog foto’s van Klaas, alleen op de fiets met zijn PvdA-jas en rode muts,” zegt Cees Eenhoorn. Ook was Klaas niet te beroerd om partijgenoten rond te leiden in Amsterdam Noord. Zo wandelde hij een dag door zijn stadsdeel met Ronald Plasterk, die inmiddels minister is geworden.

Plasterk had aan die middag genoeg om zeer overtuigd te raken van de kwaliteiten van Klaas: “Klaas Loef is een absolute topper, een echte PvdA-volksvertegenwoordiger, zoals ze moeten zijn: zeer goed op de hoogte van wat er in de samenleving speelt -iedereen in Amsterdam Noord kent Klaas- en waar het nodig is lastig, net zolang tot iets fatsoenlijk geregeld is.” Klaas is, zo voegt Plasterk toe, een PvdA-lid om trots op te zijn!

“Hij is onvermoeibaar geweest in de campagne,” erkent ook Michiel Geuzinge, “en mensen komen spontaan op hem af. Dat komt, omdat hij zich inzet voor kleine dingen die mensen belangrijk vinden. Hét voorbeeld van 12 lava

een volksvertegenwoordiger die naar de mensen toe gaat en praktische problemen oplost.”

Het is duidelijk: zoals Klaas Loef zijn er weinig PvdA’ers. En dat vinden wij eigenlijk best jammer. Het zou de PvdA namelijk veel betere politici in allerlei gemeentes opleveren. Klaas laat zien dat je op kleine schaal veel kunt betekenen voor mensen. Bovendien is het ontzettend belangrijk dat de partij het contact met de samenleving niet verliest. Dat kan door het harde werk van politici als Klaas, zegt ook Ahmed Marcouch: “We kijken vaak naar de kopstukken in de partij, maar die zijn in hun kracht door het werk van mensen als Klaas. Als die niets in de wijken uitleggen, dan kom je er niet als partij.” Klaas wil dan ook JS’ers, die in de buurt echt iets willen veranderen, oproepen om zich te kandideren voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2014.

Of Klaas zelf dan nog te vinden is in de raadszaal laat hij afhangen van zijn gezondheid en of mensen hem nog graag in de raad zien. Over dat laatste lijkt weinig discussie bij de mensen die we spraken. Spekman: “Ik hoop hartgrondig dat hij doorgaat als raadslid en niet stopt.” ◄

Hoe de PvdA-wind ook waait: Klaas Loef noemt zich ‘gewoon links’.

13 lava­

koorddansen tussen boerkaverbod en kinderpardon tekst Fatima Warsame fotografie Marjolein van Pagee Bruggen slaan. Zoals het een goede slogan betaamt, kan deze kreet op allerlei manieren worden uitgelegd: bruggen waartussen? En waarom worden deze bruggen ‘geslagen’, wat een actieve, bijna agressieve connotatie heeft, en worden ze niet rustig ‘gebouwd’?

In het verkiezingsprogramma van de PvdA stond het volgende te lezen: “Afgelopen regeringsperiode zijn veel groepen mensen in de samenleving aan de kant gezet.

Verschillen tussen mensen zijn groter gemaakt. Rechten van oude migranten zijn door het vorige kabinet op tal van fronten aangetast. Maatregelen als illegalenquota, het boerkaverbod en de aanpak van dubbele paspoorten hebben er toe geleid dat niet iedereen zich meer welkom voelt in ons land.” Het boerkaverbod en het verbod op de dubbele nationaliteit hebben het nieuwe regeerakkoord inderdaad niet gehaald. Maar onschuldige mensen oppakken puur op grond van hun verblijfsvergunning?

Daar doet de PvdA toch niet aan mee? En worden de verschillen tussen mensen nu kleiner?

We wisten allemaal dat het een uitruilakkoord zou worden. We wisten heel goed dat er een aantal prachtige maatregelen in zou staan en een aantal heel vervelende.

En toch schrokken we toen Mark Rutte in de persconferentie over het bereikte akkoord zei dat illegaliteit strafbaar gesteld zou worden. Dat doet niet alleen ons, sociaaldemocraten pijn, maar ook talloze hulpverlenende en humanistische organisaties, om nog maar te zwijgen van de gedupeerden die deze maatregel als gevolg zal creëren.

Opgepakt worden omdat je een papiertje mist: dat was toch zo’n PVV-maatregel? Dat hoefde toch niet meer, in een regering met de PvdA?

Uitgeprocedeerde asielzoekers bivakkeerden onlangs in een tentenkamp in Amsterdam

De initiële verontwaardiging is uiteraard eenvoudiger dan het realisme van het compromis. Want ook op het gebied van immigratie en integratie heeft de Partij van de Arbeid veel teruggekregen. Er komt geen verbod op het hebben van een dubbel paspoort. Ook het boerkaverbod -pardon, het verbod op gelaatsbedekkende kledij- heeft het niet gehaald. Wel kan de keuze voor de boerka het vinden van werk zodanig belemmeren, dat de vrouw in kwestie geen aanspraak kan maken op een bijstandsuitkering.

Een ernstigere zaak is het schrappen van het categoriale beschermingsbeleid. In het regeerakkoord is dat als volgt terug te vinden: “Het toelatingsbeleid richt zich op de bescherming van vreemdelingen die zelf, op grond van de internationale en Europese beschermingsnormen, ver14 lava

Osdorp, om te prosteren tegen hun situatie.

volging of ernstige mensenrechtenschendingen te vrezen hebben; nationale beschermingsgronden, waaronder het categoriaal beschermingsbeleid, worden uit de Vreemdelingenwet geschrapt.” Het categoriaal beschermingsbeleid voorkomt dat mensen uit een bepaald gebied toch teruggezonden kunnen worden. De situatie is daar zodanig slecht, dat het van een bijzondere hardheid zou getuigen om mensen daarheen terug te zenden. Dat de PvdA een handtekening zet onder het schrappen van dit essentieel en moreel verantwoord beleid is moeilijk te begrijpen.

mee gewortelde vluchtelingenkinderen in Nederland kunnen blijven, ongeacht de situatie in het land van oorsprong.

Echter, om in aanmerking te komen voor deze pardonregeling gelden er zoveel aanvullende eisen, dat de effectiviteit van de maatregel in twijfel kan worden getrokken.

Een mooie, positieve en krachtige slogan kan niet alles verdoezelen. In het regeerakkoord van VVD en PvdA zijn in ogenschijnlijke positieve overwinningen veel valkuilen te vinden. Zo blijft er van de geslagen bruggen in de praktijk niet veel meer over dan een dun evenwichtskoord. ◄

De PvdA was daarentegen erg trots op het ‘binnenhalen’ van het veelbesproken kinderpardon; de maatregel waar15 lava­

op excursie in de stad der bureaucraten tekst & beeld Renée van den Kerkhof

Woensdagochtend, negen uur. Op een ietwat fris Utrecht Centraal komen we bij elkaar. Een toevallig treffen met Koen Maes leidt ertoe dat hij spontaan beslist zich ook bij ons te voegen. Als Nederlandse coördinator voor de PESactivists, een Europees netwerk voor activistische sociaaldemocraten, kent hij het Europarlement goed. Met de amicale buschauffeur Marc achter het stuur, vertrekken we richting Brussel.

fond van de plenaire zaal, waardoor we die niet mogen bezoeken. Een groot lint en een boos kijkende bewaker bevestigen dit.

nationale impulsen

Ruim twee uur later zien we nog niet veel van de ‘stad der bureaucraten’. De verkeersophoping die ons vertraagt, verklaart zich later wanneer we een grote rotonde passeren; op deze Europese Actiedag protesteren de Belgische vakbonden tegen de besparingen. Een activistisch sfeertje wordt opgeroepen terwijl het inhoudelijke programma nog beginnen moet.

Truus vertelt ons hoe nationale impulsen soms nog de overhand hebben, terwijl de politici in het Europees Parlement gekozen worden op basis van hun ideologische inslag. Verschillende kritische reacties borrelen op wanneer ze spreekt over salaris en vergoedingen: een lid van het Europees Parlement verdient €6.200 per maand en ontvangt voor elke officiële dag van aanwezigheid iets meer dan driehonderd euro. Wanneer we even later horen dat slechts eenderde van de parlementariërs vrouw is, barst er een licht feministische discussie los.

Het nog nieuwe gebouw straalt vooral functionaliteit uit: groot, zakelijk, strak. Onze aankomst is wat later dan gepland, en we gaan eerst lunchen. We worden ontvangen door de charmante Truus, die ons zal rondleiden en informeren over de Europarlementaire gang van zaken. Veel kunnen we echter niet zien; er blijkt een technisch mankement te zijn gevonden in het pla-

Judith Merkies, lid van de PvdA-delegatie, arriveert en neemt de taak van Truus over. Ze vertelt over haar ervaring, hoe jammer ze het vindt dat de Nederlandse sociaaldemocratie momenteel maar door drie personen vertegenwoordigd wordt, en legt ons uit hoe moeizaam het soms is om op Europees niveau politiek te kunnen bedrijven. Ze waardeert het heel erg dat we langskomen.

16 lava

JS’ers luisteren aandachtig bij een workshop tijdens een bijeenkomst in Brussel.

Na ons bezoek duiken we het nabijgelegen infowinkeltje in voor gratis posters en boekjes. Vervolgens begeven wij ons richting het Bruegel Youth Hostel. Spullen worden gedumpt, we frissen onszelf op, en zijn weer weg. Besluiteloosheid wat betreft restaurantkeuze zorgt ervoor dat JS’ers in bosjes verpreid over de monumentale binnenstad gaan dineren.

discussie Rond acht uur vertrekken we gezamenlijk naar het Goudblommeke, een cafeetje bij ons hostel om de hoek, waarvan het logo sterk doet denken aan de sociaaldemocratische roos. Daar worden we door het bestuur van PvdA Brussel ontvangen in een zaaltje. Lisanne Groen, de penningmeester van de afdeling, heet ons welkom. Na haar inleiding gaan wij in debat met voorzitter Hans Wolters en vice-voorzitter Louis Meuleman. Ook Marije Laffeber, oud-internationaal secretaris van de PvdA, is aanwezig, en Judith Merkies komt ook nog even langs. We discussiëren over verantwoordelijkheden die wel of niet overgedragen moeten worden aan de Europese Unie, over democratie en of er zoiets bestaat als ‘een Europese identiteit’. Het debat is

levendig. De diversiteit qua meningen toont ons dat wij Jonge Socialisten het niet per se met elkaar eens hoeven te zijn, ook al horen we allemaal bij dezelfde club. We sluiten de avond af met een drankje. Menig JS’er geniet van een Westmalle Tripel, en men kijkt tevreden terug op de dag.

De volgende ochtend ontbijten we, pakken we onze spullen en lopen we naar de Nederlandse ambassade.

Daar worden we wederom ontvangen door Lisanne.

Met drie mannelijke EU-ambtenaren spreken we over buitenlandse zaken, de European External Action Service en de rol van de EU in conflicten zoals die in Libië en Syrië.

Jauke Lodder, de internationaal secretaris van de Jonge Socialisten in de PvdA, die samen met Rolf Harbers van de PvdA en Lisanne Groen van PvdA Brussel deze reis organiseerde, noemt het een mooie dag: “Top dat we met zo’n grote groep konden gaan, waaronder ook veel nieuwe leden.” Hij waardeert het dat we kritisch mochten zijn en dat we veel hebben kunnen opsteken.

Wie weet, misschien zit er bij de Jonge Socialisten wel een toekomstige EU-politicus of -politica. ◄ 17 lava­

column

marijn

In haar column beschrijft Marijn Sikken haar gedachtekronkels.

de gestolde vuist

Anderhalf jaar geleden schreef ik in dit blad een open brief aan Sjoera Dikkers. Ze was woordvoerder ontwikkelingssamenwerking, op papier in ieder geval. Ik vroeg waarom zij geen maatschappelijke actie initieerde en nergens te zien was, alleen wat tweette af en toe. Het bleef stil op haar terrein, het resultaat daarvan zien we terug in het regeerakkoord: 22% minder voor de allerarmsten.

Maar nee, de PvdA was blij met het resultaat! En terwijl op de Herengracht 54 feestend de nivellering werd binnengehaald stonden de liberalen op de barricades.

Het glas was daar níet halfvol. VVD principes waren verkwanseld en dat mocht Nederland best weten. De activistische JOVD was overal te horen en met succes: de onderhandelingen werden opengebroken.

tederheid in taal

Ineens was daar een volgend voorbeeld uit een lange reeks volledig uit de context getrokken opmerkingen van politici: “Nivelleren is een feestje.” In zijn enthousiasme over het zojuist gesloten regeerakkoord uitte Hans Spekman deze woorden begin november. Die opmerking was, zeker buiten de door Spekman eveneens geuite nuance, niet alleen vervelend naar de VVD, met wie de PvdA nu toch echt een goedlopende regering moest gaan bakken, maar vooral naar de vele middenstanders die, na jarenlang zwoegen, trots waren op hun positie in de derde belastingsschijf.

Is het bestraffen van illegaliteit, de bizarre bezuinigingen op studenten en een verkorte WW in crisistijd geen reden om kabaal te maken? En dan hebben we het nog niet eens over het belangrijkste debat van nu: hoe komen we uit de crisis. Ik citeer Ewald Engelen: “Zolang lastenverzwaren, lastenverzwaren, lastenverzwaren het enige is dat Brussel kan verzinnen, trekken de eurolanden elkaar alleen maar verder naar beneden.

Deze recessie komt niet van buiten maar is van eigen makelij. Veroorzaakt door politici die hardnekkig vasthouden aan een middeleeuws medicijn - aderlaten totdat de patiënt het begeeft.”

Ik ken mensen die een groot deel van hun –werkendeleven de armoedegrens de hand schudden, maar door nog harder te werken een paar stapjes op de financiële ladder klommen. Inkomensafhankelijke zorgpremies zouden dit grotendeels teniet doen. Ze begrepen dat er bezuinigd moest worden, maar dat vonden ze geen feestje, zeker niet als er op het gebied van nivellering nog wel wat te nivelleren viel. Spekmans woorden voelden voor hen alsof iemand ze op het schoolplein liet struikelen en vervolgens uitlachte.

Zonder slag of stoot schaart de PvdA zich echter achter de deze huishoudsboekjesideologie. Natuurlijk, we zijn pas een paar maanden onderweg en wellicht komen de sociaaldemocraten gewoon wat langzamer in actie.

Maar een kompas gericht op koopkrachtplaatjes, kritische geesten die het activisme aan de JOVD overlaten en een Kamerfractie die binnen twee uur met dit pakket akkoord gaat biedt weinig hoop op de toekomst.

Inmiddels is het oude plan, nivelleren middels inkomensafhankelijke zorgpremies, van de baan. Dat ik nog een beetje met die opmerking, uit de context getrokken of niet, in mijn maag zit, is omdat het niet getuigt van wederzijds respect. En dat is jammer, want het is juist knap en vooruitstrevend dat twee partijen, die op veel punten lijnrecht tegenover elkaar staan, samen de uitdaging aangaan dit land te redden.

Jaren moesten we van Samsom horen dat hij een antwoord wilde kunnen geven als zijn kinderen later zouden vragen: “Papa, wat deed jij toen aan die crisis?”

Ik ben bang dat hij ze straks zal moeten antwoorden: “Nou lieve kids, ik wilde graag regeren - en er was niemand die me scherp hield.”

Arne Mosselman

Omdat er zoveel verschillen zijn en de missie zo groot is, mogen er op gebied van respect en communicatie geen issues zijn. Dus is het niet zo handig om als een stel blije mafkonten het nieuwe regeerakkoord te gaan vieren terwijl men weet dat er bij de ander twijfel en verslagenheid heerst - dat siert niet. Bovendien is het maar de vraag hoe de JS en/of de PvdA had gereageerd als een VVD-er had gezegd dat bezuinigen op de ontwikkelingshulp een feestje is.

18 lava

Ik denk dat het tijd is voor een nieuwe verbale etiquette, schoolpleinregels zo je wilt, bewustheid van wat je zegt en hoe dat verkeerd uit zou kunnen pakken: tederheid in taal. Waren we het er niet over eens dat er een harde tijd aankomt, met gevolgen voor iedereen, en dat dat voor niemand leuk is? Nou dan. Nivelleren is noodzakelijk, maar nee, het is geen feestje.

uit de bestuurskamer Nieuwtjes, mededelingen, oproepen, weetjes en/of meningen uit bestuurlijke hoek.

partijwijsheid “De partij geeft, de partij neemt” is mijn all-time favorite partijcredo. De eerste keer dat ik deze zinsnede hoorde was ik nog een kleine jongen. Een partijbaron uit de lommerrijke Zaanstreek gebruikte de opmerking in een verhaal over voorzieningen.

Soms geeft de partij een bibliotheek, soms neemt ze er een (of tien als je Marnix Norder heet). De PvdA als Almachtige God van de verzorgingsstaat.

Het zou lachwekkend zijn als het niet zo treurig was.

Maar deze partijwijsheid wordt veel vaker gebezigd.

Toen Lillianne Ploumen (wie zegt u?) minister werd, was deze toepasbaar op haar. De partij geeft je een ministerspost, terwijl diezelfde partij je ook je voorzitterschap ontnam. Het kan raar lopen in een mensenleven.

de sociaaldemocraat sinds 1927 en vast spreker op congressen, verenigingsraden en andere begrafenissen, wist te leggen tussen een hele reeks van tegelspreuken en gemeenplaatsen: “Kameraden, ik sta hier in het besef dat de linkerhand niet hoeft te weten wat de rechterhand doet. Decentraal wat kan, centraal wat moet. Als er maar sprake is van maatwerk. In het ene geval gaat het zus, in het andere zo. Tja, de partij geeft, de partij neemt, he? Daar doe je niets tegen.” Voor onnavolgbare PvdA-speak kan iedereen mij ’s nachts wakker maken. Zeker als het om Arie gaat.

En het landelijk bestuur wenst iedereen een fijne Kerst en een gelukkig Nieuwjaar!

Toon Geenen, voorzitter Landelijk Bestuur Jonge Socialisten in de PvdA

Mijn hoogtepunt blijft de combinatie die niemand minder dan Arie de Jong, ’s-lands meest vooraanstaan-

C

M

Y

CM

MY

CY

K

CMY

JS Coupon lidmaatschap 136x98 NIEUW.pdf

GEZOCHT / GEVONDEN

foto: Lars Kersten

GEZOCHT

1

Een standpunt rondom immigratie die bij een sociaal-democratische partij past, in tegenstelling tot het strafbaar stellen van illegaliteit en andere mensonwaardige standpunten in het regeerakkoord.

Omdat mensen zonder verblijfsvergunning geen criminelen zij,n omdat ze een papiertje missen.

01-02-12

GEVONDEN

14:36

Een nieuwe hoofdredacteur: Martijn Otten! Wij wensen Martijn heel veel plezier en succes met deze mooie taak.

19 lava­

de wissel

Carte blanche om te zeggen wat iemand over de PvdA wil zeggen.

bezuinigingsblind

Het regeerakkoord van VVD en PvdA heeft, terecht, al veel kritiek en verzet opgeroepen. Maar over de kern van het akkoord, namelijk zwaar bezuinigen in crisistijd, blijft het tamelijk stil. Ook bij de Jonge Socialisten lijkt de mening te overheersen dat we de overheidsfinanciën zo snel mogelijk ‘op orde’ moeten brengen.

Maar niets is minder waar. De fixatie op bezuinigen is schadelijk voor onze eigen economie en richt in Zuid-Europa een sociaal-economische en politieke ravage aan. De kritiek daarop van economen -nu ook van het IMF- wordt genegeerd. We zijn de les van de jaren ’30 vergeten en bezuinigingsblind geworden.

“Nuchter gezien moet je juist nu investeren,” zegt oud-VVD-minister van Financiën Witteveen. Die nuchterheid hebben we niet meer.

Ik hoop dat het debat hierover, bij oplopende werkloosheid, alsnog op gang komt. Intussen moet er krachtig actie worden gevoerd tegen concrete bezuinigingen. Van de ontwikkelingshulp tot ingrepen in WW, AWBZ en sociale werkvoorziening.

En dan wil het kabinet ook nog eens lagere pensioenpremies. Handig voor de overheidsfinanciën (want minder belastingaftrek), maar niet slim in deze tijd van onzekerheid - en vooral erg slecht voor wie een pensioen gaat opbouwen.

De JS protesteerde eerder dit jaar, met onder meer de JOVD, tegen het toen afgesloten pensioenakkoord. Het behartigen van de belangen van ‘jong’ tegenover ‘oud’ op dit gebied is ook prima. Op twee voorwaarden: dat niet alles tot die tegenstelling wordt herleid. En dat, als het er echt op aankomt, de mogelijkheid van samen actievoeren met oudere mensen (hoe moeilijk ook) opengehouden wordt.

Met mijn generatiegenoot Xander den Uyl bijvoorbeeld. In het Financieele Dagblad van 12 november riep deze pensioenfonds- en PvdA-bestuurder jongeren op om tegen de pensioenplannen van het kabinet stelling te nemen. Vooral zij zullen er de dupe van worden.

“Jongeren, verzet je!” Beter kan ik het niet formuleren.

En doet de JOVD ook mee?

Paul Kalma Oud-directeur van de Wiardi Beckman Stichting en van 2006 tot 2010 lid van de Tweede Kamer namens de PvdA

Klaas Loef, lokaal politicus in Amsterdam, oogst partijbreed grote waardering om zijn betrokkenheid.

20 lava