2026 - 04 September

KONINKLIJKE NEDERLANDSCHE

MOTORBOOT CLUB

Stilleven aan het strand van Egmond

September 2026, 120e jaargang: no. 4

Ons gehele actuele aanbod vindt u op: www.sterkenburgyachtbrokers.nl

Aquador 33 HT Vr.pr. € 165.000,--

Bj. 2010

Almtrawler 1600 AD (FP) Vr.pr. € 495.000,--

Bj. 2004

Boarncruiser 41 New Line Vr.pr. € 189.000,--

Bj. 2008

Klaassenvlet 13.60 Vr.pr. € 149.500,--

Bj. 1991

Linssen Grand Sturdy 470 AC MK II Vr.pr. € 469.000,--

Bj. 2011

Noblesse Bellamare ‘54 Vr.pr. € 549.000,--

Bj. 2008

P. Beeldsnijder 55 Vr.pr. € 569.000,--

Bj. 2002

Smelne Salon Vlet 14.85 Vr.pr. € 369.000,--

Bj. 2004

Valk Continental 1900 V.pr. € 795.000,--

Bj. 2005

Valk Continental II 2300 ALU-IPS Vr.pr. € 1.950.000,--

Bj. 2012

STERKENBURG YACHT BROKERS B.V. • NIEUWE JACHTHAVEN 6 • 4924 BA DRIMMELEN • T + 31 (0) 162685722 • F + 31 (0) 162682298 • INFO@STERKENBURGYACHTBROKERS.NL • WWW.STERKENBURGYACHTBROKERS.NL

Colofon

Inhoud

De Clubinformatie van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club (KNMC) verschijnt 5 maal per jaar.

HOOFDREDACTIE Marjo Haitjema EINDREDACTIE Gabriël van Seumeren REDACTIEMEDEWERKERS Paul Graafland, Beate Brouwers

Foto voorblad: Ineke Kocken

COLUMNISTEN Don Bijl, Gabriël van Seumeren, Humphrey van der Laan, Jan-Willem van der Boom POSTADRES KNMC EN REDACTIE Hambakenwetering 15 5231 DD ‘s Hertogenbosch E-mail: redactie@knmc.nl www.knmc.nl facebook.com/knmc.nl De Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club is tevens de Nationale Autoriteit van de Union Internationale Motonautique (UIM).

De KNMC heeft een samenwerkingsverband met het Verbond Nederlandse Motorbootsport.

Het lidmaatschap wordt jaarlijks stilzwijgend verlengd.

Beëindiging van het lidmaatschap moet voor 1 december van het lopende verenigingsjaar schriftelijk bij het bestuur zijn ontvangen.

SECRETARIAAT KNMC QS10 Hambakenwetering 15 5231 DD ‘s Hertogenbosch Telefoon: 0345 - 623100 E-mail: secretariaat@knmc.nl Het secretariaat is dagelijks van 9.00 - 12.30 uur en 13.00 - 16.00 uur bereikbaar.

PRODUCTIE EN ADVERTENTIES Ad de Graaf Media www:.addegraafmedia.nl info@addegraafmedia.nl Telefoon: 06 - 52408169

3 Voorwoord 4 Uitslag fotowedstrijd 5 Van wal steken

11

7 Column Gabriël 9 Even voorstellen Koos en Janny van de Klundert 15 Zoek de 10 verschillen 17 In de Schijnwerper Henk van Dorp

21

21 Drieprovinciëntocht 27 Kleinkindertocht 30 Cursus Samen Varen 33 Hondenverwentocht 38 Nieuweledentocht

46

43 Tocht het onbekende 46 Frieslandtocht 51 André Rieutocht 55 Adverteerder aan het woord 57 Recht op het water

51

58 Uitslag 10 verschillen 59 Column stad 63 Teletijdmachine 65 Het vrouwtje van Stavoren 67 Recept

55

69 Column Paul Graafland 72 Clubartikelen

1

VINK-JACHTSERVICE VINK Onbetwist Onbetwist de de Super Super Van Van Craft Craft specialist specialist

Dé specialist op het gebied van Super Van Craft schepen, ideaal voor zowel onderhoud als gerichte verkoopbemiddeling. € 104.000,-

€ 49.500,-

€ 275.000,-

u Inr

il b

es

e pre

kb

aa

r

Super Van Craft 12.20 - 1992 Daf 158 pk, boeg- en hekschroef en generator.

Super Van Craft 14.95 - 1991 2 x Daf DH825M motoren met 158 pk.

Vast stuurhuis, radar FLIR camera.

Bellus 750 Open Launch - 2008 Vetus M456 diesel met 52 pk. Polyester romp, nieuwe kabelaring, teak kuipvloer.

Prijs op aanvraag

€ 37.500,-

€ 275.000,-

Super Elegant Vlet 8.00 - 2002 Yanmar diesel 27 pk.

Boegschroef en verwarming.

GrootSchip 40 - 12.00 x 4.00 - 2008 Perkens 145 pk, boegschroef.

In nieuwstaat!

Inr

uil

be

s

e pre

kb

aa

r

Casco 13.20 x 4.00 m

06-538 37 353

www.vink-jachtservice.nl

info@vink-jachtservice.nl

Wij weten veel van boten, omdat we zelf ook varen.

Vo o

Te nat, te koud, te droog, te warm De zomer is nog in volle gang, maar het lijkt wel of ze al plaats aan het maken is voor de herfst. Terwijl ik naar buiten kijk dwarrelen de verdorde blaadjes door de lucht, niet vanwege de wind, maar door de droogte. Op de boot is het genieten met zon en een klein briesje, maar de natuur is er aardig door van slag.

Dat het niet de hele zomer mooi weer is geweest, zijn we eigenlijk alweer vergeten. Maar van de acht toertochten, waarover in dit clubblad verslag wordt gedaan, waren de eerste zes toch vooral te nat en te koud. De Drieprovinciëntocht startte met een enorme regenhoos, de Kleinkinderentocht had te kampen met verkleumde kleinkinderen en de cursisten van Samen Varen moest oefenen tijdens windvlagen. Maar al die regen en wind heeft ons er niet van weerhouden om toch volop te genieten op en van het water. Dat is ook te lezen in de verslagen van de Nieuweledentocht, de Tocht het onbekende en de Frieslandtocht.

Vierendertig graden, een haven die ligt te bakken in de zon en dan een complete roedel honden die languit op de steiger ploft alsof ze de hoofdrol spelen in een vakantiefilm. Dat is de zin waarmee het verslag van de Hondenverwentocht 2026 start.

Het geeft de temperatuuromslag in één zin weer. Extreme warmte maakt ook loom en soms oververhit. Daar had ook de André Rieutocht mee te maken. Maar wat werd er genoten. “Er zijn reizen die je kunt navertellen en er zijn reizen die je alleen kunt voelen”, aldus Jan Julius van Seumeren. Mooi gezegd, Jan Julius en wat hebben jullie een prachtig gedicht gemaakt over deze bijzondere toertocht.

In dit clubblad maken we kennis met Koos en Janny van de Klundert. Een warm en ondernemend echtpaar dat

Dat het niet de hele zomer mooi weer is geweest zijn we eigenlijk alweer vergeten. we hebben leren kennen tijdens de Nieuweledentocht. Beate is bij hen op bezoek geweest en zij heeft daar een mooi artikel over geschreven.

Van nieuwe leden is het in dit clubblad maar een klein sprongetje naar Henk en Helga van Dorp, die dit jaar maar liefst 50 jaar lid zijn van de KNMC. Hun verhaal maakt duidelijk dat tradities veranderen, gebruiken verdwijnen en nieuwe ontwikkelingen zich aandienen.

Een toertocht eindigt en een boot wordt verkocht, maar de herinneringen en vriendschappen die onderweg zijn ontstaan, blijven. Misschien is dat wel het mooiste wat de KNMC ons biedt.

Het is mooi om te lezen dat liefde voor het water zich steeds opnieuw kan ontwikkelen, zonder dat de volgende generatie precies dezelfde weg volgt als de vorige. Dat horen we van Henk en Helga, dat zien we aan de Kleinkinderentocht en we lezen daarover in de column Patateiland van Gabriël.

rw

oo

rd

koekjes, kun je lezen in zijn verhaal over het Vrouwtje van Stavoren.

Ook Humphrey heeft weer een mooi verhaal voor ons aan het papier toevertrouwd. Als je niet weet wat kusteritis is, of een CE-B-conformiteitsverklaring, dan moet je zijn verhaal zeker lezen.

De vaste columnisten hebben zich ingespannen om er ook dit keer weer een mooi gevuld clubblad van te maken. Zo heeft Don een gesprek gehad met één van onze adverteerders en KNMC-lid, Jelle Eveleens van 4Beaufort en geeft hij informatie over Dokkum, een waterstad bij uitstek.

Paul vergelijkt in zijn teletijdmachine Scheveningen uit de tijd van de haringkar met het Scheveningen van nu. En dat hij naast waterwegen, ook bovenmatig is geïnteresseerd in de Melkweg en het hele sterrenstelsel, is nieuw voor mij.

En wil je, na alle toertochten, even niet buiten de deur eten, maak dan het lunchgerecht dat Jan-Willem voor je heeft bedacht.

Met de quote: “Het zijn niet de mijlen die we varen die we onthouden, maar de mensen die we onderweg ontmoeten” wil ik dit voorwoord afsluiten.

Marjo Haitjema Jacob Leenstra was een van de deelnemers aan de Nieuweledentocht.

Bij het afscheid nam hij het woord en overhandigde alle deelnemers aan de tocht een zak met Friese dúmpkes. Wij moesten dit geschenk niet onderschatten, want het was het beste van het beste wat hij kon geven. Waarom dit zo was, en wat Oekraïne te maken heeft met deze

De vaste columnisten hebben zich ingespannen om er ook dit keer weer een mooi gevuld clubblad van te maken.

Reminder Inleveren kopij clubblad Deadline: 9 november 2026 Alvast dank vanuit de redactie.

Foto’s van het internet plukken brengt claim-risico met zich mee, dat is waarom auteurs gevraagd wordt eigen foto’s mee te sturen.

3

Foto voorpagina september 2026 Met veel plezier melden wij dat de voorpagina van dit clubblad is verzorgd door

Ineke Kocken met een prachtig Stilleven aan het strand van Egmond Deze opname dingt mee naar de prestigieuze jaarprijs van de

KNMC fotowedstrijd 2026 uit te reiken op het openingsfeest 2027 Wij verwachten jullie inzendingen voor het decembernummer vóór 8 november 2026 a.s. aan mailadres graafland17@icloud.com Alleen liggende opnames verhouding 3:4 in hoge resolutie (ware grootte)

Namens de jury: Jeannete Waleveld, Els Heijmans, Paul Graafland

15 november 2026 Slotfeest KNMC, Bilderberg Garderen 09 januari 2027

Nieuwjaarsbijeenkomst, Landgoed Heerlijkheid Mariënwaerdt Beesd

20 maart 2027

Algemene ledenvergadering, Van der Valk Vianen

23 en 24 april 2027 Openingsweekend Harderwijk

Va n

Van wal steken De hete zomer loopt op zijn eind bij het verschijnen van dit nummer van ons clubblad. Warm en droog weer is fijn voor het varen, maar de afgelopen maanden waren de omstandigheden af en toe wel erg extreem.

Wij kennen allemaal de discussie over klimaatverandering. Ik zal de wetenschap op dit punt niet tegenspreken, al herinner ik mij in het verleden ook wel warme zomers en lage waterstanden. Zo konden wij een aantal jaren geleden het kommetje van Zutphen niet in, vanwege de lage waterstand op de Gelderse IJssel. Wel is duidelijk, dat de frequentie van warme en droge zomers toeneemt. Dit jaar was wel extreem. Deze ontwikkeling zal ongetwijfeld consequenties hebben voor het waterbeheer. Voor ons als watersporters is het van groot belang de ontwikkelingen nauwgezet te volgen.

Ondanks de warme zomer zijn onze toertochten doorgegaan. Sommige tochten hadden overigens ook met mindere weersomstandigheden te maken die van invloed waren op het verloop.

Bijzondere vermelding verdienen de twee toertochten naar André Rieu. Hier was zeer ruim op ingeschreven. Achteraf bleek dat niet alleen de artiest was

opgezocht maar ook het warmste plekje in Nederland: het mooie Maastricht.

De tochten waren een groot succes.

Van het optreden werd enorm genoten.

Zelfs André Rieu weet nu van de KNMC. Veel dank aan de toertochtleiders voor hun huzarenstukjes. Midden in de zomer zo’n lange tocht organiseren met zoveel deelnemers, waarbij de nodige sluizen moeten worden gepasseerd, is nogal wat. Overigens is eens te meer duidelijk geworden dat het succes van een tocht in zeer belangrijke mate afhangt van de positieve houding van alle deelnemers. Elke deelnemer heeft invloed op de sfeer in de groep.

Elke deelnemer draagt daarvoor dus verantwoordelijkheid, zeker in een vereniging die helemaal gebouwd is op de inzet van vrijwilligers.

Spannend was de plotselinge opname van medelid en deelnemer Eddie Dücker in het ziekenhuis als gevolg van het oplopen van legionella. Ook Adriana werd ziek maar minder heftig.

Dankzij doortastend optreden van de medici van het ziekenhuis in Venlo is erger voorkomen. Hoewel de legionella na testen niet aan boord is gevonden, geeft deze ervaring natuurlijk toch te denken. Warme zomers, warmte van de motor en te weinig doorspoelen kunnen

de

vo

or

zit

ter

risicofactoren zijn. Wij zullen er zeker meer aandacht aan besteden, want de gevolgen kunnen desastreus zijn. Zelf heb ik indringende herinneringen aan de legionellaramp tijdens de Westfriese Flora in Bovenkarspel, toen ik bij de rampenstaf betrokken was. Vele mensen hebben het bezoek toen niet overleefd.

Voor het bestuur is de zomerperiode weliswaar rustiger dan anders, maar er blijft nog het nodige te doen. Om een paar voorbeelden te geven: het via de notaris aanpassen van de statuten van de stichting KNMC Watersport, betalingen fiatteren, evenementen voorbereiden, bestuursvergaderingen (via Teams) en overleg met NOC*NSF over nieuwe internationale dopingregels en de daarmee gepaard gaande aanpassing van onze statuten. Onze hoofdredacteur is ondertussen artikelen aan het verzamelen voor dit clubblad.

De KNMC staat ook bestuurlijk nooit stil.

Bijzonder vond ik het gesprek dat Marjo Haitjema en ik hadden met Henk van Dorp die al 50 jaar lid is van de KNMC. Zijn vrouw Helga en hij ontvingen ons hartelijk in hun huis in Capelle aan den IJssel met prachtig uitzicht over de rivier.

Wij kregen mooie verhalen te horen over de geschiedenis van de KNMC. Het verslag van dit gesprek is terug te vinden in dit clubblad.

Tijdens alle tochten, maar ook op eigen gelegenheid komen wij allemaal in vele havens in ons land en daarbuiten. Havenmeesters spelen vaak een belangrijke rol als het gaat om gastvrijheid en het geven van informatie.

Mochten er havenmeesters in positieve zin uitspringen: geef dit door voor de keuze van havenmeester van het jaar.

Deze waardering wordt zeer op prijs gesteld, zo blijkt elke keer weer. Wij willen natuurlijk een zo goed mogelijke afweging maken. De ervaringen van onze leden zijn daarbij van het grootse belang.

Don Bijl

Zelfs André Rieu weet nu van de KNMC.

5

JHG-ADV-KNMC-A4-JAN2026-CONT.indd 1

28-11-2025 11:43

Co

Patateiland Tekst & foto: Gabriël van Seumeren De volgende generatie is de vorige niet en opvolgen of navolgen is niet vanzelfsprekend. Bij onze beide dochters is zakelijke opvolging nadrukkelijk niet aan de orde: de oudste zag helder wat het ondernemerschap haar ouders opleverde en wat het ons kostte. Ze zei bij aanvang van haar studie in Wageningen al: “Mij niet bellen!”. De jongste studeert in

lum

nG

ab

rië

l

Leiden en toont nul ambitie richting zakenwereld. Ben ik als vader daardoor teleurgesteld? Geenszins: laat ze vooral doen waar ze goed in zijn en wat ze gelukkig maakt.

Op een ander gebied treden onze dochters wel degelijk in de voetsporen van hun ouders. Beide dames hebben de watersport in de genen.

Onze jongste is uitgegroeid tot een hartstochtelijk zeiler en geeft als instructeur les op de zeilschool in het Friese dorp waar wij onze ligplaats hebben. De oudste is sinds kort de gelukkige eigenaresse van een Doerakje. Ze vaart ermee op Loosdrecht, het vaargebied uit mijn jeugd. Met vrienden trekt ze erop uit, of ze werkt op haar laptop terwijl ze heerlijk achter het anker dobbert in de Wastobbe, het favoriete ankerplekje met een zandbodem waar het nog geen meter diep is en waar ik haar ooit leerde zwemmen.

Ik ben zodoende na zestien jaar afwezigheid weer met een beginnersbootje terug op de plassen.

Simpel vaarplezier zonder elektronica en gewoon op het zicht, want ik weet precies waar ik ben. Volgens Herman Boerhaave is eenvoud het kenmerk van ware, en gelijk had hij. Het is de eerste keer gelijk weer heerlijk tuffen met mijn dochter aan het roer. Ik hoef maar te zitten, om me heen te kijken en te vertellen wat ik herken: “Kijk schat; dat daar is het huis van Reinder Zwolsman, een projectontwikkelaar uit de jaren zestig. Dat was toen het duurste huis aan de plassen.” De schipper zucht even. “Weet ik toch, pap. Dat vertel je nu al jaren. Net zoals je nog steeds die bocht bij Breukelen aanwijst waar hij met zijn auto uit de bocht vloog. Heb jij trouwens ook zin in een frietje, dan varen we even langs het patateiland, we zijn er nu vlakbij.” Gelukkig heeft ze de echt belangrijke zaken op Loosdrecht ook onthouden.

Het is de eerste keer gelijk weer heerlijk tuffen met mijn dochter aan het roer.

7

Ev

Koos en Janny van de Klundert

en

vo

or

ste

lle

Een warm en ondernemend stel

n

En omdat een dag vierentwintig uur heeft, is Koos ook nog zeer actief in de haven van Oudenbosch. was dus Koos! Het bleek wederzijds en inmiddels zijn zij zesenveertig jaar getrouwd. Ze kennen elkaar door en door; wat dat betreft zijn er geen verassingen meer. Ze hebben een fijne stabiele relatie. Maar wie mocht denken dat dit een leuk maar ietwat gezapig stel is, slaat de plank volledig mis. Zij hebben niet alleen een bewogen leven achter de rug, ze zitten er ook nog vol in.

Tekst en foto’s: Beate Brouwers Een stuk vroeger dan gepland rijd ik op 26 juni naar Oudenbosch. Ik heb het tijdstip voor het interview in overleg vervroegd, omdat het kwik wel tot veertig graden kan oplopen en er weercode rood is afgegeven. Janny heet me welkom en kort daarna kijken we samen naar een familiefoto. Janny wijst hun twee dochters erop aan, met hun echtgenoten. Ze hebben beiden twee kinderen, het jongste kleinkind is tien jaar. Janny kijkt er met warmte naar.

Ze is lange tijd meerdere middagen per week oppasoma geweest en aangezien Koos veel werkte bracht dat gezelligheid.

uren op zijn knieën zitten om onkruid te verwijderen. Bij het tuinhuis hangen herinneringen van vakanties. Dat geeft het geheel een persoonlijke uitstraling.

Achter in de tuin kun je aan het water zitten, vlak bij de Stadshaven van Oudenbosch. Wat een geluk dat hun boot daar ook kan liggen. De veertien meter lange Steeler ziet er stoer uit en blinkt in de felle zon.

Als vijftienjarige werd Janny verliefd op de broer van haar vriendin. Dat

Koos werkte vroeger in de cafetaria/ bar van zijn ouders. Het ondernemen moet hij daar geleerd hebben, maar het zit zeker ook in de genen. Dat uitte zich al snel: hij was tweeëntwintig toen hij een stuk grond kocht en zijn eigen huis bouwde. Hij was inmiddels werkzaam in de bouw omdat hij aan leren ‘geen bal aan vond’. Koos was toen al van alle markten thuis, voor hem geen specialisme. Hij kon timmeren, metselen, schilderen et cetera. In 1990 begon hij zijn eigen

Janny is sowieso een zorgzaam type.

Ze heeft vroeger in een bejaardentehuis gewerkt. Ze heeft ook goed voor haar ouders gezorgd toen zij ouder werden.

Janny opent de deur naar de tuin en roept Koos, die daar al druk in de weer is. En wat ziet de tuin er fantastisch uit en wat heerst er een rustige, warme sfeer. Het is geweldig om naar de sierlijke grote karpers in de organisch gevormde vijver te kijken. Het gras zou van kunststof kunnen zijn, maar ik zie gelijk dat het echt is. Een matje om jaloers op te zijn. Koos werkt, al dan niet met wat hulp, graag in de tuin. Hij kan

9

VAREN ZONDER ZORGEN

Suderséleane 15a Workum Service-app

06 22 66 38 16

zuiderbaanservice.nl | info@zuiderbaanservice.nl

WERKELIJK ALLES VOOR UW JACHT

Ankreo, de spudpaal voor het optimale gemak bij het afmeren.

Eenvoudig voor anker met één druk op de knop.

Afmeren zonder stress! www.ankreo.nl 0653354440

bedrijf in betonrenovatie. Inmiddels had hij zijn middenstandsdiploma en aannemerspapieren behaald. Het bedrijf groeide gestaag en al snel moest er een groter pand komen. Na een jaar of zes werd ook dat pand te klein en werd er weer opgeschaald. En omdat ze vol energie en dromen zaten, begonnen ze ook nog een duikcentrum. Hun passie voor duiken was groot en een van de loodsen was relatief eenvoudig leeg te maken, dus waarom zou je het niet doen. Ze huurden duikinstructeurs in en het kon beginnen. Om hun licentie te behouden moesten zij ook geregeld lessen geven. Als Koos vaak ’s avonds laat thuiskwam van zijn werk was het daar een gezellige drukte. Duikers die hun uitrusting terugbrachten bleven

even hangen voor een biertje. Janny had naast administratief werk voor het betonrenovatiebedrijf ook administratie te doen voor dit duikcentrum. Na twee jaar, en een evaluatie verder, besloten zij samen om te stoppen met het duikcentrum. Het was alles bij elkaar gewoon niet vol te houden, maar het was zeker een mooi avontuur.

Het bedrijf van Koos bleef succesvol en groeide door. Naast klussen voor betonrenovaties werd het bedrijf ook gevraagd voor betonconservering (preventief beschermen), het vernieuwen van spoorwegovergangen, Fire-proofing (het brandwerend bekleden van bijvoorbeeld tunnels), het versterken van constructies met

koolstofcarbonaat, grondinjecties en bijvoorbeeld het aanleggen van kunststof vloeren in parkeergarages.

Dit betrof projecten, maar ook grote onderhoudsprojecten zoals de Zeelandbrug en de Oosterscheldekering. Rond 2009 kwamen er grote klussen op de markt onder de naam KOSMOS (Kwaliteit en Omvang van het Onderhoud in Samenwerking met de Markt Opnieuw Sturen), een grote interne vernieuwingsoperatie van Rijkswaterstaat om het achterstallig onderhoud van viaducten, bruggen en ander straatmeubilair onder handen te nemen. Er werden twee van de grootste projecten binnengehaald. Het bedrijf verdubbelde haar omzet. Je begrijpt: Koos was druk.

De boot van Koos en Janny heeft de naam Quo-Vadis gekregen, wat ‘waar ga je heen?’ betekent. Ik kan vanwege die betekenis in dit interviewverslag natuurlijk niet buiten schot laten waar zij dan allemaal heen gingen. Zij varen graag in Nederland. Binnenkort zelfs twee maanden. “Varen in Nederland in fantastisch”, zegt Koos. “Heerlijk liggen in mooie plaatsjes, een hapje en een drankje aan boord of elders, dat is genieten!”

Ze zijn met de Quo-Vadis ook naar het buitenland geweest. “Berlijn zelf is ons goed bevallen, maar de tocht door het kanaal viel ons wel wat tegen”, zegt Janny. “Parijs halen is net niet gelukt vanwege de begroeiing, maar het was

11

een mooie tocht”. “Ze heeft het liefst zo veel mogelijk sluizen”, zegt Koos.

Janny lacht en zegt dat ze altijd graag iets te doen heeft. Als er geen sluizen in de buurt zijn, is ze creatief bezig. Er hangen diverse schilderijen die Janny heeft gemaakt in de kamer; ik bewonder onder andere de twee hondjes en een kleurrijk tafereel.

De Quo-Vadis is niet hun eerste boot.

Ze zijn klein begonnen. “Met een rubberboot”, zegt Janny. De rust op het water bevalt hun beiden heel goed.

Koos heeft de vaarbewijzen behaald en Janny heeft het diploma voor de marifoon. Ze zijn nu twee jaar lid van de KNMC. In eerste instantie waren ze niet dolenthousiast, maar er waren toch genoeg redenen om lid te worden. Het eerste jaar was het te druk voor een reis met de KNMC maar onlangs hebben ze de Nieuweledentocht gedaan en dat is goed bevallen.

Koos en Janny gaan ook regelmatig op reis zonder de Steeler. Ze maken, veelal in het voorjaar, graag verre rondreizen.

Meestal met z’n tweeën maar soms met anderen. Zo waren ze in Argentinië, Florida en Bonaire. Ze hadden vijfentwintig jaar een huis aan de Costa Blanca waar zij zo’n vijf keer per jaar waren. In 2021 is dat verkocht. “Je wordt wat ouder, er is steeds weer onderhoud en we hebben het klimaat in die vijfentwintig jaar flink zien veranderen”, vertelt Koos.

Met zevenenvijftig jaar is Koos gestopt met werken. Dat is nu 13 jaar geleden.

Er deed zich een ‘once in a lifetime’

kans voor zijn bedrijf over te dragen aan een ‘grote jongen’. En die kans heeft Koos gepakt. Het proces naar dat besluit was allesbehalve eenvoudig. Een mengeling van emoties en gevoelens gonsde door zijn lichaam. Wat was wijsheid? Zul je het allemaal los kunnen laten? Wil je dat? Hij kon het juiste antwoord niet vinden en daarom sprong hij op 8 augustus 2012 op zijn fiets en reed naar Santiago de Compostella.

Een tocht van vierentwintighonderd achtenzeventig kilometer en

tweeëntwintig dagen fietsen. “Toch wel elektrisch?”, vraag ik. “Natuurlijk niet!”, lacht Koos. “Het is een confrontatie met jezelf”. Hij had zich voorgenomen op de fiets goed na te denken over alle vooren tegenargumenten, maar het lukte hem maar niet zijn gedachten vorm te geven. Twee dagen voor aankomst stopte Koos bij Cruz de Ferro, een grote houten paal met een ijzeren kruis bovenop, op iets meer dan achthonderd meter hoogte. Dit is een bekende plek waar pelgrims traditiegetrouw een van thuis meegenomen steen achterlaten.

De steen is de belichaming van lasten die je in je leven op je schouders hebt gekregen en die je daar achter laat.

Koos had de steen meegenomen die hij ooit van zijn moeder kreeg. Toen hij die steen naar de voet van de paal gooide, zakte hij naar de grond en zag zijn leven aan zich voorbijtrekken. Hij was vol emoties. Een moment van bezinning waarin intenties, verwachtingen, angsten en dankbaarheid samenkwamen. Maar voor hem ook een kans om dichter bij zijn eigen wijsheid te komen. Hoe je er ook over denkt, het is indrukwekkend om na zo’n zware tocht en een gevecht met jezelf, de steen die je al weken meedraagt daar neer te leggen.

Voor Koos was het een markering van het einde van een periode en het begin

van een nieuwe. Hij belde zijn technisch directeur in Nederland en zei: “Zet de verkoop maar verder in werking”. Ik informeer nog voorzichtig naar de staat van zijn derrière na deze reis. “Die deed wel zeer” zegt Koos. Hij raadt iedereen aan om een keer in je leven zoiets alleen te ondernemen. Dus mocht je nog geen plannen hebben…succes!

Het verbaast je vast niet, dat Koos niet in het zogenaamde zwarte gat viel. Hij bouwde voor beide dochters nog een huis. Omdat hij de smaak te pakken had, ook nog eentje voor een neef.

Niet alleen het regelwerk, maar ook de handen uit de mouwen. Door een ongeluk verloor hij twee toppen van zijn vingers. Maar al snel na het ongeluk stond hij weer op de bouwplaats.

Ook hun eigen huis is verbouwd en klaargemaakt voor de toekomst. Koos is al lang lid van de Rotary en een paar dagen voor dit interview is hij in eigen tuin geïnstalleerd als voorzitter van de Rotary Halderberge-Seppe. Het feestje was een succes. Koos heeft heerlijke gerechtjes klaargemaakt op de Green Egg en de OFYR Barbecue. Ja; koken kan hij ook.

een relatie? De woorden van Janny blijven in mijn hoofd terugkomen: ‘als jij achter mij staat, sta ik achter jou’. Tja, een nogal ondernemend stel. Beiden zorgzaam en lief, familiemensen. ‘Dat kan ik niet’ komt in hun woordenboek niet voor. ‘Ga ervoor! wel.

‘Dat kan ik niet’ komt in hun woordenboek niet voor.

‘Ga ervoor!’ wel.

Vraag maar raak En omdat een dag vierentwintig uur heeft, is Koos ook nog zeer actief in de haven van Oudenbosch. Deze haven was nogal verwaarloosd en samen met een paar buurtbewoners is hij een van de drijvende krachten achter de nieuwe stichting ‘Waterpoort naar Rome’. Deze naam is gekozen vanwege de basiliek op de kop van de haven. Dit is een kleine kopie van een basiliek in Rome. De haven moet weer een plek worden om trots op te zijn. Om de ‘sense of urgency’ voor het renoveren aan te wakkeren moest Koos inventief zijn. Hij nodigde wat kopstukken van de gemeente aan boord uit om hen vanaf het water te laten zien hoe slecht de haven eraan toe was.

Dat hielp: er werden gelden vrijgemaakt en plannen gesmeed.

“Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten maar het interview was leuk”, zegt Janny. “Ja, viel het mee?” vraag ik. “Zeker, en het was gezellig” vult Janny aan. Ik veeg met de rug van mijn hand over mijn voorhoofd en blaas diep uit: “Poeh, daar kom ik goed van af”. We lachen en kletsen nog wat en dan stap ik in mijn bloedhete auto. Wat een warm en leuk stel is dit, denk ik daar. Wat is hun geheim voor

Koos: Wat vind je een leuk spelletje?

Golf is leuk, maar daar kom ik te weinig aan toe.

Vroeger speelde ik zakelijk regelmatig. Bordspelletjes, daar ben ik niet zo van, maar op de boot heb ik de rust om te jokeren.

Janny: Waar geef je graag geld aan uit?

Dit is helemaal geen vraag voor mij. Ik geef geld uit omdat je dingen moet kopen, maar niet aan iets in het bijzonder. Ik werd zuinig opgevoed en ben geen uitgever.

Koos: Wie mag jou ’s nachts bellen?

Dat is moeilijk, ik wil niet graag gestoord worden.

Maar voor mijn kinderen ben ik altijd bereikbaar.

Janny: Waar gaat jouw droomreis naartoe?

Ik ben mijn droomreis van het leven nog steeds aan het maken!

Koos: Hoe wil je herinnerd worden?

Ik laat weleens ergens een herinnering achter. Ik heb een kunstwerk gemaakt dat bij het bedrijf te zien is: een afdruk van mijn handen met de tekst ‘De handen welke ik heb gekregen Zijn met mijn werk verweven’.

Ik wil graag herinnerd worden als een joviale man, die altijd voor iedereen klaar staat. Verder dat potje as lekker in het water kieperen, uiteindelijk gaan we toch allemaal.

Janny: Wanneer was vriendschap voor jou belangrijk?

Altijd, je kan niet zonder vriendschap. Een van mijn vriendinnen ken ik al sinds de middelbare school.

Ik heb vijfentwintig jaar volleybal gespeeld en heb daar ook nog wat vriendinnen van.

13

Ontdek de 4 zekerheden van het kopen of verkopen van uw jacht bij 4Beaufort Ga snel naar:

www.jachtmakelaardij4beaufort.nl +31 (0)515 74 52 60 | info@jachtmakelaardij4beaufort.nl | Selfhelpweg 9a, Sneek

Aquanaut Hommage 52

Nieuwbouw | Refit |

Service | Onderhoud | Reparatie

+31 (0)515 41 22 53 | info@aquanaut.nl | www.aquanaut.nl

Scan de QR-code en ontdek meer

Zoek de 10 verschillen Niet stiekem verderop kijken!

15

INTERNATIONAL YACHT MANAGEMENT

E.M.C.I. CERTIFIED AND SWORN YACHTBROKER AND VALUER

Sturier 500 CS b.j. 2013 Lengte 14,95 m 2x Deutz DTA 144 PK sl.pl. 5 Nu in vraagprijs verlaagd - Stoer, elegant en zeewaardig, dat is een Sturier van onze Auke uit Stavoren. Prachtig afgewerkt en modern interieur, vloerverwarming, airco in alle vertrekken, elektrisch schuifdak. Zonnescherm, Studpaal, hydraulische boeg- en hekschroef, YachtControl touchscreen 2x.

Boarncruiser 60 Retro Line b.j. 2008 Lengte 18,00 m 2x Perkins 209 PK sl.pl 6 Nederlandse kwaliteit met klassieke uitstraling en moderne uitrusting. Boeg- en hekschroef, stabilisatoren.

De Franse eigenaar wil haar zo snel mogelijk verkopen. Wij denken een unieke kans met scherpe vraagprijs en nu bij ons in Rotterdam.

Voor meer informatie en onze overige exclusieve jachten bezoek: WWW.IYM.YACHTS

Rapsody R55 b.j. 2008 Lengte 16,65m 2x Yanmar 720PK sl.pl 6.

Het Vlaggenschip van Rapsody, prachtig om te zien en zeer goede vaareigenschappen. Deze limited edition heeft een refit gehad in 2020/21. Ligt nu nog in Rotterdam maar ‘s winters in haar botenhuis in Heeg, welke ook kan worden overgenomen.

Boarncruiser 40 Classic Line AK, b.j. 2009 Lengte 12,40 m Perkins 148 PK sl.pl 4 Eerste eigenaar en top onderhouden, romp opnieuw gespoten in 2018, nieuwe kussenset. Boeg- en hekschroef hydraulisch, Davids elektrisch, nieuwe accu’s, Raymarine instrumenten. Kuiptent nieuw 2024. Echt zeer compleet deze Boarncruiser moet u echt gaan bekijken.

Uw jacht verkopen, maar liever niet vanuit een saaie en afgelegen haven?

WIJ HEBBEN DE UNIEKE (VER)KOOPLOCATIE: ADMIRALITEITSHAVEN CENTRUM ROTTERDAM Afmeren in hartje Rotterdam met veel publiek en altijd passanten in de haven, uw jacht zal gezien worden.

Blijf varen en aan boord genieten terwijl I.Y.M. actief gaat zorgen voor een succesvolle verkoop.

I.Y.M. THUISHAVEN ROTTERDAM GEEN WOORDEN MAAR DADEN I.Y.M. your personal yachtbroker.

Yachtbroker | Valuer | Charter | Management | Delivery | Sailing lessons ADMIRALITEITSKADE 250 | 3063 EG ROTTERDAM | TEL. 06-46367290 | JOACHIM@IYM.YACHTS | WWW. IYM.YACHTS

In

Henk van Dorp vijftig jaar lid van de KNMC

de

sc

hij

nw

er

pe

7 augustus 2026

Tekst en foto’s: Marjo Haitjema

In totaal hebben ze 132 toertochtplaatjes verzameld die allemaal in de stuurhut prijkten.

Het is de zoveelste opeenvolgende mooie zomerdag als ik over het dijkweggetje rijd. Ik ben op weg naar Henk en Helga van Dorp, waar Don en ik een afspraak mee hebben. Daar aangekomen blijkt dit bijzondere echtpaar al meer dan 20 jaar te wonen in een riant appartement op een van de mooiste plekjes in Nederland. Hun serre kijkt uit op een bocht in de Hollandse IJssel en daar brengen ze dan ook de meeste tijd door. Regelmatig vaart een KNMC’er voorbij die even toetert en naar hen zwaait. Mede hierdoor voelen zij zich nog erg betrokken bij de KNMC, ondanks het feit dat ze drie jaar geleden hun boot hebben verkocht en zelf niet meer varen. Hun gezondheid ging hen in de weg zitten. Henk heeft vooral problemen met de ogen en

Helga wordt gehinderd door artrose, met veelvuldige ziekenhuisbezoeken tot gevolg. Dan moet je op een gegeven moment de knoop doorhakken. Maar,

verzekert Henk met klem, van de KNMC blijven ze lid. Dat lidmaatschap heeft hen de afgelopen 50 jaar zoveel mooie contacten en vriendschappen opgeleverd, daar willen ze voor geen goud afscheid van nemen. Ze kijken iedere keer weer uit naar het clubblad.

De meeste mensen die daarin voorbij komen kennen ze niet, maar van de verhalen die mooie herinneringen naar boven brengen, genieten ze enorm.

De reden dat de voorzitter en ik bij Henk en Helga op bezoek zijn, is het bijzondere feit dat ze in 1976, dus 50 jaar geleden, lid zijn geworden van de KNMC. Ze waren inmiddels de trotse eigenaren van een mooie Super van Craft. Tijdens een van hun vaartochten lagen ze naast de Sarufra van KNMC’er Frans de Groot, indertijd consul Zuidwest. Die sprak zijn verbazing uit dat deze mensen met zo’n mooi schip nog geen lid waren van de KNMC. Henk en Helga vonden dat niet zo gek, want van de KNMC hadden ze nog nooit gehoord. Na alles aangehoord te hebben leek hun de KNMC wel wat en was het verkrijgen van het lidmaatschap

17

r

tocht. Ieder jaar deden ze in ieder geval mee aan de Mosseltocht en de Voorjaarstocht, eerst onder leiding van Wouter de Graaf en later Jan Bos. Natuurlijk zijn er tochten die eruit sprongen, zoals de Estafettetocht van John Waleveld, de paviljon D’or naar Leuven met meer dan 100 boten, de Aqua Industriatochten, georganiseerd door Dick den Daas en Bouke Bark.

Beiden waren afkomstig uit de levensmiddelenbranche. Daardoor kenden zij heel veel ondernemers en middenstanders en mocht de KNMC een kijkje nemen waar anderen geen toegang hadden.

op voordracht van Frans de Groot en jachtbouwer Klaassen in een vloek en een zucht gepiept, aldus Henk.

Henk is een geboren en getogen Rotterdammer. Helga is geboren in Duitsland en op 16-jarige leeftijd is ze vanwege het werk van haar vader verhuisd naar Nederland. Nadat ze een paar maanden in Nederland was, leerde ze Henk tijdens dansles kennen.

De vonk sloeg direct over en al na een paar maanden verkering waren ze verloofd. Na drie jaar verloving - Helga was inmiddels 20 en Henk 25 - zijn ze getrouwd.

De ouders van Henk hadden in Rotterdam een wasserij. Zijn vader vond het echter beter dat Henk een carrière zou maken in het onderwijs of bij de Marine. Dan had je veel minder zorgen, een goed inkomen en was je kostje gekocht. Zo is Henk naar de pabo gegaan en heeft die opleiding ook afgemaakt. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en zo kwam Henk toch terecht in de wasserij van zijn ouders.

Achteraf was zijn vader daar best wel blij mee.

Voor Henk en Helga betekende het ondernemerschap dag en nacht werken en weinig vrije tijd. Voor de afleiding kochten ze toen hun eerste boot, een bakdekkruiser. Met dit schip lagen ze in de jachthaven van Schieland. Een echte familiejachthaven met veel jonge booteigenaren. Regelmatig werden gezamenlijke leuke tochten gevaren met motorjachtjes en zeilbootjes onder zeil naar onder andere Dordrecht.

Na tien jaar werd dit bootje verkocht en werd de eerste Super van Craft van 11.80 meter aangeschaft. Drie jaar later bouwde Klaassen een boot van 13.80 meter met twee motoren en daar hebben ze toen hun boot op ingeruild.

Met dit schip zijn ze lid geworden van de KNMC en daarmee hebben ze tot 1988 gevaren.

In 1988 kochten ze hun derde Super van Craft. Een schip van 15.40 meter met een extra lang achterschip. Met dit schip hebben ze uiteindelijk tot 2023, en dus 35 jaar lang gevaren.

In totaal hebben ze 132 toertochtplaatjes verzameld die allemaal in de stuurhut prijkten. Elk plaatje met herinneringen aan een mooie

De tocht der tochten was toch wel de Amerikatocht. Jaap Mast, lid van de KNMC woonde, samen met Doris, de helft van het jaar in Miami op een Hatteras en de andere helft in Den Bommel. Zij bezochten dan wel eens een consulavond. Daar werd hen gevraagd om een tocht in Amerika te organiseren. Voor diegenen die interesse hadden werd een bijeenkomst geregeld en werden de wensen besproken waaraan de reis moest voldoen. Vervolgens hebben Jaap en Doris alles in Florida geregeld.

Uiteindelijk is de KNMC met twaalf gehuurde boten, in drie weken van Miami naar Stuart gevaren. Jaap kende veel mensen en ze werden overal als vorsten ontvangen. In Fort Lauderdale werden ze onthaald op een speciaal diner en daar stond het volledige bestuur in vol ornaat de KNMC op te wachten. Voorzien van de KNMC-vlag

aan den IJssel. Ze komen meestal met hun schip en Henk regelt dan bij de vriendelijke havenmeester Cor een mooi plekje voor de NewWave in de haven voor hun huis.

De laatste tocht hebben ze gevaren met Wim en Tiny van Bemmel. Henk stond af te rekenen bij de Pijler in Vianen toen Wim hem onverwacht op de schouder tikte. Besloten werd om samen verder te varen. Na twee gezellige weken namen ze in Spakenburg afscheid van elkaar, naar later bleek definitief. Wim en Tiny overleden beiden in het daaropvolgende voorjaar.

en gestoken in het KNMC-kostuum werd de rij langsgelopen en werden handen geschud. “Net als bij de voetbal” aldus Henk. Tijdens het voorstelrondje praatte Wilfried van der Lande met zijn hand voor zijn mond. Hij was daardoor slecht te verstaan en hem werd gevraagd wat er aan de hand was. Hij verontschuldigde zich en vertelde dat hij de dag ervoor een tand had gebroken.

De bezitter van de andere hand bleek tandarts te zijn en de dag erop werd de tand gerepareerd. Hoe bijzonder is dat.

Henk en Helga zouden deze tocht varen met een Grand Banks van 42 voet. Een grote boot volgens Dick den Daas, dus die belde Henk met de vraag of ze opstappers mee wilden nemen. Het ging om Jan van der Wal uit Eernsum.

Henk kende hem niet en het was ook nog eens een Fries. Als westerling had hij er een hard hoofd in, of dat wel wat zou worden. Henk deed bij diverse mensen navraag en iedereen zei met de duim omhoog: “Het is zo’n vent”.

Jan van der Wal deed mee aan de Rivierentocht en toen ze in Dordrecht lagen werden Henk en Helga uitgenodigd voor een borrel bij hen aan boord. Dat het klikte tussen beide echtparen blijkt wel uit het feit dat ’s nachts na 01.00 uur pas afscheid van elkaar werd genomen. En tijdens de Amerikatocht bleken ze een gouden team. Henk, die gewend was aan het varen met twee motoren, was de schipper en Jan was verantwoordelijk voor de techniek en deed het matrozenwerk. Beide echtparen zijn tot

de dood van Jan met elkaar bevriend gebleven.

Ook de vriendschap met Jan en Riet Nome is bijzonder en al van lange duur. Ze hebben regelmatig buiten de KNMC om mooie tochten met elkaar gevaren, o.a. door België en Jan en Riet bezoeken hen nog regelmatig in Capelle

Bij aankomst stonden de kopjes voor de koffie en de gebakjes al klaar. Een uur later is Henk nog niet halverwege het opeten van zijn gebakje en alles wat hij te vertellen heeft. Alle verhalen rollen moeiteloos uit zijn mouw. Namen, jaartallen, gebeurtenissen, alles ligt in zijn hoofd voor het oprapen.

Als Henk zijn gebakje weer oppakt neemt Don het woord, want de voorzitter is hier met een reden. Henk is 50 jaar lid van de KNMC en daarmee feliciteert Don hem van harte. Hij koestert het verleden en heeft respect voor iemand die 50 jaar lid is van onze

Op mijn vraag of ze nog een leuke anekdote voor ons hebben, vertelt Helga dat ze ooit, toen ze met de Mosseltocht in Veere waren, op de markt een heleboel slipjes had gekocht van een euro. Deze hebben ze in het holst van de nacht, muisstil, als een slinger aan de boot van Jan en Riet Nome geknoopt. Je kunt je het gezicht van Jan en Riet voorstellen toen ze de volgende ochtend de versierde boot zagen.

19

vereniging. Het helpt ons herinneren aan waar wij vandaan komen. En met deze woorden overhandigt Don Henk het KNMC-schildje dat deze lange periode markeert. Henk is er zichtbaar heel blij mee, want het schildje dat ooit in zijn bezit was, is in de boot gebleven.

Dat vond hij achteraf best wel spijtig. Dit schildje zal in het appartement dan ook zeker een prominent plekje krijgen. Na dit intermezzo en het bekijken van alle foto’s die Henk heeft klaargelegd, gaat het gesprek verder.

Natuurlijk wil Don ook graag weten wat Henk als de grootste verandering van de laatste tijd binnen de KNMC ziet. Dat is volgens hem dat er geen consulavonden meer zijn. Op deze avonden kwam je elkaar weer tegen en konden alle mooie herinneringen van de afgelopen tochten met elkaar worden gedeeld.

Ook het afschaffen van het clubkostuum komt ter sprake en de etiquette op het water. Henk vertelt lachend dat je in het verleden door andere schippers via de marifoon werd opgeroepen om je ‘oorbellen’ naar binnen te halen als je was vergeten om de fenders binnenboord te hijsen. Ook werd je erop gewezen als het vaantje niet op de juiste plek was aangebracht of

werd een knoop in de vlag gelegd als deze na zonsondergang nog niet was gestreken. Natuurlijk gelden dezelfde etiquetteregels nog steeds, maar er wordt niet meer nadrukkelijk op gehandhaafd. Maar het gebeurt nog wel: ook Don is eens fijntjes gewezen op de juiste plek voor het plaatsen van zijn vaantje.

Op zijn beurt wil Henk graag van Don weten hoe dat nu zit met het clubgebouw. Want hij heeft in de wandelgangen gehoord dat het bestuur overweegt om het gebouw in Leerdam te verkopen. Don vertelt dat veel leden wel een mening hebben over het al dan niet hebben van een eigen pand.

Het bestuur heeft hier uitgebreid over gesproken en alle voor- en nadelen tegen elkaar afgewogen. Vervolgens is besloten om het pand aan te houden en waar mogelijk, kostenbesparende maatregelen te treffen. Dit is ook zo in de ALV besproken.

Henk is blij met dit besluit want hij stelt de vraag niet zonder reden. Hij is namelijk in het bezit van een bijzonder kompas. In zijn testament heeft hij laten vastleggen dat het kompas na zijn overlijden in eigendom overgaat naar de KNMC. Hij hoopt dan ook dat te zijner tijd dit kompas in het clubgebouw een

mooi plekje zal krijgen. Vol trots laat Henk ons het ‘kunstwerk’ zien, want dat is het. Natuurlijk zal dit bijzondere nautische geschenk in ons gebouw een prominent plekje krijgen.

Ook Jan Nome weet nog een leuke anekdote te vertellen. Helga was penningmeester van een tocht. Zij kopieerde 100-gulden biljetten en liet deze, tijdens een winderig palaver, uit de hand vallen. De wind kreeg er vat op en weg waaiden de biljetten. Helga had enorm veel lol om al die grijze koppen die achter het kapitaal aanrenden.

Aan het einde van ons gesprek worden we getrakteerd op een heerlijk broodje paling, dat Henk speciaal voor ons heeft gehaald. Tijdens deze lunch benadrukt hij nog eens dat hij en Helga, mede dankzij de KNMC, op een hele plezierige manier een mooie invulling hebben kunnen geven aan hun leven, en nog steeds!

Dankjewel Henk en Helga, want mede dankzij leden zoals jullie, is de KNMC geworden tot de mooie club die het is en waar we allemaal met zoveel plezier lid van zijn.

We spreken af dat, bij leven en welzijn, we over vijf jaar weer bij hen op bezoek komen want dan zijn ze 55 jaar lid. En met deze afspraak in het vooruitzicht nemen we hartelijk afscheid van elkaar.

Drieprovinciëntocht

To e

rto

ch

ten

13 t/m 19 mei 2026 Met vijftien jachten door drie provincies Deelnemers: DIAMOND BELLE FLEUR SIROCCO SERENA DAGMAR WHAT ELSE?

Jacques en Marta van Ruiten Arie en Willy Rustenburg Ed Capel (kascontrole) en Marjo Haitjema Jim Boot en Beate Brouwers (verslag) Jack en Lisa van Gent (TTL en penningmeester) Leo en Els Heijmans (TTL en fotograaf)

Tekst: Beate Brouwers Foto’s: Els Heijmans Van de regen in de Draak Mijn vriend en ik besluiten het rustig aan te doen en varen de dag voor het verzamelen naar Ooltgensplaat.

De Volkeraksluis passeren gaat onverwachts snel. Enige dagen voor vertrek zie ik dat de weergoden ons niet gunstig gezind zijn. Zij voorspellen voor de komende week tussen de elf en zestien graden en dagelijks regen.

Onderweg regent het dan ook, soms vriendelijk en rustig, soms pijpenstelen.

Nadat we in Tholen hebben aangelegd naast de boot van Aad en Yvonne, trekken we onze natte jassen uit en kijken we naar buiten. We zien Ed en Marjo binnenvaren en net als zij willen aanleggen, komt de regen met bakken uit de lucht. Ed is binnen een paar minuten zeiknat. Ondanks dat neemt hij ook de tijd om meteen de stroomkabel aan te sluiten. Ik moet erom lachen.

“Ik was toch al nat” zei Ed toen ik later vroeg waarom hij dat in de stortregen deed. Als het even droog is, komen

BLUESKIP RIO GRANDE SARK AQUA GUSTA JUPITER KAAIMAN BESTEVAER ADAGIO SMILE

de deelnemers uit hun boten en op de steiger ontstaat spontane steigerpraat.

Er worden handen geschud, kussen op wangen en knuffels uitgedeeld.

Onderweg regent het dan ook, soms vriendelijk en rustig en soms pijpenstelen.

Eddie en Adriana bieden, gezien het slechte weer, aan de welkomstborrel bij hen aan boord te doen. We passen allemaal prima in de Rio Grande. De toertochtboekjes worden uitgedeeld en iedereen leest er gretig in. Leo vertelt wat er allemaal op het programma staat en welke laatste wijzigingen er zijn. De regen blijft vallen, vergezeld door wat onweersklappen. Gezien de weersverwachting is het fietsen voorlopig van de baan en er is voor de eerste en tweede dag een bus gehuurd.

Fantastisch natuurlijk, maar ik realiseer me dat de weinige calorieën die ik zou verbranden op deze bourgondische reis, nu aan mijn dijen blijven kleven.

Willem en Patricia Wille Eddie en Adriana Dücker Peter en Elly Adriaansen Pieter en Hester Verboom Aad en Yvonne Meijburg Ad en Ina Smaal Bram en Marieke van der Linden Marc en Mirelle Adriaansen Aad en Ida Beemster

Dat wordt nog meer soep eten na terugkomst. Het rumoer in de groep neemt toe als Leo vertelt dat we de volgende dag om tien uur achttien verzamelen. “Ja”, zegt Leo nogmaals boven de herrie uit, “tien uur achttien”.

Heel goed Leo, gelijk duidelijk zijn over de verwachtingen ten aanzien van de discipline in de groep.

Leo belooft dat we die avond in de watten gelegd worden bij Grand hotel en restaurant De Draak in Bergen op Zoom. “Een beetje chiquer restaurant”, zegt hij erbij. Het blijkt het oudste hotel én het oudste bedrijf van Nederland (1397). Frans Hazen is al veertig jaar eigenaar en eind 2024 heeft Imad El Khalfioui de dagelijkse leiding overgenomen. Imad vertelt ons dat zijn liefde voor de horeca hier is ontstaan.

De gerechten die we krijgen zijn naast smaakvol ook visuele kunst. Ik vind het te prijzen dat er voor iedere dieetwens, en dat zijn er nogal wat, een ander gerecht op tafel komt. De kok is echter niet de held van de eerste dag. Dat is Sjors, de vijf maanden oude pup uit Griekenland van Bram en Marieke. Hij

21

OMDAT JE NIET VAN HET KASTJE NAAR DE MUUR GESTUURD WIL WORDEN

”Klassieke glans” Deskundig advies en prachtig spuitwerk Kooij Ship Operation BV Koelhuisdreef 1 4697 PJ Sint-Annaland t +31 (0)166-657 333 i info@jachtspuiterij.nl

w www.jachtspuiterij.nl

ALLE REDENEN VOOR ÉÉN PARTNER

heeft in één dag de meeste vrienden gemaakt en heeft de hele avond braaf onder de tafel gelegen. De hele nacht tikt de regen weer uur na uur op onze daken. Het is bekend dat dit rustgevend en slaapverwekkend werkt.

Wetenschappelijk kan dit verklaard worden door de werking van het (vergelijkbare) ‘white noise dan wel pink noise’. Onze hersenen ontspannen hierdoor en je zenuwstelsel kalmeert.

We zijn allemaal geen twintig meer dus er zijn meer verhalen dan tijd.

Geen wonder dat we er de volgende ochtend allemaal fris en fruitig bijstaan.

Regen heeft zo zijn voordelen.

Pluk de dag bij FrankenFruit De chauffeur van de touringcar brengt ons de volgende ochtend naar FrankenFruit in Bergen op Zoom.

Al sinds vijf generaties wordt dit familiebedrijf met liefde gerund. Zij telen groenten en fruit en organiseren allerlei activiteiten. Na het plotseling overlijden van de vader van onze gastvrouw in 2012, hebben de moeder, broers en zussen besloten het bedrijf voort te zetten ondanks dat zij allemaal een goede baan hebben. Zij runnen het

bedrijf in hun vrije tijd, samen met de kleinkinderen en vrijwilligers. We krijgen een filmpje te zien waarin een van de hanen een hele muis naar binnen slokt.

Alhoewel onze gids erbij vertelt dat hij na de opname van dit filmpje drie weken

23

lang geen ei heeft gegeten (met het Hantavirus op het cruiseschip nog vers in het geheugen) durft Jacques bij de lunch om een omeletje te vragen.

We lopen, gelukkig overwegend droog, met onze gids door een deel van het modderige land dat in totaal twaalf hectare groot is. We zien fruitbomen, bramen- en frambozenstruiken, allerlei soorten kruidenplanten en aanplant van diverse groenten en pioenrozen voorbijkomen. In de oogsttijd mag je tegen betaling, op de appels en peren na, alles zelf plukken. De lunch in de grote boerenschuur staat uiteraard bol van eigen producten en baksels. In de bus terug kletsen sommigen nog verder, anderen dreigen bijna in slaap te vallen.

Een beetje koud hebben we het allemaal.

Passie bij de vis Op vrijdagochtend stuurt Jack ons een app dat het palaver van negen uur niet op de steiger zal plaatsvinden, het is te warm om daar lang te blijven staan. Geintje… het regent alweer en het is elf graden. Als we uitvaren is het eventjes zonnig en droog. We gaan op weg naar Sint Annaland en we krijgen een app van Jack met de invaarvolgorde en een Jackwaardige tekening waarin is aangegeven wie

waar moet gaan liggen. Diverse mensen sturen een duimpje terug en ik moet denken aan de Nederlandse serie: ‘Iedereen is gek op Jack’! Voor het Krammersluizencomplex horen we Jack weer over de marifoon met instructies voor de eerste schutting waar hij zelf onderdeel van uitmaakt.

Daarna neemt Leo het over en regelt de tweede schutting. We passen perfect als sardientjes in een blik en ja, iedereen is ook gek op Leo. Die middag verzamelen we om drie uur en iedereen die dat kan, wordt verzocht met de fiets te komen. Huh, de fiets? Beste TTL: in zes minuten kun je behoorlijk nat worden hoor!

Vraag maar aan Ed. Er blijken een paar helden met de fiets te zijn, anderen gaan lopend of met een busje dat geregeld is door de toertochtleiding.

De TTL’s nemen ons in Sint Annaland mee naar Peter Scherpenisse. Peter heeft een mooi familiebedrijf met de focus op de verkoop van verse vis, schaal- en schelpdieren. Er wordt kleinschalig gevist met twee visboten in de Oosterschelde en een gedeelte van de Noordzee. De vis wordt dagelijks gevangen, onmiddellijk gekoeld, gefileerd en verwerkt of vacuüm verpakt om een hoge kwaliteit te garanderen.

Als we door de roldeur de werkloods inlopen, zien we lange gedekte tafels die opgesteld zijn tussen korven en fuiken/kubben. We leren dat je met deze vaste vistuigen passief vist. Actief vissen gebeurt met netten die ook langs de tafels liggen. Die worden gebruikt voor de vangst van zeebaars en harders.

Een interessant weetje is, dat het vissen op deze twee soorten eind april start en na de eerste serieuze storm in oktober acuut stopt omdat er dan ineens geen zeebaars of harder in de hele Oosterschelde meer te vinden is.

Peter vertelt nog veel meer over vissen, bijvoorbeeld waarom je zeebaars vooral in schemer en de nacht ziet en harders juist overdag. De politiek blijft niet buiten schot in zijn betoog. Hij heeft een duidelijke mening over de rol van onze overheid in de discussie over de oorzaak van het verdwijnen van de kreeften in de Oosterschelde.

Wat is het toch leuk en interessant om naar iemand te kijken en te luisteren die vakmanschap en passie heeft. Er is ook een winkel die tweeëneenhalve dag per week geopend is. Velen van ons hebben na afloop een tasje met lekkers meegenomen. We genieten van oesters, zalm, paling, kibbeling, lekkerbekjes en wijn. Frietjes en zeekraal ontbreken niet.

Tja, cultuur snuiven doen we toch het liefst met een lokale specialiteit in onze mond. Daar is niets mis mee. Wat een heerlijke middag en avond, er heerst een opgetogen vrolijke stemming. Dank je wel Peter, voor je mooie verhaal en je heerlijke producten. Breng vooral een bezoekje aan de winkel als je in de buurt bent.

Me-time in Zierikzee De volgende ochtend varen we na tien uur weg, de instructies horen we wederom via de marifoon. We hebben wat lichte regen onderweg naar Zierikzee, maar als we aankomen is het zonnig. Aangezien we achter de Zuidhavenbrug liggen, moet deze worden geopend en duurt het ruim tien minuten voor alle boten erdoor zijn en de brug weer dicht kan. De wandelaars die zich links en rechts van de geopende brug ophopen, moeten weliswaar lang wachten maar zo te zien kijkt iedereen graag even naar de optocht van jachten. Sommige kijkers maken foto’s of filmpjes.

We liggen tot drie rijen dik op deze mooie plek. Er zijn vandaag verder geen activiteiten of diner. Sommige gaan de stad in, anderen doen een dutje, halen boodschappen, gaan uit eten of bij elkaar op de borrel. Er wordt wat afgekletst, natuurlijk over bootjes en het bijbehorende onderhoud, maar ook levensverhalen worden uitgewisseld. We zijn allemaal geen twintig meer, dus er zijn meer verhalen dan tijd. Ik vermoed dat iedereen met een warm gevoel van binnen is gaan slapen.

Weer nieuwe regen in Oude Tonge Zondags varen we naar Oude Tonge.

Er zijn behoorlijk wat zeilbootjes op de Oosterschelde. Het is dan ook redelijk weer, met soms een bui. De sluis

nemen we in meerdere ploegen. De timing is top: we gaan er relatief snel doorheen. Het schutten zelf duurt wel wat langer omdat zout water vervangen moet worden door zoet water. Als we richting de haven varen is Jack al druk bezig om te kijken welke boten eraan komen. De puzzel om alle boten netjes in het kommetje te krijgen kan weer beginnen. Het manoeuvreren van de jachten, zeker de grotere, naar de aangegeven plek vergt concentratie van de kapiteins maar met boeg- en of hekschroef is het goed te doen. zoals Jack altijd zegt: “komt allemaal goed”.

En dat blijkt. Jack is trouwens altijd de rust zelve. Ik heb dat even gecheckt.

Gelukkig is het droog als vele lijnen aan elkaars boten worden vastgeknoopt.

Aangezien in het toertochtboekje staat dat het bevoorraden van de boot hier eenvoudig kan omdat de supermarkt dichtbij is, staan Jim en ik even later met onze tas vol lege flessen op de kade. Marieke moet er om lachen, “op zondag hier boodschappen doen” zegt ze: “ik denk het niet”. Ze blijkt gelijk te hebben. Dus na wat steigerpraat klauteren we weer met onze legen flessen naar de boot. Even later klettert de regen met hoge snelheid op de boot. “Wel goed om het zout van de boten te krijgen” zegt Jim. En zo heeft elke nadeel zijn voordeel. We eten vandaag weer met de hele groep, in de Lely, vlak bij de haven. We genieten van zalm, kippendij (volgens de menukaart koppendij), een schnitzel of een groentecurry. Door een ongelukje aan tafel is mijn Chanel parfumgeur verdrongen door een enorme walm van Pinot Grigio, maar het is supergezellig.

Als we net terug aan boord zijn, begint het weer te regenen. Geen probleem, het ritmische gekletter geeft onze hersenen een gevoel van rust en veiligheid. Welterusten.

Choreografie op de vierkante millimeter Als iedereen weer geslapen heeft, vertrekken we vroeg naar Dinteloord.

We brengen een bezoek aan de voormalige Petrus en Pauluskerk. Een indrukwekkend renovatieproject met herbestemming. De architect van deze renovatie is Paul Dinant, zijn vrouw Wil en hij zijn ook lid van de KNMC. Er bevinden zich zevenentwintig huurappartementen. In het schip van de kerk zijn gemeenschappelijke ruimtes zoals een koffiecorner en een leestafel.

Vier bewoners hebben hun appartement opengesteld voor onze rondleiding, hoe ruimhartig is dat. We zien het grootste, kleinste en gekste appartement.

Dat laatste is een bijzonder leuke samenvoeging van restruimtes. In de meeste appartementen zie je een deel van de kerkgewelven, wat de ruimte hoe dan ook cachet geeft. De belastbaarheid van de kerkvloer vergroten was een grote uitdaging. Het is uniek dat het van buiten nog steeds dezelfde kerk is en dat er binnen moderne appartementen zijn met energielabel A. Geen wonder dat dit gebouw is uitgeroepen tot het op één na mooiste gebouw van Nederland in de categorie ‘Renovatie vóór 2025’.

Ik hoop dat dit project anderen zal

25

inspireren en meer oude gebouwen en kerken een herbestemming krijgen.

Voor ons bezoek aan de kerk hebben we uiteraard moeten invaren en aanleggen in de haven van Dinteloord.

De praktijk blijkt net wat anders dan gedacht en er moet geïmproviseerd worden. Jack loopt op de steigers heen en weer en deelt via de marifoon rustig de instructies uit voor plan B; een mooi staaltje choreografie op de vierkante millimeter. Er zijn hulptroepen nodig om sommige boten, uiteraard met ongekende souplesse, in een krappe opening te laten glijden maar er valt niets af te dingen aan het feit dat we allemaal zonder kleerscheuren liggen.

Die avond eten we in ‘t Roer om aan de jachthaven. De eigenaren Arjan en zijn dochter Myrthe hebben speciaal voor ons de deuren geopend. We worden verrast met de muzikant Andreas die de hele avond, bijna zonder pauze, Griekse en internationale muziek speelt en zingt. Er wordt volop gedanst en meegezonden. Hester laat horen dat zij de gehele tekst van “Top of the world” van de Carpenters uit haar hoofd kent.

Aad M., Yvonne, Ina, Elly, Jacques en Marta krijgen een spoedcursus sirtaki dansen van onze muzikant. De benen gaan nog best soepel de lucht in, moet ik zeggen.

Roomse klasse en elegantie in Oudenbosch Jack doet ons verbazen als we de volgende ochtend via de app een wel heel professioneel bestandje krijgen met de uitvaarvolgorde en plattegrond van de ligplaatsen in Oudenbosch. Ik vermoed een Excelbestand. Jee, we worden wel echt verwend. Onderweg komen we langs de suikerbietenfabriek waar Peter heeft gewerkt en via de

marifoon vertelt hij van alles over bieten en de fabriek, heel leuk. Bij de laatste brug blijkt de Rio Grande iets te ‘grande’. Doorvaren onder de brug zal de boot wat lager maken dus onze TTL’s regelen een plekje in de buurt.

Probleem weer opgelost!

De ontvangst in Oudenbosch is heel warm. Al ‘inparkerend’ horen en zien we op de kade het Shanty Koor ‘De Bossche Maten’ zeemansliederen zingen en spelen. We wanen ons allemaal net zo beroemd als André en Janny in Denkend aan Holland. Dit warme welkom is georganiseerd door de havenmeesters, die ook aanwezig zijn. We drinken al meezingend- en deinend samen een kruidenbittertje.

We hebben weer bekijks, ook inwoners genieten, zittend op de kade, van het koor.

Van een gerenoveerde kerk met herbestemming ‘verhuizen’ we vandaag naar een basiliek. Elke basiliek is een kerk, maar niet elke kerk is een basiliek.

Een basiliek is een eretitel die door de paus wordt toegekend. Oudenbosch dankt zijn opvallende basiliek aan de Brabantse pastoor Willem Hellemons.

Hij was een pastoor met een droom en die droom maakte hij waar. Hij studeerde in Rome, raakte bevriend met paus Gregorius XVI en wilde na zijn terugkeer een eigen stukje Rome naar Nederland halen. Deze basiliek is dan ook een verkleinde kopie van de Sint-Pietersbasiliek in Rome. Het is een beetje jammer dat hij het eindresultaat niet heeft kunnen zien en dat een hele reeks opvolgers de door hem gemaakte schulden moesten aflossen. Natuurlijk willen wij het eindresultaat wel zien. De rondleiding is reuze interessant.

Het slotdiner is in Villa D’este. De groep heeft de gebruikelijke, publiek geheime voorbereidingen weer getroffen om de

TTL’s toe te spreken en een cadeautje te geven. Leo, Els, Jack en Lisa ontvangen een pakket met al dan niet alcoholische versnaperingen en wat lekkers. En de bak waar het feestelijk in is verpakt, kan gebruikt worden als barbecue. Fijn om te horen is dat zij zelf ook genoten hebben van de afgelopen week. De voordelen van een groepsreis zijn helder: zorgeloos reizen, gemak, mooie gesprekken, ontmoetingen en interessante excursies. Dat is allemaal weer waargemaakt. De eerste twee zijn alleen te verwezenlijken door mensen die de hele santenkraam willen regelen, voor en tijdens de reis. En daarom voor onze TTL’s Jack, Lisa, Leo en Els: onze waardering voor jullie is groot, super bedankt! En dank aan alle deelnemers, jullie hebben onze herinneringen een hart gegeven.

Op de terugreis liggen we met de Aqua Gusta, Blueskip en Dagmar in de sluis.

Als ik met de lijn in de hand sta te wachten op de schutting, zeg ik tegen Jim dat het gelukkig zo goed als droog is; nog geen seconde later komt de regen met bakken uit de lucht en we worden allemaal zeiknat. Had ik maar niet moeten lachen om Ed toen die de eerste dag zeiknat werd, eigen schuld…

Je zou kunnen denken dat het slechte weer de rode draad was in deze reis. Niets is minder waar, de regen speelde eigenlijk geen rol. We hebben allen genoten van korte en langere ontmoetingen, van gesprekken die het hart raken of ons aan het lachen maken.

Verbinding ontstaat door ontmoeting. Ik sluit dan ook graag af met woorden van de Vlaamse schrijven André Demedts: “De ontmoeting met een goed mens blijft altijd een mooie herinnering in ons leven”.

Kleinkinderentocht 13 t/m 17 mei 2026 Deelnemers: D’ ANS OMMESWAAIJ CASA BLANCA

ENCORE Ans en Leo Entius (TTL’s) & Nienke en Finn Jan en Angelique van Swaaij & Rein en Anna Martin en Carla Kersten & Nina, Isabel, Milou en Esmee

NUOVA VISTA DE LINDE BELLA VISTA

Dirk Jan (penningmeester) en Anneke Zwart & Lotte Walther en Ineke Kocken & Pim Peter van Beek en Trudy Geerlings & Tess en Seth Jos en Jacqueline de Groot (verslag) & Fenna en Amarah

Tekst & foto’s: Jacqueline de Groot Woensdag 13 mei In de middag zijn we welkom in jachthaven De Kuilart in Koudum, Friesland.

De avond is een tafel besproken in Grand Café It Skippershus waar de opa’s en oma’s elkaar kunnen ontmoeten. De kleinkinderen worden de volgende dag gebracht door hun ouders.

Voor de meeste kinderen is het een weerzien, voor andere even wennen

dagen worden gehaald, dus er is ook een bowlingbaan gereserveerd. Een uurtje ballen gooien alsof het niets is.

Een mooi en lekker buffet staat daarna op ons te wachten. Moe maar voldaan kruipen we onze kooi in.

Donderdag 14 mei Het is zover: de start van de Kleinkinderentocht waar de kinderen al een half jaar naar uit hebben gekeken. Om 11.00 uur zijn de papa’s en mama’s weer vertrokken en kan de Kleinkinderentocht beginnen. We zijn weer uitgenodigd in It Skipperhus, waar de limonade en koffie met gebak klaarstaan. Voor de meeste kinderen is

Vrijdag 15 mei Na een heerlijke nachtrust gaan om 9.00 uur de trossen los en vertrekken we richting Balk. De kinderen hebben

het een weerzien, voor anderen is het even wennen. De petjes en wimpels worden versierd met mooie tekeningen en teksten. ‘s Middags is er gelegenheid om te zwemmen: alle kinderen het water in onder begeleiding van een paar opa’s en oma’s. Daarna sport en spel, voetballen, touwtrekken en heerlijk ravotten. Het zonnetje komt goed door, dus het is genieten. Alles moet uit deze

27

een enveloppe gekregen met daarin een bingokaart. Ze moeten verschillende objecten zoeken onderweg. Het weer zit niet echt mee, wind en regen, maar dat mag de pret niet drukken. In de middag staat een bus klaar die ons naar Sybrandy Speelpark in Oudemirdum brengt. Een kleine speeltuin, 70 jaar oud, met al die oude attracties. Ook onze harten gaan weer open. En de kinderen, die vinden het fantastisch!!

Er komt een waterig zonnetje door, dus alles zit mee.

Terug in de jachthaven in Balk is het tijd voor de vrijmibo met bbq. De havenmeester heeft een mooie partytent neergezet, zodat we heerlijk droog en windvrij kunnen zitten. De bbq is verzorgd door Sjouke Bouwma en is overheerlijk. Na de bbq kruipen de kinderen op verschillende boten bij elkaar en het blijft nog lang gezellig.

Zaterdag 16 mei De tocht gaat verder naar Sneek. De groep wordt gesplitst, verschillende boten gaan door Sneek, andere gaan buitenom. Het weer is wederom niet best, veel regen en wind. Rond 11.00 uur komen alle boten praktisch tegelijk aan in de Jachthaven Aquanaut. De middag is gereserveerd voor een bezoek aan het Fries Scheepvaart Museum. De kinderen krijgen opdrachten maar het museum heeft dat nog niet helemaal op een rijtje.

De meeste kinderen kunnen er de aandacht niet bijhouden. Zelfs voor de grootouders is het nog moeilijk. Het zonnetje schijnt weer, dus op eigen houtje gaan we terug naar de boot of Sneek verkennen. Wij gaan naar de lekkerste ijssalon van misschien wel heel Nederland, IIskâld.

Daarna is het omkleden en weer een stukje wandelen naar Grand Café De Walrus. Daar is voor de bonte avond voor ons een zaaltje gereserveerd. Een

heerlijk buffet staat klaar en daarna is het Bingtotijd! .-Een paar oma’s draaien aan het rad met zeer kleine balletjes waarvan de cijfertjes bijna niet gelezen kunnen worden. Of ligt dit toch aan onze ogen? Dus de kinderen nemen het over. Met zeer veel lol heeft uiteindelijk iedereen een prijs. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat aan het rad draaien leuker is dan cijfertjes wegkrassen. Daarna is het tijd om te zingen, te dansen en op te treden voor de grootouders. Wij genieten niet alleen, we doen zelfs mee.

Zondag 17 mei Al vroeg gaan de trossen weer los; bij ons liggen ze nog te slapen. Op naar het starteiland in Sneek. Een klein stukje varen, maar om 10.30 uur worden we verwacht bij de receptie

Sommige zijn zo koud dat ze bijna onderkoeld zijn, andere hebben blauwe lippen, maar de diehards moeten eruit worden gefloten

van het Aquapark Sneek. Het is koud, maar droog en elf graden. De kinderen worden allemaal in een wetsuit gehesen om vervolgens naar het aquapark te zwemmen. Daar kunnen ze anderhalf uur klimmen, klauteren, glijden en springen. Sommige zijn zo koud dat ze bijna onderkoeld zijn, andere hebben blauwe lippen, maar de diehards moeten eruit worden gefloten.

De eindsprint is in zicht. Het buffet in It Foarunder op het starteiland is voortreffelijk. De ouders zijn uitgenodigd om gezellig mee te lunchen en het slotwoord mee te luisteren. Ans en Leo worden bedankt voor het organiseren van deze geweldige tocht. Wij hebben met z’n allen herinneringen gemaakt waar de kinderen het over 30 jaar nog zullen hebben.

Ook opvallen met zakelijk drukwerk?

Handelsdrukwerk Printwerk Vormgeving en ontwerp Sponsored media Advertentiewerving Magazines Hoofdstelnummers Veilingkaarten

Drukwerk laten maken is niet altijd eenvoudig.

Soms gaat het over standaard visitekaartjes, briefpapier of enveloppen.

Met maatwerkproducten zoals verenigingsbladen, catalogi en toegangskaarten voorzien van logo’s en variabele gegevens kan Ad de Graaf Media u ook ontzorgen. Bij het realiseren van al uw drukwerk werken wij samen met een uitgebreid netwerk aan partners.

Wij zijn u graag van dienst. de beste kwaliteit - de beste prijs - op tijd geleverd

grafisch goed thuis

Hoofdstraat 28 | 4265 HK Genderen T (0416) 76 04 00 | info@addegraafmedia.nl | www.addegraafmedia.nl

29

Cursus samen varen 19 t/m 21 mei 2026 Met vertrouwen aan boord Deelnemers: SEABEAR CASABLANCA DIOGENES

Titia Reijntjes en Göran Frankler (organisatie) Carla en Martin Kersten (verslag) Johan (foto’s), Pat en John de Koning

ANDANTE MARITIEM MUCHO GUSTO M.S. ZEEHOND II

Toos en Aart de Smit Hannie en Jaap Roodenburg (kascontrole) Manon en René Ton Lucienne en Robert Morsch

Tekst: Marten Kersten Op initiatief van de KNMC, daarbij financieel ondersteund door de Stichting KNMC Watersport, heeft van 19 tot en met 21 mei 2026 de Cursus Samen Varen plaatsgevonden. Deze vierde editie werd georganiseerd door Titia Reijntjes en Göran Frankler en vond plaats in de Stichting Jachthaven ‘t Huizerhoofd te Huizen.

Doelstelling van deze cursus De algehele doelstelling van deze cursus richt zich op veiligheid en het zelfvertrouwen van de bemanning.

Daarbij leren koppels te wisselen van rol om ook in een noodsituatie accuraat te kunnen handelen. Voorafgaand waren deelnemers in de gelegenheid gesteld hun verwachtingen van deze cursus aan te geven. Samengevat door cursusleider Hanno Bosch werden onderwerpen als manoeuvreren in ruime zin van het woord (wegvaren, aanmeren, achteruit varen, keren), ankeren, man overboord, gebruik van de marifoon en veiligheid aan boord door de cursisten benoemd.

Een rode draad die door velen werd aangedragen was de vraag: “Wat te doen als mijn man wat overkomt tijdens het varen en ik in geval van nood het roer moet overnemen?”

Verloop van de cursus We begonnen deze cursus goed met een steigerborrel die vanwege het mindere weer aan boord van de Seabear plaatsvond. Het werd een gezellig treffen met volop gelegenheid om kennis te maken met de andere deelnemers. Aansluitend was er een diner in het recent heropende Restaurant Aan de Haven, dat normaal gesproken op dinsdag gesloten is, maar speciaal voor onze groep de deuren had geopend.

Na afloop van het diner nam Titia het woord en verraste ons met een op

maat gemaakte maritieme pubquiz met dertig pittige vragen. De winnaar zou worden beloond met een trofee waar menig schipper jaloers op zou zijn. Die trofee werd in de wacht gesleept door de bemanning van de Diogenes. Met de pubquiz was een opmaat om de maritieme basiskennis weer eens wat op te poetsen. Wat een leuk initiatief!

Theorieochtend De woensdagochtend begon met een kennismaking met de instructeurs.

De cursus stond onder leiding van Hanno Bosch van opleidingsinstituut Aurora Commu-Nautiek (vaartrainingen. nl) en werd gevolgd door een

De algehele doelstelling van deze cursus richt zich op veiligheid en het zelfvertrouwen van de bemanning.

theorieprogramma. Alle instructeurs zijn werkzaam (geweest) bij de Dienst Waterpolitie en beschikken daardoor over een schat aan kennis en ervaring. In een ontspannen en plezierige sfeer werd stilgestaan bij onderwerpen zoals de marifoon, het reddingsvest, manoeuvreren in een haven en de regels op het water.

Door hun jarenlange ervaring op het water hebben de trainers veel situaties meegemaakt waarbij een reddingsvest van levensbelang bleek. Zij benadrukten daarom dat het dragen van een reddingsvest een vaste gewoonte moet zijn. De werking van een automatisch reddingsvest werd gedemonstreerd en er werd toegelicht hoe belangrijk het is om dit correct te dragen.

Oefenen Na de lunch werd op drie schepen (Diogenes, Maritiem en MS Zeehond II) gestart met de basisinstructie manoeuvreren. Er werd geoefend met zowel eenmotorige schepen als

schepen met twee motoren, bij voorkeur zonder gebruik te maken van hek- en boegschroef. Opmerkelijk dat enkele vrouwelijke cursisten vooraf hadden aangegeven onder geen beding achter het roer te willen staan, maar onder begeleiding van een instructeur toch de nodige handelingen uitvoerden!

De middag werd afgesloten met een steigerborrel. De eigenaars van het havenrestaurant zorgden ervoor dat de borrelhapjes op de steiger werden geserveerd. Wat een feestje en wat een gastvrijheid! Onder het genot van een hapje en een drankje werd deze eerste cursusdag positief geëvalueerd.

stilliggen, aanmeren, achteruitvaren, slalommen, 180 graden te draaien en andere vaartechnieken te oefenen. De deelnemers konden de vaardigheden die zij de voorgaande dag hadden geleerd nu zelf in de praktijk brengen.

Dat werd als bijzonder leerzaam ervaren.

De dames straalden zichtbaar meer vertrouwen uit en voelden zich steeds zekerder in het zelfstandig manoeuvreren met hun schip. Onverwacht ontstond er tijdens deze middag een nieuw oefendeel doordat de CasaBlanca met een technisch probleem te maken

kreeg en terug naar de haven gesleept moest worden. Uiteindelijk volbracht de bemanning van de Andante deze klus en kon de CasaBlanca, met behulp van de havenmeester, op haar ligplaats worden afgemeerd.

Zij benadrukten daarom dat het dragen van een reddingsvest een vaste gewoonte moet zijn.

Praktijk op eigen schip Het programma voor de laatste cursusdag begon met een palaver op de steiger. Deze ochtend zouden de deelnemers met hun eigen schip aan de slag gaan. De drie instructeurs wisselden daarbij tussen de verschillende schepen, zodat iedere deelnemer kon rekenen op persoonlijke begeleiding, aanwijzingen en tips. In de aanloop naar beide havens en in de Kom van Huizen is voldoende ruimte om te oefenen met manoeuvreren,

31

Na de lunch stonden er nog twee onderwerpen op het programma: ankeren en man overboord. Het was leerzaam om te zien hoe in een manoverboordsituatie veilig moet worden gehandeld. Daarbij zijn het rekening houden met de windrichting, het toewerpen van een reddingsboei en het voorkomen van incidenten met een draaiende schroef van cruciaal belang.

Vervolgens werd er met drie schepen op het Gooimeer geoefend met ankeren, waarbij alle aspecten die daarbij een rol spelen aan bod kwamen. Een goede beheersing van het ankeren is essentieel. Wanneer een schip door omstandigheden niet meer kan manoeuvreren, kan het anker immers het laatste redmiddel zijn om het schip veilig tot stilstand te brengen en een gevaarlijke situatie te voorkomen. Met een voldaan gevoel werd deze laatste cursusmiddag afgesloten. Alle vooraf aangekondigde onderwerpen waren uitgebreid aan bod gekomen en de deelnemers konden terugkijken op een leerzame cursus.

Resumerend De cursus Samen Varen heeft ook dit jaar weer zijn toegevoegde waarde bewezen.

Vrijwel alle bootbezitters lopen in de praktijk tegen dezelfde vragen aan.

Vaak is er sprake van een traditioneel rollenpatroon waarbij de man achter

het roer staat en de vrouw zorgt voor de lijnen en fenders. Juist bij deze ‘matrozen’ leeft regelmatig de vraag: wat moet ik doen als mijn partner iets overkomt? Maar ook andersom geldt dat schippers zich afvragen welke stappen nodig zijn wanneer hun partner aan boord onwel wordt of uitvalt.

Beschikt de stuurman of stuurvrouw dan over voldoende basiskennis om de juiste hulp in te roepen? Ben ik in staat het schip zelfstandig te bedienen en verantwoord aan de wal te brengen?

En weet ik hoe ik, als dat nodig is, met behulp van het anker het schip veilig tot stilstand kan brengen? De cursus Samen Varen biedt deelnemers meer kennis, vaardigheden en vertrouwen om in dergelijke situaties adequaat te kunnen handelen.

Het is niet mogelijk om met deze tweedaagse cursus alles meteen volledig onder controle te hebben.

Het wordt dringend aanbevolen samen veel te blijven oefenen, zeker tijdens de eerste weken van het vaarseizoen wanneer zich daarvoor volop mogelijkheden voordoen, maar ook daarna. Voor wie zich verder wil bekwamen, is het inhuren van een instructeur voor een dag of dagdeel een goede optie. Naast het aanleren van extra vaardigheden helpt dit vooral bij het opbouwen van vertrouwen in de bediening van het schip. Of deze cursus een vervolg krijgt, zal vooral

afhangen van de belangstelling en het besef van de noodzaak ervan. Deze cursistengroep was echter unaniem in haar oordeel: de cursus Samen Varen verdient een vervolg! Ook deze keer is namelijk weer gebleken dat deelnemers – en met name de schippersvrouwen – een belangrijke drempel hebben overwonnen en het vertrouwen hebben gekregen dat zij hun schip zelfstandig kunnen manoeuvreren en bedienen. Daarnaast is het waardevol geweest om bij alle deelnemers de maritieme basiskennis weer wat op te frissen, bijvoorbeeld over kardinale tonnen en het effect van een links- of rechtsdraaiende schroef. Meer publiciteit binnen de KNMC verdient aanbeveling. Daarmee kunnen meer leden worden bereikt en gestimuleerd om deel te nemen aan deze leerzame en waardevolle cursus.

Al met al levert de cursus Samen Varen een belangrijke bijdrage aan de veiligheid en het zelfvertrouwen van watersporters op ons vaarwater.

Nuttige one-liners van de cursus - De wind is een handige matroos, maar kan veranderen in een piraat - Rust is je beste wapen (in panieksituaties) - WSWS: Weinig Snelheid, Weinig Schade - DSS: Denken, Sturen, Schakelen

Hondenverwentocht 19 t/m 22 juni 2026 Vier dagen de poten in het water

Deelnemers: ADAGIO Marc en Mirelle Adriaansen & Luna HAPPY DREAMS Ron en Santi van Breemen & Cooper KENNET Gerard Assink & Zinzi

NAJADE PRANA

Karel Ton van der Riet en Inge van der Riet & Tavi Meine en Jeanette van der Knaap & Flinn, Frats en Cato

Tekst: Karel Ton en Inge van der Riet Stel je voor: het is vierendertig graden, een haven ligt te bakken in de zon en dan een complete roedel honden die languit op de steiger ploft alsof ze de hoofdrol spelen in een vakantiefilm.

Welkom bij de Hondenverwentocht 2026, de derde editie onder leiding van Ron en Santi met Cooper (Happy Dreams) en Marc en Mirelle met Luna (Adagio). Vier junidagen waarin mens en hond werden vertroeteld, verkoeld en verwend van Steenbergen tot Tholen. Zoals de toertochtleiders zelf al schreven: chique zou het niet worden.

Het ging tenslotte om de viervoeters, niet om ons. Jasje en dasje mochten dus rustig aan boord blijven.

Welkom in Steenbergen We begonnen op vrijdag 19 juni in Steenbergen. Of, zoals het onder sommige opstappers werd genoemd: de Rock Mountains. Dat klinkt meteen een stuk avontuurlijker en met die hitte voelde het ook als een heuse expeditie.

Vanaf twaalf uur druppelden de schepen binnen en om vier uur werd er aan de kade bij de Adagio met een drankje het programma doorgenomen. Om half zeven schoven we aan voor het

Chique zou het niet worden.

Het ging tenslotte om de viervoeters, niet om ons. openingsdiner bij restaurant de Kaai, schuin tegenover de ligplaatsen.

Het begon natuurlijk zoals elke goede verwentocht hoort te beginnen: met een welkomstijsje op de steiger. Briljant idee. Terwijl de doggybags werden uitgedeeld, lag de roedel er al bij alsofie thuis was.

Water, water en nog eens water Als er één rode draad door deze tocht liep, was het wel de jacht op verkoeling. De kachel stond de hele week op standje gaslamp. Gelukkig is het beste medicijn tegen hitte ook het leukste: het water in. Er werd gesupt en gesopt, geplonsd en gedompeld.

Menig hond ging vaker onder de douche dan z’n baasje lief was. Toen die eerste avond, net nadat de hele club op tijd aan boord was, de eerste regendruppels vielen, werden die als een zegen ontvangen.

33

Er werd gesupt en gesopt, geplonsd en gedompeld en menig hond ging vaker onder de douche dan z’n baasje lief was

Fort Henricus, een schipper met sterrenstatus en een oud bierhuis Op de ligdag in Steenbergen ruilden we de grote boten in voor elektrische sloepjes en voeren we fluisterend richting Fort Henricus, ooit een onneembare vesting waar Napoleon in 1809 nog zijn kanonnen voor liet aanrukken. Nu is het vooral een prachtig stuk om samen te wandelen, met hier en daar een verkoelende plons. Onderweg waande je je bijna in een tv-programma: één van de schippers leek namelijk sprekend op Rik Felderhof. Alsof dat nog niet genoeg was, stond er op de kant een KNMC-lid en Steenbergenaar pur sang ons enthousiast toe te zwaaien toen we voorbijgleden. De lunch was bij Terras & huiskamerrestaurant Benedensas, vroeger een bierhuis waar de schippers een borrel dronken terwijl ze op het getij wachtten. Toepasselijker kon bijna niet. Na de lunch onder de bomen nog een kleine wandeling langs de monumentale sluis, met vanaf de Bunkertreppe een blik op de Dintelse Gorzen. In het busje terug werd ondertussen het lied Potje met vet ingezet. Op weg naar een verrassing voor de honden en de baasjes, want

er stond een echte fotograaf voor ons klaar! De honden poseerden er lustig op los: allemaal modellen in de dop. ’s Avonds verzamelde de complete roedel zich voor de borrel op de Prana.

Varen naar Tholen Met de volle zomer op onze bol verzamelden we ons voor de palaver en zetten netjes in kiellinie koers naar Tholen. Daar stond havenmeester Michelle al klaar met een heuse verwennerij. Niet voor ons, maar voor de honden. Die middag nam stadsgids en overrijpe docent Oscar een klein gezelschap mee het stadje in. De meeste viervoeters bleven vanwege de warmte verstandig aan boord. ’s Avonds werd er op de achterdekken naar hartenlust gebuurd: hapjes hier, drankjes daar, en overal blije snuiten.

Trainen, plonsen en afscheid nemen De laatste ochtend was vrij en de honden konden lekker los op de vestingwal, een prachtig stuk om ze even helemaal hond te laten zijn. ’s Middags ramen open en met de hele roedel de bus in, op weg naar Arno een hondentrainer. Die nam zowel mens

als hond onder handen. Een heerlijke lunch met een welverdiende dorstlesser en Karel Ton die trouw als een hond, maar zonder hond op de fiets kwam aanzetten. Na afloop liet Arno zien wat hij met zijn honden in het veld voor elkaar krijgt en dat was indrukwekkend.

Daarna terug aan boord, nog één keer

plonsen en toen het slotdiner in hartje Tholen. Na het diner namen we afscheid en de volgende ochtend vertrokken we allemaal weer, richting huis of de volgende bestemming. Met zand tussen de tenen, een glimlach op het gezicht en een natte hond op het dek. Precies zoals het hoort.

En wat vonden de viervoeters er zelf van?

Zinzi:

“Toffe groep. Ik kon zonder gedoe los en lag af en toe heerlijk op een ándere boot.”

Luna:

“M’n baasjes hadden het maar druk met organiseren. Ik ging vaak onder de douche, en een mafkees piste zomaar over me heen.”

Flinn:

“Het liefst rende ik achter vliegende objecten aan.

Soms wist ik iemand een stokje of veertje te laten gooien.”

Frats:

“Pfoe, drukte. Soms moest ik super ver lopen.

Geen zin in, maar tóch gedaan. En m’n haar zat top voor de foto!”

Cato:

“Yoeheee! Gerend, gedold, gespeeld! Cool met al die stoere oudere honden om me heen.”

Cooper:

“Wat een verwentocht! Zoveel mooie meiden. Helemaal te gek.

Awesome!”

Tavi:

“Merde, c’était formidable! Ik heb me uitgeleefd aan de waterkant.

Maar eh, een jacht is geen jacht.”

35

37

Nieuweledentocht 25 t/m 30 mei 2026 Deelnemers: SIROCCO DAGMAR RIO GRANDE QUO-VADIS

Ed Capel (belastingman) en Marjo (secretaresse) Jack van Gent (taxichauffeur) en Lisa (secretaresse) Eddy Dücker (oud ijzerkoopman) en Adriana (secretaresse) Koos van de Klundert (bouwvakker) en Janny (secretaresse)

Tekst: Jacob Leenstra Wij dachten, als je met de KNMC vaart, dan hoef je niet zo rijk te zijn als Het Vrouwtje van Stavoren, maar een beetje rijk zou toch wel aan te bevelen zijn. Wij zijn heel ons werkzame leven schoolmeester/schooljuffrouw geweest en dat betekende vaste armoede.

Vrijdag 10 maart 2023, Boot Holland in Leeuwarden Wij, Dineke en ik van de Poer Poerbest, drentelen op deze watersportbeurs in de WTC Expo-hal in Leeuwarden wat langs de kramen. Met wat folders in de hand komen wij aan bij de kraam van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club. Wij kijken half geïnteresseerd naar wat deze mensen ons hebben te bieden. Ik denk bij mijzelf, misschien is deze club wel wat voor ons. Wij zijn nog niet zo lang gepensioneerd en we verblijven graag met onze boot op het water.

Er is bij ons wel wat twijfel aanwezig.

Want, is dit niet de club van de heel grote en vooral heel mooie

PASSIE POER POERBEST XTRA

Jos van Esch (tuinman) en Bernadette (secretaresse) Jacob Leenstra (schoolmeester) en Dineke (schooljuffrouw) Wilfred Nagel (bankbediende) en Lisa (secretaresse)

De laatste vier deelnemers zijn de nieuwe leden.

motorboten? Past onze Doggersbank van elf meter daar wel bij? Ondanks deze twijfel melden wij ons aan bij deze club. Na verloop van tijd krijgen wij de mededeling dat wij toegelaten zijn als lid van de KNMC. Gedurende twee jaar laten wij niks van ons horen.

Waarom weten wij zelf ook niet. Wij besluiten in het begin van 2026 om ons lidmaatschap maar op te zeggen; we maken er immers geen gebruik van. Toch kriebelde er iets. Alsof het opzeggen niet het goede besluit zou zijn. Daarom besloten wij aan de Nieuweledentocht 2026 mee te doen.

Donderdag 28 mei 2026, Rotterdam Tegen twaalven meren wij af aan de steiger van Rotterdam Marina op de Kop van Zuid in Rotterdam. Een man met voor mij het uiterlijk van een kapitein, helpt ons bij het afmeren. Op mijn vraag aan hem of hij kapitein bij de KNMC is, antwoordt hij bevestigend met de toevoeging, dat hij een kleine kapitein is. Wij stellen ons aan elkaar voor. Jack van Gent is de naam van de kleine

kapitein. Op mijn vraag bij welk schip hij en zijn partner horen, antwoordt hij vol trots: “Bij de Dagmar”.

De Dagmar is een Super van Craft van 14.99 meter lang. Trots beantwoordt Jack mijn vragen over hun schip. Omdat ik behept ben met een wat plagerige geest, stel ik hem de vraag hoe het komt dat zijn overigens mooi in de verf zittend schip zo’n roestige streep van wel 30 centimeter heeft net onder de patrijspoort aan stuurboordzijde. Jack kijkt somber en zegt: “Het is pijnlijk dat u daarover begint. Ik heb drie jaar geleden het hele schip laten schilderen.

Het heeft mij een vermogen gekost, maar die roeststreep krijg ik niet weg en het valt iedereen meteen steeds als eerste op.” Daarop zeg ik tegen hem: “Zal ik dan mijn partner maar even roepen?” Hij kijkt mij verwonderd aan en zegt: “Ja”.

Daarop heb ik mijn partner, Dineke, geroepen en tegen haar gezegd: ”Er is hier voor jou werk aan de winkel!”

Dineke ziet het probleem en stapt met een tandenborstel en Ranex rustbuster

De naam Quo-Vadis (waarheen gaat gij?) past die wel bij het zijn van een leider van een konvooi?

Jack ook wel gezien, maar er net als alle andere KNMC-leden maar niks van gezegd.

Daarop dwingt tuinman Jos ons om direct met hem mee te lopen naar zijn schip. Een niet echt onaardige boot genaamd Passie met ook een lelijke roestplek achter bij het zwemplateau.

Dineke heeft ook deze roestplek een behandeling gegeven. En weer 28, 29, 30 seconden en weg is de roest (naar de vroegere reclame van Danclan). Wij zien dat taxichauffeur Jack en tuinman Jos intens gelukkig naar hun eigen boot staan te kijken. Bijna een ontroerend tafereel!

aan boord van de Dagmar. Ze smeert met die tandenborstel een paar keer over de streep roest en terwijl wij daarnaar staan te kijken, 28, 29, 30 seconden en weg is de roest. Jack is wild enthousiast. Hij verzekert ons dat wij zeer welkom zijn bij de KNMC. Jack zijn enthousiasme trekt de aandacht van meer mensen. Tuinman Jos, die ook bij de KNMC hoort en met zijn schip Passie aan dezelfde steiger ligt, vraagt aan Jack wat er aan de hand is. Daarop wijst Jack naar het patrijspoortje van zijn schip waar helemaal geen roest meer te zien is. Jos kan zijn ogen niet geloven. Hij had die lelijke streep roest op het schip van

Om 16.30 uur heet Ed Capel ons hartelijk welkom op het schip van Eddy en Adriana, de Rio Grande. Een niet onaardig schip met een goede koelkast, die ondermeer gebruikt wordt voor het koelen van de witte wijn. Ed is een vriendelijke, leuke belastingman zoals je die tegenwoordig bijna niet meer tegenkomt. Hij legt van alles uit en geeft ons allen een handig en overzichtelijk geschrift met nuttige informatie. Tot slot stelt hij aan de aanwezigen de vraag zoals alleen een belastingman dat kan, alsof je nog wat hebt aan te geven: ”Wie van jullie gaat van deze tocht het verslag maken of moet ik iemand aanwijzen?” Onheilspellend klonken die laatste woorden. Waren deze woorden

bedoeld als dreigement? Wij weten het niet. De afwezigheid van geluid was oorverdovend. Iedereen weet immers, belastingmannen kunnen soms héél hard zijn. Even krabde ik op mijn hoofd en in dat gebaar zag Ed een sollicitatie.

Omdat je belastingmannen niet mag tegenspreken, heb ik toen maar op mij genomen dit verslag te maken.

In het geroezemoes van de daaropvolgende ontlading van de stilte, hoorde ik de opmerking dat niet een verslag moest zijn van: “toen deden we dit, en daarna zagen we dat.” Na het nodige genuttigd te hebben, zijn we van de Rio Grande gestapt. Daarbij heb ik aan Eddy nog het compliment gemaakt dat hij niet eens een héél erg lelijk schip heeft. Eddy’s ogen twinkelden. Hij bedankte mij voor het compliment en sloeg mij daarop hard op mijn schouder, zoals je dat van een oud ijzerkoopman kan verwachten.

Daarna hebben we ons tegoed gedaan aan een overheerlijke barbecue.

Sommigen hadden een onstilbare trek en dorst. Het zij hen gegund. Enkelen van hen hebben wij rollend over de stijger naar hun boot gebracht en op hun boot gehesen. Gelukkig was het al laat want dit had het daglicht niet kunnen verdragen. Omdat wij muisstil te werk zijn gegaan, heeft dit gebeuren de nachtrust in Rotterdam niet verstoord.

Vanwege privacyredenen hier helaas geen namen!

Vrijdag 29 mei, Drimmelen Toen wij gezamenlijk vanuit Rotterdam naar Drimmelen vertrokken, leek de reis voorspoedig te verlopen. De Dagmar van de kleine kapitein en zijn partner voorop. Lang lukte het de Dagmar echter niet om dit vol te houden. Halverwege Drimmelen moest

Foto: Paul Graafland 39

de Dagmar namelijk afhaken. Naar later bleek vanwege verplichtingen van de kleine kapitein elders. Nog weer later leek het erop dat de Xtra van de bankbediende en zijn partner onze vloot van toen nog vijf schepen, niet meer kon bijhouden. Maar schijn bedroog. De Xtra wilde ons later laten zien wat onze motorboten niet kunnen.

Bijna vliegend over het water.

Eenmaal in Drimmelen aangekomen, hebben we genoten van de Biesbosch.

Een fantastische tocht met een voor ons gereserveerd schip, de Zilvermeeuw.

Het heeft ons verbaasd wat sommige mensen kunnen verstouwen.

Het bedienend personeel op de Zilvermeeuw bleef gedurende de gehele tocht van een kleine drie uur ons maar steeds trakteren op lekkernijen. Er was geen nee te koop en sommigen sloegen bijna niks af. Geweldig, maar waar laten zij dat allemaal?

Zaterdag 30 mei, Heusden De tocht naar Heusden is voorspoedig verlopen. Een andere boot heeft de

Dagmar als konvooileider vervangen.

Ik meen dat het het schip van de bouwvakker Koos en zijn partner Janny was, de Quo-Vadis. De naam Quo-Vadis (waarheen gaat gij?) past die wel bij het zijn van een leider van een konvooi?

Heusden is gelegen aan de Maas en de Bergsche Maas. In 1968 is men begonnen met een twintig jaar durende restauratie van deze vestingstad. Wij hebben deze middag de stad onder leiding van een gids verkend. ’s Avonds hebben wij ons verzameld bij de havenpoort en zijn wij gezamenlijk naar het restaurant Ons Gheluk gewandeld voor het slotdiner. Een maaltijd die zijn gelijke niet kent.

Smullen is niet het woord dat hierbij past: genieten past hier beter. In twee woorden: helemaal geweldig.

Aan het eind van deze maaltijd waarmee onze Nieuweledentocht 2026 werd afgesloten, heeft onze belastingman Ed nog het woord tot ons gericht. Hij heeft een heel aantal mensen in het zonnetje gezet. Bij die laatsten behoorde ook ik,

omdat ik het op mij had genomen (?) een verslag van deze tocht te maken.

Om wat in de mood te komen, verstrekte hij mij twee flesjes met volgens hem een zegenrijke drank met een heilzame afdronk. Of dit ook dát tot gevolg heeft gehad, is aan u om te beoordelen.

Het beste van het beste Daarna heb ik, de schoolmeester, het woord genomen. Ik heb ons gezelschap bedankt voor de ongedwongen sfeer waarin wij deze drie dagen met elkaar zijn opgetrokken. Het was ons zéér aangenaam. Om daar gestalte aan te geven, heb ik een ieder een zak met walnoten gegeven en een zakje Friese dúmpkes met daarbij nog aan toegevoegd dat dit geschenk het beste kan worden omschreven als Het beste van het beste.

Om erachter te komen waarom dit cadeau het beste van het beste is, moet u elders in dit blad mijn verhaal lezen over het Vrouwtje van Stavoren.

41

Tocht het onbekende 2 juni t/m 10 juni 2026 De zin van het niet weten

Deelnemers: BELLA VISTA Jos en Jacqueline de Groot (TTL) BESTEVAER Bram en Marieke van der Linden AQUAMARIN Martin en Coby van Dijk BLUE SKIP Willem en Patricia Wille VROUWE JANNY Eddy en Janny van Bergen

DE PANDOER Kees en Ans van der Werf (penningmeester) WHAT ELSE Leo en Els Heijmans DE BLAUWE DRAECK Humphrey van der Laan AQUA GUSTA Pieter en Hester Verboom AMOR John en Jolanda van Marwijk (verslag)

Tekst: Jolanda van Marwijk Aankomst en openingsdiner De organisatoren Jos en Jacqueline de Groot hebben het afgelopen seizoen een zeer verrassende en originele tocht bedacht. Het onbekende: een tocht vol avontuur, spanning, humor, ontspanning en gezelligheid. Het programmaboekje dat werd uitgereikt gaf niet prijs wat we de komende dagen zouden gaan doen. Daarom kwam Jos elke ochtend als heuse postbode het dagprogramma brengen. Het was de enige manier om alles zoveel mogelijk onbekend te houden. Zo bleef het telkens een verrassing wat we die dag zouden gaan doen.

Aan de tocht die in Gorinchem begon

namen tien schepen deel. Rond 16.00 uur lagen alle deelnemers afgemeerd in de haven De Merwede.

Om 17.00 uur werden we verwacht in het restaurant van de haven voor een welkomstdrankje, gevolgd door een heerlijk buffet.

Nationaal Glasmuseum Leerdam De volgende morgen gingen we op de fiets naar het Nationaal Glasmuseum.

De weergoden speelden ons parten en daarom verscheen iedereen getooid in regenjas en regenbroek bij het startpunt. Fietsend door het prachtige

landschap en de kleine dorpjes kwamen we aan bij het museum waar we konden zien hoe glas zich door de jaren heen heeft ontwikkeld. Aansluitend vond een lunch plaats in De Houtloods waar we ook een live demonstratie van het hele proces van glasblazen konden zien; van gloeiend hete massa tot vaas of kunstobject.

Heusden Vesting Dag drie vertrok het konvooi naar jachthaven De Wiel in Heusden.

Heusden is een prachtig vestingstadje met veel mooi gerestaureerde gebouwen en heerlijke ambachtswinkels waar je te kust en te keur lokale producten kunt kopen. ‘s Avonds hebben we bij Eetcafé Havenzicht een heerlijk driegangendiner gegeten. Aan het eind van het diner kwam Jacqueline met een behoorlijke vleug humor.

Alle heren kregen een schort dat ze

Velen van ons hadden nog nooit baksels van klei gemaakt en waren nog nooit in een escaperoom geweest.

moesten showen. Niet een schort met een ruitje of een streepje, maar met een afbeelding van een heuse killerherenbody. Dat leverde veel hilariteit op.

Maar, waarom een schort? Ik had nog steeds geen idee.

Ook moest iedereen een lootje trekken, dat twee letters bevatte: PM of PA. We konden alleen maar raden naar de betekenis. De tip voor morgen was ‘geen nette kleding’.

Met een hoofd vol vraagtekens ging iedereen slapen.

Mysterie opgelost Postbode Jos kwam op dag vier het antwoord brengen en daarmee werden onze vraagtekens beantwoord.

We gingen naar Drimmelen en de activiteiten waren: P = pottenbakken M = escaperoom Magic Mistery A = escaperoom Alice in Wonderland Wat een leuke unieke activiteiten waren dat!

Aangekomen in Jachthaven Biesbosch konden we snel afmeren. We lagen allemaal achter elkaar aan één lange kade die door de behulpzame havenmeesters voor ons was

43

gereedgemaakt. Om 12.15 uur werden we opgehaald door een bus voor een ritje naar Breda. Daar aangekomen werd het gezelschap verdeeld in drie groepen.

Velen van ons hadden nog nooit baksels van klei gemaakt of waren nog nooit in een escaperoom geweest.

Dus: let’s go! Iedereen had er zichtbaar zin in. We maakten er letterlijk een potje van. De potten worden door het atelier verder behandeld, afgebakken en geglazuurd. Daarna krijgen we ze in ons bezit. De deelnemers aan de escaperooms konden binnen de tijd de kamers verlaten. De avond was ter vrije besteding. In de post van vandaag stond te lezen dat we de volgende ochtend naar jachthaven De Werve in Breda zouden varen. En wederom geen nette kleding.

Spektakel Vandaag stond op het programma dat de personen die gisteren in de escaperoom waren, nu gaan pottenbakken en omgekeerd. De groep was ietsje kleiner dan gisteren.

Sommige deelnemers namen even een kleine pauze, want wat we die avond zouden gaan meemaken was echt spectaculair. Maar eerst weer in de bus.

De één ging stoeien met klei en de ander probeerde te ontsnappen uit een escaperoom.

Dan het spektakel van vandaag: we gingen naar een heuse dinershow in De Avenue in Breda. Het was in één woord geweldig. Een mooie show, mooie mensen, goed eten, kortom een avond vol vermaak. Iedereen ging meer dan tevreden weer terug naar de haven.

Op naar Oudenbosch De volgende morgen na het palaver op naar Oudenbosch. Deze stad staat bekend om de Basiliek van de Heilige

Agatha en Barbara. Om 11.30 uur werden we bij aankomst in de pittoreske haven hartelijk ontvangen door het Shantykoor De Bossche Maten. Echt een leuk optreden. Er werd een klein neutje uitgedeeld zodat we onze keeltjes konden smeren om mee te kunnen zingen. Om 14.00 uur begon de rondleiding in de basiliek. Het is net een kopie van de basiliek in Rome met veel opsmuk en tierelantijnen. De gids kon er veel over vertellen en als je ooit in Oudenbosch bent is een bezoekje zeker aan te bevelen. Na het bezoek aan de basiliek liet Jos zien waar hij twee jaar van zijn kindertijd op een jongensinternaat heeft doorgebracht.

Het internaat is nog steeds zoals hij het zich kon herinneren. Hij kon zelfs nog foto’s laten zien die hij indertijd heeft gemaakt. Die wijken in niets af van nu. Het gezamenlijke diner was bij het Grieks restaurant Santorini.

kiezen voor veiligheid. Daarom besloot een deel van de schippers om wel door te varen naar Cape Helius in Hellevoetsluis, enkelen weken uit naar de haven in Numansdorp. Na aankomst heeft ieder zich vermaakt op de eigen locatie.

Windkracht 5 tot 6 Beaufort Dinsdag 9 juni startte de dag met het palaver om 8.30 uur. Deze dag stond een vaardag van rond de vijf uur naar Hellevoetsluis op het programma.

Voor sommige schippers was de windkracht wat aan de hoge kant.

Als je vaart ben je afhankelijk van de weersomstandigheden en moet je

Grande Finale Na deze indrukwekkende middag maakten we ons op voor de Grande Finale.

Om 17.15 uur voeren we heel chique aan boord van de Aquamarin met kapitein Martin en zijn Coby naar restaurant Heeren aan de Vesting voor het afscheidsdiner. Woorden schieten te

Laatste dag Woensdag 10 juni was de laatste dag van deze fantastische tocht, maar de verrassingen waren nog niet voorbij.

Toen alle deelnemers herenigd waren, brachten we een bezoek aan Fortresse Holland, het Droogdok Jan Blanken. We kregen in twee groepen een rondleiding door het droogdok dat tussen 1798 en 1822 onder leiding van Jan Blanken werd gebouwd. Wat een mooie reis door de geschiedenis. Hoe heeft hij dit allemaal kunnen bedenken en realiseren? Het is bijzonder dat het door de eeuwen heen bewaard is gebleven.

Droogdok Jan Blanken maakt al ruim 200 jaar een belangrijk deel uit van de maritieme geschiedenis van Hellevoetsluis. Het dok is nog steeds in gebruik. Er worden regelmatig schepen gedokt.

kort om de TTL’s te bedanken voor deze avontuurlijke, spannende en leuke tocht vol activiteiten en raadsels. Chapeau Jos en Jacqueline !

45

Frieslandtocht 2 t/m 9 juni 2026 Deelnemers: PARADIJSVOGEL TEATSKE SWITCH

Don en Rolanda Bijl (TTL) Doede en Douwina Rienks (TTL) Jan-Willem (verslag) en Linda van der Boom FERRO FORTISSIMO Arie en Mieke de Graaf NUANCE Louis en Alberta Wurkum

Tekst: Jan-Willem van der Boom Tja, zo’n verslag van een toertocht: waar begin je en waar eindig je?

We begonnen eigenlijk al ruim voor de tocht. De WhatsAppgroep explodeerde circa een week voor de tocht al met meldingen van waar iedereen was en wanneer ze in de passantenhaven Heegerwâlte te Heeg verwachtten aan te komen. Een betere benaming zou waarschijnlijk passantenhaven Lagerwal geweest zijn, maar daar kom ik zo op terug.

ONCE GOLFINHO ANDANTE MUCHO GUSTO ZEEHEYM 4

Het weer was inmiddels behoorlijk omgeslagen, met flinke wind en aardige stortbuien Heeg en openingsdiner Op de eerste dag van de tocht waren alle schepen ruim voor 16.00 uur binnen. Enkele zelfs al dagen tevoren. De opening door TTL’s Don en Doede was in het clubhuis van

Jan en Mariolein Couvert Wim en Rina Brus & Wim en Anja Schippers Aart en Toos de Smit René en Manon Ton Henk en Ymkje Fortuijn

de Watersportvereniging Heeg en de Stichting Friese Tjottervloot. Met wat drankjes en pauzes stelde iedereen zichzelf voor. Het draaiboek van de tocht werd uitgedeeld en toegelicht, alvorens werd begonnen aan een Fries buffet, overigens zonder suikerbrood.

Wind, stortbuien en een aangepast programma Het weer was inmiddels behoorlijk omgeslagen, met flinke wind en aardige stortbuien. Gezien de weersverwachting was er nog enige onzekerheid over

KERAMIEKMUSEUM Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden laat keramiek schitteren in al zijn vormen: van historische topstukken tot eigentijdse kunst. Naast de vaste collectie konden we in het museum nu de bijzondere tentoonstelling Bouke de Vries: UNBROKEN te bewonderen, waarin gebroken keramiek wordt omgevormd tot nieuwe, verrassende kunstwerken. www.princessehof.nl het vaar- en zeilprogramma van de komende dag. Het zeilen werd uiteindelijk afgelast. Wel was er een aangepaste vaartocht in een palingaak, waar een deel van de leden gebruik van maakte. We kregen een uitgebreid verhaal over de Tjottervloot (zie inzet) en we hebben deze ook goed kunnen bekijken.

De wind was inmiddels aangetrokken tot een goede zes tot zeven en waaide pal de haven in. Helaas resulteerde dit in enkele inschattingsfouten, waarbij drie à vier binnenlopende schepen schade opliepen. Daarvan was een van onze schepen ook slachtoffer, met kleine schade en grote stress. Een ander schip is gespaard gebleven door rauwe mankracht en veel krachttermen.

Ondanks de harde wind werd besloten om de dag erop te gaan varen. Dit is verder goed verlopen.

Sneek en de weduwe Joustra In Sneek was er plek voor bijna alle schepen langs de kade. Na alle stress van de avond ervoor was iedereen wel toe aan een schippersbittertje. Het zal geen toeval zijn geweest dat een bezoek aan Weduwe Joustra op het programma stond. Een uitgebreide proeverij, verhalen over historie en de rondleiding werden op prijs gesteld.

We zijn redelijk droog heen en weer gekomen tussen de buien door. Het diner die dag was op loopafstand van de boten en wederom in buffetvorm.

De wind ging gelukkig liggen en het weer knapte op voor een rustige tocht naar Eernewoude waar we, na wat aanleg- en afmeerperikelen, verwacht werden op een fluister rondvaartboot voor een mooie tocht door de Alde

Faenen. Bij aanvang van het prima diner in Hotel Princenhof volgde een wat abrupte aankondiging dat de mannen bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen moesten plaatsnemen. Dit viel niet bij iedereen in goede aarde, maar het resulteerde uiteindelijk wel in een gezellige avond.

Leeuwarden en keramiekmuseum De wat langere tocht naar Leeuwarden verliep vlotjes. Daarbij raakte de groep op het laatste stuk verdeeld doordat enkele schepen niet onder de brug door konden. Dit was klaarblijkelijk niet voorzien. Aan de Prinsentuin was voldoende ruimte gereserveerd en daar vonden we allemaal een plekje. Na enige discussie, die resulteerde in het afhaken van een van de deelnemers, werd besloten om voor de tocht naar Dokkum de voorste en achterste boot te wisselen. In Leeuwarden is natuurlijk voldoende te doen en er was dan ook veel vrije tijd ingepland. Ter afwisseling van de restaurants en buffetten hebben de Once en de Mucho Gusto, weer precies tussen de buien door, aan boord van de Switch gegeten. Het Keramiekmuseum was door de meeste leden al eerder bezocht, maar met een gids is het toch weer een andere ervaring. Het diner in de Koperen

47

We’ll give our best for your boat.

Snel en vertrouwd uw jacht (ver)kopen?

Als gecertificeerd jachtmakelaar zijn wij er voor verkopers en kopers van jong gebruikte luxe motorjachten. Wilt u uw jacht verkopen of bent u op zoek naar een nieuw jacht?

Voel u zeker door onze nautische, technische en financiële kennis. En vertrouw op onze zorg voor presentatie, documentatie, onderhoud, reparatie en cleaning. Total care noemen wij dat bij BestBoats. Voor u en uw jacht doen wij ons uiterste best.

Bekijk ons aanbod op bestboats.nl of in onze verkoophaven in Roermond Maak een afspraak: +31 (0) 475-743705 / info@bestboats.nl

WE’LL GIVE OUR BEST FOR YOUR BOAT

Tuin werd in de vorm van een buffet geserveerd.

Dokkum en slotdiner De tocht naar Dokkum over de

TJOTTERVLOOT De Friese Tjottervloot in Heeg is een bijzondere verzameling traditionele Friese tjotters, die al sinds 1946 met Heeg verbonden is. Wat begon bij zeilschool It Beaken groeide uit tot een vloot die generaties jongeren heeft laten kennismaken met het zeilen op deze karakteristieke houten scheepjes. De Tjotter is een klein, breed en open Fries zeilschip dat vroeger ook als werkscheepje werd gebruikt. Tegenwoordig staat de Tjottervloot vooral symbool voor het behoud van varend erfgoed, ambacht en watersportcultuur in Friesland. www.freisetjottervloot.nl

Dokkumer Ee was mooi en rustig.

Na een dag vrije tijd werd de tocht afgesloten met een zorgvuldig geheimgehouden verrassing op de laatste avond: een kookworkshop in het zeer ambitieuze restaurant Ode. Het zelf gekookte diner was voortreffelijk, ondanks enkele kleine missers in de bereiding die goed werden opgevangen door de begeleidende chefs. Er waren

speeches, bedankjes en cadeautjes.

Na deze mooie afsluiting ging iedereen weer zijns weegs.

Aangezien wij de enigen waren die nog werken, betekende dat voor ons enkele lange dagen terugvaren en gebruikmaken van een dag met ‘slechts’ windkracht vijf om het IJsselmeer en Markermeer over te steken.

WEDUWE JOUSTRA Na het overlijden van haar man zette Anjenette Joustra in 1864 in Sneek uit noodzaak een nieuw bedrijf op en legde daarmee de basis voor Weduwe Joustra. Volgens de overlevering kreeg zij daarbij de kruidenmix en receptuur van de Amsterdamse kruidenhandelaar Hendrik Beerenburg in handen, waarmee ze een drank ontwikkelde die uitgroeide tot de bekende Friese Beerenburg. Wat begon met dat klassieke recept groeide uit tot een herkenbaar merk dat nog altijd sterk leunt op vakmanschap, historie en een uitgesproken eigen karakter. Tegenwoordig staat Weduwe Joustra niet alleen bekend om die oorsprong, maar ook om een breder assortiment aan dranken dat diezelfde ambachtelijke signatuur uitdraagt. www.weduwejoustra.nl

49

RESTAURANT ODE Ode wil Fryslân culinair op hoog niveau neerzetten, met een intieme setting dicht op de open keuken en gerechten die duidelijk leunen op streekproducten. De sfeer is volgens de bronnen stijlvol en gastronomisch, met nadruk op vakmanschap en beleving.

Boven het restaurant liggen vijf suites, variërend van een wellnesssuite met sauna tot een balkonsuite met eigen bioscoop en uitzicht over de Markt. Hotel Abdij Dokkum verzorgt de boeking; in arrangementen wordt ook een diner bij Ode gecombineerd met een overnachting.

Chef Liudger van der Meer is geboren en getogen in Dokkum en werkte jarenlang als chef de cuisine bij Wannee in Leeuwarden. Bij Ode kookt hij met regionale ingrediënten en technieken zoals fermentatie, met als insteek smaak, duurzaamheid en seizoensproducten. www.restaurantode.nl

ALDE FAENEN: De Alde Feanen is een dynamisch laagveenmoeras waar waterbeheer, veenafbraak en natuurlijke successie samen het landschap vormen.

Dankzij de afwisseling van open water, rietlanden en moerasbossen biedt het gebied een rijk leefgebied voor bijzondere planten en vogels, waaronder een paar zeearenden.

André Rieutocht I

8 t/m 17 juli 2026 Er zijn reizen die je kunt navertellen en er zijn reizen die je alleen kunt voelen.

Deelnemers : DAGMAR URSUS QUEEN ANITA XQ’s ME BLUE MAGIC MAATJE CASA BLANCA PANTA RHEI JUPITER MAATJES

Jack en Lisa van Gent (TTL) Wijnand en Tiny van der Haak (TTL) Remco en Anita van Dijk Henk en Dolly van Hylckama Vlieg Hans Zuiderwijk en Nelly van Veldhoven Sjaak en Mirjam van Herwijnen Martin en Carla Kersten Thomas en Toos Kanters Aad en Yvonne Meijburg Robert en Marijke van Weezel

Tekst: Jan Julius van Seumeren en Nelly van Veldhoven Hoe mooi woorden ook zijn, soms schieten ze tekort om de magie van een bijzondere tocht te beschrijven. Daarom hebben we deze herinneringen niet gevangen in een verslag, maar in een gedicht. Een verzameling van gevoelens, momenten en beelden die ons nog lang zullen bijblijven.

HENDRIK ALL SEASONS BONTEKOE RIO GRANDE ALLEGRA ZOETE ZEE MAIDEN JS JUUS&CO SARK CAMPER OEDS

Henk en Joke Vlot Andries en Els Bosma Dick en José van der Pol Eddie en Adriana Dücker Teus en Anny Boele André en Dowine Sterk Paul en Karin Laarhuis Luuk en Joke Hilhorst Jan Julius van Seumeren Peter en Elly Adriaansen Oeds Gesman en Debbie

Denkend aan Holland Zie ik brede rivieren, traag door oneindig laagland gaan.

Maar zag je de Andrévloot door het water heen zwieren, dan was ’t met de stilte volledig gedaan.

Want dankzij al het voorbereidende werk en het huiswerk dat we kregen, stonden we als club ontzettend sterk met heel veel zon en zonder regen.

De tocht die startte met een bustour.

In Den Bosch werden we afgezet, daar gingen de voetjes van de vloer en er was ook een heerlijk buffet.

Menig sluismeester kreeg hittestress, had dit nooit eerder zo ervaren.

Het was voor hem een wijze les, hoe je georganiseerd een sluis in kunt varen.

Eenmaal in de sluis was ‘t soms goed voor je kas.

En we varen in op de driekwartsmaat!

Dat kwam op het Vrijthof weer heel goed van pas, want dan weet je waar de Strausswals voor staat.

51

In Roermond was die gezellige Griek, en een quiz over wat we van Grieken weten.

Het was er gemoedelijk en helemaal niet sjiek, we konden er een hele week van eten.

Ook hadden we een dagje culinair en cultuur, in Thorn de witte stad.

Een fantastische lunch en een goede gids: zo wist je meteen hoe het zat.

Aken in de zinderende zon, alleen voor degenen die dat willen.

Die hebben veel moois van de stad gezien, terwijl de rest van de groep bleef chillen.

Die avond was er heel veel aan de hand.

Dolly en Henk werden in de echt verbonden.

Iedereen was in wit met heel veel kant.

Gefeest werd er, zoveel we konden.

En toen was daar de grote dag waar we het allemaal voor hadden gedaan en kwam onder de Maastrichtse vlag de maestro vlak voor onze neuzen te staan.

Niet kniezen, niet zeuren: het ging uit volle borst en André was zichtbaar geïmponeerd.

Het klonk ook fantastisch en je kon duidelijk horen dat we heel veel hadden gerepeteerd.

Een zwoele avond met mooie muziek, die je diep van binnen weet te raken.

Zo’n belevenis is toch wel heel erg uniek: we zijn dankbaar dit mee te mogen maken.

Zo staan we nu hier aan het eind van een tocht, die we nog lang zullen gedenken.

Het was er een die er wezen mocht, we willen de TTL’s dus graag iets schenken.

Want we spreken namens ieder die hier zit: ons respect gaat uit naar het organiseren.

Wat een prachtige tocht was dit en we willen jullie hierbij eren.

Niet kniezen, niet zeuren da’s hartstikke fout: een motto dat werkte voor jong en voor oud.

Al waren we in de sluizen soms een beetje stout, de tocht was geen zilver maar dubbeldik goud.

53

Lozen zonder gedoe De oplossing voor het lozen van zwart water aan boord Één druk op de knop Compact ontwerp Voldoet aan de regelgeving Weinig onderhoud Geschikt voor kruisers zeilboten en varende woonboten

Ontdek de oplossing op w w w . n a u t i c w a t e r l o o . n l

Adverteren in dit magazine? info@addegraafmedia.nl

Tel. 0416-760400 Met passie voor boten www.yachtbrokers4u.com info@yachtbrokers4u.com Mob. 06 - 46205422

Ad

Jachtmakelaardij 4beaufort

Tekst: Don Bijl Foto’s: Don Bijl en 4Beaufort Jelle Eveleens van Jachtmakelaardij 4Beaufort behoort tot de meest bekende jachtmakelaars uit het noorden van ons land. Een man die van kinds af aan op en rond het water is te vinden.

Het leuke is, dat Jelle ook al een kleine tien jaar lid is van de KNMC. Met zijn bedrijfsadvertenties en zijn lidmaatschap steunt hij dus onze vereniging. De naam 4Beaufort slaat op de duiding van windkracht tot waarbij het nog goed te varen is. Jelle Eveleens groeide op in Aalsmeer waar zijn ouders actief waren in de bloemenhandel.

Zij waren enthousiaste watersporters.

Jelle kreeg het varen dus met de paplepel ingegoten. Voordat hij in de

De naam 4Beaufort slaat op de duiding van windkracht tot waarbij het nog goed te varen is.

botenhandel terecht kwam, ging hij aan de slag in het familiebedrijf.

Jelle omschrijft de overstap naar de jachtmakelaardij als een uit de hand gelopen hobby. In 2008 verhuisde hij naar Friesland, waarna hij begon met de bemiddeling van een enkele boot op de locatie van de eigenaar.

Vanaf 2015 zijn deze activiteiten in omvang toegenomen, deels vanaf de verkoophaven bij Aquanaut in Sneek.

Op enig moment deed de gelegenheid zich voor deze haven te verwerven.

De combinatie van verkoophaven en verkoop op de locatie van de verkoper spreekt Jelle aan. Kopers op locatie zijn doorgaans serieus, maar die opzet vormt ook een drempel voor degenen die zich nog aan het oriënteren zijn. Nu is allebei mogelijk.

Inmiddels omvat het complex de verkoophaven en kantoren van jachtmakelaardij 4Beaufort, een havengedeelte voor vaste gasten, acht camperplekken, een B+B, een schoonheidssalon en een havenkantoor.

Er wordt niet op de lauweren gerust want de kantoren van de

ve

rte

er

de

ra

an

he

tw

oo

jachtmakelaardij hebben inmiddels ook weer een facelift gekregen.

Jelle is ervan overtuigd dat het aankopen en het verkopen van een jacht meer is dan een zakelijke beslissing. Er komt gevoel bij kijken, verwachtingen van en herinneringen aan reizen. Je boot is je huis op het water. Hij luistert goed naar de wensen van de kopers en probeert met zijn ervaring zo de juiste boot voor hen te vinden, geen snelle autoverkoop dus. Mensen moeten blij worden van hun aankoop en hij ziet de kopers ook graag weer terug. Jelle raadt aan om bij aankoop de boot te laten keuren. Deze keuring geeft geen garantie maar wel een beter gevoel en meer kennis.

Jelle volgt als gecertificeerde EMCIscheepsmakelaar de ontwikkelingen in de botenmarkt vanzelfsprekend met veel interesse. Hij signaleert belangstelling voor motorboten bij mensen die stoppen met zeilen. Deze mensen ontdekken vaak tot hun verrassing een heel nieuw vaargebied. Daarnaast zijn

55

rd

er mensen die boten gecharterd hebben en de overstap maken naar een eigen schip. Jonge gezinnen komen minder als belangstellenden voor. Zoals overal is er ook in de watersport vergrijzing.

Tegelijkertijd varen mensen ook langer door dan vroeger.

In de loop van de tijd zijn veel werven verdwenen. Nieuwe jachten tussen de tien en twaalf meter worden bijna niet meer gebouwd, terwijl er veel vraag naar is in de markt van gebruikte boten. Kopers zoeken meestal een gangbare en betaalbare boot in goede staat. Dergelijke boten worden steeds moeilijker om te vinden. De botenmarkt heeft overigens in de loop van de tijd altijd al vele golfbewegingen gekend.

De huidige kopers komen met steeds meer wensen en eisen zoals dubbel glas, een generator of airco. Vaak is het argument dat men het hele jaar wil varen. In de praktijk gebeurt dit zelden.

Er wordt ook weinig gebruik gemaakt van de vele accessoires, terwijl deze wensen de aankoopprijs hoger maken.

De kosten van nieuwbouw zijn sowieso de laatste tijd enorm gestegen. Zowel de materiaalkosten als de loonkosten zijn omhooggevlogen. Dit leidt ertoe dat de nieuwbouw afneemt, waardoor de

werven minder in eigen beheer kunnen afwerken. Deze kostenstijging heeft ook invloed op de prijsstelling van gebruikte boten.

Potentiële kopers oriënteren zich steeds vaker op Motorboot Sneek. Hierbij speelt dat Boot Holland is verdwenen en de laatste jaren niet meer gericht was op de gebruikte markt. Ook bekende verkoopbronnen als Yachtfocus en BotenteKoop zijn opgekocht en veranderd. Als preferred partner heeft de samenwerking met Aquanaut voor

4Beaufort een extra dimensie.

Ondanks alle ontwikkelingen ervaart Jelle Eveleens de markt dit jaar als drukker dan vorig jaar. Hij heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt. Tijdens het gesprek wordt duidelijk dat zijn passie voor het vak nog volop aanwezig is.

Wie rondloopt door de verkoophaven in Sneek ziet een keur aan mooie boten in de verkoop. Bekende merken als Aquanaut, Pikmeerkruiser, Valkvlet, Linssen, Elling en Reline, maar ook minder bekende. Zo is er voor elk wat wils.

Re

De Kuster 38

Vrijheid gaf even wat minder vrijheid Door mr. Humphrey G. van der Laan Scheepsnamen In de Kustervereniging zie je de mooiste namen voorbijvaren. Sommige zijn stoer, andere grappig en weer andere hebben een heel persoonlijk verhaal. Mijn eigen Kuster, bouwnummer 7 uit 1999, luistert naar De Blauwe Draeck. Die naam past mooi bij het schip, vind ik en verwijst bovendien naar een stukje Nederlandse en persoonlijke geschiedenis. Daar was ik eigenlijk best tevreden mee.

Totdat Leo, een voormalig zeesleepbootkapitein, zijn Kuster liet bouwen in 2020. Zijn verhaal kan je teruglezen in Motorboot van september 2021 in het artikel: Bootnaamverkiezing: een sprookje onder de sterren! Daarin werd het winnende verhaal verteld van Leo en zijn vrouw Ria over hun Kuster genaamd Betelgeuse. Wanneer hij maanden achtereen op zee zat, keek hij ‘s avonds naar de heldere ster Betelgeuze in het sterrenbeeld Orion.

Zijn vrouw deed thuis precies hetzelfde.

Zo waren ze honderden zeemijlen van elkaar verwijderd, maar keken zij toch iedere avond naar dezelfde ster. Dat romantische verhaal won terecht de landelijke bootnaamverkiezing. Een bootnaam vertelt vaak veel meer over de eigenaar dan over het schip. En toen werd mijn hulp gevraagd door een gepensioneerd huisarts met de Kuster genaamd Vrijheid. Misschien wel de mooiste naam die een Kuster kan dragen. Alleen bleek die Vrijheid op een dag juist even géén vrijheid meer te geven. Veel Kusters hebben naast een naam ook een geschiedenis. Deze Kuster heeft ze allebei.

De Vrijheid, bouwnummer 10, behoort tot de eerste serie Kusters die in 2000 door Consonant Yachts werd gebouwd.

Binnen de Kustervereniging is zij dan ook een bekende verschijning. Dat maakt dit verhaal misschien nog wel meer

bijzonder. Kusterbezitters kennen elkaars boot vaak beter dan elkaars echtgenoot en zoals veel lezers weten, ben en vaar ik al vele jaren alleen met en op mijn Kuster met mijn dwergschnauzer die altijd Buurman heet.

Kusteritis De eerste eigenaar kocht de Kuster rechtstreeks van de werf. Hij kreeg al snel last van een kwaal die binnen de Kusterwereld niet ongebruikelijk is: Kusteritis. De symptomen zijn eenvoudig te herkennen. Je koopt een Kuster en daarna wil je een grotere. Uiteindelijk koop je een nóg grotere. Zo verging het ook hem. Hij verkocht de Vrijheid aan een Engelsman, die aan exact dezelfde aandoening bleek te lijden: hij bestelde eveneens een grotere motorboot.

Daarna kwam de betreffende Kuster terecht bij Peter. Die is huisarts van beroep, Kustervaarder uit overtuiging en sinds twintig jaar een bekende binnen de Kustervereniging. Hij was, zoals alleen een huisarts kan zijn, rustig, zorgvuldig en hij nam geen onnodige risico’s. Toen hij uiteindelijk met pensioen ging, werd hij vrijwilliger en schipper op een schip van de Marker Wadden. Dat beviel zo

Veel Kusters hebben naast een naam ook een geschiedenis. Deze Kuster heeft ze allebei.

ch

to

ph

et

wa

ter

goed dat hij besloot zijn eigen Vrijheid aan een volgende liefhebber over te dragen.

Btw-factuur en conformiteitsverklaring Dat leek een eenvoudige verkoop. De makelaar was enthousiast. “Een Kuster?

Daar hoef ik niet eens reclame voor te maken.” Eerlijk gezegd kreeg hij aanvankelijk gelijk. Binnen een week meldde zich een koper. De proefvaart verliep uitstekend. De technische keuring was prima. De prijs werd snel overeengekomen, iedereen gelukkig.

Tenminste... tot de makelaar vroeg naar de oorspronkelijke btw-factuur én het blad van de CE-B-conformiteitsverklaring van de werf. Die bleken, zoals bij veel schepen van ruim vijfentwintig jaar oud, niet meer aanwezig. Vanaf dat moment veranderde de stemming sneller dan de wind op het IJsselmeer. Dezelfde makelaar die een week eerder nog had verzekerd dat een Kuster zichzelf verkocht, keek nu alsof de Vrijheid ieder moment door de douane in beslag genomen kon worden. Uit de kleine lettertjes van de koopovereenkomst bleek bovendien dat alle mogelijke ellende voor rekening van de verkoper kwam. De verkoper zag de euro’s al overboord slaan.

Om de spanning wat te breken vertelde

Zo waren ze honderden zeemijlen van elkaar verwijderd, maar keken zij toch iedere avond naar dezelfde ster.

57

de makelaar dat volgens hem het woord belastingaanslag waarschijnlijk nog afkomstig was uit de tijd dat belastingambtenaren als kind al graag struikrovertje speelden. Ik heb die theorie later nog trachten te verifiëren.

De Belastingdienst wilde daar, wegens privacybescherming, geen commentaar op geven. Via de voorzitter van de Kustervereniging kwam de vraag of ik ‘eventjes’ naar het dossier wilde kijken.

Wettelijk verplicht Ik heb een vaste gewoonte: als iemand zegt dat iets ‘nu eenmaal wettelijk verplicht is’, vraag ik als onwetende jurist waar precies ik dat terug kan lezen. Zo’n vraag is meestal voldoende en levert vaak interessante stiltes op. Dus vroeg ik: “In welk wetsartikel staat dat een pleziervaartuig van ruim vijfentwintig jaar oud uitsluitend verkocht mag worden wanneer de originele btw-factuur én de oorspronkelijke CE-B-verklaring nog aanwezig zijn?” Het bleef stil, heel stil.

Zelfs de koffie leek even te stoppen met pruttelen. Na enig zoeken bleek niemand dat wetsartikel te kunnen aanwijzen.

Sterker nog. Het bestond helemaal niet.

De CE-B-verklaring bleek bovendien iets heel anders te zijn dan velen dachten.

Het is geen eigendomsbewijs en ook

De vermeende btw-bom bleek uiteindelijk niet meer dan een natte voetzoeker. geen bewijs dat de btw is betaald. Het is een conformiteitsverklaring waaruit blijkt dat het schip tijdens de bouw en bij aflevering voldeed aan de op dat moment daarvoor geldende Europese veiligheids- en constructie-eisen.

Belangrijk, maar niet om de reden die iedereen dacht.

Kuster Cold Case Team Daarmee was de verkoop natuurlijk nog niet gered. Een koper wil immers geen juridisch gelijk. Een koper wil zekerheid. Dus deed ik wat juristen veel vaker zouden moeten doen.

Niet procederen, niet dreigen, maar onderzoeken. Mijn secretariaat begon aan wat wij later gekscherend het Kuster Cold Case Team zijn gaan noemen.

De namen en adressen van de twee voormalige (overleden) eigenaren werden opgespoord. Verzekeringsmaatschappijen leverden oude gegevens en ligplaatsen werden achterhaald. Correspondentie kwam boven water en de geschiedenis

Oplossing 10 verschillen

van de werf werd gereconstrueerd.

Van de naastliggende bouwnummers werden de CE-conformiteitsverklaringen teruggevonden. Daarmee kon ook voor bouwnummer 10 overtuigend worden aangetoond dat de Vrijheid tot dezelfde bouwserie behoorde. Tientallen kleine puzzelstukjes vormden uiteindelijk een overtuigend geheel. De Belastingdienst kon op basis daarvan vaststellen dat de fiscale positie van het schip voldoende duidelijk was en gaf de gevraagde btwverklaring af. De vermeende btw-bom bleek uiteindelijk niet meer dan een natte voetzoeker. De verkoop ging alsnog gewoon door en de koper kreeg zijn droomschip. Peter kreeg een eerlijke prijs en de makelaar kreeg weer kleur op zijn gezicht. De nieuwe eigenaar werd met veel plezier verwelkomd binnen de Kustervereniging.

Moraal De moraal van het verhaal? Niet ieder juridisch probleem vraagt om een advocaat met opgestroopte mouwen.

Soms is een beetje gezond verstand, een goed archief, een vasthoudend secretariaat en een kop koffie veel effectiever. En eerlijk gezegd... Dat vaart een stuk prettiger.

Co

Dokkum

lum

ns

tad

Van middeleeuwen tot Elfstedentocht en meer Tekst & foto’s: Don Bijl

Het noordelijk gelegen Dokkum behoort tot de bekendste elf Friese steden. De stad maakt tegenwoordig deel uit van de gemeente Noardeast-Fryslân en telt ongeveer 13.000 inwoners. Niet veel, maar door de opbouw van het centrum en de regionale verzorgingsfunctie lijkt de stad groter en zeker voornamer.

Dokkum is ook een geliefde bestemming voor watersporters. Menig KNMC’er heeft het steven gewend richting Dokkum, vaak na eerst Leeuwarden te hebben aangedaan.

Historie Historisch is Dokkum vooral bekend doordat volgens overlevering de missionaris en heilige Bonifatius er in het jaar 754 werd vermoord. In 1298 kreeg Dokkum stadsrechten. Het is misschien moeilijk voor te stellen maar vroeger lag de stad in open verbinding met de zee.

In 1597 vestigde de Friese Admiraliteit zich kortstondig in Dokkum. De stad was in die jaren van groot strategisch belang, wat ook blijkt uit de aanleg van de karakteristieke stadswallen. In 1729 werd de open verbinding met de Lauwerszee definitief afgesloten.

Toen ruimtegebrek een rol ging spelen, kwam de oude binnenstad onder druk te staan. Gelukkig werd de binnenstad, als één van de eerste plaatsen in Nederland, in 1974 uitgeroepen tot beschermd stadsgezicht. In het begin van deze eeuw is er veel gerestaureerd in Dokkum, hetgeen de stad goed heeft gedaan. Geld van de Europese Unie heeft als aanjager gewerkt. Voor de beeldvorming: Dokkum telt meer dan 140 rijksmonumenten. Bijzondere gebouwen zijn het stadshuis (1610), het Admiraliteitshuis (1618), de Waag (1754) en de korenmolens op de bolwerken, De Hoop (1849) en Zeldenrust (1862).

De belangstelling voor Dokkum werd in ons land aangewakkerd doordat Koning Willem-Alexander op 27 april 2026

Vroeger lag de stad in open verbinding met de zee.

zijn 59e verjaardag vierde in Dokkum.

Hier deed de NOS uitgebreid verslag van.

De binnenstad De binnenstad kenmerkt zich door oude, vaak monumentale panden, een variatie aan winkels, restaurants en gezellige terrasjes. Voor cultuurliefhebbers zijn er diverse musea en historische bezienswaardigheden, zoals museum Dokkum en de Bonifatiuskapel. Een wandeling over de bolwerken met mooie uitzichten is zeer de moeite waard. Wat betreft de bedrijvigheid is destilleerderij en likeurstokerij Sonnema Berenburg bekend. De oude fabriek staat nog altijd in Dokkum. Ook de Dokkumer Vlaggen Centrale (DVC) heeft een bekende naam en bestaat al sinds 1936.

Dokkum mag dan al lang geleden de open verbinding met zee verloren hebben, het maakt wel deel uit van de Staande Mastroute vanaf Lauwersoog via Leeuwarden naar Harlingen of het IJsselmeer. Van deze route wordt veel gebruik gemaakt.

Watersport Voor watersporters heeft Dokkum veel te bieden. Ongeveer de gehele binnenstad doet dienst als jachthaven.

Op de meeste plekken kan men afmeren. De haven wordt beheerd door de gemeente. Van 1 april tot 31

59

Met je hele club gezellig bij elkaar afmeren?

Zet koers naar Bataviahaven!

De BataviaHaven van Lelystad biedt alle soorten boten en schepen een ruime, moderne en veilige ligplaats. Of je nu met je eigen 22-voets jol, een luxe jacht, een traditioneel zeilschip of een imposant riviercruiseschip van 135 meter de haven binnenvaart, je voelt je direct thuis en welkom.

In de buurt • Altijd plek: 100+ passantenligplaatsen • Restaurants aan de havenboulevard • Moderne, rolstoelvriendelijke faciliteiten • WIFI, wasmachine & droger beschikbaar • 4 min lopen van Batavia Stad & Batavialand • Bushalte en ruime parkeergelegenheid op 2 min lopen • Geschikt voor evenementen & zeilwedstrijden

Schoonzicht 404 8242 KH Lelystad

Marifoonkanaal VHF 14 havendienst@bataviahaven.nu

bataviahaven.nu

oktober is de havenmeester dagelijks aanwezig. Het liggeld kan men betalen via de i-Marina app of door te pinnen bij de havenmeester. Apart is, dat de havenmeester tijdens de ochtendronde het afval meeneemt. De laatste jaren is er gewerkt aan het verder verbeteren van de voorzieningen. Wat mij betreft met succes.

Het aanleggen in de grachten of langs de bolwerken geeft een bijzondere sfeer met mooie uitzichten. De monumentale gevels, de stadsbeleving en de gastvrijheid maken van Dokkum een aanlokkelijke plek voor een nautisch verblijf. Toch anders dan het liggen in een box in een drukke jachthaven. Mocht het nodig zijn, dan beschikt Dokkum over enkele watersportbedrijven die een uitgebreide service aanbieden.

Wie met de boot Friesland bezoekt, heeft veel te kiezen. Er is geen provincie waar watersport zo op de voorgrond staat als in Friesland. Het is aan te bevelen om Dokkum in de afwegingen te betrekken.

Misschien is het wat verder varen, maar wie Leeuwarden aandoet en vervolgens

over de bekende Dokkumer Ee doorvaart naar Dokkum maakt een goede keuze.

Daarna kan men ervoor kiezen bij

Lauwersoog de Waddenzee op te gaan of door te varen naar Groningen.

61

DMS Anti Rolling Gyro Voor iedereen DMS AntidieRolling Gyro

zero stabiliteit serieus neemt Voor speed iedereen die zero speed stabiliteit serieus neemt

DMS Universal Geavanceerd besturingssysteem voor DMS Universal

alle jachten met bestaande vinstabilisatoren Geavanceerd besturingssysteem voor alle jachten met bestaande vinstabilisatoren

DMS MagnusMaster Voor langzaam varende en DMS MagnusMaster

semi-displacement jachten Voor langzaam varende entot 30 meter semi-displacement jachten tot 30 meter

DMS All-in-One DMS MaximaleAll-in-One stabilisatie voor snelvarende jachten bij

zero speed, lage snelheden én hoge jachten snelheden.

Maximale stabilisatie voor snelvarende bij zero speed, lage snelheden én hoge snelheden.

De eerste DMS All-in-One is gekocht door Van den Hoven Jachtbouw voor De eerste op DMS All-in-One is gekocht installatie een Voyager 50. door Van den Hoven Jachtbouw voor installatie op een Voyager 50.

DMS Holland Rens Hal DMS van Holland rvanhal@dmsholland.com | +31 6 250 579 37 Rens van Hal rvanhal@dmsholland.com | +31 6 250 579 37

www.dmsholland.com www.dmsholland.com

250107 DMS-KNMC 185x280.indd 1

07-01-2025 15:17

250107 DMS-KNMC 185x280.indd 1

07-01-2025 15:17

Scheveningen Tekst: Paul Graafland Bronnen: Topotijdreis, Wikipedia, Deepseek Open verbinding naar zee Lang voordat de eerste haringkar zich strategisch opstelde aan de boulevard, kon je vanuit Voorburg nog zó naar zee varen. Tot in de 17e eeuw liep de Voorburgse Vliet via de Haagse grachtengordel, de Scheveningsesloot en een wirwar van veenstromen en kreken naar open zee. Ik moet zeggen dat ik hieraan geen tastbare herinnering heb. Tot groot verdriet van talloze generaties en natuurlijk ook van onze eigen KNMC werd de verbinding al ver voor 1900 definitief afgesloten. De sluis die er nog steeds ligt was ook nooit bedoeld voor een open verbinding met zee maar werd gebruikt om het waterpeil te regelen tussen Den Haag en Scheveningen.

Te le

tijd

ma

ch

ine

plek waar je net zo makkelijk een visje eet als een zeiljacht bewondert.

De sluis Een minder opvallend, maar cruciaal onderdeel van dit alles is de sluis die de haven verbindt met het achterland.

Deze sluis is onderdeel van het Verversingskanaal en zorgt ervoor dat het waterpeil beheersbaar blijft. Volgens Wikipedia is in 1977 de laatste boot door die sluis gegaan en heeft het complex de status van rijksmonument.

Hoewel Nederlanders graag doen alsof ze de zee hebben getemd, weten ze ook dat je haar wel een beetje te vriend moet houden. De sluis fungeert daarbij nu als een soort diplomaat tussen zout en zoet water.

Door de jaren heen is de sluis wel gemoderniseerd, maar de functie is verrassend onveranderd gebleven.

Vandaag de dag is de haven een mix

van traditie en trendy hotspots. Talloze restaurants sieren de kades. Porsches en Ferrari’s vliegen je daar regelmatig om de oren. Waar komen die toch allemaal vandaan? Even heen en weer naar Marbella misschien? Oude kotters liggen er broederlijk naast luxe jachten.

En waar vroeger vooral werd gewerkt, wordt nu ook flink gefeest en gegeten.

De zee is nog steeds de baas, maar met Nederlandse koppigheid is er een aardig compromis gesloten. En varen via Leidschendam en Voorburg? Dat zit er niet meer in, tenzij je een kano, een tijdmachine en een flinke dosis verbeelding meeneemt.

Maar gelukkig is er altijd nog de sluis: het bewijs dat je met een beetje geduld alsnog een heel eind komt. Kano op je hoofd en ‘klunen’.

Het landschap rond het latere Scheveningen was nat, winderig en vooral eigenwijs. De zee kwam waar zij wilde en de mens dobberde daar een beetje achteraan. Maar zoals dat gaat in eigenwijs Nederland, dacht men: “dit kunnen we beter regelen.” De natuurlijke waterwegen verzandden, werden bedijkt of simpelweg te onhandig bevonden voor groeiende ambities. De directe vaarroute vanaf het binnenland naar zee verdween langzaam, tot frustratie van vissers en vermoedelijk ook van een enkele verdwaalde koopman die ineens moest omlopen. Dit was letterlijk schepen achter je verbranden! Maar onthoud ook: Wie in het heden leeft heeft de toekomst.

Aanleg haven Rond 1900 begon het serieuze werk: de aanleg van een echte haven bij Scheveningen. Niet langer afhankelijk van het humeur van de Noordzee, maar met stevige pieren en uitgekiende plannen. De eerste haven werd geopend in 1904 en groeide daarna gestaag uit tot een belangrijk centrum voor visserij en later ook voor recreatie. In de loop van de 20e eeuw werd de haven meerdere keren uitgebreid, met een tweede binnenhaven en moderne faciliteiten.

De vissersvloot professionaliseerde, de haring werd internationaal beroemd en Scheveningen ontwikkelde zich tot een

63

n! ave h p

oo

erk rv

de

laa

on rz

ke Ma

Smits Jachtmakelaardij Full- service Yachting

U geniet van onze full-service yachting!

Smits Jachtmakelaardij BV bemiddelt bij de aan- en verkoop van uw motorjacht. Als u op zoek bent naar uw droomjacht, dan kunt u een ruime keuze maken uit een groot assortiment motorjachten die allemaal in uitstekende conditie verkeren. Daarnaast profiteert u van een perfecte begeleiding, goede prijsonderhandelingen en uitgebreide after-sales.

Met onze kennis en expertise weten we uw wensen doortastend te vertalen en een passende deal te maken. We kunnen ons beroepen op een groot netwerk, directe lijnen en een flexibele instelling om Medewerkers Smits Jachtmakelaardij uw droomjacht te realiseren. De full-service yachting van Smits Jachtmakelaardij BV zorgt dat alles voor u wordt geregeld. Neem direct contact met ons op!

Treffer Kruiser 13 50 VS Bouwjaar 2000 Afm. 13.50 m. x 4.20 m. x 3.70 m.

Mitsubishi S6S 95 PK 6 cilinder diesel Vraagprijs € 139.500,-

Veha Euroclassic 35 Bouwjaar 2005 Afm. 10.50 m. x 3.75 m. x 2.70 m.

Volvo Penta D 110 PK 5 cilinder diesel Vraagprijs € 129.500,-

Makwa 900 Cabin Bouwjaar 2002 Afm. 9.00 m. x 3.35 m. x 2.35 m.

Yanmar 4 JH 30 DTE 125 PK 4 cilinder diesel Vraagprijs € 79.500,-

Abim 118 clasic XL Bouwjaar 2005 Afm. 11.85 m. x 4.05 m. x 2.47 m.

Volvo D3-110 5 cilinder turbodiesel 110 PK Vraagprijs € 169.500,-

Smits Jachtmakelaardij BV - René Smits Postadres: Noord-Linschoterzandweg 20A, 3425 EK Snelrewaard (0031) (0)6 22239207 / (0031) (0)10 5118000 info@smitsjachtmakelaardij.nl www.smitsjachtmakelaardij.nl

2023-11 KNMC.indd 1

26-11-2023 20:28

Het Vrouwtje van Stavoren …en de oorsprong van de Friese dúmpkes Tekst: Jacob Leenstra Heel lang geleden toen verhalen nog in het echt konden gebeuren, leefde er in Stavoren, een stad in het noorden van ons land, een heel rijke weduwe: het Vrouwtje van Stavoren. Niemand was zo rijk als zij. Zij bezat honderden boerderijen, huizen, landerijen en schepen.

Toch voelde zij zich niet echt gelukkig.

Daarom dacht ze bij zichzelf: waarom ben ik toch nog niet tevreden met al deze bezittingen? Misschien mis ik wel iets.

Misschien is er nog wel iets op de wereld waarmee ik wel echt tevreden zal zijn.

Zij ging daarin zover, dat zij ook datgene wilde hebben waar zij zelf nog geen voorstelling van kon maken. Daarom gaf zij aan haar beste kapitein de opdracht: “Zoek voor mij in heel de wereld naar het beste van het beste.”

De kapitein ging aan boord, gooide de trossen los en zwierf over de hele wereld. Bij alles van wat hij vond, zoals bijvoorbeeld grote gouden beelden in India, had hij niet het gevoel: dit is het beste van het beste. Dat de kapitein dat gevoel niet had, kwam ook doordat hij steeds moest denken aan de arme mensen in Stavoren. Velen waren zo arm, dat zij niet eens elke dag genoeg te eten hadden. Sommigen waren zelfs zo arm, dat zij hun kinderen niet eens elke dag eten konden geven! De kapitein bleef daarom doorgaan met zoeken naar het beste van het beste. Zonder dat gevonden te hebben, durfde hij niet terug te komen in Stavoren.

Toen de kapitein na lange tijd met zijn schip van de Zwarte Zee over de rivier Dnestjr het binnenland van Oekraïne in voer en aanlegde bij het dorp Bakota dicht bij de stad Odessa, zag hij daar op de velden bij Bakota goudgele tarwe staan, zo mooi als hij nog nooit in zijn leven had gezien. De kapitein vertelde aan de boeren van Bakota dat hij een opdracht van het Vrouwtje van Stavoren had om het beste van het beste te kopen. Hij had al de hele wereld over gezworven, maar hij had niks gevonden.

Tot vandaag! Die goudgele tarwe van de boeren van Bakota, dat was het beste van het beste. De boeren van Bakota

waren niet erg onder de indruk van dit verhaal. De kapitein vertelde ook, dat de mensen in en rond Stavoren zo arm waren, dat ze zelfs hun kinderen niet alle dagen eten konden geven en dat hun tarwe voor de gehele bevolking een zegen zou zijn.

Tot zijn verbazing zeiden de boeren echter niet direct ja. Hij moest ’s avonds maar terugkomen. Toen kreeg hij te horen, dat hij hun tarwe niet kon kopen.

De kapitein was door dit antwoord geheel uit het veld geslagen. Volstrekt ontdaan was hij. Nu had hij eindelijk het beste van het beste gevonden en kon hij het niet kopen. Wat had hij verkeerd gedaan?

Daar waar die graankorrels terecht zijn gekomen, groeit nu nog steeds de uit Oekraïne meegebrachte tarwe.

Wat de kapitein niet wist, was dat de boeren uit Bakota met wie hij gesproken had, diep getroffen waren door zijn verhaal over de armoede in Stavoren. ’s Avonds hebben zij daarover vergaderd.

Iedere boer laadde daarop een kar vol met zakken tarwe. ’s Nachts losten zij die karren in stilte op de kade van de haven waar het schip van de kapitein, de Nil Desperandum (Latijn voor Waanhoop Nooit) lag afgemeerd. Honderden zakken tarwe lagen daar.

Toen de kapitein ’s ochtends wakker werd en zijn blik vanuit het stuurhuis over de kade liet gaan, wist hij niet wat hij zag.

Droomde hij? Daar lagen honderden zakken met de goudgele tarwe die hij de dag daarvoor van de boeren niet had mogen kopen. Hij vroeg aan de boeren hoe dit nu mogelijk was. “Weet u” zei één van de boeren: “Wij moeten heel hard werken voor ons dagelijks brood en hebben dus een hard bestaan. Wij voelden ons daarom niet rijk. Maar nadat u ons het verhaal over de armoede in Stavoren had verteld, realiseerden wij ons, dat wij helemaal niet arm, maar juist heel rijk zijn. U vertelde ons, dat die arme mensen in Stavoren met een schip vol tarwe jarenlang te eten zouden hebben.

Daarop hebben wij gisteravond besloten u een schip vol met tarwe te schenken.

Dáárom kon u van ons de tarwe niet kopen”.

De kapitein voer met zijn schip nog dezelfde avond uit. Hij zette koers uit naar Stavoren. Bij het wegvaren stonden tientallen stoere mannen en vrouwen op de kade hun tranen te verbergen.

Het goeddoen, deed hen goed. Toen de kapitein na een paar weken zeilen midden op de dag zijn schip aan de kade in Stavoren afmeerde, stond het Vrouwtje van Stavoren al te wachten op de kade. Zij stond op een verhoging.

Een plateau, dat daar voor haar was neergezet.

Toen de kapitein aan het Vrouwtje en de honderden mensen op de kade trots en blij de vele zakken met de prachtige goudgele tarwe liet zien, vertelde hij dat de boeren uit Bakota deze tarwe aan hen hadden geschonken.

Wat het Vrouwtje van Stavoren wel had verwacht, weten we niet. Zelf wist ze immers ook niet wat ze wilde hebben. Ze wilde het beste van het beste hebben. Ze had aan de kapitein echter niet concreet aangegeven, wat dat was. We zullen het

65

ook nooit meer te weten komen omdat het Vrouwtje van Stavoren al lang niet meer onder ons is. Maar wat we wel weten, is hoe zij heeft gereageerd op het krijgen van een schip vol met goudgele tarwe van de Oekraïense boeren uit Bakota.

Het verhaal vertelt namelijk, dat toen de kapitein haar de prachtige goudgele tarwe liet zien en hij haar vertelde dat dit een cadeau van de Oekraïense boeren was, zij daar niet blij mee was en haar ontevredenheid over dit cadeau voor alle mensen op de kade overduidelijk waarneembaar was.

Omdat alle mensen op de kade zagen, dat het Vrouwtje van Stavoren zo ontevreden was met deze tarwe, lachten de mensen op de kade haar heel hard uit. Enkelen schaterden het zelfs uit.

Daarop ontstak ze in blinde woede.

Haar gelaat veranderde van lijkbleek van schrik naar dieprood van woede. Hoe durfden deze mensen het te wagen om haar uit te lachen. Ze moest een daad stellen en iets doen om deze mensen stil te krijgen. Zij wilde deze goudgele tarwe nooit meer zien. Zij schreeuwde tegen de kapitein: “Aan welke kant van het schip heb je deze tarwe geladen?” De kapitein antwoordde gedwee: “Aan stuurboordzijde.” Daarop gaf het Vrouwtje van Stavoren de kapitein de opdracht om uit te varen en in de Zuiderzee de hele lading tarwe aan bakboordzijde over boord te zetten.

Op het moment dat de kapitein de trossen van zijn schip los liet gooien, schuifelde er uit de menigte een oude visserman naar voren die bij haar op het plateau klom. Hij rechtte zijn rug en richtte zich tot het Vrouwtje van Stavoren.

De oude visserman sprak het Vrouwtje streng toe met de woorden: “Weledel

hooggeboren vrouwe, de opdracht welke u net aan de kapitein hebt gegeven, moet u terugnemen omdat de arme mensen van Stavoren van deze prachtige goudgele tarwe jarenlang kunnen eten.

Als u daar geen rekening mee houdt, zal het u slecht vergaan.” Het Vrouwtje van Stavoren keek de visserman verbaasd en woedend aan en zei: “Ik mag van u deze tarwe niet op zee overboord laten zetten?

Wie denkt u wel, dat u bent om mij de les te lezen? Ik hoef mij bij mijn handelen van niemand iets aan te trekken.”

Moest zij nu aan deze visserman en aan al die lachende mensen op de kade nu ook nog laten zien, dat zij zich van niemand ook maar iets hoefde aan te trekken? Moest zij niet een daad stellen waaruit zou blijken, dat zij zich verheven voelde boven eenieder? Maar hoe zou zij dat moeten doen?

De zon stond op dat moment hoog aan de hemel. Haar grote met diamanten versierde gouden ring schitterde in het zonlicht. Zij keek naar haar ring. Zij deed die af en wierp deze ring vanaf haar verhoogde plateau waarop zij stond met een grote boog de Zuiderzee in. Hierbij sprak ze de woorden: “Als deze ring weer boven water komt, dan zal ik geloven dat het mij slecht zal vergaan omdat ik mij van niemand iets aantrek.”

Daarop gaf het Vrouwtje van Stavoren aan de kapitein het bevel om uit te varen en de tarwe op zee overboord te zetten.

De kapitein deed wat hem bevolen werd.

Drie weken later waaide het op een dag heel hard in Stavoren. ’s Middags toen het Vrouwtje het eten kreeg opgediend, kon ze haar ogen niet geloven. Ze viel bijna flauw. Want, wat lag daar op haar bord naast de voor haar opengesneden snoekbaars? Haar gouden ring welke zij drie weken daarvoor in de Zuiderzee had gegooid met de woorden: “Als deze

ring weer boven water komt, dan zal ik geloven, dat het mij slecht zal vergaan.”

Op datzelfde moment werd er bij haar state op de deur geklopt. Een bericht uit een ver land. Haar gehele vloot was in een orkaan met man en muis vergaan!

Het einde van dit verhaal is, dat het Vrouwtje van Stavoren uiteindelijk in Stavoren berooid is achtergebleven.

Nu hoor ik u denken: wat heeft dit allemaal te maken met de dúmpkes uit Koudum? Dat zal ik u uitleggen. Daar, waar de kapitein van het Vrouwtje van Stavoren de goudgele tarwe overboord moest zetten, was een ondiepte in de Zuiderzee. Deze goudgele tarwe heeft daar wortel geschoten en is daar rijkelijk gaan groeien. Later is men deze ondiepte daarom het Vrouwenzand gaan noemen. Zuidwesterstormen hebben in het verleden volgroeide tarwekorrels naar het vasteland van Friesland geblazen. Daar waar die korrels terecht zijn gekomen, groeit nu nog steeds de uit Oekraïne meegebrachte tarwe. Van deze goudgele tarwe laat de bakker uit Koudum meel malen. Van dit meel bakt hij de Koudumer dúmpkes, gemaakt van het beste van het beste.

bootpolisvergelijker.nl luxejachtverzekering.com Ontvang meerdere offertes met 1 aanvraag.

Zorgeloos genieten van uw boot!

info@dnayachtinsurance.nl +31(0)10 217 03 18

Re

Shakshuka

ce

pt

Een makkelijk en vlot te bereiden lunchgerecht, lekker op een wat koelere dag.

Recept & foto’s: Jan-Willem van der Boom

Bereiding: • Verhit de olijfolie in koekenpan op middelhoog vuur. Voeg de ui toe en bak die drie tot vier minuten rustig, zodat hij zoet wordt en niet te veel kleurt.

het geheel op smaak met zout en peper. Laat de saus acht tot tien minuten zachtjes pruttelen en roer af en toe goed over de bodem om aanbakken te voorkomen. De saus mag iets indikken, maar moet wel mooi sappig blijven.

• Maak met een lepel vier kuiltjes in de saus en breek in elk kuiltje een ei.

Zet het vuur laag en leg een deksel op de pan. Laat de eieren in vijf tot acht minuten garen, tot het eiwit net gestold is en de dooier nog zacht of halfzacht is.

de saus te dippen. Als je een wat stevigere maaltijd wilt, kun je kikkererwten of bonen toevoegen voor extra vulling.

Je kunt de saus ook eerder voorbereiden en vlak voor serveren opwarmen: zodra de saus warm is het recept oppakken bij het toevoegen van de eieren.

Ras al hanout-kruidenmix is ook lekker in plaats van komijn.

Kortom: een makkelijk basisrecept om naar eigen inzicht mee te variëren.

EN: P P A H C S D T O O B :

or 2 personen

Benodigd vo • Verkruimel de feta erover als je die gebruikt, en strooi er als laatste de peterselie of bieslook over.

• Toast in een tweede pan de sneden brood met wat olijfolie.

Serveer de Shakshuka direct zodra de eieren gaar zijn, samen met het getoaste brood, om lekker in

• Doe de knoflook en paprika erbij en bak deze nog drie minuten mee.

• Strooi het paprikapoeder, de komijn en eventueel de chilivlokken in de pan. Roer alles kort door.

• Voeg de tomatenblokjes toe en breng

olij fo lie.

• 2 eetlepels sn ed en.

• 1 u i, fi jn g e kt. k n of look, fi jn g e h a s e tj en te 2 • in e blo kj e s. le k in a, k ri p pa e d • 1 ro (g eroo kt e) • 1 th ee le pe l pa p ri k a poed er pe l k o m ij n.

• 1/2 th ee le a a r sm a a k. n , en k k lo v ili ch uf • 1 sn g. te n blo kj e s va n 400 a m to lik b 1 • a rt e pe pe r.

• zout en z w • 4 ei eren. el d, option ee l. im ru rk ve , ta fe g 0 • 5 k, pete rs elie of bie sloo je d n a h en E • fi jn g e h a kt. d e se m b rood • 4 sn eetj e s

67

Al meer dan 45 jaar specialist.

Wij bieden u de beste jachtverzekering.

Krammer 4, 3232 HE, Brielle Telefoon Algemeen: 0181 - 32 32 11 Telefoon België: 078 - 48 39 99

info@datacombinatie.com www.datacombinatie.nl

Assen - Blaricum

Co

Stellarium

lum

n

Even een andere tijdreis

of ik nog steeds met die onzin bezig ben.

Het is een graad of dertig, de lucht is zo helder dat je bijna denkt dat iemand de hemel net even heeft opgepoetst. Ik lig daar dan als een soort amateur-astronaut zonder raket, maar gewapend met een iPad, half op de rug in de luie stoel op de achterkajuit.

Tekst & foto’s: Paul Graafland Ik ben altijd al geweldig geïnteresseerd geweest in de kosmos. Dat ik geen enkele aflevering van Startrek heb gemist zal niemand verbazen, Ook al was het onzin. Ze hadden in die series niet eens een toilet aan boord. Ik kon er werkelijk heerlijk bij wegdromen, als een kind in een snoepwinkel.

Stellarium is een open sourceplanetarium, waarmee het mogelijk is een realistische 3D-hemel op een computerscherm te bekijken. Het programma bevat standaard meer dan 600.000 sterren: Een prachtig gratis online programma voor alle desktopcomputers, laptops, tablets en telefoontjes.

Er zijn avonden waarop de wereld even besluit om niet aan je te trekken. Geen wind, geen geluid, geen verplichtingen.

Alleen ik, de boot en een donker hoekje ergens in Groningen zonder aardbevingen waar zelfs de muggen vrij hebben genomen. Mijn vriendin

Want op zulke avonden en met zo’n hemel, voelt het alsof je even precies op de juiste plek bent. ligt binnen in de kajuit een boek te lezen. Af en toe komt ze meewarig en hoofdschuddend even bovendeks kijken

Als je een ADHD-brein hebt dat bij elke ster denkt: wat ben jij, waar kom je vandaan, waarom sta je daar en kun je misschien even blijven staan terwijl ik het opzoek, dan is zo’n nacht pure luxe en de app Stellarium een goudmijn.

Mijn hoofd wil alles weten; tegelijk, en liefst gisteren. Gelukkig heb ik op de iPad dit wonderlijke programma dat precies laat zien wat er boven mijn hoofd gebeurt. Een soort privé Planetarium maar dan veel mooier omdat alles real time is. En het klopt echt! Tom Tom voor de Melkweg. Met Stellarium heb je een persoonlijke gids die nooit zucht, nooit zegt “dat zei ik net nog”, en altijd geduldig blijft terwijl jij drie keer dezelfde ster aanwijst.

69

NEDERLAND WINT

Wij zijn Nederlandse Loterij. Een nieuwe naam achter zeven bekende kansspelen. Samen gaan wij voor een gezonder, socialer en gelukkiger Nederland. Daarom investeren we onze opbrengst in de Nederlandse samenleving. Met een flink deel daarvan steunen we doelen op het gebied van sport en bewegen.

Samen maken we sport en beweging bereikbaar voor iedereen.

Van jong tot oud, van Olympisch tot paralympisch, en van revalidatie tot gehandicaptensport. Want kinderen krijgen bijvoorbeeld meer zelfvertrouwen door te sporten, ouderen maken meer contact en de maatschappij wordt sterker door gezonde en fitte mensen.

Door mee te spelen met één van onze kansspelen, weet je één ding zeker: je draagt bij aan een gelukkig en gezond Nederland.

NEDERLANDSELOTERIJ.NL

Je houdt het iPadbeeld op schoot, kijkt ernaar en komt tot de conclusie dat het akelig nauwkeurig is. Satellieten? Dat zijn de sterk bewegende lichtjes die langs de hemel scheren. Die dingen vliegen ongelofelijk snel; 28000 kilometer per uur op 550 kilometer hoogte. een rondje om aarde vliegen kost negentig minuten.

Als je een poosje geduldig wacht kan je hem voor de tweede keer zien langs scheren. Die hoge snelheid is nodig om niet terug naar de aarde te vallen. Klik er één aan op de iPad en er staat welke het is. Een volledige beschrijving krijg je ook voor elke ster die je aanklikt. Dat vind ik machtig interessant. Als kind van tien ging ik met pa en ma al minstens twee keer per jaar naar het prachtige Planetarium van de Haagsche Courant.

Ik lig daar dus, half filosoferend. Mijn vrouwtje komt weer even kijken of ik nog leef en sneert: “gezellig hoor vanavond!” waarop ik, omdat ze van Venus komt, haar een tegoedbon voor Hünkemuller in het vooruitzicht stel. De Melkweg doet zijn naam eer aan als je de melkachtige streep boven je ziet, Jupiter knippert niet en dat hoort zo, en ergens verderop probeert Cassiopeia weer interessant te doen met haar W-tje. En ik maar draaien met die iPad, alsof ik de app zelf even wil controleren op foutjes.

Oh ja, daar is mijn heldere vriend weer: Altair, een zon in een ver stelsel aan de Noord Oostelijke hemel en naar astronomische begrippen eigenlijk erg dichtbij: slechts 16,7 miljoen lichtjaar van mijn achterdekkie verwijderd. Duizenden jaren reistijd heb je nodig om daar even te gaan koekeloeren, als je tenminste kan reizen met de snelheid van het licht. Ongeveer 300.000 kilometer per seconde. Alleen in Star Trek lukt dat.

Weer even wegdromen met een paar druppeltjes Cannabis. Die zon Altair is twee keer zo groot als ons eigen zonnetje dat al 1.300.000 keer zo groot is als ons aardklootje.

Kijk, daar staat Alpha Centauri, onze naaste buur. Interessant om daar eens te gaan kijken als het je hier te heet onder de voeten wordt en de bruggen niet meer werken. Slechts 41 biljoen kilometer vanaf mijn achterdekkie. Wie vaart er mee? Je moet dan wel tijd van leven hebben. Met de huidige techniek duurt het ongeveer 34.000 jaar om in de buurt van dat sterrenstelsel te komen. Het zijn met recht astronomische afstanden. Er wonen daar vast erg vreemde havenmeesters.

Eerlijk is eerlijk, hoe meer ik kijk, hoe kleiner ik me voel. Niet op een sombere manier, maar op de prettige, nederige manier waarop je denkt: goh, wat is het toch bijzonder dat ik hier zomaar mag liggen, op een bootje in de stilte, en dat het universum gewoon z’n gang gaat zonder zich iets van mij aan te trekken.

En dan glimlach ik. Want op zulke avonden en met zo’n hemel, voelt het alsof je even precies op de juiste plek bent en mijmert dat Columbus in die tijd precies hetzelfde zag.

71

KNMC Clubartikelen

Luxe caps

Clubdas

Clubsjaal

Vlaggen 120 x 180 / 100 x 150 / 80 x 120 cm.

Standaard Clubwimpel 30 x 50 cm.

Toertochtvlag

Het KNMC Journaalboek

Grote KNMC Sticker Blauwe of witte letters

Dasspeld

Broche

Manchetknopen

Badge

Edge sticker KNMC voor op de auto

Clubspeld vlag

Set knopen 12 stuks

De nieuwe CD van het KNMC Schipperskoor

De clubartikelen kunnen besteld worden via de ledensite www.knmc.nl.

Clubspeld

EEN BOOT KOPEN OF VERKOPEN? DE VALK MAAKT HET VERSCHIL

>75

11.000+

JAAR ERVARING

32

SUCCESVOLLE VERKOPEN

VERKOOP KANTOREN

Wij zorgen voor transparantie, zekerheid en resultaat.

Zodat u zorgeloos kunt genieten op het water.

Ontdek wat wij voor u kunnen betekenen.

0888 - 33 82 22 www.devalk.nl

BROKERAGE

|

CHARTER

|

BERTHS

|

FINANCE

|

INSURANCE

|

YAC H T M A N AG E M E N T