SP 1984 12(5)

DEZE VERENIGINGEN ZIJN AANGESLOTEN BIJ DE AFDELING PARACHUTESPRINGEN VAN DE KONINKLIJKE NEDERLANDSE VERENINGING VOOR LUCHTVAART

SPORTPARACHUTIST jaargang 12

nummer 5

april 1984 Secretaris Clubhuis Vliegveld

S

Dropzone(s) Type(n) vliegtuigen met aantal springers Inflight door

DZ TV

Bak voor precisie met eventueel naam DZ, indien niet op het vliegveld

10

Springtijden Weekeinden Sunset Huurmateriaal:

ST WE SS M

Voeding: bar

Tweemaandelijkse uitgave van de KNVvl Afdeling Parachutespringen Redaktie: Ronaid van pen Boogaard, Irwin Broen, Nathalie Chudiak, Arnold Collenteur en Sita Menses.

Vaste medewerkers: Michel Bizot, Hein Cannegieter, Kees de Goeijer, Henk Kuizenga, Karst Sikkens en Bert Wijnands.

De met name onderschreven artikelen zijn voor verantwoordefijkheid van de schrijvers en behoeven niet altijd de mening van de redaktie weer te geven.

Zonder schriftelijke daktie mag niets overgenomen.

toestemming van de revan de inhoud worden

rond pc squares Eerste

Nederlandse

S: Kees de Jager, 01620-55816.

De SPORTPARACHUTIST verschijnt in de eerste week van februari, april, juni, augustus, oktober en december.

Van Deventer

sq

Parachutisten Pascallaan

Club

13, 4904 HG

CH: VV Seppe, Bosschenhoofd, 01652-3129.

VV: Seppe. DZ: Roosendaal.

TV: C-182/4, 8.00-SS.

Oosterhout,

ID. ST: WE:

M: r. SP: DZ. B R S. ON: C H.

Vereniging Nederlandse Paraclub TU-Zeven S: John Schouw, Godenstedterstrasse 23, 0-2730 Zeven, BRD, 09-4942815615.

CH: VV Seedorf, BRD, 09-4942812081. tst 328.

VV: Seedorf. DZ: VVo TV: C-182/3. ST: zomer: za. 13.00-

b.v., 's-Gravenzande.

Noord Nederlandse Parachutisten Club S: Mart je Kief!, Rabenhauptstraat 61, 9725 LL Groningen, 050-253717.

CH: VV Eelde.

VV: Eelde. DZ: VV, Winde. TV: C-182/4. M: r. B R S. ON: C H. Para Centrum

Koninklijke Nederlandse Vereniging voor luchtvaart Afdeling Parachutespringen

Noord

S: Rob Millenaar, Swammerdamstraat 39, Postbus 567, 7900 AN Hoogeveen, 05280-68271.

CH: Achteromsedijk 2 (geen Post), Hoogeveen, 0528071150.

VV: Hoogeveen. DZ: Nieuw-Balinge.

TV: C-18214 ID. ST: WE + feestdagen, evt. wo- en vrij-middag. M: r. SP: DZ. B R S. ON: CH C H. Paraclub

Bestuur E. T. H. Wijnands H. Boerman P. Santegoeds H. Cannegieter P. J. Hoogerwerf S. Woerlee

pc

SS, zo: 10.00-SS, wo t/m vrij: 17.00-SS. M: r pc sq. SP: DZ. B S. ON: C H.

Abonnement SPORTPARACHUTIST Leden van de afdeling Parachutespringen ontvangen het blad gratis.

Losse abonnementen kosten f 40,-- per jaar en zijn aan te melden. via het Äfdelingssekretariaat.

Druk:

CH VV

voorzitter sekretaris penningmeester publiciteit algemene projekten algemene projekten

Hoofd Bureau Parachutespringen Michel Bizot, Jozef Israëlsplein 8, 2596 AS 's-Gravenhage.

Telefoon: 070-245457.

B

R

restaurant snacks overnachtingsmogelijkheden:

S ON

camping hotel clubhuis

C H CH

CH: VV Hilversum, Loosdrecht, 02157-1849.

VV: Hilversum. DZ: Westbroek, VVo TV: P. Porter/8 ID. ST: WE + di- en vrij-avond. M: r pc sq. SP: DZ. B. ON: CH. Paraclub Mobiele Colonnes S: Jannie Brasik, Prinses Beatrixstraat

36, 1231 XR Loos-

drecht, 02158-5880.

CH: Noodweg 52. "de Egelshoek", Hilversum, 02157-1888.

VV: Hilversum. DZ: Hoogland, VVo TV: C-182/4. ST: WE + di- en vrij-avond. M: r sq. BP: VV B S. ON: C. Paravereniging Korps Commando Troepen S: Leo de Ruiter, Dorpsdijk 4, 3257 LA OoItgensplaat.

CH: Commandobaan tst. 155.

TV: F-27/ Skydiving

4, 4706 CL Roosendaal,

01650-43920,

± 35.

Club The Flying

Dutchmen

S: C. H. C. van de Vooren, Korne 52, 3068 GH Rotterdam, 010-551925.

CH: Vliegveldweg 20, 2e straat, 3045 NS Rotterdam, 010-158421.

VV: Zestienhoven.

DZ: Pijnacker, Berkel, Schipluiden. TV: C-206/6. ST: di en wo: 16.00-SS, za: sumise-SS, zo: 12.00-18.00. M: r pc sq. BP: behalve zondag. B R S. ON: H. Stichting Nationaal S: Jan Koenegras, 05763-604.

Paracentrum de Zanden

Teuge 15, 7395

Aanmeldingen voor het lidmaatschap te richten aan het Afdelingssekretariaat de klubsekretaris).

9.00-20.00.

Paraclub Hohne S: J. van der Velden,

Vereniging Paracentrum Teuge S: S. J. M. Meijer, Bolkskamp 25. 7576 GH Oldenzaal, 05410-10586.

Exinerstrasse

7i, 3103 Bergen.

BRD,

CH:

VV Lohheide.

.Paraçasse",

Lohheide,

Hohne,

4950518021, tst. 485.

VV: Lohheide. DZ: VVo TV: 00-27/5. ST: zo: 9.00-SS. r pc. SP: DZ. B S. ON: kamperen DZ. Paraclub

Cadetten Parachutisten Vereniging S: H. J. Corporaal, Kasteelplein 10, 4811 076-223911.

09-

Zie verder

M:

Paraclub

Icarus

S: J. A. van der Graaf, Santandererf 22, 3067 ZT Rotterdam, 010-554705. Postadres: Postbus 76, 1230 AB Loosdrecht.

M: r pc. BP: DZ. B R. ON: CH kamperen

Advertentietarieven

Nationaal

Paracentrum

2 SPORTPARACHUTIST

XC

Breda,

Teuge.

Eindhoven

S: Ruud de Winter, Waleweinlaan 153, 5665 CH Geldrop, 040-859332.

CH: VV Budel, Jr. M. Davidsdijk 6, Bude!.

VV: Budel, met nadere ingang Eindhoven. DZ: Leendertsrijp, met nadere ingang Eindhoven.

ST: WE: 09.00-SS. TV: 2 x C-182/4 ID. M: r pc. SP: DZ. ON: C.

SPO RTPARAC H UTIST

hele pagina f 500,- per nummer halve pagina f 275,- per nummer derde pagina f 185,- per nummer zesde pagina f 95,- per nummer negende pagina f 65,- per nummer of f 0,72 per mm kolombreedte

(via

Per 3 nummers 7,5% en per 6 nummers 15% korting.

vóór 20 april

N. Chudiak, redaktie SPORTPARACHUTIST, De Eerensplein 21,2593 NB 's-Gravenhage.

DZ,

C H.

Toeslagen steunkleur en f.e. op aanvraag.

Uw kopij gaarne inleveren 1984 bij:

Teuge,

S: J. Bronsveld. Van Hallstraat 29, 8072 BA Nunspeet, 03412-54991 CH: VV Lelystad, Lelystad, 03202-469.

VV: Lelystad. DZ: Kavel E-24. TV: C-206/5. ST: za: 9.00-SS, zo: 9.00-19.00, zomer: wo: 18.00-SS. SP: DZ. M: r pc sq.

B R S. ON: C.

KNVvL

Lidmaatschan Alle leden f 75,- per jaar, na 1 juli f 42,-.

Het inschrijfgeld voor leden bedraagt bij aanmelding f 8,--.

PA

CH: de Zanden 22, "de Wolk", 7395 PB Teuge. 05763-842.

VV: Teuge. DZ: VVo TV: C-182/4 10, BNI/8. ST: dagelijks

Flevo

09-4950513823.

-

BP

De rubrieken te koop en te koop gevraagd zijn gratis voor leden.

Inhoud CJP vergadering

Redaktioneel 6

Hein Cannegieter

Ga maar liggen

12

Tom Roodenburg

SpringopJeiding Commando Troepen

14

Irwin Broen

Springen met een handicap

20

Jim Me Gowan

I En verder Jt

Nationale Kampioenschappen

4

Hein Cannegieter

1000 sprongen Nathalie

springers

4

Chudiak

Subsidie relatiefteams

5

Hein Cannegieter

Evenementen

10

Henk van de Berg, Nathalie Chudiak, Arnold Collenteur, Scolt Deal, Jim Huizinga, Jan Koenegras

Nationaal Team Style/Precisie

11

Jan de Bruyne

Abracadabra

17

Irwin Broen

18

Nathalie

Chudiak

Vanuit de Wolken

21

Peter Derksen

NNPC

22

Bauke van Stempvoort

Albany, Claresholm Kamloops

en

Als redaktielid geniet je het materiĂŤle voordeel dat je bijna alle para-tijdschriften uit binnen- en buitenland onder ogen krijgt.

Die tijdschriften ontvangen we op ruilbasis en rouleren dan door het land. Behalve dat daardoor de honger naar nieuws enigszins wordt gestild, biedt het ook de kans om het eigen produkt voortdurend te vergelijken met dat van de konkurrent. Zo'n vergelijking valt op sommige punten gunstig uit, op andere punten helaas ook wel eens ongunstig.

Zo is bijvoorbeeld de omvang van ons blad redelijk te noemen, als we bedenken dat we maar in een klein landje leven. De hoeveelheid advertenties is ronduit positief ondanks een beperkt verspreidingsgebied.

De uitvoering mag er tenslotte ook wel wezen. Het belangrijkste is natuurlijk de inhoud. Daarnaar gekeken, valt gelijk op dat er in ieder geval geen gebrek aan kopij is. Beter gezegd: de hoeveelheid tekst is storend veel. Die overmaat aan lettertjes leidt tot een tekort aan wit-ruimte en verluchtende foto's. Wat dat betreft dus wel een minpunt. Daarbij komt dat dit soort fouten hoofdzakelijk door onszelf moeten worden ontdekt. Met andere woorden: er is geen hond die de moeite neemt op dat soort dingen kritiek te leveren (de enkeling daargelaten). Wij als redaktie kijken iedere keer weer jaloers naar de Engelse Sportparachutist, die een goed gevulde rubriek ingezonden brieven bevat.

Persoonlijk denk ik dat we de hoeveelheid tekst in de toekomst moeten gaan beperken door een beter geprofileerd beleid. Ik bedoel dan dat de SPORTPARACHUTIST zich duidelijk moet gaan onderscheiden van het nieuws en de informatie in de clubbladen. Bijna elke club heeft immers een goed blad.

Om een dergelijk beleid te realiseren, zijn wij direkt afhankelijk van de geachte schrijvers. We hebben ernstig behoefte aan schrijvers met een journalistieke instelling: wat verder kijken dan de neus lang is, bij voorkeur ook over de grenzen van ons kikkerhoudinglandje.

Immers: we weten als skydivers, die regelmatig vanaf drie kilometer hoogte een "helikopterview" genieten, hoe relatief alles is ...

Laten we er eens induiken!

23

Esther Mooy

Paraski verovert de wereld ...

25

Bram Lasschuijt

Het springen

in Frankrijk

25

Wim Velthuizen

Lijst instrukteurs

26

lnstrukteurskursus

26

Technische

Commissie

~ En als altijd:

ti

Paravaria Hein Cannegieter, Nathalie Wim van Leeuwen

Verzamelaars

4 Chudiak,

18

Kees de Goeijer

Wedstrijdkalender

27

Te koop

27

Bij de voorplaat: Een F-27 exit gefotografeerd door Jimmy Nahumury. Zie artikel op pagina 14.

Arnold Collenteur

SPORTPARACHUTIST 3

Nationale Kam~ioens~happen wellicht

~/

~h~~,~~"~:~~:,:I,~~:~~tSP::~f~O~: c~~ationale

eerst koepelrelatiefspringen onderdeel uit-. maken van het programma van de nation ' kampioenschappen parachutesprin 1984. Deze NKP worden op het Natio Centrum Teuge gehouden van 23 juni met 1 juli. Het zal dan alleen de . tatie zijn die versprongen zal w van de "oude" internation ~200/~(L~1?l!, in de,.i9}~r~~"ion ft ge~orden)\metieen werktij inuten. Wel is et zo, dat -z - het wee moet lJleeiilten. Afh eli ver de o eri,ge Gnaerdelen zijn,' zal he derdeel koepelrelatief vrijdagochtend ni beginnep. Mensen die verder niet de NKP rpeedoen, moeten dus dond g bellen of het inderdaad doorgaat.

De prijzen Bij de andere onderdelen verandert er weinig ten opzichte van vorig jaar. Zelfs de prijzen per sprong zijn hetzelfde gebleven.

Nieuw is wel dat dit zo scherp is gekalkuleerd dat voor rejumps moet worden betaald.

De onderdelen en prijzen zijn: precisie (minimaal C-brevet) één trainingssprong en negenwedstrijdsprongen: f 180,'-. Stijl (dit jaar minimaal driemaal beneden de 14 sekonden hebben gedraaid) één trainingssprong en drie wedstrijdsprongen f 120,--. Relatief vierman (D-brevet of toestemming instrukteur) één trainingssprong en acht wedstrijdsprongen f 292,50. Relatief achtman één trainingssprong en vier wedstrijdsprongen f 187,50 en tenslotte koepelrelatief D-brevet één trainingssprong en vijf wedstrijdsprongen f 180,--. Voor rejumps gelden de volgende prijzen: precisie f 15,--, stijl f 25,--, RW4 f 27,50, RW8 f 30,-- en CRW f 25,--.

kategorieën

•

NI u)'fe dingen rljj~ Zijn er meer nieuwe dingen. Zoals lezen zal bij de internationale tegorie het in januari door de CIP aanvaare "bloc system" voor relatiefspringen gelden. Dit reglement plus tekeningen en het CRW-reglement zijn te bestellen bij het Buro

r ($ lK'ûnt

Para van de KN\lvL in Den Haag. Evenals uiteraard het wedstrijdreglement plus de nieuwe Annex I, de veranderingen van dit jaar op de Internationale Sportcode.

Nieuw is ook de toepassing van een aantal elementen uit die Annex I, zoals minder zware strafsekonden voor bepaalde fouten bij de uitvoering van de stijsprongen en - wat best heel leuk kan worden - een totaal nieuwe springvolgorde: alleen voor de eerste ronde bij precisie wordt geloot. Daarna springt elke ronde opnieuw de slechtste het eerst, de beste het laatst. Wij deden dit al voor de laatste paar sprongen en we weten dus hoe spannend dit dan wordt en leuk om te volgen. Het "afvalsysteem" zoals dat nu ook door de CIP is aangenomen, zal niet bij onze NKP gelden.

De technische zaken zijn onveranderd: de inschrijfkosten zijn f 50,-- (na 1 juni f 100,--), de camping op Teuge voor die negen dagen f 25,--, een aansluiting op de elektriciteit kost ook f 25,--. Er is weer een toiletwagen, tribune, enzovoort. Verder moet je hebben om mee te doen: een bepaald brevet zoals al genoemd, een geldige medische verklaring, een geldig keuringsbewijs van je materiaal, een KNVvL-lidmaatschapskaart 1984 en een FAI-licensie (te krijgen bij het Buro Para, Den Haag). Inschrijven kan via het in deze SPORTPARACHUTIST ingesloten formulier.

Aanmelding is vrijdagavond 22 juni.

Voor alle onderdelen is er weer een nationale en internationale kategorie, behalve voor achtmans relatief en koepelrelatief. Bij precisie kun je aan de nationale kategorie doen als je minder dan 500 sprongen hebt, bij stijl een verklaring van je eigen chef-instrukteur dat je in staat bent binnen 18 sekonden te draaien. Deelname aan de nationale kategorie viermansrelatief kan als hooguit één team lid ooit bij een NKP deel uitmaakte van een team dat bij de eerste vijf eindigde. Voor dit nationale programma viermans relatief is trouwens een nieuw programma gemaakt, dat is op te vragen bij het Buro Para in Den Haag.

Deelname aan meer dan één onderdeel kan, maar als men voor twee onderdelen tegelijkertijd omhoog moet, zal men moeten kiezen voor welk van de twee onderdelen men de maximum/minimumskore wenst te hebben!

Tom Verschoor bokaal Overigens zal naar wij hopen in tegenstelling tot vorig jaar de schitterende Tom Verschoor bokaal weer kunnen worden uitgereikt aan "de meest veelbelovende jonge springer".

Vorig jaar sprong er niemand voldoende uit om naar het oordeel van de instelIers van de prijs er voor in aanmerking te komen.

Iedereen die nog nooit aan de NKP heeft meegedaan en die het wat brevetten betreft wél kan en nu van plan is weer niet te komen, moet het zelf maar weten. Een leuker, gekker, fijner, doller, spannender, treuriger (als je wéér niet wint) en vooral ook gezelliger springwedstrijd is er in Nederland niet!

Hein Cannegieter

1000 sprongen springers opgelet!

De redaktie vindt dat deze kategorie springers weer eens wat aandacht verdient.

In de jaren '78, '79 en '80 zijn een flink aantal van hen in de SPORTPARACHUTIST aan bod gekomen: Pellens, Verschoor, Wijnands, Rienks, Ronhaar, Woltering, Heuvelmans, Havekotte, Schuilen burg, Bussemaker, De Bruyne, Verhaar, Bronsveld, Lasschuijt, Pijnenburg, Gielen, Blietz, Thijssen, Nijhuis, Van der Veen, Jansen en Levering.

Er staan er nog een paar op de wachtlijst: De Vries, Tolenaars, Velthuizen, Van Dam, Bizot, Schoonen, Voskamp en Van der Linden.

Deze lijst is echter verre van kompleet. We zouden er zelf zó een paar kunnen opnoemen.

Wat we nu graag willen is het volgende: De spring(st)ers die nu 1000 of meer sprongen hebben en hierboven niet zijn genoemd, hoeven alleen maar even een telefoontje te plegen naar het Afdelingssekretariaat (070-245457). Hij of zij ontvangt dan een korte vragenlijst. Na het invullen en opzenden van deze vragenlijst volgt automatisch een oproep voor een interview voor de SPORTPARACHUTIST. Hieraan verbonden hopen wij ook weer vorm

4 SPORTPARACHUTIST

Ingrid Zoetmulder

feliciteert

Arnold

Collenteur

na zijn op 19 februari goed(f) afgelopen

te kunnen geven aan het fenomeen "Gold Wings". In welke vorm weten wij nog niet, maar we zullen er iets van trachten te maken dat u als "Gold Winger" graag in uw bezit zou willen hebben. Dames en heren gouden

1000ste sprong.

springers, pak even de telefoon en blaas onze rubriek nieuw leven in!

Nathalie

Chudiak

Uitslag SPORTPARAKRIPTOGRAM Ondanks het verschuiven van de sluitingsdatum voor het inzenden van oplossingen, was het aantal inzendingen om te huilen! Dus tóch zwaar overschat, dat IQ van de Nederlandse Para!

De goede oplossing was: horizontaal: 3. oefenvergunning, 5. val, 7. kastelenweer, 8. kist, 10. lucht-vaart, 12. drop-zone, 14. voet, 15 met-eo, 17. doel-landen, 19. wolk, 20. sprong, 21 vlieg-tuig. vertikaal: 1. windzak, 2. verkeer-s-Ieider, 3. onstabiel,

Parapersonalia Wij wensen beterschap

aan:

Cor Kriboo, M. Smakman en Victor Spaan.

PCI: Geboren 9-1-'84: Mark, zoon van Feytus en Ineke Diepgrond.

Funktiewisselingen: PCF: nieuw bestuur: G. Polstra, de Landauer 38, 8256 DL Biddingghuizen (vz.).

J. Bronsveld, Van Hallstraat 29, 8072 BA Nunspeet (sekr.). D. van Zijp, Planetensingel 19, 2402 AA Alphen a1d Rijn (pm.). A. de Rijk, De Fazant 54, 8251 ML Dronten (kom. opl.). R. Mijnheer, Kol. Michaëlstraat 35, 1411 VL Naarden (kom.dem.).

ENPC: nieuw bestuur: Jan Ernest, St. Theresiastraat 27, 4703 AK Roosendaal, tel.: 01650-45440 (vz.). Kees de Jager, Pascallaan 13, 4904 HG Oosterhout, tel.: 0162055816 (sekr.). Hans Jansen, Romeinse Put 22/5, B2520 Edegem (B), tel.: 09-3234578170 (pm.). Cees Schoonen, Past. Antoniusstraat 2, 4756 BS Kruisland, tel.: 01673-2600 (instr.z.). Henk Hoefnagels, Cameedijk 21, 4706 EH Roosendaal, tel.: 01650-40648 (lid). Jan Hoefnagais, Kaaistraat 49,4711 HP St. Willebrord, tel.: 01653-2337 (lid). Jack Bovens, Middellaan 225, 4811 ZX Breda, tel.: 076-136515 (lid).

Adreswijzigingen: SFD: J. den Otter, Oleanderstraat NJ Maassluis, tel.: 01899-19572.

PCI: Doede Keuning, Sonatelaan TJ Nieuwegein.

36, 3142 73, 3438

Wijziging redakfieadres Zoals een aantal van u reeds heeft opgemerkt, is het redaktie-adres van de SPORTPARACHUTIST veranderd. Moest de kopij vroeger naar het Atdelinqssekretarlaat op het Jozef Israëlsplein worden gezonden, vanaf 1 februari 1984 dient u uw artikelen voor het blad te zenden aan: Redaktie SPORTPARACHUTIST Nathalie Chudiak de Eerensplein 21 2593 NB 's-Gravenhage

4. twist, 9. hangriem, 11. leerling, 13. parachute, 14. vouw-Iood-s, 16. koe-pels, 18. draai. foto's: A. Ronaid van den Boogaard, B. Bert Wijnands, C. Nathalie Chudiak, D. Piet Santegoed, E. Charles Pellens, F. Wim Velthuizen, G. Hein Cannegieter, H. Arnold Collenteur.

Hoe dan ook, we feliciteren de volgende winnaars met hun intelligentie, kreativiteit, ondernemingsgeest en natuurlijk met hun prijs: Een KNVvL sweater voor Leonore van de

Veen (Heerlen), Annet Gillebaard (Delft) en Gerrit Molenhuis (Zuid laren). Het boek Parachutespringen van Hein Cannegieter gaat naar Johan Bronsveld (Nunspeet), Paul Schmidt (Harderwijk), Annie Polstra (Biddinghuizen) en Loes Sweep (Lelystad). Een Fallschirmsportmagazin Para-kalender voor Erwin Smulder (Den Bosch) en A. Ham (De Vecht).

Wij wensen de winnaars veel plezier met hun prijs!

Nathalle Chudiak

AB-NIEUWS Bescheiden subsidie voor hard frainende relafieffeams Voor dit niet-relatief-WK-jaar is een systeem ontworpen voor de verdeling van het voor relatief beschikbare geld.

Het systeem is gebaseerd op de plaatsing bij de Nationale Kampioenschappen in juni as.: degene die eerste wordt, zal het meeste trainingsgeld terugkrijgen.

Het systeem komt hierop neer: Als een team in de A-kategorie in 1984 meer dan 20 trainingssprongen vóór de NKP heeft gemaakt in eenzelfde samenstelling, krijgt het 60 procent van de kosten van de trainingssprongen terug. Voor de winnaar is dat tot een maximum van f 5000,-, voor nummer 2 f 2000,- en voor nummer 3 f 1000,-.

Om een rekenvoorbeeld te geven: het team dat Nederlands kampioen wordt, krijgt de f 5000,- als het 60 sprongen of meer in 1984 in eenzelfde samenstelling heeft gemaakt bij een sprong prijs van f 35,de man.

Voor de B-kategorie gelden dezelfde voorwaarden, alleen moet men daar minimaal 10 trainingssprongen hebben gemaakt. Verder zijn hier de maxima: voor nummer 1 f 2000,-, voor nummer 2 f 1000,- en nummer 3 f 500,-.

Als nummer 1, 2 of 3 in een van beide kategorieën niet het minimum aantal trainingssprongen heeft gemaakt, gaat dat subsidiebedrag naar nummer 1. Als die ook niet aan het minimum aantal sprongen komt, gaat het geld terug in de "pot".

In die pot blijft - als alle teams het genoemde maximale bedrag krijgen f 3500,over voor speciale projekten. De sportcommissie zal zich op korte termijn moeten uitspreken waaraan dit geld wordt besteed. Gedacht zou bijvoorbeeld kunnen worden aan een trainingsweekeinde van Neêrlands beste relatiefspringers met aankomend talent.

cartoon:

Wim van Leeuwen

Hein Canneqieter

Iemand stelde het Afdelingssekretariaat onlangs de volgende vraag: "Is het waar dat iedereen die op Teuge bij de Chute Service komt een chute kado krijgt?" Het Afdelingssekretariaat antwoordde: "In grote lijnen

klopt dat, ja. Het betreft alleen niet de Chute Service in Teuge maar het Vondelpark in Amsterdam; het gaat niet om chutes maar om tassen en ze worden niet kado gegeven maar gestolen."

SPORTPARACHUTIST 5

FAI·CIP VERGADERING Sportparachutespringen op zoek naar nieuwe wegen Op vrijwel alle gebieden is het sportparachutespringen nieuwe wegen, nieuwe dimensies aan het zoeken. Dat bleek tijdens de jaarlijkse vergadering van de CIP ("Afdeling Parachutespringen") van de FAI (Internationale Luchtvaartfederatie).

Was de CIP-vergadering vorig jaar in Kopenhagen vooral een zeer emotionele door de eigenlijk door weinigen gewilde WK Relatief in Zuid-Afrika, dit jaar kwam op bijna elk gebied onze sport in beweging. Waarschijnlijk is het een van de meest ingrijpende, meest belangrijke CIP-vergaderingen tot nu toe geweest. Bij de. klassieke onderdelen is tot een finalesysteem besloten, stijl gaat mogelijk een volkomen andere inhoud krijgen, relatief heeft een totaal ander programma gekregen (geen set en random sequentials meer) en er komt misschien een hele nieuwe Sportcode. Verder zijn de allereerste stappen gezet die er toe zouden kunnen lalden dat parachutespringen eens een Olympische sport wordt.

Hallo, bent u daar nog? Goed, dan gaan we de zaken die de meeste diskussie opriepen, een voor een af. De komplete lijst met belangrijke beslissingen vindt u bij dit artikel. De CIP-vergadering werd dit keer op het kantoor van de FAI aan de Rue Galilee in Parijs gehouden, het binnenin statige pand met veel donker, krakend hout en warme Perzen. Daar werden de openbare vergaderingen van de vier werkgroepen gehouden (Sportcode, Precisie & Stijl, Relatief en Koepelrelatief). De Algemene Vergadering moest wegens een verbouwing aan de grote zaal in een naburig hotel worden gehouden. De informele vergaderingen (het lobbyen, wandelgangengedoe) waren vooral het weekeinde vóór de vergaderingen in Hotel Farnèse om de hoek bij het FAI-kantoor. Daar verbleven de meeste delegaties, zoals ook de Nederlandse: Bert Wijnands, eerste gedelegeerde en ik als tweede. Bert is voorzitter van de CIP-Relatiefwerkgroep en is daar bijna dag en nacht mee bezig tijdens de konferentiedagen; ik woon de andere dingen bij waarbij dan de Nederlandse voorstellen en standpunten ingebracht en worden verdedigd. En ik mag uw verslaggever zijn!

Zuid-Afrika Over de WK in Zuid-Afrika werd nauwelijks meer gesproken.

Charles SheaSimonds (Engeland) gaf zijn in superlatieven gevatte rapport als hoofdscheidsrechter, de Zuidafrikaanse gedelegeerde Richard Charter zijn vlekkeloze orga-

6 SPORTPARACHUTIST

De auteur in vertederende

pose, gekiekt door

Jimmy Nahumury.

nisatieverslag. Iedereen die er geweest is (en er dus over mocht meepraten!) was het er over eens: beter georganiseerde WK zijn er nooit geweest en zuIlen er ook nooit meer komen. Maar: er waren slechts negen landen.

CIP-president Uwe Beckmann (WestDuitsland) zei na de verslagen: "Dat was het verleden, laten we nu naar de toekomst kijken" en wie zich mijn verslag van vorig jaar herinnert, kan met hem meevoelen. Alleen de Russische gedelegeerde Vladimir Gurny, een van 's werelds grootste springers en wereldkampioenen uit de jaren zestig en begin zeventig, die nog steeds zeer gerespekteerd wordt om zijn enorme technische kennis, stak de hand op en begon een heel verhaal over hoe bij de WK Australië 20, de WK Frankrijk 19 en WK USA 20 landen waren en nu - omdat ze in het omstreden Zuid-Afrika waren - slechts 9. Hij begon alle argumenten te herhalen die vorig jaar gezegd waren over hoe slecht dit wel voor de sport was.

Na vijf minuten sloot Beckmann hem kort. "Ach", fluisterde Bert Wijnands, "Gurny moet dat voor de notulen en zijn thuisfront zeggen".

Hef finalesysfeem Het grote gevecht van dit jaar was het finalesysteem, zoals voorgesteld door Frankrijk, voor de komende WK in Vichy. In het oorspronkelijke Franse voorstel stonden twee sprongen voor iedereen, daarna twee sprongen voor allen minus eenderde (de slechtsten) en tenslotte twee sprongen voor eenderde daarvan (de besten). Hetzelfde maar dan over drie wedstrijdsprongen bij stijl en over vier sprongen bij groepsprecisie. De voorzitter van de Franse springerij, Bernard Colas, maakte zich hier erg sterk voor. Het laatste jaar is er een revolutie in de organisatie van het springen in Frankrijk geweest. Alle oude, vaak militaire dikdoeners die omstreeks

1950 onze-lieve-heer wel eens hadden getart door één keer uit een heus vliegtuiq te springen, waren aan de kant gezet, en oud-topspringers hadden zich op een aan de huidige parasport aangepaste organisatie gestort. Colas bijvoorbeeld is oud-lid van Icarius, het RWteam dat vele jaren onder leiding van Charly Baum tot de beste teams ter wereld hoorde. Sprekend détail: drie dagen vóór de CIP-konferentie was Colas uit zijn (zeer goede) baan ontslagen, omdat hij te veel tijd aan de Franse springorganisatie besteedde. Hij heeft één toch wel groot nadeel: hij spreekt nauwelijks een woord Engels.

Iedereen liep te hoop tegen het Franse voorstel: Wie traint twee lange jaren om voor twee miezerige sprongetjes naar het andere eind van de wereld te reizen? In Kopenhagen vorig jaar was onder hoge druk van Frankrijk het wedstrijdprogramma al teruggebracht tot zes sprongen. Dat was besloten en daar moest Frankrijk zich nu aan houden, riep de Engelse gedelegeerde· Charles Shea-Simonds maandag 30 januari bij de vergadering van de werkgroep Precisie & Stijl. En als ze dat niet willen, dan organiseert Engeland de WK wel. Doodse stilte. Even later zei hij tegen me: "En dan te bedenken dat ik nog niet eens een plaats heb voor onze NKP". Charly was dus weer ouderwets aan het gokken. Alle andere Engelsen, die het Kanaal waren overgestoken, zaten er wat wit bij: een half jaar om een WK te organiseren! Wat zou het thuisfront zeggen als ze terugkwamen?!

De Fransen, geprikkeld door de oplaaiende Frans-Engelse tegenstelling, kwamen dinsdagmiddag bij de Algemene Vergadering met een nieuw bod: vijf sprongen precisie en één finalesprong voor het beste eenderde deel. Twee + één vóór stijl en drie + één voor greepsprecisie.

Dit is echt het allerlaatste wat ze kunnen, waarschuwde president Beckmann.

Colas legde het nog een keer uit: we willen het springen aantrekkelijker maken.

Kijk naar andere sporten. Bij alle sporten met veel deelnemers is er een afvalsysteem. Sommige teams komen maar voor één wedstrijd of een voorronde en liggen er dan uit. En we kunnen niet zonder een sponsor (ondanks de astronomische deelnemersprijs van $500!).

En die sponsor wil het op de TV en we krijgen het niet op de TV als we niet in een vrij kort tijdsbestek de besten tegen elkaar kunnen laten springen. We moeten bovendien ook publiek hebben, betalend publiek, dat de "finale" wil zien.

Het hielp allemaal niet: Frankrijk werd weggestemd. In de pauze voor de stem-

ming had ik tegen Colas gezegd: "Waarom niet alle zes afgesproken sprongen en dan het finalesysteem? Ik weet zeker dat je het dan wel redt." Inderdaad kwam hij na de stemming met dat voorstel: de zes afgesproken sprongen voor iedereen en daarna twee finalesprongen, bij de eerste het beste, eenderde deel bij de tweede de twintig besten.

Een deel van de delegaties bleef tegen het principe van het afvalsysteem, maar ook met de Nederlandse stem vóór werd het bij de stemming 16 vóór, 12 tegen. Later kwam Colas me een hand geven: "Bedankt".

En wie ook opgelucht ademhaalde, was Charly SheaSimonds. Hij had trouwens ook vóór het laatste Franse voorstel gestemd: "Ik ben benieuwd naar dat finalesysteem.

Als het goed werkt, kan het ons inderdaad een stap dichter bij het publiek brengen. En iedereen krijgt toch z'n zes sprongen!"

Free Style Wat hiermee wordt bedoeld, kunt u lezen onder de belangrijkste beslissingen van de CIP-vergadering.

Het idee had op veel aanwezigen een elektrificerende werking. Ook top-RW-springers zaten de meest kreatieve individuele bewegingen in de vrije val te bedenken: stijl lijkt op weg naar nieuwe horizonten! leder die een goed konsept en reglement ontwerpt voor dit free style, waarschuw Bert of mij. Wij verzenden het dan naar het Centrale punt, de Noor Eilif Ness.

Bloc of grid?

Tweede spannende zaak was de toekomst van het relatiefspringen.

De grote man in het machtenspel dat zich hier rond afspeelde was Bert Wijnands, de voorzitter van de Werkgroep Relatiefspringen van de CIP. Verder zitten daar B.J.worth (USA), Zeke Zahar (Canada), Charly Shea-Simonds (Engeland) en Richard Charter (Zuid-Afrika) in. Bij de presentatie van de plannen van de werkgroep de dag vóór de Algemene Vergadering had Bert alle toe behoorders bij het begin verteld welke sporen zij in het relatiefspringen, jurering en organisatie hadden verdiend. Er was in het weekeinde nogal wat kritiek geweest op de geslotenheid van de RWwerkgroep. De hooggeschooldheid van de leden van de werkgroep deed ieder devoot het hoofd buigen.

Ook was er nogal wat kritiek geweest op de ogenschijnlijke onwil om input te krijgen van aanwezigen.

Bert reageerde door te vertellen hoe de werkgroep met alle deelnemers had vergaderd bij de Canada-Cup (de "alternatieve WK" in Canada voor diegenen die niet naar Zuid-Afrika konden of wilden), maar ook bij de WK in Zuid-Afrika zelf. Hoe op verzoek van de werkgroep de verschil-

lende nieuwe systemen op speciale wedstrijden waren uitgeprobeerd.

Hoe vele uren intercontinentaal getelefoneerd is, dikke rapporten voIgeschreven. Allemaal input die nu moest uitmonden in een voorstel van de werkgroep. Het was inderdaad indrukwekkend. Zoals een gedelegeerde zei: "Dit is de enige werkgroep die ook echt wèrkt. Alle andere doen niets tot zij hier komen om te vragen of er nog voorstellen zijn binnengekomen".

Ook Uwe Beckmann maakte een diplomatieke opmerking in de Algemene Vergadering met een dergelijke strekking, althans voor de goede verstaander. Misschien was het dan ook daarom dat de voorzitter van de Precisie & Stijl Werkgroep, de Deen Sven Brested, aankondigde volgend jaar zijn zetel op te geven. En terecht. Hij snapt er werkelijk niets van.

Verder zal de Sporting Code-Werkgroep, zo kondigde Uwe 8eckmann aan, na de nieuwe Sportcode van 1986 worden opgeheven. Ook terecht, want uit het op zich positief bedoelde geneuzel van die werkgroep kwam helemaal niemand meer. De vierde en laatste werkgroep, die voor koepelrelatiefspringen onder leiding van de Australiër Claude Gillard, heeft wat groeistuipen, maar kan uitgroeien naar eenzelfde niveau als die voor relatiefspringen.

Terug dus naar Bert Wijnands z'n club.

Het ging tussen twee systemen voor het "nieuwe" relatiefspringen: het bloc systeem, zoals uitgedacht door Zeke Zahar en het gridsysteem, uitgedacht door met name een aantal vrouwen.

Vooral de Engelse Sarah Brearley bleef het systeem te vuur en te zwaard verdedigen, reisde ervoor de halve wereld over, promote het overal en was daar dan ook voor in Parijs in de CIPwandelgangen.

Tragisch was dat ze de informele, open sessie van de RW-werkgroep op zaterdagmiddag 29 januari in het Farnèse Hotel miste (ze wist het niet) en zondags tot half vijf 's middags moest wachten tot de werkgroep aan dat punt in haar besloten meeting toekwam en zij naar binnen mocht. In feite was de beslissing, althans van de werkgroep, toen al genomen: een veredeld blocsysteem, waarin de door de springers bij de Canada Cup, de WK en de speciaal voor de RW-werkgroep gehouden proefwedstrijden als goed gekwalificeerde elementen van het blocsysteem èn het gridsysteem waren samengevoegd. Dat betekende wel dat het principe van het grid overboord was.

Sarah kreeg in de officiële open meeting van de RW-werkgroep op dinsdagochtend en de Algemene Vergadering van de CIP van Bert alle eer en zij leek het te accepteren. Unaniem stemden alle delegaties (29 landen waren vertegenwoordigd) vóór het voorstel van de RW-werkgroep.

Verder had de RW-werkgroep nog wat minder ingrijpende zaken. Naar aanlei-

ding van het experiment met slow motion bij de Canada Cup, stelde de werkgroep voor slow motion-jurering bij relatief toe te staan, maar alleen bij beslissing van de hoofd-, of onderdeelscheidsrechter.

Het kan dus niet simpelweg op verzoek van een van de scheidsrechters.

De praktijk zal dus zijn dat het alleen gebeurt bij duw- en rukteams.

Bij de WK in Zuid-Afrika was het probleem van protesten tegen een te lage hoek van observatie bij het eind van de werktijd "opgelost" door een observatiescheidsrechter niet alleen de hoek van de videolens op te laten schrijven op het moment van standby en exit, maar ook bij het einde van de werktijd.

Komt er een protest dan heeft de jury de beschikking over deze cijfers en kan zij bekijken of zij inderdaad de hoek te laag vond. De RW-werkgroep adviseerde dat ieder dit laat doen.

Een volgend - niet dwingend - advies van de werkgroep was dat springers donkere overalls aan hebben en donkere handschoenen. Dit is makkelijker op de video te zien en levert dus een zekerder score op.

Scheidsrechters Wat ook nog al wat diskussies in de werkgroepen met een staartje in de Algemene Vergadering veroorzaakte, was het wel erg rigoreuze cijfermatige systeem waarbij FAI-scheidsrechters hun benoeming elk jaar moeten bevestigen. Je moet van elk onderdeel waarin je je eerder hebt gekwalificeerd als FAIscheidsrechter over een periode van twee jaar tenminste 200 sprongen gejureerd hebben. Een Engels voorstel om dit af te schaffen en meer verantwoordelijkheid bij de nationale bonden te leggen, werd in die zin overgenomen dat hier dit jaar verder over wordt nagedacht. Volgend jaar komt dan een tekst op tafel waarover zal worden gestemd.

Iedereen was in principe al voor, want elk land had problemen. Ook wij. Van de drie scheidsrechters die gekwalificeerd waren op alle drie de onderdelen (Joeke de Jong, Hans Luys en Jan de Graaf) verloren de eerste twee hun kwalificatie voor één onderdeel, omdat zij de vereiste 200 gejureerde sprongen niet hadden gehaald, terwijl zij wèl tot de betere internationale scheidsrechters, ook op die onderdelen, horen.

Verschillende andere landen zeiden: de betere scheidsrechters hebben het niet gehaald en moeten worden afgevoerd, slechtere haalden de 200 sprongen wèl en blijven.

Goed, over arzrenoare tijd zal dit probleem dus wel voorbij zijn. Wel zijn al de toelatingseisen van FAI-scheidsrechters met ingang van' januari 1984 wat aangepast.

Er kwamen nog vele andere jureringsen aanpalende problemen aan de orde.

Bij stijl werd de 3 seconden penalty voor

SPORTPARACHUTIST 7

een aantal zaken weer teruggebracht tot de reëlere 1 1/2 sec. En bij koepel relatiefspringen verdedigde ik Joeke de Jongs voorstel de definitie van de grip bij koepel relatief nogal drastisch te veranderen. Je moest twee handen of voeten vasthebben.

Dat is onjureerbaar, zeker als de stack of plane van de scheidsrechters afvliegt. Nu moet de scheidsrechter kunnen áánnemen dat er tenminste één punt van kontakt is, waarbij de stack/plane onder kontrole is. Precies wat Joeke wilde. Met name Amerika en Frankrijk vielen mij bij. China en Australië (officiële leden van de CRW-werkgroep) konden zich er ook in vinden.

Rusland en Frankrijk hadden elk een voorstel ingediend om de overallplaatsing bij de individuele klassieke onderdelen te veranderen.

Nu neemt men het kwadraat van het plaatsingscijfer bij precisie en bij stijl en telt dat op voor het overall-klassement.

Dat gaf de raarste onmogelijkheden in eind klassering. Na wat heen en weer gepraat in de Werkgroep Precisie en Stijl werd besloten om gewoon de plaatsingscijfers bij elkaar op te tellen, dus zonder het kwadraat ervan te nemen. Gevaar van ex aequo-plaatsingen is hierbij veel groter, maar dan gaat degene die in een van de twee onderdelen (precisie en stijl) het hoogst is geëindigd vóór de ander. Als men dan nog gelijk eindigt, dan eindigt men in het eindklassement op dezelfde plaats.

Over de nogal drastische verandering in de springvolgorde werd nauwelijks gediskussieerd.

Frankrijk en Oostenrijk hadden hiervoor bijna identieke voorstellen ingediend.

Vanaf nu is het zo dat de loting na de trainingsprongen alleen nog maar voor de allereerste wedstrijd ronde telt. Daarna springt de slechtst geëindigde het eerst en de beste het laatst. Zijn er ex aequo's, dan geldt de voor de eerste ronde gelote volgorde voor die ex aequo's. Bij elke ronde herhaalt zich een reshuffeling van de springvolgorde volgens dit systeem. Alleen als er onvoldoende tijd is om te repacken, mag de volgorde worden veranderd, net als bij rejumps.

Tot slot Wie de Annex I (alle nieuwe veranderingen) wil hebben, of de nieuwe reglementen en tekeningen van relatief en/of van koepel relatief moet even een kaartje schrijven naar de KNVvL Afdeling Parachutespringen in Den Haag. Evenals trouwens voor die van Paraski.

Op de NKP zullen we bekijken welk team (liefst uiteraard de winnaar) naar de wereldcup relatief in Frankrijk gaat en of er een goed team naar de wereldcup CRW in Australië wil. (Alles uiteraard op eigen kosten). Omdat het officiële wereldcups zijn, kan deelname alleen via de KNVvL. Als men bepaalde veranderingen wenst in de Sportcode, of in de Annexen (waaronder relatief en

CRW) meldt dit dan schriftelijk vóór uiterlijk 2 oktober. Na intern beraad en overleg met de indiener kunnen we het vóór 1 november indienen opdat het op de volgende CIP-vergadering (in Graz, Oostenrijk) in behandeling komt.

Tenslotte had president Uwe Beckmann nog wat huiswerk voor iedereen.

Zaken met betrekking tot de toekomst, noemde hij het. Ieder die dus over de volgende zaken een idee heeft, graag een seintje naar Bert of naar mij.

1. De organisatie van de CIP en de FAI (die van de FAI is zeer slecht, zeker voor de luchtsporten en van de luchtsporten nog het slechtst voor het springen).

2. Uitbreiding van het ledenaantal.

En nu komen de echte leuke dingen: 3. De verdere ontwikkeling van onze bestaande onderdelen en mogelijke nieuwe, zoals nu het voorstel voor free style.

4. De ontwikkeling van het jureren.

Gaat veel te langzaam, met name bij stijl (als het niet is gecomputeriseerd) en relatief. "Kijk daarbij naar andere sporten", zei Beckmann, "met name naar de technische mogelijkheden die daar worden toegepast".

5. Hoe kunnen wij onze onderdelen aantrekkelijker maken voor publiek, TV en sponsors?

Hein Cannegieter

De belangrijkste beslissingen van de CIP-vergadering 1984 1. Het wedstrijdkonsept klassieke onderdelen zal bij de komende WK in Vichy, Frankrijk, een finalesysteem kennen. Na de zes vorig jaar in Kopenhagen overeengekomen wedstrijdsprongen zal er een zevende zijn voor het beste éénderde deel der deelnemers.

De beslissende achtste sprong zal door de twintig besten worden gemaakt.

Daarna de eventuele ju mp off voor diegenen die gelijk eindigden voor de ereplaatsen. De reden van deze ingreep is het springen aantrekkelijker voor publiek, TV en sponsors te maken.

2. Er komt mogelijk een heel nieuw soort stijlspringen.

De Noren kwamen met dit idee en idereen juichte het enthousiast toe. Zoals het idee er nu ligt, zou het veel kunnen gaan lijken op kunstrijden op de schaats. Dan zou bijvoorbeeld het huidige stijl gehandhaafd kunnen blijven bij wijze van de verplichte figuren bij het kunstrijden hoewel dat onwaarschijnlijk lijkt. Het eigenlijke, "vrije" onderdeel zal bestaan uit een serie individuele bewegingen in de vrije val, die elke springer van te voren heeft opgegeven bij de scheidsrechters.

De-

8 SPORTPARACHUTIST

ze geven voor twee dingen punten: één voor de schoonheid, kreativiteit en "flow" en één voor de technische uitvoering. Iedereen denkt hierover 't komende jaar na. Bij de volgende CIP volgt een konsept.

3. Bij het relatiefspringen is een eind gekomen aan het huidige systeem van set en random sequentiais. Er is nu wat in het vakjargon een "randomized bloc system" heet. Bij de loting van de wedstrijdsprongen zitten in de hoge hoed losse formaties (zoals nu voor de random sprongen) PLUS 24 blokken van twee formaties met daartussen een verplichte overgang. Elke formatie blijft voor één punt tellen. Je kunt dus een sprong krijgen met die blokken, of met twee blokken en één of twee losse formaties er tussen of achter elkaar. Je kunt zelfs vijf losse formaties achter elkaar laten, zoals nu bij de randoms. Je krijgt dus sprongen met vijf àf zes punten.

Dit systeem zal op een wereldcupwedstrijd in Lapalisse in Frankrijk worden uitgeprobeerd, evenals op vele nationale wedstrijden zoals onze NKP.

4. Een idee van onze kant om een serieuze poging te wagen de Internationale Sportcode drastisch te vereenvoudigen in opzet en zo mogelijk ook in uitwerking, werd met groot enthousiasme ontvangen: langzamerhand kan niemand er meer wijs uit. Ons zeer schematisch uitgewerkte voorstel had wel tot gevolg dat wij het verzoek -kregen het voorstel uit te werken in de komende maanden ...

5. De CIP heeft besloten de procedure op gang te brengen van onze sport een Olympische sport te maken, wat NIET inhoudt dat parachutespringen onderdeel gaat uitmaken van de Olympische Spelen, maar wel dat - als de organisator van Olympische Spelen er prijs op stelt - het bij die spelen een demonstratiesport is. Pas daarna kun je de procedure in gang zetten om het in het Olympische programma te krijgen. Mocht dat dus ooit zover komen, zal er nog heel wat moeten worden afgesprongen.

En zal de aantrekkelijkheid van springwedstrijden voor publiek en TV danig moeten worden verhoogd. In dit opzicht is het Franse finalesysteem wellicht een

stapje in de goede richting.

6. Toekomstige WK's zullen zijn: relatief 1985 Opatija, Joegoslavië en in 1987 in Canada. Klassieke onderdelen dit jaar zoals gezegd Vichy, Frankrijk en in 1986 in Turkije, dat het - tot onze verwondering - in de stemming won van Rusland (dat min of meer aan de beurt was) en Amerika.

Wat de belangrijkste wedstrijden van dit jaar betreft: de wereldcup relatief in Lapalisse, Frankrijk. Verder is er een wereldcupwedstrijd koepel relatief in oktober in Australie aan de Gold Coast ten zuiden van Brisbane.

Belangrijk ook voor ons is een internationale zestien mans relatiefwedstrijd van 15-23 september op La Ferté bij Parijs.

Dit kan van invloed zijn op onze traditionele internationale zestienmans langweekeinde wedstrijd op Teuge.

7. Enkele veranderingen in de Sportcode zijn: a. De springvolgorde is veranderd. Alleen voor de eerste ronde wordt de volgorde geloot.

Daarna springt de slechtste het eerst, de beste het laatst, elke ronde opnieuw. b. De berekening van het algemeen individueel klassement is gewijzigd. Het

plaatsingscijfer van preeiste wordt bij dat van stijl opgesteld. Dus niet meer de kwadraten. c. De drie-seconden penalties bij stijl zijn teruggebracht tot anderhalve seconde. d. De werktijd bij viermans CRW-rotatie en achtmans CRW-speed is drie minuten van een hoogte van 7200 ft en van viermans CRW-sequentials vier minuten van 8200 ft. e. Slow motion bij relatief-jurering mag bij beslissing van hoofd- of onderdeelscheidsrechter .

Publiciteit .. gebruik dan ook die Uiver I• I• I• Noemt men de laatste maanden het woord "Uiver", dan weet heel Nederland dat het gaat om de beroemde DC2 die ooit in "rekordtempo" post van Schiphol naar Melbourne bracht. Ook Eelde werd aangedaan door deze zilveren vogel van het eerste uur en wel in december '83.

Aangezien de groeiende NNPC de laatste jaren attenter aan het worden is als het gaat om publiciteit, ga je je als bestuur afvragen hoe je hierop kunt inspelen: Als je er bij navraag vervolgens achter komt dat onze bloedeigen KNVvL (bescheiden) co-sponsor is van van het Uiver-projekt, dan mag je toch verwachten, dat vanuit het Hoofdbestuur persberichten worden verstuurd naar de regionale bladen. Niets is minder waar! De berichtgeving in de grootste nieuwsbladen over het bezoek van de Uiver, met uiteraard de beste bedoelingen de wereld ingestuurd door de direktie van de luchthaven, rept dan ook met geen woord over de KNVvL. Na vele telefonades met het Hoofdbestuur wordt, toch echt wel met enige spijt, gemeld dat binnenkort een sollicitatieprocedure gaat lopen voor een deeltijdbaan Public Relations. Los van het feit dat deze taak in dit geval door iemand van het hoofd buro had moeten worden overgenomen, moet toch gesproken worden van een "historisch gemiste kans". Temeer omdat o.a. Fokker (kan ik inkomen) en het grootste ochtendblad van Nederland (wordt direkt al minder ... ) met de publiciteitseer gaan strijken.

Hoewel het de georganiseerde sport niet eigen is om blijk te geven van het vermogen om over de eigen schutting (lees: Afdeling Parachutespringen) heen te kijken, heeft het bestuur van de NNPC gemeend als representant van de KNVvL drie para's te droppen na de landing van de Uiver op het vliegveld Eelde. De toren was behoorlijk op "tilt" na drie voorgaande low passes van de DC2, waardoor onze kist 10 minuten standby moest blijven, maar ja, publiciteit kost geld per slot. Om tot slot nog even reklame te maken voor de eigen club werden massaal strooibiljetten uitgedeeld onder de duizenden belangstellenden. Ik kijk over de schutting en roep uit: KNVvL, gebruik jullie nieuwe PR-man, want kansen als deze moet je je niet meer laten ontgaan!

Bauke van Stempvoort, voorzitter NNPC

HEEFT DE NNPC UIT DE UIVER GESPRONGEN??

Omwille van de historie is dit stukje geschiedvervalsing best verantwoord.

V.l.n.r. Lammert Dijkstra, Klaas Brouwer en Rendert Jan de Waard.

Onze PR-springers

van die dag:

Gegevens: • Minimale huurtijd: 60 min. f 288,• Elke minuut langer f 4,80 • Bedragen zijn exclusief BTW • Inclusief piloot en fuel • Verhuur uitsluitend met piloot • Opstapkosten per parosbutist vanaf vliegveld Budel bedragen f 12,50 per persoon (excl. BTW) • Aanvragen bij Jos van Aert, weekend: 04958-2434; door de week: 013-425952

Paracentrum biedt te huur Cessna Cessna

Budel aan:

182 PH - 011 182 PH - HAK

in para-uitvoering.

Geschikt voor het droppen van 4 parachutisten.

SPORTPARACHUTIST 9

Drielanden Veertig Plus

Inschrijving 16-man Teuge

Vier -answedstrijd euge

Reeds enige jaren proberen de data van de 40 + of 0 Wedstrijden los te peut Duitsland. Het is nu ge heffen!

In België springen trouwd adres Ou Awel zulle.

Naar 0uitslan ederland op 4 en 15 jali. nt in Duitsland çhrijve z et hoofdletters, heet daar . Het ligt bij Winsen in lsIebu rt akkelijker kan het niet worden ietwaar?

In Nederlan en de Belgen en Duitsers op bezoek 1 en 2 september.

Vanzelfspreken euge. Tussen Apeldoorn en IJssel en dan links af, ergens.

Je begrijpt dat, als je aan deze drie wedstrijden deelneemt en ze toevallig ook nog wint, je zonder meer Europees Senior Kampioen bent ofwel de Super Oude Je Weet Wel. Echter ook de Belgen en de Duitsers zijn op de hoogte gesteld van het feit dat deze Eretitel op het spel staat. Er zijn prijzen beschikbaar met lint. Vlag uit! Glas heffen! Meedoen!

Je kunt je aanmelden bij het sekretariaat van de VPCT, Bolkskamp 25, 7576 GH Oldenzaal. Graag vóór 14 april en op de enveloppe het simpele 40 + teken. We zorgen dan voor de rest, dat wil zeggen dat ze daar weten dat je komt: alleen of met de familie en fans. Dit in verband met de verstrekkingen van voedsel en dranken en/of slaapsteden. Van prijzen weten we niets en dat is maar goed ook want achteraf had je er toch nog veel meer voor over gehad.

Graag tot ziens in België, Duitsland en op Teuge.

Van 6 tot en met 9 septentbeC al er de traditionele 16-n;tqn, \lyedstrijä vi3rspron'g.en worde -cp eugef,6r zal gébft:l1k worden geerh!l;.win~-dtter.

De beoordeling e§chieden met behulp van luchtvidere bijzonderheden zullen nog bekend worden gemaakt. Voorlopig beperken wij ons tot de inschrijvingsprocedure.

Het vormen van een 16-mans team is in het verleden geen sinecure gebleken. Omdat de wedstrijdorganisatie gebaat is bijeen vlekkeloze aanmelding en verschijning van 16 loslopende vrijeval-verslaafden, zal diezelfde wedstrijdorganisatie een strikte procedure volgen.

Gekozen is voor een systeem van diktatoriale aanwijzing van teamcaptains.

Alleen die aangewezen personen zijn gerechtigd om komplete teams aan te melden, maar dragen daar ook alle verantwoording voor. Het probleem van zeuren, leuren en lurken wordt daarmee verschoven naar de relatie teamcaptain-kandidaten.

Slechts bij uitzondering zal eventueel een extra teamcaptain worden benoemd, als dit namens 16 springers wordt verzocht. Door tussentijdse kontroles zullen degenen, die dubbel staan ingeschreven, lelijk door de mand vallen. Op alle gegadigden wordt een dringend beroep gedaan dit dubbel inschrijven te voorkomen. Houd je aan de afspraken!

Als iedereen hieraan meewerkt, voorkomen we scheve gezichten. De kans op een geslaagde wedstrijd wordt hiermee alleen maar groter. Volgt hier nog de lijst met de aangewezen teamcaptains:

Op 12 en 13 mei a.s. wordt op Teuge een viermanswedstrijd gehouden voor alle relatievers, ongeacht hun ervaring. De wedstrijd is een vervolg op de relatiefkursus en stelt minder ervaren springers in staat om met betere relatievers in een team te zitten. Iedereen die vierman mag springen van zijn instrukteur kan meedoen. Elk team maakt een kans om te winnen, want de ervaringsnivo's zullen eerlijk worden verdeeld. De individuele inschrijvingen zullen worden gesplitst over vier kategorieën.

Vervolgens worden de teams geloot door uit elk potje een naam te trekken.

De inschrijving wordt verricht op zaterdagmorgen van 8.00 tot 9.00 uur. Om 10.00 uur gaan de eerste teams omhoog. Zowel de Islander als de Cessna zullen worden gebruikt om de teams op 10.000 ft te lozen tegen de normale prijs van f 35,--. De werktijd is vastgesteld op 40 sekondes. In principe worden er zes rondes versprongen, maar vier afgemaakte rondes maken de wedstrijd geldig. De sprongen worden vastgesteld door de wedstrijdleiding en bekend gemaakt op zaterdagmorgen.

Ze zijn eenvoudig van aard, opdat iedereen zoveel mogelijk lol heeft. Om het weekend tot een sukses te maken, hebben we veel springers van elk ervaringsnivo nodig. Daarom doen we vooral op de skygods een beroep mee te doen. Als iemand mocht twijfelen aan z'n kunnen: toestemming om vierman te springen is voldoende! Overnachting en eten op Teuge is geen probleem: Je kunt er kamperen en in "De Wolk" is het prima vertoeven. Bel voor meer informatie naar het Centrum of naar Scott Deal: 020-933469.

Jim Huizinqa, telefoon 074-912431

Leerlingenwedstrijd precisie Voor staticliners en beginnende vrijevalIers is er op 7 en 8 juli (uitwijkdata 21 en 22 juli) een groeps-PA-wedstrijd op het Nationale Centrum Teuge. De teams worden samengesteld uit drie leerlingen en één instrukteur.

Het doelgebied is ruim uitgemeten met een diameter van 100 meter. Vijf sprongen worden er gemaakt tegen normale prijzen. Het inschrijfgeld bedraagt f 15,--. 's Avonds zal er een barbeque worden gehouden en worden er films gedraaid. Zegt het voort!

Henk van de Berg

Vliegfeest op Teuge Op 26 mei as. is het 50 jaar geleden dat de Vliegclub Teuge werd opgericht. Het is de bedoeling dat dit feit wordt opgeluisterd door o.a. een vliegshow, waaraan ook het Natienaai Centrum zal deelnemen.

Tijdens deze show, zaterdag 26 mei van 12.00 tot 18.00 uur, zal het centrum GESLOTEN zijn.

Jan Koenegras

10 SPORTPARACHUTIST

De volgende teamorganisatoren zijn bereid gevonden hun medewerking te verlenen aan deze regeling. Hennie Wiggers heeft de taak om een A-team samen te stellen, dus het beste. Hennie krijgt dan ook voorrang als het om transfers gaat. Voorwaarde blijft natuurlijk dat de springers zelf de laatste beslissing hebben (maar wél beslissen s.v.p.!).

Hennie Wiggers p/a de Wolk de Zanden 22 7395 PB Teuge tel.: 05763-604

(A-team)

Arie Slob Broekweg 148 3131 HG Vlaardingen tel.: 010-600440 Ad de Jong Dr. C. Voogdplein 28 4141 CM Leerdam tel.: 03451-15539 (z: 12241) Rob Millenaar Swammerdamstraat 39 7908 AH Hoogeveen tel.: 05280-68271 Piet Groot Provincialeweg 5a 1536 AC Marken-Binnen tet.: 02989-271 Arnold Collenteur

Filmmarathons in de Aviodome, Schiphol Er is zich in het Aviodome-filmarchief een klein drama aan het voltrekken. Doordat er vele jaren niet naar is omgekeken vóór de films aan de Aviodome werde~gestaan, is een deel van een zojuist verworven kollektie er zeer slecht aan toe. De renovatie of reproduktie van vele tientallen films van soms 75 jaar oud is een uiterst kostbare aangelegenheid die de financiële middelen van de Aviodome verre te boven gaat.

Met de opbrengst van een eerste serie van drie film marathons hoopt de Aviodome een deel van de restauratie van de films te kunnen betalen. Deze drie marathons zijn op de vrijdagavonden 20 april, 25 mei en 22 juni van 20.00 - 22.45 uur. Iedere keer zullen er zo'n acht luchtvaartfilms worden vertoond met een grote verscheidenheid aan onderwerpen. De toegang bedraagt f 9,50.

Voor een volledig programma van de films kunt u zich wenden tot het Afdelingssekretariaat en voor meer algemene informatie tot de heer Peter van de Noort (telefoon: 020-173640) van de Aviodome.

Nathalie

Chudiak

Nafionaal Team Sfylel Precisie 1984 Van 29 augustus tot 9 september 1984 worden in Vichy (Frankrijk) de wereldkampioenschappen precisie en style gehouden. Een Nederlandse afvaardiging van vijf springers zal hieraan deelnemen.

De voorbereiding voor dit Nationale Team 1984 zijn al op de NKP 1983 begonnen. Daar werden de normen vastgesteld waaraan een springer moet voldoen om zich te kwalificeren voor een selektiegroep waaruit in een later stadium het Team moet komen. In datzelfde overleg is voor het eerst de koppeling tussen precisie en style losgemaakt. Dat wil zeggen dat de springer niet meer in beide onderdelen moet meedoen, maar zich kan concentreren op één wedstrijd-onderdeel.

Op de N KP 1983 kregen een aant,pl springers de kans hun denkbeelden over een selektieprocedure naar voren te brengen. De sportcommissie heeft daarna twaalf springers uitgenodigd voor de selektiegroep.

De oudste springer (ondergetekende) heeft voor deze eer bedankt, zodat er elf kandidaten over zijn. De norm die door de sportcommissie werd gehanteerd, was de prestatie in precisie enlof style op de NKP '82 en '83.

Door de sportcommissie werden buiten mededinging aan deze groep toegevoegd: Paul Schmidt en Wiebe Ottenhof. Zij doen mee om wedstrijdervaring op te doen, gelet op hun prestaties in het afgelopen seizoen.

De selektieprocedure om van deze elf springers naar een Nationaal Team te komen, is eenvoudig. Er worden in totaal zes wedstrijteams die alle selektiewedstrijden meedoen.

Wie maken er deel uit van de selektiegroep?

Herman Boerman Jan Vijfvinkei Bram Lasschuijt jr.

Rene Drost Rob van der Linden Niels Tieland Henk Nijhuis Rein Voskamp Michel Bizot René Bos Eric Boogaards

1982

1983

4e in PA 4e in style 1e in PA, 2e in style 12e in PA

7e in PA 5e in PA 2e in PA, 5e in style 15e in PA 3e in style, 8e in PA 11einPA 1e in style, 6e in PA 3e in PA te in PA 13e in PA 4e in PA

10e in PA 3e in style, 2e in PA 3e in PA 1e in style, 11e in PA 16e in PA 6e in PA

den gesprongen in binnen- en buitenland.

De respektievelijke plaatsingscijfers op die wedstrijden leveren voor de springers punten op.

Wedstrijd 1 was de NKP 1983, wedstrijd 2 is op 20-23 april (Pasen), wedstrijd 3 is op 5-7 mei in België, wedstrijd 4 is op 19-29 mei op Flevo, wedstrijd 5 is op 9-11 juni in Duitsland en wedstrijd 6 is de NKP 1984.

De samenstelling van het Nationale Team is dan: De vier beste precisiespringers en de beste stylespringer.

Deze vijf springers trainen dan verder van de NKP'84 tot de WK'84 en proberen daarna om wereldkampioen te worden. De meeste selektieleden maken deel uit van "eigen" precisie teams. De sportcommissie heeft toegestaan dat er in die eigen teams wordt gesprongen. Zo is de selektiegroep met twee extra springers omgebouwd tot een precisiecircus van vijf

• afmetingen: 12mm x 42mm x 52mm .

• gewicht: 50 gram.

• gemakkelijke afstelling met één knop op de grond of in het vliegtuig.

• geeft geluidssignaal tijdens de klim op de afgestelde hoogte.

• kan op elke helm gemonteerd worden.

• kan geleverd worden met ingebouwde of losse luidspreker of een stekker-verbinding naar aparte luidspreker.

• langlevende batterij schakelt zichzelf uit.

• zeer nauwkeurig, afwijking max. 100 ft.

• gegarandeerd shock proof.

• bruikbaar voor CRW (werkingsgebied: 0 -10.000 ft.).

• speciaal ontworpen op verzoek van springers.

Deze teams zijn: team Dutch Square Force: Vijfvinkel, Tieland, Wedman, Mijnheer; team Para Pilot Shop: De Bruyne, Voskamp, Van Delft, Bos; team 252 Unit: Boerman, Craushaupt, Kolmeyer, Werner; team Dutch Connection; team Dutch Mix: Van der Linden, Ottenhof en de nummers 5 en 6 van de Dutch Connection.

Voor de training en de wedstrijden wordt door de afdeling Para een gedeeltelijke subsidie verstrekt, zoals dat ook altijd bij een Nationaal Relatief Team gebeurt. Toch kost de deelname een fors eigen kapitaal, veel tijd en een maximale inzet. Als coördinators van de selektiegroep treden Henk Verbeek en ondergetekende op.

Jan de Bruyne

DYTTER met aparte luidspreker. fabrikage

en distributie

door

Larsen & Brusgaard ApS Mosevej 3 -

4070

Kirke

Hyllinge

- Denemarken

SPORTPARACHUTIST 11

Ga maar liggen

Een viermansster

uit de tijd van de bungalowtenten.

Dit artikel is niet geschikt voor springers die al ervaren zijn in het relatieven, hierover dus al alles weten en vaak nog veel meer! "Spring maar af en ga maar liggen", ... of "kom er maar achteraan", wordt vaak tegen beginnende relatievers gezegd, zonder een fatsoenlijke briefing vooraf. Het is niet zo verwonderlijk dat deze beginnende RW'ers in hun onwetendheid soms ernstige fouten maken, waardoor ervaren springers witheet worden.

In het nieuwe springseizoen zullen hopelijk vele nieuwe springers het sentationele gevoel, de dan voor hen nieuwe dimensie in het springen, gaan ondervinden. Helaas kunnen en zullen zich bij deze enerverende bezigheid weleens minder prettige ofwel nare situaties voordoen; daarom trachten we deze hierbij enigszins uit de doeken te doen.Het is zeker niet zo dat ik een geweldenaar ben in deze tak van de springsport; dit artikel is samengesteld uit ervaringen van bekende springers zoals Pat Works, Bert Wijnands en Jacques Gielen.

Als je al een jaartje meeloopt in de club en vaak naar de grote jongens en meisjes hebt gekeken en geluisterd, zul je niet direkt willen geloven (hoe gek het misschien ook klinkt), dat het relatiefspringen voor 100% een teamsport is. Tot nu toe, bij oefeningen van 20 tot 30 seconden met en zonder draaien, was het niet zo heel belangrijk hoe je lichaamshouding was, als je maar lekker stabiel bleef vallen. Nu zal het bij springen met een ander levend wezen een zeer groot verschil uitmaken hoe de houding van je ledematen is. Het is nogal simpel voor te stellen, dat een lekker stabiele houding als de frogposition ofwel kikkerhouding, (knieën licht opgetrokken en handen naast de oren) een baeksliding (terugglijden) kan veroorzaken, hetgeen het voor de medespringer(s) moeilijker maakt om te pinnen c.q. te doeken (kontakt te maken), want er komt een spanning op de formatie.

Daarom lijkt een zo vlak mogelijke houding de meest ideale te zijn, ook al in verband met het draaien van figuren.

12 SPORTPARACHUTIST

We merken nu ook dat de andere springer(s) juist voorwaarts moet(en) bewegen om de formatie tot stand te brengen. Door de benen te strekken en de armen naar achteren te brengen, wordt een beweging in voorwaartse richting teweeggebracht.

Hoe dichter de armen naast het lichaam komen, hoe groter het voorwaartse effekt zal zijn. De snelheid kan echt gigantisch worden, dus ook gevaarlijk. Doe dit in het begin met zeer korte tussenpozen, zodat het goed kontroleerbaar blijft. Denk hierover niet te licht, want er zijn in het buitenland wegens onvoorzichtigheid, onverschilligheid dan wel onervarenheid doden gevallen. Gelukkig ben je in staat de op deze wijze ingezette beweging ook weer af te stoppen. Wordt de stand van de armen veranderd (naar voren), dan gebeurt deze snelheidsvermindering zeer traag. Daarom trekt men vaak de knieën erbij op, om zodoende sneller effekt te krijgen. In feite doe je dan een backsliding in voorwaartse richting.

Zeer effektief en abrupt om de voorwaartse beweging/snelheid te veranderen, is de lichaamshouding, die men reversed arehe noemt. Vaak wordt hiervan gebruik gemaakt door een springer die onder een formatie komt, om zodoende terug te komen op het level (de hoogte) van de anderen. Deze houding is heel goed te oefenen op de grond (dus kosten loos). Plaats de voeten en handen licht gespreid op de vloer (de rug als een hoepel) alsof je je lichaam om een hele grote bal buigt. Als deze houding in de lucht wordt toegepast, zal het afremmingseffekt maximaal zijn. Het zal ook duidelijk aan je spieren te voelen zijn als deze houding juist is toegepast.

Dikwijls heb ik springers horen vertellen over het gebruik van de reversed arche, maar ik heb het zelden gezien. Gelukkig maar, want geen enkele deelnemer aan het springfestijn is hetzelfde. Om ons heen kijkend, moeten we konstateren dat medespringers vele vormen hebben, zoals lang, dun, dik, dikbuikig, licht, zwaar, rondborstig en vele kombi-

naties hiervan. Ondanks deze natuurlijke handicaps is men in staat om al vallende bij elkaar te komen, te blijven en zelfs verschillende figuren te maken.

Daarvoor zijn trucjes gevonden. De één zal armen en benen moeten spreiden om zodoende zijn oppervlak te vergroten, waardoor er meer weerstand ontstaat en hij daardoor langzamer gaat vallen. Logisch gevolg is dat een ànder juist het omgekeerde zal moeten doen om in relatie tot een ander sneller te gaan vallen. Het bleef voor velen een groot probleem en vooral de zwaardere slimmerikken bedachten hulpmiddelen om toch maar als latere springer in de formatie te kunnen doeken. Gevolg: een wedloop in de ontwikkeling en het vergroten van springoveralls, zodat sommigen op het laatst in een soort bungalowtent rondliepen.

Niet verwonderlijk is het dat deze overdadige kledingstukken negatieve effekten bij het vallen (burbie) veroorzaakten.

Vorig jaar durfde men naar aanleiding van een realistische benadering voor de oplossing van dit probleem (vooral door het Canadese nationale team) te verkondigen dat de wing-war definitief voorbij was.

Het belangrijkst bij dit festijn is voor alles vei I i g hei d voor jezelf en je medespringers.

Vandaar dat we een sprong voor dit aspekt in verschillende gevarenfasen indelen.

1. Exit Let op ripcords, speciaal bij buikreserves, maar ook op handdeployeds bij het naar buiten klimmen. Ongewenste c.q. onverwachte openingen tijdens de exit op 10.000 ft zijn geen leuke geintjes.

2. Dive en Doeken Grote snelheden verhogen het risiko van fatale botsingen. Dive nooit op de formatie, maar altijd ernaast.

3. Hoogte 3500 ft is separatiehoogte. iedereen verantwoordelijk.

Daarvoor is

4. Separatie Op die hoogte krijgen de meesten veel haast; iedereen (en leer dit van het begin af aan) draait 1800 en doet een maximale tracking, weg van het midden. Blijf bewust van je omgeving, kijk na ca. 5 seconden om je heen naar eventueel dichtbij zijnde medespringers, zwaai duidelijk af en open je chute. Trek nooit boven de 2700 ft; vertikale separatie is potentieel gevaarlijk. Denk aan eventuele reserveprocedures.

5. Opening

Charles von Sury geeft het voorbeeld van een dive.

Een hoge vertikale snelheid wordt ermee bereikt.

Pak na het openen onmiddellijk je risers vast en stuur van de anderen vandaan.

Indien een koepelbotsing onvermijdelijk blijkt, maak je je lichaam zo groot moge-

Blijf je bewust

van je omgeving,

ook bij de opening.

lijk door armen en benen te spreiden, waardoor kan worden voorkomen dat je door de lijnen van de andere koepel slaat. Als dan mocht blijken dat separatie op normale wijze niet lukt en de koepel funktioneert goed, overleg dan eerst met de onfortuinlijke partner wat te doen.

Voordat we aan de sprong beginnen, is het zaak alles grondig voor te bereiden.

Bekijk goed tijdens het exit-oefenen waar handen en voeten moeten worden geplaatst. Straks, daarboven, moet alles automatisch gebeuren; dan is er geen tijd meer om over het een en ander na te denken. Bedenk wel dat de sprong in de deur begint. Na de afsprong is het zaak voor de baseman om heading te houden, d.w.z. de positie vast te houden zoals hij het vliegtuig heeft verlaten. Vooral bij beginners gebeurt het nog wel eens dat een ander hem wil helpen, met het gevolg dat er twee man om elkaar heen draaien.

Neem als baseman een makkelijk referentiepunt op de grond, een meer of een stuk hei bijvoorbeeld, om zodoende direkt te kunnen konstateren als er wordt gedraaid.

Bij het verlaten van het vliegtuig dient er oogkontakt te zijn met je teamgenoten.

Voorkom te allen tijde dat je onder de formatie doorgaat of er vlak overheen gaat. Dit kan funnels veroorzaken, met het risiko van lichamelijk letsel. Als je zo'n foutieve beoordeling maakt, zet dan niet door, maar maak dat je wegkomt van de formatie; dupeer je maten niet verder, denk aan de veiligheid en ga opzij van de formatie om op level te komen.

Veiligheid heb je voor een zeer groot deel zelf in de hand, door je bewust te blijven van je omgeving en hierop alert te reageren. Het wil wel eens gebeuren bij vreemde of jong beginnende RW'ers dat zij zich waar willen maken en zich onbewust zijn van een kamikaze-mentaliteit, waarbij ze zich vermommen als een raket. Het is spektakulair vor de toe-

schouwers op de begane grond maar als base (dus als doelwit van zo'n projektiel) wordt het bij het konstateren van zo'n aanval wel eens wat warm onder het springhelmpje.

De oplossing uit de praktijk: groter of kleiner maken of desnoods de linkup verbreken, waardoor de aanvaller zijn doel onderdoor, overheen danwel tussendoor voorbij schiet.

Een manier om de pinner te waarschuwen als de base het te verwachten kontakt te hard vindt aankomen, is door als base de armen naar voren te strekken en de handen vertikaal naar buiten te strekken. Deze houding is een duidelijk signaal voor het springmaatje, dat hierop kan en moet reageren door hetzelfde te doen. De houding maakt dat je gaat backsliden en tevens is men dan beter voorbereid op een eventueel wat te harde konfrontatie, die zodoende beter. kan worden opgevangen. Maar let wel, voorkomen is beter dan genezen. Het is vooral in den beginne raadzaam en prettig om de laatste meters tot de linkup door middel van bijvoorbeeld de ouderwetse manier via handtracking te overbruggen.

Voorwaarts bewegen door middel van handtracking gebeurt, als je in een kikkerhouding liggend vanuit de ellebogen de onderarmen beneden houdt. De huidige techniek om voorzichtiger naar voren te komen, is om de armen vanuit de ellenbogen zijwaarts naar buiten te bewegen. De kunst is, als er kontakt is gemaakt, de valsnelheid aan elkaar aan te passen, zodat de formatie niet uit elkaar spat als er wordt losgelaten.

Mocht er toch iemand vlak onder je doorgaan, dan is er slechts één manier om niet in het vacuüm te vallen en wel je zo qróóóóóót mogelijk maken.

Niet ondenkbaar zijn de nare situaties die wel eens kunnen voorkomen, zoals het plotseling openen van een koepel.

In Amerika heeft iemand, toen er vlak. onder hem een koepel opende, dit opgelost door in een reflex de pod als het ware op te vangen en naast zich te

drukken en met een barrelroll de andere springer te ontwijken.

Ook heeft iemand, die omwikkeld was door een ontkoppelde parachute, het gebeurde kunnen navertellen door als een razende een stuurgat op te zoeken en de pilot-chute van de (borst)reserve er doorheen te drukken. Bij dit soort onverkwikkelijke omstandigheden geldt hoofdzakelijk dat je iets moet doen om de situatie te veranderen.

Debriefen noemen ze de babbel, die gehouden wordt om de sprong door te praten ofwel te analiseren. Het is de bedoeling dat tijdens de briefing iedere deelnemer heel eerlijk het verloop van zijn sprong vertelt. Hierbij zul je ervaren, dat het wel eens voorkomt dat de verhalen anders zijn dan de werkelijkheid; ik bedoel dus, dat je je maatjes bij het debriefen heel goed leert kennen.

Heel veel ervaren relatievers maken om verschillende redenen geen gebruik van een Sentinel of Hitek. Laat dit je niet beïnvloeden. Bedenk dat deze apparaatjes bewezen hebben levens te redden.

Dit is een summier verhaaltje voor de beginnende relatiever, dat hopelijk veel vragen zal hebben opgewekt. Deze vragen kun je stellen aan de instrukteur, met wie je je eerste RW-sprongen gaat maken, want hij of zij zal ook nog wat moeten kunnen vertellen. Wanneer dat zal plaatsvinden, hangt niet altijd af van pure springprestaties; een lief gezichtje of mooie ogen hebben invloed op het overwegend mannelijke springwereldje.

Tot slot een vraag: op het moment, waarover je al zoveel verhalen hebt moeten aanhoren, schudt iemand al vallende met een snelheid van 200 km per uur jouw beide handen, wat voel je dan ... ?

~t sensationele gevoel van de nieuwe dimensie het springen: voor het eersr kontakt met een ander in

in

vrijeval.

Het mooiste, het uniekste, het overweldigendste op dat moment, om in je leven mee te maken, vond Tom Roodenburg

SPORTPARACHUTIST 13

Springopleiding Commando Troepen Geschiedenis In 1942 werden militairen van de Koninklijke Nederlandse Brigade "Prinses Irene" gedurende tenminste drie maanden in Schotland opgeleid bij verschillende Britse Commando-eenheden.

Zo ontstond in juni 1942 de "n° 2 Dutch Troop", een geheel uit Nederlanders bestaande eenheid.

Na een lange periode van verder oefenen in alle delen van Engeland werden de "n? 2 Dutch Troop" of kleine groepjes hiervan ingezet bij akties bij Arakan in Burma en Manipur in Assam. In augustus 1944 keerden zij naar Engeland terug. De invasie was toen allang achter de rug.

Een deel van "n? 2 Dutch Troop" nam op 17 september 1944 deel aan de gigantische luchtlandingsoperatie "Market Garden", waarbij de Nederlandse commando's deelnamen aan de strijd bij Arnhem, Nijmegen en Eindhoven.

Een vijftal andere commando's werd in dezelfde periode toegevoegd aan de staf van ZKH Prins Bernhard, terwijl weer een vijftal anderen boven bezet Nederland werd geparachuteerd als geheim agent. Zeven weken later werden zij ingezet bij de landingen op Walcheren en tegen het einde van de oorlog nog aan het front GeertruidenbergMoerdijk.

Een gedeelte van de Nederlandse commando's vertrok later naar het voormalige Nederlands Indië. Zij vormden de kern van het Regiment Speciale Troepen: de befaamde rode en groene baretten. Zij voerden onder andere de zo succesvolle luchtlandingsakties uit bij Djocja en Djambi.

Een ander deel van de "n° 2 Dutch Troop" kwam direkt na de oorlog terecht in Bloemendaal bij het zesde Koninklijk Nederlands Infantarie Depot. In oktober 1945 werd hier de "Stormschooi Bloemendaal" opgericht. In '49 werd deze school overgeplaatst naar Roosendaal. Na enige maanden werd de stormschool als zodanig opgeheven en het Korps Commandotroepen opgericht.

Commando's

een superverkenner.

Nu maakt de commando deel uit van de 104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie.

Deze compagnie is zeer gespecialiseerd, flexibel en bijzonder getraind.

De commando's kunnen onder de moeilijkste omstandigheden in kleine groepjes worden ingezet per parachutes, helikopters, voertuigen en te voet.

De kern: de "104" In het voorafgaande is de 104 Waarnemings- en Verkenningscompagnie al ter sprake geweest. Deze compagnie vormt het parate deel van het Korps Commando Troepen en is ingedeeld bij het Eerste Legerkorps.

Gezien de extreem moeilijke omstandigheden waaronder een inzet per parachute kan worden uitgevoerd (altijd bij nacht en vaak onder slechte weersomstandigheden), is het dan ook niet verwonderlijk dat het Korps Commando Troepen een geheel eigen, aan de praktijk getoetste, springopleiding in huis heeft.

Deze parachutistenopleiding wordt gegeven aan commando's en mariniers.

SPORTPARACHUTIST kreeg de unieke gelegenheid een grond- en springopleiding van een peloton uit de 104 WrnVerkCie te kunnen bijwonen.

Huisvesting para-opleiding Vanaf 1965 vindt de militaire grondopleiding plaats in Nederland. Na enige tijd op vliegbasis Gilze-Rijen gehuisvest te zijn geweest, heeft het KCT nu een grote hangar op vliegbasis Woensdrecht in gebruik.

In deze ruimte staan alle toestellen opgesteld die betrekking hebben op de springopleiding.

De indeling is ruim en overzichtelijk. Binnenkort wordt begonnen met de bouw van een nieuwe springtoren, die naast de hangar zal

nu

De taak van de huidige commando is anders dan die van zijn collega uit de oorlogsjaren.

De vechtsoldaat bij uitstek die hij vroeger was, is veranderd in Oefening

14 SPORTPARACHUTIST

landingsrol

Vliegtuigdril

verrijzen. Momenteel heeft men geen springtoren meer en dit gat in de opleiding wordt dan ook opgevuld met een lesdag in Schaffen (België) waar een soortgelijke toren staat.

Para Instruktie Groep.

De Para Instruktie Groep (PIG) is een speciale afdeling binnen het Korps Commando Troepen. Een afdeling met een geheel eigen gezicht. De instrukteurs in deze groep zijn veelal mensen die ook buiten diensttijd aktief deelnemen aan het sportspringen.

De PIG bestaat geheel uit beroepsmilitairen. Zij dragen er zorg voor dat iedereen die bij het KCT een springopleiding krijgt een gedegen en verantwoorde training ontvangt. Een leerling die na de grondopleiding de stof nóg niet beheerst, iets wat overigens nauwelijks mogelijk is, kan erop rekenen gewoon te worden teruggezet naar de eerstvol-

gende grondopleiding(!).

De PIG bestaat organiek uit vijf man. De algemene leiding is in handen van Kapitein L. Timmermans. Tweede man is Sergeant-Majoor C. Schuilenburg en hij geeft, samen met de Sergeanten-I J. Wery, E. Oskam en L. Vervoort, de instruktie. De onderlinge band is ontspannen en vriendschappelijk, hetgeen mogelijk is omdat ieder exakt weet wat zijn taak is.

Buiten het opleiden van leerlingen heeft de PIG ook de taak om af en toe een para-instruktie kursus te geven. Ten tijde van het bezoek van SPORTPARACHUTIST aan het KCT vond er weer zo'n kursus plaats. Het was de derde keer sinds de start in Nederland dat een dergelijke opleiding gegeven werd.

Voorheen werd een aankomend instrukteur in Schaffen (België) opgeleid, waarna legalisatie in Nederland plaatsvond.

Ditmaal werden twee commando's en vier mariniers opgeleid tot instrukteur.

Zij gaven het leeuwedeel van de praktijklessen aan de leerlingen, terwijl leden van de PIG de lessen bijwoonden om aantekeningen te maken die dan na de lessen kort werden besproken met de instrukteurs-in-spé.

De normale gang van zaken is dan dat men, na een grondopleiding onder begeleiding te hebben gegeven, de volgende zelfstandig draait.

De opleiding De springopleiding bij het KCT bestaat feitelijk uit drie onderdelen, te weten: 1. grondopleiding op vliegbasis Woensdrecht 2. drie dagen springen bij vliegbasis Gilze-Rijen 3. twee weken springen in Zuid-Frankrijk.

Heeft de leerling deze drie fasen achter de rug, dan wordt hij geacht alle onderdelen van het militair springen onder de knie te hebben.

l [

Grondopleiding Woensdrecht Deelnemers aan de grondopleiding krijgen een zeer gevarieerd pakket les- en oefenstof aangereikt. Denk vooral niet dat je, zoals in de burgeropleiding, in één of twee dagen klaar bent met de grondopleiding.

De leerlingen zijn zes dagen full-time bezig met de opleiding.

Van maandag tot en met maandag, met daartussen een weekend om op adem te komen, zijn de leerlingen kontinu met lichaam en geest bezig met parachutespringen. De lessen worden dan ook gegeven op een manier die ze aanspoort tot meedenken en zelf vragen stellen.

Sinds een jaar heeft de PIG de beschikking over een, door hen zelf samengestelde, syllabus voor de grondopleiding. Deze leidraad wordt steeds aangepast en/of uitgebreid, waar de omstandigheden dit wensen. Iedere instrukteur weet dus exakt waarover hij

Demo bijzondere

landingen

praat en kan altijd terugvallen op dit boekwerk.

Alle lessen worden gegeven in blokken van dertig minuten, waarbij een theorieles over bijvoorbeeld de landing vrijwel altijd wordt gevolgd door een praktijkles landingen.

We beginnen op maandag. Na aankomst op Woensdrecht wordt na het appèl meteen begonnen met een algemene les over de historie van het springen.

Verteld wordt hoe het springen is ontstaan en hoe de parachute in de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt.

De tweede les maakt de leerlingen bekend met het materiaal en het om- en afhangen. Deze sessie wordt op de voet gevolgd door een uur praktijkles hierover.

Na een korte pauze gaan we verder met een theorieles over de vliegtuigdril; de verschillende fases die aan de exit voorafgaan. De exit en de daling worden tevens in dit uur behandeld. Voor de praktijklessen exit en vliegtuigdril heeft de PIG de beschikking over een houten mock-up van een F-27 Troopship.

De vierde les heeft als onderwerp het verantwoord landen. Ook na deze les een praktijkblok landingen op de matten.

Na de eerste dag kan de leerling rekenen op één theorieles per dag. Hierin wordt hem iedere keer een bepaalde hoeveelheid lesstof aangereikt, onvermijdelijk gevolgd door een praktijkles.

Iedere dag wordt bovendien de stof van de voorgaande dagen herhaald.

Woensdag bestaat de theorieles uit instruktie over "abnormale openingen" en de reakties die hierop moeten volgen.

Donderdag worden in de theorieles de "ongeschikte landingsterreinen" besproken. Landingen in bomen, op of tegen flats en huizen en waterlandingen worden uitvoerig behandeld omdat de commando, als hij 's nachts in vijandelijk gebied springt, het landingsterrein vaak niet voor het uitzoeken heeft. Bovendien zijn militaire koepels nog steeds niet uitgerust met stuurgaten. Er zijn dus slechts minimale stuurkorrekties mogelijk. Dit heeft onder andere als oorzaak dat bij militair springen de parachute uitsluitend dient te worden beschouwd als een transportmiddel.

Dit wordt de leerlingen gedurende de hele opleiding voorgehouden.

De vrijdag wordt voornamelijk besteed

aan onderdelen als dragging, fieldpacking en het springen met uitrusting.

Dit laatste verdient enige uitleg. Commando's hebben nogal wat bij zich als zij per parachute worden gedropt.

Standaard-uitrusting is dan vooral de pistoolmitrailleur UZI en een grote rugzak, Bergan genaamd. De UZI wordt klemgezet tussen de borstriemen. De Bergan wordt vastgehaakt onder de (borst)reserveparachute en wordt na de opening van het hoofdvalscherm losgemaakt. De Bergan komt dan aan een soort staticline van plusminus 4,5 meter onder de parachutist te hangen, waardoor de rugzak de grond één sekonde eerder raakt. Erg gemakkelijk als je weet dat bij nachtsprongen bij oefeningen en in oorlogstijd de grondverlichting die sportparachutisten gebruiken altijd ontbreekt.

Als de Bergan de grond raakt, voelt de man de gewichtsvermindering en kan hij, als hij geen grondzicht heeft, nog net op tijd de parahouding aannemen.

Vrijdagmiddag om vier uur vertrekken de leerlingen van Woensdrecht om in Roosendaal met weekend-verlof te gaan. Maandag staat dan een bezoek aan Schaffen op het programma, waar een aantal sprongen uit de springtoren wordt gemaakt; de "finishing touch" van de exit en landing.

Hierna is de leerling klaar om te springen. Hij krijgt zijn militair logboek uitgereikt en nu is het, net zoals bij sportpara's, wachten op goed weer. De eerste sprongen worden gemaakt bij een normale weersgesteldheid en zonder materiaal.

Gilze-Rijen Na de maandag op Schaffen zijn de dinsdag t/m donderdag gereserveerd voor de eerste sprongen. Die eerste sprongen, in principe twee per dag, worden gemaakt op de Rechte Heide bij Goirle.

Gestart wordt vanaf vliegbasis GilzeRijen. Als het weer goed is en dat wil nog wel eens verkeren in Nederland, rijden de leerlingen naar de vliegbasis waar onder supervisie van de instrukteurs wordt omgehangen.

In line-up worden de materiaalchecks uitgevoerd.

Daarna volgt het instappen in de F-27 Troopship. Binnen enkele minuten na de start wordt de dropz6ne bereikt. Intussen voeren de leerlingen de procedures uit die ze in de grondopleiding

Testen parate

kennis

SPORTPARACHUTIST 15

Laatste check/eerste

sprong

hebben geleerd. Op het commando "travelling position" worden de safetybeits losgemaakt, maar iedereen blijft zitten. Boven de Rechte Heide gearriveerd, wordt via radiokontakt vanaf de grond bij de springbak het kommando "red(light)on" gegeven als het vliegtuig bijna over de bak vliegt. In het vliegtuig flitst dan een rood lampje aan en de instrukteur geeft het kommando "drifter in position". De "drifter" is degene aan de hand waarvan de afdrijving. wordt bepaald.

Vanaf de grond geeft men via de radio het kommando "green on" als het vliegtuig recht boven de bak vliegt en op het moment dat in het vlieigtuig groen gaat branden, geeft de inst~ukteur "green on-go!" De drifter springt en bij zijn landing wordt bepaald of korrekties nodig zijn. Het vliegtuig komt weer in met "red on" en geeft op het bepaalde exitpunt "green on" waarna de eerste stick snel het vliegtuig verlaat.

Zo'n stick bestaat uit vier man, althans bij de eerste sprongen. Het afspringen geschiedt als volgt: de man geeft zijn static-line, die aan een lange staalkabel is vastgehaakt, vlak voor de sprong aan zijn instrukteur die er dan voor zorgt dat bij de sprong niemand er over struikelt.

Met de kin op de borst en de handen op de reserve springt de man vervolgens af. Na de opening kruist de man zijn armen, pakt twee diagonaal tegenover elkaar liggende risers en draait zich rond om te kijken of er in zijn direkte nabijheid geen andere parachutisten bevinden. Verder dient hij in de daling 'n aantal

verplichte houdingen aan te nemen die vanaf de grond door een instrukteur met megafoon worden begeleid. De houding voor botsingen in de daling, armen en benen gespreid en borst vooruit, is er daar één van. Na de landing wordt het materiaal gefieldpacked en in een meegenomen tas naar een centraal verzamelpunt gebracht. Opvallend is dat zelfs leerlingen die voor het ,eerst springen zich uiterst beheerst en consciëntieus gedragen.

Landing

Nationaal Centrum op vliegveld Teuge een kursus vrije val gaan volgen.

Het KCT heeft inmiddels een begin gemaakt met een militaire vrije val opleiding voor de despatchers. Hieraan gekoppeld is een lager, midden en hoger militair vrije val brevet.

Zuid-Frankrijk Na de maximaal zes sprongen die de leerlingen bij Gilze-Rijen hebben gemaakt, gaan ze om de opleiding te voltooien twee weken naar Zuid-Frankrijk.

Tegen de Pyreneën aan ligt het idyllische dorpje Pau (de Tour de. France passeert Pau ieder jaar) waar zich het vliegveld bevindt dat het KCT gebruikt voor de eindfase van de springopleiding.

Waarom Frankrijk? Nu, het weer is er beter en Pau is helemaal ingesteld op parachutisten. De Franse para's trainen er namelijk ook. Er gaat vanuit Nederland een F-27 Troopship mee, die twee weken lang geheel ter beschikking van het KCT staat.

In de tijd dat de leerling in Pau vertoeft, komt hij in aanraking met het springen met bepakking en een enkele nachtsprong. Vanaf de vijfde sprong moet de leerling met het wapen springen, vanaf de zevende met komplete uitrusting, terwijl de achtste sprong in de meeste gevallen de nachtsprong is.

Bij acht sprongen krijgt de parachutist, zoals ook bij het burgerspringen het geval is, zijn A-brevet uitgereikt en is hij gerechtigd de parawing met nachtster te dragen.

In Pau worden per persoon ongeveer tien sprongen gemaakt. Als je weet dat er dan rond de honderd man moet springen, is dat nog niet eens zo weinig.

Vrije val

Exit F-27

16 SPORTPARACHUTIST

op de Rechte Heide

Als de commando's klaar zijn met hun springopleiding zijn ze volgens de militaire normen operationele parachutisten. Het is tot op heden niet echt nodig om ze een vervolgopleiding vrije val te geven. Er wordt evenwel toch aandacht aan besteed. De PIG laat een film zien over het sportspringen en mensen die, na het zien van deze film, interesse hebben om door te gaan, kunnen op het

Konklusie Na zo eens een tijdje een dergelijke opleiding te hebben bijgewoond, wordt je het één en ander duidelijk. De PIG bestaat uit mensen die geheel opgaan in hun werk. Zij zijn duidelijk erop gebrand de beste parachutisten af te leveren. Dat merk je ook heel goed aan de leerlingen. Er worden griezelig weinig fouten gemaakt. Dit komt mede door de indringende manier waarop wordt les gegeven. De leerling wordt kontinu bij de les betrokken. Ondanks dat er wordt gewerkt met groepen van vijftien man, is de individuele begeleiding zeer goed te noemen. De leerlingen zelf vinden dat ook. SPORTPARACHUTIST stelde enkele vragen aan Jerry Samola, vóór zijn eerste sprong.

SP: Wat vind je van de opleiding tot nu toe?

Jerry: "Ik vind het een interessante opleiding. De lessen worden duidelijk gegeven en ik vind de begeleiding erg goed. Als ik vragen heb, wordt er altijd een duidelijk antwoord gegeven".

SP: Zie je op tegen je eerste sprong?

Jerry: "Nee, totaal niet. Omdat alles zo duidelijk is, heb ik geen twijfels meer".

SP: Denk je door te gaan met vrije val?

Jerry: "Zoals ik het nu zie, heb ik daar wel zin in".

Aldus Jerry. Na zijn eerste sprong dacht hij er nog precies zo over.

SPORTPARACHUTIST wil het KCT en in het bijzonder de Para Instruktie Groep hartelijk danken voor de uitnodiging om de springopleiding bij te wonen, voor het beschikbaar stellen van faciliteiten en voor alle informatie die vooral door de instrukteurs van de PIG belangeloos ter beschikking werd gesteld. Dank!

Door Irwin Broen Foto's Jimmy Nahumury

Abracadabra pQ 11

Bij (koepel)relatiefspringen wordt gesproken van iemand, die pint. De pin is de aanvaller, die bijvoorbeeld de base moet zien te pakken. Base en pin zijn de eersten die kontakt maken. Het vroegere onderscheid tussen een aktieve pin en een passieve base is echter verdwenen met de introduktie van modernere technieken, waarbij de taken gelijker zijn verdeeld.

Propblast Propblast is de windstroom langs de romp van een vliegtuig, veroorzaakt door de propellor(s). De blast is natuurlijk afhankelijk van de vliegsnelheid.

Bij het ene vliegtuig merk je er meer van dan bij het andere. ln. hoeverre de "oplawaaiers" uit de barverhalen moeten worden toegeschreven aan dit fenomeen is een vraag die we waarschijnlijk beter aan vliegtuigbouwers kunnen stellen.

ger" van de parachute-uitrusting.

In het kader van de veiligheid is voor deze arbeid een bevoegdheid vereist, afgegeven door de autoriteiten. De Rijksluchtvaartdienst is tot op heden niet verder gekomen dan buitenlandse examens te erkennen met een zogenaamde "voorlopige bevoegdheid".

De meeste Nederlandse riggers hebben dan ook een Amerikaans rigger-certifikaat.

De Amerikaanse bevoegdheid wordt onderscheiden in twee graden: senior en master. Een seniorrigger mag wel alle chutes pakken, maar mag alleen die reparaties uitvoeren, die de luchtwaardigheid niet kunnen beïnvloeden.

Na jaren van inspanning zal dit jaar voor het eerst een Nederlands examen valschermtechnicus worden afgenomen.

Daarbij zal dan gelijk een modernisatie van de leerstof worden doorgevoerd, die hoognodig is.

In Nederland zijn alleen de valschermtechnici bevoegd om de verplichte jaarkeuringen te verrichten.

Repacks van reserves mogen daarentegen ook door instrukteurs worden, gedaan en springvergunninghouders mogen alleen hun eigen reserves vouwen.

Ripstop R{;êfing Weer zo'n term, die nooit is vertaald. Reven is het langzaam laten vieren. Reefing werd verzonnen als openingsvertraging van de eerste generatie squareparachutes.

Rondom de chute werden ringen vastgenaaid, waardoorheen de reefinglijn liep die met beide uiteinden aan de pilotchute werd bevestigd. Door de trekkracht van de pilotchute werden alle ringen bij elkaar getrokken, zodat de chute zich niet in één keer kon ontplooien. In eerste instantie zaten de ringen bovenop de matras, maar de openingen waren daarbij nog pittig. De eerste populaire square, de Strato-Star, had de ringen echter aan de onderkant, waardoor de openingsschok tot een acceptabele klap werd teruggebracht. Het reefing-systeem was echter lastig bij het pakken en nam veel ruimte in.

Een alternatief werd gevonden: de slider. De slider is de zakdoek tussen de vier groepen vanglijnen, die de square dichtgeknepen houdt, als hij naar voren wordt geschoven.

De spreidkracht van de chute moet het bij de opening opnemen tegen de luchtdruk op het doek van de slider. Een tussenvorm is de spider, zoals de Parafoil die gebruikt. Het is eigenlijk eenslider, zonder doek, maar. door middel van een lange lijn verbonden met de pilotchute. De spider geeft een zachtere opening dan een slider en wordt daarom verkozen door hardvallende stijl- (en precisie-) springers.

Relatieve wind Deze windstroom is de resultante van de voorwaartse snelheid en de net begonnen valsnelheid bij de exit. De eerste sekondes van de vrijeval moet het lichaam dus sturen op wind, die niet alleen recht van onderen komt maar ook schuin van voren. Door afname van de voorwaartse snelheid wordt de hoek echter steeds vertikaler. Het doorzien van dit verschijnsel is een grote steun bij het maken van een exit. Daar de beschrijving hier op papier niet altijd direkt zal worden begrepen, wordt het aangeraden in dat geval een instrukteur of geoefende springer hierover uit te horen.

Rigger De rigger

is, letterlijk

vertaald,

de "optut-

Bijna alle nylonstof, die in parachutes wordt verwerkt, is ripstop. De stof is op de gewone "platte" manier geweven, maar op regelmatige afstanden zijn iets sterkere, dikkere draden verwerkt. Hierdoor verschijnen er vierkantjes in de stof. Deze versteviging van de stof is erop gericht om scheuren zo snel mogelijk te doen stoppen (stop the ripping).

Omdat scheuren toch wel eens doorzetten, wordt een parachute opgebouwd uit panelen en banen, zodat de scheur in principe steeds kan stoppen bij een naad.

sQtoggles v.....;'

.

Toggles zijn de klosjes van hout of plastic aan de stuurlijnen.

Op de eerste squares werden grote plastic toggles gebruikt, waarmee de openingsrem werd geblokkeerd.

Voor het modernere lichtgewichtmateriaal worden die toggles echter te groot en lastig gevonden.

Vandaar dat men overging op zachte nylon bandjes, die komfortabel in de hand zitten, maar niets wegen en bijna geen ruimte innemen. De doorgestikte verdikkingen bovenaan het band worden gebruikt om de lus van de openingsrem te blokkeren.

Door een eenvoudige rug naar beneden schiet de "halve rem" los.

s.o.s.

Deze kreet werd toebedeeld aan het Single Operation System op sommige tandemsystemen. Het is een australische uitvinding van de bouwer van de Pigmee. Bij maIfunkties kan door één handeling (het trekken van een handvat) de hoofdparachute worden afgekoppeld en de reserve getrokken.

Vanwege de eenvoud van de noodaktie wordt dit systeem geschikt gevonden voor het opleiden van springers. Om de werking te verze-. keren, wordt als extra een lijntje bevestigd tussen de hangriemen van de hoofdparachute en de ripcordkabel van de reserve: een soort staticline. Bovendien ontbreekt ook de automatische opener niet.

Step-in Een step-in harnas maakt als sluiting van de beenriemen geen gebruik van snaps (musketons) maar gespen, waar de webbing (het band) doorheen moet wordengeleid.

Er

wordt vanuit gegaan dat de springer het band niet steeds uit de gesp haalt maar in en uit de gevormde lussen stapt. Het omhangen van dergelijk materiaal begint dan ook aardig op gymnastiek te lijken. Volume- en gewichtsbesparing zijn de beoogde voordelen.

Een nadeel kan echter zijn dat men zich niet snel uit een harnas kan bevrijden; bijvoorbeeld na een landing aan de reserveparachute.

Swoopcords "To swoop" betekent neerstrijken uit volle vlucht. In het springen komt het erop neer dat men op een formatie afduikt en op het laatste moment afremt door middel van een "tlare" en vervolgens aansluit. Een dergelijke aktie is slechts weggelegd voor zelfverzekerde springers.

Het effekt van de flare wordt vergroot door grote wings, de mouwruimte van de overalls onder de arm. De wings werken het best als ze strak worden getrokken met swoopcords: banden of lijnen bevestigd in de mouw bij het middel en eindigend in een lus die om de hand wordt gehouden. Swoopcords worden weinig gebruikt. Vrijevalfotografen kunnen er echter veel plezier van hebben om boven een formatie te blijven.

rr: 'tSO TSO staat voor Technical Standard Order.

Het is een voorschrift van de Amerikaanse rijksluchtvaartdienst (FAA) met kwaliteitseisen, waaraan parachutemateriaal moet voldoen. Bijna al het Amerikaanse materiaal wordt gebouwd met een TSO goedkeuring.

De TSO is een minimale garantie voor veiligheid. De order schrijft bepaalde testen voor en geeft voorschriften voor de bedrijfsvoering. De verouderde tekst sluit echter in het geheel niet aan bij het moderne materiaal.

Een kommissie is bezig met het opstellen van een nieuwe TSO. De Nederlandse Rijksluchtvaartdienst accepteert alles met een TSO. Het op schril! stellen van een Nederlands eisenpakket zal gaan gebeuren.

~lIcro Velcro is de merknaam van klitteband. Klitteband kent vele praktische toepassingen door de eenvoud van montage en gebruik. Het is een uitvinding van ene George de Mestral geïnspireerd op de bolletjes van bepaalde planten die aan wollige kleding "plakken".

De geniepige haakjes van de harde strip grijpen in de wollige draden van de zachte strip.

Het klitteband is verkrijgbaar in verschillende breedtes, kleuren en kwaliteiten. De kwaliteit wordt bepaald door de klitkracht maar ook de duurzaamheid.

Het originele velcro is in het algemeen superieur aan (je konkurrentie.

Vrille Een vrille is een steile spiraalduik. De vrille werd gevreesd door de pionieren van de vrijeval: door onstabiliteit ging men zo hard draaien dat de middelpunt-vliedende kracht het bloed naar de uiteinden stuwden waardoor bewusteloosheid kon optreden. De redenering later was dat men beter kon leren hoe uit een vrille te komen. Daartoe moet hij eerst expres worden opgewekt. Als men het lichaam in het middel knikt richting een knie en dan bijvoorbeeld die knie vasthoudt, wordt al snel een hoge draaisnelheid bereikt.

SPORTPARACHUTIST 17

r=

'::' Irwin Broen, I~ redakteur Sportparachutist lli,'

I

l

ffi

J~

,

Sinds medio 1983 werd de redaktie van de SPORTPARACHUTIST aangevuld met Irwin Broen, die daarmee de taak van Tom Roodenburg overnam. Irwin draait nu alweer bijna een jaar mee en dat was voor de redaktie aanleiding de lezers eens iets meer over hem te vertellen.

Irwin viert dit jaar zijn 23ste verjaardag op 4 juli. Hij heeft een Mavo en Havo diploma en werkt al twee jaar als freelance journalist. Na tweemaal te zijn uitgeloot, hoopt hij dit jaar eindelijk naar de Academie voor Journalistiek te kunnen gaan. Hij ziet zich in de toekomst werken voor een tijdschrift of krant op een liefst zo breed mogelijke basis. Zijn tweede keus is Voorlichting of PRo Zijn eerste sprong maakte hij in juli 1981 op Teuge na een opleiding van Ed Wissink en binnen een week had hij zijn A brevet. Dat jaar is hij op Teuge blijven springen en in 1982 is hij lid geweest van de ENPC. Op het ogenblik springt hij op Turnhout, heeft ca. 75 sprongen en voldoet hij aan de eisen van het C brevet.

Hij springt

het

liefst

PA(westrijden)

Verzamelaars

I %1

maar

18 SPORTPARACHUTIST

vindt Relatief ook wel leuk. Veel wedstrijdervaring heeft hij nog niet, maar hij herinnert zich nog wel een hele gezellige hit en run wedstrijd op Seppe. De Friendshipsprong boven Leeuwarden samen met de Jeugdtraining vond hij een hele belevenis. Met veel plezier gaat hij dit jaar het tweede jaar Jeugdtraining in.

Waarom hij vorig jaar gereageerd heeft op de oproep voor redakteur? "Ik wil graag op deze wijze nauw bij het springen betrokken zijn, ervaringen opdoen en mensen ontmoeten. Voor mij is het ook een springplank naar de journalistiek.

Ik hoop het lang te kunnen blijven doen, want ik vind het gewoon erg leuk werk en zeker over een tijdje als ik het geleerde van de Academie in praktijk kan brengen".

Het bevalt hem tot nu toe goed in de redaktie. De samenwerking is goed, er heerst een ontspannen sfeer en de leden zitten goed op één lijn. De redaktievergaderingen vindt hij soms wat rommelig, omdat men gauw is geneigd in enthousiaste springverhalen over te gaan. Dankzij een bepaalde systematiek funktioneert het echter in het algemeen zeer goed.

Belemmeringen in het redaktiewerk ondervindt hij nog niet. Technisch gezien zou dat misschien later wel kunnen gebeuren door de beperkte mogelijkheden die de redaktie heeft om met het blad bijzondere dingen te doen. Hij heeft soms wel moeite met de teksten omdat voor springers volgens hem een wat luchtige manier van schrijven het

meest geschikt is met humor en in de stijl van de dingen die op dat moment onder de springers leven.

Voor de toekomst zou hij wat meer achtergrond informatie willen brengen over zaken die indirekt met springen te maken hebben, zoals bijvoorbeeld een stukje geschiedenis van het 323 Squadron ter begeleiding van de "verjaardagssprong" boven de vliegbasis Leeuwarden. Verder zou hij in ieder blad iets bijzonders willen brengen, zoals bijvoorbeeld een poster, die uit het blad kan worden gehaald en opgehangen, of meer kleur in het hele blad.

Zijn redaktionele aktiviteiten ziet hij het liefst in komplete reportages (voorbereiding, foto's, enz.). Een voorbeeld daarvan vindt u in dit nummer. Wat vindt hij van het Nederlandse springen in het algemeen? "Ik zou willen dat Nederland meer kon meespreken bij de wedstrijd-wereldtop.

De vertegenwoordiging is tot nu toe maar magertjes; geen topsport.

Andere landen hebben sponsors en subsidies voor elke sport. Zoals bijvoorbeeld Zwitserland en België, die van hun resultaten kunnen zeggen: "Wij zijn dik tevreden".

Waarom kunnen wij dat niet, waaraan ligt dat? Ik heb in ieder geval het idee dat er meer aan PR moet worden gedaan ter ondersteuning van topspringers en -teams".

Hoe ziet hij zichzelf over tien jaar? "Ik hoop als een goed en integer journalist met zinvol werk".

kameraman.

De para-akteurs waren Garth Taggart, Mike Milts, Russ Benefiel, Dave Thompson en Jerry Rouillard. Zij stonden in voor de hoofdrolspelers Burt lancaster, Gene Hackman en Scott Wilson.

De testspróngerp(speciale kamera enz.) werdelJ..gemaakt oij Elsinore (California), waarna al1ês voor de definitieve opnamen verhuisde n ar een Idein vliegveldje bij Benton (Kansas). De beelden in de film zijn erg goed en of1 meffst vreemde sprongen worden dan ooR getpond.

Waarnet uiteindelijk om draait, is de zogenaamde "Wingsprong", waarbij de springers gebruik maken van enorm grote wings die lopen van de enkels tot de handen. Deze sprongen werden gemaakt met een piggyback systeem en een buikreserve (3 parachutes dus). De wings werden voor de opening van de parachute wel eerst gelost zodat daarmee geen openingsproblemen ontstonden.

Ook maakte Boenish opname van moeder aarde vanuit de vrije val. Deze opnamen moesten worden gebruikt voor beelden van de aanstormende aarde, gezien vanuit de vrije val op enkele honderden meters hoogte. De exit was op 7500 ft. Boenish trok op 600 ft en hing op 400 ft; 23 sekonden later stond hij op de grond. Uiteindelijk werden

helikopterbeelden voor dit fragment gekozen.

Een andere "stuntsprong" was de aanéénkoppeling van statie lines. Het ripcord van de tweede para was verbonden door middel van een statie line aan de eerste para en het ripcord van de derde aan de tweede para. De eerste springer opent op 4000 ft, de anderen volgen automatisch, zo was de bedoeling; maar het liep anders. De eerste para trok op 2500 ft en was open op 2000 ft. De tweede para was open op 1500 ft en de derde para op 1000 ft; tenslotte moesten de beide kameramannen nog openen: zij hingen op ca.

700 ft!

Zoals gezegd, vele vreemde sprongen worden er in de film getoond en ze worden omlijst door een eenvoudig liefdesverhaal.

In ieder geval de moeite van het bekijken waard, al was het alleen maar om het "oude" paramateriaal te zien.

Als u iets heeft te ruilen (postzegeis, wings, stickers, t-shirts, enz.) of u zoekt nog iets om uw verzameling uit te breiden; laat het dan even weten in deze rubriek. Als het maar te maken heeft met parachutes ...

Kontaktadres:

Nathalle

Kees de Goeijer, Tingieterpad

Chudiak

20, Delft

5 GOEDE REDENEN EEN . ~!~ii RESERVE VAN PARAFLITE TE HEBBEN Eerlijk gezegd, wij van Para-Flite begrijpen niet waarom niet elke springer in de wereld een Swift Reserve in zijn tandemrig heeft. Vooral nu de Swift Reserve nét zo licht is (2,5 kilo) en nét zo klein pakt als de allerkleinste ronde reserves. En dat terwijl de Swift Reserve toch nog 177 fe oppervlakte heeft om zachte en gemakkelijke landingen te maken, zelfs onder de slechtste omstandigheden.

De Swift Reserve is: 1. Veiliger: Ram-air parachutes hebben voor zover we weten geen last van een inherente storingsmogelijkheid.

Een ronde reserve kan (en doet dat ook vaak) binnenstebuiten slaan of een lijnover krijgen tijdens de opening. De statistieken wijzen uit dat een ronde reserve 3 tot 5 maal een dergelijke storing krijgt op de 100 openingen, ongeacht de Iichaamspositie en ondanks een juist aktivatie. Bovendien wordt de Swift Reserve geopend door middel van ons beroemde "free bag"-systeem.

Deze bag geeft de Swift Reserve een kans om zelfs dan te openen als de pilotchute aan de springer of zijn uitrusting blijft haken. Geen enkele ronde reserve wordt met dit unieke systeem geleverd.

2. Snellere opening: Door z'n kortere lijnen en door de kortere vullingstijd kan een Swift Reserve in minder dan 100 ft open zijn. In feite openen square parachutes zelfs zo snel dat ze altijd moeten worden geremd.

3. Betere prestaties: De Swift Reserve heeft een glijhoek van 3 : 1 en een voorwaartse snelheid van 32 tot 48 km per uur - dat is meer dan driemaal zoveel als een ronde reserve. Omdat de Swift Reserve net zo vliegt als uw eigen square (zelfs de toggles zijn gelijk) kunt u met het volste vertrouwen op kleine veldjes landen en uitflaren voor een zachte landing en dat is belangrijk bij een demo of een kleine dropzone.

4. Duurzamer: Aangezien de Swift Reserve niet binnenstebuiten kan slaan of een lijnover kan krijgen, is de kans dat hij beschadigd raakt bij een opening zeer onwaarschijnlijk.

5. Grotere waarde: De Swlft Reserve is de modernste en meest populaire square reserve op de markt. Hij zal z'n waarde gedurende vele jaren behouden en nu de populariteit van square reserves toeneemt, zal ook de tweedehandswaarde stijgen. Sinds Para-Flite de square uitvond en perfektioneerde en hem in 1978 op de markt introduceerde, hebben duizenden springers over de hele wereld kennis gemaakt met de betrouwbaarheid, de duurzaamheid en de prestaties, waarmee we elke square reserve die wij bouwen op zorgzame en nauwkeurige wijze uitrusten. De Swift Reserve bouwt voort op deze traditie.

SWIFT RESERVE: WORDT HET GEEN TIJD DAT U ER EEN KOOPT?

De 5 goede redenen, die hierboven staan opgesomd, gelden net zo goed voor de Cirrus Reserve, hoewel deze square reserve is ontworpen en gebouwd voor de zwaardere springers (tot 115 kilo). De Cirrus Reserve heeft 230 fe draagoppervlakte, weegt slechts 3,1 kilo en pakt toch nog veel kleiner dan de in oppervlakte kleinere Safety-Star (180 ft").

Hoe is dat mogelijk? Heel eenvoudig. Net als bij de Swift Reserve wordt de Cirrus Reserve gebouwd met behulp van de spanwijdte-konstruktie (patent is aangevraagd). Bovendien is hij helemaal van F-111 gemaakt en voorzien van verbindingsgaten in de cellen.

© 1982 Para-Fitte, Inc. XL Cloud. Strato·CloudÓ.. Cirrus Cloud. Cirrus Reserve. Cruislite, Swtlt, Pursuit, De-5, Safety Star en Goliath. Voor meer informatie betreffende militaire produkten dient u zich regelrecht met ons in verbinding te stellen. De ram-air-parachutes die gemaakt worden door Para-Fllte, Inc. worden gedekt door één of meer van de volgende Amerikaanse patenten: 3540681, 3724789 en corresponderende buitenlandse patentrechten. Andere patenten zijn aangevraagd.

Na de koop: Para-Fhte is, behalve de onbetwiste technische leider van de gehele parachute-industrie, de COOM currentie ook ver voorbij gestreefd als het op klantenservice aankomt. Ons servicebeleid is vandaag de dag nog net zo als toen we begonnen: volledige tevredenheid van de klant is het belangrijkste. Dat staat. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijdblijven.

Let op voor een

5801 Magnolia Avenue • Pennsauken, (609) 663-1275 • Telex 831355

~M",

M

dlt loqo, het ls ow kwallteltsprodukt en service ~

NJ 08109 USA

Springen met een handicap in de USA

De laatste

voorbereidingen

voor een sprong met v.l.n.r.

13 mei 1983. Een dag, die voor velen de geschiedenis zal ingaan als de dag waarop de Paus werd neergeschoten, maar ik zal me die dag ook herinneren als de dag waarop ik mijn eerste sprong maakte. De landing was in het koude water van lake Wallenpaupack in Pennsylvania. Mijn instrukteur en tevens degene die mij dropte, was Doug Angel, centrumleider van Skydive East, een bekend paracentrum in Pittstown, New Jersey. De sprong werd voorbereid door mensen van de TV show .Eveninq Magazine". De White Beauty View Resort, aan de rand van het meer, was de gastheer.

Het was een staticline sprong uit een Cessna 207. Hij werd goed uitgevoerd en als perfekte eerste sprong beschouwd. De gebeurtenis kreeg internationale aandacht en vormde de doorbraak voor parachutespringen door verlamde mensen in de Verenigde Staten.

Maar in mijn drang tot skydiven ontmoette ik veel tegenstand, zowel van deskundigen als van leken. Vooraf werd ik bedolven onder de waarschuwingen dat zo'n onderneming niet alleen gevaarlijk zou zijn voor een verlamd persoon, maar dat het bovendien andere mensen met soortgelijke handicaps zou aanmoedigen hetzelfde te proberen.

Maar Doug Angel keek veel verder dan dat. Hij geloofde dat iemand die verlamd is, met de juiste voorbereidingen, een veilige skydive zou kunnen maken en dat het grootste "gevaar" dat ande-

20 SPORTPARACHUTIST

Ted Strong, Jim McGowan

en Jim Thomann.

re mensen zagen, uitgeschakeld kon worden als de springer in het water zou landen. de rest is geschiedenis.

Vijf maanden later verhuisde ik naar St. Petersburg in Florida. Daar ontmoette ik Jim Thomann, ook een gehandicapte, die in het nabijgelegen Clearwater woonde. Jim had meer dan 1000 sprongen gemaakt met het demonstratieteam van de marine, de Chuting Stars, voordat hij verlamd raakte door een hanggliding-ongeluk in 1975.

In november 1981 maakten Thomann en ik de eerste sprong waarbij twee verlamde mensen samen het vliegtuig verlieten en landden in een klein meer in Kissimee, Florida. Het was voor hem zijn eerste sprong sinds zijn verlamming en voor mij pas de tweede. We sprongen uit een Cessna 180. Ik verliet als eerste het vliegtuig. Het was een slechte exit: ik duikelde voorover en draaide. Daardoor sloegen de lijnen van de zich openende chute om mijn rechter arm. Toen ik mijn arm weer vrij kreeg, ontdekte ik boven mij een May West. Maar gelukkig werd het uiteindelijk toch een redelijk goede sprong. Ik sprong met een Starlite Combination tandem met een T-10 als hoofdchute en een 26' Strong lopo reserveparachute.

Ik gooide de chute af en kreeg het voor elkaar om, zonder hulp van beneden door de radio, bijna op het doel te landen: een binnenband op het water. Ik was wild enthousiast over mijn prestatie. Maar de piloot van het vliegtuig ook.

Dat was Ted Strong, de fabrikant van de reserveparachute!

Op die dag werd Jim Thornann de eerste verlamde persoon die een vrije val maakte (7 seconden) en onder een 8-cel Pegasus bijna een deadcentre scoorde. In een artikel in de Amerikaanse Sportparachutist beschreef Bill Ottley, de direkteur van de USPA, onze prestaties als: "Fantastisch, zonder twijfel een novum in onze geschiedenis". We hadden laten zien dat verlamde mensen met succes een gevaarlijke situatie (malfunktie) aankonden en dat in een sport, waar lichaamsbeheersing zeer belangrijk is, mensen met een beperkte beheersing (gehandicapten) de prestaties van valide springers kunnen benaderen, in ieder geval gedurende een korte vrije val.

We leerden ook een waardevolle les van dit avontuur. Namelijk dat met zorg moet worden beoordeeld in welke graad iemand verlamd is, als hij wil springen.

Bij mij, bijvoorbeeld, is de verlamming vanaf het midden van mijn borst naar beneden, zodat ik geen beheersing heb over mijn romp. Ik moet mijn bovenlichaam voortdurend overeind houden met mijn armen. Dit maakt het voor mij erg moeilijk om de holle houding te maken, die vereist is voor een stabiele afsprong. Thomann, aan de andere kant, is minder verlamd: van iets boven zijn middel, onder de hoogte waarop de zenuwen in de ruggegraat zitten die de romp bedienen, naar beneden. Daarom heeft hij kontrole over sommige spieren van zijn romp, voldoende om een holle houding te maken en dus stabiel te blijven. Dit verschil in onze invaliditeit veroorzaakte het grote verschil in onze prestaties die dag. Bij mijn eerste sprong was ik in staat een goede holle rug te maken omdat ik van een groter vliegtuig sprong met een bredere deur.

De malfunktie ontstond doordat de Cessna 180 te klein was voor mij om stabiel af te springen. Dit probleem werd bij de volgende sprong uit hetzelfde vliegtuig opgelost door aan de strut te gaan hangen.

Thomann en ik vormden een gehandicapt skydiving-team.

We stelden ons voor te onderzoeken op welk nivo verlamde mensen veilig kunnen deelnemen aan het parachutespringen.

En dat deden we met het besef dat we de perfekte kombinatie vormden: hij was minder verlamd en had ervaring, ik was erger verlamd en had geen ervaring. Met

T

Jim McGowan steekt z'n duim op na de landing aan zijn reserveparachute.

die verschillen konden we misschien alle mogelijkheden onderzoeken.

In 1982 boekten we flinke vooruitgang.

Met exits vanaf de strut vorderde ik tot vrije val in zeven sprongen. Bij zijn tweede en derde sprong als verlamde, deed Jim Thomann als eerste gehandicapte relatiefwerk. Op 6 maart maakte hij boven Eustis, Florida een linkup met "Shorty" Janousek en op 16 april deed hij het nog eens over met Cliff Dobson.

Beide keren sprong Jim af en bleef stabiel liggen om gepind te worden. Maar het was voldoende om aan te tonen dat stabiliteit zonder hulp kan worden gehandhaafd door mensen met een verlamming zoals wij die hebben. Het maakte ook duidelijk dat relatiefwerk in beperkte mate mogelijk is, een opwindend onderzoek voor de toekomst!

Jim en ik gingen al snel van deze linkups over op hetgeen velen voor onmogelijk hielden: relatiefspringen door twee verlamde springers. We maakten het plan om dit te laten plaatsvinden op

1

~i'i Vanuit 'i!~ !il~ IJ

18 september boven Lake Wallenpaupack, waar ik mijn eerste sprong maakte. Het zou worden gefilmd door de TV show .That's Incredible".

Tijdens de voorbereiding hiervoor werd ik de eerste gehandicapte die deelnam aan een AFF kursus. Hoewel mijn twee AFF instrukteurs in staat waren om me stabiel te houden, waren mijn heupen en benen totaal onbestuurbaar.

Het was duidelijk, dat als zij mij niet vast gehouden hadden, ik de wereld van alle kanten had kunnen bekijken. Als antwoord hierop ontwikkelden we een hulpmiddel: "de Wenger Cocoon". Hij bestaat uit een "jas" van zwaar nylon die om mijn romp wordt gewikkeld vanaf onder m'n armen tot aan m'n knieën. Hij sluit van voren met velcro en aan weerskanten zitten twee hand les om mijn lichaam te besturen en horizontaal te houden.

Het idee voor de cocon kwam van Roland Hilfiker, een AFF instrukteur op Zephyrhills en hij werd gemaakt door Bill Wenger, een piloot en springer. Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik zes perfekt stabiele sprongen achter de rug van tussen de 9500 en 13.000 ft hoogte, met behulp van de AFF instrukteurs.

Het is werkelijk de "Rolstoel van de Sky"! Ik gebruikte de cocon toen Thomann en ik het onmogelijke probeerden: de eerste verlamde relatiefspringers worden. Helaas, bij die gelegenheid ontdekten we dat zelfs minder verlamde springers waarschijnlijk een hulpmiddel voor hun stabiliteit nodig hebben.

Hoewel hij een uitstekend springer is, verloor Thomann zijn stabiliteit. Bij de exit werd hij door de turbulentie van de prop-wash over de kop geduwd. Kostbare sekonden glipten weg terwijl hij vocht om weer stabiel te komen. Hoewel mijn twee instrukteurs (Cliff Dobson en Doug Angel) mij stabiel hielden totdat Thomann naar me toe zou duiken voor de linkup, gleden we achteruit, waardoor de afstand nog gro-

ter werd. Thoman herstelde zich en begon aan een heroïsche tracking om de afstand te overbruggen. Maar we waren te ver en vielen te hard. De linkup lukte niet. Toch was het een goede sprong.

En voor ons blijft relatiefwerk de hoogste uitdaging.

Kort daarna, op 27 oktober 1982, werd ik de eerste verlamde springer die een SCR (Star Crest Recipient) verdiende.

Met z'n twaalven sprongen we uit twee vliegtuigen boven Tampa Bay Parachute Ranch van 10.000 ft. Met mezelf als base, vastgehouden door Cliff Dobson en Mike Lewis, vormden elf springers een cluster, die we 7 sekonden vasthielden. Ik maakte een bewuste waterlanding in een nabijgelegen meer, terwijl de rest op het vasteland neerstreek.

Voor mij was de SCR weer een belangrijke stap op weg naar persoonlijke vrijheid, maar het werd mogelijk gemaakt door de hulp die ik kreeg van veel nietgehandicapte mensen. Zonder hen, zou ik noch Jim Thomann noch elke andere gehandicapte in staat zijn te bereiken wat wij hebben gedaan. Samen met hen is de toekomst voor gehandicapt-parachutespringen veelbelovend. Want door hun inspanningen en hulp is datgene, wat gevaarlijk werd gevonden en zelfs onmogelijk, realiteit geworden.

Jim McGowan

Naschrift redaktie: Jim McGowan is de auteur van .Parapleqics and Skydiving", een persoonlijke gids voor parachutespringen door verlamde mensen.

Deze handleiding is verkrijgbaar op het Afdelingssekretariaat.

Voor degenen, die kontakt met Jim willen opnemen: Jim McGowan, 5423-A 18 Lane South, St. Petersburg, Florida 33712 USA.

de "Wolken"

Genietend van een echte Texelse kruidendrank, blader ik door mijn logboek. Vorig jaar kon ik in de week tussen kerst en oudjaar nog een aantal mooie sprongen instempelen, hetgeen dit jaar helaas niet kon vanwege het weer, dat een gehéél eigen stempel had. De eerste kerstdag in de "Wolk", druk en gezellig en gehuld in groene tooi. Na een eerste volgt meestal een tweede kerstdag.

Het aantal kerstgangers groeide, omdat Bert Wijnands een boeiend verhaal vertelde over zijn belevenissen en die van de springers in Canada en Zuid Afrika. Na zijn uiteenzetting over de relatiefresultaten van de diverse teams, kon je voor jezelf de "springbalans" opmaken. Hetgeen zoveel wilde zeggen als: Op topniveau meedraaien?

Maak dan zo'n

500 trainingssprongen en het liefst in één jaar! Bert vertelde verder, dat er een aantal veranderingen op komst is in het weostnjcprogramma voor RW (logisch). Een nieuw systeem dat volgens Bert een goede kans maakt, is het "bleek systeem".

Naar hetgeen ik vernomen heb, wordt in januari beslist of er op de zelfde wedstrijd-voet wordt doorgegaan, of dat er mogelijkerwijs iets geheel nieuws onder de parazon komt. Het is mogelijk dat er elders in dit blad reeds een verslag over staat.

Vanaf dinsdag 27 tot zaterdag 31 december was het erg verstandig als je je chute dicht liet; de stormen buiten en de "brainstormen" binnen gaven daar alle aanleiding toe.

Op oudejaarsdag hadden we de "Wolk" om-

gedoopt tot "V 0 C". Op deze avond waren we in zeemanssferen.

Met de daarbij behorende geluiden en kledij kom je met z'n allen tot een riante afscheidsknaller die de deuren van '83 sluit en '84 opent.

Het nationale team had de steven gewend naar de Texelse wateren, om daar in zee te gaan met een aantal fanatieke eilandbewoners. Hieruit is een achtmans team ontstaan waarvoor geen zee te hoog is. Als het geen "storm in een (bier) glas" blijkt te zijn, wordt dit achttal succes gewenst. At last: Scott, van harte beterschap!

Jump in eighty four feels more!

SPORTPARACHUTIST 21

Iin het noorden groeit iets.

•

I

Ofwel: waarom het zo lang stil was rondom de Noord Nederlandse Parachutistenclub.

Met onderstaande bijdrage wil Bauke van Stempvoort, voorzitter van de noordelijke paraclub aangesloten bij de KNVvL, deze stilte definitief doorbreken.

En daar is alle aanleiding toe, lees maar!

de voorziening, die een evenwichtige groei mogelijk maakt, is een springbak. Onder het mom van: "Als je tóch eenmaal bezig bent, kun je beter nog even doorgaan", is het bestuur in november op zoek gegaan naar sponsors. Het zal van de hoogte van het sponsorbedrag afhangen of tegelijk met de opening van het clubhuis óók de springbak in gebruik kan worden genomen. De bak zal een minimum FAI-afmeting hebben, dus een diameter van 22 meter. Lukt het ook nog om de benodigde elektronika te "versieren", dan beschikt het noorden over een prachtige obstakelvrije dropzone, zeer geschikt voor PA. Stap voor stap zal de NNPC kennis (moeten) maken met de wedstrijdsport.

De afstand van de bak naar het clubgebouw is overigens maar 400 grote stappen, dus het moet te doen zijn!

Sfeer

Alles op Eelde geschiedt onder het wakend oog van de toren, zo ook het bouwen. De gehele bouw wordt uitgevoerd door de leden zelf. Op de foto v.l.n.r. al dan niet half verscholen: Bonne, Rudy, Henk, Piet, Jack, Rendert Jan en Peter.

Geschiedenis De NNPC is opgericht in januari 1971 in een tijd dat Hans Cornelis nog aktief was op Ameland en Eelde. Met recht kan worden gesproken van pioniersjaren vergeleken met de huidige gang van zaken bij de paraclubs in Nederland. Na veel moeite werd in 1979 het lidmaatschap van de KNVvL "veroverd".

De dropzone was vroeger alleen het weilandengebied bij het plaatsje Winde (10 km van Eelde). Later mochten geoefende springers ook op de heilige grond landen: het vliegveld Eelde. Tot 1983 telde de NNPC ongeveer 80 leden.

Groter groeien In 1981 en de twee daaropvolgende jaren kwam er nieuw bloed in het bestuur. De balans werd opgemaakt van de situatie waarin de club verkeerde: een te kleine kist (C172), geen clubhuis, een matige organisatiegraad, te weinig kursisten, daardoor te weinig geoefende springers en dus: te weinig (hulp-) instrukteurs. Kortom een dodelijke spiraal als je geen aktie onderneemt. Tot die tijd hebben héél weinig mensen ontzettend veel energie gestoken in het "paraclubje";we zullen het niet vergeten.

Tot half december vorig jaar heeft de club steeds gebruik mogen maken van de oude vertrekhal van de luchthaven Eelde om de parachutes te vouwen en het materiaal op te slaan. Struikelende passagiers van rondvluchten over vanglijnen vormden tijdens springweekeinden een vertrouwd beeld.

Maar ja, beter iets dan niets. Enkele jaren geleden was ons door de luchthavendirektie te verstaan gegeven, dat de oude vertrekhal zou worden verbouwd.

Plotseling werd het bouwen van een clubhuis dus bittere noodzaak. Bouwen op het operationeel_gedeelte van een luchthaven is een ervarrnq op zich. Zijn proceaures en

22 SPORTPARACHUTIST

voorschriften van gemeentewege al een bezoeking, bij ons para's is het bekend dat (niet altijd zonder reden overigens) de RLD daar zonder blikken of blozen nog een paar scheppen bovenop doet. De morele en daadwerkelijke steun in deze van de zijde van de direkteur-havenmeester de heer A. A. Th. van Herwaarden, zijn assistent-havenmeesters en de brandweer mogen op deze plaats dan ook niet onvermeld blijven. Het bestuur van de Afdeling Para deel ik mee dat het Witboek een goede ondersteunende rol in dit geheel heeft gespeeld. Resultaat van alle voorbereidingen was, dat in september 1983 de eerste spade in de grond ging voor de bouw van het clubhuis.

Los van deze werkzaamheden heeft het kader binnen de club het voor elkaar gekregen om, voornamelijk als gevolg van drukbezochte voorlichtingsavonden, bijna driemaal zoveel kursisten te werven en op te leiden als in voorgaande jaren. In 1983 is het totaal aantal sprongen meer dan verdubbeld en wel tot 1759, terwijl er geen enkele brekebeen hoefde te worden geregistreerd. Het ledenbestand groeide in één jaar uit van 80 naar 140. Deze groei beheersbaar houden, is de grootste zorg van het bestuur. Gevoegd bij het in gebruik nemen begin juni van een Cessna 182 en wederom een geslaagde Ameland-boogie van 14 tfm 31 juli 1983, zal het een ieder duidelijk zijn dat er geen tijd overbleef om een regelmatige bijdrage aan dit uitstekende blad op te hoesten. Dit is nu dus voorgoed verleden tijd.

Wie A zegt ... moet ook springbak zeggen!

De horizon verruimt zich. Een vierpersoons kist vinden we al gewoon (en zo hoort het ook), de luxe van een clubhuis moet nog wennen. Het verslag van de feestelijke opening op'7 april as. zal in het volgende nummer uitgebreid aan de orde komen. Een der-

Het bezoek van ruim 20 para's van de NNPC aan Flevo (november '83) heeft deze polderjongens doen konstateren dat onze club verhoudingsgewijs veel vrouwen telt (o.k.

Niels!). Inderdaad en gevoegd bij het feit dat we een sportvereniging willen zijn en blijven, zal dit er waarschijnlijk toe bijdragen dat er een prima sfeer heerst. De kunst zal zijn om, ook als de club blijft groeien, deze sfeer te handhaven. Voldoende kursisten is natuurlijk een belangrijk gegeven, maar we willen geen opleidingsfabriek worden. Het toenemend aantal spijtoptanten dat lid is geworden en is opgeleid op Texel sterkt ons in deze opvatting. Als alle paraclubs in Nederland nou eens hun best doen om het rendement van de opleidingen te verhogen (lees: meer A brevetters afleveren) dan kunnen we als Afdeling Para eindelijk weer iets groeien. Het is pure struisvogelpolitiek om het argument weg te wuiven, dat een ontmoedigde kursist een slechte manier is om reklame te maken voor deze sport. Het geeft voldoening wanneer een springer na 30 clear and pulls doorbreekt. Denk maar eens na over de opmerking aan het adres van Rinus Michels indertijd: "Geef me een speler als Johan Cruyff en ik ben de best betaalde trainer in Europa". Enkele A en B brevetters, die hoopvol naar Teuge gingen, kwamen teleurgesteld naar Eelde terug omdat de skygods hen helemaal links lieten liggen. Op zo'n moment ben ik blij dat we een vereniging zijn en geen paracentrum (met alle respekt voor de goede dingen die er gebeuren op springgebied).

Het eerste RW-team van de NNPC dat gaat meedoen aan de Nationals om ervaring op te doen, zal binnen de club de ruimte moeten krijgen om gekonsentreerd aan hun teamprestatie te werken.

Mentaliteitsverandering In de vorige SPORTPARACHUTIST brak Ad de Jong een lans voor het Nationaal Centrum. Natuurlijk moet dat centrum blijven en groeien, maar daarvoor is het noodzakelijk dat de clubs zich niet neerleggen bij zijn inschatting dat er maar 200 echt aktieve springers zijn. Om het aantal van 200 uit te breiden, is niet alleen een hoger rendement van de opleidingen nodig. Als daarnaast de instrukteurs en de ervaren springers op Teuge en op andere centra ook de nieuweling een vertrouwd gevoel weten te geven, zal de trek naar Teuge vast en zeker toenemen.

Dit komt neer op een mentaliteitsverandering.

Op Eelde proberen we op bescheiden wijze daar wat aan te doen.

Bauke van Stempvoort, voorzitter NNPC.

Albany, Claresholm en Kamloops

Een formatie boven Claresholm, de plaats alternatieve WK werd versprongen.

waar de

Albany Skydiving Centre - 300 km ten noorden van New Vork - 19 mei 1983. Vóór me een grote vouwtafel met rietjes, zand, plakband, een schaar en ... crêpepapier.

U raadt het al: ik stond streamers te rollen. Probeer het maar eens met die middelen. Ooit wel eens rietjes met zand gevuld? Dát is stom werk! Maar ja, je moet toch wat als je op de derde dag van je vakantie al tot de ontdekking komt dat de financien niet toereikend zijn voor de volgende drie maanden, als je ook nog wilt springen.

Op m'n doorreis van New Vork naar Claresholm kwam ik dit lieflijke centrum tegen en besloot er een paar dagen te blijven. Het geheel bestond uit een verharde strip (± 4 meter breed), links daarvan een meertje (diep genoeg om erin te verdrinken), rechts ervan het dorp Duanesburg en tussen het dorp en de baan een groenstrook van wel 20 meter breed. De DZ dus. De rest van de omgeving bestond uit bomen, bos, bos en nog wat bomen. Heel mooi. Alleen snapte ik iets niet: zoveel bos en niet eens houtjes voor streamers?

Maar goed, ik kwam er dus aan op een zonnige woensdagmiddag en na een paar uur geduldig in het blauw te hebben gestaard, kwamen er toch wat para's. Er stond een Cessna 206 en met vijf man konden we omhoog. Alhoewel ik uitgebreid m'n ervaring had verteld (goed als base, verder nog niet veel) werd ik toch als nummer 5 in de kist geplaatst. Heel leuk en het ging niet eens slecht.

In samenwerking

met

FALLSCHIRM

kalender

SPORT

MAGAZIN

Zoals verteld, bracht ik de volgende twee dagen door met streamers rollen, zodat ze de komende twee jaar nog regelmatig aan me kunnen denken. 's Avonds heb ik nog een welverdiend sprongetje gemaakt. Het weekend waren er de gemiddelde 15 springers en een gemoedelijke vijftiger als piloot. Hij kreeg het voor elkaar om er, met de 206 gevuld met zes man, 40 minuten over te doen om op 9000 ft te komen. Zo zat hij op 8700 ft drie kilometer voor het exitpunt, ongeveer op de windlijn. Iemand begon voorzichtig te spotten, logisch niet, waarop de gemoedelijke vijftiger verontwaardigd uitriep: "This ain't jumprun yet!". Vervolgens vloog hij een Friendship-achtig rondje alvorens hij toegaf op jumprun te zitten. Ik heb me laten vertellen dat dit een rijke club is. 's Avonds was het als op elke paraclub, behalve dan dat het bier gratis was (makkelijk als je een rondje wilt geven). Gezellig gekletst over springen en vooral hoe het er in Europa toegaat.

Na het weekend vond ik het weer tijd om op te stappen en na een verblijf van ruim drie dagen in trein en bus stond ik in Claresholm.

Canada's DZ nummer één. Een schitterende omgeving, vlakbij de Rocky Mountains, een enorme DZ, een Beech, 2 Cessna's 180 en in het weekend veel para's.

Maar waar heb je zin in als je drie dagen in een trein hebt gezeten? Een douche! "Een douche? Ja natuurlijk hebben we een douche, daar in dat kantoortje. Nee, geen clubhuis, dat is nog in aanbouw". En dat was het tijdens de WK nog. Toch wel fijn dat ik een tentje bij me had. Iets te drinken dan? "Ja, dáár". Ergens in de buurt van een bouwvallig hok dat een vouwzaal moest. voorstellen, stond een koelkist. Met een beetje geluk zat er wat in. Een paraclub zonder clubhuis of bar? Even dacht ik een geheel nieuw soort para's te hebben ontmoet maar die illusie werd me 's avonds weer gauw ontnomen, gelukkig. Een laatste voorzichtige vraag: is er iets te eten te krijgen? "0 ja, Claresholm heeft een paar goede eettenten".

Even vergetend dat 5 km best ver lopen is als je alleen maar zin hebt in een broodje. Maar alles

Centre in Amerika.

went en na enige kennismakingen werd het echt gezellig.

De volgende dag was het stralend weer, om niet te zeggen bloedheet en het manifest regelde wat springers voor me. Gezellig. Weet je trouwens hoe het is om bij een temperatuur van 30° met vijf man in een Cessna 180 te zitten met een gesloten deur? Ik wel, maar wees niet bang, je móét niets aan ...

Tijdens m'n verdere verblijf in Canada heb ik nog één paracentrum bezocht. Dat van Kamloops, ten westen van de Rocky Mountains.

Het kostte me een stralende zaterdagmiddag om het te vinden in een droog heuvelachtig gebied zo'n 20 km buiten de stad en toen ik er eindelijk was, trof ik er niets anders dan een verlaten hok, een paar bouwvallige vouwtafels en wat oude Sportparachutisten (d.w.z. tijdschriften), die ik maar wijselijk heb meegenomen.

Achteraf hoorde ik dat dat weekend het vliegtuig kapot was. Echter, toen ik er medio augustus nog eens met Bob terugkwam, troffen we het net zo verlaten aan. Gezien de muurschildering (zie foto) zijn dat soort situaties daar gewoon. Jammer, de volgende keer gaan we er gewoon weer naar toe en naar nog veel meer centra, want springen in Canada is heel mooi, heel mooi.

'#$jD&['Ilh'

NEW!

NEW! SKYDIVER MAGAZINE

1984

European Skydiving Magazine english and german language

13 prachtige kleuren platen.

Formaat 30 x 45 cm.

Bestellen: f 10,(+ f 4,25 verzendkosten) Gironummer 54.74.114 t.n.v. Minnie de Rijk te Dronten,

Het vignet van Albany Skydiving

12 issues, monthly publication approx. 40 pages each month the up-tu-date european skydiving magazine! annual subscription 12 copies German Mark West DM 66,please

send

your order

and cheque

to

SKYDIVER MAGAZINE Verlag H. Fischer Brunnenstraûe 35 0-8959 Rieden am Forggensee West -Germany Please allow first issue.

30 - 60 days for the receipt

of your

SPORTPARACHUTIST 23

Completely new design incorporating foam-backed fabric gives smooth appearance and prevents wear spots.

New one-pin reserve design with special pilot chute. Risers have complete covers.

IT ALL POINTS TO 'ONE GREAT

~

..,tO

r.'

RI~~V

FAMOUS

3-Ring Circus Release with new smaller release handle tor tast, quick, reliable one-handled cutaways

!

Now the Vector is made in 7 sizes to fit both your canopy and your body size.

$535.00 +

postaqe tor shipping weight 9 Ibs. Quantity discounts available. Add $15.00 tor square reserve bag. Cu stom colors no additional charge - Calt or write for colors in stock ..

POf:o-qeo( •

equieSm!J~!ERPSg~ 3839 w. OAKTON ST. ~ SKOKIE, IL 60076 USA ~

Minimum Charge $25.00 please

'."I~ ,-!I""

(312)679-5905 TELEX: 724438

ORDER DESK TOLL FREE NO. (800) 323-0437 ." (Ol,JTSIDE IL. ONL Yl

Para Ski verovert de wereld ...

Hef springen in Frankrijk

En terecht, deze titel. Schreven we al eens dat het "fascinerend" en "verslavend" is: steeds meer para's trokken de skischoenen aan en waagden zich in de tweekamp. Het Internationale Para Ski Comité (IPSK) groeide mee en ontwierp naast de World Cup een Europa Cup, omdat elk jaar een world Cup voor onze vrienden van over de oceaan (Australië, Nieuw-Zeeland, USA, Peru, enz.) wat té begrotelijk werd.

Hoewel aanvankelijk de Alpenlanden doorslaggevend waren voor organisaties, reglementswijzigingen, enz. werd ook hierin verandering gebracht: In oktober '83 kwam "het" plan van de hand van IPSK voorzitter, de Zwitser Gilbert van Dam: alle FAI landen één vertegenwoordiger in het IPSK; dit IPSK regelt de uitbesteding van de organisatie van de World Cup elke twee jaar en koördineert in de planning van de wedstrijden om de Europa Cup elk jaar. Dit plan, dat zal moeten worden goedgekeurd op de "General Meeting" van de IPSK op 31 maart 1984 in Darmuls (Oostenrijk), finaleplaats Europa Cup '84, haalt het ongetwijfeld: immers, het is het gezamenlijke idee van de diverse aktieve paraskiërs van de laatste World Cup in Bad Hofgastein '83. De nieuwe World Cup zal in 1985 in Bad Wiessee (Duitsland) plaatsvinden. En de Nederlanders? Wel, zij zitten niet stil. Hoewel het voornamelijk de Dutch Connection is, die op wedstrijden van zich doet spreken, is er zo links en rechts n09 wel een

Frankrijk is altijd een toonaangevend springland geweest. Het springen werd en wordt van staatswege gepropageerd en gesubsidieerd. Op veel centra zijn de chutes en vliegtuigen door de staat ter beschikking gesteld.

Nu Frankrijk de WK gaat organiseren, heeft men daaromheen een stuk propaganda opgezet dat er niet om liegt. Zo werden door alle centra in het afgelopen jaar OPEN DAGEN georganiseerd.

De - meest regionaal gerichte - reklame via de media was gericht op positieve belangstelling voor het springen. Op zo'n open dag kon ieder die dat wilde een sprong maken. Keuring ter plaatse door een aanwezige arts, een korte briefing en hup ... omhoog! Gekkenwerk? Datzou je van een straffe organisatie als de FFP niet verwachten: het plan was echter uitstekend voorbereid.

Resultaat? In 1983 meer dan 6000 van deze sprongen met een training van een half tot drie uur. Blessures? Na nauwkeurige analyse (van alle sprongen werden gegevens genoteerd) bleek dat er geen groter risiko was dan bij springen na een standaard opleiding zoals wij die ook kennen. Verklaring daarvoor? In Frankrijk staan via het Ministerie van Sport deskundigen als fysiologen en psychologen ten dienste van alle sporten. Eén van de uitgangspunten voor zo'n verkorte opleiding, nauwelijks meer dan een kennismaking, is dat bij een opleiding volgens het standaard programma de leerling steeds meer gespannen wordt. Hij hoort steeds meer over wat mis kan gaan en hoe hij dan moet reageren.

Psychologen' nemen aan dat stress een belangrijke gevarenfaktor bij alle sportbeoefening inhoudt, dus ook bij springen. Daarbij komt de vermoeidheidsfaktor, die in de loop van de opleiding belangrijker wordt. Bij deze kennismakingssprongen denkt men dat het gebrek aan opleiding wordt gekompenseerd door grotere konsentratieen minder stress bij de springer. Hij hoeft zich maar op het hoogst noodzakelijke te konsentreren.

Doel? Zo veel mogelijk mensen te laten kennismaken met het springen en het leuke ervan. Die mensen komen na hun eerste (en meestal enige) sprong met hele verhalen thuis en op het werk. De FFP rekent op een sneeuwbal effekt voor wat betreft positieve gesprekken over springen. Uiteindelijk wordt deze regionale Kampagne in 1984 meer landelijk uitgebreid en werkt men via de media naar de WK toe. Intussen werkt men op de clubs ook naar nivo verbetering via verkorte opleidingen waaronder ook de AFF om een bredere basis voor de Franse topspringerij te kweken. Bovendien hoopt men door beide kampagnes meer aandacht voor het springen te krijgen zodat het mes aan twee kanten snijdt.

Om nu dit alles in goede banen te leiden, werd begin februari een driedaags kongres gehouden om de balans van '83 op te maken en de lijn voor '84 te bepalen. Per centrum mocht maar een beperkt aantal deelnemers worden toegelaten. Hier werden alle springtechnische en opleidingstechnische aspekten in werkgroepen en plenair aan de orde gesteld. Zo was er een psycholoog drie uur

Nederlander die op de latten gaat en zelfs een paraclub die Open Kampioenschappen hield! Prima werk paraclub Zuid-Limburg!

In 1984 zal, in verband met de voorbereiding op de WK klassiek in Vichy (Frankrijk) door de Dutch Connection niet zo'n zwaar aksent op de paraski wedstrijden worden gelegd: Bad Kleinkirchheim, trainingen in Lenggries en Goslar en wellicht Damüls is haalbaar, doch dan roept de routine en het échte wedstrijdseizoen.

Maar tóch: bent u ooit in de gelegenheid om 't eens te doen: er zijn relatievers die zijn gestopt om te gaan paraskient A. l.asschuijt

jr.

aan het woord met als enig onderwerp: de relatie instrukteur - leerling. Boeiend van het begin tot het eind voor iedereen! Van alle werkgroepen en diskussies komt voor de TC nog een uitvoerig verslag.

Tot slot nog dit: Alle 42 centra waren vertegenwoordigd. Eén man per centrum vrij vervoer de rest 20% korting op het treinkaartje.

In totaal werd er meer dan 100.000 km voor gereisd. Ministeries en verzekeringsmaatschappij waren van begin tot eind present en spraken mee! Met slechts één onderbreking voor de lunch werd van 8 uur tot 8 uur vergaderd; géén koffie, thee of iets dergelijks tussendoor!

Vaak waren drie verschillende werkgroepen gelijktijdig bezig. Na het avondeten waren er nog dia presentaties, video opnames en materiaal demonstraties o.a. van Parachutes de France. Ik kon dan ook geen moed opbrengen voor de "gym-tonic" om 06.30 uur en was al blij het ontbijt te halen voor de Volgende dag begon.

Wim Velthuizen

$peedstarwestrijd Op Teuge Van 20 tot en met 23 april is er op Teuge een achtman speed star westrijd. Acht rondes zullen worden gesprongen uit de Islander vanaf 7000 ft met een werktijd van 20 sekondes. De exits zijn van het "no-show" type.

De sprongen kosten f 30,-- (totaal dus f 240,--). Inschrijving en volledige betaling dient te geschieden op die vrijdagmorgen om 8.00 uur. Om 9.00 uur is er een team captainsmeeting en om 10.00 uur gaat de eerste bak omhoog. Bel voor meer informatie naar het Nationale Centrum: 05763-604.

Bebetter Accelerated Courses

FreeFall

Aerial Ballet one-on-one

C RW I nstruction

RW courses

and have fun at: Ankerstraat 31 1794 BH Oosterend the Netherlands phone: (31) 2225 - 436 or (31) 2223 - 911

SPORTPARACHUTIST 25

Completely new design incorporating foam-backed fabric gives smooth appearance and prevents wear spots.

New one-pin reserve design with special pilot chute. Risers have complete covers.

IT ALL POINTS TOONE GREAT

~

~O

r.'

RI~~V

FAMOUS 3-Ring Circus Release with new smaller release handle tor tast, quick, reliable one-handled cutaways

/

Now the Vector is made in 7 sizes to fit both your canopy and your body size.

$535.00 +

postaqs tor shipping weight 9 Ibs. Quantity discounts available. Add $15.00tor square reserve bag. Custom colors no additional charge - Call or write tor colors in stock.

P9~Q·GeQr•

eqlJie,mB~M(l!ERPSEg~ 3839 w. OAKTON ST. ~ SKOKIE, IL 60076 USA ~

Minimum Charge · ••• $25.00 please ,-!6

11Ia UIlI

(312) 679·5905 TELEX: 724438

ORDER DESK TOLL FREE NO. (800) 323-0431 (OUTSIDE IL. ONL Y)

.

Para Ski verovert de wereld ...

En terecht, deze titel. Schreven we al eens dat het "fascinerend" en "verslavend" is: steeds meer para's trokken de skischoenen aan en waagden zich in de tweekamp. Het Internationale Para Ski Comité (IPSK) groeide mee en ontwierp naast de World Cup een Europa Cup, omdat elk jaar een world Cup voor onze vrienden van over de oceaan (Australië, Nieuw-Zeeland, USA, Peru, enz.) wat té begrotelijk werd.

Hoewel aanvankelijk de Alpenlanden doorslaggevend waren voor organisaties, reglementswijzigingen, enz. werd ook hierin verandering gebracht: In oktober '83 kwam "het" plan van de hand van IPSK voorzitter, de Zwitser Gilbert van Dam: alle FAI landen één vertegenwoordiger in het IPSK; dit IPSK regelt de uitbesteding van de organisatie van de World Cup elke twee jaar en koördineert in de planning van de wedstrijden om de Europa Cup elk jaar. Dit plan, dat zal moeten worden goedgekeurd op de "General Meeting" van de IPSK op 31 maart 1984 in Darmuts (Oostenrijk), finaleplaats Europa Cup '84, haalt het ongetwijfeld: immers, het is het gezamenlijke idee van de diverse aktieve paraskiërs van de laatste World Cup in Bad Hofgastein '83. De nieuwe World Cup zal in 1985 in Bad Wiessee (Duitsland) plaatsvinden. En de Nederlanders? Wel, zij zitten niet stil. Hoewel het voornamelijk de Dutch Connection is, die op wedstrijden van zich doet spreken, is er zo links en rechts no~ wel een

,

.e.

Nederlander die op de latten gaat en zelfs een paraclub die Open Kampioenschappen hield! Prima werk paraclub Zuid-Limburg!

In 1984 zal, in verband met de voorbereiding op de WK klassiek in Vichy (Frankrijk) door de Dutch Connection niet zo'n zwaar aksent op de paraski wedstrijden worden gelegd: Bad Kleinkirchheim, trainingen in Lenggries en Goslar en wellicht Damüls is haalbaar, doch dan roept de routine en het échte wedsrrijdseizoen.

Maar tóch: bent u ooit in de gelegenheid om 't eens te doen: er zijn relatievers die zijn gestopt om te gaan paraskient A l.asschui]t Jr.

~.

I

Hef springen in Frankrijk Frankrijk is altijd een toonaangevend springland geweest. Het springen werd en wordt van staatswege gepropageerd en gesubsidieerd. Op veel centra zijn de chutes en vliegtuigen door de staat ter beschikking gesteld.

Nu Frankrijk de WK gaat organiseren, heeft men' daaromheen een stuk propaganda opgezet dat er niet om liegt. Zo werden door alle centra in het afgelopen jaar OPEN DAGEN georganiseerd.

De - meest regionaal gerichte - reklame via de media was gericht op positieve belangstelling voor het springen. Op zo'n open dag kon ieder die dat wilde een sprong maken. Keuring ter plaatse door een aanwezige arts, een korte briefing en hup ... omhoog! Gekkenwerk? Dat zou je van een straffe organisatie als de FFP niet verwachten: het plan was echter uitstekend voorbereid.

Resultaat? In 1983 meer dan 6000 van deze sprongen met een training van een half tot drie uur. Blessures? Na nauwkeurige analyse (van alle sprongen werden gegevens genoteerd) bleek dat er geen groter risiko was dan bij springen na een standaard opleiding zoals wij die ook kennen. Verklaring daarvoor? In Frankrijk staan via het Ministerie van Sport deskundigen als fysiologen en psychologen ten dienste van alle sporten. Eén van de uitgangspunten voor zo'n verkorte opleiding, nauwelijks meer dan een kennismaking, is dat bij een opleiding volgens het standaard programma de leerling steeds meer gespannen wordt. Hij hoort steeds meer over wat mis kan gaan en hoe hij dan moet reageren.

Psychologen' nemen aan dat stress een belangrijke gevarenfaktor bij alle sportbeoefening inhoudt, dus ook bij springen. Daarbij komt de vermoeidheidsfaktor, die in de loop van de opleiding belangrijker wordt. Bij deze kennismakingssprongen denkt men dat het gebrek aan opleiding wordt gekompenseerd door grotere konsentratie en minder stress bij de springer. Hij hoeft zich maar op het hoogst noodzakelijke te konsentreren.

Doel? Zo veel mogelijk mensen te laten kennismaken met het springen en het leuke ervan. Die mensen komen na hun eerste (en meestal enige) sprong met hele verhalen thuis en op het werk. De FFP rekent op een sneeuwbal effekt voor wat betreft positieve gesprekken over springen. Uiteindelijk wordt deze regionale Kampagne in 1984 meer landelijk uitgebreid en werkt men via de media naar de WK toe. Intussen werkt men op de clubs ook naar nivo verbetering via verkorte opleidingen waaronder ook de AFF om een bredere basis voor de Franse topspringerij te kweken. Bovendien hoopt men door beide kampagnes meer aandacht voor het springen te krijgen zodat het mes aan twee kanten snijdt.

Om nu dit alles in goede banen te leiden, werd begin februari een driedaags kongres gehouden om de balans van '83 op te maken en de lijn voor '84 te bepalen. Per centrum mocht maar een beperkt aantal deelnemers worden toegelaten. Hier werden alle springtechnische en opleidingstechnische aspekten in werkgroepen en plenair aan de orde gesteld. Zo was er een psycholoog drie uur

aan het woord met als enig onderwerp: de relatie instrukteur - leerling. Boeiend van het begin tot het eind voor iedereen! Van alle werkgroepen en diskussies komt voor de TC nog een uitvoerig verslag.

Tot slot nog dit: Alle 42 centra waren vertegenwoordigd.

Eén man per centrum vrij vervoer de rest 20% korting op het treinkaartje.

In totaal werd er meer dan 100.000 km voor gereisd. Ministeries en verzekeringsmaatschappij waren van begin tot eind present en spraken mee! Met slechts één onderbreking voor de lunch werd van 8 uur tot 8 uur vergaderd; géén koffie, thee of iets dergelijks tussendoor!

Vaak waren drie verschillende werkgroepen gelijktijdig bezig. Na het avondeten waren er nog dia presentaties, video opnames en materiaal demonstraties o.a. van Parachutes de France. Ik kon dan ook geen moed opbrengen voor de "gym-tonic" om 06.30 uur en was al blij het ontbijt te halen voor de volgende dag begon.

Wim Velthuizen

Speedstarwestrijd Op Teuge Van 20 tot en met 23 april is er op Teuge een achtman speedstar westrijd. Acht rondes zullen worden gesprongen uit de Islander vanaf 7000 ft met een werktijd van 20 sekondes. De exits zijn van het "no-show" type.

De sprongen kosten f 30,-- (totaal dus f 240,--). Inschrijving en volledige betaling dient te geschieden op die vrijdagmorgen om 8.00 uur. Om 9.00 uur is er een teamcaptainsmeeting en om 10.00 uur gaat de eerste bak omhoog. Bel voor meer informatie naar het Nationale Centrum: 05763-604.

~ii1iiil·ml

Bebetter Accelerated Courses

FreeFall

Aerial Ballet one-on-one

CRW Instruction

RW courses

and have fun at: Ankerstraat 31 1794 BH Oosterend

the Netherlands ph~n'.l : (311 2225 - 436 or (3112223 - 911

SPORTPARACHUTIST 25

Lijstvan instrukteurs per 1·1·'84

I

Naam

Woonplaats

Zegel nr.

Nr. BVB

Naam

Woonplaats

Zegel nr.

Nr. BVB

Althof, M. G.

Amsterdam

500

80-02

Beek, P. W. op de Beumer, J. Bizot, M. L. Blietz, S. Bock, E. F. de Boerman, H. Bouckaert, F. J. J. Bougenon, R. V. Bouwens, P. H. Broekman, A. H. Bronsveld, J. S. K. Brunt, J. Bruyne, J. de Bussemaker, E.

De Cocksdorp Apeldoorn Amersfoort Veghel Harderwijk Dordrecht Tilburg Balk Hurwenen Hardenberg Nunspeet Hilversum Soest Naarden

501 502 503 504 505 589 607 597 506 507 508 509 510 511

78-08 80-05 79-03 73-09 75-02 82-04 83-09 83-03 79-05 79-08 74-06 80-08 72-09 73-04

Lamboo, K. H. Landsman, H. Lasschuijt, A. Lierop, A. H. M. J. van Linden, B. J. P. van der

Hoofddorp De Cocksdorp Hoeven Ittervoort Breda

577 603 535 536 537

81-04 83-13 73-05 74-03 79-02

Male, J. J. van Maltha, M. W. M. Mennink, J. Meyer, K. Millenaar, R. P.

's-Gravenhage Diemen De Wijk Oldenzaal Hogeveen

585 538 539 540 590

81-08 76-11 77-02 76-06 82-05

Nolting,

Lelystad

608

83-14

Otsen, S. D. Otter, J. den

Aruba Barendrecht

544 545

72-08 79-01

Camfferman, A. Cobben, H. L. J. Collenteur, A. C. Cox, J. C. P. M.

's-Gravenhage Venray Utrecht Soesterberg

513 591 580 595

77-04 82-06 81-07 83-01

Dam, J. J. N. van Dierssen, F. Dijkstra, L. E.

Gouda Oegstgeest Boerakker

581 516 576

76-08 72-05 81-02

Pellens, C. A. T. Pierlot, R. Plas, W. van der Pohlman, A. V. M. Poth, E. H. Poot, J. de Pijnenburg, H. C.

Best Ermelo Ulicoten Twello Amersfoort Apeldoorn Amstelveen

546 547 578 583 550 549 551

68-06 80-03 81-05 80-04 79-06 79-14 72-03

Elias, H. A.

Enkhuizen

517

74-12

Fennema, C. S.

Bergen (BRD)

602

83-04

Reijmers, R. Rienks, B. D. Rijswijk, J. D. H. van

's-Gravenzande Oosterend 's-Gravenhage

598 552 588

83-08 69-03 82-03

Gelder, T. C. van Graaf, J. de Graaf, J. A. van der Graaff, L. J. de Greven, H. Groot, A. de

Rotterdam Zeven (BRD) Rotterdam Apensen (BRD) Nijmegen Lelystad

518 519 592 574 575 586

79-09 74-04 82-07 81-03 81-01 82·01 78-01 80·01 74-05 83-06 76-14 79-13

Sassen, C. J. Schmidt, P. Schoonen, C. N. J. Schuilenburg, C. R. Spaandonk, W. J. C. van Spiering, J. Spruit, F. Steenwinkel, G. H. Stegman, J. H. Sury, C. L. von

Limmen Harderwijk Kruisland Roosendaal Bergen (BRD) Hendrik Ido Ambacht Amsterdam Arnhem Selsingen (BRD) De Cocksdorp

593 606 554 609 587 555 599 556 557 558

82-08 83-07 76-07 70-03 82-02 73-08 83-10 79-15 76-15 76-09

Tops, C. L. Thijssens, F. M. A. G.

Amsterdam Roermond

596 559

83-02 71-09

Velthuizen. W. A. Verbeek, H. J. Verboom, L. F. Verhaar, J. Voskamp, R. G.

Baarn Amsterdam Rotterdam Uden Breda

561 562 563 564 565

69·04 74-10 78-03 68-03 79-11

Wery, J. J. M. Wierenga, A. J. Willebrandts, A. Wissink, A. P. J. Woltering, B. F.

Roosendaal Utrecht Hendrik Ido Ambacht Teuge Laren

567 568 569 570 571

80·07 74-09 72-04 78-07 73-01

Hart, H. 't Hartgers, H. A. Hoefnagels, H. C. P. Hoenjet, W. J. E. Hoogerwerf, P. J. Huizen, H. van

Hilversum Groningen

521 522 524 604 525 526

Jansen, H. Jansen, L. J. M. Jansen, J. H. M. P. Jong, A. C. de Jongkees, R.

Enschede Groningen Best Arkel Goor

527 579 528 605 529

75-04 81-06

Kamp, E. M. van de Keizer, A. J. Keuning, D. Kouwenhoven, J. T. A. Küsters, F. P., H.

Hilversum De Cocksdorp Loenen aid Vecht 's-Gravenhage Groesbeek

601 531 600 533 610

83-12 80-06 83-11 76-10 76-12

I

Mantinge Rotterdam Roosendaal

Insfrukfeurskursus '83-'84 l,','

De begeleidingskursus tot instrukteur valschermspringen, zoals deze officieel heet, werd dit jaar verspreid over drie weekeinden.

De kursus beperkt zich tot het aandragen van veel nuttige en noodzakelijke leerstof voor de adspirant-instrukteur.

Ten onrechte gaan velen er van uit dat ze door het volgen van de voorbereidingslessen voldoende kennis opdoen om het examen met goed gevolg af te leggen.

Aanmeldingen konden geschieden tot 1 december 1983. Hoewel er 22 inschrijvingen werden ontvangen, beperkte het aantal aanwezige kursisten zich tot 17 op de eerste dag

26 SPORTPARACHUTIST

78-05 83-05 79-10

P. J.

te Woensclrecht.

Voor deze excentrisch gelegen lokatie werd gekozen vanwege de uitstekende faciliteiten waarover de instrukteurs van het Korps Commando Troepen, de instrukteurs voor deze dag, kunnen beschikken.

De nadruk lag hier op instruktie in didactiek en enkele praktiche vaardigheden, zoals rollen, etc.

Dag nummer twee vond plaats op het Nationaal Badminton Centrum te Nieuwegein en bestond geheel uit theorie. Vliegprincipes, VV-opleiding, meteo, reglementen en wederom didaktiek, kwamen uitgebreid aan de orde.

Dag drie en vier hadden het uitstekend geoutilleerde Nationaal Sport Centrum Papendal als onderkomen. Het aantal kandidaten was inmiddels "ingedikt" tot twaalf. De leerstof

bestond uit organisatie, demo's, ram-air, RW, materiaal, CRW reglementen, Style en EHBO. Vele docenten stelden hun kennis op vele manieren ter beschikking aan de kandidaten.

Gezien het verschil in niveau van de kandidaten en het tijdens de kursus sterk teruglopen van het aantal kandidaten, heeft de Technische Commissie inmiddels een ontwerp voor een andere opzet op papier gezet en zal dit aan het Afdelingsbestuur voorleggen.

Rest ons alle docenten te bedanken voor hun inspanningen en de kandidaten sterkte te wensen bij het examen op 24 maart.

Technische

Commissie

Wedstrijdkalender

23-25 mei, NKP Militair 1984 op Teuge. Programma: 10 PA à t 150,en 4 Style à t 100,-, inschrijfgeld f 30,-.

Te koop

26 mei, Stijlwedstrijd bij Para Noord. Uitwijkdatum: 27 mei.

Komplete springuitrusting: Harnas/container: Origineel Amerikaans Minisystem. Main: Heavyweight Para Foil 252 (geel/wit/zwart).

Reserve: GO Protector (rood/wit).

Prijs: f 1200,-. Inlichtingen: Alex Callewaert, tel.: 0932 3/

Centrum

6674801.

20-23 april, 8-mans speedstar wedstrijd, tionaal Centrum.

Na-

21-23 april, tst Mafia Brothers Convention, Texel. Pilatus Turbo Porter, BN Turbo Islander, 2 Cessna's 206. CRW rekordpogingen. t 17,50 voor 12.500 ft!!! Inlichtingen: telefoon: 02225-464/436.

21-23 april, Open Paaswedstrijden bij Para Centrum .Noord. 'programma: 5 sprongen 4~mans groeps PA, 3 sprongen C9-PA, 5 spronqena-mans SRW (nationaal). Uitwijkdata: 12 en 13 mei.

28 en 29 april, 4-mans RW wedstrijd raclub Icarus.

bij Pa-

5 en 6 mei, Open PA wedstrijd Paraclub Moorsele, België. Programma: 6 sprongen.

Inlichtingen: PCM, telefoon: 056-500092.

Uitwijkdata: 12 en 13 mei.

12 en 13 mei, Vervolg-relatiefkursus naal Centrum + R.W.-wedstrijd.

Natio-

bij Para-

16 en 17 juni, Kombinatiewedstrijd RWCRW-PA Paraclub Moorsele, België. Programma: 4 sprongen met per sprong een voorgeschreven RW figuur, biplane en PA landing. Inlichtingen: PCM, telefoon: 056500092. Uitwijkdata: 23 en 24 juni.

23 [unl-t juli, Nationale Kampioenschappen, Teuge. Programma: PA, Style, RW en CRW. Inlichtingen: Afdelingssekretariaat.

Springweek

bij Paraclub

7-22 juli, Amelandboogie

SPECIALE ONTWERPEN

Icarus.

springuitrusting:

Harnas/container:

08385-18216.

Komplete tapeweIls T lOR

springuitrusting: Harnas/container: Starlite met (zwart). Main: Stratostar (zwart/rood).

Reserve: 24 ft, bestuurbaar.

Prijs n.o.t.k.

Inlichtingen:

Donker, tel.: 08360-32735 260 (overdag).

('S avonds),

085:629111

R. tst.

Main: Lightweight (F-lll) Parafoil 252 '82, inklusief bag en single reefing system, 250 sprongen (lichtblauw).

Vraagprijs: f 1700,-.

Inlich~ingen: J. de Bruyne, tel.: 02155-10112.

Komplete springuitrusting: Harnas/container: Eagle, single point release en handdeployed.

Main: Stratostar (blauw/wit/geel).

Reserve: Strong Lopo 26 ft (wit). Inklusief Hitek (Ftx 12000). Prijs n.O.t.k. Inlichtingen: Willem Kop, Doddendaal

62, 7339 KD Ugchelen,

tel.:

055-423554.

Komplete springuitrusting: Harnaslcontainer: The Systern ' (bruin/beige/geel).

Main: Unit, 80 sprongen (zwart/wit). Reserve: sac, u sprongen (wit). Prijs: f 3000,-. Hoogtemeter Altimaster 11:f 200,-. Paraier!: f 200,-. Alles z.g.a.n. Inlichtingen: tel.:

René Klunder,

04132-69900

Helenastraat

6, 5401 AL Uden,

(na 18.00 uur).

Komplete springuitrusting: Harnas/container: Rapid Transit (blauw/beige).

Main: Cruisair, ca. 150 sprongen (wit/lichtblauw/blauw).

Reserve: f 2700,-.

Inlichtingen:

NNPC.

Eagle EST-2

met 3-ring systeem. Main: Para Foil 252 (F-lll) met stylereefe, soft-ce lis en crossport-venting (rood/wit/blauw/geel).

Reserve: Strong Lopo 26 ft (rood/wit). Geheel 60 sprongen, prijs n.o.t.k. Inlichtingen: Hans Scherpenhuijzen, tel.:

Strong LOpO 26 ft. Vraagprijs: P. van den Bogaard, tel.:

013-562138.

20-23 juli, Coupe de Maarsseveen, Icarus. Uitwijkdata: 28 en 29 juli.

30 juli-3 augustus, raclub Flevo.

EMAILLE INSIGNES

Komplete

16 en 17 juni, Vier Uden Sportief. Internationale PA en CRW wedstrijd. Inlichtingen: Jan Testroote, telefoon: 04132-62190.

21-30 juli, Dove-boogie Denemarken.

BORDUUREMBLEMEN

in Stauning,

31 mei-10 juni, 4th Annual Boogie, Texel.

DC-3, Twin Otter, Pilatus Turbo Porter, 2 Cessna's 206. RW en CRW rekordpogingen.

Air to air video en kamera. Boogiemasters onder leiding van Tom Piras! Inlichtingen: telefoon: 02225-464/436.

2-6 juli,

12 en 13 mei, 8-mans RW wedstrijd bij Paraclub Icarus. Uitwijkdata: 19 en 20 mei.

19 en 20 mei, Ram-Air PA wedstrijd club Flevo.

26 mei-3 juni, Dove-kompetitie Jutland, Denemarken.

Paraclub Komplete

in Vandel,

Jutland,

Open springweek

bij Pa-

spring uitrusting:

Harnas/container:

Nieuwe

chaser

(rood/wit/blauw). Main: Pegasus, dec. '82, 25 sprongen (rood/ wit/blauw). Reserve: K-20, 0 sprongen (rood). Prijs n.o.t.k.

Inlichtingen: Willem Bakker, tel.: 02226-226.

Komplete springuitrusting: Harnas/container: Wonderhog I. Main: Stratostar (rainbow of rood, naar keuze). Reserve: Security Lopo 26', 0 sprongen. Prijs n.O.t.k. Inlichtingen: Willem Bakker, tel.: 02226-226 of Jan Brunt, tel.: 03547119.

3-5 augustus, 8-mans Nationaal Centrum.

sequential

wedstrijd

4-15 augustus, Springweek Cercle Para Luxembourg-Wiltz.

Inlichtingen: Postbus 735, L-2017 Luxemburg.

11 en 12 augustus, PA wedstrijd Cercle Para Luxembourg-Wiltz.

Inlichtingen: Postbus 735, L-2017 Luxemburg.

18 en 19 augustus, pen Paraclub Icarus. augustus.

ClubkampioenschapUitwijkdata: 25 en 26

Komplete spring uitrusting: Harnas/container: Starlite (rood/ zwart/geel). Main: St rato Cloud, trimmed en fingertrapped (ideale PA chute). Reserve: 24 ft ripstop, bestuurbaar. Prijs n.O.t.k. Inlichtingen: T. Kooymans, Distellaar 9, Veghel, tel.: 04130-40143.

SKYDIVER

PUBLICATION

"skydiver-magazine" monthlyeuropean skydiving magazine

DM 66,00 12 issues NEWI

"skydiver" DM 34,80 photocalendar 1984 13 fase. large size photographs a further calendar "skydiving" 1984 DM 15,00

colonr-book 25 en 26 augustus, pen Paraclub Flevo.

vraag offerte!

Hellingman BV Apeldoorn sinds 1943 industriële tel. 055-410622 Wilmersdorf postbus

202

groothandel

Clubkampioenschap-

25 en 26 augustus, Open Zomerwedstrijden bij Para Centrum Noord. Programma: 3 sprongen 2-mans CRW speedplane + PA, 3 sprongen C9-PA, 5 sprongen 4-mans SRW (internationaal).

Uitwijkdata: 8 en 9 september.

CANOPY RELATIVE WORK

by Terry Parsons how to do CRW successfully and safely, 150 pages, 80 illustrations

DM 30,00

poster-set of 13 skydiving rnotives, obtainable set 1981 / 1982/ 1983/ 1984

DM 30,00 each set

6-9 september, naal Centrum.

postcard set of skydiving motives, 15 different cards

DM 15,00

16-mans

wedstrijd

Natio-

20 7300

"between heaven and earth" DM 75,00 (Zwischen Himmel und Erde) 2nd edition

DM AE

Apeldoorn

21-23 september, Open CRW rotatiewedstrijd bij Para Centrum Noord. Programma: 5 sprongen 4-mans CRW rotatie (CIP regels). Vrijdag training en zondag na de wedstrijd CRW boogie. Uitwijkdata: 29 en 30 september.

= Gerrnan

Mark West

p lcase send your order and cheque

SKYDIVER

to

MAGAZINE

Verlag I-I. Fischer Brunnenstralle 35 0-8959 Rieden am Forggensee West-Germany

SPORTPARACHUTIST 27

Weekends zijn er voor ons allemaal.

Wij springen elk weekend. Dat is de voornaamste sprongen overslaan om naar jou te luisteren.

verklaring

voor ons sukses. De tweede reden is dat we een paar

Onze parachutes zijn het resultaat van zeer kostbaar onderzoek naar ontwerp en konstruktie, maar ook het resultaat van een voortdurende dialoog. Wij kunnen parachutes maken met jouw behoeftes in ons achterhoofd omdat we kontakt onderhouden met jou, persoonlijk of via één van onze dealers. Door de week werken wij aan jouw toekomstiqe parachute.

Tot volgend weekend!

PARACHUTES DE FRANCE SA zijn de ontwerpers en de makers van: MAGNUM, TURBO en CONTACT 7-cel koepels, MAGIC 5-cel koepel, S.O.S. en MAGIG 5-cel reservekoepels, REOUIN, JAGUAR en CAMPUS tandemsystemen, MARSOUIN conventioneel systeem, EVOLUTIVE, MANTA, SUPER-MANTA en GRIP springoveralls, OUICK pilotchute, etc. Al onze koepels en harnassystemen zijn officieel getest en zijn volledig goedgekeurd door de Franse Ministeries van Defensie en Sport.

rYlnnnfL,nfluO ~lu (l,nnnnu SA V,.."Lr'-'~L.J"",~v Uv LJLr'-'L.,I~V

~ ZOO/AC

SP 247- 9.Chaussée Jul~s-César. 95523 Cerqy-Pontoise Cedex.

Téléphone: (3)032.16.33.- Télex : Parchut 697061 F.