SP 1985 14(3)

SPORTS EQUIPMENT Manufacturer & Supplier CLUBS Clubs. - Give us a call if you are thinking of changing your Student Equipment - We have what you need at the right price.

T.S.E. CHASER Including

"0" bag risers main pilot chute.

B.T.S.O. f 250.00

. T.S.E. ZEROX Including "0" bag, Risers, Main and reserve Pilot chute f 295.00

T.S.E. ZEROX

T.S.E. CHASER

T.S.E. CHASER or ZEROX Container system with Cruislite, Rayder main, with Invader 370R reserve ready to jump As above but with Swift Square reserve ready to jump

Nimbus Beta or G.Q f

A.F.F. CHASER: This rig incorporates every safety aspect going Stevensons FXC mountings, dual main deployment for secondary instructor, conversion to pull out or throw away for progressing students.

This system is being used in every A.F.F. Centre in the U.K.

GLiDE PATH CANOPIES

939.00

f 1039.00

f

282.60 + VAT

RESERVES

FURY MAVERICK FIREFLY WILOFIRE CLIPPER RAIOER MANTA

f 520.80 f 515.00 f 510.00 f 624.00 f 662.00 f 664.00 f 687.00

INVAOER 370 similar (Phantom 24) INVAOER 420 similar (Phantom 26) SWIFT SQUARE RESERVE PRESERVE IV PHANTOM 22 PHANTOM 24 RAVENS 1 to 4 SQUARE RESERVE

f f f f f f f

f f f f

We also supply every item concerning

parachuting.

256.00 245.00 372.72 316.05 328.00 348.00 594.00

OTHER MAIN CANOPIES G.Q. RAYDER CRUISLITE NIMBUS BETA RAVENS 1 to 4

THOMAS SPORTS EQUIPMENT TOP FLOOR

LTD

450.00 450.00 450.00 594.00

Alti's, Gloves, Goggles,

R.W. Jumpsuits,

etc.

Just give us a call for fast and friendly service.

102-104 ST JOHN STREET BRIDLINGTON

ALL PRICE'S SUBJECT TO CURRENCY

NORTH HUMBERSIDE GREAT BRITIAN

EXCHANGE

RATES.

----------------------------------------------------

(0262) 678299

--t

Inhoud Redaktioneel

Algemene Ledenvergadering WK Relatief Parachute de France NKP Militair

8 12 25

27

en verder Bekijk 't maar ...

De PH-PAR van het NC Uit het dagboek van Joop Wilt u hierin spreken Afscheid van de heer Aalmoes Leerlingenspringen in Bergerac After Accelerated Freefall Militair CRW rekord AFF kaderexamen Teuge '85 Een herinnering aan Karel Zee Vervolg vervolgopleidingen Jeugdtraining '85 To compete or not to compete AFF kaderexamen Teuge Blues and Bruises Dutch Connection Junioren en Senioren Britse CRW Nationals Rekordpoging 100-man CRW Meet Teuge Een Nieuw Wiel Reisverslag PA/Stijl DDR Springen in de DDR F27 25 jaar oud Materiaal voor kursisten Cone Lock Biplane PA Texel

11 11 15 16 18 18 19 20 20 28 28

29 30 31

32 34 35 36 36 37 37

38 39

40 41 41 42

uitbreiding redaktie De redaktie is al heel lang naar versterking van zijn gelederen aan het zoeken. Dat is geen eenvoudige taak omdat de kandidaat aan nogal wat eisen moet voldoen.

Enthousiasme en niet te ver weg wonen (bijwonen redaktievergaderingen) zijn hele belangrijke eisen maar daarmee kom je er nog niet want er moet steeds meer werk worden gedaan en het moet nog goed gebeuren ook! Per slot zijn het jullie centjes waarmee wordt gestoeid ...

Hoe dan ook, de redaktie heeft iemand gevonden die volgens ons aan alle eisen voldoet. Geen onbekende in de parawereld en met een (PA) achtergrond die we binnen de redaktie best kunnen gebruiken.

Ze zal zich zelf voorstellen:

Annet Gillebaard Inderdaad enthousiast, springend sinds '80, vierentwintig jaar en zeer verwachtingsvol, hoop ik een waardevolle aanvulling van de redaktie van de SPen zodoende van springend Nederland te zijn.

Als ik vroeger de SP zat te lezen (haastig uit de envelop gerukt) om weer op de hoogte te raken van het wel en wee in paranederland, keek ik altijd enorm op tegen al die vreselijk bekende en ongetwijfeld beroemde mensen die schreven (en waarover geschreven werd). Dat moesten toch wel hele belangrijke mensen zijn!

Intussen is mijn mening iets gewijzigd; belangrijk zijn dat soort mensen wèl, maar dan in een andere betekenis des woords. Ze zijn heel waardevol omdat ze o.a. de broodnodige kommunikatie onderhouden, belangrijke gegevens verstrekken en ook gewoon gezellige verhalen kunnen produceren. Dat kost een hoop tijd en moeite en die mensen hebben dat ervoor over.

Een stel gewone (!?) mensen, zeer enthousiast en altijd maar doorzetten. Ik ben blij dat ik mag proberen dat ook te gaan doen als redaktielid.

Wat ik maar zeggen wil, dames en heren leerlingen (een groep springers die mij zeer na aan het hart ligt): Kijk niet teveel op naar al die "belangrijke" mensen, maar maak gebruik van de kennis die zij door de jaren heen verkregen, heel gewoon, stap voor stap. Je zult ongetwijfeld merken dat er ook mensen zijn die minder bereid zijn hun ervaring te delen, maar vertrouw er maar op dat er een grote groep enthousiaste doorzetters is die bereid is tot het overleveren van wetenswaardigheden.

Succes (ook voor mezelf)!

en als altijd Redaktioneel Beschrijving kleurenplaten Springstof Evenementen Ingezonden brieven Wedstrijdkalender Te koop

3 4 6 10

30 40 40

3

J

DEZE VERENIGINGEN ZIJN AANGESLOTEN BIJ DE AFDELING PARACHUTESPRINGEN VAN DE KONINKLIJKE NEDERLANDSE VERENINGING VOOR LUCHTVAART sekretaris clubhuis

huur materiaal rond pc square bak voor precisie met naam DZ indien niet op vliegveld

S CH VV DZ TV

vliegveld dropzone(s) type(n) vliegtuigen met aantal springers Inflight deur springtijden weekeinden sunset

10 ST WE

14 - nummer 3 - december

1985

Tweemaandelijkse uitgave van de KNVvL Afdeling Parachutespringen Redaktie: Ronaid van den Boogaard, Irwin Broen, Nathalie Chudiak, Arnold Collenteur, Annet Gillebaard en Niels Tieland.

Vaste medewerkers: Michel Bizot, Hein Cannegieter, Kees de Goeijer, Henk Kuizenga, Karst Sikkens en Bert Wijnands.

Abonnement SPORTPARACHUTIST leden van de afdeling Parachutespringen ontvangen het blad gratis. losse abonnementen kosten f 40,-- per jaar en zijn aan te melden via het Afdelingssekretariaat.

De SPORTPARACHUTIST verschijnt in de eerste week van februari, april, juni, augustus, okiober en december.

Koninklijke

Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart Afdeling Parachutespringen

Bestuur E. T. H. Wijnands H. Boerman E. van der Kraan H. Cannegieter P. J. Hoogerwerf S. Woerlee

-

voorzitter sekretaris penningmeester publiciteit algemene projekten algemene projekten

Hoofd Bureau Parachutespringen Michel Bizot, Jozef Israëlsplein 8, 2596 AS 's-Gravenhage.

Telefoon: 070-245457.

Uw kopij gaarne 1986 bij:

4

(via

inleveren

vóór 1 januari

Nathalie Chudiak, redaktie CHUTIST, De Eerensplein 's-Gravenhage

SPORTPARA21, 2593 NB

12, Postbus

1587, 9701 BN Groningen.

CH: VV Eelde, 05907-4499.

VV: Eelde. DZ: VV, Winde. TV: C-182/4.ST: WE: 9.00-SS, zomertijd vrij: 18.00-SS. M: r pc. BP: VVo V: B R S. ON: C H CH.

Paravereniging

Korps Commando

155.

TV: F-271 ± 35.

078-124100.

CH: Vliegveldweg 30,3045 NS Rotterdam, 010-158421 VV: Zestienhoven.

DZ: Ptjnacker , Berkel, Schipluiden. TV: C-206/6.

ST: di en wo: 16.00-SS, za: sunrise-SS, zo' 12.00-18.00. M: r pc sq BP: behalve zondag. V: B R S. ON: H Stichting

Nationaal

Paracentrum

M: r pc. BP: DZ. V: BRON:

C H.

VV: Hoogeveen. DZ: Nieuw-Balinge, VVo TV: C-182/4 ID. ST: WE + feestdagen, evt. wo- en vrij-middag. M: r pc. BP: DZ. V: B R S. ON: C.

222407.

Paraclub Flevo S: J. Bronsveld, 03412-54991,

05410-10586.

Zie verder Nationaal Paracentrum

29, 8072

BA Nunspeet,

CH: VV Lelystad, Lelystad, 03202-469.

VV: Lelystad. DZ: Kavel E-24. TV: C-206/5 ST: za: 9.00-55, zo: 9.00-19.00, zomer: wo: 18.00-SS. BP: DZ. M: r pc sq. V: B R S. ON: C.

09-1950513823.

CH: VV Lohheide.

Exinerstrasse "Paragasse",

7i, 3103 Bergen, Lohheide,

BRD, Hohne,

09-4950518021, tst. 450.

VV: Lohheide. DZ: VVo TV: 00-27/5.

ST: WE: 9.00-SS. r pc. BP: DZ. V: B S. ON: kamperen DZ. Paraclub Icarus S: Joop Everts, G. van Amstelstraat 035-14938.

83,1412

M:

AT Hilversum,

CH: VV Hilversum, Loosdrecht, 02157-1849.

VV: Hilversum.

DZ: Maartensdijk, Westbroek, VVo TV: P.Porter/8 ID. ST: WE + ma-, di- en vrij-avond. M: r pc sq.

BP: Weslbroek, VVo V: B. ON: CH.

77, 3742 SM Baarn, 02154Hilversum,

02157-1888.

Bij de voorplaat: Deze perfekte plaat van de 100-man rekordpoging is gemaakt door Robert Franzese. Zie het artikel op bladz. 36,

Teuge

S: Jan Koenegras, De Zanden 15, 7395 PA Teuge, 05763-604.

CH: De Zanden 22, "De Wolk", 7395 PB Teuge, 05763-842.

VV: Teuge. DZ: VVo TV: C-182/4 10, BNI/8. ST: dagelijks 9.00-20.00.

Noord:

Hallstraat

Troepen

S: C. J. Mol, President Kennedylaan 190,4707 BH Roosendaal, 01650-45230.

CH: Commandobaan 4, 4706 CL Roosendaal.

5: Joeke de Jong, Nepveulaan 154, 3705 LH Zeist.

03404-50690.

Post: Postbus 567, 7900 AN Hoogeveen.

CH: PIesmanstraat. vliegveld Hoogeveen (geen post), 05280-71150.

13889.

CH: Noodweg 52, "de Egelshoek",

Lidmaatschao Alle leden f 75,- per jaar, na 1 juli f 42,-.

Het inschrijfgeld voor leden bedraagt bij aanmelding f 8,--.

za'

M: r pc sq.

Noord Nederlandse Parachutisten Club S: Jessie Haandrikman, G. ter Borghstraat

Paraclub Hohne S: J. van der Velden,

C H CH

Skydiving Club The Flying Dutchmen S: Hans Bakker, IJsvogel plein 23, 3334 XA Zwijndrecht,

tst. 328'.

ST: zomer:

13.00-55, zo: 10.00-SS, wo tlm vrij: 17.00-55 BP: DZ. V: B S. ON: C H.

Van

B R S ON

camping hotel clubhuis

01650-43920,lsl.

BRD,

09-1942815615.

CH: VV Seedorf, BRD, 09-4942812081, VV: Seedorf.

DZ: VVo TV: C-182/3.

Paraclub Hilversum S: A. van Kooien, Oosterstraat

KNVvl

Aanmeldingen voor het lidmaatschap te richten aan het Afdelingssekretariaat de klubsekretaris).

M: r. BP: DZ. V: B S. ON: C H.

Vereniging Nederlandse Paraclub Tkl-zeven S: John Schouw, Tulpenweg 15, 0-2730 Zeven-Aspe,

Paracentrum

pc sq BP

V

VV: Hilversum. DZ: Hoogland, VVo TV: C-182/4. ST: WE + di- en vrij-avond. M: r sq. BP: VVo V: B S. ON: C.

01620-55816.

CH: Sportpark Vierhoeven, Roosendaal, 01650-59620.

VVo Seppe. DZ: Sportpark Vierhoeven. TV: C-182/4, ID. ST: WE: 8.00-55.

voeding bar restaurant snacks overnachting

SS

Eerste Nederlandse Parachutisten club S: Kees de Jager, Pascallaan 13, 4904 HG Oosterhout,

jaargang

M

CH kamperen

Cadetten Parachutisten vereniging S: M. Mennenga, Kasteelplein 10, 4811 XC Breda,

DZ

076-

Vereniging Paracentrum Teuge S: S. J. M. Meijer, Bolkskamp 25, 7576 GH Oldenzaal, Teuge.

Vereniging Paraclub Eindhoven S: Marijke Leereveld, Waleweinlaan 153, 5665 CH Geldrop, 040-859332.

CH: VV Saint Nicole, Leopoldsburg, België, mei nadere ingang Eindhoven Airport.

VV: Saint Nicole, met nadere ingang Eindhoven. DZ: VVo TV: C-206. ST: WE: 10.00-SS. M: r pc. V: B R. ON: C H. Para Centrum Midden-Zeeland (adspirant Korr, adres: J. den Otter, OleanderSlraat Maassluis, 01899-19572.

CH: VV Midden-Zeeland,

Calandweg

lid) 36, 3142

NJ

4, 4341 RA Arnemui-

den,Ot196-12910.

VV: Midden-Zeeland.

DZ: VV, Lewedorp, Sloegebied Vlissingen. TV: C-172/3. C-182/4 (medio '85). ST: apr.lfm okt.

09.30-SS (enkele werkdagen gesloten). M: r pc sq. V: B R. ON: C H CH. Paraclub Zuid-Limburg (adspirant S: Ellen Golfin, Kluisstraat 21,

lid) 6439

AJ

Doenrade.

04492-4866.

CH: VV Zwartberg, 09-3211383273.

VV: Zwartberg (B). DZ: 4 km van VVo TV:Do-27/5. ST: WE + feestdagen: 10.00-55. M: r pc sq. BP: in aanbouw. V: B R S. ON: kamperen

VVo

Bij pagina 21: Deze AFF plaat kunt op de Nederlandse springkalender van 1986 vinden. Hoe u die kunt bestellen, staat in de advertentie op bladzijde 11,

Bij de centrefold: Een zeer "stemmige" CRW plaat van Bij de achterplaat: het Nederlandse Militaire CRW rekord, Zal dit schouwspel binnenkort nostalgeschoten door Herman Landsman, gie worden? Jack van Gelder (vierde van een hele springfamilie) van de Bij pagina 43: NNPC aan een "uitstervende" ronde Dit schitterende biplane PA gebeuren is bol maakt hier zijn tweede (sunset) vastgelegd door Herman Landsman, sprong op de leerlingen DZ te Winde, Rollo Poth en Will Kempff doen tijdens Hij werd gefotografeerd door Andries de biplane PA wedstrijd hun uiterste de la Lande Cremer. best in de buurt van de schijf te komen!

••

FALLSCHIRMBORSE Unverbindliche Preisliste (Änderungen vorbehalten) Beliebige Auswahl Take Your Choice

Gurtzeug

Jaguar,

Ein System, ein Preis One System, one Price

Reserven/Reserves

Invader,

Mirage

Hauptkappen/Main

Swift, S.O.S., Magie

Jaguar, Invader, Mirage

Swift, S.O.S., Magie

Jaguar, Invader, Mirage

24'/26' Invader (R)

Jaguar, Invader, Mirage

24'/26' Invader (R)

Canopies

System Preis o.MSt./Rig

Firelite, Maveriek, Fury, Spirit, Cruislite, Magie, Nimbus B, Turbo.

Wildfire, Clipper, Raider, Nimbus A, Wizard, Contact.

Firelite, Maverick, Fury, Spirit, Cruislite, Magie, Nimbus B, Turbo.

Wildfire, Clipper, Raider, Nimbus A, Wizard, Contact.

Priee without

4.550.-

DM

4.895.-

DM

3.950.-

DM

4.295.-

DM

Tax

Unverbindliche Preisliste (Änderungen vorbehalten) HAUPTKAPPEN* 0100 0017 0100 0013 0100 0006 0100 0007 0100 0010 0100 0008 0100 0009 0100 0011 01000012 01000018 01000019

Firelite Maverick Fury Wildfire Clipper Raider Manta Spirit Wizard Nimbus B Nimbus A

01 * PREIS 7C 7C 7C 9C 9C 9C 9C 7C 7C 9C 9C

172' 194' 213' 168' 190' 226' 278' 211' 271' 188' 225'

416cbi 425cbi 454cbi 420cbi 460cbi 535cbi 621cbi 496cbi 596cbi 454cbi 537cbi

2.000,00 2.000,00 2.000,00 2.200,00 2.200,00 2.400,00 2.600,00 1.900,00 2.500,00 2.200,00 2.400,00

GURTZEUGE*

03* PREIS

0301 0300 0300 0300 0300 0300 0300 0300 1100

1.690,00 985,00 985,00 985,00 1.395,00 1.395,00 1.395,00 1.495,00 250,00

0006 0006 0000 0002 0005 0001 0003 0004 0003

Mirage 85/AFF-Student Mirage 85 Invader Jaguar Rapid-Transit Requin Campus-Student Marsquin-Student Schlepp-/Segelgurtzeug

0100 0000 01000016 0100 0002 0100 0001 0100 0003 0100 0004 0100 0014 0100 0015 0100 0005

DM DM DM DM DM DM DM DM DM DM DM

DM DM DM DM DM DM DM DM DM

Cruislite Tornado Magie Turbo Magnum Contact Foil L Skyrider Mistral

7C 220' 476cbi 7C 250' 780cbi 520cbi 5C 255' 7C 222' 476cbi 7C 255' 560cbi 7C 224' 595cbi 7C 236' 677cbi 940cbi 9C 290' RC 24' 1250cbi

2.000,00 1.450,00 1.750,00 2.000,00 2.400,00 2.400,00 2.695,00 3.000,00 1.800,00

5C 177' 5C 182' 5C 255' 7C 172' RC 22' RC 24/26'

1.500,00 1.550,00 1.790,00 2.000,00 995,00

RESERVEN* 0200 0200 0200 0200 0200 0200

Swift S.O.S. Magie Firelite Lopo L Lopo L

02* PREIS 367cbi 390cbi 520cbi 416cbi 442cbi 315/372cbi

995,00 DM

SCHULUNG*

04* PREIS 4.550,00 DM

+ BAG*

0500 0007 0500 0008 0500 0011 05000013

05* PREIS

POD (haupt) POD (Res. incl. Leine, Hot Dog) Packschlauch, Fläche Pachschlauch, Mistral RC

50,00 195,00 130,00 290,00

* alle Preise incl. Zoll und exkl. MwSt.

-

Die angegebenen Gruppennummern beschreiben die Warengruppen unserer Computer-Liste.

Fordern Sie unseren Farbprospekt an gegen Einsendung von DM 3,00 in Briefmarken!

Fallschirmservice SKYDIVE-GÜNTER KleinottweilerstraBe 73 D-6652 Bexbach (Saar)

WEST GERMANY

DM DM DM DM DM

0400 0001 Campus-Schüler-System komplett incl. Res., Gurtzeug, Mistral RC

POD

I

0000 0001 0002 0003 0004 0005

DM DM DM DM DM DM DM DM DM

GmbH Telefon/Phone (0 68 26) 30 33 (0 68 26) 8 08 88 Telex 444850

DM DM DM DM

SPRINGSTOF Parapersonalia Wijzigingen adreslijst PCH: E. J. R. Verweij, Muurhuizen 411, 3811 ED Amersfoort.

AB: S. H. Woerlee, Ter Pelkwijkstraat 5, 8011 SE Zwolle, telefoon 038-223255.

PCI: Frank Spruit, Koningin Wilhelminalaan 61, 5583 AM Aalst/Waalre.

CPV: Bestuur: R. Thaens (vz), J. M. 's Gravenmade (s), W. J. Koelewijn (pm), E. M. Wijers (cm/s), J. van den Born (cd), E. A. D. van Ierland (lid), H. Bos (lid), Mr. W. van den Berg (adv.), C. A. T. Pellens (ci).

TU-7: John Schouw, Tulpenweg 15, D-2730 Zeven-Aspe, BRD. PCI: R. J. de Man, Populierenlaan 89, 2925 CR Krimpen aId l.lssel, telefoon 01807-20489.

FD: Joop van Rijswijk, Hondsrug 811, 3524 BZ Utrecht, telefoon 030-884019.

felicitaties NC: Ton en Ingrid Pohlmannde Vries met de geboorte van hun zoon Nick op 9 november 1985.

beterschap Jan Wijnand

NSF: De

Moderne Vereniging Door de Nederlandse Sport Federatie wordt de serie "De Moderne Vereniging" uitgebracht. In deze serie wordt uitgebreid en erg overzichtelijk ingegaan op een negental deelaspekten van het verenigingsgebeuren. Een serie, die door zijn overzichtelijkheid het lezen waard is.

Voor een goed of nog beter (blijven) funktioneren van sportverenigingen lijkt het van belang dat elke bestuurder hiervan kennis neemt. Deze mogelijkheid wordt u dan ook geboden.

Allereerst een overzicht van de negen boekjes:

6

1. grondslagen van het verenigingsleven 2. financiën van de vereniging 3. het clubblad 4. kantinebeheer 5. rekreatiesport in de vereniging 6. overzichtelijk besturen 7. sport en recht 8. beleidsvorming in de vereniging 9. zonder sportvrijwilliger geen sport Onderwerpen, die u zeker zullen aanspreken. Voor de kosten hoeft u het niet te laten: afhankelijk van de dikte van het boekje bedragen die minimaal f 2,75 en maximaal f 7,90 exklusief porto.

Heeft u belangstelling, laat dit dan weten aan het afdelingssekretariaat en voor spoedige toezending zal dan worden gezorgd.

Herman Boerman

Oproep Aan sky-durvers die serieus willen meedoen aan een in 1986 te ondernemen CRW rekordpoging, geheel en uitsluitend bestaande uit negencel ram air koepels (geen PA Foils etc.).

Let wel, dit plan bevindt zich nog in het stadium van een brainwave, dus wie het belachelijk vindt moet beslist niet reageren. Alleen serieus geïnteresseerde negencellige para's en parinnen wordt verzocht kontakt op te nemen met ondergetekende.

Sponsoring van het geheel behoort niet tot de onmogelijk heden.

Blue sky Henk, Postbus 1, 9617 ZG Harkstede, telefoon 0.5981-586.

Betere service Luchtvaart bibliotheek I

De Bibliotheek voor Lucht- en Ruimtevaart meldt dat het

aantal medewerkers is uitgebreid. Hierdoor kan de wekelijkse openstelling in de toekomst worden gegarandeerd.

Ook zal het binnenkort mogelijk zijn dokumentatievragen beter te beantwoorden. Dat is te danken aan de inschrijving en rubricering van honderden nieuwe boeken en een grotere deskundigheid van de medewerkers.

De bibliotheek heeft verder besloten tot instelling van een vergoedingsregeling voor beantwoording van schriftelijke en telefonische dokumentatievragen. Bij de uitlening van bijzondere stukken zal een cheque of betaalkaart als garantie worden gevraagd.

Tenslotte is men van plan om regelmatig een lijst van nieuwe aanwinsten te gaan publiceren, De bibliotheek houdt zich aanbevolen voor schenking van boeken en tijdschriften op luchtvaartgebied. Verenigingen wordt toegestaan wervingsmateriaal neer te leggen in de bibliotheek, gevestigd in het Aviodome op Schiphol.

Als aanvulling hierop kondigt de NBLR aan dat speciaal ten behoeve van de jeugdleden de bibliotheek in de kerstvakantie open zal zijn op dinsdag 24 december en donderdag 2 januari van half twee tot half vier.

Pierre Gielen

Beeldmateriaal In iedere aflevering van de Sportparachutist staan foto's en zowel de lezer als de redaktie zegt: hoe meer hoe liever!

Al die foto's worden belangeloos ter beschiking gesteld.

Na gebruik zendt de redaktie ze terug indien de inzender dat wil. Zo niet, gaan ze in het foto-archief en zonodig kunnen ze dan nog eens worden gebruikt.

Ook is het zo dat, als wij (de redaktie) erge mooie platen zien waarvoor we niet direkt een reden tot publikatie hebben, we deze platen tegen kostprijs voor het archief aankopen. Wij hebben dan de beschikking over nog niet gepubliceerde foto's voor voorkomende gevallen. In veel

gevallen zal dit gaan om platen voor potentiële kleurendruk.

Om misverstanden te voorkomen, willen wij daarom nog eens duidelijk stellen dat wij een enkele keer tot aankoop overgaan tegen kostprijs van beeldmateriaal voor het ar) chief en dat wij in principe niet betalen voor plaatsing. Dit laatste zou ons inziens zeer onrechtvaardig zijn tegenover fotografen (soms professionele) die altijd belangeloos beeldmateriaal ter beschikking stellen.

Om op de eerste regel terug te komen: hoe meer foto's hoe liever: inzenders van kopij, probeer zoveel mogelijk uw stukjes van foto's te voorzien.

Het is zoveel leuker een wedstrijdverslag te lezen en de gezichten van de winnaars daarbij te zien, een plaatje van een mooie sprong of van de barbecue ... Vermeld dan wel op de achterzijde van de foto de naam van de maker, gegevens over het plaatje en naar wie de foto eventueel moet worden teruggezonden.

DOE DIT MET EEN PEN DIE NIET VLEKT! We krijgen regelmatig foto's binnen waarop de hele tekst van de voorliggendefoto is te lezen; zonde!

Ook als u zomaar een mooie springplaat heeft gemaakt, zijn wij altijd geïnteresseerd voor eventuele plaatsing of archief.

Ons devies: Zo min mogelijk tekst en zoveel mogelijk foto's!

Airborne Museum Nieuwsbrief 20 In Nieuwsbrief 20 van de vereniging Vrienden van het Airborne Museum beschrijft kapitein Richard Bingley zijn belevenissen in de Slag om Arnhem.

Bingley voerde in 1944 bevel over het zesde poloton van de S Kompagnie, eerste Bataljon van het Parachute Regiment.

Op 17 september sprong het peloton uit twee Dakota's en landde bij Wolfheze.

Het baande zich een weg tussen de Duitse tankopstellingen en werd daarbij meerdere malen onder vuur genomen. Op 19 september raakte kapitein Bingley gewond. Hij en zijn manschappen werden door de Duitsers overmeesterd en krijgsgevangenen gemaakt.

Zij waren op dat moment nog

slechts één kilometer van hun doel, de Rijnbrug, verwijderd.

De aktie heeft twaalf van Bingley's mannen het leven gekost.

Richard Bingley heeft een respektabele staat van dienst.

Hij kwam in 1938 in het territoriale leger, raakte als sergeant bij het Britse expeditieleger in Frankrijk gewond en nam na zijn herstel dienst bij de nieuwe 2e Kommando Eenheid.

Hij voltooide zijn parachutistenopleiding in 1940 en ging over naar de Special Air Service, waaruit later het eerste Parabataljon werd geformeerd.

In 1943 sprong Bingley, toen inmiddels tweede luitenant, boven Sicilië. Nog tijdens de revalidatie na nieuwe verwondingen in dat jaar, was hij werkzaam als kommandant van de opleidingskompagnie bij de Parachute Training School op Ringway bij Manchester. In 1951 en '52 vocht de kapitein in de Koreaoorlog.

Met het verhaal in Nieuwsbrief 20 levert Bingley een waardevolle bijdrage aan het verduidelijken van de toestand waarin het eerste, derde en elfde Parabataljon en het tweede Bataljon South Staffords verzeild raakten bij hun pogingen zich bij de groep op de Arnhemse Rijnbrug te voegen.

en advertenties. Wij doen al geruime tijd ons uiterste best voor die advertentie-akwisitie.

Maar misschien beschikt u wat dat betreft over onvermoede talenten!

Dus: VERKOOP EENS EEN ADVERTENTIE VOOR ONS!

Alle informatie daarover is te verkrijgen bij Arnold Collenteur, Thinstraat 3bis, 3581 EP Utrecht, telefoon 030-321798.

de redaktie

Ben Niekus uit Amsterdam tijdens een zeer stabiele exit uit de Cessna van Paracentrum Texel, gefotografeerd door Charles van Sury. Ben is 42 jaar en dus een POPS die in de gaten moet worden gehouden!

Canpara De "Canadian Sport Parachuting Association" geeft iedere twee maanden een blad uit onder de naam CANPARA. Het juli/augustus nummer van Canpara van dit jaar heeft echter een metamorfose ondergaan. Geheel in kleur en met een nieuwe vormgeving, hoewel "siechts" 24 pagina's.

In een begeleidende brief maakt de redaktie duidelijk dat zij belangstelling heeft voor artikelen, maar met name voor kleurenfoto's en dia's van goede kwaliteit (waar hebben we dat meer gehoord?).

Hoewel inhoudelijk (nog) niet boven de middelmaat is Canpara het lezen en zéker het bekijken alleszins waard!

Pierre Gielen

Ruimtelijke ordening ..

Wegens de overstelpende (!) hoeveelheid kopij die ons voor dit nummer werd aangeboden, hebben wij ons genoodzaakt gezien een aantal artikelen door te schuiven naar het februarinummer. Ons budget staat het helaas niet toe om een nummer van 56 pagina's uit te brengen.

Als deze aan de ene kant zeer verheugende en aan de andere kant beangstigende trend zich voortzet, zal de redaktie meer dan tot nu toe artikelen moeten inkorten en misschien een enkele keer niet kunnen plaatsen. Wij vragen derhalve begrip aan de schrijvers wiens artikel nog niet is geplaatst.

Overigens kunt u ons best helpen daar iets aan te doen. Uitbreiding van ruimte kost geld en geld komt alleen maar binnen via losse abonnementen

[:

I ;

t•

'J

I '

11

,/

VERZENDING SPORTPARACHUTIST Zoals u heeft gemerkt, steekt ons blad in een nieuw overjasje. Niet meer de bekende ouderwetse bruine houtje touwtje met steekzakken van de KNVvL, maar een eigen eigentijds lichtkleurig los wikkeltje met ingeweven patroon!

Waarom deze verandering?

Ten eerste is het goedkoper.

Het geld dat we daarmee besparen, komt het blad weer

ten goede in de vorm van meer pagina's en meer kleur.

U bewaart toch alléén de bladen en nièt de enveloppen!?!

Ten tweede is het efficiënter.

Tot voorheen moest er altijd een aantal "vrijwilligers" worden opgetrommeld om de bladen in de enveloppen te stoppen en naar de post te brengen. Nu gaat dat bij de drukkerij in één moeite door en komt het blad ook

nog een dag eerder bij de leden.

Hoewel we hebben gekozen voor een wikkel op A4 formaat waarbij het blad niet wordt gevouwen, is het enige nadeel van dit systeem dat er een grotere kans is op beschadiging.

In zo'n geval kunt u bij het Afdelingssekretariaat zolang de voorraad strekt een nieuw exemplaar aanvragen.

7

c

Algemene Ledenvergadering Afdel ing Pa rach utespri ngen terugblik Bert Wijnands leidt de vergadering in door 1985 in een aantal goede en slechte aspekten te verdelen: GOED, omdat er door clubs en Afdeling veel aktiviteiten zijn ontplooid, veel positieve publiciteit rond het springen is geweest, veel wedstrijden zijn georganiseerd en in een aantal groepen veel werk is verzet. Een woord van dank wordt hierbij speciaal aan Herman Boerman gericht, die "sneller tikt dan Bert kan lezen ... " SLECHT, omdat de situatie met de RLD erg veel zorgen baart, het slechte springweer in voorjaar en zomer is geweest, er veel negatieve publiciteit rond het springen is geweest, er weinig potentiële kandidaten voor bestuurlijke zaken zijn te vinden en er wederom het verlies van een aantal sportgenoten is te betreuren.

voorjaarsvergaderi ng Ee•. aantal plooitjes in het verslag van de voorjaarsvergadering wordt gladgestreken; eentje zelfs met een stemming, die overigens nogal verwarrend is. Zo stemt een club die een bepaald punt de vorige keer had ingebracht, nu tegen ...

Twee vragen springen eruit.

Ten eerste over de voortgang van de aanmelding van parachutespringen als olympische sport. Het IOC erkent één aktiviteit per onderdeel en wat dat betreft zitten we wel goed, want parachutspringen is verreweg de eerste luchtsport die zich heeft aangemeld. Er is echter intussen bij het IOC een administratieve kracht ontslagen en de Nederlandse voorzitter van de aanmeldingskommisssie is afgetreden.

Beide zaken hebben voor een vertraging in de afwikkeling gezorgd.

Uwe Beckmann (voorzitter CIP) houdt echter voortdurend een vinger aan de pols.

Ten tweede wordt het te-

8

In een op dat uur nog mistig Amersfoort begint op 16 november om 09.45 uur de Algemene Ledenvergadering van de Afdeling Parachutespringen. Naast een voltallig Afdelingsbestuur zijn er 53 mannen/vrouwen aanwezig van 10 clubs. Na het inschenken van de voor velen zo broodnodige koffie kan de voorzitter de vergadering openen.

Rijksluchtvaartdienst leurstellende feit gekonstateerd dat de werkgroep nationale doelstellingen nog niet in werking is getreden. In de loop van de vergadering komt de wenselijkheid hiervan meerdere malen naar voren.

Een van de belangrijkste punten op de agenda vormt a) de privatisering en deregulering Rijksluchtvaartdienst en b) de ontwerpregeling ATZ (Air Traffic Zone!Luchtvaartterreinverkeersgebieden).

In het kort komt a) erop neer dat de Regeling Valschermspringen en het daaraan hangende Basis Veiligheidsreglement medio '83 nietig werden verklaard, waardoor het springen in Nederland illegaal werd.

Daarop is de KNVvL door een razendsnelle aktie een tijdelijke ontheffing verleend en konden wij weer "rustig" onze sprongetjes maken. De ontheffing loopt echter op 1-1-'86 af en voor die tijd dienen een aantal zeer belangrijke zaken die de RLD niet meer in haar pakket wil hebben (zoals bevoegdheden: instrukteur, valschermtechnikus, enz.) te zijn geregeld.

Na een aantal gesprekken met RLD Li (Luchtvaartinspektie) en Jz (Juridische Zaken) is de situatie op dit ogenblik zo dat er een voorstel ligt om via een ontheffing in de (Iuchtvaart)wet de KNVvL als erkende instantie het parachutespringen door middel van een gekombineerd RVS! BVR te laten reglementeren.

Een konsept voorstel RVS/BVR is door de Technische Commissie opgesteld en in beperkte groep verspreid.

Het kommentaar zal in een aanqepaste versie worden verwerkt en zeer binnenkort aan de RLD worden aangebo-

den. De clubs zullen hiervan een kopie ontvangen. Wegens tijdgebrek in het kader van de resterende ontheffingsperiode kan men op dit moment niet inhoudelijk met de clubs op het voorstel ingaan. Wordt het voorstel door de RLD niet aangenomen, is het nog maar de vraag of de ontheffing zal worden verlengd.

Daarnaast speelt b) het probleem van het voorstel regeling ATZ. Dit voorstel wil een gereglementeerde vliegverkeerszone van 2 mijl om een vliegveld en dan nog zo dat de straal van 2 mijl om andere gelijktijdig plaatsvindende luchtvaartaktiviteiten de ATZ slechts mag raken! Dit betekent een volledige scheiding van luchtvaartaktiviteiten binnen de ATZ zodat springen binnen de ATZ slechts dan kan geschieden als er geen andere bewegingen plaatsvinden.

Als dit plan doorgaat, betekent dit de doodssteek voor een flink aantal paraclubs.

Aangezien de betrokkenen (havenmeesters, kleine luchtvaart, para's enz.) onmogelijk binnen de gevraagde drie weken konden reageren, is in ieder geval uitstel van beslissing gevraagd (en inmiddels ook verkregen) en is het voorstel in een KNVvL vergadering besproken. Alle RLD argumenten voor de ATZ zijn onderzocht en in een brief aan de RLD beantwoord.

Het is duidelijk dat genoemde zaken vérstrekkende gevolgen kunnen hebben voor het parachutespringen in Nederland. De Afdeling heeft alle aandacht voor deze kwesties en streeft naar een oplossing die recht doet aan de professionaliteit van specialisten luchtgebruikers die door jarenlange ervaring is verworven.

aanmelding nieuwe leden De titel van dit agendapunt blijkt niet helemaal de lading te dekken als de langdurige diskussie hierover is afgelopen.

De PC Zuid-Limburg en het PC Midden-Zeeland zouden per 1-1-'86 volwaardig lid van de KNVvL moeten worden.

PC Zuid-Limburg blijkt (nog) niet aan de eisen te voldoen en wordt door de vergadering afgewezen evenals PC Midden-Zeeland, dat eveneens niet de standaard haalt.

Enig geharrewar ontstaat over het lidmaatschap van de PCMC die in '84 en '85 een niet in de KNVvL passend beleid heeft gevoerd. Na een stemming (later in de middag) blijkt de vergadering zich niet te kunnen verenigen met dat beleid en besluit voor '85 de PCMC als KNVvL club te moeten schorsen. Daarbij wordt afgesproken dat zowel het AB als de PCMC alles in het werk zullen stellen vóór 1-1-' 86 tot een akseptable regeling te komen. Beide partijen tonen alle bereidheid om het royement te voorkomen dat anders per 1-1-'86 van kracht wordt. ";/oor de leden van genoemde ~lubs bestaat de mogelijkhela hun KNVvL clublidmaatschap om te zetten in een individueel KNVvL lidmaatschap of lid te worden van een andere aangesloten vereniging.

kontributiekommissie Bij dit agendapunt staat cëntraal dat de kommissie nationale doelstellingen nog niet van de grond is gekomen en er dus nog geen vastomlijnde plannen en ideeën bestaan over de kontributie voor het Nationaal Centrum.

Er wordt dus WEDEROM heftig heen en weer gediskussieerd over vage afspraken, eerder genomen beslissingen en duidelijke dreigementen.

Dat laatste zorgt ervoor dat het AB de vergadering een half uur schorst voor nader

beraad, waarna blijkt dat de meningen nog steeds verdeeld zijn en dit onderwerp nog zeker nader uitgediept zal moeten worden; wellicht in iets beslotener kring.

Helaas komt dit soort "grappen" de eerder door de voorzitter genoemde en zo gewenste eensgezindheid niet ten goede.

Na de bestuurskrisis wordt snel overgestapt op het onderwerp "de Sportparachutist".

Hier valt niets dan goeds te melden, dus kunnen de gemoederen weer tot rust komen.

een wedstrijd PA/stijl en één RW/CRW. Er is een kans dat PA/stijl wordt versprongen op het sportcentrum Sittard voor rekening van dat centrum. Dit zou een uitstekende gelegenheid zijn om te bekijken of een gsplitste NKP, afgezien van de organisatorische problemen, financieel haalbaar is.

De vergadering blijft opvallend zwijgzaam, waarschijnlijk een teken van instemming.

Jan de Poot vond alleen dat er nog te weinig is nagedacht over de inhoudelijke organisatie van de kampioenschappen, iets wat nu nog moet gebeuren door een aktiegroep.

financiën

sportcommissie

Ook de daaropvolgende agendapunten leiden niet tot heftige diskussies. Ten aanzien van de cijfers over 1985 kan penningmeester Edwin van der Kraan melden dat het jaar zo goed als zeker binnen de begroting kan worden afgesloten. In de begroting voor volgend jaar zitten geen opvallende zaken.

Omdat er volgend jaar zowel in PA/stijl als in CRW een WK wordt gehouden, is deze kosten post wel flink verhoogd.

De subsidieaanvraag bij de SNS is daarom verdubbeld.

Er is nog niets bekend over de toewijzing ervan.

De vergadering heeft nog wat lichte kritiek op de summiere uitwerking van sommige posten, maar een toelichting kan dat oplossen.

De leden van de sportcommissie geven een toelichting op hun lange termijn plannen.

Jan de Bruyne doet dat voor PA/stijl, Arnold Collenteur voor

Sportparachutist

NKP '85 vervolgens kan worden begormen met sport. Voorzitter var) de sportcommissie Hein Canngieter doet in een inleidend verhaal een beroep op de klubs om aandacht te besteden aan "scouting": het signaleren van nieuw talent.

Aansluitend evalueert hij de NKP 1985, erop wijzend dat deze eindelijk weer eens is afgesprongen.

De prestaties van sommige mensen worden aangestipt: het talent Remi Herder bij stijl, het jeugdteam op de derde plaats bij groeps PA, de uitzending van School of Animal Flight naar de WK. In antwoord op de wensen "uit het veld" aangaande de toekomstige NKP's heeft de sportcommissie een advies aan het AB uitgebracht om de NKP in 1986 als experiment te splitsen in twee wedstrijden:

RW, terwijl Hein Cannegieter verwoordt hetgeen Kees Tops (CRW) en Harrie Kuipers (scheidsrechters) melden.

hebben

te

paradamesdag '86 Bert Wijnands bericht over de Paradamesdag. Het is de bedoeling daar een tweejaarlijks evenement van te maken.

Terugkijkend op de PDD '84 wordt deze een redelijk sukses en een hele goede promotie genoemd en wordt de hoop uitgesproken dat er vóór 1-1-'86 een organisator/-trice wordt gevonden voor een in de tweede helft van augustus '86 te houden paradamesdag.

Zonder een sponsor wordt het echter niet haalbaar geacht een dergelijk evenement te organiseren.

gastspri ngers De NNPC heeft een voorstel tot uniformering van de gasttarieven ingediend dat op het volgende neerkomt. Gastspringers die lid zijn van een bij de KNVvL aangesloten vereniging betalen het gastclubtarief.

Gastspringers die geen lid zijn van een bij de KNVvL aangesloten verenigingen betalen f 5,- per sprong extra.

Voor buitenlanders mag KNVvL worden gelezen als nationale aeroclub. Na stemming wordt besloten tot een gentIemen's .agreement dit voorstel te honoreren.

Nationaal Centrum Er rest niet veel tijd meer en daarom wordt het onderwerp Nationaal Centrum in sneltreinvaart afgewerkt. Of de gezapigheid van de vergadering moet worden verklaard door instemming, gebrek aan interesse, haatgevoelens danwel moe- en murwheid is moeilijk te beoordelen. Vast staat dat er nog steeds geen zinnig gesprek over het NC wordt gevoerd.

voorzittersoverleg Dit jaar heeft voor het eerst een voorzittersoverleg plaatsgevonden dat door betrokkenen positief is ervaren. Voor '86 zal men de procedure handhaven en daarna bezien of het rendement kontinuering rechvaardigt. Een inventarisatie van knelpunten ter bespreking op de volgende bijeenkomst lijkt een nuttige zaak.

In navolging hiervan zal een voorstel voor een penningmeestersoverleg worden uitgewerkt.

sportkeuring De NISGZ (Nationaal Instituut Sportgezondheidszorg) zal via een SMO (Sport Medisch Onderzoek) de parasportkeurinqovernemen. Dit is in het konsept RVS/BVR gereglementeerd.

handboek Binnen een half jaar komt er een aanvulling van het handboek.

Op de voorjaarsvergadering '86 hoopt de samensteller de nieuwe hoofdstukken aan te bieden inklusief de wijzigingen rond het RVS/BVR.

nieuwsbrief De door het AB dit jaar ingestelde nieuwsbrief waarmee een flink aantal landelijke beleidsmakers op de hoogte wordt gehouden van het wel en wee van ABszaken voldoet wèl als éénrichtings kommunikatiemiddel, echter niet in twee richtingen.

Het AB zal tot de voorjaarsvergadering hiermee doorgaan en dan verder zien. Omdat het samenstellen van de nieuwsbrief zeer arbeidsintensief is,

is een optimaal rendement een voorwaarde voor voortzetting.

Verkiezing AB Er is binnen afzienbare tijd. een aantal mutaties in het AB te verwachten.

Ten eerste stelt Simon Woerlee zich niet meer herkiesbaar wegens drukke werkzaamheden buiten de Afdeling.

Ook Edwin van der Kraan kan zijn aktiviteiten uiterst moeilijk kombineren met het penningmeesterschap en hij wil zijn funktie dan ook binnen een redelijke termijn overdragen.

Bert Wijnands ziet zich nog één jaar als voorzitter van de Afdeling, maar dan dient er ook voor hem vervanging te zijn.

Tenslotte zal naar hoge waarschijnlijkheid ook Michel Bizot ons als Hoofd Buro Para gaan verlaten aangezien hij elders die toekomstperspektieven kan vinden die de Afdeling niet kan bieden.

Het is nogal wat om vervanging te vinden voor deze mensen die in meer en mindere mate toch een ervaring hebben opgebouwd die niet zomaar is over te nemen. In het begin van de vergadering stelde Bert al dat het steeds moeilijker wordt potentiële kandidaten voor bestuurlijke taken te vinden. Laten we hopen dat in deze tijd waarin, naast een bundeling van krachten, professionaliteit steeds zwaarder gaat wegen om bedreigingen van buitenaf het hoofd te kunnen bieden, toch nog mensen te vinden zijn om deze belangrijke taken op zich te nemen.

demo's Het AB heeft de TC gevraagd om een onderzoek naar veiligheidstechnische aspekten van het demospringen. De TC heeft een rapport samengesteld dat aan het AB is aangeboden.

Het bestuur en de vergadering danken daarna met bloemen en applaus Wim en Anneke Velthuizen voor de uitstekende verzorging van de imvendige mens.

Een AL V met "wisselende" stemmingen heeft weer haar beslag gekregen.

Nathalie Chudiak Arnold Collenteur Annet Gillebaard Ingrid Zoetmulder

9

Evenementen KERSTMEET 1985 Ook in 1985 is de Kerstweek op het Nationaal Centrum een week die bol staat van de aktiviteiten. Zowel voor beginnende als gevorderde springers.

De aktiviteiten beginnen op 21 december en eindigen in de vroege uurtjes van woensdag 1 januari.

Programma: 21-12: opleiding voor het A-brevet CRW seminar door Kees Tops RW seminar door Arnold Collenteur RW en CRW in de praktijk 22-12: RW en CRW praktijk 23-12: RW en CRW praktijk 24-12: CRWseminar "rotatie" 25-12: Eerste Kerstdag is het vliegveld gesloten.

26-12: 's Avonds "Vierkamp" in het zwembad de Sprenkelaar, een sportieve strijd tussen een aantal para- en nietparateams.

Plezier gegarandeerd.

27-12: CRW seminar 28-12 t/m 31-12: achtmans speed/pa 1- 1: Het vliegveld is in verband met laaghangende alkoholnevels gesloten.

De seminars RW en CRW zijn bedoeld voor diegenen die bezig zijn hun eerste stappen te nemen of onlangs hebben genomen in de richting van deze, Ó zo mooie, takken van onze sport. Het is de bedoeling van het Nationaal Centrum om niet bij de theorie te blijven staan. Op voorgenoemde dagen is er een flink aantal springers die de beginnende RW en CRW springers graag mee omhoog neemt om ze te begeleiden. Zoveel mogelijk zal er ook van grond- en luchtvideo gebruik worden gemaakt. De seminars beginnen om 10.00 uur. Om een indruk te krijgen hoeveel mensen er komen, is het prettig als geïnteresseerden dit zo spoedig mogelijk schrittel'[k melden aan Ron Schaap, p/a Nationaal Centrum. Aan de prak10

tijksprongen zijn geen extra kosten verbonden; voor de theorie vragen we waarschijnlijk een kleine bijdrage.

"Vierkamp" wordt een sportieve strijd van elkaar bestrijdende tienmansteams (m/v).

De onderdelen, waar de teams elkaar op moeten bestrijden, worden op dit moment bedacht door Jan Beumer, een deskundige op dit gebied. Het resultaat zal een aantal zeskampachtige spelletjes zijn.

De winnaar zal worden gehuldigd in De Wolk. Kosten f 40,- per team.

Achtmansspeed / pa is een nieuw verzonnen onderdeel, enigszins gelijkend op TRAC. Teams van acht springers worden gevormd door loting uit twee poules, te weten een poule met pa springers en een poule met rw springers. De opdracht van deze teams wordt een achtmansspeedstar (show exit) te vormen en vervolgens na separatie achtmansgroeps pa te doen. Sprongprijs f 35,-, hoogte 9000 ft, vijf wedstrijdrondes.

Inschrijven: 28 december 09.00 uur in De Wolk.

Gedurende deze Kerstweek gaat naast voorgenoemde aktiviteiten ook het gewone springbedrijf gewoon door.

Iedereen kan dus terecht voor die sprongen die hij of zij wil maken. Voor vragen en begeleiding kunt u terecht bij de leden van de instruktiegroep.

Bent u geen lid van het Nationaal Centrum: géén probleem, tijdens de Kerstmismeet kunt u uitgebreid met ons kennismaken en als het u bevalt, kunt u zich alsnog aanmelden.

Onderdak tijdens de Kerstmeet kunt u vinden in De Wolk. Verder is er mogelijkheid tot kamperen op het parkeerterrein; brr ...

Gedurende de Kerstweek zal er 's morgens steeds aan de hand van de meteoberichten worden bekeken wat er mogelijk is; bij zeer slecht weer zal er worden gezocht naar leuke

andere aktiviteiten.

Voor velen zal De Wolk weer een gezellig warm toevluchtsoord worden.

Zoals velen reeds bekend is, worden er lekkere drankjes, prima kleine maaltijden e.d. verzorgd. Ook worden in De Wolk regelmatig de nieuwste Skydive video's vertoond. Wilt u in De Wolk overnachten, dan is reserveren gewenst, telefoon 05763-842.

veer tijdig bij Hans Jonkers (telefoon 05763-842).

Je ziet het zelf: rond Kerst en Oudjaar moet je op TEUGE zijn.

Info over het feest: telefoon 055-218371 (na 18.00 uur).

Wij hopen dat we met ieders medewerking de Kerstmeet 1985 tot een geslaagd geheel kunnen maken.

Voor inlichtingen en aanmeldingen kunt u terecht bij:

tandemspringen

Nationaal Para Centrum Teuge, t.a.v. Ron Schaap, De Zanden 19, 7395 PA Teuge, telefoon 05763-604.

Oudjaarsavond Teuge

1985 Als daverende afsluiting van de Kerstmeet Teuge is er de voor zovelen bekende oudjaarsavondparty in De Wolk.

De laatste jaren dat we dit in Teuge met skydivers onder elkaar vierden, was het altijd een grote happening.

Er werden sketches opgevoerd, shows werden gegeven; allemaal teveel om op te noemen en alles bij elkaar een geweldige afsluiting van ons jaar.

Dit jaar verwachten we de mensen die dit feest niet willen missen 's avonds in kleding uit de FLOWER POWER tijd.

Dus ga maar vast thuis zoeken tussen de oude kleren om iets geschikts te vinden. Kom wel verkleed anders val je zo op en dat is niet de bedoeling.

Er is gelegenheid om in De Wolk te slapen, maar reser-

See you, 'MOONRAKER'

Iedereen heeft in de laatste Sportparachutist ongetwijfeld het artikel van Henk Verbeek over het tandemspringen gelezen. Het zal u dus ook duidelijk zijn geworden dat maar één mogelijkheid de juiste is om mensen met onze sport te laten kennismaken. Inderdaad: een tandemsprong. In één sprong de sensatie van een vrijeval en de vlucht onder een hele grote vierkante parachute, gevolgd door een superzachte landing.

Kent u vrienden, vriendinnen, familie, kennissen of anderen die kennis willen maken met onze sport, neem ze mee naar het Nationaal Centrum voor een tandemsprong.

Het tarief voor een tandemsprong is f 230,-.

Gedurende de Kerstweek staan onze tandempilots klaar om u voor slechts f 199,- mee naar boven te nemen.

Voor meer inlichtingen of een afspraak kunt u terecht bij het Nationaal Centrum, telefoon 05763-604.

Ron Schaap

BEKIJK 'T MAAR Onder dit motto stuurde onze drukkerij Van Deventer een uitnodiging rond voor het aanschouwen van hun nieuwe lokatie, want niet alleen de SP heeft een ander jasje. Ook onze drukkerij heeft er één en wel een veel ruimer.

Na negentig jaar in het centrum van 's-Gravenzande te zijn gehuisvest, is nu een veel groter pand in het industrie-

•• •

gebied daarvan in gebruik genomen. Nieuwe ontwikkelingen noodzaakten voortdurende uitbreidingen die op het oude adres niet meer konden gerealiseerd.

Uw redaktie heeft de feestelijke opening van het nieuwe pand op vrijdag 11 oktober meegevierd en zich uitgebreid laten voorlichten over alle moderne zet- en druktechnieken.

De belangstelling was uitermate groot, maar desondanks kon iedereen rekenen op een uitgebreide rondleiding met uitleg waarbij een hapje en een drankje niet ontbraken.

Na de rondleiding konden vermoeide voeten uitrusten op zitjes van een gezellig terras in de grote hal.

Tijdens de rondleiding kwam een aantal aspektén aan de

orde die met kwaliteitsverbeteringen van de SP te maken hebben en waarvan u het resultaat hopelijk spoedig zult kunnen aanschouwen.

In ieder geval heeft de redaktie dit bezoek als zeer positief ervaren, want een goede samenwerking is in ons (amateurs) geval onontbeerlijk.

De PH-PARnu eigendom van het Nationaal Centrum Op zich is de aanschaf van een eigen vliegtuig voor een paraclub een grootse gebeurtenis.

Aangezien het Ne echter al jaren met de PAR vliegt, zal déze aanwinst voor springend Nederland nauwelijks merkbaar zijn.

Velen zullen zelfs hebben gedacht dat de kist al van het Ne was!

Om de aankoop niet geheel ongemerkt voorbij te laten qaan, is dit feit in kleine kring gevierd. Die kring bestond uit de mensen die allen aandeel hebben gehad in de transaktie. Henk Verbeek als voorzitter van het Ne bedankte Ruud Krens voor de jaren die we uit zijn kist mochten springen.

Ook een woord van dank aan de heren Ouweneel, 8rinkelmans en Vogelzang van de AMRO-bank Apeldoorn voor hun deel op het financiële vlak.

Na de preek van Verbeek en een kop koffie werd de symbolische daad, behorend bij een ingebruikneming, door Henk Verbeek gepleegd. Koenepar had "zijn" glimmende PAR in de vlaggetjes gezet op het platform voor het restaurant.

Een kurk knalde en kostelijke champagne stroomde over de PAR-neus onder de smachtende blikkken van para's en vliegers (wat een verspilling).

Het aanbod aan de AMRO heren om para's eens in hun element te zien en een vlucht mee te maken, werd gretig aanvaard. Een tweede aanbod om een tandemsprang te maken, werd met een verbleekt gelaat in beraad genomen. Voor het eerst zagen zij

de parasport van een andere kant, en dat maakte wel indruk.

Nadat er een aantal para's waren gedropt en er een rondvluchtje boven "hun" kantoor was gemaakt, werd de happening met een pilsje afgesloten. Zij het dan dat zo'n gelegenheid door de paravliegers met twee handen wordt aangegrepen om even door te vieren, wat vanzelfsprekend uitdraait op een zeer gezellig samenzijn met gezang van André van der Worm ondersteund door een koor van gele jongens met witte kragen.

Al met al heeft ParaNederland er een eigen kist bij en dat is toch een prettig gevoel, of niet soms! ...

Fred Kerkkamp

De nieuwe para-kalender 1986.

Na het grote succes van de eerste para-kalender 1984 verschijnt binnenkort de nieuwe 1986-versie.

Een kalender die geen enkele parachutist mag missen! De kalender sport-parachutespringen 1986.

Op groot formaat (31x 43 cm) wordt het funktionele kalendarium verluchtigd met schitterend uitgevoerde lult-color foto's van Nederlandse parafotografen.

Na een rustperiode van een jaar tekenen twee Nederlandse springers, Ton Bogers & Bob Kaal, voor de produktie van deze kalender De voorpagina en de zes volg bladen zijn in kleur Op de laatste pagina worden alle foto's nog eens verkleind in zwart/wit weergegeven.

De kosten bedragen f. 17,50 per stuk en bij toezending in een stevige enveloppe worden f. 4,25 verzendkosten in rekening gebracht.

\ De kalender sport-parachute-springen Te bestellen: Te koop:

1986

Door f. 21,75 over te maken op girorekening nr. 5259170 ten name van Ton Bogers Waalre, onder vermelding' Para-kalender 1986.

Op het Nationaal Para-Centrum te Teuge bij Parachute-service en te Breukelen bij Para-Pilot Shop.

Een kalender die geen enkele parachutist mag missen!

11

WK RW'85

Van 15 tot en met 25 september werden in Joegoslavië de wereldkampioenschappen in relatiefspringen gehouden. In de vorige Sportparachutist verscheen reeds een kort bericht met de volledige uitslagen. Dit keer geven we een uitgebreider verslag van die gebeurtenis, waaraan door meerdere auteurs is meegewerkt.

Het was voor de vierde maal dat Joegoslavië een WK organiseerde, maar nu voor het eerst in relatiefspringen.

En dat hebben ze geweten, want dat relatievers toch een ander volkje vormen dan de "klassiekers", blijkt op iedere wedstrijd.

Wedstrijdleider Ziatko Beric en zijn staf zorgden voor de ingrediënten die de wedstrijd voor de deelnemers onvergetelijk maakten. Op het prachtige vakantie-eiland Cres werd een stuk bush-bush weggekapt om een eenvoudig vliegveld aan te leggen, weliswaar dicht bij zee, maar toch een veilige dropzone. Op dat vliegveld verschenen een paar houten gebouwtjes, een bak (waar niemand in landde), een tribune, kraampjes voor eten en drinken en voor alle deelnemende landen een eigen legertent rondom het centrale veld. Bij veld moet men niet denken aan grassprietjes, want buiten het beton bestond het vliegveld enkel uit rood zand en stenen, veel stenen!

Tja, en temidden van die stenen stonden vier Russische MI-8 helikopters. De choppers boden komfortabele zitruimte aan zo'n twintig springers (vijf viermansteams of twee achtmansteams in een lift) en een overweldigend mooi uitzicht over de groene eilanden, de

12

gele rotsstranden en de zee in vele teinten blauw.

De staf en de delegaties verbleven' in een hotel in Mali Losinj, een plaatsje twaalf kilometer verderop. Het hotel lag verscholen in de zon en het bijzonder zoute maar su-' perheldere water.

De sfeer van de WK werd niet slechts bepaald door een bonte mengeling van skydivers, maar ook door de voortdurende aanwezigheid van politiekontrole: de milicija. De bescherming van de buitenlandse bezoekers tegen terroristen en dergelijke, gaf de milicija ook de kans om de skydivers zelf in de gaten te houden.

Zonder een speciaal pasje kwam je op het vliegveld niet verder dan de tribune en in het hotel niet verder dan de lounge. Om onze fans aan een pasje te helpen, moest de Nederlandse delegatie ter plekke worden uitgebreid met parachutepakkers, masseuses en andere verzorgende werknemers.

De milicija-agenten werden onze onafscheidelijke "kameraden": Ze slopen om het hotel, stonden erop dat ze onze bussen mochten begeleiden waarbij ze met hun motoren het gewone volk brutaal de berm in reden en hielden ons tegen als we van de exkursieboot wilden duiken. Met relatievers kan het dan niet uitblijven dat er zo nu en dan een konfrontatie plaatsvindt; sommigen gingen ook echt te ver in hun uitdagingen. Het kon niet worden voorkomen dat er volgens traditie een vlag werd gestolen (naar verluid op klaarlichte dag). Ditmaal was het de FAI vlag. De milicija reageerde hierop met een ongevraagd bezoek aan de hotelkamers van verdachte delegaties, wat de zaak alleen maar verergerde. De politieke rel is uiteindelijk toch tot spekulaties beperkt gebleven.

Anderszins was de sfeer prima. Het uitstekende weer zorgde ervoor dat de wedstrijd heel relaxed kon worden versprongen. Er was veel vrije tijd. Dat bracht iedereen in een vakantiestemming.

Er was een gezellige ambiance

Het Nederlandse team tijdens de openingsceremonie.

foto: Wilma Dereta.

overdag op het veld en 's avonds kon er worden gefeest bij de hotel bar en op het terras. Het was jammer dat de delegaties in de eetzaal een eigen tafel kregen toegewezen, zodat men zich daar niet kon mengen.

Natuurlijk trekt zo'n WK allerlei rondreizende springers die je altijd overal ziet. Vooral voor de Amerikanen is Europa momenteel zeer goedkoop.

Oude bekenden waren bijvoorbeeld: Jim Hooper, Loweil Bachman van Paragear, Joani Murphy met haar sieraden, Jeff Barbani en Bill Booth met z'n tandemrig.

De organisatie De organisatie van de wedstrijd zelf kwam moeizaam op gang maar verliep verder vlekkeloos. Het was duidelijk dat de aanwezige CIP-Ieden met hun ervaring de Joegoslavische organisatoren in het goede spoor moesten drukken.

De Franse videowagen was ingehuurd, maar ook het Deense videosysteem van Niels Brusgaard en Mads Larsen (van de Dytter) met Tina achter de kamera was aanwezig. Van de eerste trainingsronden op zondag hadden de Fransen maar een paar sprongen op de band.

Vooral het kommunikatieprobleem met Engelstalige scheidsrechters, Franse videobedieners en Joegoslavische piloten speelde hier parten.

Intussen had Tina alles perfekt op de band staan, maar haar opnames werden slechts dankbaar aanschouwd door de springers in de videotent.

Voor die tent had Milan gezorgd, die vandaaruit ook het manifest regelde. Milan was de steunpilaar van de WK. Hij sprak goed en duidelijk Engels over de PA en hield alles tot op de minuut nauwkeurig bij. Aan het einde van de drie trainingsronden draaide het cirkus naar behoren.

Vanwege het mooie weer kon de wedstrijdleiding voor elke volgende dag een programma bekendmaken, zodat een team bijvoorbeeld wist dat het de volgende morgen vrij had, maar 's middags twee ronden moest verspringen. Daardoor was de wedstrijd zeer relaxed, bijna té.

Op deze foto van Coors is te zien hoe de "skinsuits"

venarmen moeten, is iedereen het over eens, maar de plaats op de pijpen verschilt van pak tot pak. Dat er grips boven op de dij (uit de luchtstroom) zijn aangebracht, betekent voor velen niet automatisch dat er geen grips meer op de zijkant moeten. Sommigen hebben ook nog grips op de binnenkant.

Het probleem van de plaatsing speelt vooral bij de cats en dergelijke. Bij kontakt op de zijkant voldoen de meeste grips. Overigens hadden de Engelsen de meest alternatieve beengrips, de "cowboy-

zitten. foto: Ingrid Zoetmulder.

Materiaal Op materiaal-gebied was er niet veel nieuws te zien, maar wel veel verschillende merken. De koepelmarkt is werkelijk overstroomd.

Zo sprongen de Airbears (het USA viermansteam) bijvoorbeeld met Rascals, achtcel chutes van een kleine fabriek van ex-Django werknemers.

Het viel op dat wedstrijdspringers in het algemeen geen gebruik maken van de ailerkleinste squares. Velen beschikken zelfs over een grotere negencel waar komfortabel mee wordt geland.

De populairste rigs zijn toch wel de Vectors en de Racers met de daarvan afgeleide kopieën (er worden nog maar weinig echte Racers besteld).

De Fransen hadden natuurlijk Jaguars en ook sommige Russen beschikten over Frans materiaal. De Russen en de Joegoslaven bouwen zelf ook "eerste generatie" piggybacks met ripcords. Een daarvan had een drieringsysteem "op de kop", dat wil zeggen de grootste ring zat aan de riser in plaats van op het harnas.

Parachutes de France was als sponsor van de WK aanwezig en toonde de nieuwe negencellen en een nieuwe Minimax squarereserve, die ondanks z'n grotere oppervlakte 15% kleiner pakt dan een Swift.

Dominique Marcu deed een demonstratiesprong op een Surfair en drapeerde de koepel per ongeluk over een vlaggemast tot grote hilariteit van de omstanders.

Bill Booth was degene die de meeste fundives wist te maken uit de chopper met z'n tandemrig en de daarbij horende passagiers. Hij deed nu

De leden van de Airbears, het Amerikaanse

viermansteam,

stralen na hun overwinning.

Charn-

pagne hoort erbij' foto: Ingrid Zoetmulder.

ook langere vrijeva!!en, omdat er een droguechute aan het rig is gemonteerd die de val stabiliseert en afremt.

Op het gebied van jumpsuits was er een grote verscheidenheid. Over de hele linie hebben de pakken geen wings meer. Alleen de Amerikanen gebruikten al de nieuwste generatie stretchpakken, door hun skinsuits genoemd. Deze sluiten zeer nauw om het lijf en de bovenbenen. Alleen op de onderbenen en rond de polsen zit ruimte.

Redelijk veel teams, waaronder de Canadezen en de Fransen, gebruikten gladde nylonstoffen in hun pakken. Het Franse Coca cola Team kombineerde gladde nylonstof met stretchstof.

Het merendeel van de teams sprong evenwel nog met (polyester-)katoenen pakken.

Grips waren er ook in vele soorten en maten. Het Coca cola Team spande de kroon in hoeveelheid en doorsnee van die dingen; het leek zeer overdreven. Dat er grips op de bo-

broek" genoemd, vanwege de brede flappen die vanaf de heup tot de voet aan de zijkant zijn genaaid.

De Nederlandse afvaardiging Ondanks het feit dat Nederland slechts meedeed in de viermanskompetitie, waren er toch heel wat Nederlanders aanwezig in Mali Losinj.

Het team "School of Animal Flight" bestond uit teamcaptain Peter Derksen, Bob Kaal, Kees Debie en Arnold Collenteur aangevuld met Joop van Rijswijk. Joop was bereid gevonden om tijdens de training in Frankrijk als kameraman en coach mee te springen en tijdens de WK ook als reserve klaar te staan.

Als scheidsrechters waren aanwezig Harrie Kuipers vergezeld van. z'n vrouw, Hans Luys en Frans Beelen. Hans was onze officiele FAI-judge, maar ook voor Harrie bleek een plaats beschikbaar te zijn. Frans Bee-

len was trainingsjudge.

Bert Wijnands fungeerde als "head of delegation" en maakte zich zowel voor als achter de schermen nuttig.

Er waren ook fans! Nou ja, ze kwamen natuurlijk niet alleen voor ons. Bert Keizer en Karin van Texel hielden er hun vakantie.

Mariëtte Woerlee, die tijdelijk in Joegoslavië werkt, kwam het eerste weekend over. Zij was de eerste en de laatste die in zee landde: zij kwam aan haar reserve te hangen. De redding van Mariëtte en haar hoofd koepel was een goede test voor de drie boten die uit voorzorg voor de kust patrouilleerden.

Later in de week arriveerde Ingrid Zoetmulder om nog even mee te genieten van de happening.

En last but not least waren daar Max en Wilma Dereta. Max, Joegoslaaf van geboorte, had geregeld dat hij als officiële fotograaf kon meespringen. De dia's die we al hebben gezien, zijn werkelijk magnifiek. Max trad soms ook op als vertaler/bemiddelaar want lang niet alle Joegoslaven verstaan Engels.

De vierman School of Animal Flight werd pas in april opgericht; eigenlijk met lange termijn plannen. Het is opgezet als een leerteam: twee leden hadden pas zo'n 500 sprongen. We misten dus de ervaring van veel trainingssprongen en veel wedstrijden. Met een laatste training op La Ferté Gaucher, direkt "voorafgaande aan de WK, brachten we het aantal teamsprongen op 80. Pas in Frankrijk hebben we met luchtvideo gesprongen. De video wees ons op vele strukturele fouten en omdat we in die week ook nog veel brainlocks hadden, wisten we dat er nog veel moest worden geoefend. Niettemin hebben we het hoofd koel gehouden en zijn we met een positief gevoel naar Joegoslavië gereden. Voor drie van ons was het de eerste WK en dan wil je wel nieuwsgierig zijn!

We sprongen met kopieën van een Canadees jumpsuit. Het grootste deel van de pakken bestaat uit gladde nylon ripstop. Het zitvlak, de onderarm en de pijpen vanaf de 13

,\

Max Dereta en de Amerikaan Norman Kent in gesprek na een grote poging aan het einde

niet gehad. Er zijn wel konflikten geweest, maar die waren altijd op te lossen. Het is lang niet gemakkelijk als hechte groep samen te werken wanneer je intussen zoveel nieuwe indrukken opdoet. Het afkijken van andere teams leidt altijd tot een strijd over al dan niet naapen van hun techniek: het op het laatste moment aanpassen van technieken kan leiden tot onzekerheid.

Je kan ook op elkaars zenuwen werken. Zo hadden we bijvoor-

zelfs vakantie gehouden: lekker gebruind en gezwommen (tussen de kwallen).

Natuurlijk is een 17de plaats in een klassement van 20 landen niet geweldig, maar dat wisten we vooraf. Maar het deelnemen aan de WK gaf ons de kans om naar andere teams te kijken en met andere mensen te praten. Het resultaat daarvan is dat we nu verder willen, dat we nu weten wat we willen leren. Als team zijn we bereid om onze ervaringen aan de an-

van WK. foto: Ingrid Zoetmulder.

knie zijn van katoen. De grips zijn diagonaal bovenop het bovenbeen geplaatst. We hebben ervaren dat deze grips voor het vliegen van cats minder geschikt zijn.

Ondanks de minimale luchtweerstand van de gladde pakken is onze valsnelheid nog steeds te laag; we hebben eigenlijk maar één harde valler in het team en dat is Peter Derksen. Het grote vallen (althans niet hol) leidt tot onnauwkeurigheden en maakt de kans op levelverschillen bij paartjesvliegen groter. In de toekomst zullen we kompakter moeten vliegen.

Zoals ik al zei, wij hielden het hoofd koel. We wisten dat we geen sterren waren, maar we wisten ook dat als we ons koncentreerden op netjes vliegen de resultaten in elk geval aanvaardbaar waren.

Dat netjes vliegen is ons goed gelukt: we hadden geen bijnafunnels, onze figuren waren goed te jureren. Tijdens de wedstrijd hebben we ook geen enkele brainlock gehad. Vooral door mijn invloed zijn we strategisch iets te voorzichtig geweest. Dit geldt bijvoorbeeld voor de exits. Bijna alle teams legden de eerste formatie buiten, soms wel met enge momenten. Wij hebben in het be-

gin veelombouwexits gemaakt (op zekerheid gewerkt), maar vooral door de invloed van Joop en het gewonnen vertrouwen in onszelf schakelden we over op zoveel mogelijk de eerste formatie eruit vliegen.

Alle exits verliepen vlekkeloos, behalve die in de laatste ronde.

De laatste ronde was een gemakkelijke sequence, waar ik op negen punten had gehoopt, Een exit uit de MI-8. foto: Bob Kaal.

zodat ons gemiddelde op zeven punten zou komen. De exit, een open accordian nota bene, funnelde echter en zes punten in de resterende twintig sekonden waren het resultaat.

Naar mijn gevoel kwam de funnel door slechte koncentratie; de wedstrijd was te relaxed geworden door de lange rustpau-· zes tussen de sprongen.

Natuurlijk brengen WK's spanningen met zich mee. Daarom is altijd de eerste vraag die je bij terugkeer hoort: "Ruzie gehad?"

Nee, echte ruzie hebben we

beeld "Edelachtbare Debie" die erg nieuwsgierig is ingesteld en bovendien de kunst verstaat om vele dingen tegelijk te doen. Hij liep tot 8000 ft van het ene naar het andere raam van de chopper en had met iedereen wel iets te bespreken.

Zelf stoor ik me daar niet zo aan, maar' Bob en Peter eisten dat hij voortaan op z'n plaats bleef. Bij' de volgende sprong bleef Kees zolang zitten dat ik er zelf kriebelig van werd; ik wil altijd geruime tijd voor exit helemaal klaarstaan. Ik vertel dit zo uitgebreid om te tonen dat het kleine dingetjes zijn, maar dat het daarom ook maar een kleine moeite is om als serieus team naar buiten te treden.

In ieder geval hebben wij veel lol gehad . . . We hebben prachtige sprongen gemaakt en veel gelachen. We hebben

dere springers door te geven.

Joop en Kees hebben zo'n vijf uur videoopnames gemaakt van de hele trip (zelfs de wedstrijdsprongen zijn air-to-air opgenomen).

Daaruit stellen we een filmverslag samen. Met die film en onze eigen verhalen gaan wij de hort op, wanneer de clubs ons daartoe uitnodigen. Wij hopen dat ons enthousiasme andere relatievers aansteekt.

•.

De dirtdive voor de grote poging die in de tucht minder goed ging dan op de grond. foto: Bob Kaal.

14

De internationale

sprong

na de WK. foto: Bob Kaal.

.Arnold Collenteur

Uit het dagboek van Joop Het zijn vaak kleine dingen, minuskule beslissingen, die het leven zo verrassend aangenaam maken. Zo gebeurde het mij dat ik vlak langs Arnold reed (we wonen in dezelfde stad) en bij mezelf dacht: "Kom, laat ik eens langs gaan; gezellig even babbèlen over de NKP".

Die had ik jammer genoe~ moeten missen. Met een kreet uit het raam werd ik héél enthousiast ontvangen door Ingrid en Arnold. Eenmaal boven gekomen, werd me uitgelegd waar dat om was: of ik zin had om als kameraman mee te gaan voor een trainingsweek in Frankrijk met aansluitend de WK in Joegoslavië.

Zodoende sta ik nu, vrijdagmiddag 6 september, de laatste dingen in te pakken.

Arnold belt: Bob rijdt met de anderen mee. We vertrekken namelijk met twee auto's van verschillende punten. Om half zes sta ik bij Arnold voor de deur met een al afgeladen Dyane, de achterbank wordt geheel in beslag genomen door onze "portable kleuren TV"; toch een goed idee van

algemeen prima en 's avonds maken we veel lol met de binBob om niet met ons mee te', nenshuis opgenomen onerijden. . man-shows van Peter.

De reis verloopt prima, behalve dan dat er af en toe op ons wordt geschoten: de ontsteking is niet al te best meer. Tegen twaalven komen we aan op La Ferté Gaucher.

Zaterdag 7 september.

Bob, Peter en Kees waren pas om vier uur aangekomen.

Het wordt dus een rustige ochtend met de bekende taferelen aan het inschrijvingsloket alwaar Bob en ik worden omgedoopt tot Bop en Jan. De eerste sprong maken we rond twee uur, die dag nog gevolgd door twee andere. De sprongen lopen niet zo goed, veel brainlocks en de sfeer is niet optimaal. Waarschijnlijk is de korte nacht nog niet uit de ledematen gekomen en deze avond gaan we dan ook bijtijds naar bed.

Om half acht zijn we allemaal buiten aan het ontbijt. Wel koud maar het belooft weer een mooie dag te worden. Deze dag maken we vijf sprongen en geleidelijk begint het in de lucht beter te lopen. De sfeer op de grond is over het

»Hij is Veilig, Klein, En Stijlvol.

Hij is Uniek 1« Dealers in Nederland:

AIR ENTER PRISES BV's

PARA PILOT SHOP Postbus 97 Tel. 03462-63522"

(!)~

3620 AB Breukelen-Nederland

l:P.ûJhH)Ul'JJU':JlI~:..J!I:..u\TUCD:llI

~I:t

De Zanden 22 .

7395 PB Teuge Nederland - Tel. 05763-92B

Maandag 9 september.

Reveille om kwart voor acht met thee op bed van onze hofmeester/kok. De lucht is echter minder stemmig dan de vrolijkheid van de kok doet vermoeden: een egaal donkergrijs wolkendek waaruit het zacht miezert.

De ochtend wordt goed besteed met het uitdenken van trainingssprongen en oefenen van exits. In de loop van de dag keert de strakblauwe lucht terug en maken we alsnog vier sprongen.

Het vlot alleen niet zo in het team, de kombinaties gaan niet zoals we willen en er zijn brainlocks, veel brainlocks.

Op de grond vallen dan ook de, in die toestand misschien wel onvermijdelijke, woorden.

Een teamgesprek volgt. De problemen worden besproken en opgelost en de laatste sprong van de volgende dag is duidelijk beter.

De volgende drie dagen blijft het weer goed en ook de stijgende lijn, die het team heeft ingezet zet zich voort.

.Vrijdagochtend 13 september.

We vertrekken vroeg naar Joegoslavië met de bedoeling om ergens in Italië te overnachten. Het draait echter uit op een slechts benzine tanken-eten-pech onderwegstopreis (wat is de Mont Blanc tunnel toch mooi van binnen, hè Peter?). Na 24 uur "safe" rijden proberen de lijnbussen op het eiland Losinj ons alsnog het ravijn in te duwen, alsof het de laatste poging was ons arriveren te verhinderen.

De kamers en de indentiteitspasjes worden vlot geregeld, zodat we 's middags lekker kunnen zwemmen, zonnen en slapen. Of dat alles tegelijk, wat wel komische effekten geeft.

Totaal maken we in deze zes trainingsdagen 29 sprongen, geen gek resultaat dus. Jammer alleen dat we maar zo weinig dagen hebben om ons voor te bereiden op de WK. Je kan in de training niet meer op elementaire dingen ingaan, je kan slechts een aantal dingen verfijnen en wat moeilijke overgangen beter onder de knie krijgen.

Jaap van Rijswijk

l

Wilt u hierin spreken?

Toen bekend werd dat School of Animal Flight ons land zou gaan vertegenwoordigen op de WK dacht ik er direkt aan om met zoveel mogelijk informatie terug te komen. Een kassetterekorder leek de ideale oplossing. Op zo'n WK krijg je ontzettend veel indrukken die iedere verwachting te boven gaan. Nu, enkele weken na de WK, realiseer ik me pas goed wat ik heb meegemaakt, gezien en gehoord op springtechnisch gebied. Met de kassetteband als backup heb ik dit verslag weten samen te stellen.

De normale team problemen heb ik in vragen verwerkt, zodat een beeld wordt verkregen van hoe her en der wordt getraind. Ik heb dié landen geïnterviewd die opvallend waren, bijvoorbeeld door dirtdive, skore, debrief of omgang met elkaar. Het heeft immers geen zin om 200 springers te interviewen.

Men reageerde zeer enthousiast als ik om een babbel vroeg.

De twee beste gesprekken heb ik gevoerd met Guy Manos van de Airbears (USA) en Robert Laidlaw van Canada.

Hun informatie loopt als een dikke rode draad door het verslag.

Het leukste gesprek was met de Russen. Het verliep via een tolk die een spoedkursus Engels scheen te hebben gevolgd, waardoor het geheel 2 x 15 minuten duurde ... en ik dus duidelijk in de problemen kwam met mijn bandjes.

Bij Australië heerste er een zeer smeuïge stemming, zodat het geluid van bierblikjes de overhand heeft bij het afluisteren van de tape.

Nieuw Zeeland en Italië lagen qua leeftijd en denkwijze van de ploegleden op ons nivo.

Opvallend was de hoge skore die beide landen behaalden en dit puur op eigen kracht!

Ook zij zagen in dat om te winnen iets meer kennis nodig is dan alleen veel sprongen maken.

Op de basisvragen werd door alle geïnterviewden globaal hetzelfde antwoord gegeven.

Daarom zal ik dat samengevat weergeven.

De vragen luidden:

16

1. Hoe lang bestaan jullie in deze samenstelling?

2. Hoeveel trainingsprongen hebben jullie totaal/dit jaar?

3. Trainen jullie elk weekend of houden jullie trainingskampen?

4. Hoeveel sprongen maken jullie per dag?

5. Hebben jullie een warming-up?

6. Gebruiken jullie een trainer of een coach? land USA Canada Rusland Australië Nieuw Zeeland Italië

vraag 1 2 jaar mei '85

2 800/400 250

5 weken december april '84 februari

50 '84150 503/150

'85

320

De Russen werken met een bepaald systeem waarbij een ieder in de nationale vier- en achtman kàn zitten. Pas vlak voor een wedstrijd wordt er een team samengesteld. Vandaar dat de Russen erg weinig trainingssprongen hebben als team. Als groep van ca. 20 relatievers maakten zij het afgelopen jaar zo'n 450 sprongen.

Het systeem dat de Russen toepassen, werd resoluut uitgevoerd tijdens de WK: in de vierman werd na onbevredigende resultaten gewisseld(!) alléén de beste! Wat betreft een trainer is dit wat moeilijk, daar die ook meespringt. Ze werken als een hechte groep en wisselen voortdurend met elkaar van gedachten.

De Russen hebben weinig vergelijkingsmateriaal; ze werken alles zelf uit, ook wat ze hebben gezien op oude films als Skydive en Wings.

Door veel te kijken en te denken hebben de Russen SRW (sequential relatiefwerk, red.) gemaakt tot wat het nu is in hun land.

Als' men bedenkt dat springend Rusland zo'n 200.000 fanatieke springers herbergt, dan is het aantal van slechts 60 relatievers ongelooflijk doch waar. De grootste Russische formatie tot nu toe is een 49-man. Het aantal sprongen van deze lieden varieert van 1200 tot 6000. Alle sprongen worden betaald door de sovjetleider. De mensen van de vier- en de achtman hebben in het dagelijks leven een normale baan en zijn dus geen militair.

Ontzettend aardige

mensen, die ook heel duidelijk weten wat feesten is . . . en geen behoefte hebben aan de X-raket.

Vraag 7. Gebruiken jullie video?

Unaniem is men van mening dat video een must is voor de training.

Guy zegt: "Video doubles the jumps", met andere woorden het nivo stijgt veel sneller als je gebruik maakt van video.

3

4

carnps-weekend periode 3 maanden camps cam ps-weekends cam ps-weekends

ca. ca. ca. ca. ca.

cam ps-weekends

ca.

6 7 6

6 6

6 ja ja ja soms wat is dat?

6 ja

ja ja ja/nee ja ja nee

Video liegt niet! In het begin moet je wel erg veel kritiek verwerken, maar dat hoort erbij. Het resultaat dat je later boekt, maakt veel goed.

Je zult in het begin ook vaak terugmoeten naar de basisbeginselen, maar dat verdien je in latere sprongen dubbel en dwars terug, niet alleen financieel!

Naarmate het nivo stijgt, neemt de meerwaarde van de video af, daar het dan nog slechts om nuances gaat. Video is dus vooral leerzaam in het begin van de SRW training.

De Canadezen maakten gebruik van de Perris Valley Dreammachine, een hele goede grondvideo.

Robert zegt hierover: "Vooral de exits en de eerste overgangen zijn leerzaam om te zien vanaf de grond. Je weet dan wat de jury ziet en dat is belangrijk", vindt Robert.

Rusland maakt nog gebruik van een 16mm kamera en dat werkt goed. Maar de Siberische oogjes flonkerden bij het zien van al dat lichte materiaal!

Vraag 8. Hoe is de trainingsopzet?

Guy: Inzicht kweken in de blocks en proberen een positieve agressiviteit te kweken.

We werken eerst aan de valsnelheid van het team, houding en oogkontakt. Dan kijken we hoe er key's moeten worden gegeven, waarbij we ervan uitgaan dat een ieder de formatie geen moment uit het oog mag verliezen, dus? ... wees

alert!

Robert zegt: "Je moet op zoek naar de mechaniek van de sprong en die leren beheersen op alle fronten, Random is daarvoor de enige oplossing: men is dan individueel verantwoordelijk voor de taak binnen het team. Zo kunnen de fouten van een individu = springer worden opgespoord. Het is soms erg hard, maar voor de springer veel beter. We starten erg simpel met de training en bouwen die in fasen op. De weg van de geleidelijkheid werpt betere springers af.

Als dit alles goed werkt, gaan we het programma verzwaren. We starten met het vliegen van paartjes, maar weer zo eenvoudig mogelijk, puur om de springer te laten zien wat hij aan het doen is tijdens een draai. We zoeken naar blocks die elkaar deels overlappen, zodat een herkenning van een bepaalde techniek wordt aangeleerd. Een ieder krijgt alle plaatsen van de formatie te vliegen; je kweekt inzicht en voorkomt oeverloos ge-OH. We kiezen de formaties dusdanig dat elk teamlid de draai of wat dan ook eenmaal kan herhalen, zodat een eventueel herkende fout kan worden hersteld. Als je later de video bekijkt en ontdekt dat de springer z'n fout herstelde, dan ben je op de juiste manier bezig: hij is dan alert ... een ware must!"

Guy vult aan: "Kritiek is makkelijk, maar de werkelijkheid ligt in 35 sekonden".

Met andere woorden, geef iemand de kans achter zijn fout te komen alvorens te oordelen. Zo kun je ontdekken wat iemand werkelijk ziet in vrijeval. Daarna kan met de hulp van de video en de overige teamleden worden uitgezocht waar de hapering zit".

Het is mogelijk dat je als team over een latent probleem bent heengestapt, dat zich later manifesteert met als gevolg: chaos. Bekijk dan de afgelopen dives en analiseer de problemen. De aldus gevonden aandachtspunten moeten bij elke sprong opnieuw worden besproken. Wat daarbij "most important" is, aldus Guy, is het gebruik van de boards, ook wel skates genoemd, waarmee het hele team over de grond rolt om op deze manier een "foto" van de forma-

I

tie te maken, zoals die er in de lucht zal uitzien. "We werken er nu drie jaar mee en het heeft z'n vruchten afgeworpen", aldus Guy. Vraag 9. Hebben jullie een speciale manier van trainen?

Deze vraag sluit eigenlijk aan op vraag 8.

De beide heren zijn van mening dat het uitlopen op ware snelheid moet gebeuren. "Wij zijn één van de weinige teams die dat doen", zegt Guy. Robert zegt: "De dirtdive is het voorgerecht, als dat niet smaakt, is je maaltijd al voorbij ... het toetje krijgt dan een wrange bijsmaak. We bekijken de sprong en schatten hoeveel punten we erop kunnen skoren. Blijkt dat er twaalf haalbaar zijn, dan lopen we er twaalf plus één uit; altijd weer terug naar de eerste formatie!

In 35 sekonden dertig figuren uitlopen is jezelf voor de mal houden en dus verspilling van tijd" .

Een ander belangrijk aspekt is te zorgen voor een ritme. De USA achtman (Coors) klapte tegelijkertijd in de handen als zij het voorgenomen aantal punten hadden doorgelopen.

Je laat hiermee de andere team leden zien of het erin zit.

Met het ritme kweek je ook koncentratie op de dive.

Over de dirtdive vertelt Robert: "Allereerst bekijken we gezamenlijk de dive. We lopen gewoon al pratend en rechtopstaand uit net zolang tot een ieder exakt weet wat hij moet doen. Dan is er een pauze voor de "brainmemory". Daarna volgt het "plat" uitlopen en wordt er gekeken naar de hoeken, de key's en dit alles zonder woorden.

Vaak kun je niet terug naar dezelfde eerste figuur en dus ben je genoodzaakt om door te gaan. Aarzel niet maar doe dit gewoon, want het verhoogt de spirit, het inzicht en de techniek.

Je zult alleen twaalf of meer figuren moeten onthouden".

Bij de achtman letten de Canadezen er wel op dat de basis steeds door dezelfde mensen wordt gevormd bij de tweede sequence. Tijdens de training heeft iedereen een keer alle kanten van de formatie gevlogen, dus kent het klappen van de zweep als het aankomt op het onthouden

van meerdere figuren.

Guy zegt: "Zodra de training achter de rug is wat betreft het wisselen van plaatsen, moet je direkt terug naar je oude slot. Het maakt je vertrouwd met de situatie en het werkt ontzettend goed. Het is beter om één of twee standaardexits te hebben dan telkens het eerste figuur eruit te gooien wat slechts risiko's met zich meebrengt. Het komfortabele gevoel van een standaardexit kan door geen enkel figuur worden geëvenaard. Je klimt na de exit naar je eerste figuur, dat vrijwel direkt ligt.

Het heeft als voordelen: 1) Rust en koncentratie. Tijdens het dirtdiven hoef je je slechts te buigen over het ombouwen van de formatie.

2) Een ieder weet wat er gaat gebeuren: gevoel, valsnelheid, relatieve wind, propwind, kontrole op elkaar.

3) De grondvideo ziet de eerste formatie duidelijk, daar men onder het vliegtuig vandaan is na 2 à 3 sekonden.

4) De goede valsnelheid heb je pas na 3 sekonden. Daarvoor loop je het risiko te worden gezapt of een funnel te kreëeren. Het heeft dus geen enkele zin om na 1 à 2 se konden over te gaan naar een volgende formatie.

5) Je ligt vlak of onder de juiste helling om over te gaan naar het tweede figuur".

Robert Laidlaw zegt: "Je kunt heel snel een eerste formatie neerleggen, maar als de inter of daaropvolgende opbouw te lang duurt, wat heeft het dan voor zin om onnodige risiko's te nemen? Klok eens de tijd van de opbouw van een figuur, hoe lang je vasthoudt, klok de inters en het volgende figuur. Klok bij de random de set-ups. The hold-up and setup time can double your working time!"

Een team moet dus analyseren waar tijd wordt verloren.

Het blijkt dan dat tijd kan worden bespaard door netjes te vliegen, goed op te letten en snel door te gaan. Robert zegt: "Smooth flying, faster key's, touch en go!"

Guy Manos zegt: "Wij werken met gekleurde grips. Het is een geheugensteun tijdens de training. Tijdens de WK hadden we de Coors suits en dus géén kleuren op de grips!"

Guy gaat verder en legt Bob

en mij uit over een speciale manier van trainen, die hun een eerste plaats heeft bezorgd op de Amerikaanse kampioenschappen met slechts twee punten meer dan de Golden Knights.

Targeting, dat is wat Guy ons uitlegt op een zonnige zomeravond buiten op het terras van ons hotel. Het is een lang verhaal, eigenlijk te lang om op te schrijven.

Targeting is doelgericht trainen. Het betreft uitsluitend de aanpak van blocks. Men moet het maken van draaien volledig vergeten, daarvoor komen één of meerdere nieuwe figuren tijdens een inter in de plaats die no-ontact moeten worden gevlogen. Men draait dus wel, maar men heeft de aandacht bij het draaien verplaatst naar extra interformaties! De opzet hiervan is dat men voortdurend kontakt heeft met de opbouw van de formatie. Gaat het niet goed dan wordt gestopt en probeert men het nogmaals net zolang tot de interformatie perfekt wordt gevlogen. Men kan dus een draai van 360 graden verdelen in bijvoorbeeld vier interfiguren, zodat men een block van twee plus vier figuren krijgt. Als drie interformaties goed gaan maar de laatste fout, kan men sneller ontdekken waarom het nu juist dáár fout gaat. Men doorziet dus eerder de vereiste technieken die nodig zijn voor de bewegingen.

Guy: "Stel, we oefenen block 8: een canadian tee, line 3600 en cat 3600, canadian tee.

Vergeet nu de inter en dus de draai! Laat de cat en de line nu zo vliegen dat er een monopod als interformatie ontstaat (dus wel 1800 draaien) maar pak niet vast. Komt men niet goed uit dan weet men direkt dat het probleem in de eerste helft van de beweging zit" .

zin om als team NC te trainen, daar dit de geest verslapt. Als je inaktief bent, en dat ben je met NC, past je lichaam zich aan aan de fout van een ander. Tijdens een wedstrijd moet je ook touchen (snel werken), als je dan maar wat ligt te vogelen, heb je weinig kans op een punt. Daarom is random de aangewezen trainingsvorm. Zorg dat iedereen voortdurend werk heeft. Alleen een aktief teamgedrag kan resultaat boeken. Random en targeting kweekt dat, maar NC breekt het af. Bij NC kunnen één of twee team leden zich vervelen tijdens de dive waardoor hun aandacht en spirit afneemt. Random en targeting zorgen ervoor dat je nauwelijks kunt worden afgeleid door andere zaken tijdens de dive. Targeting zorgt ervoor dat je anders leert denken, er gaat minder aan je voorbij. Na verloop van tijd zul je merken dat de opbouw van de inters zo snel gaat dat je ongemerkt veel punten skoort". En daar zit het geheim van de smid Manos!

Robert heeft ongeveer dezelfde mening als Guy maar voegt er wat betreft NC aan toe: "Het is leuk voor beginnende springers, omdat die iets leren over hun beweging en houding ,ten opzichte van iemand anders. Raak eens iemand aan die voor je ligt en je zult zien dat direkt de houding verandert. Een team dat NC traint, krijgt onwillekeurig met dit probleem te maken. Er ontstaat een heel beweeglijke groep springers die allen voortdurend moeten werken op een heel onrustig beeld en dat is geen sukses!"

Peter Derksen Er zullen blocks zijn waarbij men meer interfiguren kan maken. Het geeft niet of het bestaande dan wel verzonnen figuren zijn; het gaat om de mechaniek van de sprong.

Het is dus eigenlijk een verpakte randomtraining alleen met dit verschil dat de nocontact ligt tussen de twee paartjes of drie en één.

Wat betreft no-contact (NC) vertelt Guy: "Het heeft weinig

Vanwege de lengte van Peter's verhaal heeft de redaktie besloten om in de volgende Sportparachutist het vervolg af te drukken.

Geïnteresseerde lezers worden erop gewezen dat Peter in het kader van de kerstweek op Teuge ook een seminar zal verzorgen en wel op zaterdag 21 december.

17

Leerlingen springen in Bergerac Deze zomer kwam ik via een goedkope deal van de stichting POTCA (parachutisten opleidings- en trainingscentrum Amsterdam) terecht voor een springvakantie in Bergerac, Frankrijk.

Hoewel ik al jaren geleden gehoord had, dat het zo toeging in Frankrijk, zag ik toch enigszins verbaasd hoe leerlingen er voor hun vijfde sprong direkt voor acht sekonden werden gedropt. De verbazing betrof niet zozeer het feit dat het gebeurde, alswel het feit dat alles goed gaat.

De opleiding voltrekt zich in grote lijnen als volgt: je maakt vier static-line sprongen, waarvan twee met dummy.

Daarna ga je eruit voor een vrije val van acht sekonden met de mededeling: tellen, als alles goed gaat op acht se konden trekken en mocht je je stabiliteit verliezen, 贸贸k trekken. Mocht de persoon in kwestie het trekken achterwege laten, doet een KAP-3

automatische opener dat voor haar/hem. Natuurlijk wordt het goed hoitrekken er ingestampt.

Aangezien alle leerlingen op dit centrum op een hele mooie grondvideo (U-Matic) worden vastgelegd, kon ik mij er met eigen ogen van overtuigen dat de voor ons toch wat merkwaardige methode erg goed werkt.

Leerlingen hebben hoegenaamd geen problemen met hun stabiliteit (tuurlijk gaat het allemaal wat wiebelig). Ik kan me niet herinneren dat ik er een gezien heb die echt grote problemen had.

Na deze acht sekonden gaan ze ongeveer in een zelfde soort progressie als bij ons het geval is, zij het dat de opleiding wat meer frontloops en barrelrolls eist en een 1800 draai ook werkelijk 1800 is en geen 200. Al met al duurt het dan tot ongeveer hun vee~ tigste of vijftigste sprong voordat zij hun Brevet Federale No

5 hebben. Iets dat ongeveer tussen ons B en C brevet inhangt. Daarna kunnen ze min of meer zelfstandig gaan relatieven en/of stijl draaien. Pas met brevet 6 mogen ze dat zonder al te veel begeleiding van het centrum.

Hier zit echter het addertje onder het gras: om BF 6 te krijgen, moet je vrij veel draaien maken om zo alvast in de stijl routine te komen. Veelleerlingen worden dus op deze manier gedwongen om voor stijl te kiezen. De zaak is des te erger voor oe AFF (PAC = Progression acceler茅e en Chute) leerlingen.

AFF is mijns inziens een opleiding die naar relatieven toewerkt. De Franse AFF studenten zijn na graduering BF 5.

Ze moeten dus nog het een en ander doen voordat ze echt zelfstandig kunnen springen.

Ze verdwijnen in de stijl molen en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn van dit opleidingstype.

Het centrum is beslist een van de best ingerichte die ik heb gezien: heel veel vouwtafels, een ruime hoeveelheid squares beschikbaar voor de gevorderde leerling, 120 m2 be-

tegelde vloer om je square te pakken, ruime hoeveelheid douches en een grondvideo waar de KNVvL jaloers op zou zijn.

Het weer is er heel prima: het vliegveld ligt op een soort mini-plateau, waardoor het zelden bewolkt is.

Een uitstekend centrum om naar toe te gaan als je net je A brevet hebt of daar nog voor bezig bent. Voor de stijl en PA springer loopt hier genoeg expertise rond om eens een leuke springvakantie door te brengen. Op relatiefgebied is hier niet zo gek veel te beleven, al is die video natuurlijk nooit weg (kost overigens niets extra). De springprijzen zijn een haartje goedkoper dan in Nederland, maar probeer er niet om er square te Ieren springen, want dat kost je een meijer voor de instruktie.

Nu ik d茅ze opleiding weer heb gezien en ook de klassieke opleidingen in de States in aanmerking genomen, vraag ik me toch weer af: waar zijn hier in hemelsnaam die acht automaten sprongen voor nodig?

Ronaid van den Boogaard

AFSCHEID VAN DE HEER J. A. AALMOES Op 27 september 11.heeft de heer Aalmoes, inspekteur bij de Rijksluchtvaartdienst, Direktie Luchtvaartinspektie, nog eenmaal gebruik gemaakt van zijn ambtelijke mogelijkheden door op die datum met "VUT" te gaan (een soort vervroegde pensionering).

Als inspekteur RLD/U was zijn werkterrein "de kleine luchtvaart", waaronder ook onze tak van luchtgebruik valt.

Waar het voor hem als nietspringer soms moeilijk was om onze gezichtspunten te begrijpen, vulde hij dit "gemis" aan door de in de springerij aanwezige kennis te verzamelen, te bundelen en, bij zijn goedbevinden, krachtig "naar boven" te ondersteunen. Hiervan waren o.a. de Regeling Valschermspringen en het Basisveiligheidsreglement het resultaat, maar zeker niet in de laatste plaats leverden zijn bemoeienissen goed werkbare verhoudingen 18

op tussen RLD en de Afdeling Parachutespringen.

Voor de Afdeling dus rede genoeg om onze dank in de vorm van een parademonstratie tot uiting te brengen.

Daar de afscheidsreceptie op Schiphol zou plaatsvinden, was het voor ons niet zo moeilijk een passende lokatie te vinden: Schiphol dus.

Dat het echter geen ailerdaagse routine is om hier te kunnen springen, bleek uit de vele telefonades en gesprekken die nodig waren om de deur open te krijgen.

Voorafgegaan door een demonstratie van de Afdeling Zweefvliegen, viel onze dropping midden in de "outboundpeak" en bezorgde ons uiteraard de nodige holdings. Uiteindelijk leverde het toch een schitterende demonstratie op voor de voeten van mevrouw en mijnheer Aalmoes.

Voor de springers Wim Velthuizen, Johan Bronsveld, Mi-

chel Bizot en ondergetekende overigens ook een hele belevenis om voor de kop van de baan te hangen waar net een 747 los komt en direkt scherp linksaf draait omdat er parachutisten "in de weg hangen".

De afscheidsreceptie was zeer druk bezocht en uit zijn afscheidswoord bleek dat de heer Aalmoes aktief zal blijven in de kleine luchtvaart, zowel in de rol van zweefvlieger als ook in organisatorische zin.

Voor wat dat laatste betreft waarschuwde hij zijn (ex)kollega's maar vast ...

Uit handen van een lid van het Dagelijks Bestuur van de KNVvL ontving de heer Aalmoes de KNVvL draagmedaille in zilver als blijk van waardering voor het "met groot elan bevorderen van de beoefening van de rekreatieve en sportieve luchtvaart".

Herman Boerman

AAFF Af ter Accelerated

Alleen al op Texel zijn in 1985 ongeveer dertig mensen AFF gegradueerd.

In Frankrijk (Bergerac) had men weken waarin gemiddeld tien AFF leerlingen per week werden getraind. Een AFF leerling is dus niet zo bijzonder meer en niemand zit te springen om met een AFF leerling omhoog te gaan uit pure nieuwsgierigheid. Integendeel zelfs; getuige dit citaat gehoord op Paraclub Hilversum: "Ik ben bang voor AFF leerlingen, ze mogen alles, maar weten nog niets. Laatst nog hadden we er hier een, die zijn handdeploy niet kon vinden en dus zijn reserve trok. Op de grond vroeg hij of wij even zijn main uit het maïs konden halen, want hij had hem zelf niet gezien".

Dus, die aandacht uit nieuwsgierigheid, een voorsprong op een konventioneel opgeleide leerling, ben je kwijt. Waarmee je min of meer op hetzelfde probleem uitkomt waar alle beginnende springers mee te kampen hebben: hoe leer je nu zo snel en effektief mogelijk relatieven?

Alles begint natuurlijk bij 't ontzettend graag willen: een motivatie. Dat ik een gemotiveerd mens was, moge blijken uit het feit dat ik in 1982 begon met mijn acht sprongen Aa, en in die zomer hoorde van het bestaan van AFF in FIorida. Omdat ik toch voor een jaar naar de USA zou vetrekken om heel andere redenen en omdat het me fantastisch leek om AFF te doen, besloot ik naar Deland of Zephyrhills te gaan. Aan het eind van mijn verblijf in de USA kwam ik in Deland aan, berooid en arm.

Maar wie schetst mijn verbazing toen ik hoorde dat Bob Rienks, Herman Landsman en Charles von Sury daar net twee weken geleden waren geweest om het AFF programma in Nederland te introduceren?

Toen ik terugkwam in Nederland heb ik me nog een jaar uit de schulden moeten werken en een tijd geld moeten sparen voordat ik uiteindelijk

Freefall

na drie jaar kon beginnen. En daarmee had ik ook de tijd om nogmaals alles te overwegen; gewoon konventioneel leren springen of AFF in verband met tijd, geld, veiligheid, etcetera. Mijn motivatie moge ook blijken uit het feit dat ik zo verschrikkelijk bang was, dat ik in het vliegtuig mijn beide instrukteurs vastgreep en vroeg: "Jullie kunnen het, hè?

Jullie hebben dit vaker gedaan?" Bang was ik om naar beneden te kijken, spotten durf ik nu als ik eerlijk ben nog steeds niet; ik moet ervan overgeven, kotsen dus. Zo bang was ik dus, maar toch doorgaan. En als AFF leerling zag ik er natuurlijk ook vreselijk tegen op om zomaar ineens stabiel te moeten springen en een clear-and-pulltje te moeten doen, een ramp vond ik het. Maar vrije vallen vond ik heerlijk en als de exit eenmaal was geweest, was mijn angst weg en kon ik relaxed werken en alles doen wat was gebriefd.

Van mijn graduatiesprong was een video-opname gemaakt en ik kon mezelf terugzien. Fraai was mijn vliegwerk niet echt. Ik stopte na een draai keurig af op de videoman in plaats van mijn instrukteur, wat niet netjes was, want 't was niet gebriefd. Niet ik pinde mijn instrukteur, maar andersom. Na mijn backloop vloog ik bijzonder wiebelig en bij het afstoppen van tracking en afzwaaien, vloog ik precies dezelfde afstand weer achteruit. In de lucht dacht ik dat alles goed gegaan was, de video bewees iets anders. Mijn instrukteur zei: "Je bent gegradueerd, want wij kunnen een goede poging ook waarderen" .

Ik had al zoveel springvideo's gezien, onder andere van Symbiosis waarin heel anders werd gevlogen. En ik wilde immers zo graag. Ik kon geen genoegen nemen met een voldoende, ik wilde een tien halen.

Na twee spronqen met een ervaren relatiever was ik er

voorgoed van overtuigd dat ik niets kon; dat het hele AFF een verspilling was en dat ik het nooit zou leren. Het bleek immers, dat als ik probeerde te pinnen en op mijn hoogtemeter keek op mijn borstband, ik twee keer de afstand achteruit vloog, die ik geprobeerd had vooruit te vliegen. De ervaren relatiever riep: "Ik help je niet, dan leer je 't snelst, 't gaat niet om de punten, het gaat om het vliegen".

Ik wilde ophouden, nadat ik nog maar net begonnen was. 't Demotiveerde, ik voelde me net een klein kind dat een beloning nodig had. En toch wilde ik wel. Grote twijfels.

Toen hoorde ik van mijn AFF instrukteur en een aantal vaste springers op Texel een andere opvatting over leren: Een leerling moet een beetje worden geholpen, je moet het gevoel hebben dat je vorderingen maakt. Eigenlijk vond ik dat kinderachtig en ik wilde niet worden geholpen.

Na twee sprongen waarin ik noch voor- noch achteruit ging en een sprong met een andere leerling, waarbij ik afwisselend slufter, wad, slufter, wad zag (ik had dit draaiende euvel wel gezien in de logboeken van anderen, maar wist niet goed wat er nu fout ging met me), besloot ik dat ik nu toch wel graag een beetje geholpen wilde worden.

Juist op dat moment hoorde ik dat er op Texel de mogelijkheid bestond om vijf RW instruktiesprongen te maken, waarbij de leerling een gedeelte van de sprong van de instrukteur betaalde. Natuurlijk had ik van het bestaan van de betaalde RW instruktie gehoord en had het gezien op Perris Valley, Californië en Deland, Florida, maar ik dacht ook dat het een beetje geld uit de zak klopperij was. Niet dus!

In ieder geval was het voor mij heel leuk en nuttig om te doen en ik draaide al wat meer punten.

Natuurlijk weet ik nooit of het mijn vliegwerk was en hoeveel ik geholpen ben en stiekum gekorrigeerd door mijn RW instruktrice. In ieder geval leerde ik er veel van, motiveerde het en vond ik het springen weer heel erg leuk. Er schoot me te binnen dat op Deland een AFF leerling was, die met in totaal 25 sprongen, alleen met RW instruktie, weliswaar

langzaam, maar wel netjes meedraaide in 8-way formaties.

Meer instruktie dan de vijf voor een deel door het centrum gesponsorde sprongen kon ik niet financieren, dus bij die vijf moest het blijven. Toch zijn meer relatief instruktie en seminars welkom.

Naast 't graag willen en RW instruktie krijgen, zijn er een aantal zaken die handig zijn om te doen, bijvoorbeeld "lurken". Ik heb voor mijzelf een baantje gelurkt op de DZ van Bergerac. (Ik heb alleen in het zuiden gezocht vanwege de 90% mooi weer kans). Daar heb ik gewoon het alom bekende werk gedaan als schoonmaken, bar draaien, koken etc.

Gelukkig en geheel per toeval bleek dat op 't centrum in Bergerac bijna alle leerlingen werden opgenomen door de grondvideo. Je eigen sprong beeldje voor beeldje terugzien, bevordert je springen.

Net als na mijn eerste AFF video dacht ik dat ik netter had gedaan dan de video liet zien. Dit maal wilde ik wel door de grond zakken. Bij de video werd tekst en uitleg gegeven door instrukteurs en alras zag ik gelukkig vorderingen.

In Frankrijk heb ik veel sprongen gemaakt met meer en heel ervaren springers, die het leuk vonden om een jojo te helpen en die mij steeds goed briefden en debriefden. Dankzij deze bereidheid gaat het leren natuurlijk makkelijker en beter.

Ik heb hoge sprongen gemaakt: 12.500 ft of 10.000 ft als laagste, omdat je dan als beginner de nodige werktijd hebt, zodat je wat meer relaxed en nauwkeuriger kunt leren vliegen. En uiteraard is dat per sekonde werktijd uiteindelijk goedkoper.

Alle elementaire zaken heb ik gepoogd te leren, zoals pinnen, achtervolgen en pinnen, no-contact 3600 draaien, sidebodies, compressed accordians, back-ins enz. Veel 2-, 3- en 4-way met alle mogelijke linked exits. En ben in een seizoen door een heleboel leerlingen-situaties heengegaan.

Waaronder, geloof ik, de zo'n beetje meest belangrijke: het eindelijk plezier hebben en niet altijd op de prestatie, die tien halen, gefocussed zijp.

19

En ik vind relatieven zo ongeveer het allerleukste om te doen in deze sport. Wat mij betreft, zet ik rustig de eerste 1000 sprongen op mijn B brevetje.

Dan zijn er natuurlijk ook nog

0", verschillende

boeken die je over springen kunt lezen, zoals The Art of Freefall Relative Work van Pat Works, Body Flying van Dave Howersky en de syllabus over RW van Johan van Stappen.

Graag wil ik dit artikel een pleidooi laten zijn voor betaalde RW instruktie en seminars, omdat leerlingen inderdaad een beetje moeten worden geholpen, maar zo lang dit nog niet overal kan worden gerea-

Militair CRW rekord!

Op vrijdag 27 september verzamelden zich reeds vroeg in de morgen op het terras van het vliegveld restaurant van TEXEL: 1. sergeant-majoor Emiel de Bock (NC) 2. sergeant eerste klas Jan Cox (PCH) 3. sergeant eerste klas Willem van Spaandonk (PCH) 4. kapitein Rob van der Linden (CPV) 5. adjudant Will Kempff (PCT) 6. eerste luitenant Simon Woerlee (PCT) 7. korporaal eerste klas Auke van Agteren (VPCT) 8. kapitein Bram Lasschuijt Jr. (NC) 9. kapitein Koos Verhaar (FD) 10. korporaal eerste klas Jan Pleiter (PCT) Na bovengenoemde namen te hebben gelezen, zou iedereen direkt denken aan één of andere dropping c.q. oefening, maar nooit aan een (ja, ja) stackpoging!

Natuurlijk springen er veel meer militairen, doch zoals gewoonlijk alleen het klassieke werk.

Weinigen willen en kunnen (of is het toch durven) te "stapelen". Om het springen op een andere manier bij het defensiepersoneel te promoten en tevens een militaire rekordpoging te wagen, is daarom voor dit onderdeel gekozen.

Eigenlijk toch een beetje vreemd dat er niet zoveel wordt gestapeld door deze groep mensen, want van oudsher af maakt het leger al gebruik van stapelbedden.

Bij de twee onderdelen, die vanwege hun werk wel degelijk MOETEN springen, te weten het Korps Commandotroepen en het Korps Mariniers, is het wel eens gebeurd dat een lid van de eerst genoemde eenheid door een MAFIA-brother is aangedoekt.

Maar toen ene Iwan Spilker (ook tàen nog MAFlAAN) zijn

20

groene 'Commando'baret haaIde en daar zelfs af en toe een vrije valschermsprong mocht maken, was het hem verbóden om in de onmiddellijke nabijheid van een koepel van één der instrukteurs te komen op straffe van een "douw".

Bij de Mariniers was zegge en schrijve alleen Cees Adriaanse ( ) een zeer verwoede en goede CRWer. Kortom, na informatie uit den lande en de centra, met uitzondering van de in WestDuitsland gelegerden (te weinig info), kwamen alleen bovenstaande namen uit de bus, met dien verstande dat de nummers 4 en 8 slechts bekend zijn als PA frieks. Doch wat wil je als de twee nieuwe TESSELAREN wachtmeester Frank Drieling en de kapitein Rob Bougenon (de laatste jammer genoeg sinds twee weken voor de poging) enigszins geblesseerd zijn. Beiden hadden door hun ervaring beslist in dit team gezeten en

v.l.n.r. staand: Jan Cox, Wilt Kempff, Willem

van Spaandonk,

was er een basis van PCT/ PCH geweest, die grotere zekerheid voor het slagen van de poging had geboden.

Goed, nog geen probleem, totdat er op die dag twee man afzegden. Ja; dan moet er maar worden geïmproviseerd, doch hoe we ook probeerden, die DCboys waren niét te pinnen. Zelfs toen er een koepel tegen het MOON-achtige deel van het lichaam werd aangedrukt, werd er niet gereageerd. Affijn, in elk geval ging het niet zoals het zou moeten, maar gelukkig kon er nog een sunsetload omhoog en zowaar met een ware "EERSTE NEDERLANDSE ZESMAN 1985" die bestond uit: 1. Jan Cox 2. Willem van Spaandonk 3. Emiel de Bock 4. Will Kempff 5. Auke van Agteren 6. Koos Verhaar tot slot - Door de aanwezige jou rna-

Auke van Agteren,

Rob van der Linden

Koos Verhaart

en Emiel de Bock.

Bram Lasschuijt;

zittend:

liseerd, kan het handig zijn eens een ervaren RW dame/ heer te versieren.

Marja Vaags

list/fotograaf van de maandelijkse defensiebladen wordt een artikel geschreven in de november-editie (oplage 62.000 exemplaren).

Hem viel de bijzondere sfeer als eerste op want van rangsverhouding was niets te bespeuren.

- Bij ontzettend mooi weer (meestal traditie bij Lamboo's jaarlijkse Biplane PA wedstrijd) was het verdraaid sympathiek, dat wij tussen de vele leerlingen en die wedstrijd door mochten.

Hiervoor nogmaals onze hartelijke dank!

- Uiteraard deden wij ook met bovengenoemde wedstrijd mee met onze pin-base (Jan en Willem) en zij eindigden als goede derde!

- Misschien is door dit artikeltje de interesse voor dit onderdeel iets gewekt en zuilen we zowel op het NC met Kees Tops, bij de PCH en PCN uitbreiding krijgen.

Will Kempff

Photo

Q: HOW TO IMPROVE PARACHUTING

Guy SAUV

EVEN MORE?

A: WHAT THE FUTURE OF OUR SPORT HAS IN STORE IS UP TO US ALL. • In 1985, Parachutes de France S.A. sponsored a 8-way RW team.

• They won the Gold Medal at the French national Championships.

• They won as a guest team at the German national Championships.

• They were part of the team which won the Gold Medal at the 2nd.

16-way RW World Cup. • They won the Siver Medal at the 6th. 8-way RW World Championships.

In 1985, Parachutes de France S.A. sponsored a 4-way CRWteam.

• They won the Gold Medal at the French national CRW championships both in sequential and rotations.

• They were part of the French World record in biggest stack formation.

• They won at the British CRW national championships, as a guest team, both in sequential and rotations.

We are happy to have helpedall

these French competitors.

But we wanted to do more for the skydiving community which has trusted us for more than a decade, and helped us to conceive and produce the best possible parachutes.

So, in 1985, Parachutes de France S.A. sponsored the 6th. RW World Championships in Yugoslavia.

Hoping that our participation has helped to improve parachuting, we are happy to have lent a hand to all thèse international competitors.

THANKYOU AND CONGRA TULA TIONS!

B.P. 247 - 95523 CERGY-PONTOISE CEDEX - FRANCE Téléphone (1) 30321633 - Télex: PARGHUT 697061 F

Parachutes de France timmert aan de weg

."

"Parachutes uit Frankrijk", dat is de naam van de fabrikant, wiens bedrijf in de afgelopen vijf jaar een stormachtige ontwikkeling doormaakte.

Dominique Marcu is de oprichter (hij was eerst autoverkoper) en baas van de firma, die zich oorspronkelijk beperkte tot het importeren van Amerikaans materiaal en aldus het Franse (staats-)bedrijf EFA bekonkurreerde.

Parachutes de France (PF) is op zeker moment opgenomen in het Zodiac concern en kreeg daarmee de financiële ruimte om zich te ontwikkelen tot een volwaardig fabrikant van parachutes, rigs en bijbehorende artikelen als hoogtemeters en automatische openers.

Toen het Mafia team op Texel dealer werd voor PF maakte Nederland kennis met de eerste populaire produkten: Het Jaguar rig, een Turbo al dan niet aangevuld met een SOS squarereserve.

Menig springer koos voor zo'n set toen het Amerikaanse materiaal schreeuwend duur werd.

Bovendien bleek de kwaliteit van PF materiaal vergelijkbaar. Intussen is het pakket PF produkten uitgebreid, zodat er voor elk wat wils is.

Deze chutes kunnen worden gepakt in een Requin, een konventionele piggyback die lijkt op de Wonderhog Sprint, of een Jaguar.

De Jaguar is een rig met alle moderne eigenschappen: een plat uiterlijk, geheel beschermde hang riemen en een éénpins reservecontainer.

De eerste generatie Jaguars zag er in de praktijk niet altijd even mooi uit: het rig bleek gevoelig voor de kwaliteit van de "packjob".

Dit jaar heeft er

SOS Minimax Magic

cellen 7 7 7 5 9 9 9 5 5 5

een verfijning van het ontwerp plaatsgevonden, mede ingegeven door de nog lagere pakvolumes van de nieuwste squares, waardoor de Jaguar mooier is geworden.

Daarnaast wordt nog geëxperimenteerd met een andere topsluitflap op de reservecontainer, ééntje waar geen lijnen e.d. aan kunnen blijven hangen. Zo wordt tegemoet gekomen aan de wensen van de koepelrelatievers.

Er is ook een speciaal leerlingenrig, de Campus. Het kan worden gebruikt voor staticline, voor vrijeval, maar ook voor AFF. De Franse federatie bestelde 230 van deze rigs voor haar centra en Noorwegen volgde dit voorbeeld van konstruktieve nationale samenwerking door met de gezamenlijke clubs 200 van deze rigs te kopen, kompleet met squares en FXC's 12000.

R&D

X

PF

=

2

X

9

De nieuwe negencellen, de Surfair en de Drakkar, die dit

Hieronder een lijst van alle PF squares: naam TurbO Magnum Contact Magic Surfair Drakkar Galaxy

Iata i Bob Kaal inspekteert een Campus leerlingenrig.

Het rig is uitgevoerd met een FXC 12000 en een variant op het Stevens breakaway systeem (een staticline verbinding tussen de hoofdkoepel en de sluitpin van de reserve).

maat in sq. ft 220 245 224 242 225 290 400 180 190 242

gebruik RW en fun RW en PA CRW RW, PA, opleiding RW en fun RW en fun tandem en militair square reserve squarereserve squarereserve

jaar werden geïntroduceerd, zijn het resultaat van een goed ontwerp gekombineerd met een verbeterde produktietechniek. PF is namelijk bijzonder vooruitstrevend in dat produktieproces en het is vooral dit aspekt dat PF toegang tot de wereldmarkt zal verschaffen.

Twee zaken spelen de hoofdrol in de successtory: de parachutestof PF 2000 en de aanschaf van een laser-snijmachine.

De PF 2000 stof wordt gemaakt door Zodiac, is bijzonder sterk en behoudt ook na een paar honderd sprongen een lage poreusiteit.

De laser-snijmachine is een investering van meer dan een miljoen gulden. Dit door een komputer bestuurde apparaat is in staat om in drie minuten een kompleet rig uit te snijden. Daarnaast heeft de precisie van dit snijwerk de revolutionaire bias-konstruktie van de ribben in squares mogelijk gemaakt.

Bij de normale squarekonstruktie worden de ribben in de lengterichting van de stof gesneden met de onderkant van de rib parallel aan de zelfkant. Op de lijnaanhechtingspunten worden vertikale verstevigingsbandjes op de ribben .genaaid. Omdat bij dit opnaaien wat stof wordt opgenomen, waardoor de kracht via die tapes naar het dak wordt geleid, vertonen vlie-

gende squares deukj.s in het dak. Deze deukjes vvstoren het optimale profiel en dus de laminaire luchtstroom.

Bij de biaskonstruktie. die PF toepast bij de Surfair, de Drakkar en de niejrwe Minimax squarereserve, wordt de rib opgebouwd uit twee of meer panelen, zodanig dat de onderkant van de rib diagonaal op de stof is gesneden. Omdat scheef op de stof wordt gewerkt, luistert het naaiwerk heel nauw, maar het voordeel is de rek in de rib, waarmee krachten worden opgevangen en zich verspreiden. De lijnen worden via kleine driehoekjes van band (flares) aan de koepel bevestigd waardoor de kracht nog meer wordt verspreid.

Deze krachtenspreiding is zo precies uitgekiend dat er geen deukjes in het dak ontstaan: een optimaal profiel in de lucht! Dit optimale profiel leidt natuurlijk tot betere vliegprestaties. Maar ook tot een volumeen gewichtsbesparing. De produktiekosten worden lager door een efficiënter stofverbruik.

Dit alles is ongetwijfeld een knap stukje techniek. PF heeft . niet alle kennis in huis, maar profiteert van de indirekte overheidssteun in het kader van de technologische vernieuwingsprojekten.

Instrumenten Sinds 1979 heeft PF een licentie van FXC om automatische openers te bouwen.

Vanaf 1980 wordt er ook onderhoud en reparatie verricht voor een betere service aan de klanten, die tot dan toe op Amerika waren aangewezen.

PF heeft zelf testapparatuur ontwikkeld en de mogelijkheden van de FXC 12000 (meestal Hitek genoemd) uitgebreid: een recente modifikatie is de draaibare verbinding van de slang.

Verwant aan deze aktiviteiten is het op de markt brengen van een kom pakte hoogtemeter. De kast is zwart; de wijzerplaat wordt gesierd met de punkkleuren groen en roze.

Gebruik van lexan voor de deksel duidt op kwaliteit. De vormgeving is echter niet be25

Het bekende

Jaquer

rig.

De vijfcel Magie reserve.

Tenslotte De produkten van PF worden voor de Nederlandse springers steeds interessanter.

Niet alleen de prijs maakt het materiaal aantrekkelijk; de nieuwere produkten van PF tonen ook een hoge kwaliteit.

Een minpunt van PF materiaal is de vormgeving, die achterloopt bij de trend. Voor springers die uitzijn op flitsende spullen blijft het Amerikaanse materiaal voorlopig nog aantrekkelijker. Bovendien is het vertrouwen in de Amerikaan-

se kwaliteit diepgeworteld.

In Nederland is de leverbaarheid van PF produkten tot nu toe zwak geweest. Vooral als men eigen kleuren bestelde, liep de wachttijd enorm op.

Niettemin bezit PF de mogelijkheden om flink uit te breiden en het zal mij benieuwen of ze de geschiedenis zullen in gaan als de eerste binnendringer op de Amerikaanse markt. Of zal dat een namaker uit de nieuwe Pacific worden?

Arnold Collenteur

De Surfair in volle glorie.

paald "spacy".

Er worden standaard spullen bijgeleverd voor het dragen op de hand.

Volgens de folder zal de "altimètre" zowel in meters als voeten verkrijgbaar zijn, maar de eerste berichten over leverbaarheid zijn niet hoopgevend.

Enthousiasme De direktiestaf van PF bestaat uit aktieve springers, die de ontwikkelingen in de sport nauwgezet volgen. De fabriek in Parijs ligt immers dichtbij het grootste springcentrum ter wereld: La Ferté Gaucher.

Hun enthousiasme en interesse voor de springers blijkt bijvoorbeeld uit hun advertentiekampagne, waar de meeste Europese springbladen dankbaar van profiteren. Het komt vooral ook tot uiting in de vele sponsorships: in alle disciplines zijn de nationale Franse teams gesponsord door PF. Het vier- en achtmanteam in Joegoslavië was voorzien van komplete PF rigs en outfit.

Bovendien was PF sponsor van de WK organisatie zelf. Ze waren er aanwezig met een eigen pre-ienfatleruimte.

HET ZOEKT

BESTUUR

VAN

OP ZEER

DE AFDELING

KORTE

PARACHUTESPRINGEN

TERMIJN

SOLLICITANTEN

DE FUNKTIE

HOOFD

BUREAU

taakomschrijving:

VAN

PARACHUTESPRINGEN

- voorbereiding -

VOOR

Initiëren,

en uitvoering

stimuleren

AB-beleid

en coördineren

AB-werk zaam heden -

Begeleiden

c.q. verrichten

ministratieve, municatieve

zei fstandig

funktieeisen:

in algemene -

uitgebreide

van alle

organisatorische werkzaamheden

van het ,i\B

kunnen handelen binnen een beleidslijnen theoretische

gesteld

kader

en praktische

kennis.

SCHRIFTELIJKE SOLLICITATIES NA VERSCHIJNING VAN DEZE KNVvL plA De 290 sq. ft Drakkar.

26

I AFDELING DE WOUDEN

ad-

en com-

BINNEN ANNONCE

14 DAGEN AAN:

PARACHUTESPRINGEN. 127. 9405 HO ASSEN

NKP MILITAIR 1985

1 .,.l

I

Na een aantal keren te zijn uitgesteld, zijn op 2 en 3 november 1985 alsnog de Nationale Kampioenschappen Parachutespringen Militair 1985 gehouden.

Vanuit de krijgsmacht heeft de Cadetten Parachutisten Vereniging veel verzoeken gekregen om de NKP Militair toch nog in 1985 te organiseren.

Op vrij korte termijn is toen de wedstrijd uitgeschreven en tot een ieders grote verbazing kwamen er zowaar 51 aanmeldingen op het CPV sekretariaat binnen. In totaal veertig militairen en nog elf burgers die graag mee wilden doen om te kunnen oefenen voor de Ram Air '86 en de NKP '86.

Zaterdagochtend verschenen er uiteindelijk negen militaire teams en zeven individuele militaire springers aan de start.

Was het de voorgaande weken uitstekend springweer geweest en stonden de rivieren bijna droog, juist in de nacht van vrijdag op zaterdag begon het weer te verslechteren en zaterdag overdag gooiden de depressies veel roet in 't eten.

De regen zorgde er echter wel voor dat de vers begierde dropzone iets schoner werd.

In totaal konden door de weersomstandigheden slechts

vier teams de eerste ronde verspringen. De Sivamilafkos hadden minder geluk. Dit enige volledige PC-team kon zaterdag tweemaal genieten van een rondvlucht boven Flevoland, Helaas konden zij, zoals het goede para's betaamt, het toestel niet voortijdig verlaten.

Omdat het weer steeds slechter werd besloot de meetdirector Charles Pellens de wedstrijd stil te leggen tot zondagochtend 09.00 uur.

Menige para zat dus al vroeg aan de bar en sommigen wisten dit zelfs vol te houden tot diep in de nacht. De effekten hiervan waren zondagmorgen bij heel wat para's te zien.

De wedstrijd daarentegen liep als een trein en in no time werden er vijf rondes afgewerkt.

Bram Lasschuijt Jr. had pech toen hij bij zijn tweede sprong 0,57 m aan zijn hak gelapt kreeg. Er werd toen grof geld geboden voor de laarzen van Rob van der Linden die na drie ronden al twee dead centers en een 0,03 m sprong had en daarmee afstand nam van zijn grote konkurrent.

Rare gezichten kwamen er toen de TDFY met daarin Kempff, De Bock en Van Spaandonk al CRW'end de bak in kwam, Zou dat soms aan de cola liggen?

Stress was alleen even te bemerken toen de pilotchute van

•

4. Drost 5. Steenwinkel 6. Boogaards 4.04 m 10.75 m

3.

4.

5.

6.

14.84 28.32 35.67 42.36

Canyon Brabantse Mix I WoSoBo's

7. PCI 8. TDFY 9. Sivamilafko's

Mix

individueel:

1. Van der Linden 2. De Bruyne 3. Lasschuijt Jr.

klassement groepsprecisie: 1. Outeh Connection 2. Dutch Mix

m m m m

54.67 m 71.30 m 75.00 m

Marco Mennenga wrn. sekretaris CPV

1..é4J 1"

klassement

OVERZICHT UITSLAGEN NKP MILITAIR 1985

Rob van der Linden zijn eigen weg begon te zoeken in de PH-MVT maar gelukkig door zijn teamgenoot Eric van Gog kon worden binnengehouden, Dat was dus de derde rondvlucht.

Na de vijfde sprong was het duidelijk dat Rob van der Linden na zijn derde dead centre met een totaal van 0,08 m in het individuele klassement op de eerste plaats zou eindigen.

Als tweede klasseerde Jan de Bruyne zich met 0,27 m voor Bram Lasschuijt Jr. die met 0,64 m de derde plaats in beslag nam. Hiervoor kreeg hij van Rob van der Linden een van zijn laarzen als wisseltrofee aangeboden, Bij de groepsprecisie werden de ereplaatsen ingenomen door respektievelijk 1. Dutch Connection met een totaal van 4,04 m, 2. Dutch Mix met

een totaal van 10,75 m en 3, Canyon met een totaal van 14,84 m.

De best geplaatste dame werd Leanne van der Hoek die met 9,70 m voor haar enige vrouwelijke konkurrente Antoinette van der Klugt (20,42 m) eindigde, Hopelijk komen er volgend jaar meer militaire parinnen naar de KNP Militair.

De prijsuitreiking in de kantine van de PCF werd verricht door de adviseur van de CPV, de kolonel Mr. W, van den Berg.

Hij benadrukte in zijn toespraak het belang van deze wedstrijd voor het sportparachutespringen binnen de Nederlandse Krijgsmacht en het wellicht positieve effekt dat het zal hebben op de overleggen met de CIMS (Commissie Internationale Militaire Sporten) over deze problematiek.

Misschien wordt het sportspringen toch nog een officiële militaire sport.

Na het uitreiken van de prijzen en het maken van de groepsfoto voor deze Sportparachutist en de Defensiekrant keerde een ieder moe maar voldaan naar huis terug, uitkijkend naar de NKP Militair 1986.

Door wie deze zullen worden georganiseerd is nog niet bekend maar komen zullen ze er.

7. Warburg 8. Schmidt 9. Craushaupt 10.

11 12.

13.

14.

15.

Bronsveld Pierlot Tjon·A·Sam Sol Van der Hoek Van Leeuwen

16. Van Ierland 17. Woerlee 18. Van Agteren

Alle prijswinnaars, v.l.n.r. staand: Gijs Craushaupt, Leanne van den Hoek, Bram Lasschuijt, Eric Bogaards.

Renè Drost, Jan de B'"yne, Marcel Tjon·A·Sam; zittend: Gerard Steenwinkel, Rob van der Linden en Paul Schmidt. toto M. Mennenga.

0.08 m 0.27 0.64 1.31 1.73 2.09 2.45

m m m m m m

2.93 m 3.41 m 4.21 m 4.95 m 7.55 m 8.89 9.70 9.80 10.73

m m m m

12.17 m 13.07 m

Brabantse Mix Dutch Mix Dutch Connection Dutch Connection Canyon Outeh Con neet ion Mix I Dutch Mix Canyon

27.

28.

29.

30.

Dutch Mix WoSoBo's Canyon PCI Brabantse WoSoBo's Mix I

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

Ve rhaar Van Gag Peppelman Kramer Van der Klugt Pleiter Kempff

14.21 17.51 20.15 20.34 20.42 21.28

m m m m m m

21.30

m

Bos Wijers Van Steenderen Van Ooyen De Bock Van Spaandonk Mennenga Mossinkoff

21.30 21.33 21.72 23.15 25.00 25.00 25.00 25.00

m m m m m m m m

Brabantse Mix I

Mix

TDFY WoSoBo's PCI PCI TDFY TDFY Sivamilafko's Sivamilalko's

Mix

Een komplete uitslagenlijst aan te vragen bij de CPV.

is

27

een herinnering aan Karel Zee In de Sportparachutist van oktober 1985 kon - nog net voor het ter perse gaan - het.droeve bericht worden opgenomen van het verongelukken van Karel Zee. Uiteraard kon daarin de mens Karel Zee niet voldoende worden belicht.

Op 30 september jl. steeg Karel met zestien medespringers op in een Cessna 208 vanaf een centrum in Georgia, Amerika, voor het beoefenen van zijn geliefde sport.

Direkt na de start viel de motor uit. Alle inzittenden kwamen bij de daarop volgende fatale crash om het leven.

Wie Karel goed heeft gekend en dat zijn er in ons nationale vlieg- en springwereldje ongetwijfeld zeer velen, zal twee karaktereigenschappen van hem zijn opgevallen: durf een nog beter woord is lef - en doorzettingsvermogen.

Daarbij het feit dat Karel in haast alles, zowel op sportief als maatschappelijk gebied, een uitdaging zag die moest worden aangenomen, is het niet verwonderlijk dat hij in zijn korte leven zoveel deed en zoveel beleefde.

Karel was al heel jong gegrepen door de vliegerij. Het instrukteurschap van zijn vader was daar niet vreemd aan. Bijna dagelijks was hij als jochie op Zestien hoven te vinden.

Op zestienjarige leeftijd, eerder mocht niet, behaalde hij zijn vliegbrevet. Enkele jaren later mocht hij zich Nederlands Kampioen Kunstvliegen noemen.

In 1976 - negentien jaar oud begon Karel voor de FD te vliegen. Na de droppings observeerde hij, steile bochten draaiend, de in hun element zijnde springers en besloot al snel ook dié uitdaging aan te nemen.

Het resultaat kennen we: diverse malen clubkampioen, tweemaal nationaal kampioen SRW-4, als lid van het fameuze team "Magie Wave" deelnemer aan de World Cup 1983 in Canada en nog vele andere hoogtepunten. In 1979 ontving Karel de Tom Verschoor Bokaal.

De laatste jaren heeft Karel veel van zijn kennis en - vaak oorspronkelijke -inzichten op RW-gebied overgedragen op

zijn mede-springers, niet alleen in Rotterdam, maar overal waar hij met zijn sport bezig kon zijn.

Typerend voor Karel was ook zijn wijze van akseptatie van de militaire dienstplicht: als het dan toch moet, dan ook goed. Bij het Korps Commandotroepen behaalde hij de fel begeerde groene baret.

Sinds enige jaren was Karel bezig een toekomst op te bouwen in de Verenigde Staten voor zichzelf, Joke en de kin-

Karel tijdens de NKP'79

deren. Ook daarin toonde hij verantwoordelij kheidsgevoel, enthousiasme en inzet. Het noodlottige ongeval maakte een abrupt einde aan zijn jonge leven en hun gezamenlijke toekomst.

Wij wensen Joke en de kinderen de kracht toe om dit verlies te dragen.

Een vriend is heengegaan. namens "The Flyinq Dutchmen", Meus van der Poel

met de Tom Verschoor

Bokaal. (toto: Ben van den Belt)

vervolg vervolgopleidingen In de SPORTPARACHUTIST van juni '85 heeft een artikel gestaan over vervolgopleidingen, ofwel wat ga je doen als je je A-brevet hebt? In dat artikel werd opgemerkt dat er geen standaard-vrije-valopleiding bestaat, hoewel veel clubs ongeveer dezelfde lijn volgen: VV-Ieerling ontvangt een vrije-val-handleiding (± 15 à 20 pagina's) voor thuis bij de open haard en als er onduidelijkheden zijn, kan altijd gevraagd worden of een instruktiegroeplid ter plekke uitlegt wat er van de leerling wordt verlangd.

Dat kan heel goed werken en werkt waarschijnlijk het beste omdat de éne leerling nu eenmaal sneller gaat dan de andere en ze niet meer met z'n allen in één les te 'vangen' zijn. Individuele begeleiding dus, waarschijnlijk meestal vóór de sprong(en) waarin een bepaalde aktiviteit moet wor28

den uitgevoerd.

Intussen heeft de redaktie een aantal van deze instruktiebrochures onder ogen gekregen (PCF, PCI, NNPC) en geprobeerd hiervan afzonderlijk een korte samenvatting te geven zonder de éne of de andere af c te kraken. Iedere club heeft haar eigen manier en de syllabus moet eigenlijk altijd worden bekeken mèt de 'Iife'instruktie. Van Icarus weten we dat ze desgewenst een aanvullende instruktieavond organiseert zodra een aantal VV-Ieerlingen te kennen geeft daar behoefte aan te hebben.

Om dan maar met de handleiding van de PCI te beginnen: - Hij ziet er heel netjes en professioneel uit.

- Hij is heel overzichtelijk ingedeeld.

- Hij is voorzien van duidelijke tekeningen (van Dick Pluim).

- De tekst is hier en daar onderbroken door een rijtje

(kontrole-)vragen, zowel over de theorie uit de handleiding als over het springgebeuren op een gewone springdag.

Heel handig.

De handleiding is ingedeeld in de volgende hoofdstukken: - algemeen - de vrije val - spotten - materiaal - meteo - organisatie - wat verder?

Uiteraard is het hoofdstuk "de vrije val" het langste hoofdstuk, dat "chronologisch" is opgebouwd van clear&pull, via steeds langere vrije vallen naar draaien en salto's, waarbij bij elke "fase" kort wordt uitgelegd wat er gebeurt en wat er verandert (evt.) in vergelijking met de vorige sprongen.

De hoofdstukken "materiaal"

en "meteo" staan vol met wetenswaardigheden die je ook wel opdoet op de club als je je ogen en oren openhoudt, maar het lijkt me heel prettig voor leerlingen om dit samen- • gevat op papier te hebben.

Het hoofdstuk 'wat verder?' tipt het vervolg op je vervolgopleiding aan. Wat ga je doen? RW, CRW, stijl, PA? Het maakt niet uit, als je er maar plezier in hebt. Het hoofdstuk en daarmee de hele handleiding eindigt dan ook met de woorden: ... en dat plezier is het enige waar het om gaat.

Konklusie: een goed verzorgd boekwerkje dat prettig te lezen is met een hoop informatie, niet alleen over de sprong 'sec'.

- wordt vervolgd Annet Gillebaard

JEUGDTRAINING 1985 Jonge springers opleiden tot (wedstrijd)precisiespringers is en was de belangrijkste doelstelling van de Jeugdtraining.

Om een goede PA springer te kunnen worden, is, naast het hebben van talent, het maken van veel sprongen een vereiste. Veel springen betekent echter veel geld en daaraan ontbreekt het de jonge - veelal studerende - springer nogal eens, maar het Afdelingsbestuur stelde dit jaar voor de derde maal een subsidie beschikbaar om aan die kosten enigszins tegemoet te komen.

Om veel te kunnen springen, moet je ook de faciliteiten hebben en het Nationaal Centrum is dan de plaats in Nederland die aan deze eis kan voldoen.

Een andere eis om veel te kunnen springen, is goed weer en daar wordt dus nog een sponsor voor gezocht ...

Nadat de aanmeldingen waren binnengekomen, werd uit praktische/financi毛le overwegingen besloten om daaruit een twaalftal te selekteren.

Voor de periode maart-oktober werden zes trainingen en deelname aan vijf wedstrijden gepland.

Trainingen Op de geplande data bleken de weergoden ons niet gunstig gezind. Twee trainingen kwamen daardoor te vervallen en werden er slechts 281 sprongen gemaakt tegen 412 in 1984.

Door onvoorziene omstandigheden moesten we een weekeinde uitwijken naar de ENPC, alwaar we gastvrij werden ontvangen. Door het daar naar verhouding grote aantal gemaakte sprongen leverde de Jeugdtraining een positieve bijdrage aan de Open Dag die in dat weekeinde door de ENPC was georganiseerd.

Wedstrijden Zoals al eerder is gezegd, is veel springen een must om goed te worden.

Het leveren van prestaties onder wedstrijddruk is een niet minder belangrijk element in het gehele leerproces, vandaar dat het merendeel van de leden aan een aantal wedstrijden heeft deelgenomen.

De aanvankelijk wel in de planning opgenomen wedstrijd om de Martini Trophy werd om meerdere redenen van het

foto 1: Een derde plaats groepsprecisie

op de NKP '85 was weggelegd

lijstje geschrapt. Achteraf gezien wel jammer, want de NNPC stelde voor de Jeugdtrainingsleden een subsidie beschikbaar. Een initiatief dat mijns inziens navolging verdient van de oudere en veelal grotere clubs ...

De wedstrijden stonden wat het weer betreft onder een beter gesternte dan de trainingen. Ze werden allemaal versprongen, waardoor er 315 sprongen konden worden gemaakt tegen 271 in 1984.

Dat de nieuwe leden nog veel moeten leren, is duidelijk, maar de "oudjes" lieten zien dat de Jeugdtraining bestaansrecht heeft. Met een derde plaats groeps PA van Annet Gillebaard, Matthieu Smakman, Niels Tieland en Wiebe Ottenhof en een derde plaats individueel van laatstgenoemde, behaald tijdens de NKP '85, vielen hun prestaties het meest op.

Tijdens de paasdagen werd deelgenomen aan de jaarlijkse ram air wedstrijd op Flevo, tijdens de hemelvaartdagen aan de internationale Teuge Tulip Trophy en als bijna traditionele afsluiting van het seizoen op 28/29 september aan het prestigeduel tegen de senioren op Teuge. Bij deze overigens gezellige - goedkope - wedstrijd (inschrijfkosten f 12,50 inklusief warme maaItijd en leuke originele prijzen) werden de oudjes, ondanks het feit dat Pops-Ieider Jim Huizinga een aantal cracks uit het verleden had ingehuurd, met ruim 35 meter verschil verslagen.

voor "Jeugd

I", foto: Ingrid Zoetmulder.

Meest opvallende indiv.duele prestatie kon worden bijgeschreven op het konto van Hans Vos. Hij won dit treffen op overtuigende wijze met 34 cm.

Na deze laatste wedstrijd kon de balans worden opgemaakt voor het eindklassement. Omdat niet iedereen aan alle vier wedstrijden heeft kunnen deelnemen, kwam de slechtste te vervallen.

Hans Vos won dit overallklassement op de voet gevolgd door Niels Tieland en Charles Pellens.

Als de wedstrijdskores nader worden bekeken, blijkt dat de prestaties van een aantal springers een stijgende lijn vertonen. Hieruit blijkt mijns inziens dat we de goede weg zijn ingeslagen en dat naast (nog) meer inzet van de leden

zelf het Afdelingsbestuur de jeugd in ieder geval financieel moet blijven steunen om tot een verbreding van de PA top in Nederland te kunnen komen.

Henk Nijhuis De redaktie zou hieraan nog willen toevoegen dat, gezien de tijd die benodigd is voor het maken van een goede trainingsopzet, het zaak is nu reeds uw belangstelling voor deelname aan een eventuele Jeugdtraining '86 kenbaar te maken.

Dit kan geschieden door naam, adres en springervaring v贸贸r half januari '86 schriftelijk op te geven aan Henk Nijhuis, Waemelslant 89, 6931 HT Westervoort.

foto 2: Henk Nijhuis ontvangt tijdens de prijsuitreiking lebaard een" Bewijs van Echtheid"

van de NKP '85 uit handen van Annet Gil-

29

TO COMPETE OR NOT TO COMPETE gevlogen punten in plaats van het cleane vliegen, de kreativiteit.

Als je wat oude tijdschriften en boeken opzoekt, zal je tot de ontdekking komen dat er zo meer voorbeelden te vinden zijn van gevallen waar de ontwikkelingen in het veld zijn overgenomen door de kompetitie. Konklusies: 1) Kompetitie heeft verschrikkelijk veel genomen uit de sport en maar weinig teruggegeven. 2) Kompetitie is niet des relatiefs.

Het gebrek aan deelname aan de nationals is dus geen diepgrauwe ellende maar een zeer verheugende zaak. Als we nu ook nog het "puntendenken" kunnen verliezen, zal onze bezigheid weer terugkomen waar het ooit is begonnen: een "sport" (dat woord moeten we ook maar eens vervangen) waar kreativiteit, zuiver vliegen en het verkennen van onontdekte gebieden centraal staan.

Kompetitie is dood, lang leve het Relatief Vliegen.

wie ben ik om me niet aan te sluiten bij deze maatschappelijke ontwikkeling; ik zit tenslotte niet in de regering.

Maar nu weer naar de kopzorgen van alle dag: Onlangs werd weer de jaarlijkse koninklijke prijs voor de schilderkunst uitgereikt.

De beslissing was zoals gewoonlijk redelijk dubieus.

Maar de gedachte om een wedstrijd in schilderen te organiseren, is natuurlijk redelijk waanzinnig. Hoe moet je in hemelsnaam dit soort zielsroerselen met elkaar vergelijken? Dat zal alleen maar gaan als er objektieve kriteria te vinden zijn: b. v. schilder een paard in olieverf op een doek van 50 bij 70 cm. Maar dan is er geen hond te vinden die nog zou willen deelnemen.

(Kunstenaars zijn namelijk verschrikkelijk eigenwijs).

Met springen zijn we slimmer: we houden namelijk wèl wedstrijden in de trant van het bovengenoemde paard. Vaste figuren, 35 of 50 sekonden werktijd, vier- of achtman/vrouw.

Het begint er nu op te lijken dat dat in Nederland ook niet helemaal meer werkt: alom worden verontruste geluiden gehoord over het gebrek aan deelname aan de nationals.

(En ik heb het hier dan natuurlijk over RW.) Kommissies worden dus benoemd en de zaak moet

worden uitgezocht, diverse mensen zijn al met mogelijk alternatieve systemen gekomen om deze ellende te veranderen.

Volgens mij is het probleem helemaal geen probleem, dus alle kommissies kunnen zichzelf weer opheffen. Als we even naar de geschiedenis van het relatieven kijken, is er misschien al het een en ander te verklaren. Op een goed moment (zo rond 1974 schat ik) gaan een aantal Amerikaanse springers in de woestijn zitten om daar het een en ander aan leuke en mooie sprongen in elkaar te zetten. Het jaar daarop komt het USFET (want zo heette deze groep inmiddels) in Warendorf op de WK laten zien wat er zoal meer te doen is met relatief dan alleen tienman speedstar en vierman ster-backloop-ster.

Iedereen is diep onder de indruk en de FAI tovert een nieuw wedstrijdprogramma in elkaar: de basis voor het huidige sequential wedstrijdspringen.

Zo heeft USFET het nooit bedoeld. De motor achter deze groep (Scratch Garrison) heeft inmiddels uit pure frustratie het springen de rug toegekeerd. Begrijpelijk want het wedstrijdgebeuren heeft er wel voor gezorgd dat het hele springen is verziekt door het denken in het aantal

ingezonden brieven

ken, want we kunnen die lijst niet ieder jaar opnieuw publiceren. Overigens kun je het altijd aan je instrukteur vragen, want die weet alles ..

Maar speciaal voor jou: PA (precision approach/précision d'atterissage), RW (relative work), SRW (sequential relative work), CRW (canopy relative work), AFF (accelerated free fall), NKP (Nationale Kampioenschappen Parachu-

Helaas heeft het niet zo mogen zijn dat er van dit rubriek je in het vorige nummer een aflevering te vinden was. Dit wegens tijdnood mijnerzijds en plaatsnood van de zijde van dit periodiek.

Maar nu dan toch het verhaal dat in het vorige nummer had moeten verschijnen. En het verhaal bestemd voor dit nummer komt dan in het volgende, enzovoorts.

Hoewel het geenszins in de bedoeling ligt dat deze rubriek (ja, dat is 't) een polemiek wordt over het AFF gebeuren, wil ik nog even snel een opmerking plaatsen over de reaktie van Woerlee en Landsman. Hoe zit het nou eigenlijk met onze AFFinstrukteurs-examinatoren.

Zijn die nou echt ergens opgeleid of zijn ze het vanzelf geworden? In de States hebben ze er opleidingen voor.

Ook nog even: een schuilnaam is iets waarvan een krimineel zich bedient.

Bij een stukjesschrijver heet zoiets een pseudoniem en mag niet uitlekken, want dat geeft alleen maar gedonder bij de uitreiking van de Leonardo Da Vinci prijs.

Ook heb ik de vorige keer ondertekend met "Stresmer", maar het blijkt dat "Galbak" in den lande beter is aangeslagen (dat was overigens de kopreaelJ en

Geachte redaktieleden, Eerst de komplimenten aan de Sportparachutist.

Als pas beginnende springer (juli '85) sta ik ervan te kijken wat je allemaal kunt doen met of tijdens het springen.

Maar nu worden er allerlei soorten vermeld met afkortingen: PA, FD, KNP, SRW, RW, SKI, CRW, AFF; een greep uit de Sportparachutist van oktober '85. Deze afkortingen komen over als een soort geheimtaal, die mij en volgens mij ook andere beginnende springers totaal ondoorgrondelijk is.

Zouden jullie eens kunnen publiceren wat zulke afkortingen betekenen of bij de afkortingen in een artikellverslag als

30

aanvulling de betekenis geven? Dan zal voor mij en zeker ook voor anderen die de afkortingen niet kennen, de Sportparachutist een stuk leesbaarder worden.

Erik Tol We begrijpen dat er voor pas beginnende springers soms moeilijke (vak)termen en afkortingen in de SP (Sportparachutist) staan. We hebben dat ook onderkend door vanaf juni '83 tot en met april '84 een woordenlijst te publiceren, waarin veel van die termen worden uitgelegd. Als beginnende springer heb je die bladen natuurlijk niet, maar er is misschien wel iemand op de club die een kopietje kan rna-

P.S. U heeft toch hopelijk wel begrepen dat we met z'n allen het volkspetitionnement moesten tekenen om zo het Nationaal Centrum op Woensdrecht te krijgen? (Ligt lekker centraal voor onze Belgische kameraden, die zoiets nog niet hebben).

Galbak tespringen), SKI (ski ... ), FD, ENPC, NNPC, enz. zijn alle clubs die je op pagina 4 van deze SP kunt vinden.

Ben je nu wat wijzer qeworden?

We gebruiken die afkortingen ten eerste omdat het ruimte scheelt en ten tweede omdal ze gemeengoed zijn als je een heel klein beetje verder benl in het springen.

~~::;-n

~;~erlormance

~?D OJ;;:: ~~""'"

esigns

toe;

CANOPIES VOOr

PERFORMANCE DESIGNS

L

voor NEDERLAND postbus 1

9617

._---

ZG Harkstede

en

DEALER

BELGIE

(cr /ÎF

klyt/."

lu

Ille,',

Precisie-aktiviteiten Selektie WK 1986 Zoals u begin 1985 in dit blad hebt kunnen lezen, is de selektie voor het eerst over twee seizoenen "uitgesmeerd".

Daardoor werden precisieaktiviteiten ontwikkeld in een "oft" jaar door zowel de top als de basis van de springers.

Bovendien was de opzet om meer springers binnen het wedstrijdcircuit te halen. En dat is gelukt. 22 springers/ sjers namen deel aan een serie "open" selektiewedstrijden en trokken nog eens 22 andere springers in hun teams mee zodat de wedstrijdbelangstelling groeide.

Ram Air Flevo, Teuge Tulip Trophy en NKP waren de meetwedstrijden.

Daarna werd de selektie teruggebracht van 22 naar 12 springers.

Deze twaalf gaan in 1986 opnieuw met elkaar de strijd aan om in vier wedstrijden uit te maken welke vijf springers ons land vertegenwoordigen in september op de WK in Turkije.

Om sommigen onder u gerust te stellen: dit hele selektiecirkus wordt door de deelnemers zelf bekostigd, dus geen subsidies.

De twaalf doorzetters zijn (in volgorde van plaatsing): 1. Voskamp 7. Van Delft Nijhuis Wed man

3.

4.

5.

6.

De Bruyne Bizot Lasschuijt Bogaards

Boerman 10. Drost Schmidt 12. Tieland

Nieuwe evenementen Nieuwe evenementen in 1985 waren voor precisie de Teuge Tulip Trophy met een groot internationaal veld en de Martini Trophy van de NNPC. Ook de traditionele afsluitingswedstrijd van de jeugdtraining tegen de 40 + club moet hier zeker worden vermeld.

De PCN zal in 1986 ook in dit wedstrijdgebeuren gaan optreden als hun springbak op Hoogeveen is gerealiseerd.

Style Style was, ook in 1985, niet tot leven te wekken. Een daarvoor georganiseerde springweek met videobegeleiding trok twee "Ieerlingen".

Ook Free Style blijkt, na opgewonden publikaties, geen enthousiasme op te wekken.'

Het ziet ernaar uit dat individuele vrije val wedstrijdonderdelen voor de Nederlandse springer te moeilijk of niet interessant zijn.

Jeugdtra ining Henk Nijhuis trainde voor de tweede keer de leergierige precisiejeugd en de resultaten waren (weer) bemoedigend.

Na drie jaar hebben springers/sters die via de jeugdtraining zijn begonnen redelijk de aansluiting gevonden.

Over het seizoen 1985 bleek Hans Vos de beste jeugdspringer te zijn.

De tijd is nu gekomen om een aantal deelnemers als "afgestudeerd" te verklaren, zodat ruim baan wordt gemaakt voor nieuwe gegadigden.

Techniek De Foil 252 blijft (nog) in de meerderheid.

Naast de negencel Foil en negencel Skyrider is de Foil 272 de tussenweg tussen "klein en groot".

Het trainen op 3 cm schijven wordt al als heel normaal ervaren bij een paar clubs c.q. centra. . Ook zijn de eerste pogingen gedaan bij de ENPC, PCF en het Nationaal Centrum om video als hulpmiddel bij precisietrainingen te gebruiken.

Vooral bij de jeugdtraining kwam dit goed uit de verf.

Plannen Die zijn er genoeg, maar de teruglopende financiële mogelijkheden maken het niet eenvoudig om ze uit te voeren. De jeugdtraining blijft bestaan en er zal een dag komen dat de ' 'vergrijzende top" wordt afgelost zonder kwaliteitsverlies.

AFF kader examen Teuge 1985 "Up there you'lI have to do it all alone".

Dit is een citaat uit Gunby's "Sportparachuting" (een van die oude bijbels).

Dit citaat wordt nu achterhaald door de opgang van het AFF systeem.

Als instrukteur van het traditionele systeem kom je vaak in situaties waarin dat in z'n eentje vallen een handicap is voor de leerling. Goed debriefen gaat soms niet en op "kritieke" momenten ben je er niet bij om te helpen c.q. te observeren.

Vooruitgang is dan een moeizaam proces.

De AFF methode is daarom in mijn ogen een interessante ontwikkeling.

In maart 1985 vroeg Jan de

Poot enkele springers of zij belangstelling hadden voor een AFF kaderopleiding.

Met nog drie anderen heb ik "ja" gezegd.

De opleiding bestond uit een instruktiedag met theorie en praktijk met de AFF instrukteurs van Teuge als leerling.

De opleiding zou worden afgerond met een examen in april.

"Zou", want dit examen ging niet door. Zo werd het nog enige malen om organisatorische redenen uitgesteld - en wij maar blijven oefenen.

Maar eindelijk in september kregen we een brief dat het nu echt zou doorgaan en wel op 3, 4, 5 en 6 oktober op het Nationaal Centrum.

De deelnemers aan het exa-

Een terugkerende tweejaarlijkse selektieprocedure voor het nationale team, voor iedereen toegankelijk, moet de wedstrijd belangstelling gaande houden.

Clubs, die een goede wedstrijd organiseren, zijn daardoor zeker van voldoende belangstelling.

Zo zal de ervaring in het organiseren van precisiewedstrijden breder worden.

WK 1986, september, Ankara, Turkije.

WK 1988, augustus, KarIsborg, Zweden (dit is een voorstel).

men waren: Michaela Scholl van Texel, Hans den Otter van paraclub Midden-Zeeland, Arnold Collenteur, Auke van Agteren en Rob Jongkees van het Nationaal Centrum.

Herman Landsman, Cees Schoonen en Sjaak Kouwenhoven vormden de ploeg examinatoren. Wel, dat hebben we geweten ook! Elk van ons had al heel wat meegemaakt, maar zulke leerlingen zelden. ... Om zoveel stommiteiten in één sprong te maken, moet je àf goed kunnen springen àf super OEN zijn ...

Na vier dagen (met uitzonderlijk goed en dus 10.000 ft weer) was iedereen dan ook opgelucht dat het voorbij was.

Ondanks alle moeite van de

PA van Vos.

Annerniek

van Gessel.

foto: Maria

Jan de Bruyne uw vertegenwoordiger precisie in de sportcommissie.

examinatoren ons erin te laten lopen, slaagden we allemaal voor het praktisch examen.

Hierna volgde het theoretisch examen, waarmee eigenlijk inhoudelijk niemand moeite had. Alleen het feit dat het in het Engels was gesteld, leverde hier en daar problemen op.

Het verdient dan ook aanbeveling de vragen te vertalen of nog beter, zelf vragen op te stellen.

Toen de heren examinatoren 's zondags Teuge verlieten, bleven drie nieuwe AFF instrukteurs, twee nieuwe AFF jumpmasters en enkele geplunderde casino's achter.

Tot slot: AFFers doen het met z'n drieën; maar in m'n eentje vond ik het eigenlijk ook altijd al leuk.

Rob Jongkees

31

•

uises abond

Deze titel slaat niet op de para modaal, maar op het bedrijf en de veelkleurige ballon van Michel en Lidia. Een flinke heteluchtballon van zo'n 4000 liter inhoud en een rieten mand waarin naast de piloot één passagier, zes springers en nog een paar enorme gasflessen een plaatsje vinden.

Na een eerdere poging die werd afgelast vanwege het slechte weer, ging het op zaterdag 12 oktober dan toch gebeuren; twee "mandjes" springers vanaf een weiland nabij Poppel (België) zouden vanop een hoogte van 3500 5500 ft de sprong wagen. Tussen half negen en negen uur stonden er twaalf springers, twee passagiers, de piloot, zijn charmante mobiele grond ploeg en wat belangstellenden met verwachtingsvolle :;Jezichten bij de grenspost Pop pel naar een stralende wolken- en windloze hemel te kijken.

Na het startsein bewoog de kolonne auto's zich achter de volgauto met ballon aan naar een naburig weiland en voordat iemand er erg in had, was de ballon gevuld en het kommando "instappen" geschreeuwd. Statig verhief zich de ballon van de grond met het propvolle mandje van waaruit allerlei indianenkreten klonken: "Joe hoe!!" ...

De ballon ging zowat recht omhoog en de eerste springer hing bijna nog boven het weiland van vertrek. Met tussenpozen zag je dat kleine stipjes zich losmaakten van de ballon en even later bloesemden chutjes op recht onder de ballon.

Het tweede "mandje" klom daaropomgehangen indevolgauto en toen als een razende op weg om van het landingspunt van de ballon het volgende instappunt te maken.

Lichte paniek ontstond toen 32

Mariska zonder chute de volgauto in moest omdat haar chute gevouwen nog van Jan de Poot moest komen, die in het eerste "mandje" had gezeten. Kees Tops was met de auto van Rob Horchner op "parahunt" gegaan en nu maar hopen dat ie weer op tijd bij het instappunt zou zijn!

Na een spannende jacht in de volgauto uiteindelijk de reeds gelande ballon gevonden en weer was het razendsnel instappen geblazen! De lichte paniek van Mariska sloeg toen om in vertwijfeling want noch .iaar chute, noch Auke waren aanwezig want die was ergens langs de weg voor haar de chute van Jan Beumer (die we onderweg hadden opgepikt) aan het vouwen. Toen de piloot vroeg of iedereen klaar was voor de start kwamen in de verte zowel Auke als Jan met de chute van Mariska aangerend en kon alles organiek gaan plaatsvinden!

Het vertrek van de ballon ging zo geleidelijk dat je met verbazing de grond onder je zag verdwijnen. De rust zowel in beweging als in geluid is voor ons springers iets ongekends en zeker toen we na een minuut al op zo'n 1000 ft zaten en het leek alsof het niet meer dan de helft was!

De eerste zou rond 3000 ft afspringen en met tussenpozen zo verder tot op 5500ft de mand nog bemand zou worden door piloot en passagier.

Door een blessure was die laatste eer aan mij en ik moet zeggen dat het toch wel een

vreemd gevoel is op die hoogten in een open mand te hangen zonder chute. Door die rol kon ik, naast het genieten van de vaart, wel goed voelen dat er duidelijk sprake was van enige spanning in de mand ..

Het is ook wel een aparte ervaring op het randje van een stilhangend mandje te klauteren en je maar te laten vallen.

De beschrijving van die ervaring laat ik echter aan Ingrid over.

Dat zes springers met hun materiaal, een piloot en een passagier wel wat zwaar waren, bleek toen de springers van de tweede lift wilden instappen. Enkele latten op de bodem van de mand waren onder het gewicht bezweken.

Een noodmaatregel werd getroffen: met kussens van de autozittingen uit de volgauto werd een "nieuwe" bodem gemaakt. En men moest zo veel mogelijk op de rand van de mand gaan zitten. Daar zat ik dan, op de rand van de ballonmand, mezelf in evenwicht houdend aan een kabel van de ballon. Het avontuur begon.

Het opstijgen was al een belevenis apart, zo kalm. Maar wat een snelle tocht omhoog was

het; ik had nog wel wat langer willen varen. Ik genoot van de stilte, de DIauwe lucht en het langzaam aan ons voorbij glijdende landschap.

Nog geen tien minuten na vertrek was het zover: 3500 ft, de eerste eruit.

Ik zat toch al op die rand, dus .... OK dan maar. Ballon nakijken of duiken als bij een basejump? Het eerste. Er zijn andere vergelijkingen te bedenken, maar de sprong had iets van een sprong in een zwembad waarin het water ontbreekt. Hele leuke ervaring.

En langzaam aan kom je weer op het vertrouwde luchtkussen te liggen.

Ik zou het graag nog eens willen meemaken; het is weer eens wat anders dan springen uit een vliegtuig of uit een helikopter. Ik fantaseer nu al over de dan te maken achterwaartse exit en wie weet kan er dan een relatiefsprong worden gemaakt?

In ieder geval is een balIonsprong zeer de moeite waard.

Ingrid Zoetmulder In het begin was het mandje zo vol, dat nauwelijks een exit van de andere kant van het mandje was te zien, maar naarmate de mand leger werd, was goed te zien hoe eenvoudig bij de exit zowel stabiele rug- als buikligging waren. Het was heel apart de springers recht op hun rug te kunnen blijven bekijken en de opening te volgen. Slechts het

korrekties heeft de gasinstallatie een soort fluisterknop die ook het voordeel heeft eventueel vee niet al te zeer af te schrikken zoals het geluid van de gewone gasvlam.

Daarnaast wordt dan een klep boven in de ballon naar beneden getrokken die een grote schoorsteen opent, waardoor de warme lucht kan ontsnappen en de ballon langzaam en statig sterft.

Na een telefoontje bij een nabijgelegen boerderij was de volgauto vlot ter plekke en na een soort fieldpacken was de zaak snel opgeruimd. Tijdens

deze aktiviteiten zagen we de springers van Turnhout hangen!

Toen een aardig eindje karren en in de plaatselijke kroeg van Pop pel kwamen daarna onder het genot van een bak koffie (!?!) de verhalen los over hoe het was geweest. Michel en Lidia moesten vele vragen beantwoorden en het was duidelijk dat iedereen had genoten!

Alles had meegezeten: kastelenweer en een perfekte organisatie van Rob Hörchner.

Rob, dank en ik hoop tot de volgende keer!

Nathalie Chudiak

De eerste "mand"

ol I

gaat omhoog.

foto: tngrid Zoetmulder.

sturen tegen de wind in van de chutes veroorzaakte een horizontale afstand.

Nadat alle springers weg waren en Michel en ik alleen waren overgebleven, liet hij de ballon zakken naar een gebruikelijke vaarhoogte van zo'n 100 ft. Hierbij zakten we vlak langs prachtige cumuluswolken. Ik genoot van dat uitzicht en hoorde pas later dat dat een van de gevaarlijkste momenten van een ballonvaart kan zijn.

De lichte belading aan de ene kant en de zuigende werking van de cumulus aan de andere kant kunnen voor spannende momenten zorgen!

Aangezien ik op dat ogenblik niet werd gehinderd door enige kennis van zaken genoot ik van de daling en eigenlijk nog meer van de vaart daarna. De ballon draaide licht in het be-

gin maar later voeren we met een hele rustige snelheid over weitjes, huizen, vennetjes, bossen enz. Niet zulke geschikte landingsplaatsen, maar voor mij kon het niet lang genoeg duren! Wuiven naar de mensen beneden, haasjes zien wegschieten tussen het koren en uiterst nieuwsgierige koeien uit alle hoeken van de weilanden zien toestromen!

Uiteindelijk kwamen er weilanden in zicht die er geschikt uitzagen om de landing te wagen. Michel bediende geroutineerd de gas knop om nog nèt even niet in het laatste stukje bos te landen, nèt niet de bomenrij op het eind van een weiland mee te nemen, maar een redelijk zachte landing nèt over het prikkeldraad van een groot onbezet stuk weiland te maken. Voor de laatste De QQ-BCB wordt geboren.

foto: Nathalie

Chudiak

33

Dufch Connection 1985 V.l.n.r.: Paul Schmidt (mag nu zonder .. l, Hené Drost, Bram Lasschuijt, Henk Nijhuis, Eric Bogaards en Michel Bizot.

1985 was voor de Dutch Connection een enerverend jaar.

Na een Europa Cub Para Ski start, die in Bad Wiessee begon met het tragische helikopter-ongeval, dat aan zes sportkameraden het leven kostte, sneeuwde de World Cup Para Ski in Schwangau letterlijk in en moesten alle landen na een week nagenoeg zonder sprongen huiswaarts.

Pas bij de Ram Air in Flevo konden de eerste wedstrijdlauweren worden geoogst: winst bij de groepsprecisie en Henk Nijhuis eerste individueel.

Tijdens het internationale treffen om de Teuge Tulip Trophy wederom succes voor Henk, een knappe derde plaats achter het Dubai-geweld, dat ook bij het groepsspringen de DC naar een tweede plaats verwees.

In Bruchsal slipt het team en wordt "slechts" vierde, maar Michel Bizot en Bram Lasschuijt (eerste resp. tweede individueel) houden de naam Dutch Connection er bij de prijsuitreiking in.

Ook bij de strijd om de eerste Martini Trophy in Eelde weet de DC zich redelijk te handhaven.

Bij groepsprecisie tweede en Michel ook tweede, al gaat de trofee naar België.

Maar de Nationals 1985 zijn geen afspiegeling van de kapaciteiten van het team.

Michel wint weliswaar stijl, Henk wordt derde en Michel wordt daardoor overallkampioen, het team wordt bij groepsprecisie tweede, maar toch: men is niet tevreden. Te veel getraind?

Deze tendens zet zich in Graz bij de PC voort: na een aanvankelijk sterke vierde plaats, valt de DC terug naar

sa

34

een twaalfde plaats, in dit internationale zéér sterke veld nog niet slecht.

Vanaf de NL kampioenschappen Para Ski in Zuid-Limburg is het heilige vuur weer terug, hetgeen onmiddellijk te merken is. Henk en Michel delen met een blanko skore de eerste plaats bij PA, Bram wordt derde.

Een zilveren en bronzen plak voor Bram en Michel bij het skiën betekent dat in de kombinatie individueel èn team het goud naar Bram, Henk, Michel en gastspringer Hans Vos gaat.

Ter afsluiting wordt het "militaire deel" van de DC, Bram, Eric Bogaards en René Drost eerste met groepsprecisie bij de NL Militaire Kampioenschappen.

Een oogst van 17 gouden, 17 zilveren en 5 bronzen "plakken" èn alle DC-leElen in de eindselektiegroep voor de WK klassiek 1986 mag tot tevredenheid stemmen.

Om zover te komen, was echter veel tijd, geld en training nodig; een soms zo zware input van de teamleden, dat een tussentijdse evaluatie nodig bleek. Naast de kosten-/tijdfaktor waren ondermeer funktieveranderingen en op handenzijnde gezinsuitbreiding redenen om de gedachten eens te laten gaan over teamuitbreiding. "Regeren is vooruitzien" zegt het ene spreekwoord, het andere "wie de jeugd heeft, heeft de toekomst".

Maar . . . om aan de DCprofielschets te voldoen, moet je van goede huize komen. Na een intensief onderling overleg werd door de DC-Ieden unaniem besloten om een "diepte-investerinq" te doen in,- en mag ik even voorstellen ?-, Hans Vos en Sieb Wedman.

Hans, 20 jaar is scholier en doet medio 1986 eindexamen werktuigbouwkunde aan de MTS in Breda. Daarna wil hij een karrière starten als beroepsonderofficier in een technische richting. Hoewel hij pas drie jaar springt, heeft hij naast het behalen van zijn C brevet al diverse opvallende dingen gedaan, niet alleen door op te vallen in de jeugdtraining, maar ook beste Nederlander te worden in Bad Lippspringe, winnaar te worden van het nationale klassement Para Ski in Schaesberg en onlangs de Senioren in Teuge bij hun eigen wedstrijd te tonen hoe je een PA koepel moet behandelen. Een belofte dus.

Dit geldt ook voor Sieb (25).

Hij is met zijn 450 sprongen sinds augustus 1981, na een periode als hulpinstrukteur bij TU Zeven in Seedorf, thans als zodanig werkzaam bij de PC Flevo. De voorkeur van deze opmaakredakteur voor

de klassieke PA richting blijkt het beste uit zijn zevende plaats in de WK-selektiegroep.

Een Dutch Connection A en B team dus voortaan op het Europese wedstrijdtoneel.

Een uitdaging voor allemaal, want om een parateam bij elkaar te zoeken is niet moeilijk.

Ze bij elkaar te houden en op internationaal nivo te blijven meedraaien, is beduidend moeilijker en daarin begint de DC, ook als we eens internationaal rondkijken, met hun meer dan acht jaar een unikum te worden.

DC, proficiat met jullie "gezinssuitbreiding" en veel succes in wedstrijdseizoen 1986.

Nathalie Chudiak

'" c; '" eo o

> I

Sieb Wed man

INTERSPORT Holland en haar Para-Ski teaDl

Outeh Connection alle vrienden en bekenden een

'Wenst

VEILIG

1986

-----~y~~= Intersport Your spor1S shop wor1d·wide.

VEENENDAAL ,••,e,w<><' "'e'~I~ VENLO tn"'fW<><IMun...:n WINSCHOTEN 'nl••'~po<lS;JPI't1()('~s'" IJMUIOEN 'WOtII n

'n••.

I$po<'- ""MO(I~c",,'''''''' ZUTPHEN 1n••.•WO'.A WHou. ~~~~~~~HT

U bent welkom bij een van de hierboven vermelde Intersport Speciaalzaken

Junioren en Senioren

Er lag iets vreemds

in de bak in de Werdohl.

Zoals in Nederland en de buitengewesten bekend, wordt er één keer per jaar een Seniorenwedstrijd op Teuge gehouden ter afsluiting van het oudemannen-sirkus dat daarvoor plaats vond in het Belgische Oud-Turnhout en het Duitse Werdohl.

In 1984 reserveerde men de datum 31 augustus en 1 september, maar juist dat weekend was de Skyliner te krijgen voor een 16 'mens' wedstrijd en dus schoven de ouden op.

Echter het daarop volgende weekend bestond het vliegveld 50 jaar en gezien de belangstelling van hoog tot laag, leverde dat toch wel dermate problemen op dat de havendienst een wedstrijd niet zag springen. De oudjes zagen het toen in Nederland niet meer zitten en, na overleg, werd besloten de zaak te besluiten in Werdohl.

Dat werd een feest in elk opzicht. De uitslagen over de drie wedstrijden bleken ook internationaal op elkaar afgestemd.

Bij de nog niet stokouden won Walter Fricke (BRD) voor Jo Maessen (NL) en Walter Siebrasse (BRD). Bij hen die uitsluitend onder gezucht en tandengeknars plaats kunnen nemen in een vliegtuig werd Klaus Born (BRD) gevolgd door Gerard Warburg (NL) en Jan Testroote (NL).

Totaal vergeten waren wij echter het feit dat de Nationale Jeugdselektie het jaar daarvoor verpletterend door de ouderen was verslagen en

dat er nog door hen een schuld moest worden betaald.

Ook gingen we aan hun opmerkingen voorbij dat ze die schuld wel wilden betalen maar de kans wilden op revanche. De doorslag gaf de opmerking dat ze zo sterk vooruit waren gegaan, dankzij de training, dat ze totaal geen moeite zouden hebben met de Senioren. Dus er kwam nog een wedstrijd.

En deze keer wel op Teuge.

Bovendien werd alles goedgemaakt door één van de mooiste zomerdagen van dit jaar.

Er werd gevochten om de centimeters en gelachen om de opmerkingen.

De leiding was stevig in handen van Ab Peliegrom en Kees Meijer, terwijl

Mr. pOPS

himself met een raar mannetje

Annet Gillebaard

bij de landing. De wegwerpslip

was door de Senioren aangeboden

aan hen

van de junioren "die het dun door de broek liep".

Hans Welling meer dan zeven uur vloog.

Achteraf bleek dat Vos de slimste van allen was, want hij won met 34 cm. Niet voor niets bleek de waarde van de training want Pellens en Tieland eindigden als tweede en derde met 108 cm. Daarmee was het drama voor de ouden kompleet, want Vijfvinkei skoorde 37 cm, de enige Belg Guido de Bruyn 58 cm en Blommers 66 cm. Maar het geheel kwam niet mee, zodat we nu moeten betalen voor ons te weinig trainen en het niet aanwijzen van een goede trainer. Wel zagen we andere

gezichten bij de bak die vroeger en zelfs nu nog goed zijn voor een interessante skore en we vermoeden dat ze in de toekomst voor totaal andere uitslagen zorgen, want dat ze mee gaan doen, is buiten kijf.

Hulde aan de Junioren, hulde aan Henk Nijhuis - die niet uit de bak werd gestuurd ondanks protest - en hulde aan het bakpersoneel.

Het was een heerlijk weekend. Volgend jaar zullen we zien wie er wint. Ik durf erop te wedden.

Jim Huizinga

dat bleek te kunnen vliegen.

35

L

Poging tot wereldrekord

Britse CRW Nationa Is 185 De BPA organiseerde dit jaar open CRW nationals. Uit de meeste west-europese landen werden teams uitgenodigd.

Een van de organisatoren, Jan Rosenvinge, een bekende van de Teuge CRW meet, stuurde ook een uitnodiging naar Texel.

Net terug van een CRW wedstrijd in Grenchen, Zwitserland, besloten we met de Mafia bros. de overtocht Cal aisDover te maken op het derde weekend van september.

Drie uur voor het begin van de Nationals arriveerden we op Netheravon, het Joint Services Parachute Center. Een prachtig springcentrum: fulltime geopend, een Islander en een Turbo Porter, zo'n twintig dubbele paktafels in een verwarmde overdekte ruimte, prachtige mock-ups, een bar en cafetaria en nog veel meer.

De wedstrijdonderdelen, 8-way speed, 4-way rotation en 4-way sequential, konden slechts gedeeltelijk worden versprongen. Het weer was er uiter-

aard de oorzaak van dat er maar twee sprongen per onde~eelwe~en g~u~e~.

Veel kontakten werden er echter gelegd tussen de Fransen, Belgen, Duitsers, Engelsen en ons Hollanders.

Allerlei technieken werden besproken en ervaringen werden uitgewisseld.

Een beetje pijnlijk voor de Engelsen was dat het gros van de prijzen naar het buitenland ging. Zij behaalden alleen goud op de 8-way speed net voor een gekombineerd team van het Duitse CUMULUS en de Mafia bros. Naast de zilveren plak voor dit onderdeel namen we tweemaal brons (sequential en rotation) mee naar huis. Een prima georganiseerde wedstrijd die de moeite van de reis dubbel en dwars waard was.

Netheravon kan ik elke para aanbevelen. Het weer in Engeland is echter bepaald niet beter dan bij ons.

"De base ligt er ... nu nog die 99 anderen".

Zo luidde het komische kommentaar op het resultaat van een honderdmanspoging in Amerika afgelopen augustus. Het is dus niet gelukt, maar het had net zo goed wel kunnen lukken want de voorbereiding en de organisatie waren ongelooflijk goed. Dat kompliment gaat dan naar Roger Nelson, eigenaar van het springcentrum Skydive Sandwich.

Roger heeft veel ervaring in het organiseren van grote evenementen. Hij organiseert namelijk ieder jaar de Freakbrother Convention, een boogie waar meer dan 2000 mensen op afkomen.

Van de deelnemers werd honderd procent inzet en een ijzeren discipline geïst. Na iedere sprong (er werden twaalf pogingen ondernomen) kon je uit de groep worden gezet als je een fout had gemaakt.

Nelson had honderd nauwe jumpsuits in zes kleuren besteld, gezorgd voor zuurstof (de afspringhoogte was 18.000 ft) en zes DC-3's.

Simon Woerlee

mislukt

Met alles was rekening gehouden, zodat de springers alleen maar aan skydiven hoefden te denken.

Negen van de twaalf sprongen werden formaties van meer dan 90 springers. Geen enkele keer kwam men hoogte te kort. Het falen zat 'm in zaken als "eronder komen", een botsing onderling en een voortijdige opening. Bij één sprong heeft er gedurende één sekonde een honderdman gelegen, maar voor een rekord geldt een minimum van drie sekonden!

De foto, die werd gemaakt door ROBERT FRANZESE, kregen wij in bruikleen van Raul Torres en Betty Hawkins.

Zij reisden speciaal naar Amerika om mee te doen. Toen Raul bij één van de sprongen onder de formatie kwam, heeft hij z'n chute geopend en vervolgens afgekoppeld met het idee om hoogte te winnen en alsnog in te komen. Hij slaagde daar echter niet in omdat hij te snel afkoppelde.

Wij vertrouwen erop dat niemand op rare ideeën komt door dit verhaal ...

(XJ~(J(SD~v() UV Ü~üO(SvSA ALTIMETER

JUMPSUIT

c!fif3J3rot's 02225-464(bgg

36L-

038-223255)

PRIJZEN INCL. BTW UIT VOORRAAD LEVERBAAR

~

CRW 'MEET TEUGE 1985 Op 3 en 4 augustus 1985 werd op het Nationaal Centrum voor de eerste maal de CRW MEET TEUGE gehouden. Het programma bestond uit vijf sprongen viermans Rotatie en de drie sprongen achtmans Speed. Hoe het onderdeel rotatie werkt, is reeds uitgelegd in een van de Sportparachutisten van 1985.

Bij het wedstrijdonderdeel achtmans Speed open je na de exit op 5500 ft direkt je parachute (square). Je hebt dan met je zeven teamgenoten 100 sekonden werktijd om een achtmans stack of plane op te bouwen. Het team met de snelste tijd (of het meeste aantal punten) is de winnaar.

Wanneer men namelijk geen achtmans stack heeft kunnen

maken dan telt het aantal Koepels dat in de formatie zit.

Naast twaalf scheidsrechters stonden zes kij~ers klaar om het geheel te ju'?~ren en als backup wa§, ook vid,eo aanwezig. ,'-'''' '" ""~, Maar liefst- twaalf teams hadden zich aangemeld Waaruit tevens vijf teams voor de achtmans Speed werden' geformeerd.

De twaalf teams kwamen uit vier-versetutlende landen, te weteh: België (2),. o'ûitsland (2), Engeland (2) eh Neder'" land (6).\,. i/l1'--:~\ ,\. lil{ We mogen vereerd zijp met zo'n grote opkomst op\een wedstrijd die voor het eerst werd georganiseerd. De CRW MEET TEUGE klassificeerde zich hiermee meteen tot een

van de grotere wedstrijden in Europa.

Helaas werkte het weer niet mee waardoor het onderdeel viermans Rotatie niet kon worden verspro gen. Gelukkig bewees he~falternatieve onderdeel acht[lJansSpeed met eelJondéf deze weersomsfàn-dlqheden aksëptäbele exithoogte van 5500 ft z'n nut. Ale drie de wedstrijd ronden werden onder marginale omstandigbeden versprongen.

Uit de uitslagenlijst kun je afleiden dat het echt niet meevalt om vanaf 5500 ft een achtman ip,elkaar te, knutselen.

Het v06rgaé.nde s'ámenvat-

zs-

tend, kunnen we terugkijken op een sportieve en gezellige wedstrijd, die zeker in 1986 zal worden herhaald.

Schrijf maar alvast in je agenda: 1, 2, 3 en 4 augustus CRW MEET TEUGE 1986.

Er zullen drie onderdelen worden versprongen (viermans Rotatie, achtmans Speed en viermans Sequentiai).

Het programma van de Sequentialsprongen zal vroegtijdig worden bekend gemaakt, zodat je in de gelegenheid bent gericht te kunnen trainen.

I "" '. :.lt

I

~.ij' 'tI,

jf'

Uitslagen CRW'MEET eerste ronde Rotterdam Duitsland Engeland Texel Hilversum

Veel springplezier, Kees Tops

5 8/1'06" 4 7 5

TEUGE '85 tweede

ronde 4

derde

ronde

7 6 6

6 4 4 7

6

6

totaal 15 19/1'06" 14 20 17

plaats 4de i ste 5de 2de 3de

Een Nieuw Wiel Zoals je in eerder verschenen artikelen hebt kunnen lezen, kan bij het koepel relatieven de pilotchute, met name de bridle, een gevaarlijk onderdeel van de chute zijn. Deze kan namelijk gemakkelijk verward raken met een andere pilotchute c.q. bridle, met alle gevolgen van dien.

Nu zijn er al diverse systemen uitgedacht om van die pilotchutebridle af te komen, b.v, het Direct Canopy Deploy System en het Bag Launched Deploy System (zie vorige sportparachutisten).

Twee systemen waarbij de pilotchute met bridle volledig zijn weggelaten.

In de praktijk blijken deze systemen bijna perfekt te werken, mits er aan één voorwaarde wordt voldaan: je moet de koepel c.q. bag korrekt wegwerpen.

Doe je dit niet dan kan een twist, een langzame opening of zelfs een baglock het gevolg zijn.

Wanneer je nu een lekker relaxed sprongetje maakt, is het geen probleem, zelfs bij trainingssprongen niet. Maar 0 wee, als je in een wedstrijd zit, dan blijkt het een en ander toch niet "normaal" te werken. Dit noemen ze wedstrijdstress geloof ik. Nu wil het geval dat wij daar ook last van hadden, met als gevolg dat we niet altijd even netjes onze

bag of koepel weggooiden en dus met onbetrouwbare openingen werden gekonfronteerd.

Om dit probleem kwijt te raken, leek het ons een oplossing om weer met de pilotchute te gaan springen. In de praktijk is gebleken dat je een pilotchute iets "onnauwkeuriger" kunt weggooien, zonder dat dit al te veel invloed op je verdere opening heeft. Er verschenen dan ook de nodige fantasierijke openingsystemen waar onder een Bag Launched Deploy mèt pilotchute.

Een ander systeem is het zogenaamde Retractable Pilotchute System (standaard bij de Pursuit en de Contact). Bij dit systeem wordt na de opening de Pilotchutebridle in de koepel getrokken, waardoor de pilotchute strak bovenop de koepel komt te liggen zodat deze nergens meer heen kan. Dit wordt bewerkstelligd door b.V. een grommet boven in de koepel te monteren. De bridle wordt er doorheen gevoerd en achter in de staart vastgenaaid.

Wanneer de koepel zich opent, wordt de bridle automatisch door het opengaan van de koepel naar binnen getrokken. Vandaar de naam Retractable (intrekbaar).

Een nadeel van dit systeem is

dat er wel eens brandschade kan ontstaan.

Tijdens de afgelopen CRWwedstrijd op Hoogeveen zagen we een Duits team met een soortgelijk systeem springen.

Na een nadere inspektie bleek dat ze er enige veranderingen op hadden aangebracht, 'I waardoor volgens hen het risi\ko op brandschade nihil was 1\ geworden. Een voorwaarde is wel dat je nauwkeurig vouwt.

Dit leek de oplossing voor ons probleem. Dus, op naar Hans Ponsioen om de zoveelste modifikatie op de reeds zwaar beproefde Skylarks te laten monteren. Maar ja, als je niets probeert, wordt je ook niets wijzer, nietwaar?

We hebben er inmiddels de nodige sprongen mee gemaakt en tot nu toe nog

steeds zonder de geringste rookontwikkelingen.

Ik denk dat dit weer een positieve ontwikkeling is voor de CRW'ers onder ons. Het lijkt mij een goed universeel openingssysteem, eenvoudig te monteren en dus ook niet overdreven kostbaar.

Mocht je hierover meer willen weten, kom dan gerust langs tijdens de Kerstboogie op Teuge (zie de posters), Kees Tops Member of

37

•

Reisverslag PAIstij I In Ha Ile-Oppi n (DDR) van 16-23 september'1985 Op 16 september reisde een PA/stijl team, geselekteerd op de NKP '85, af naar de DDR om aldaar deel te nemen aan een internationale wedstrijd in de disciplines groepsprecisie, individuele precisie en stijl. De groepsprecisie ging over vier ronden (met een finaleronde voor de beste drie teams), de individuele precisie over zes ronden (met een finaleronde voor de beste tien springers) en stijl over drie ronden (met een finaleronde voor de beste tien springers). De NL-selektie bestond uit Jan Vijfvinkel, Henk Nijhuis en Michel Bizot.

Ondergetekende was als delegatieleider toegevoegd aan de selektie en werd ter plekke ook als wedstrijdspringer ingedeeld aangezien de groepsprecisieteams uit vier man dienden te bestaan. Dit in tegenstelling tot de uitnodiging van de DDR waarin werd gesproken over een driemansteam.

Vijf nationaliteiten waren vertegenwoordigd met hun herenen damesteams, te weten de DDR, Tsjechoslowakije, Polen, Italië en Nederland. Van de Oostbloklanden waren de 'A' -teams niet aanwezig in verband met deelname aan een wedstrijd in Noord-Korea waar werd gestreden om het kampioenschap der socialistische landen. Aan het nivo van de wedstrijd in Halle-Oppin was nauwelijks iets te merken van de afwezigheid van deze teams.

Opvallend was de vaak zéér jeugdige leeftijd van de deelnemers uit de Oostbloklanden.

Meerdere deelnemers waren pas 15 en 16 jaar en hadden toch al zo'n 800 sprongen op hun naam. Ook het nivo van deze jeugdige springers was hoog.

38

De wedstrijd was strak georganiseerd en stond onder leiding van Dr. Knorn, de wedstrijdleider.

Op dinsdag om precies 09.00 uur vond de openingsceremonie plaats. Dr. Knorn en uiteraard de voorzitter van de Aeroelub der DDR, de heer Brändel, heetten de buitenlandse deelnemers van harte welkom.

Vanwege de weersomstandigheden werd er die dag niet gesprongen en werd een ieder in de gelegenheid gesteld om met een bus naar Halle te gaan om de stad te bezichtigen.

Op woensdag waren de weersomstandigheden redelijk en werd met de wedstrijd gestart.

We begonnen met het maken van een trainingssprong groepsprecisie. Aangezien de bewolking zakte tot ca. 2500 ft werd het programma voortgezet met individuele precisie.

Er werden op deze dag vier wedstrijdsprongen individuele precisie gemaakt.

De drie Antonovs die werden ingezet om de 67 springers te droppen, zorgden ervoor dat de wedstrijd in een razend tempo verliep.

Door de variabele wind (0-7 mts) en windrichting waren de kondities voor het precisie springen niet altijd even gemakkelijk. Na vier individuele PA ronden waren de totaalskores bij de Nederlanders als volgt: Vijfvinkei 013 cm, Bizot 010 cm, Nijhuis 009 cm en Schmidt 006 cm.

Tenslotte werd op woensdag de eerste wedstrijdronde stijl gesprongen.

Dat ook het nivo van het stijlspringen hoog lag, bleek uit de resultaten. In de top van het klassement lagen deze tijden tussen 7,5 en 8,5 sec.

Op donderdag werd er van we-

ge de wind geen PA gesprongen. Stijl vond ook geen doorgang vanwege een hoogtebeperking in verband met een luchtmachtoefening.

Die dag brachten we hoofdzakelijk door met trampolinespringen . en volley-bal in de sporthal die op het vliegveld aanwezig was. De dag werd afgesloten met een grill-avond en een disko op de club.

Op vrijdag werd de eerste wedstrijdronde groepsprecisie, twee ronden stijl en één finaleronde stijl gesprongen. In de middag was er een kultureel uitstapje naar het Halloren- und Salzmuseum in Halle.

Op zaterdag werden drie ronden groepsprecisie gesprongen. Opvallend was dat de resultaten bij de groepsprecisie aanzienlijk slechter waren (met uitzondering van de Tsjechen) dan bij de individuele precisie, ook bij de Nederlanders.

Na twee ronden nog in de strijd gewikkeld met Italië en DDR1 om de tweede en derde plaats ging de NL-equipe in de derde en vierde ronde ten onder doordat iedereen wel een misser maakte met uitzondering van Henk Nijhuis die sterk bleef springen.

Op zaterdag werd ook de vijfde ronde individuele PA ge-

sprongen waarbij de Nederlandse skores ongewijzigd bleven door het skoren van vier dead-centers.

Op zondag, de laatste dag van de wedstrijd, werd geen wedstrijdsprong meer gemaakt in verband met de slechte weersomstandigheden. Na een relatiefsprong van 7000 ft begaven we ons naar Leipzig om de stad te bezichtigen.

De wedstrijd werd zondagavond afgesloten in een gelegenheid in Halle. Na de afscheidsspeech van de General Sekretär van de Aeroclub der DDR, de heer Brändel, vond de prijsuitreiking plaats.

Alvorens aan het prima verzorgde koud buffet te beginnen, werd een optreden verzorgd door een gymnastiekgroep uit Halle bestaande uit zéér jonge meisjes. Na dit optreden gezien te hebben, was het een ieder meteen duidelijk waarom de DDR ook in deze tak van sport topsporters produceert. De reeds op jonge leeftijd op streng dieet gestelde en goed getrainde groep gaf een prima show weg. Na het koud buffet volgde een disko. Dat deze disko een sukses was, bleek wel uit het feit dat zelfs Henk Nijhuis niet

meer van de dansvloer af te branden was.

De eindkonklusie over de wedstrijd in Halte-Oppin kan als volgt worden samen gevat.De organisatie, onder leiding van Dr. Knorn, was uitstekend. Ook de verzorging en het onderkomen in het internaat van de club was prima geregeld. De sfeer tussen de deelnemers en op de club was goed. In de avonduren gezellig een biertje drinken in de stad was er echter niet bij. Er werd toegang geweigerd tot

een café of diskotheek omdat het zogenaamd vol was. Aan een tafel zitten tesamen met de plaatselijke bevolking werd niet toegestaan en als je dan uiteindelijk een plaats had bemachtigd, was de bediening uitgesproken onvriendelijk.

Over de club en het hele springgebeuren echter alleen maar lof. Een springhappening die zeker voor herhaling vatbaar is.

Kortom: Springen in de DDR, een ervaring apart.

Tot slot volgen hieronder de belangrijkste uitslagen.

Individuele heren 1. Marcin

precisie (5 ronden)

Bielecki

2. Tibor Gleski 2. Frank Slieler 11. Paul Schmidl

(Polen) (CSSR) (DDR1)

14. Henk Nijhuis 17. Michel Bizot 21. Jan Vijfvinkei

Groepsprecisie

001 002 002 006 009 010 013

cm cm cm cm cm cm cm

dames 1. Svatava

Burdova

2. Cernelia Fischer 3. Sybille Schwab

(CSSR) (DDR1) (DDR1)

003 cm 004 cm 008 cm

(4 ronden)

heren 1. CSSR 2.DDR1 3.lIalië 6. Nederland

013 cm 031 cm 050 cm 090 cm

dames 1. DDR1

038 cm 082 cm 234 cm

2. CSSR 3.DDR3

Stijl (eerste tien 4 ronden, overige 3) heren 1. Karsten Dittrich 2. Batlolomej Spisak 3. Kjeld Wild 16. Michel Bizol 26. Henk Nijhuis 31. Jan Vijfvinkei dames 1. Cornelia Fischer 2. Birgil Enke 3. Oenise Klemm

(DDR1) (CSSR) (DDR1)

31,94

34,69

(DDR1) (DDR1) (DDR1)

sec

32,33 sec 32,59 sec 27,79 sec 31,42 sec sec

33,79 sec 34,79 sec 35,52 sec

Overall heren 1. Stieler 1. Spisak 3. Gleski

(DDR1) (CSSR) (CSSR)

dames 1. Fischer 2. Klemm 3. Schwab

.

(DDR1) (DDR1) (DDR1)

Paul Schmidt

Fallschirm Sport Magazin

Springen in de DDR In de DDR is een zestal paraclubs aanwezig met als overkoepelend orgaan de Aeroclub der DDR, de Oostduitse KNVvL, die is gezeteld in Berlijn. Aan twee paraclubs is een soort Nationaal Centrum toegevoegd, waar de nationale teams worden getraind. HalleOppin is één van die clubs.

Net zoals in Nederland kan een ieder, mits medisch goedgekeurd, vanaf 16 jaar een grond opleiding volgen tot parachutist. Op de club in HalleOppin leidt men al op vanaf 14 jaar (!).

De eerste sprongen worden gemaakt met een ronde bol.

Na 100 sprongen wordt overgeschakeld van rond naar vlak en worden de eerste squaresprongen gemaakt.

De squares waarmee men springt, zijn hoofdzakelijk van eigen fabrikaat. Alleen de nationale teams springen dit jaar voor het eerst met een square uit het westen, de Parafoil 272 voor de heren en de Parafoil 252 voor de dames.

De rigs waarmee wordt ge-

sprongen, zijn ook van eigen fabrikaat. Iedereen springt er met een borstreserve; een automatische opener (KAP 3) op de hoofdchute is verplicht.

Tandem-rigs zijn overigens wel in ontwikkeling. Hetzelfde geldt voor nieuwe squares.

Hiervan zag ik een prototype dat een aardige gelijkenis vertoonde met de Parafoil.

Sportbeoefening is erg belangrijk in de DDR. Sportprestaties zijn vaak nàg belangrijker.

Daarom worden kosten noch moeite gespaard om de jeugd met een intensieve training tot hoge prestaties te brengen.

De wedstrijdonderdelen waarin hoofdzakelijk wordt opgeleid, zijn precisie en stijl. RW en CRW komen ook wel voor, echter in beperkte mate. Op dit gebied is ook, in tegenstelling tot precisie en stijl, weinig 'know-how' aanwezig.

Er wordt 7 dagen per week getraind.

Door de nationale teams wordt vrijwel elke dag gsprongen.

De jeugd (vanaf 14 jaar) springt in de week-

Das Fallschirm Sport Magazin erscheint alle 2 Monate und das Fallschirm Sport-Info berichtet in den dazwischenliegen den Monaten. jahresabonnemenl

ends en op vrije dagen. Op vrije middagen worden de jeugdige springers met een bus van de club opgehaald van school om te gaan trainen. Ook zijn er wel eens trainingsstages van een aantal dagen achter elkaar, echter is het niet altijd even gemakkelijk om de springers van school vrij te krijgen. Parachutespringen is namelijk geen Olympische sport. Jonge talenten die een Olympische .sport beoefenen, worden in de DDR zonder problemen vrijgesteld van school als ze wedstrijden of trainingen hebben.

De wedstrijdspringers worden getraind door ex-wedstrijdspringers die reeds hun sporen in de sport hebben verdiend. Er zijn full-time zo'n vijf à zes trainers op het centrum aanwezig onder leiding van een chef-trainer. Elke trainer heeft zijn eigen groep. Totaal is op het centrum naar schatting zo'n dertigtal mensen werkzaam. Er is een keuken met een eetzaal, bewaking van het vliegveld, een inter-

DM 30,-, SFr 30.-. ÖS 210,-

naat waar men kan blijven slapen na het springen, een riggershop met personeel, een trainersgroep, een vliegersgroep (met negen Antonovs) en een clubbestuur.

Er worden door de wedstrijdspringers veel sprongen gemaakt per jaar. Voor de jongere scholieren variëert dat aantal van zo'n 250 tot 400 sprongen. Voor leden van de nationale teams, die eigenlijk vrijwel full-time springen, zal dit aantal, afhankelijk van de weersomstandigheden, ergens in de buurt van de 800 liggen.

Tot slot valt nog te vermelden dat het springen in de DDR vrijwel gratis is. Een ieder die springt, betaalt per jaar een bedrag van ongeveer 10 DDRmarken voor een clublidmaatschap en verzekering. Overige kosten komen voor rekening van de staat.

Een interessante ervaring eens een blik te hebben kunnen werpen in de 'springkeuken' van een Oostblokland.

Paul Schmidt

39

r 1986

TEWoGIE JUNE SII()I':'!'S

1(),'ldl)fgdlli~('I~;

»

I ()\v-

l c-vo 1

i

1Il0IH'y-IIl(>CI

and

I"IIII-L

ACCELERATED

*

A.r.F.-

cursus

in

WE

totaal

12

instrllctie 7 dagen

::<

TANDEtvl-springell:

FALL

en

i n de

-

"St.u t.e o f Uw

-

een

op

l.e i ding

sprongen,

sllrongeJl

SI\YI.IN1.',I':.

111. /dl,(l(

1IIIIIP-I'1 I Cl'

ftl! list

1 11('

und

fr cc

C~\l1lpillg

(',\Cll

Ilighl

111\

tlrc

;lIld

I':. I.J.

drink s al

lol'S

,1I1d 011

(

.1\.

\IC

HI~

Tr-xcl

"s

t.he l'rin s llcudrik

o t fe1-s

\,()\I

n t.

van

l

!!!

tln-

I I/-',

sur

-

I

O:U.23-HUl), t

wo hours

1'1 il\S

Ik'lldl

ill/-', -

fret' !!!

ik

I i II}.'. -

C;1l;1I11dl,1I1-Sdi

r idillg

IH!ISL'-\;,lCk

-

Art " sp r i ngmn Lc r i aa 1

van slechts

10

m.i nu

tc n

)'j,'1

'1'1':\1':1.

I',(IOCI

[-;1('111

!

de week

E

\1111TC':\I'

1'1 ,~; ti) \7Q'1

2 IJl'

Ilo I I nml

Pi"!nllls

»ougi('.

(lp): dnl!

111l'

I';]

- elke dag

i

C;lTlIjli!lg

h{,<lch('~;

vind

weck

dur

food çmusic-

.....

p;lr,Hlis('

I1IVI':::;

DI,.

he-er

het B-brevet

\\1.

Ti\NDHI-jUlllpillg

thc

jnclusief

voor

('_l\.\~. ;11\d

wook .

••••••••••

ime A.l:.F.

food

12..{III(III.

I

ILhl.

t i

IIU1! lIg

Of("()Lll'SC

7 -15

,

I

V I i (')', vr- I d

(:(wksdUI

1'(' I.

P

-

U222'"1-4b4

I (':\('

I

'1'(,:\(,1

/

III()

Tu r bo Porter

- Cessna 20b ':<

Ilolel

/

Camp i ng :

-

s pe c i ule

t.u r i c vc n

voor

A.F.j,'.-

cn

Tundcm-

cursisLen

Be

s

l

iS

op het

!lIJ

en

mooie

Fnf orma t i e

\"rtag

een

sprong

vak a n t i e-ce i l and

het Paracentrum 'l'c xe l . op

: l'n r nc c ntr um Texel

- A.r.L l'exel ,JS De Coc k sdo rp - 'l'c xc I

PosLweg 17t)~

Tel.:

Tc

xe

1,

gel

c

gcn

02225-4ól,/4'Jh

l22,Vliegveld

Ilo \1 arul

F-27: 25 jaar oude kist van de luchtmacht De F-27 Friendships op vliegbasis Soesterberg zijn al 25 jaar oud, maar dat is er niet aan af te zien. Met deze transportvliegtuigen van het 334 Transport squadron zal zelfs nog tot 1990 worden gevlogen. Dat werd onlangs bekend gemaakt in het maandblad De Vliegende Hollander van de Koninklijke luchtmacht Speciaal hiervoor opgeleide monteurs zorgen ervoor dat de F-27's er als nieuw uitzien en in geval van krisis volledig

operationeel zijn. In het kader van internationale hulpakties werden menigmaal F-27's ingezet om hulpgoederen naar verscheidene plaatsen in de wereld te brengen. Ook werden zij gebruikt voor het Nederlandse VN-detachement in Libanon. Over vijf jaar zullen de toestellen worden vervangen door moderner materiaal.

Laten we hopen dat ie voor die tijd nog een aantal malen in ons logboek voorkomt!

Pierre Gielem

Wedstrijdka'ender 21 december-4 januari: SWISS-BOOGIE-7, Phalaborwa, Zuid-Afrika, Hercules! Inlichtingen: H. Schurch, CH2604 La Heutte, telefoon 032961673.

40

9-12 januari: Paraski te Crans-Montana, Zwitserland.

Programma: 6 PA en 2 skimanches. Kosten: Sfr. 240,-.

Inlichtingen via Afdelingssekretariaat

29-31 maart: Open PA Paaswedstrijd bij PCI over 5 ronden.

26 en 27 april: RW-4 wedstrijd bij PCI. Uitwijkdata 10 en 11 mei.

24 en 25 mei: RW-8 wedstrijd bij PCI. Uitwijkdata 31 mei en 1 juni.

13 juni: Hit en Run wedstrijd voor leerlingen bij PCI. 7-11 juli: Springweek bij PCL 11 juli: Hit en Run wedstrijd voor leerlingen bij PCI. 2 en 3 augustus: Coupe Maarsseveen bij PCI. Uitwijkdatas en1 0 augustus.

12-27 juli: Ameland Boogie, NNPC. 18-22 augustus: Springweek bij PCL Hit en Run 22 augustus: wedstrijd voor leerlingen bij PCI. 23 en 24 augustus: Gooise Clubkampioenschappen bij PCL Programma: PA en RW-4. Uitwijkdata 30 en 31 augustus.

Te koop Komplete set: Rig: Wonderhog sprint (rood/zwart).

Main: Cruislite (rooc/oranje/geel) 150 sprongen. Reserve: SOS square.

FXC 12000 Hitek. Prijs f 5.000,-.

Verder: Al· timaster 11, Dytter, Irench leather helmet, pao raboots maat 42, vouwzeil, diverse overalls maat 50. Inlichtingen: Frans van Voorn, Sonneveld 52, 1082 EX Amsterdam, terefoon 020·423538.

Komplete set: Rig: Condor (tapewells, handdeploy). Main: lightweight Stratocloud (rnulti-

color). Reserve: GO Protector. Prijs f 1.250,Inlichtingen: H. Schaap, Banckertstraat 4, 3814 SZ Amersfoort, telefoon 033·728503.

Komplete set: Rig: Dutch Minisystern. Main· US PapilIon (multicolor: zwartlgroen/rood/geel/ blauw). Reserve: T 10 R bestuurbaar. Inklusiel hoogtemeter en stopwatch op reserve. Prijs f 1.150,-.

Inlichtingen: J. de With, Handwerkstraat 7, 5554 HP Valkenswaard, telefoon 04902-19520.

Komplete set: Rig: Vector. Main: Pegasus. Heserve: SOS square. Bouwjaar '84, totaal 30 sprongen. Leren cap, paralert, hoogtemeter en overall. Totaalprijs f 5.600,-.

Tevens 6 mobiele 27mc-sets 22 kanalen voor kommunikatie voor f 500,- (nieuw).

Inlichtingen: Jeroen Teelen, telefoon 05700-23502 (privé) 053·339155 (werk).

Verschrikkelijk goede Stratostar (snel en stabiel) rood met zwarte celwanden.

TSE slipstream, geel, driering en handdeploy, inklusiel reserve pilotchute. Prijs f 550,-.

T tO R reserve met vierlijn release, kleine reparatie noodzakelijk, prijs f 100,-.

Paradactyl goudgeel i.z.q.s, Prijs f 200,-.

Een paar Adidas paraboots maat 43, prijs f 50,-. lnlichtingen: Ranald van den Boogaard, Korte Leidse Dwarsstraat 37·4, 1017 PW Arnsterdam, telefoon 020-261519.

Adidas paraboots maat 44, prijs f 50,-.

Di· verse jumpsuits extra large. Inlichtingen: Ar· nold Collenteur, Thinstraat 3bis, 3581 EP Utrecht, telefoon 030·321798.

Komplete set: Rig: Corsair (blauw). Main: FOII 252 lite. Reserve: Salety Star (square). Alles als nieuw. Vraagprijs f 4.500,-.

Paralert + helm, alti master klein + groot, RW overall en springschoenen Puma maat 41. lnlichtingen: Ben Woltering, telefoon 035·17260 ol 02152-67917.

Komplete set: Rig: Eagle 11(zwart). Main: Foil 252. Reserve: Strong Lopo 26 ft. Prijs n.o.t.k.

Inlichtingen: Matthieu Smakman, Groenhovenweg 155, 2803 DC Gouda, telefoon 01820-38638 (na 19.00 uur).

Komplete set: Rig: Chaser (december '83).

Main: Pegasus (65 sprongen). Reserve: Preserve IV. Inklusiel FXC 12000. Vraagprijs f 5.500,-.

Inlichtingen: R. J. de Waard, te· lefoon 050·775987.

Te koop gevraagd Schrijfmachine voor ons nieuwe redaktielid Annet Gillebaard. Wie heeft er nog ergens een zéér redelijk exemplaar tegen een zéér sct.appetljke Gaarne 33382.

een telefoontje

prijs? naar Annet:

03200-

Maferiaal voor kursisfen Momenteel zijn de parachutes waarmee kursisten springen vaak ouder dan de kursisten zelf. Gevaarlijk is dit niet, maar het sportspringen heeft in die tijd wel een enorme evolutie doorgemaakt.

Zo is de essentie van het sportspringen in de loop der tijd veranderd van staticlijn naar vrije val. Er zijn in die jaren nieuwe takken van de sport ontwikkeld zoals relatiefspringen en SRW in de jaren zeventig en CRW in de beginjaren tachtig.

Het materiaal van de skygods wijzigde in die jaren van: B-4 met C-9, B-12 met PC, Ministystem met UT-15, Crossbow met Para Sled, Sierra met Strato Star, naar de hedendaagse lichtgewicht tandemsystemen voorzien van handdeploy en driering-release met negencel - square.

Het materiaal van de kur-

CONE LOCK

sisten is echter nooit veel verder gekomen dan het. 8-4 systeem.

Aangezien de gemiddelde leeftijd van het huidige materiaal de 20 jaar is gepasseerd, dienen we binnen vijf jaar het materiaal te vernieuwen.

De onqevatlencijters uit de zeventiger jaren hebben het materiaal beleid slechts een klein beetje omgebogen.

Dit betekende dat de C-9 parachutes die totall loss werden gesprongen, zouden worden vervangen door T-10's.

In feite was dit een eerste voorzichtige stap om, door het verstrekken van goed materiaal, te proberen het aantal ongevallen te verminderen.

Met de huidige inzichten weten we dat de C-9 geen geschikte parachute is om mensen mee te droppen. Een klub als Lelystad en een bedrijf als

vloer van het vliegtuig werd geslagen.

Direkt na deze klap keek de jumpmaster naar de leerling en konstateerde dat de T-10 volledig zonder problemen open was.

Toen de jumpmaster hierna de static-line wilde binnenhalen, bleek deze, kompleet met de bevestiging in het vliegtuig, verdwenen te zijn.

OORZAAK

VOORVAL De leerling maakte zijn 15de sprong met automatische opening. Nadat de leerling in de deur van de CESSNA 206 zat, geleidde de jumpmaster de static-line van betrokkene tijdens de exit.

Toen de static-line zich volledig had gestrekt, voelde de jumpmaster een enorme ruk aan de lijn, waardoor zijn hand met geweld tegen de

Na kontrole op de grond bleek dat de static-line niet met breekkoord aan de apex van de T-10 was vastgemaakt, maar dat deze "gelooped" zat aan de apex.

De gebruikte uitrusting was . van het type SKYLINER, dat de mogelijkheid geeft snel om te bouwen van static-line naar vrije-val gebruik, zonder de chute opnieuw te moeten vouwen. Binnen de club mogen alleen leden van de instruktiegroep deze ombouwprocedure doen. De kontrole op dit ombouwen is zichtbaar door het paraferen van de "derde kont.ote" in het vouwboekje.

MORAAL Blijf bijzonder alert tijdens kontroles. Dit geldt zeker wanneer het erg druk is en er van alle kanten om kontroles

Texel hebben al geen C-9 meer in hun materiaalbestand.

Zowel uit ideĂŤle als uit kommerciĂŤle oogpunten kozen deze centra reeds voor veiligere parachutes.

Een ander deel van de ongevallen betrof het verkeerd handelen bij noodprocedures.

Teneinde dit te verminderen, is het aantal noodprocedures in de begin zeventiger jaren teruggebracht van drie naar twee. Kritische lezers zullen natuurlijk zeggen dat je dan niet naar het materiaal, maar naar de instruktie moet kijken.

Dit lijkt juist, maar het is een gegeven dat het rendement van instruktie nooit 100% zal worden.

De ongevallen die berusten op een beoordelings- c.q. procedurefout zijn pas werkelijk te reduceren als je kiest voor een eenduidige procedure die

geen nadere analyse van de storing verlangt.

In de loop der jaren is gebleken dat de plaatsing van de reserve op de borst niet optimaal is. Hoeveel reserveopeningen hebben we niet gehad van kursisten die dachten een dummyripcord te trekken en hoeveel onstabiele reserve procedures hebben we niet gezien. En wat te denken van de dodelijke ongevallen waarbij de kursist in een embryonale angsthouding de reserve met een automatische opener dicht hield ...

Zouden we anno 1986 een kursist niet eens leren SKYDIVEN in plaats van zo iemand konstant op materiaal om te scholen van dummy, ripcord, break-away, PC ,tandem , square en handdeploy?

wordt geroepen.

De ketting is zo sterk als de zwakste schakel.

zich normaal. De landing ging door een hoogspanningsleiding heen, waarbij de vanglijnen kortsluiting veroorzaakten.

Gegevens Aantal sprongen: Opleiding: Brevet: Harnas: Hoofdparachute: Res. parachute: Vliegtuig: Letsel: Schade:

2 konventioneel B-4 T-10 T-10R C-182 geen 4 lijnen doorgebrand

Beschrijving Automatische sprong van 2500 ft. Bij de exit werd de vrije slag van de static line gebundeld in de hand hoog gehouden om deze vrij te houden van de springer. Tussen het opgescheerde gedeelte en de container zat in de static line echter zoveel vrije slag dat de static line zich bij de afsprong vastknelde onder de rechter onderzijde van de container en betrokkene aan het vliegtuig bleef hangen.

Betrokkene bleek bij bewustzijn zodat besloten werd om, al hoogte winnend, opnieuw in te vliegen en hem boven het exitpunt los te snijden. Voordat hetzover was, had de static line zich door het schommelen allosgewurmd en opende de hoofdparachute

Sjaak Kouwenhoven

Konklusies Blijf altijd voorbereid op de procedure "springer hangt aan het vliegtuig" en zorg voor een scherp en stevig mes binnen handbereik. Wees er ook op bedacht om de springer onmiddellijk los te snijden als zijn reserveparachute zich mocht openen zolang hij nog onder het vliegtuig hangt.

Houd bij de exit de static line zodanig opgescheerd in de hand dat alle verbindingen (zowel naar de ring in het vliegtuig als naar de container) nauwelijks of geen speling hebben.

Zoals hem was geleerd, begon betrokkene onmiddellijk nadat hij zich voelde loskomen aan de high speed reserve procedure, maar voordat hij zijn knieĂŤn goed en wel had opgetrokken, merkte hij al dat zijn hoofdparachute zich opende. Het bleek goed mogelijk om met een springer aan het vliegtuig hangend met vol motorvermogen nog hoogtewinst te boeken.

Technische

Commissie 41

Biplane PA Texel 185 Zaterdag 28 september was het eindelijk zover. Na wat verschuivingen en een week uitstel vanwege het weer, ging de 4th annual biplane PA op Texel van start.

Er waren twaalf teams en van sommige teams waren de verwachtingen hoog. Helaas kon ik dit jaar zelf niet meedoen wegens een blessure opgelopen op een of ander cent recourt; zodoende heb ik zitting genomen in de jury en alle verrichtingen mogen aanschouwen door de kijker.

Wat mij na de eerste ronde meteen opviel, was dat er in het algemeen goed werd gestacked (doek-tijden onder de 20 sec.). Alle ogen waren ook gericht op Arenda en Michael, toen Michael iets te fors bij Arenda (eerste CRW-sprong) de koepel invloog, maar dit liep goed af. Spektakulair waren de docks van Pat riek en Sjimmie die een soort van vlieg - hem -erin demonstreerden. Tijdens een van hun sprongen bleven na het planen nogal wat cellen dicht van Sjimmie en dus ging Patriek even naar boven en maakte deze cellen op z'n gemak open.

De meeste hilariteit werd gewekt door Piet Groot en Hans de Boer, die ondanks een maximaal toegestane vrije valtijd van 5 se konden na exit drie figuren draaiden, na opening stackten, een side-byside vlogen en daarna toch ei 0

c

"" ro ~ e» "

" Q.

0

15 0

c'5

" "

u c al c Q)

c

~ co Cf)

"'" Q)

'"

'""'

I

*

c;

"

'"" "'roco

§

3

"

0

42

enkel team deed een wedstrijd achter - elkaar - aanvliegen, maar ondanks dat werd er goed gesprongen waarbij over het geheel de gemiddelde doektijd ver onder de 60 se konden lag.

De beste sprong van de wedstrijd werd deze dag gemaakt in de laatste ronde en laatste wedstrijdload toen de strijd om de eerste plaats nog open was.

De winnaars van vorig jaar, Ben de Groot en Kees Sassen, deden even voor hoe het moest: stacktijd - 11 sekonden en een nul en prolongeerden op deze wijze hun titel.

Een zeer geslaagde wedstrijd en een bijzondere prijsuitreiking, waarbij ieder team in de prijzen viel, waren een feit.

Namens iedereen dank aan de jury en in het bijzonder the one and only Karel Lamboolala.

keurig een biplane in de bak plantten, wat de tweede keer mislukte. Tijdens de wedstrijd is slechts één biplane echt kompleet geland en wel door Karel en Maria. Karel hield echt tot het eind zijn voeten in de stirrups en kwam zodoende languit over de schijf terecht (met applaus van de toeschouwers).

De eerste dag werden twee ronden versprongen en de strijd was nog geheelopen.

De tweede dag ging de wedstrijd rond een uur of elf verder.

Omdat er weinig wind stond, gaf dit boven de bak spektakulaire situaties. Vooral de diskussies tussen sommige springers onder hun koepels waren interessant. "We moeten remmen", "Nee, laten vliegen" en .Brakes, more brakes" gevolgd door "Remmen, remmen, dat willen ze graag horen" (met een onvervalst Engels accent). Een

"The

Kids"

(Emile van Mierio en Roland

Pleiler)

in de aanval.

Frank Drieling

KROOP'S GOGGLES, INt. Often imitated but never duplicated;

The most widely used type of Goggle in Skydiving today. Available in Clear, Amber, Green, Smoke Grey, and Blue.

Only "KROOPGOGGLES" bear this Trademark the mark of quality.

buy the original

Contact your local supplier or write:

KROOP'S GOGGLES, INC. Dept. SP

9865-E North-Washington-Boulevard T .M.

\,i-IOC::'s

coccccs CoqUREU"i

Laurel, Maryland 20707 - U.S.A.

!NC

Phone: 301-498-5848