2026 - 03 Juni

KONINKLIJKE NEDERLANDSCHE

MOTORBOOT CLUB

Juni 2026, 120e jaargang: no. 3

Dordrecht

Colofon

De Clubinformatie van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club (KNMC) verschijnt 5 maal per jaar.

HOOFDREDACTIE

Marjo Haitjema

EINDREDACTIE

Gabriël van Seumeren

REDACTIEMEDEWERKERS

Paul Graafland, Beate Brouwers

COLUMNISTEN

Don Bijl, Gabriël van Seumeren, Humphrey van der Laan, Jan-Willem van der Boom

POSTADRES KNMC EN REDACTIE

Hambakenwetering 15 5231 DD ‘s Hertogenbosch

E-mail: redactie@knmc.nl www.knmc.nl facebook.com/knmc.nl

De Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club is tevens de Nationale Autoriteit van de Union Internationale Motonautique (UIM).

De KNMC heeft een samenwerkingsverband met het Verbond Nederlandse Motorbootsport. Het lidmaatschap wordt jaarlijks stilzwijgend verlengd.

Beëindiging van het lidmaatschap moet voor 1 december van het lopende verenigingsjaar schriftelijk bij het bestuur zijn ontvangen.

SECRETARIAAT KNMC

QS10

Hambakenwetering 15 5231 DD ‘s Hertogenbosch

Telefoon: 0345 - 623100

E-mail: secretariaat@knmc.nl

Het secretariaat is dagelijks van 9.00 - 12.30 uur en 13.00 - 16.00 uur bereikbaar.

PRODUCTIE EN ADVERTENTIES

Ad de Graaf Media

Hoofdstraat 28

4265 HK GENDEREN

Inhoud

3 Voorwoord

4 Uitslag fotowedstrijd

5 Van wal steken

7 Scherm

15

30

38 53

9 In de schijnwerper Paul Graafland

13 Zoek de 10 verschillen

15 Leden onderweg, vaartocht door Vlaanderen

21 Havenmeester van het jaar 2024

22 Recreatieschipper aan boord vrachtschip

24 Openingsweekend Muiden

30 Eilandentocht

36 Aanlooptocht ZW 2026

38 Aanlooptocht NO 2026

40 Noord Hollandtocht

43 Groene Harttocht

48 Motorbootvaren in het GROOT

51 Recht op het water

53 The Yacht Experience

54 De W ieringermeer

57 Antwerpen

61 Recept

63 Column Paul

Telefoon: 0416 - 760400 info@addegraafmedia.nl 57

67 Uitslag 10 verschillen

68 Clubartikelen

Foto voorblad: Kees v.d. Werf

SUPER VAN CRAFT

Super Van Craft 11.55/12.20m, (1991)

1 x DAF 615 motor met 118 pk. Voorzien van boegschroef en generator. (€ 132.500,-)

Super Van Craft 11.55/12.20, (1992)

1 x Daf 825 motor met 158 pk. Voorzien van boeg-, hekschroef en generator. (€ 109.000,-)

www.vink-jachtservice.nl

06-53837353 - info@vink-jachtservice.nl

Bezichtiging uitsluitend op afspraak

Super Elegant Vlet (2002)

8.00 x 2.75 x 0.75 m. Vetus diesel 27 pk, boegschroef en verwarming. (€ 39.500,-)

Traditie, vriendschap en gezelligheid

Traditie, vriendschap en gezelligheid Het vaarseizoen 2026 is energiek van start gegaan. De Eilandentocht bracht ons al vroeg in april naar de Wadden, waar wind, golven en veranderlijke omstandigheden meteen duidelijk maakten dat varen soms flexibiliteit en creativiteit vereist. Samen schuilen in Harlingen vanwege harde wind, besluiten aanpassen, elkaar helpen bij het afmeren en ’s avonds aan tafel de avonturen van de dag herbeleven: het zijn juist die momenten die een tocht onvergetelijk maken. De verhalen uit Hindeloopen en van Terschelling, Vlieland en Texel laten dat zien.

Tegen het historische decor van het Muiderslot, in de gastvrije haven van de KNZR&V, was ook het openingsweekend in Muiden een prachtig begin van het vaarseizoen. Daar kwamen traditie, vriendschap en gezelligheid samen. De officiële opening door dijkgraaf Joyce Sylvester herinnerde ons eraan, hoe bijzonder onze relatie met water eigenlijk is. Voor ons betekent water ontspanning, vrijheid en avontuur, maar tegelijkertijd vraagt het om verantwoordelijkheid, respect en aandacht voor elkaar en onze omgeving.

Dat verantwoordelijkheidsgevoel klinkt ook door in het indrukwekkende artikel van Andries Bosma, die enkele dagen meevoer op een vrachtschip. Zijn verhaal geeft een waardevolle blik vanuit de beroepsvaart en laat zien hoe belangrijk wederzijds begrip op het water is.

Misschien herkennen we onszelf soms een beetje in die “jachies” waarover gesproken wordt. Juist daarom is het goed om af en toe door de ogen van een ander naar ons vaargebied te kijken. Veiligheid, voorspelbaarheid en respect maken het water voor iedereen plezieriger. En niet alleen Andries, ook Don Bijl en Rolanda hebben aan boord bij Meine van der Knaap ervaren hoe motorbootvaren in

het GROOT eruitziet en wat het betekent om beroepsschipper te zijn. Dit clubblad neemt ons mee naar verrassende bestemmingen. Het verslag van de tocht door Noordoost Vlaanderen laat prachtig zien dat een wijziging van plannen soms leidt tot onverwachte ontdekkingen. Kanalen, historische steden, vriendelijke havenmeesters en eindeloze fietsroutes vormden samen een reis vol rust en schoonheid. Het verslag benadrukt iets wat veel watersporters herkennen: niet altijd de bestemming bepaalt het succes van een tocht, maar de openheid om onderweg nieuwe ervaringen toe te laten. Heb je altijd al eens naar Antwerpen willen varen, maar houdt het onbekende van de tocht je tegen, dan is het artikel over Antwerpen een echte aanrader. Daarin wordt tot in detail beschreven hoe je Antwerpen per boot kunt bereiken.

In deze editie is er bijzondere aandacht voor mensen die kleur geven aan de KNMC. Het uitgebreide portret van Paul Graafland en zijn vrouw Jenneke laat zien hoeveel creativiteit, humor en betrokkenheid er achter de schermen van ons clubblad schuilgaat. Velen kennen Paul van zijn foto’s, columns en de inmiddels beruchte zoekplaatjes, maar achter die bijdragen schuilt een leven vol techniek, muziek, fotografie en ondernemerschap. Zijn enthousiasme en nieuwsgierigheid naar nieuwe ontwikkelingen werken aanstekelijk. Het is mooi dat zulke mensen deel uitmaken van onze vereniging en hun talenten met ons delen.

Er is aandacht voor de huldiging van Willem en Bas Oosterhaven van Waddenhaven Texel als Havenmeesters van het Jaar 2024. Hun gastvrijheid, rust en professionaliteit maken voor veel KNMC’ers het verschil tussen simpelweg aanleggen en echt welkom zijn. Goede havenmeesters zijn vaak de stille krachten van het water. Pas wanneer je ze ontmoet, merk je hoeveel zij bijdragen aan een prettige vaarervaring.

Dan zijn er nog de columns en persoonlijke verhalen. Van moderne schermen aan boord tot herinneringen aan bijzondere ontmoetingen onderweg — telkens blijkt hoe breed onze gedeelde passie eigenlijk is. De een geniet van techniek en innovatie,

Goede havenmeesters zijn vaak de stille krachten van het water.

de ander van stilte op een verlaten kanaal, een goed gesprek aan boord of een gezamenlijk diner na een lange vaardag. Juist die verscheidenheid maakt de KNMC rijk.

Wat in vrijwel alle bijdragen terugkomt, is het belang van saamhorigheid. Op het water ben je nooit helemaal alleen. Een helpende hand bij een sluis, een waarschuwing via de marifoon, een spontane uitnodiging voor een drankje aan boord of simpelweg een vriendelijk woord op de steiger: het zijn kleine dingen die groot blijken te zijn. Misschien is dat de kern van onze vereniging.

Namens iedereen die aan dit clubblad heeft meegewerkt, wens ik je veel leesplezier. Laat je inspireren door de verhalen, geniet van de prachtige foto’s en droom alvast weg naar je volgende tocht. Of die nu over de Wadden gaat, door Vlaanderen voert of gewoon naar een vertrouwde haven om de hoek.

Ik wens je in ieder geval een mooie voortzetting van het vaarseizoen, behouden vaart en vooral veel plezier op het water.

Marjo Haitjema

Pas wanneer je goede havenmeesters ontmoet, merk je hoeveel zij bijdragen aan een prettige vaarervaring.

Reminder

Inleveren kopij clubblad Deadline: 10 augustus 2026 Alvast dank vanuit de redactie.

Foto’s van het internet plukken brengt claim-risico met zich mee, dat is waarom auteurs gevraagd wordt eigen foto’s mee te sturen.

Foto voorpagina juni 2026

Met veel plezier melden wij dat de voorpagina van dit clubblad is verzorgd door

Kees v.d. Werf

met een prachtige maritieme foto van Dordrecht.

Deze opname dingt mee naar de prestigieuze jaarprijs van de

KNMC fotowedstrijd 2026

uit te reiken op het openingsfeest 2027

Wij verwachten jullie inzendingen voor het septemberummer vóór 6 augustus 2026 a.s. aan mailadres graafland17@icloud.com

Alleen liggende opnames verhouding 3:4 in hoge resolutie (ware grootte)

Namens de jury: Jeannete Waleveld, Els Heijmans, Paul Graafland

Van wal steken Vandevoorzitter

Het vaarseizoen is weer onderweg. Wij hebben kunnen genieten van een prachtig voorjaar, waardoor het al snel volop genieten was op het water. Voor de natuur was het misschien te droog, maar het plezier buiten was er niet minder om. Het seizoen is vroeg begonnen met een succesvolle Eilandentocht. Het was niet voor iedereen eenvoudig om op tijd bij de start te zijn. Aan het einde van de tocht hebben wij de huldiging van de Havenmeesters van het jaar 2024 kunnen organiseren. De gelukkigen zijn vader en zoon Willem en Bas Oosterhaven van Waddenhaven Texel. In een gezellige bijeenkomst werd met blijdschap onze waardering in ontvangst genomen. Een journaliste van het regionale dagblad was aanwezig en maakte een mooi artikel over de uitreiking.

Ons openingsweekend in Muiden was een groot succes. Een goede opkomst en een prima sfeer op een mooie plek naast het imposante Muiderslot. Dijkgraaf Joyce Sylvester verrichtte de officiële opening door het hijsen van onze vlag. Zij sprak mooie woorden over de betekenis van het water en over onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om het systeem in stand te houden. Op de sociale media is hieraan veel aandacht besteed. Tijdens het diner heeft Ineke Hessing

als voorzitter van de commissie Schrijverspen de pen uitgereikt aan Humphrey van der Laan voor zijn lezenswaardige juridische columns in ons clubblad. Tijdens de ALV was hiervoor geen gelegenheid. Deze uitreiking is naar mijn mening zeer terecht, want deze columns zijn toegankelijk en voegen echt iets toe. Van deze bijdragen worden wij allemaal wijzer en wordt de betekenis van de KNMC vergroot. Zelf werd ik tijdens het diner verrast door de prijs voor de foto van het jaar 2025. Dat was zeer eervol.

Inmiddels zijn de eerste toertochten achter de rug. Telkens blijken de inspanningen van de toertochtleiders vruchtbaar te zijn. De tochten zijn succesvol, gevarieerd en dragen enorm bij aan saamhorigheid. Veel dank daarvoor. Via Facebook krijgen wij telkens een inkijkje in de actualiteit van de tochten. Hoe leuk is dat!

Af en toe krijgen wij reacties op de sociale media die getuigen van een zekere afgunst of er worden belegen verschrijvingen ten tonele gevoerd. Hier kunnen wij boven staan omdat deze reacties meer zeggen over de schrijvers dan over onze club. Van deskundigen krijg ik te horen dat onze leden veel beter kunnen varen dan de gemiddelde

Nederlander. En ja, ook bij ons heeft de één het beter in de vingers dan de ander, maar in het algemeen gaat het goed. Daarnaast zijn wij ons bewust van het belang van goed gedrag op het water, passende bij een koninklijke vereniging. Ik snap overigens wel dat onze schepen, zeker in konvooi, indruk maken. Daar iets over zeggen is wat anders dan afgunstig zijn.

De toertochten zijn succesvol, gevarieerd en dragen enorm bij aan saamhorigheid. Veel dank daarvoor.

Over grote schepen gesproken: Rolanda en ik waren in de gelukkige omstandigheid om een paar dagen mee te kunnen varen met Meine van der Knaap op zijn 110 meter lange binnenvaartschip. In dit blad schrijf ik een artikel over onze belevenissen.

Ik hoop dat wij een mooie zomer tegemoet gaan met plezierige vaartochten.

Don Bijl Voorzitter

Tekst en foto: Gabriël van

Seumeren

De moderne motorboot heeft een scherm. Waar vroeger een aantal metertjes mooi gegroepeerd of slordig uitgestrooid het dashboard bevolkten, zit nu een scherm. Dat scherm is dood en zwart, maar komt tot leven als je het aanraakt. Vervolgens kun je kiezen wat je wilt zien: navigatie, beelden van camera’s, bediening van alle apparatuur aan boord, verlichtingsplannen en motorgegevens. Je kunt het scherm splitsen en naar twee groepen tegelijkertijd kijken. Meerdere schermen geven nog meer informatie. Mits goed ingesteld, kun je de hele boot op je dashboard overzien en bedienen. Schitterend: de techniek staat voor niets. Tot het scherm niet opstart of uitvalt, dan ben je letterlijk blind en verlamd.

Als testschipper vind ik het daarom prettig als de werf het met de motor mee te leveren motordashboard monteert,

liefst goed zichtbaar vanaf de plek van de roerganger. Als dat dashboard dan nog voorzien is van gewone metertjes, kun je te allen tijde eenvoudig zien dat je motor het nog naar z’n heeft.

Ik voer eens mee met een jonge beginnende schipper. Hij had een scherm voor z’n neus. Dat had hij ingedeeld met links de kaart van de navigatie en rechts het beeld van de camera op de spiegel. Een apart motordashboard kon ik zo gauw niet vinden. Ik vroeg hoe hij nu wist hoe het met de motor ging. “Dat zal toch wel goed gaan en anders gaat er een alarm af” was zijn antwoord. “Als dat afgaat is het al mis, je wilt toch bijvoorbeeld zien dat de koelwatertemperatuur oploopt?” vroeg ik. Dat was voor hem een nieuwe gedachte. Achter een rookglazen deurtje bleek het motorpaneeltje te huizen. Met het deurtje open konden we het nog aflezen ook. Toen de schipper door kreeg dat wanneer de wijzers van

de metertjes recht staan of vlak liggen –afhankelijk van de montage van de meter – de boel in orde is, ging er een wereld voor hem open: “Dan kun je dus in een oogopslag zien of alles goed is?” Jazeker, en dan kun je het ook op tijd zien als er iets verandert. Toen ik later weer met hem meevoer, had hij het rookglazen deurtje laten verwijderen.

Als dat dashboard is voorzien van gewone metertjes, kun je te allen tijde eenvoudig zien dat je motor het nog naar z’n heeft.

Paul Graafland en zijn vrouw Jenneke

Tekst & foto’s: Beate Brouwers

Vermoedelijk weet je wel wie Paul Graafland is. Hij is al jaren actief binnen onze vereniging. Hij is fotograaf en maakt heel veel foto’s voor ons clubblad. Ook schrijft hij columns en daagt hij ons iedere keer uit om tien kleine verschillen te vinden tussen twee, op het eerste gezicht identieke foto’s. Als hij een geschikte foto heeft gemaakt, wordt de hulp ingeschakeld van een fotobewerkingsprogramma om op tien plekken iets weg te halen of te wijzigen. Zijn vrouw Jenneke verklapt dat het er per ongeluk weleens negen zijn geweest. Had ik dat maar eerder geweten want mijn vriend en ik hebben weleens gekibbeld over het tiende verschil. Vanwege zijn jarenlange waardevolle inzet is Paul tijdens de laatste algemene ledenvergadering benoemd tot Lid van Verdienste. Hij vindt dat een eer. Een mooie reden voor Marjo om mij naar Hoogmade te sturen en Paul en zijn vrouw Jenneke in de schijnwerpers te zetten. Als je zijn columns leest of je hebt hem ontmoet, weet je al best wat van Paul. Ik heb mezelf voorgenomen informatie te vergaren die je nog niet weet.

De opgang naar het huis is statig. Paul, Jenneke en ik gaan aan de tafel

zitten die op een centrale positie in de kamer staat. Ik ben verrast door de kleurrijke inrichting. Samen met de vele in bloei staande bloemen in de tuin geeft die een vrolijke sfeer. Tegenover mij hangt een zeer kleurrijk schilderij. Achter mij hangen drie grote foto’s van bomen die in januari van dit jaar door Paul in Spanje zijn gemaakt. Elk jaar huren zij daar voor twee maanden een appartement en Paul bedenkt elk jaar binnen welk thema hij foto’s gaat

maken. Ik zie hun boot, een Knight Craft Kotter, in het water achter de tuin liggen. Ze zijn inmiddels aan dit beeld gewend, maar Paul en Jenneke realiseren zich terdege dat het een luxe is. “Toen we nog jong waren” zegt Jenneke, “kwamen hier ook nog veel schaatsers langs”. “Duizenden”, voegt Paul eraan toe. Ze wonen hier dan ook al zevenenveertig jaar. Als de gezondheid van Paul het toelaat hopen zij binnenkort weer een tochtje met de boot te maken. Helaas gaan de laatste jaren op dat gebied met ups en downs gepaard. Paul is de dag voor dit interview eenentachtig geworden. Nog van harte, Paul en hopelijk nog vele jaren! Jenneke wordt in januari tachtig.

Jenneke was achttien en Paul negentien toen ze zich verloofden. Verliefd werden ze al toen ze in dezelfde klas van de Mulo-B zaten. Jenneke was het enige meisje in de klas, extra knap van Paul dat het hem gelukt is haar te veroveren. Dit klinkt misschien zoet, maar het staat in schril contrast met zijn andere, wilde leven in die tijd. Paul zat in de jaren zestig in een rockbandje waar hij gitaar speelde. Ook de wat donkerder kroegjes werden niet overgeslagen. Dat bracht een hoop plezier en het leverde nog wat op ook. De band is ook een paar keer naar Duitsland afgereisd

in een Chevrolet die Paul kocht voor elfhonderd gulden. Alle spullen werden vervoerd In de grote houten aanhanger die erachter hing en die Paul zelf getimmerd had. Na een jaar moest hij dit opgeven omdat hij een oproep kreeg voor de militaire dienstplicht. Zonde, want na één maand was zijn diensttijd al voorbij. Toen hij al op leeftijd was, heeft hij nog een paar jaar in een bandje in Hoogmade gespeeld.

Paul heeft de fotovakschool gevolgd en is daarna in een fotobedrijf gaan werken waar hij zijn werkzaamheden begon in de donkere kamer. De hele dag in het donker doorbrengen was best vervelend. Later is hij op scholen gaan fotograferen. Vele van ons zullen de jaarlijkse spanning herkennen wanneer je kind dé foto’s van zichzelf en de klas mee naar huis bracht. Na elf jaar is Paul voor zichzelf begonnen en heeft hij zijn werk in de schoolfotografie voortgezet. Zijn leven lang heeft hij duizenden kinderen en schoolklassen vastgelegd. Hij heeft er altijd plezier in gehad. Hij kon het benodigde geduld opbrengen om de kinderen op hun gemak te stellen om ze vervolgens op een leuke manier vast te leggen. Jenneke heeft altijd meegewerkt in de zaak en bracht bijvoorbeeld alle bestellingen naar scholen. “Leraren doken op de kratten met foto’s die ik bij me had, zo nieuwsgierig waren ze”, vertelt ze. “Een heel leuk baantje”. Ook gingen zij samen op pad met een aanhanger waarin een smalle hoogwerker werd vervoerd om bijvoorbeeld in sporthallen foto’s te kunnen maken van alle klassen

en leraren tegelijk. Tegenslagen waren er ook. De zaken die zij geopend hebben met een één-uursservice voor het afdrukken van foto’s, werden geen succes. “Ik was er niet bij, en dat ging goed fout”, zegt Paul. Medewerkers die niet kwamen opdagen, bestolen worden, het is allemaal gebeurd.

Voor een fotograaf zijn creativiteit en technisch inzicht van groot belang. Bij Paul kun je die eigenschappen vinden. Zijn creativiteit uit zich in de ‘plaatjes’ die hij maakt, maar ook in zijn hoofd waar het over het algemeen chaotisch druk is. Rustig een boek lezen is daarom geen hobby van Paul. Hij denkt aan duizend andere dingen bij het lezen van een pagina. Zijn liefde voor techniek is een mooie en passende aanvulling op

zijn creativiteit. De techniek biedt hem structuur en uitdaging, de creativiteit is de drijvende kracht die zorgt voor het vinden van nieuwe ideeën en innovatieve oplossingen. Paul schuwt nieuwe technieken zeker niet, ondanks zijn leeftijd. Jarenlang stond er een 3D-printer in de woonkamer. Hij ontwierp er van alles mee. Jenneke laat me een geprint fluitje zien waar in blauwe letters KNMC op staat. “Handig om te gebruiken als je een toespraak moet houden en al die KNMC’ers stil moet krijgen”, zegt Paul. Hij heeft nog altijd een drone waarmee hij foto’s maakt. Hij crashte er wel een paar, maar dat heeft niets met leeftijd te maken. Tip van Paul: de functie ‘return to home’ niet gebruiken als de boot vaart! Home is namelijk niet de fysieke boot, maar de GPS-locatie waar de drone is opgestegen. Toen hij een keer zijn drone afstuurde op de in brand staande kerk in de buurt werd er op TVWest een oproep gedaan om die man van de drone te vinden. De brandweer wilde dat hij gevonden zou worden omdat ze last hadden van de drone. “Je bent op tv”, zei de vriend die hem opbelde.

Toen ik Paul benaderde voor een afspraak voor dit interview kreeg ik wel buikpijn van het feit dat ik bij een fotograaf foto’s moest maken voor dit artikel! Kom ik met mijn bijna professioneel uitziende spiegelreflexcamera aanzetten, waar ik van alle duizenden instellingen er precies twee beheers. Ik heb dan ook voorgesteld dat hij selfies maakt, of mijn camera moet instellen voor ik foto’s maak. Ik val bijna van mijn stoel als Paul vraagt waarom ik niet gewoon met mijn iPhone fotografeer: “Geweldige techniek en veel makkelijker”. Ik had van een eenentachtigjarige fotograaf een hele andere visie verwacht. Dit zegt maar weer hoe hij nieuwe technieken omarmt in plaats van negeert. Hier kunnen we wat van leren. Binnenkort staat mijn spiegelreflexcamera op Marktplaats, vrees ik. En om er nog een schepje bovenop te doen, Paul werkt bijna dagelijks met artificiële intelligentie (AI), de cartoonplaatjes die Paul in zijn columns gebruikt, zijn door AI gemaakt. Je begrijpt dat ik niet anders kon dan zelf aan de slag gaan om met AI cartoonfoto’s te maken voor dit artikel.

Paul en Jenneke hebben twee dochters van zesenvijftig en drieënvijftig jaar, die de zaak hebben overgenomen. Er zijn inmiddels zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. De familie is hecht en woont in de buurt. “We zien elkaar wekelijks”, zegt Jenneke. Naast tijd voor familie en hobby’s wordt er ook veel gevaren. Sinds vijftien jaar zijn zij KNMC’ers. Toen zij een keer in Nijmegen waren, werd tijdens een

etentje de ruit van hun auto ingeslagen en werden de dure camera’s gestolen. Zij waren van slag en verdrietig en zijn toen liefdevol opgevangen door een groep mensen die daar waren, Raad je het al? Jawel dat waren KNMC’ers die met hen met een Rijncruiseboot naar de botenbeurs in Düsseldorf gingen varen.

John Waleveld vond toen dat zij maar lid moesten worden. “Het heeft mijn leven verrijkt”, zegt Jenneke. De gezelligheid en de leuke excursies zijn voor hen van grote toegevoegde waarde. Er wordt op de boot hoogst zelden gekookt. Wel wordt er volop genoten. Jenneke is trots op Paul omdat hij zo goed kan varen.

Jenneke is behendig met het werpen van lijnen en met de fenders. Ze zijn na al die jaren ontzettend goed op elkaar ingespeeld.

Gedoe is er weinig, ook al kan Paul wat geïrriteerd raken als Jenneke zich te veel bemoeit met het varen. Paul kan na een woordenwisseling langer mokken dan Jenneke. Niets menselijks is hen vreemd. Wellicht moet de boot weg omdat de gezondheid van Paul achteruitgaat, misschien komt er een lagere boot. De tijd zal het leren. Ze blijven sowieso lid, want Paul wil graag blijven schrijven. Dat is fijn want zijn columns zijn interessant en humoristisch. Ze zijn een leuke en lieve opa en oma, die spelletjes spelen en muziek met en voor de kleinkinderen maken. Niets is hun te veel.

Ook vandaag heb ik mijn ‘vraag maar raak-spel’ meegenomen. Dat bevat kaarten met vragen in diverse categorieën. Ik vraag hen beiden uit drie categorieën een kaartje te pakken en de vraag te beantwoorden. In het kader zijn vragen en antwoorden te vinden.

We maken nog een paar foto’s. Paul pakt zijn gitaar die tegen de muur achter de tafel staat en speelt een deuntje. Hij lacht van oor tot oor. Jenneke kijkt vrolijk naar hem. Zo zie je maar ,mensen: ‘het hart blijft jong en wordt niet oud, wanneer ‘t zich fris en open houdt’.

Paul: Wanneer was In mijn jeugd was vriendschap heel belangrijk en vriendschap voor jou zeker op het internaat koos ik sterke vriendjes belangrijk? omdat ik klein was. Dat ging me goed af

Jenneke: Wat wilde je Als kind had ik geen idee wat ik wilde gaan doen. als kind worden?

Paul: Hoe wil je later Als een hele leuke opa en dat mensen mij loven herinnerd worden? om mijn creativiteit en humor.

Jenneke: Wanneer deed Dat ga ik niet aan je vertellen! Later hoor ik het toch. je iets wat niet mocht? Het had iets te maken met wat je vroeger wel of niet voor het huwelijk mocht.

Paul: Wanneer voel je Als ik geen pijn heb. Zodra ik geen pijn heb, kan ik je krachtig? de hele wereld aan.

Jenneke: Wat vind je Scrabble, maar omdat Paul altijd wint heb ik een een leuk spelletje? regel ingesteld dat ik vijftig punten voorsprong krijg, anders heb ik drie uur de pest in. Aan het einde trek ik die punten er weer af. Dan heb ik het toch de hele tijd naar mijn zin gehad.

Zoek de 10 verschillen

Niet stiekem verderop kijken!

Ga snel naar:

Nieuwbouw | Refit | Service | Onderhoud | Reparatie

+31 (0)515 74 52 60 | info@jachtmakelaardij4beaufort.nl | Selfhelpweg 9a, Sneek

+31 (0)515 41 22 53 | info@aquanaut.nl | www.aquanaut.nl Scan de QR-code en ontdek meer

Met de Slane onderweg in 2025

Over het loslaten van plannen om de tocht Maas–Moezel–Rijn te varen, en in plaats daarvan Noordoost Vlaanderen te ontdekken.

Tekst & foto’s:

Ineke Hessing - Schindeler

We vertrokken half mei vanuit onze thuishaven Huizen voor de klassieke tocht over Maas, Moezel en Rijn. Dit werd uiteindelijk een geheel andere reis. Niet uit onwil, maar uit noodzaak. Voor de derde keer op rij bleek de oorspronkelijke route onhaalbaar door de vaarwegomstandigheden: eerst te veel water, daarna te weinig water en langdurige stremmingen van sluizen. Nadat we eerst nog gekeken hebben hoe via alternatieve routes de Moezel te bereiken, viel dit keer in Limburg definitief het besluit de plannen los te laten. In plaats daarvan werd koers gezet naar de kanalen in Noordoost Vlaanderen, een vaargebied dat vaak onderbelicht blijft, maar dat verrassend veelzijdig bleek.

Na de eerste kilometers op Nederlandse rivieren en kanalen was al sprake de gevolgen van lage waterstanden, zoals drooggevallen oevers en woonarken. Zo kwam het besef dat flexibiliteit noodzakelijk was. De keuze om niet door te varen richting Frankrijk, maar af te buigen richting Noordoost Vlaanderen, bleek achteraf bepalend voor het karakter van de reis. Voor Vlaanderen dien je digitaal een vignet aan te schaffen. Dit hebben wij voor één maand gekocht.

Vlaanderen als alternatief vaargebied

Na de grenspassage bij Maastricht begon bij sluis Lanaye het Vlaamse deel van de tocht. Het blijft bijzonder, 50 meter over de grens met Nederland en de sluiswachter spreekt alleen nog Frans. De schutting 13,86 meter omhoog verliep soepel dankzij drijvende bolders. Boven aangekomen meldde Rob zich voor het verkrijgen van de Permis de Circulation: voor Wallonië is geen vignet nodig, maar wel deze gratis vaarvergunning. Alle gegevens van de Slane stonden nog in de Waalse administratie; we konden dus snel uitvaren. Na de sluis werd de Maas verlaten en draaide de route scherp stuurboord uit het Albertkanaal op. Na ongeveer één kilometer in Vlaanderen was Nederlands weer de voertaal. Het Albertkanaal, vaak geassocieerd met zware beroepsvaart, verraste direct. In plaats van een saaie vaarweg ontvouwde zich een brede, groen omzoomde waterweg met overzichtelijke infrastructuur en moderne sluizen. Het kanaal vormt een belangrijke slagader tussen Luik

Wat begon als een noodgedwongen omweg, eindigde voor ons als een ontdekking.

en Antwerpen en is volledig aangepast aan hedendaagse scheepvaart. De sluizen bij Genk, Diepenbeek en Hasselt hebben alle drie 10,10 meter verval. Ze zijn uitgerust met drijvende bolders, wat het schutten comfortabel maakt voor pleziervaart. De bediening verloopt centraal en efficiënt, met duidelijke communicatie en korte wachttijden.

De aankomst in Hasselt markeerde het begin van een meer stedelijke verkenning. De nieuwe jachthaven direct aan het kanaal, ligt op loopafstand van het centrum en bleek een uitstekende uitvalsbasis. De stad Hasselt combineert overzichtelijkheid met levendigheid; een compacte binnenstad, veel horeca en een ontspannen sfeer. Voor wie dit deel van Vlaanderen per schip wil verkennen is dit een logische en aangename eerste halte.

Van Albertkanaal naar Kanaal Dessel–Kwaadmechelen

Na Hasselt zetten we koers richting het Kanaal Dessel–Kwaadmechelen.

DE BEMANNING VAN DE SLANE

AANGEKOMEN IN BELGIË

INTERNATIONAL YACHT MANAGEMENT

E.M.C.I. CERTIFIED AND SWORN YACHTBROKER AND VALUER

President 625 b.j. 1991 Lengte 19.08 m 2x MAN 580 PK sl.pl 6. Stoer en snelvarend schip met verrassend veel ruimte en groot achterdek. Stahoogte meer dan 2 m en airco door gehele schip, De “Mare“ heeft een rondvaarvergunning voor de Rotterdamse havens.

Rapsody R55 b.j. 2008 Lengte 16,65m 2x Yanmar 720PK sl.pl 6. Het Vlaggenschip van Rapsody, prachtig om te zien en zeer goede vaareigenschappen. Deze limited edition heeft een refit gehad in 2020/21. Ligt soms in Rotterdam maar meestal in haar botenhuis in Heeg welke ook kan worden overgenomen.

Super van Craft b.j. 1991 Lengte 15,50 m 2x Daf 825 160PK sl.pl 4. De uitvoering zoals u ze graag ziet, stuurhuis en teak opbouw de echte dus. De “Vintage 45” ligt bij ons in Rotterdam en gaat niet meer varen, dus zeer serieus te koop.

Mochi Craft , b.j. 1997 Lengte 26,40 m 2x MTU 1850 PK sl.pl 9. Prachtig Italiaans design interieur, zeer compleet en luxe superjacht met een jaccuzi op flybridge hydr. boeg/hek /trollingfunctie / ruime crewcabin 3 pers. met eigen ingang, ligplaats Rotterdam kan worden over genomen.

Uw jacht verkopen, maar liever niet vanuit een saaie en afgelegen haven?

Afmeren in hartje Rotterdam met veel publiek en altijd passanten in de haven, uw jacht zal gezien worden.

Blijf varen en aan boord genieten terwijl I.Y.M. actief gaat zorgen voor een succesvolle verkoop.

I.Y.M. THUISHAVEN ROTTERDAM GEEN WOORDEN MAAR DADEN

I.Y.M. your personal yachtbroker.

Yachtbroker | Valuer | Charter | Management | Delivery | Sailing lessons

ADMIRALITEITSKADE 250 | 3063 EG ROTTERDAM | TEL. 06-46367290 | JOACHIM@IYM.YACHTS | WWW. IYM.YACHTS.NL

Dit kanaal werd oorspronkelijk in de negentiende eeuw met de hand gegraven. Het is later verbreed en gemoderniseerd. De overgang van het grootschalige Albertkanaal naar dit rustiger vaarwater is duidelijk merkbaar. De omgeving wordt groener, de oevers zachter en er is minder scheepsvaart. Langs dit kanaal liggen zandafgravingen die zijn uitgegroeid tot recreatieplassen. Eén daarvan is het Zilvermeer. Dit meer herbergt jachthaven Port Aventura.

Deze haven ligt beschut midden in een waterrijk natuurgebied, biedt ruime ligplaatsen en geeft direct toegang tot fiets- en wandelroutes. Het verblijf hier onderstreept een belangrijk kenmerk van Vlaanderen als vaargebied; water, natuur en recreatie zijn vaak nauw met elkaar verweven. Vanuit de haven was het prima om naar het plaatsje Mol te fietsen; de plaats zelf vonden we niet heel bijzonder.

Het Kanaal Dessel–Schoten: sluizen en bunkers

Vanuit het Zilvermeer zijn we het Kanaal Dessel–Schoten opgevaren richting Turnhout en vervolgens verder naar het noorden. In België kennen ze weinig beweegbare bruggen, maar dit kanaal is daar een uitzondering op. Alle brugbediening is centraal geregeld en is voor ons heel voorspoedig en vriendelijk verlopen. Het kanaal vormt een verbinding tussen het Albertkanaal en het Netekanaal en staat bekend om zijn reeks sluizen: tien in totaal. Alle sluizen op dit kanaal zijn 51,5 x 6,7 meter. Het verval van sluis 2 t/m 9 bedraagt steeds 2,5 meter omlaag. Bij sluis 1 is het verval 1,1 meter en bij sluis 10 ruim 4 meter. Pleziervaart wordt actief begeleid en communicatie verloopt soepel en vriendelijk. Het kanaal voert door bosrijke gebieden en langs open landschap, waar de stilte regelmatig wordt doorbroken door vogelgeluiden. Langs de oevers zijn nog veel bunkers zichtbaar; restanten uit zowel de Eerste

als de Tweede Wereldoorlog. Dit geeft het varen ook een historisch perspectief. Turnhout fungeerde als tussenstop en bleek een levendige stad met een historische kern en veel horeca rond het marktplein. De wat verouderde

We hebben echt genoten van Noordoost Vlaanderen; vriendelijke mensen, goede service en alles heel relaxed. Leuke plaatsen, mooie kanalen en goede fietsroutes.

BUNKERS

FIETSEN DOOR DE BOMEN

DE LIJN DIE DE SLUISWACHTER LIET ZAKKEN

FIETSEN DOOR DE BOMEN

EERSTE SLUIS KANAAL BOCHOLT HERENTALS

GRENSPAAL SMOKKELROUTE

HEFBRUG KANAAL VAN BEVERLO

JACHTHAVEN HERENTALS

KANAAL VAN BEVERLO

Deskundig advies en prachtig spuitwerk

Kooij Ship Operation BV Koelhuisdreef 1 4697 PJ Sint-Annaland t +31 (0)166-657 333 i info@jachtspuiterij.nl w www.jachtspuiterij.nl

jachthaven ligt op loopafstand van het centrum en biedt voldoende ruimte.

Van hieruit werd verder gevaren richting Sint-Job-in-’t-Goor en Schoten, met meerdere sluizen en brugopeningen op korte afstand van elkaar. Vanuit SintJob-in-’t Goor hebben we een prachtige fietstocht gemaakt door de omgeving en vanuit Schoten zijn we naar Antwerpen gefietst.

Via het Netekanaal naar Lier

Na Schoten zijn we bakboord uit het Albertkanaal op gevaren en vervolgens stuurboord uit naar het Netekanaal richting Lier. Deze route combineert industriële zones met verrassend groene stukken en kent enkele sluizen met een groter verval. Het Netekanaal vormt een verbinding tussen het Albertkanaal en de Beneden-Nete en biedt toegang tot steden als Lier en Mechelen.

In plaats van de passantensteiger van Lier hebben we gekozen voor de haven van Emblem. Deze is even buiten de stad gelegen. Het is er rustiger, de omgeving is groener en de afstand naar Lier is gelijk. Die stad is compact en heeft een goed bewaard historisch centrum. Er heerst een ontspannen sfeer. Het bekende Liers Vlaaike werd uiteraard geproefd, al bleek de omvang bescheidener dan verwacht. Het had meer het formaat van een petitfour dan van de door ons verwachte Limburgse vlaaipunt.

Kanaal Bocholt–Herentals: kleinschalig en persoonlijk

Na Lier zijn we dezelfde route teruggevaren via het Netekanaal en zijn we geschut in de sluis met vijf meter verval naar het Albertkanaal. Op de heenweg hadden we al gezien dat er weinig of geen mogelijkheden waren om vast te maken, dus dat werd door middel van onze traphaak overpakken bij de trap. Deze haak heeft Rob zelf

in elkaar gezet. Ooit hebben we een hele mooie traphaak gekocht bij een watersportwinkel, maar daar was na één keer gebruik niets van over. Deze zelfgemaakte haak gebruiken we niet vaak, maar soms is het wel erg handig! Daarna zijn we het Kanaal Bocholt–Herentals opgevaren. Dit kanaal is smaller dan eerdere vaarwegen en telt ook weer tien sluizen. Het begon in de eerste sluis met het grootste verval; 7,5 meter omhoog. De sluizen zijn allemaal ongeveer 55 x 7 meter, dat is niet zo heel groot. We schutten ze allemaal omhoog en dan is het comfortabel om wat achter in de sluis te blijven liggen. Bij binnenvaren van de eerste sluis had ik zowel een lijn als de traphaak bij de hand, maar ineens kwam er een lange lijn met haak naar beneden. Dit was een hele prettige service van de zeer vriendelijke sluiswachter. Hij pakte mijn lijn aan en belegde die boven. Ik hoefde de lijn alleen maar via de middenbolder in te halen. De sluiswachter vertelde dat de volgende sluizen allemaal ongeveer 2,5 meter verval hebben en allemaal op locatie bediend worden.

Vrij snel na de sluis ligt de jachthaven van Herentals. Dit is een prettige

halteplaats. De stad zelf is aangenaam maar niet uitgesproken toeristisch. De omliggende Antwerpse Kempen daarentegen, bieden uitstekende fiets- en wandelmogelijkheden. Het fietsknooppuntennetwerk is zichtbaar via de Nederlandse app. Dit maakt het eenvoudig om tochten te plannen door bossen, langs velden en kleine dorpen. Vanuit het Kanaal Bocholt-Herentals zijn we stuurboord uit gegaan, het Kanaal van Beverlo op. Hier hebben we in een vrijwel geheel natuurlijke omgeving afgemeerd bij jachthaven De Blauwe Reiger. Waterplanten, helder water en weinig scheepvaart zorgden voor een bijna verstilde sfeer. Het varen tussen velden met waterlelies door met verder weinig scheepsvaart benadrukte de rust in dit deel van Vlaanderen. Wonderbaarlijk genoeg bleven de wierpotten zo goed als schoon. Vanuit de jachthaven hebben we ook weer prachtig gefietst met als letterlijk hoogtepunt het fietsen op tien meter hoogte tussen de bomen. Een hele leuke ervaring! We zijn gestopt bij de Duitse oorlogsbegraafplaats Lommel. Deze is met 39.000 graven de grootste Duitse militaire begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog in West-Europa. Het bezoek was heel indrukwekkend.

Lommel en Bocholt: recreatie en vernieuwing

Via het Kanaal van Beverlo zijn we teruggevaren naar het Kanaal BocholtHerentals, waarna we in Lommel hebben afgemeerd. De jachthaven De Meerpaal ligt open, maar toch beschut vlakbij een groot meer en combineert goede voorzieningen met directe toegang tot recreatieve routes, zoals de bekende ‘smokkelroutes’ van weleer langs de Nederlands-Belgische grens. De omgeving is ingericht op fietsers en wandelaars, met brede, goed onderhouden paden. Op de fiets hebben we een ‘smokkelroute’ gedaan die we van de havenmeester hadden ontvangen. We zijn tijdens deze tocht twee keer de grens Nederland – België

LIER LIER

LOMMEL WEER DE FIETSEN PAKKEN

overgegaan. Ons viel tijdens deze route op, dat de Vlaamse fietspaden beter onderhouden zijn dan de Nederlandse. Na een paar dagen verblijf in deze fijne haven hebben we de trossen los gemaakt en zijn we het kanaal weer opgevaren.

Bocholt ligt verderop langs het kanaal en liet zien hoe een voormalige werkhaven kan transformeren van oud en rommelig naar een uitnodigende passantenhaven. De haven is netjes, met groen, appartementen en voorzieningen op loopafstand. Hier werd duidelijk hoe Vlaanderen investeert in watergebonden recreatie en stedelijke herontwikkeling. Bij het aankomen zagen we de boot Nuance liggen van KNMC’ers Louis en Alberta. Zij zijn ‘s middags gezellig een kopje thee komen drinken. Zij waren ook door België aan het zwerven geweest en zij gingen via de Maas Nederland weer in. Wij zijn via de Zuid-Willemsvaart gegaan.

Terug naar Nederland

Na bijna een maand varen door Vlaanderen zijn we weer de Nederlandse grens gepasseerd. We hebben echt genoten van Noordoost Vlaanderen; vriendelijke mensen, goede service en alles heel relaxed. Leuke plaatsen, mooie kanalen en goede fietsroutes. Er bleef niets meer te wensen over.

Conclusie

Andere, meer bekende delen van Vlaanderen met de onder andere prachtige steden Gent, Brugge, Kortrijk hebben we eerder bezocht en zijn zeker de moeite waard. Deze tocht laat zien dat Noordoost Vlaanderen een volwaardig en aantrekkelijk vaargebied is voor pleziervaarders. De combinatie van goed onderhouden kanalen, efficiënte en vriendelijke sluisen brugbediening, zeer vriendelijke havenmeesters, afwisselende landschappen en aangename steden maakt het tot een bestemming.

Wat begon als een noodgedwongen omweg, eindigde voor ons als een ontdekking. Noordoost Vlaanderen bleek geen tweede keuze maar een zeer fijne bestemming op zichzelf. We hebben een geweldige tocht gemaakt, 63 dagen, 55 sluizen, bijna 1.300 kilometer gevaren, gefietst en gewandeld. Medio juli waren we weer in onze thuishaven Huizen.

PASSANTENHAVEN BOCHOLT

SMIOKKELROUTE

Havenmeesters van het jaar 2024

11 april 2026

Tekst en foto’s: Trudy Geerlings

2024; Klopt dat wel? Deze reactie krijgen we van een aantal genodigden na ontvangst van de uitnodiging voor een feestgelijke bijeenkomst op 11 april 2026, ter gelegenheid van de huldiging van de havenmeesters van het jaar 2024. Een aantal mensen had immers recent gelezen dat W.S.V. Bru in Bruinisse deze erkenning had ontvangen voor het jaar 2025. Kortom, er was toch wat verwarring over hoe dat nu zit.

We leggen desgevraagd uit dat deze benoeming met betrekking tot 2024 vorig jaar in goed overleg werd uitgesteld. Doordat kort ervoor tijdens de KNMC-Eilandentocht 2025 een van onze deelnemers, Herma van der Riet, bij een tragisch ongeval om het leven kwam bij het binnenlopen van de haven van Terschelling, waren de omstandigheden er op dat moment eenvoudig niet naar. Om die reden schrijven we dus zaterdag 11 april 2026.

De deelnemende schepen van Eilandentocht 2026 liggen al even

in de haven afgemeerd, wanneer in de middag KNMC-voorzitter Don Bijl & Rolanda Miltenburg samen met Jack & Lisa van Gent de steigers van Waddenhaven Texel bij Oudeschild op komen lopen. ’s Morgens zijn ze al vroeg met de auto vertrokken voor de oversteek naar Texel. Een aardige reis, maar het is hen de moeite zeker waard. We verwelkomen hen aan boord van de Linde voor een kop koffie en verhalen ze al een beetje over de Eilandentocht die ook dit jaar een leuke groep deelnemers kent, waaronder ook weer nieuwe leden. Zoals door de toertochtleiders onderling afgesproken lopen we, met kans op een voorjaarsbui, samen tijdig naar de havenkom van Oudeschild. De genodigden en de deelnemers van de Eilandentocht verzamelen zich ook zo rond 15.15 uur in restaurant De Kombuis aan de Haven. Als dan de havenmeesters, of beter gezegd, het team van Waddenhaven Texel is gearriveerd en begroet, steekt de voorzitter van de KNMC, Don Bijl, van wal. “Een van de mooiste tradities binnen de KNMC is de erkenning Havenmeester van het Jaar”, stelt de

Een van de mooiste tradities binnen de KNMC is de erkenning ‘Havenmeester van het Jaar’

hij en hij geeft aan wat onder meer de criteria voor de beoordeling ervan zijn. De keuze van het bestuur komt tot stand op basis van voordrachten van de toertochtleiders en KNMC-leden. Zij varen zowel in toertochtverband als individueel en krijgen daarmee een goed beeld van de kwaliteit van de havens en de dienstverlening van de havenmeesters.

Elk jaar organiseert de KNMC o.a. een Eilandentocht, waar altijd veel belangstelling voor is, maar ook individueel zetten KNMC-leden koers naar de Wadden. De Wadden zijn niet voor niets Werelderfgoed, het is een prachtig gebied. Havenmeesters Willem en Bas Oosterhaven van Waddenhaven Texel zijn door de KNMC niet zonder reden verkozen tot beste havenmeesters van het jaar 2024. Met deze erkenning spreekt de club haar waardering uit voor het goede werk dat deze havenmeesters doen: voor hun gastvrijheid, uitzonderlijke inzet, vriendelijkheid, behulpzaamheid en doortastendheid. Ze verwelkomen en begeleiden de KNMC-vloot op rustige wijze, ze beheersen hun vak.

Willem en Bas runnen met hun team een duurzame haven met moderne voorzieningen, die sinds 2003 de Blauwe Vlag, dè internationale milieuonderscheiding draagt, welke jaarlijks wordt toegekend aan stranden en jachthavens.

Wanneer de voorzitter het KNMCschildje en de oorkonde aan Willem en Bas Oosterhaven overhandigt, zijn de havenmeesters van Waddenhaven Texel dan toch echt officieel benoemd tot havenmeesters van het jaar 2024. De bloemen worden terecht aangeboden aan Marike de Veij en Linda Borst, de dames van het team

Hulde: ere wie ere toekomt.

Recreatieschipper aan boord van een vrachtschip

Tekst en foto’s: Andries Bosma

Samen varen

Heel veel mensen genieten van allerlei vormen van recreatie op het water. Dat water is echter hetzelfde water waarop een groot aantal binnenschippers hun beroep uitoefent. De beroepsschippers volgden een gedegen meerjarige opleiding om te mogen varen op hetzelfde water als de recreant. Die hoeft voor een niet-snelvarend schip onder de vijftien meter lengte geen enkel papiertje te hebben. De enige voorwaarde is een minimumleeftijd van 16 jaar. Meestal gaat het goed, die twee totaal verschillende groepen gebruikers op hetzelfde water. Maar soms gaat het maar nèt goed en soms gaat het helaas ook helemaal niet goed en gebeuren er (dodelijke) ongelukken. Daarom is de stichting Varen Doe Je Samen van groot belang. In deze stichting zijn belangengroepen vertegenwoordigd uit zowel de beroepsgroep als de recreatieve groep, met als gezamenlijk doel meer begrip krijgen voor elkaar.

Volgens mij ligt er ook een grote taak voor de overheid om vaarbevoegdheid voor recreanten - ook voor kleinere boten - te koppelen aan vaarbewijzen. Of beter nog: aan verschillende types vaarbewijzen,

analoog aan de verschillende typen rijbewijzen voor weggebruikers. Maar in alle gevallen zou moeten gelden: niet alleen een theoretisch deel maar ook aandacht voor de praktijk.

Varende B&B

Ik ben recreatieschipper. Weliswaar met veel jaren ervaring en met de nodige papieren, maar ik blijf een recreatieschipper. Menig recreatieve schipper heeft een mening over de beroepsschippers, maar wat vindt een beroepsschipper van de recreatievaart?

Om daar een beeld van te krijgen ben ik vijf dagen meegevaren aan boord van de Alm, het vrachtschip van Pieter en Adri Romijn. Het schip vervoert lading zoals graan of andere bulkproducten. De bestemming wordt bepaald door de op dat moment beschikbare lading. Het is een soort wilde vaart op de WestEuropese binnenwateren.

Voor zover mij bekend, is de Alm het enige binnenvaartschip dat de mogelijkheid biedt betalende passagiers mee te nemen. Daarvoor is een appartement op het voorschip beschikbaar dat van alle gemakken is voorzien. Een varende B&B, inclusief alle maaltijden.

Voor een groot deel kun je zelf bepalen wat je met je tijd aan boord doet. Zolang

het schip vaart ben je welkom in de stuurhut, maar je kunt ook in een luie stoel voor je appartement zitten en het landschap langzaam voorbij zien glijden.

Zout en een vertrouwelijke sfeer

Adri en Pieter willen de weekenden thuis zijn in Hasselt. Dat betekent wel dat er soms lange autoritten gemaakt moeten worden. Op de parkeerplaats bij Van der Valk in Hengelo ben ik bij hen ingestapt voor de rit naar het schip. Dat lag afgemeerd in Haldensleben, een kleinere plaats aan het Mittellandkanaal in de buurt van Magdenburg. De auto gaat daar aan boord. Maandagochtend werd een vracht zout geladen met bestemming Harlingen. Dat is een kleine 600 kilometer varen.

Mijn interesse ging uit naar het varen zelf, dus verblijf in de stuurhut had mijn voorkeur. Dat is tevens het kantoor van de onderneming en een groot deel van het gezinsleven speelt daar af, als er niet geschuurd en geverfd wordt. Een betere plek had ik niet kunnen vinden. Adri en Pieter zijn de zoveelste generatie schippers en ze zijn zo ongeveer op het water geboren. Ze zijn wandelende encyclopedieën (voor de jongere lezers: encyclopedieën zijn papieren databases) die hun nautische kennis graag delen en iedere vraag serieus nemen. Daarnaast hebben beiden een brede belangstelling en zijn ze sociaal begaan. Voor hen staat het werk niet voorop, maar het moet natuurlijk wel gebeuren. Dat kan lange uren in de stuurhut betekenen. Dan kan er snel een vertrouwelijke sfeer ontstaan tussen mensen die elkaar tot voor kort niet kenden. Zonder dat het was afgesproken voel je dat de onderwerpen in de stuurhut blijven. Dat is op zich een heel bijzondere ervaring.

Menig recreatieve schipper heeft een mening over de beroepsschippers, maar wat vindt een beroepsschipper van de recreatievaart?

Jachies

Wanneer alle papieren zijn afgehandeld, wordt de motor gestart en begint maandagmiddag de reis. Deze gaat over het Mittellandkanaal, het Dortmund-Ems kanaal en de rivier de Ems naar Harlingen en eindigt voor mij op vrijdagavond bij de Bloemhofbrug, ergens tussen Delfzijl en Groningen. Op de eerste dag werd me één ding heel duidelijk: we kunnen nog zo trots zijn op onze recreatieboten, hoe klein of hoe groot ze ook zijn. Maar we blijven jachies in de ogen van de beroepsschippers. Dat hoor je over de marifoon regelmatig. Niet alleen van de schippers, maar ook van de sluismeesters. Van die jachies wil de beroepsschipper zo weinig mogelijk last hebben. Maar geldt dat ook niet omgekeerd? Hoe vervelend is het als een groot schip in de sluis de schroef niet uitzet en je met je recreatieboot tijdens het schutten alle kanten opvliegt. Met veel geweld de sluis uitvaren is ook niet echt fijn voor de kleinere boten die in die sluis liggen.

Goed zicht en massa We kunnen als recreatieschippers wel meer dingen melden die iemand wellicht ook is overkomen, maar ik wil nu proberen te kijken door de ogen van de beroepsschippers.Zonder een volgorde in belangrijkheid aan te geven valt een aantal zaken direct op. Het begint met het enorme verschil in lengte en gewicht tussen beroepsschepen en plezierjachten. Je praat al snel over een factor tien bij de lengte. De lengte betekent een beperking van hetgeen de schipper kan zien. Maar dat is in mijn ogen het kleinste probleem, zolang je ten minste deze gouden regel toepast: als jij de schipper kunt zien, kan de schipper jou ook zien! Hoe simpel kan het zijn?

Nog eentje die echt niet moeilijk is: Wat er achter je gebeurt is net zo belangrijk als datgene voor je. Als je in een auto stapt die geen binnenspiegel heeft, merk je dat meteen. Dat zou op een schip net zo’n automatisme moeten zijn. Een spiegel bij het stuurwiel of, als het luxe mag zijn, een naar achteren gerichte camera.

Veel belangrijker is de factor gewicht; de massa in beweging. Een geladen binnenvaartschip weeg al snel 100 keer zoveel als een motorjacht. Een motorjacht kan bij een normale vaarsnelheid ruim binnen 50 meter alle snelheid uit het schip halen en kan als het moet ook nog heel snel een draai maken. Een geladen vrachtschip heeft tot 500 meter nodig om stil te liggen en een snelle koerscorrectie is onmogelijk. Onder andere daarom moet de beroepsschipper veel meer anticiperend varen. Kijken naar schepen die nog niet zichtbaar zijn, maar die wel in navigatiesystemen als AIS gesignaleerd worden.

Vaarwater

Breed water betekent niet automatisch breed vaarwater. Een vaargeul die door tonnen wordt gemarkeerd die op een lijn liggen die twee meter diepte aangeeft, is prima geschikt voor de recreatieschipper. Het is een ander verhaal voor een groot schip met een diepgang van bijvoorbeeld 2,8 meter, dat ook nog wat ruimte onder de kiel nodig heeft. Normaliter zit het diepste deel in het midden van het vaarwater. Daarom moeten veel schippers soms het midden van het vaarwater opzoeken en zit er soms weinig ruimte tussen twee grote schepen die elkaar tegenkomen. Boven water lijkt er ruimte genoeg, maar onder water kan de realiteit heel anders zijn. Ook daarom overleggen schippers via de marifoon met elkaar hoe ze het beste kunnen varen. Er moet daarbij rekening gehouden worden met de zuigende werking die de grote schepen op elkaar hebben, en met de zuiging die kan ontstaan tussen het schip en de wal.

Een goede tip voor de recreatieschipper: zet je marifoon aan op kanaal 10, ook als je daartoe niet verplicht bent en vrijblijvend uitluistert. Dan hoor je dat er grote schepen in de buurt zijn: een signaal om nog beter op te letten. Je kunt horen wat er gaat gebeuren en een beetje wennen aan het marifoontaaltje. Als de “jachies” duidelijk laten zien wat ze van plan zijn, heldere en voorspelbare koers varen en uit hun vaargedrag laten blijken dat ze weten dat er ook grote jongens in de buurt zitten op hetzelfde vaarwater, dat wordt varen voor allemaal nog een stuk plezieriger.

Opening vaarseizoen 2026 bij de KNZR&V

17 en 18 april 2026

Tekst: Olga Welling

Foto’s: Paul Graafland

Water, waardigheid en het geruststellende ritueel van orde Er zijn momenten waarop Nederland zichzelf moeiteloos verklaart. Geen staatsrechtelijke verhandeling, geen talkshowtafel met opgewonden interrupties, maar een ordelijke stoet boten op kalm water. Wie op 17 april 2026 in de richting van Muiden keek, zag het gebeuren: veertig motorboten van de KNMC, keurig onderweg naar de haven van de KNZR&V. Geen toeval, geen haast, maar richting. Beschaving laat zich soms het best herkennen in vaarsnelheid.

Aankomen zonder drama

In de haven van de KNZR&V ontvouwde zich een klassiek Nederlands tafereel: voorbereiding, uitvoering en een milde afwijking daartussen. Dick van der Pol

nam met zichtbaar overzicht de regie over het binnenlopen van de vloot. Schepen werden naar de aangewezen ligplaatsen gestuurd, schema’s werden geraadpleegd, boxmaten ingeschat. Dat sommige boten uiteindelijk ergens anders lagen dan ooit bedoeld, was geen tekortkoming maar een traditie. De stemming bleef uitstekend; zeilen mag dan sport zijn, varen is vooral humeur.

Eerst ontmoeten, dan organiseren

Na het afmeren volgde de informele ouverture van het evenement: een borrel in de Pampusbar. Hier werd de winter definitief afgelegd. Gesprekken kwamen los, herinneringen werden opgefrist en plannen voorzichtig vooruitgeschoven. Het sociale cement van de KNMC deed zijn werk, zoals het dat al decennialang doet. Aansluitend volgde een Italiaans buffet. Geen gastronomisch experiment, maar herkenbare kost. Pastagerechten

hebben immers hetzelfde effect als verenigingen zelf: ze verbinden.

Een ochtend met gezag

De volgende ochtend liet het voorjaar zich van zijn beste kant zien. Stralende zon, rustige haven, een publiek dat wist waarvoor het gekomen was. Het officiële moment naderde: de opening van het vaarseizoen 2026 door dr. Joyce Sylvester, dijkgraaf van Waterschap Amstel, Gooi en Vecht. Voorzitter Don Bijl introduceerde haar met een subtiele herinnering aan gedeelde bestuurlijke wortels: ooit samen burgemeester, nu ieder op een andere post, maar nog steeds werkzaam in dienst van orde en continuïteit. Sylvester koos niet voor holle jubelwoorden, maar voor context en uitleg. Want water, zo maakte zij helder, is in Nederland nooit neutraal. Het is vriend en vijand tegelijk, maar het is vooral een permanente opdracht.

Nederland: geen land met water, maar water met land

Het werkgebied van Waterschap Amstel, Gooi en Vecht is een van de oudste waterstaatkundige systemen van Nederland. Hier komen rivieren, veengebieden en open water samen. De Vecht en het veen aan de ene kant, het IJmeer en het IJsselmeer aan de andere. Het is een landschap dat esthetisch aandoet, maar technisch veeleisend is. Ongeveer duizend mensen werken dagelijks aan het in stand houden van dit ingewikkelde systeem. Niet uit liefde voor nostalgie, maar omdat er eenvoudigweg geen alternatief voor bestaat.

Sylvester schetste Nederland als wat het is: een laag land, historisch aangeduid als Pays Bas. Leefbaar bij de gratie van watermanagement. Zonder gemalen, sluizen en planning geen woonwijken, geen landbouw, geen pleziervaart. Dan resteren slechts natte bedoeningen.

Pastagerechten hebben hetzelfde effect als verenigingen zelf: ze verbinden.

Pompen, sluizen en stille infrastructuur

Aan de hand van het Muiderslot liet de dijkgraaf zien hoe zichtbaar erfgoed en onzichtbare techniek hand in hand gaan. De stenen beer, de grote pomp, de sluizen: ze zorgen ervoor dat zoet water op de juiste plek terechtkomt. Via de grote zeesluis stroomt water richting Naardermeer, Spiegelplas en het Ankeveen. Wat voor de recreant een schilderachtig vaargebied is, is voor het waterschap een nauwkeurig geregisseerd systeem.

Drie taken, één verantwoordelijkheid Het waterschap, zo benadrukte Joyce Sylvester, heeft drie kerntaken. Ten eerste de dijken. Onmiskenbaar, voortdurend gemonitord en niet zelden belaagd door natuurlijke tegenstanders zoals bevers en muskusratten. Beschermd, maar niet per se coöperatief. Ten tweede de rioolwaterzuivering: elf installaties die dag

en nacht het moderne leven mogelijk maken zonder dat iemand zich ermee hoeft te bemoeien. De derde taak is het borgen van voldoende zoet water, essentieel voor drinkwaterbedrijven, landbouw, natuur en samenleving. Geen van deze taken is optioneel. Ze vormen samen de ruggengraat van een land dat alleen kan bestaan door vooruit te denken, niet door af te wachten.

Pleziervaart als gedeelde verantwoordelijkheid

Voor het publiek in de haven van de KNZR&V was de reflectie op de pleziervaart bijzonder herkenbaar. Water is een gedeelde ruimte. Natuur en recreatie bewegen zich daar in een fragiel evenwicht. Sylvester deed een expliciet beroep op zorgvuldigheid: niet overal aanmeren, rekening houden met kwetsbare gebieden, niet onnodig snel varen. Genieten mag – sterker:

genieten moet – maar altijd met besef van context. En wie denkt dat toezicht daar niet bij hoort, vergist zich. Handhaving is geen vijand van vrijheid, maar de randvoorwaarde ervan.

Het ritueel van de vlag

Het hijsen van de vlag bleef in stijl: eenvoudig, waardig en precies op tijd. Het formele moment waarop werd vastgesteld wat iedereen al wist: het vaarseizoen 2026 is geopend. Soms is dat het hoogste haalbare resultaat van een ceremonie. En dan koffie, uiteraard. Bijkomen van deze ceremonie gaat het beste onder het genot van koffie, geserveerd in porselein en met een koekje.

Van water naar cultuur

Na de officiële opening bracht de bus ons naar Kasteel Sypesteyn in Loosdrecht, gebouwd aan het begin van de twintigste eeuw door jonkheer Henri van Sypesteyn, op fundamenten waarvan later bleek dat ze niet geheel overeenkwamen met zijn historische aannames. Maar zoals vaker geldt: een kleine misvatting doet niets af aan de waarde van het resultaat. Het kasteel, uitgevoerd in middeleeuwse stijl en omringd door grachten en een historische tuin, doet tegenwoordig dienst als museum en rijksmonument. Een uiterst curieuze verzameling van diverse materialen en bouwstijlen. Een slotgracht completeert het historische plaatje. Water en cultuur blijken ook hier onafscheidelijk. Tijdens de rit voorzag Don Bijl het gezelschap van toelichting op het gebied. Zijn rol als verteller was geen toeval, als voormalig burgemeester kent hij het landschap niet alleen geografisch, maar ook bestuurlijk. Dat geeft kleur aan een route, en die kleur werd dankbaar opgenomen.

Een avond van erkenning

De dag werd afgesloten met het openingsdiner. Hier liet de KNMC zich van haar sterkste kant zien: een club met aandacht voor inzet. Paul Graafland werd benoemd tot lid van verdienste,

Dat dit bijzondere lidmaatschap hem niet ontslaat van de jaarlijkse lidmaatschapsbijdrage was wellicht een kleine teleurstelling.

als erkenning voor het vele werk dat hij heeft verricht en nog steeds verricht voor de club. Dat dit bijzondere lidmaatschap hem niet ontslaat van de jaarlijkse lidmaatschapsbijdrage was wellicht een kleine teleurstelling. Deze werd door Paul manmoedig verwerkt.

De uitreiking van de KNMC schrijverspen aan Humphrey van der Laan verliep geheel volgens verwachting: niemand zag het aankomen, behalve iedereen. Humphrey kreeg de pen overhandigd omdat hij al jaren dwars tegen de vluchtigheid in blijft opschrijven wat er werkelijk gebeurde, inclusief wie waar zat, wat er werd gezegd en wie dat

later ontkende. Een warm applaus en een zichtbaar verraste ontvanger die plots besefte dat zijn bijdragen in het clubblad hogelijk gewaardeerd worden. De schrijverspen bleek daarmee niet zomaar een pen, maar een vriendelijke waarschuwing: blijf vooral zo nauwkeurig, want wij rekenen inmiddels op je. Ook anderen werden in het zonnetje gezet en verrast met een fijne fles wijn, waaronder schrijfster dezes.

Beeld als geheugen

De fotowedstrijd van 2025 vormde het slotakkoord. Don en Rolanda werden als winnaars gehuldigd. Beeld vangt soms

wat woorden laten liggen: sfeer, licht en beweging. Een passende afsluiting van een weekend dat juist draaide om kijken, luisteren en aanwezigheid.

Tot besluit

De opening van het vaarseizoen 2026 bij de KNZR&V was geen spektakelstuk. Precies daarin lag de kracht. Orde zonder starheid, traditie zonder verstarring, plezier zonder vrijblijvendheid. De KNMC op zijn best, samengebald in een haven, een vlag en een gezamenlijk begrip van water.

Eilandtocht

2 t/m 12 april 2026

Deelnemers:

LINDE Peter van Beek en Trudy Geerlings (TTL)

ENCORE Dirk Jan en Anneke Zwart (T TL)

FLORENTINA Jacco en Rodica Holties

LADY DUMOULIN

Peter Bezemer en Renée Pleysier

JANTJE VAN LEYDEN Peter en Petra Kempeneers

BRUT Marten en Marijke Poelman

D’ANS Leo en Ans Entius (verslag)

FIGARO Jan Teske en Mathilde Bronsema

TOMAR W im en Renate van Welt

SAFFIER Hotze en Aagje Bosch

Tekst: Ans Entius

Op 1 april - en dat is geen grapstarten wij onze boot om naar de gemeentehaven van Hindeloopen te varen. Hier ligt het startpunt van de KNMC-eilandentocht.

Het is nog heel vroeg in het jaar en de thermometer geeft minder dan tien graden Celsius aan. Gelukkig hebben we voor we vertrokken de kachel gecontroleerd en de winterjassen meegenomen. Beide bleken geen overbodige luxe.

Donderdag 2 april

Na een overnachting in Workum komen wij op 2 april aan in de haven van Hindeloopen. De wind helpt ons daar iets te snel bij het aanleggen. Om 16.00

uur worden we verwelkomd door de toertochtleiders Peter, Trudy, Dirk-Jan en Anneke in café restaurant De Foeke met koffie of thee en oranjekoek, een typisch Friese lekkernij. Het dankt de naam aan de gekonfijte sinaasappelschil die in de koek is meegebakken. We beginnen met een voorstelronde waarbij iedereen iets over zichzelf

vertelt. In de loop van de week is er nog genoeg gelegenheid om elkaar beter te leren kennen. Dirk-Jan geeft een presentatie op de beamer over het varen op de wadden. Houd rekening met storm, wind, golven, getij, houd genoeg afstand en luister goed naar de marifoon.

Om 18.30 uur lopen we gezamenlijk naar restaurant De Sudersee. Met champagne starten we de vaartocht en toosten we op een mooie en gezellige week. Het is een gezellige avond en we leren weer nieuwe KNMC-leden kennen.

Vrijdag 3 april

Om 9.15 uur uit vertrekken we uit Hindeloopen. We hebben er zin in! Het weer is niet best en als we nietsvermoedend de haven uitvaren krijgen we gelijk de wind om onze oren. We schommelen alle kanten op. Snel naar binnen. Laat de fenders maar hangen, want het is veel te gevaarlijk! Bij meerdere boten en ook bij ons valt alles wat los staat, om. De schuifpui klapt van links naar rechts. Dit overvalt ons allemaal, dus wordt onderweg besloten om niet verder dan Harlingen

te varen. Het KNMI voorspelt windkracht 7.

De haven in Harlingen heeft genoeg ligplaatsen voor ons. Aan de drijvende steigers liggen we mooi rustig. Tijdens de borrel in het café komen de verhalen van deze enerverende dag op het IJsselmeer. De onderkant van diverse boten zonder stabilisatoren is goed bekeken door onze KNMC-vrienden met stabilisatoren. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen.

Zaterdag 4 april

Het konvooi vertrekt om 9.00 uur bij windkracht 4 naar Terschelling. Het wordt een prachtige overtocht via Boontje – Vliestroom - Schuitengat. Op de Vliestroom is veel stroming en de golven bouwen zich hier op. Dus opgelet! Via de Slenk, de wind is inmiddels afgenomen naar windkracht 3, varen we om 12.00 uur de haven van Terschelling in. Voor ons is dit een emotioneel moment, iedereen weet waarom. We liggen allemaal bij elkaar aan de lange steiger. ’s Middags wandelen we door de duinen naar het Bunkermuseum. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit de Tigerstelling: een centrale radarpost van de Duitse bezetter. Je vraagt je af hoeveel bunkers er zijn en waarom ze niet allemaal dicht bij zee staan. In het Bunkermuseum Terschelling krijgen we alle antwoorden van de heer De Jong, een zeer spontane gids. We bezoeken een aantal bunkers en krijgen uitgebreid uitleg over de rol van de Tigerstelling. De Tiger is een van de best bewaard

gebleven stellingen van Nederland. Het complex is zeven hectare groot met 100 bunkers. Hier woonden gedurende de oorlog 200 Duitse soldaten. Na deze rondleiding lopen we naar hotel Schlyge voor het diner. Op deze locatie hebben we een prachtig uitzicht over de haven en onze boten. We zitten aan ronde tafels en genieten van de bubbels, wijn, bier en een heerlijk diner. Tijdens het diner komen leuke gesprekken op gang. De een is al 25, 30 of 50 jaar getrouwd en hebben elkaar ontmoet op de kermis, of ergens in een kroeg. Een ander is pas getrouwd en nog lekker verliefd. Het is heel gezellig.

Zondag 5 april

Het is eerste paasdag en we hebben een rustdag. Suggesties van de TTL: Museum ‘t Behouden Huys, strandpaviljoen bij West aan Zee, opsteken bij de Walvis. Wij kiezen ervoor om langs de dijk te fietsen naar Oosterend, door de bossen terug en opsteken bij de Walvis. Het is een heerlijke rit over een eiland met schitterende natuur.

’s Nachts worden we wakker van het slechte weer. Het is windkracht 6-7 met veel regen.

De Lady Dumoulin ligt helemaal vooraan op de steiger en heeft ons beloofd om alle golven en wind tegen te houden. Helaas is dat niet helemaal gelukt. Mede door deze stormachtige nacht (grote golfhoogtes in het Stortemelk) wordt besloten om het vertrek naar Vlieland naar dinsdag te verplaatsen.

Maandag 6 april

We blijven vandaag op Terschelling liggen. Iedereen vult de dag zelf in.

Dinsdag 7 april

De weergoden zijn ons goed gezind. We varen onder een prachtige blauwe hemel over de Waddenzee, via het Schuitengat - Stortemelk - Vlietsloot, de

haven van Vlieland binnen. Er is weinig scheepvaart, behalve de veerboot die we tegenkomen. De boot vaart naar Vlieland vanaf Harlingen. Deze boot vaart zeven dagen per week en minstens drie keer per dag. De gewone (auto-)boot doet en 1,35 uur over, de snelle 45 minuten. Deze boot maakt flinke golven, dus opgelet!

Vlieland ligt het verst van de vaste wal van alle eilanden.

De middag is vrij, dus wij zetten de fietsen van boord en gaan het eiland ontdekken. Het eiland heeft een goed netwerk van fietspaden die langs de Vliehors en de rustige Waddenkant voeren. Vlieland is een klein, maar prachtig eiland met een groot gevoel van vrijheid. Om 17.00 uur worden we verwacht in ‘t Preathuys voor de aprèssail eilandborrel. We zitten gezellig een de grote stamtafel. Een aantal mensen maakt gebruik van het diner. Het was weer een bijzonder mooie dag.

Woensdag 8 april ‘s Morgens fietsen we weer over het eiland. De TTL heeft de Vliehors Expres voor de hele club geboekt. Om 12.30 uur stappen we in. Tijdens een twee uur durende rondrit maakt de chauffeur –die tevens gids is – ons van alles wijs over Vlieland. Natuurlijk stoppen we bij het drenkelingenhuisje. Dit dient al meer dan 100 jaar als vluchthuisje voor gestrande schipbreukelingen, en is ingericht als juttersmuseum, met een bonte verzameling zeewaardigheden. Tijdens de rondrit stappen we uit op het meest westelijke puntje van Vlieland. De zon is onze vriend. We spotten zeehonden en zien vlak bij het buureiland Texel. Een unieke ervaring in een fantastisch, on-Nederlands landschap.

De Vliehors expres rijdt met speciale banden. Wanneer over het zand wordt gereden verschijnt een bandafdruk van een gedicht in het zand: “Leef op het

ritme van de zee zonder het tikken van de tijd”. Bij strandpaviljoen het Badhuys sluiten af met een kopje koffie.

Donderdag 9 april

Het konvooi vertrekt naar Oudeschild op Texel. We varen door Vliesloot, Stortemelk, Vliestroominschot, Omdraai, Scheurrak en Texelstroom naar Oudeschild. Het is een mooie rustige vaartocht. Om 16.00 uur lopen we de haven van Oudeschild binnen. We worden verwelkomd door de havenmeester Bas Oosterhaven die in zijn rubberboot de plaatsen aanwijst. We liggen allemaal bij elkaar aan de lange steiger. Bij de Compagnie zitten we gezamenlijk aan een grote tafel voor de après-sail. Iedereen geniet op eigen rekening van een heerlijk diner. Aan het einde van de avond lopen we voldaan naar de boot.

Vrijdag 10 april

We gaan vandaag het eiland verkennen met de TukTuk Express. De bemanning per wagen is maximaal vier personen. De bestuurder moet in het bezit zijn van een rijbewijs en minimaal 24 jaar oud zijn. Dat is in onze groep geen probleem. We ontdekken Texel vanuit onze eigen TukTuk. Tijdens deze safari rijden we langs de mooiste eilandspots, door boerenland, bos, duinen en historische dorpjes. Onderweg voeren we opdrachten uit en maken foto’s. Bijvoorbeeld ‘Help de dokter verzuipt’

of ‘Als het gras twee kontjes hoog is’. Dit zorgt voor hilarische momenten: we hebben onderweg veel gelachen. Het team Peter, Renée, Jan en Mathilde hebben de meeste punten en zijn de trotse winnaars van de KNMC-TukTukrally geworden.

Rond 17.00 uur wordt de hele club uitgenodigd voor de vrijmibo op D’Ans. Het wordt een gezellige afsluiting van de dag met een hapje en een drankje. De mannen zitten bij elkaar in de stuurhut met verhalen van de beste stuurlui aan wal. De dames zitten in de salon met gezin-, huis-, tuin- en keukenpraat.

Zaterdag 11 april

De ochtend is voor eigen invulling. Om 15.00 uur worden we uitgenodigd om aanwezig te zijn in restaurant De Kombuis voor de huldiging van Willem en Bas Oosterhaven. Zij zijn door de KNMC zijn gekozen tot havenmeester 2024. Zij waren zeer vereerd. Hiervoor zijn Don Bijl en Jack van Gent samen met hun partners naar Texel gekomen om in het bijzijn van de aanwezige KNMC-leden deze

onderscheiding uit te reiken. Het was leuk om erbij te mogen zijn.

Zondag 12 april

Na veel wikken en wegen wordt besloten om vandaag niet naar het vaste land te varen.

De TTL heeft in overleg met de havenmeester besloten om niet tegen het getij in te varen met zoveel wind. Het slotdiner was gepland in Den Oever bij De Dikke Bries en wordt verplaatst naar café Havenzicht in Oudeschild. Maar eerst worden we allemaal nog uitgenodigd om bij Brut en hapje/ drankje te komen halen.

Aan alles komt een einde, zo ook aan deze tocht. Gelukkig hebben we een groepsfoto als herinnering aan deze leuke en gezellige Eilandentocht 2026. Wij bedanken de toertochtleiders voor al hun inspanning en het omzetten van de activiteiten in verband met verwaaide dagen. Het was allemaal super goed geregeld.

Maandag 13 april

Om 9.00 uur varen we gezamenlijk terug naar huis. Bij de sluis van Den Oever zwaaien we naar elkaar en gaat ieder zijn eigen kant op. Tot een KNMC-tocht!

De onderkant van diverse boten zonder stabilisatoren is goed bekeken door onze KNMC-vrienden met stabilisatoren.

Aanlooptocht Zuidwest

12 t/m 17 april 2026

Deelnemers:

BLUE MAGIC Hans Zuiderwijk en Nelly van Veldhoven

RIO GRANDE Eddie en Adriana Dücker

MOOIE NEL Jan en Elly van Kampen (T TL)

BELLA VISTA Jos en Jacqueline de Groot

PANDOER Kees en Ans van der Werf

Tekst: Sabine Struyken

Zondag 12 april - De Kaag

De Aanlooptocht Zuidwest begon voor ons op zondagmiddag. Met lichte spanning en eerlijk gezegd, vooral veel zin in de borrel, verzamelden we op De Kaag. De sfeer zat er meteen goed in. Vertrouwde gezichten, sterke verhalen en het vooruitzicht op een mooie tocht zorgden voor een vliegende start van de borrel om 17.00 uur, sharp. Uiteraard. Na een gezellige hap bij de Kaagsociëteit zochten we allemaal keurig op tijd het mandje op… althans, dat was het plan.

Maandag 13 april - Uithoorn

Trossen los om 10.00 uur, bestemming: Uithoorn.

De kleinere boten kozen de route via de Drecht, terwijl de grotere schepen via Alphen aan den Rijn en het Aarkanaal gingen. Ieder z’n eigen avontuur, maar met hetzelfde einddoel en dezelfde sterke verhalen achteraf.

Het landschap stelde niet teleur: uitgestrekte velden, charmante dorpjes en genoeg rust om even te doen alsof we doorgewinterde ontdekkingsreizigers waren. Het weer werkte ook nog eens mee: zonnetje, frisse lucht en precies genoeg wind om het nautisch verantwoord te houden. Alsof het zo gepland was, arriveerden

BESTEVAER Bram en Marieke van der Linden

VROUW JANNY Eddy en Janny van Bergen

AMOR John en Jolanda van Marwijk

CEEMARE Cees en Marian Mooij

GEM Leo en Sabine Struyken (verslag)

we allemaal tegelijk bij de Tolhuissluis. In drie rondes schutten was de hele vloot erdoorheen: een klein logistiek wonder, waar menig verkeersregelaar jaloers op zou zijn. Na de Tolhuissluis voeren wij gezamenlijk via het AmstelDrechtkanaal naar Uithoorn, de eindbestemming van die dag. De dag werd afgesloten met een heerlijk diner bij Het Spoorhuis, waar de eerste sterke verhalen al voorzichtig begonnen te groeien.

Dinsdag 14 april - Amsterdam

Vandaag vroeg uit de veren: om 9.30 uur all hands on deck! Iedereen was fysiek aanwezig, mentaal moesten sommigen nog even opstarten. Op naar Amsterdam.

In konvooi ging het via het AmstelDrechtkanaal richting de Amstel, waar de laagste boten zich afsplitsten. Uiteraard werd daar even serieus werk gemaakt van koffie en appeltaart in het Amstel Hotel. Prioriteiten moeten tenslotte helder blijven. De grotere schepen namen de route via de Weespertrekvaart en kregen te maken met het inmiddels beruchte onderdeel van de tocht: past het of past het niet, tussen twee bruggen. De conclusie

luidde: het paste eigenlijk niet. Met een staaltje stuurmanskunst en een lichte tolerantie voor cosmetische schade uiteindelijk toch nét wel.

De aankomst bij Amsterdam Marina voelde als een overwinning. Alle schepen lagen aangemeerd aan de golfbreker met voor iedereen een fenomenaal uitzicht. Vermoeid maar voldaan werd dit gevierd met een goed biefstukje bij Loetje, waar de verhalen inmiddels aanzienlijk heroïscher klonken dan eerder op de dag.

Woensdag 15 april - Amsterdam Een rustdag, zo dachten we. Dat bleek een misrekening van formaat.

De dag begon rustig met een oversteek met de pont naar de Sixhaven, gevolgd door koffie en appeltaart bij Polly en de Walvis. Tot zover was er niets aan de hand. ’s Middags gebeurde het onverwachte: we vlogen letterlijk over Holland. Windmolens werden bijna aangetikt, bloembollenvelden geroken en zelfs de stoom van het

Ieder z’n eigen avontuur, maar met hetzelfde einddoel en dezelfde sterke verhalen achteraf.

Woudagemaal werd niet geschuwd. De vlucht eindigde spectaculair door de Poort het Rijksmuseum, afgesloten met vuurwerk. This is Holland. En dat was het ook. De rest van de dag mocht iedereen zelf invullen: van cultuur snuiven tot brouwerijbezoek, van Febogastronomie tot een stevige wandeling van 12.000 stappen terug naar de boot. We blijven tenslotte veelzijdige levensgenieters.

Donderdag 16 april - Muiden

Om 10.00 uur: “Start your engines”, op naar onze eindbestemming Muiden. Met prachtig weer voeren we soepel de Oranjesluis in en we lagen rond het middaguur allemaal keurig aangemeerd. De tocht werd in stijl afgesloten met een diner bij Brasserie Floris. Voor wie daarna nog energie over had - en dat waren er verrassend genoeg best watvolgde een laatste oorlam bij Ome Ko. Puur voor de hydratatie, uiteraard.

De Aanlooptocht Zuidwest was niet alleen een fysieke uitdaging, maar vooral een aaneenschakeling van mooie momenten, sterke en mooie verhalen en goed gezelschap.

Een tocht om met plezier op terug te kijken en eentje die volgend jaar in de verhalen ongetwijfeld nóg mooier wordt.

’s

middags gebeurde het onverwachte: we vlogen letterlijk over Holland.

Aanlooptocht Noordoost

13 t/m 17 april 2026

Deelnemers:

VITA NOVA René en Kitty van Bemmel (T TL)

SAWUBONA Marcel en Anita van Bentum (T TL)

KARIEGA Leo en Carola van der Krogt

BELLA LUNA Frans en Ria Kaffa

N MOMENT Mike en Olga Welling

BELLA NOVA W infried en Vera Blum

BLUE HAEVEN Marja Moerkerk en Bram Mooij

ZOETE ZEE André en Dowine Sterk

TEATSKE Doede en Douwina Rienks

XQ’S ME Henk Hylckama en Dolly Muller (verslag)

MEASTRO Henk en Houkje Hokwerda

BLAUWE DRAECK Humphrey van der Laan

Tekst: Dolly Muller

Maandag 13 april - Langweer

Om 16.00 uur zijn alle twaalf schepen

binnen. Iedereen is blij elkaar weer te zien. We lopen gezamenlijk naar het Wapen van Langweer en starten met een borrel met

huisgemaaktebitterballen. Vervolgens volgt een lekker driegangenmenu, geheel volgens het lijstje naar het idee van Olga. De sfeer is optimaal.

Dinsdag 14 april - Ossenzijl

We worden wakker in dichte mist, maar kort na het palaver en groepsfoto varen we uit onder een strakblauwe lucht. We varen zonder problemen naar Ossenzijl. Gids Piet van Staatsbosbeheer geeft ons een poëtische rondleiding door de Weerribben. Nu weten we alles over de vogels hier en over het Eénpaarsokkenkanaal. Aansluitend is er buiten een BBQ met prachtig weer.

Woensdag 15 april - Zwartsluis Het is weer een stralende dag. We vertrekken om 10.00 uur naar Zwartsluis voor een schitterende tocht door de Weerribben. De stralende zon maakt alles nog mooier.

Om 16.15 uur schepen we in op de

Visarend voor een mooie vaartocht door natuurgebied De Weerribben. De sfeer is gezellig en er zijn volop hapjes en drankjes. We eten daarna Chinees aan boord. Er wordt meegezongen met de liedjes Zwemmen in Bacardi Lemon en Leef en iedereen is met zonnebril en schipperspet te vinden op de 50 centimeter kleine ‘dansvloer’. Om 20.00 uur zijn we weer aan boord. Wat een heerlijke dag was dit.

Donderdag 16 april - Harderwijk Het palaver is om 9.00 uur. Vervolgens varen we met alweer volop zon naar Harderwijk. De Zoete Zee krijgt onderweg panne met de accu’s. We meren om 14.45 uur aan in de stadshaven en besluiten onze tocht met

een gezellig diner bij Lef&Co. Gelukkig zijn Dowine en André na de panne wel aanwezig bij het diner. Het eten is voortreffelijk en de bediening is aardig. Frans Kaffa bedankt onze toertochtleiders in een terugblik op de afgelopen dagen.

Iedereen is te vinden op de ‘dansvloer’ van 50 cm met zonnebril en schipperspet.

Vrijdag 17 april - Muiden

In kiellijn op naar Muiden voor het openingsfeest van het nieuwe vaarseizoen.

We zijn met alles erg verwend, maar met name met de perfecte organisatie van Anita, Marcel, Kitty en René. Namens alle deelnemers hartelijk dank!

Noord Hollandtocht

19 t/m 24 april 2926

Een nautisch relaas over hoge verwachtingen, lage bruggen en een groepsgevoel dat tegen alles bestand bleek.

Deelnemers:

PRANA Meine en Jeanette van der Knaap (T TL)

NUOVA VISTA Walther en Ineke Kocken (TTL)

RIO GRANDE Eddie en Adriana Dücker

’N MOMENT

Mike en Olga Welling (verslag)

ZOETE ZEE André en Dowine Sterk

Tekst: Olga Welling

Zondag 19 april - Amsterdam

Zondagmorgen: een tijdstip dat onder watersporters bekendstaat als “vroeg genoeg om serieus te zijn, laat genoeg om nog te functioneren”. Na een meer dan geslaagd openingsweekend in Muiden verzamelde het gezelschap zich voor het palaver van 9.30 uur. Palaver klinkt altijd alsof er ingewikkelde strategische beslissingen genomen worden, maar in werkelijkheid kwam het neer op: “welkom, fijn dat u er bent. Waar gaan we naartoe en in welke volgrode.” Meine van der Knaap zette de puntjes op de i. En als Meine puntjes zet, dan weet je dat ze blijven staan. Met helderheid, humor en een dikwijls onderschat gevoel voor timing werd koers gevraagd richting Amsterdam. “Recht zo die gaat”, klonk het. Een nautische instructie waar niemand bezwaar tegen had, vooral omdat niemand op dat moment alternatieven kon bedenken.

Via de Oranjesluis voeren we de hoofdstad binnen. En daar diende zich al snel een onverwacht hoogtepunt aan: vis. Veel vis. Op het schip van de Zoete Zee bleek een defecte vriezer te zijn gevuld met een onverwacht culinair geschenk. De lunch kreeg daarmee een

D’ANS

Leo en Ans Entius

TEASKE Doede en Douwina Rienks

FORRO FORTISIMO Arie en Mieke de Graaf

MAS QUE NADA

Hans en Tracy Tak

BRUT Marten en Marijke Poelman

verrassend maritiem karakter: vandaag geen broodje kaas, maar verse vangst, opgediend door een bemanning die gastvrijheid duidelijk tot levensstijl had verheven. Zelden voelde een defect zo weldadig.

De avond in Amsterdam begon met verwachtingen die moeiteloos konden concurreren met de skyline. En die skyline kreeg ook daadwerkelijk de hoofdrol bij de experience This is Amsterdam. De naam voelt brutaal,

maar bleek volledig terecht. Een virtuele vlucht over Nederland waarbij het brein volledig overtuigd raakte dat we daadwerkelijk vlogen, terwijl het lichaam bleef volhouden dat dit een slecht idee was. Sommigen doorstonden dit avontuur met stoïcijnse rust, anderen ontdekten dat stevig in de beugels zitten geen synoniem is voor innerlijke kalmte: Hoogtevrees op hoog niveau, maar iedereen kwam weer veilig op de grond.

De borrel in de Sky Bar sloot hier naadloos op aan. Mooier uitzicht krijg je zelden, en gesprekken stijgen daar automatisch boven zichzelf uit. Met elk glas wijn werd de wereld iets overzichtelijker, de tocht iets legendarischer en de groep iets hechter. Lachen was geen bijzaak maar hoofdactiviteit. Restaurant Moon maakte de cirkel letterlijk rond. Al draaiend genoten we van verfijnde gerechten en van een uitzicht dat voortdurend veranderde. Alsof Amsterdam speciaal voor ons bleef meewerken. Twee KNMC’ers maakten een onverwachte artistieke beweging richting vloer, maar souplesse oblige: zonder letsel, met waardigheid en vooral met een verhaal voor later.

Maandag 20 april - De Woude

De volgende ochtend vertrokken we optimistisch vanuit de Amsterdam

Marina richting De Woude. Dat klinkt als een bedevaart, maar in werkelijkheid is het gewoon een aangename dobber langs de Zaanse Schans, waar de molens er zoals altijd bij staan alsof ze zojuist gestreken zijn: Alles klopte. De sluis en weer deden mee en het water kabbelde alsof het wist wat de bedoeling was. Zo’n ochtend waarop je bijna vergeet dat varen óók inspanning vergt.

Bij aankomst in de jachthaven van De Woude leek ons gezelschap plotseling uitvergroot: de boten indrukwekkend, het eiland bescheiden. Een contrast dat een licht surrealistisch gevoel opriep: waren wij hier te groot, of was De Woude gewoon heel intiem? Thomas Knijnenburg verzorgde een rondleiding

die menig marketingafdeling jaloers zou maken. Met hoorbaar enthousiasme werd het eiland gepresenteerd alsof het minstens de oppervlakte van Texel had: een eiland met grootheidswaanzin. Eerlijk is eerlijk: overtuiging doet veel. Op enig moment troffen we zelfs een zelfrijdende Tesla, midden in de polder. De eigenaar sprak erover met de trots van een kersverse ouder en het hele gezelschap voelde even alsof we in een toekomst beland waren, die per ongeluk verkeerd afgeslagen was.

De borrel in ’t Kombof verliep gezellig, tot bleek dat heren en dames zonder overleg naar gescheiden tafels werden geleid. Alsof iemand ineens bedacht had dat we dat ooit ook deden en dat het toen vast een goede reden had gehad. Het diner zelf herstelde de balans: het eten was voor iedereen gelijk fantastisch, de sfeer ontspannen en de gesprekken rijk.

Met helderheid, humor en een dikwijls onderschat gevoel voor timing werd koers gevraagd richting Amsterdam.

Dinsdag 21 april - Alkmaar

De volgende ochtend maakte De Woude plaats voor Alkmaar. Met het losgooien van de trossen begon een nieuwe etappe, gedragen door zonlicht, rust en een tempo dat precies goed voelde. Aankomst aan de Turfmarkt bood onverwachte vrijheid: alles mocht, niets moest. Wandelen, zitten, borrelen, of een zorgvuldig samengestelde combinatie daarvan. Ondertussen was er ergens een uitbundige inhuldiging van AZ gaande, zo werd verteld. Wij hebben er weinig van gemerkt, wat misschien wel typerend is: midden in het feestgedruis zitten zonder het door te hebben. Het had iets rustgevends. Een bijzonder hoogtepunt voor diverse dames was het bezoek aan de winkel van Dolly. Wie ooit betwijfelde of kleine gebaren grote impact kunnen hebben, werd hier vakkundig van stemming veranderd. De speciaal voor de dames

bedachte attentie was charmant, licht overbodig en daardoor perfect. Zoals alles dat is, wat je niet nodig hebt, maar wel wilt hebben.

Woensdag 22 april - Alkmaar

De ligdag in Alkmaar begon traag en met ligdagliefde, zoals ligdagen horen te beginnen. Koffie met karakter — misschien net niet sterk genoeg — en gesprekken die alle kanten op gingen zonder ergens aan te komen. De haven deed mee in die loomheid. Zelfs de schepen leken het rustig aan te doen. De workshop bonbons maken bij ‘Olala’ bracht onverwachte concentratie. Volwassen mensen, serieus kijkend naar gesmolten chocolade, alsof precisie hier het verschil zou maken tussen meesterwerk en ramp. De resultaten van deze chocoladekunst varieerden dan ook van elegant tot ambachtelijk. Maar steeds met een verhaal.

Bij aankomst in de jachthaven van De Woude leek ons gezelschap plotseling uitvergroot. De boten waren indrukwekkend, het eiland bescheiden.

De borrel daarna bewees opnieuw haar vaste patroon: goede voornemens aan het begin, onnavolgbare gezelligheid aan het eind. Het diner bij de Italiaan aan de overkant maakte de dag af. Eten, wijn, en een collectief besef: hier klopt iets. De navigatie na afloop richting de schepen was ook zeer overzichtelijk

Donderdag 23 april - Den Helder

De dag begon hoopvol. Dat optimisme hield stand tot de eerste, de tweede en de derde brug. Daarna waren er bruggen die niet wilden, sluizen die twijfelden en marifoons die vooral met zichzelf in gesprek leken. Waar anderen stress zouden krijgen, ontvouwde zich hier het ware talent van de zeer ervaren TTL. Met de rust van yoga instructeurs en de trefzekerheid van schaakmeesters werd elk obstakel opgelost. Alternatieven werden gevonden, routes aangepast en uiteindelijk gleden we Den Helder binnen alsof het zo had moeten gaan. Het diner met uitzicht op het eiland Texel smaakte als overwinning. De hulde aan de TTL, inclusief een lofzang en een symbolische puzzel, was meer dan verdiend. Want stukjes op hun plek leggen, was precies wat ze gedaan hadden.

Vrijdag 14 april - Den Helder

De ligdag in Den Helder beloofde rust, maar leverde een cultureel slotakkoord op, met een programma waar festivals jaloers op zouden zijn. De rondleiding door kunst en natuurproject De Nollen bracht kunst en landschap samen op een manier die niemand verwachtte, maar die iedereen accepteerde. Met genoeg overtuiging werd zelfs een hoop zand diepzinnig. Het afsluitende cabaret van Pieter Jouke zette alles in perspectief. Want niets relativeert zo goed als iemand die hardop zegt, wat iedereen al dacht. Zo eindigde de Noord Hollandtocht 2026 met verhalen, vriendschappen en genoeg herinneringen om nog jaren over na te praten.

Groene Harttocht

30 april t/m 8 mei 2026

Deelnemers:

BONTEKOE Dick en José van der Pol

DAGMAR Jack en Lisa van Gent

BLUE HEAVEN Bram de Mooij en Marja Montagne (verslag)

AQUAMARIN Martin en Coby van Dijk

MOOIE NEL Jan en Elly van Kampen

B OTKIL Jan Nagtegaal en Mariëtte Smit

Opstappers John en Jeannette Waleveld

Tekst & foto’s:

Marja Moerkerk-Montagne

Donderdag 30 april - Gouda

Met prachtig weer is iedereen op tijd aangekomen aan de Kattensingel in Gouda. Veel bekenden en nieuwe leden hebben zich aangemeld voor deze tocht. Met vijftien boten gaan we er een hele gezellige en mooie tocht van maken. De zon schijnt en iedereen heeft er veel zin in. De TTL heeft voor de eerste avond een heerlijk restaurant voor ons uitgezocht, Restaurant Brunel op de Hoge Gouwe, waar we vanaf 17.30 uur welkom zijn voor een borrel op het terras en daarna binnen voor het diner. De keuze in het menu was geweldig. Er was voor ieder wat wils en de kwaliteit was top.

Vrijdag 1 mei - Gouda

We slapen allemaal heerlijk uit want we worden pas om 10.45 uur op de kade

FESTINA LENTE Peter en Luud de Jong

ZOETE ZEE André en Dowine Sterk

VITA NOVA René en Kitty van Bemmel

JAN-VAN-GENT Hein en Annemarie van Schaik

JUUS & CO Jan Julius van Seumeren

ZEEHEYM 4 Henk Fortuijn en Ymkje Feenstra

AMOR John en Jolanda van Marwijk

DE PANDOER Kees en Ans van der Werf (TTL)

CEEMARE Cees en Marian Mooij (T TL)

verwacht voor een korte wandeling. Deze wandeling eindigt in het atelier van kunstschilder Jan van Lokhorst, hij woont en werkt sinds 1981 in Gouda en heeft in verschillende musea in Nederland geëxposeerd.

Jan vertelt hoe hij te werk gaat en wat hem inspireert. Hij werkt soms jaren aan één doek. Hij gebruikt veel kleuren in zijn werk. Hij legt ons uit hoe de tekeningen tot stand zijn gekomen van het Bijbelboek Esther: erg interessant.

Na alle uitleg en koffie met een heerlijke koek kan iedereen zijn eigen gang gaan.

Eén groep gaat de kerk van binnen bekijken, de ander koopt een ijsje en weer anderen nemen een terrasje. Het is geweldig weer, de terrasjes zitten vol. Omdat er geen afspraak over het diner vast staat, kan iedereen zelf kiezen. Uiteindelijk zoeken de mensen elkaar

toch wel weer op en zo ontstaat een club van zestien personen die aan boord van de Aqua Marin met elkaar heerlijk Chinees eten. Daarvoor moet je wel een grote boot hebben. Ook de nodige versnaperingen en borrels die ieder zelf heeft meegenomen, worden rijkelijk genuttigd. Bedankt Martin en Coby, voor de gastvrijheid.

Anderen gaan lekker zelf aan het koken. We hebben allemaal weer een heerlijk dag gehad met veel zonneschijn.

Zaterdag 2 mei - Aarkanaal

Er vallen een paar spetters, dus het palaver om 9.00 uur vindt plaats via de marifoon. Direct daarna verlaat de eerste groep de Kattensingel richting de bruggen en sluis. In kleine formatie van een boot of drie à vier kan men daardoor door de bruggen en de sluis. Ondertussen valt er geen regendruppel meer. Op naar het Aarkanaal, waar de zon schijnt. Iedereen is vrij, dus dat is genieten op de boot of te voet langs de Zegerplas of gewoon een eindje fietsen. ‘s Avonds hebben de TTL’s een fantastische avond geregeld in de tuin van een van de dochters van Cees en Marian. De pizzabakker komt met zijn karretje langs en bakt de hele avond heerlijke verse pizza’s. Het is super om zo in de tuin met elkaar te eten, te drinken en te kletsen. Het weer betrekt rond 21.30 uur dus iedereen gaat

We’ll give our best for your boat.

Snel en vertrouwd uw jacht (ver)kopen?

Als gecertificeerd jachtmakelaar zijn wij er voor verkopers en kopers van jong gebruikte luxe motorjachten. Wilt u uw jacht verkopen of bent u op zoek naar een nieuw jacht? Voel u zeker door onze nautische, technische en financiële kennis. En vertrouw op onze zorg voor presentatie, documentatie, onderhoud, reparatie en cleaning. Total care noemen wij dat bij BestBoats. Voor u en uw jacht doen wij ons uiterste best.

Bekijk ons aanbod op bestboats.nl of in onze verkoophaven in Roermond Maak een afspraak: +31 (0) 475-743705 / info@bestboats.nl

WE’LL

weer richting de eigen boot. Wanneer iedereen weer veilig aan boord is, gaat het dan toch echt los met onweer en een flinke hoosbui.

Zondag 3 mei - Leiderdorp

Na regen komt zonneschijn, dus om 9.30 uur allemaal op de fiets. Nou ja, degenen die niet kunnen of willen fietsen worden keurig opgehaald en naar ons volgende uitstapje gebracht, het Archeon in Alphen aan den Rijn. Daar is ontvangst met koffie en heerlijke appeltaart. In het Archeon ga je terug in de Romeinse tijd of terug naar de Middeleeuwen. Het is vermakelijk om te zien hoe die gidsen er zo in opgaan. Soms nemen we ze maar met een korreltje zout. Helaas begint het tijdens de rondleiding wel te regen. Na een heerlijk lunch gaan we terug naar de boten. De trossen worden losgegooid en we vervolgen onze trip naar de Doeshaven in Leiderdorp. Iedereen heeft daar de avond voor zichzelf. De een doet boodschappen en de ander kookt aan boord. Weer een ander bezoekt een medevaarder voor een borrel of een hapje. Het is allemaal heel gezellig en gemoedelijk.

Maandag 4 mei - Leiderdorp

We mogen allemaal uitslapen, want we moeten ons pas om 10.30 uur melden op de parkeerplaats van de Jachthaven. Op weg naar ons eerste uitstapje van die dag: Mulder Shipyard in Zoeterwoude. Eén groep gaat op de fiets, de andere met auto of busje. Het is weer goed geregeld door de TTL. Tijdens de koffie krijgen we uitleg over het ontstaan en de geschiedenis van het bedrijf. Daarna volgt in twee groepen een rondleiding langs al de afdelingen. Wat een prachtig onderkomen. Er liggen jachten van verschillende typen en afmetingen in de diverse loodsen en in het droge en natte dok. Aan alle boten wordt flink gewerkt door heel wat vakmensen. Zowel nieuw als refit gebeuren hier in eigen beheer. Alles is goed geordend en keurig netjes. Mulder is een prachtig bedrijf en heel bijzonder om daar een kijkje te mogen nemen. Ons tweede uitstapje die dag is een bedrijfsbezoek bij Tijssen Animal Essential.

Na een kleine lunch, verzorgd door broodjesdirect.nl krijgen we uitleg over de familiegeschiedenis. Het bedrijf is in 1858 opgericht door Willem Tijssen en startte met ondermeer granen, zaden en peulvruchten. We worden ook hier in twee groepen met de nodige uitleg door het hele pand geleid. Het is heel erg interessant; dit bedrijf dat hoogwaardige diervoeders produceert en distributeur is van diverse A-merken. Wat klein is begonnen, is uitgegroeid tot een heel groot bedrijf.

We hebben alle ins en outs kunnen zien terwijl alles in bedrijf was, van het malen tot mengen tot verpakken en etiketteren tot order picken en verzenden. Het is een giga bedrijf, goed geordend en overzichtelijk. Na alle uitleg gaan we weer richting de Doeshaven, waar we allemaal iets voor onszelf kunnen gaan doen. Alweer een zeer interessante dag, vandaag.

Dinsdag 5 mei – De Hemmen

Palaver rond 10.30 uur. Na een korte vaartocht komen we aan op de Hemmen, een onbewoond eiland. Veel wind, dus het is nog een hele uitdaging om netjes aan wal te komen. Met wat hulp hier en daar ligt iedereen om 13.00 uur. Het is een prachtige plek aan het gras, een mooi stukje recreatiegebied. Deze middag kunnen we lekker relaxen. ‘s Avonds staat er een bbq op het programma. Onder een overkapping

staan, heerlijk uit de wind, wat picknicktafels waar we gebruik van kunnen maken. Heerlijke salades en prachtige schalen met vlees worden bezorgd. We gaan zelf aan de slag op de bbq en hebben een top avond. Hier en daar worden er aan de tafels nog wat spellen gespeeld, van Rummikub en klaverjassen tot Triominos. De TTL heeft een leuke pubquiz bedacht, waarbij de mannen tegen de vrouwen strijden. Helaas hebben de vrouwen op één punt na de quiz verloren. Maar wat hebben we een lol gehad. Rond 21.00 uur vertrekt iedereen weer richting boot. Het is ondertussen erg fris geworden. We hebben weer een mooie dag met elkaar beleefd.

Woensdag 6 mei - Westeinderplassen Om 10.00 uur is het palaver bij de Pandoer. Ook deze dag wacht ons weer een korte vaardag, met slechts één brug die voor ons allemaal open moet. We varen allemaal kort op elkaar om de openingstijd zo kort mogelijk te houden. Met windkracht 4 is het toch wel een uitdaging om op de Westeinderplassen af te meren bij Kempers Watersport, een mooie grote haven. Helaas is er niet voor iedereen een plek langs de steiger, zodat een aantal boten dubbel of driedubbel aangemeerd moeten liggen. De middag is vrij in te vullen. Er wordt geopperd om een rondje langs en tussen de eilandjes op de Westeinder door te varen. Met één boot maakt de helft van de club inderdaad een tochtje. We nemen allemaal wat lekkers mee aan boord. Martin van de Aqua Marin

JACHTSERVICE BIJ BOARNSTREAM YACHTING

Bij Boarnstream Yachting zijn wij experts op het gebied van refit en renovatie van boten. Of u nu een klein vaartuig of een groot jacht heeft, onze expertise kent geen grenzen. Sinds onze oprichting in 1964 zijn wij dé bestemming voor alles wat met motorjachten te maken heeft. In de loop der jaren hebben wij onze faciliteiten en middelen voortdurend uitgebreid, met name voor grotere projecten. Onze toewijding aan uitmuntendheid betekent dat geen enkel project te groot of te klein is. Uw boot is bij ons in goede handen en wij kijken ernaar uit om uw vaardromen werkelijkheid te laten worden.

heeft ons een mooie tocht bezorgd. Wat is Nederland toch mooi, ook vanaf het water gezien.

Deze dag zijn we ook vrij van koken. De TTL had een mooi eetcafé in Leimuiden voor ons uitgezocht: Bij René. Het smaakt allemaal heerlijk. Na een minuutje of tien lopen is iedereen weer aan boord. Voor de mensen die moeilijk ter been zijn, is er weer een auto geregeld. Ja, ook dit was weer een geslaagde dag, waar we van hebben genoten.

Donderdag 7 mei - Kaag Vandaag is de palaver iets eerder, om 9.30 uur. Na het verlaten van de haven gaan we over de Westeinderplassen richting de Ringvaart. Na wat bruggen gaat het via de Boerenbuurt naar de Kagerplassen om aldaar af te meren bij de Koninklijke Watersportvereniging De Kaag. Iedereen regelt zelf de lunch. Daarna stappen we met bijna de hele club aan boord van de Bontekoe, de prachtige boot van Dick en José. Na een kleine vaartocht langs Royal Van Lent Shipyard meren we aan bij Jachthaven Kaagdorp. Na een korte wandeling richting de pont staat onze gids Albert Strijk al op ons te wachten. Hij is een man op leeftijd en hij is moeilijk ter been door een val van de trap, maar hij wil ons graag meenemen langs de vele bijzondere plekken op het eiland. We lopen door een oud stukje van het eiland Kaagdorp waar hij is geboren. Hij vertelt hoe de mensen daar met elkaar leefden. De protestanten en de katholieken hadden bijvoorbeeld ieder hun eigen melkboer. Ook op de school had men twee geloven. Uiteindelijk ging dat toch niet, waardoor de protestanten in het schoolgebouw mochten blijven en de katholieken elders naar school moesten. Ook weet hij te vertellen waar Swiebertje en Bromsnor destijds hebben gewoond. Hij vertelt ook een stukje geschiedenis over restaurant Tante Kee en over de bestrating voor de kerk. Die is heel

bijzonder: een zeilboot op de golven. Je zou er zo voorbijlopen.

Na afloop doen we met elkaar een bakkie bij Milo en vervolgens stappen we weer op de Bontekoe. Weer aangekomen bij onze boten hebben we even tijd voor onszelf.

Om 18.00 uur worden we verwacht bij Restaurant Waterlust de Kaagsociëteit. Na een heerlijke maaltijd kan ieder naar de eigen boot of nog even een afzakkertje bij elkaar doen. Het was een gezellige dag, met veel nieuwe en interessante indrukken van onder andere het eiland Kaagdorp.

Vrijdag 8 mei - Oude Wetering

Aan alles komt een eind, zo ook aan onze Groene Harttocht 2026. Deze dag varen we het laatste stukje van de tocht. Om 10.15 uur is iedereen los van de

kade en vertrekken we in konvooi via de Zijl, Oude Rijn en Heimanswetering naar de Braassemermeer. Daar aangekomen meren we af bij Jachthaven de Brasem te Oude Wetering. We worden keurig door de havenmeester ontvangen. Als verrassing hebben de TTL ‘s een heerlijk broodje paling voor iedereen geregeld, dat is smullen. Daarna krijgen we een paar uurtjes de tijd om te relaxen, een boek te lezen of boodschappen te doen. Door de havenmeester worden we om 17.00 uur uitgenodigd voor de vrijmibo. Iedereen brengt wat lekkers mee, van borrel tot versnapering en de havenmeester zorgt met zijn gitaar en zang voor een hele gezellige boel. Er wordt gedanst en gezongen. Na dit alles worden we keurig ontvangen voor het slotdiner bij Restaurant Aqua. Een slotwoordje van de TTL en natuurlijk een bedankje namens de hele club voor Kees en Ans en Cees en Marian.

We kijken allemaal terug op een geweldig georganiseerde tocht, met leuke uitstapjes en leuke, lieve, grappige en soms droevige gesprekken. Dat kan allemaal bij zo’n gezellige club als de KNMC. Leuk dat u ons verslag hebt gelezen en misschien volgt u ons ook al gevolgd op Facebook. Wie weet, vaart u de volgende keer ook eens mee.

Motorbootvaren in het GROOT

Tekst en foto’s: Don Bijl

Wij weten best veel van recreatievaart: We maken daar zelf deel van uit. Maar hoe is onze kennis over de beroepsvaart? En dan met name over de binnenvaart? Wij zien die grote schepen passeren op onze kanalen en meren, maar wat weten wij van die wereld? Om daarachter te komen zijn Rolanda en ik een paar dagen meegevaren met Meine van der Knaap op zijn binnenvaartschip. Wat hebben wij veel gezien en geleerd!

Wij gaan aan boord in de containerterminal van Veghel, pal tegenover het hoofdkwartier van Jumbo. Meine is met zijn schip aangekomen vanuit Rotterdam en moet in Veghel lossen en laden. Wij worden hartelijk welkom geheten door Meine en Jeanette, die voor deze gelegenheid meevaart. Wij worden voorgesteld aan tweede schipper Stijn, stuurman Simion, matroos Monica en leerlingmatroos Jens.

Het schip is de 110 meter lange Alfa Rosso met een laadvermogen van

3402 ton. Er kunnen wel 200 containers geladen worden. Containers hebben vaste maten: 20 ft, 40 ft of 45 ft met een hoogte van 2,9 meter. Afhankelijk van het gewicht kunnen de containers wel vierhoog worden opgestapeld. Om daar als stuurman overheen te kunnen kijken, kan de stuurhut 14 meter omhoog. Deze hoogte geeft een heel ander perspectief op het schip en de omgeving. De Alfa Rosso wordt aangedreven door een imposante 1700 pk sterke, 16 cilinder Mitsubishi. Het verbruik is gemiddeld 120 liter per uur, maar dit kan oplopen naar 350 liter als er snel moet worden gevaren bij tegenstroom. Mooi en praktisch is dat dit schip op zijn plek kan blijven met behulp van twee spudpalen met een maximale lengte van 8,5 meter. Als er gekeerd moet worden, kan de schipper gebruik maken van een krachtige kopschroef. Elke vergelijking met een boegschroef in een plezierjacht gaat mank. Een hefschroef is niet nodig en is dus niet gemonteerd.

Tijdens het varen spreken wij over de grootste problemen met plezierjachten, zoals het niet regelmatig omkijken door de schippers van de recreatievaartuigen.

ALFA ROSSO WERKPLEK SCHIPPERS

LADEN CONTAINERS

HIJSEN AUTO

CAMERABEELDEN

Onze auto wordt met een kraan aan boord gehesen. Ik moet bekennen dat ik dit best spannend vind, maar het optakelen gaat vlekkeloos. Met rust en vakmanschap krijgen de voertuigen een plek op het achterdek.

Omdat de bemanning twee weken op en twee weken af vaart, zijn de voorzieningen aan boord voortreffelijk. Achterin is er een complete woning voor de schippers met een ruime keuken, een zitgedeelte, voortreffelijke sanitaire voorzieningen, twee slaapkamers en een gastenverblijf. Het comfort wordt verhoogd door vloerverwarming. Voorin in het schip is een verblijf voor de matrozen, eveneens voorzien van alle noodzakelijke voorzieningen. Boven de woning bevindt zich de stuurhut van waaruit het bedrijf – want daar kun je echt van spreken – wordt geleid.

De schipper krijgt van het hoofdkantoor door welke containers worden geladen. Hij maakt vervolgens op de computer een verdeling over het ruim waarbij natuurlijk rekening wordt gehouden met het gewicht. Het schip moet in balans blijven. Overigens is er ook een heel systeem aan boord om de balans optimaal af te stellen. Het laden zelf gebeurt door een kraanmachinist die werkt op basis van genoemde aanwijzingen van de schipper. Het is bijzonder om te zien hoe al die containers met precisie hun plek krijgen.

Van de schipper wordt wel de nodige flexibiliteit gevraagd, omdat de planning met regelmaat moet worden aangepast.

CENTIMETERWERK

Laden en lossen kan de hele dag en een deel van de nacht doorgaan. Geen wonder dat de bemanning wel achttien uur per dag moet kunnen werken. In ons geval is het lossen rond 21.30 uur gereed. Het laden begint de volgende dag om 5.45 uur. Halverwege het laden vraagt de prioriteit van een ander schip om tijdelijk plaats te maken aan de loswal, waarna het laden rond 13.30 uur is voltooid.

Na het losmaken van de trossen moet Meine het schip in een draaikom keren. Precisiewerk want er was voor en achter slechts een paar meter speling. Met behulp van camera’s wordt in alle rust het keren uitgevoerd en kan via de ZuidWillemsvaart koers worden gezet naar Oss. Het passeren van de sluizen vraagt ook weer veel nauwkeurigheid, maar het lukt allemaal uitstekend. Bij alle sluizen en bruggen onderhoudt Meine contact met de sluis- en brugwachters die op afstand functioneren.

In de stuurhut is de schipper omringd door meerdere schermen. Via deze schermen kan hij uitkijken met behulp van de camera’s. Er is een onmisbaar radarscherm, een gps en een overzicht met informatie over het schip, zoals snelheid en verbruik. Daarnaast kunnen de spudpalen digitaal worden bediend

en kan de stuurhut op hoogte worden gebracht. De professionaliteit blijkt ook uit het gebruik van de zogenaamde MARAD-lijst om de wekelijkse onderhoudscontrole uit te voeren. De gegevens slaat men op in de computer.

Tijdens het varen spreken wij over de grootste problemen met plezierjachten. Meine noemt er twee. Ten eerste het niet regelmatig omkijken door de schippers van de recreatievaartuigen. Zij zien de beroepsvaart te vaak niet oplopen. Vrijwel altijd varen binnenvaartschepen met een veel hogere snelheid dan plezierjachten. Soms varen deze jachten zelfs midden in het vaarwater zonder het mogelijke gevaar daarvan te begrijpen. Binnenvaartschepen kunnen niet plotseling van koers veranderen of snel afremmen.

Het tweede grote probleem ontstaat doordat pleziervaartuigen bochten te kort nemen en daardoor feitelijk op de andere helft van het vaarwater terecht komen. De weinige plezierjachten die wij deze dagen tegenkomen, houden zich overigens keurig aan de vaarregels.

Andersom is er soms ook wel wat te klagen, met name als binnenvaartschepen hun schroef niet uitzetten in de sluis. Dit is niet alleen verplicht,

De gewoonte is dat de schipper en de tweede schipper om en om voor het avondeten zorgdragen.

SLUIS INVAREN

het kan ook veel overlast en deining veroorzaken voor de recreatievaart. Al met al is het dus van belang geconcentreerd volgens de regels te varen en rekening met elkaar te houden. Tijdens de tocht met Meine valt op hoeveel gerichte communicatie er plaatsvindt tussen de schipper en de brug- en sluiswachters maar ook tussen de schippers onderling. Elke oproep leidt zoals dat hoort tot een reactie. Het volgende deel van de tocht voert over de Maas. Een prachtig landschap omringt ons: Nederland is op zijn mooist. Dit landschap wordt bijna feeëriek bij het invallen van de schemering. Bij Macharen gaan wij stuurboord uit naar Oss. Dit kanaal is alleen toegankelijk voor beroepsvaart. Wie het gebied kent, zal de logica van deze regeling begrijpen. Er is één en al bedrijvigheid en industrie.

De gewoonte is dat de schipper en de tweede schipper om en om voor het avondeten zorgdragen. Ontbijt en lunch regelt ieder voor zich. Deze keer worden de opvarenden getrakteerd op een voortreffelijk macaronischotel van Jeanette. In een ontspannen sfeer

KOPSCHROEF

nemen wij de ervaringen van de dag door.

De volgende dag gaat de reis van Oss naar Tiel. Dit betekent een stukje terugvaren over de Maas, hetgeen bepaald geen straf is. Wij passeren de jachthaven bij Nieuwe Schans waar wij de Najade van ons medelid Karel Ton van der Riet zien liggen. Bij het Kanaal van St. Andries gaan wij stuurboord uit. Het is best een scherpe bocht voor zo’n groot schip, maar tweede stuurman Stijn uit Friesland heeft er geen moeite mee. Wij moeten enige tijd wachten voor de sluis, want er ligt al een schip te schutten. Daarna varen wij de Waal op. Meine heeft de besturing overgenomen en laat de verkeerspost weten wat zijn bedoeling is. De Alfa Rosso krijgt te maken met een opvarend schip op de rivier maar door het onderlinge contact past deze zekerheidshalve zijn koers aan. Weer een mooi voorbeeld van rekening houden met elkaar.

De Waal kent een flinke stroming maar de Alfa Rosso vaart stroomopwaarts toch 13 tot 14 kilometer per uur. Op de Waal zien wij de zogenaamde fietsstraat: een afgescheiden gedeelte van de rivier is bedoeld voor de recreatievaart. De aanleg heeft vele miljoenen gekost, maar het is nooit in gebruik genomen door direct optredende verzanding. Foutje, helaas. Wij vragen ons af hoe zoiets kan, maar ter plekke krijgen wij geen antwoord. Onze bestemming Tiel doemt in de verte op. Wij varen bakboord uit het Amsterdam-Rijnkanaal in. Vlak na de openstaande Prins Bernhardsluis is een autolaadplek waar ons avontuur ten einde komt. Met de inmiddels bekende precisie krijgt mijn Mercedes weer een plek aan de wal. Met een zekere weemoed en een hoofd vol indrukken nemen Rolanda en ik afscheid van Meine en zijn bemanning. Goede vaart en dank voor onvergetelijke dagen.

MACHTIGE MITSUBISHI

PASSEREN MET BELEID

MOOIE MAAS

DRAAIEN IN ZWAAIKOM

De boot die zijn eigen motor verzoop

Hoe een zwanenhals, een slimme verzekeraar en een ongelukkige schipper elkaar troffen bij Kifid

Door mr. Humphrey G. van der Laan

Je vaart op zee. Misschien in een beetje golfslag, misschien onder een stevige bries. De motor bromt tevreden, jij voelt je de koning van het water en, niet onbelangrijk, je hebt ooit een zeegaand jacht van een gerenommeerde werf gekocht en bent keurig verzekerd. Tenminste, dat denk je. Geen probleem, daarvoor betaal je al dertig jaar premie. Dat laatste mag je, juridisch gezien, onmiddellijk weer vergeten. Dat je al dertig jaar premie betaalt, je nooit iets hebt geclaimd, dat de telefoniste van de verzekeraar altijd zo vriendelijk is, dat jouw boot jouw trots is, dat je partner eraan gehecht is en dat je vorige maand nog een nieuwe koelkast hebt laten inbouwen; het doet juridisch allemaal niets ter zake. Rechters - en in dit geval de Kifidcommissie die praktisch op vergelijkbare wijze beslist - oordelen niet op basis van medelijden of maritieme romantiek. Zij beslissen op basis van juridisch relevante feiten die partijen zelf aandragen. Daar zit meteen de eerste les. Wie zijn zaak vult met emotie, verdrinkt soms net zo hard als de motor in dit verhaal.

Zaak en oorzaak

Een motorboot krijgt ernstige motorschade. Niet zomaar schade, maar waterslag. Dit ontstaat wanneer water een plek bereikt waar uitsluitend lucht en brandstof thuishoren. Een verbrandingsmotor reageert daarop ongeveer zoals een jurist op een ongetekende overeenkomst; abrupt en met aanzienlijke schade. De motor bleek total loss.

Water was via het uitlaatsysteem terug de motor in gelopen. Bij oplopende golven op open water is dat geen onbekend verschijnsel. Juist om dat te voorkomen bestaan technische voorzieningen. Een daarvan draagt de charmante naam zwanenhals. Dat klinkt sierlijk, maar was het hier niet. Door te lage montage, een veel voorkomende constructiefout, kon water zich ophopen en bij beweging van het schip terug de motor inlopen. Niet omdat Poseidon een slechte dag had, maar omdat techniek soms even minder geïnspireerd is. Toen begon het echte spektakel.

De verzekeraar ziet een kans

De verzekeraar pakt de polis erbij. En zoals verzekeraars dat soms met de liefdevolle precisie van een accountant op een dubbele espresso kunnen, werd vastge-

steld dat de motor ouder dan 60 maanden is.

Aha! Eigen gebrek motor, niet gedekt: dag meneer. Dat leek slim en op papier zag het er overzichtelijk uit: schade aan een motor, ouder dan tien jaar. Dus: geen dekking. Klaar, of toch niet?

Juridisch gevecht

Dit was geen klassieke rechtbankprocedure, maar een procedure bij Kifid. Vergis u niet, dat lijkt in de praktijk sterk op procederen. Het begint met een klachtformulier.

Dat klinkt onschuldig, maar is het niet. Dat formulier is feitelijk jouw procesinleiding, zoals een verzoekschrift of dagvaarding dat ook is. Wat daar verkeerd in staat, blijft aan je kleven. Daarom is mijn weinig verrassende advies: laat een dergelijke klacht juridisch begeleiden door iemand die begrijpt wat relevant is. dus niet: “ik betaal al dertig jaar premie”, maar wel: “de schadeoorzaak ligt in een constructief onderdeel van het vaartuig en niet in de motor zelf.” Dat scheelt aanzienlijk.

Op het klachtformulier volgt het verweerschrift van de verzekeraar. Dan jouw repliek. Dan weer hun dupliek en daarna de hoorzitting. Vervolgens beslist de commissie op basis van het dossier. Dat is juridisch een wezenlijk punt. De beslisser mag niet zelf op onderzoek uit alsof hij een journalist met een zaklamp is, maar beslist op basis van wat partijen aandragen. Wie zijn dossier vervuilt met sentiment, verontwaardiging en juridisch irrelevante details, loopt het risico dat het echte juridische goud onzichtbaar blijft.

Dan blijkt een klein hoogteverschil ineens te leiden tot grote juridische vragen over polisvoorwaarden.

Lozen zonder gedoe

Één

Voldoet

Weinig

Geschikt

zeilboten

De expert

De verzekeraar kwam met zwaar technisch geschut. Een deskundige, altijd indrukwekkend. De commissie wilde weten hoe het water in de motor had kunnen komen. De deskundige legde uit dat de zwanenhals verkeerd was geplaatst en dat daardoor water in de motor kon teruglopen. Precies daar ging het mis voor de verzekeraar: de slimme expert verloor de zaak: de cruciale juridische vraag veranderde onmiddellijk. Niet langer was de vraag: is de motor oud, maar: waar zit het gebrek, in de motor of in de boot? Dat onderscheid was beslissend, omdat de polis zelf onderscheid maakte tussen motor en boot. Zo komen we bij mijn oude juridische vriend, Haviltex, HR 13 maart 1981: de regel die zegt dat contracten niet uitsluitend grammaticaal worden gelezen, maar naar hetgeen partijen in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs over en weer van elkaar mochten begrijpen. Bij consumentenverzekeringen geldt bovendien dat onduidelijke voorwaarden niet licht in het nadeel van de consument worden uitgelegd. In gewoon Nederlands: verstoppertje spelen met kleine lettertjes is geen erkende juridische discipline.

Fatale vraag

De commissie stelde uiteindelijk de eenvoudige, maar fatale vraag: behoort die zwanenhals tot de motor of tot het schip? De deskundige moest erkennen: die

behoort tot het uitlaatsysteem van het schip. Daarmee stortte de redenering van de verzekeraar in elkaar als een slecht onderhouden steiger.ls het gebrek niet in de motor zit, maar in de bootconstructie, dan gaat de uitsluiting voor een oude motor niet op. Zo simpel kan het zijn. De juridische kern van de zaak: art. 7:925 BW; verzekering strekt tot dekking van een onzeker voorval. art. 6:248 BW overeenkomsten worden mede beheerst door redelijkheid en billijkheid. Haviltex: uitleg is niet louter taalkundig. De verzekeraar had eenvoudig kunnen bepalen dat iedere schade aan de motor, ongeacht de oorzaak, na 60 maanden is uitgesloten. Maar dat stond er niet. Er stond iets wezenlijk anders. Het verschil kostte hen de dekking.

Les voor de schipper

Als je boot schade heeft, roep dan niet eerst dat je altijd premie hebt betaald. Dat is therapeutisch misschien behulpzaam, juridisch niet.

Vertel jouw jurist exact:

• wat is er gebeurd

• waardoor

• welk onderdeel betrokken is

• wat de polis zegt

• wat juridisch relevant is

En, zoals mijn oude heer ooit zei: “Niemand verdient nooit genoeg voor een goedkope advocaat, want die kost uiteindelijk meestal meer”.

Tot slot

Het mooie van deze zaak is, dat zij begint met een zwanenhals en een paar centimeter verkeerd leidingwerk, wat resulteert in een natte motor. Dan komt een verzekeraar die slim denk te zijn, wat eindigt in contractuitleg en een schipper die uiteindelijk gewoon kreeg waarvoor hij verzekerd bleek. Soms wint op zee niet de sterkste, maar degene met de beste jurist. En controleer even of de zwanenhals in uw boot goed gemonteerd is.

Water vindt altijd een weg, soms via de zee, soms via je eigen uitlaat. Wat deze zaak zo aardig maakt, is dat zij begint met iets wat iedere watersporter wegwuift als een technisch detail: een stukje pijp, een paar centimeter, een constructie waar niemand naar kijkt zolang de motor braaf bromt. Totdat dat niet meer zo is.

Dan blijkt een klein hoogteverschil ineens te leiden tot grote juridische vragen over polisvoorwaarden, dekking en de verrassend filosofische kwestie wat een boot nu eigenlijk is: een vervoermiddel, een drijvende machine, of een verzameling technische risico’s met een teakdek. En ergens in dit verhaal staat een motor die daar geen mening meer over heeft. Die is verdronken.

The yacht experience

9 en 10 mei 2026

Tekst: Ed Capel

Op 9 en 10 mei 2026 organiseerde De Valk Yachtbrokers een netwerkevenement onder de naam The Yacht Experience in Loosdrecht. Gedurende dit weekend kregen diverse

ondernemers in de watersportbranche de gelegenheid hun klanten en relaties - geïnteresseerde watersporters - uit te nodigen om elkaar in een ontspannen sfeer te ontmoeten. De KNMC was ook uitgenodigd om de club te promoten. Onze leden konden kosteloos een toegangsbewijs voor het evenement bemachtigen. Op zaterdag 9 mei vormden Marjo Haitjema, Pieter Verboom en ondergetekende de bemanning op de KNMC-stand. Zondag 10 mei namen Don Bijl en Oeds Gesman de honneurs waar.

Het is een waar wonder dat het evenement doorgang heeft kunnen vinden. Een week ervoor was er brand

uitgebroken in het voorportaal van het botenhuis. Hierdoor is behoorlijk wat schade aan de loods en (roet-)schade aan de schepen in het botenhuis veroorzaakt. Mark Hesselmans van De Valk Loosdrecht vertelde mij dat het een hectische week is geweest om tientallen schade-experts te begeleiden, die zijn aangesteld door verzekeringsmaatschappijen, en om het werk van een ploeg van 50 man, gespecialiseerd in het reinigen

Het is een waar wonder dat het evenement doorgang heeft kunnen vinden.

van brandschade, te coördineren.

Desondanks was op 9 mei alles om 11 uur gereed om de gasten te ontvangen.

Alle tentoongestelde boten lagen er tiptop bij!

Op de eerste dag bezochten ongeveer

De Wieringermeer

Hoe Nederland een zee wegpoetste

Tekst: Paul Graafland

Bronnen: Topotijdreis, Wikipedia, Deepseek

Een gebied dat er nog niet was. Helaas kan ik met dit verhaal niet verder terug dan 1815, anders zou ik nog heel wat spektakel kunnen toevoegen. Er is erg veel te doen over het klimaat in ons kikkerlandje. Leuk om even te vermelden dat als ik 10.000 jaar terug zou kunnen, ik dan zo maar naar Engeland had kunnen lopen. Het IJsselmeer was land en de Waddenzee bestond ook nog niet. Maar ook 5.000 jaar later was het met de waterhuishouding hier goed mis . Maar nu terug naar 1850.

Stel je de Wieringermeer in die tijd eens voor. Of eigenlijk: stel je vooral níets voor. Er was namelijk niets. Geen akkers, geen dorpen, geen rechte wegen, geen windmolens die stoïcijns staan te draaien, alsof ze de wereld willen laten zien hoe duurzaam ze zijn. Er was slechts water, heel veel water. De Zuiderzee lag hier breeduit te glimmen, alsof ze wilde zeggen: “Probeer mij maar

eens weg te krijgen.” En ja hoor, dat deden we. Want als er één volk is dat koppig genoeg is om tegen een zoute zee te zeggen: “opzouten”, dan zijn wij het wel.

De eerste plannen (1850-1918)

In de tweede helft van de negentiende eeuw begon het te dagen dat de Zuiderzee niet alleen romantisch was, maar ook een tikkeltje irritant. Erg natte voeten, schade en een chronisch tekort aan landbouwgrond. Ingenieurs en politici begonnen te dromen van polders, dijken en rechte lijnen waar zelfs mijn liniaal jaloers op zou worden. In 1886 werd de Zuiderzeevereniging opgericht. Een clubje heren met hoge hoeden en nog hogere ambities. De Wieringermeer stond bovenaan hun verlanglijstje: klein genoeg om te proberen, groot genoeg om indruk te maken. En toen was daar “Cornelis Lely”. Ingenieur, minister, en iemand die niet snel nee accepteerde. Hij ontwierp het plan voor de Afsluitdijk en de polders en bleef net zo lang duwen tot de politiek in

Alle tentoongestelde boten lagen er tiptop bij!

900 relaties van de exposanten het evenement. Zij hadden vrij toegang tot de geëxposeerde schepen. Ook de inwendige mens werd goed verzorgd. Naarmate de dag vorderde raakte het zonnige terras goed bezet en met de muzikale omlijsting werd er volop genoten van de hapjes en drankjes. Voor de exposanten werd de dag afgesloten met een goed verzorgde barbecue.

De interesse voor de KNMC was op beide dagen helaas wat teleurstellend. Weliswaar is met diverse bezoekers gesproken over de KNMC, het heeft niet geleid tot werving van nieuwe leden. Het bestuur zal de deelname aan dit evenement evalueren om te bezien of deelname een volgend Yacht Experience-evenement zinvol is.

1918 eindelijk zei: “Vooruit dan maar.”

Aanleg van de polder (1927-1930) Voordat de Wieringermeer drooggelegd kon worden, moest eerst de Zuiderzee worden dichtgeritst. De bouw van de Afsluitdijk begon in 1927. Een technisch wonder, maar vooral een staaltje Hollandse koppigheid: We gaan een dijk van 32 kilometer bouwen. Waarom? Omdat het kan. Tegelijkertijd werd de ringdijk rond de Wieringermeer aangelegd. Met duizenden arbeiders, bergen zand en klei en machines die soms spontaan besloten om een modderbad te nemen. Maar het lukte. Op 21 augustus 1930 gingen de gemalen Lely en Leemans aan. Het water zakte langzaam weg, alsof de zee nog even wilde zeggen: “Ik kom terug hoor.” Maar nee: Nederland had gewonnen.

De pioniersjaren (1930-1940)

Toen de polder droog was, begon het echte werk. De bodem was zilt, zompig en zo vruchtbaar als een baksteen. Dat hield de pioniers niet tegen. Die kwamen met laarzen, lef en een gezonde dosis eigenwijsheid. De overheid selecteerde boeren die in de polder mochten beginnen. Je moest ervaring hebben, een goed plan, en waarschijnlijk ook een stevige rug tegen de wind. Want die wind, die had er zin in in.

De eerste dorpen verschenen: Slootdorp (1931), Middenmeer (1933) en Wieringerwerf (1936) met rechte straten, ruime kavels en een waterhuishouding waar ingenieurs spontaan van gingen spinnen. De Wieringermeer werd een toonbeeld van moderniteit.

Oorlog en de onderwaterzetting (19401945)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ook de Wieringermeer bezet door de Duitsers. De polder was strategisch met open vlaktes, vliegvelden en goede wegen. Maar de bewoners waren niet van plan om braaf te knikken. Er werd gesaboteerd, gesmokkeld en onderduikers werden verstopt in hooibergen en achter keukenkastjes. Op 17 april 1945 bliezen de Duitsers de dijk bij het Leemansgemaal op. De polder liep in één dag vol. Alles weg: boerderijen, oogsten, vee. De bewoners stonden erbij en dachten waarschijnlijk: “Serieus, weer een kerkhof erbij? Nu, drie weken voor de bevrijding?” Maar zoals altijd was het motto: opstaan, schouders eronder, doorgaan.

Wederopbouw en groei (1945-1970)

Na de oorlog werd de Wieringermeer opnieuw drooggelegd. De schade was enorm, maar de wil om door te gaan was groter. Boerderijen werden herbouwd, dorpen opgeknapt en de landbouw kwam weer op gang. De polder groeide uit tot een van de meest productieve landbouwgebieden van Nederland. Aardappelen, graan en suikerbieten: de Wieringermeer leverde het allemaal. De dorpen bloeiden, de gemeenschap werd hecht en verenigingen ontstonden. Iedereen kende iedereen, en iedereen wist ook precies wat iedereen deed. Soms zelfs nog voordat die persoon het zelf wist.

De moderne tijd (1970-heden)

Vanaf de jaren ’70 veranderde de Wieringermeer. De landbouw bleef belangrijk, maar er kwamen nieuwe functies bij:

• windparken

• datacenters

• natuurgebieden

• moderne glastuinbouw

De skyline veranderde. Waar vroeger alleen boerderijen stonden, draaien nu windmolens alsof ze auditie doen voor een moderne dansvoorstelling. Niet iedereen vindt ze mooi, maar ze leveren wel energie. In de 21e eeuw kwamen meer datacenters. De Wieringermeer werd ineens een digitale hotspot. Van aardappels naar algoritmes, het kan hier allemaal. Ondertussen is er verrassend veel natuur: het Robbenoordbos, het Dijkgatbos en vogelrijke gebieden langs de dijken. Wandelaars, fietsers en vogelaars komen er graag. En de wind? Die blijft, zoals altijd, gratis en meestal in overvloed.

De Wieringermeer is een gebied dat twee keer is drooggelegd, oorlog en wederopbouw meemaakte en zich steeds opnieuw heeft uitgevonden. Van een woeste Zuiderzee tot een moderne polder met de nodige omstreden datacenters. Het is een verhaal van lef, koppigheid en Hollandse humor.

Want als er één volk is dat koppig genoeg is om tegen een zoute zee te zeggen: “opzouten”, dan zijn wij het wel.

Met je hele club gezellig bij elkaar afmeren?

Zet koers naar Bataviahaven!

In de buurt

De BataviaHaven van Lelystad biedt alle soorten boten en schepen een ruime, moderne en veilige ligplaats. Of je nu met je eigen 22-voets jol, een luxe jacht, een traditioneel zeilschip of een imposant riviercruiseschip van 135 meter de haven binnenvaart, je voelt je direct thuis en welkom.

• Altijd plek: 100+ passantenligplaatsen • Restaurants aan de havenboulevard • Moderne, rolstoelvriendelijke faciliteiten • WIFI, wasmachine & droger beschikbaar • 4 min lopen van Batavia Stad & Batavialand • Bushalte en ruime parkeergelegenheid op 2 min lopen • Geschikt voor evenementen & zeilwedstrijden

Schoonzicht 404

8242 KH Lelystad

Marifoonkanaal VHF 14 havendienst@bataviahaven.nu

Antwerpen, minder lastig dan het lijkt

Tekst en foto:

Jan Willem van der Boom a/b Switch

Antwerpen is een geweldige stad om te verblijven, te winkelen, te eten, te struinen en om musea te bezoeken. Je ervaart er een echt buitenlandgevoel, met bijna dezelfde taal en op een steenworp of een paar uur varen afstand. Met name dat varen klinkt nogal ingewikkeld, zeker de laatste jaren, met alle werkzaamheden en nieuwe regels. Enige voorbereiding is wenselijk om zoveel mogelijk verrassingen te voorkomen. Toch is de tocht naar Antwerpen goed te doen en zeker de moeite waard.

Willemdok

De leukste plek om in Antwerpen met de motorboot te verblijven is het Willemdok op het Eilandje, aan de voet van het Museum Aan de Stroom (MAS) en op tien minuten wandelen van hartje centrum. De havenmeesters van jachthaven Willemdok zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam. Het kan geen kwaad een paar dagen van tevoren even met het havenkantoor te bellen om je bezoek aan te kondigen en gelijk even naar de bijzonderheden te vragen. Zij zijn over het algemeen zeer goed geïnformeerd. De gegevens van de jachthaven zijn te vinden op www. jachthavenantwerpen.be.

Het Willemdok is te bereiken via de Schelde of via de Antwerpse havens. Vanuit Nederland betekent dit varen over de Westerschelde, het ScheldeRijnkanaal of via het Albertkanaal. We laten de tocht over de Schelde ditmaal buiten beschouwing, aangezien het laatste deel van de tocht door de havens gelijk is voor zowel de noord-zuid tocht via het Schelde-Rijnkanaal, als voor de oost-west aanvaart via het Albertkanaal. Rondom de haven zijn op dit moment de Oosterweelwerken gaande. Voor de scheepvaart houdt dit in dat de Siberiabrug de komende jaren gestremd is, en dat in het Amerikadok een versmalling is aangebracht, waarbij in colonne om beurten in een richting gevaren wordt. Deze versmalling wordt beheerd door de Passageplanning. Deze

planning werkt met vaste tijdsloten (zie tabel). Je kunt je maximaal 24 uur van tevoren voor een tijdslot aanmelden.

Voorbereidingen

- Je schip moet beschikken over een AIS en Marifoon

- Verder moet de boot een FD-nummer hebben. Dit is eenvoudig online aan te vragen via www.visuris.be. Bij het binnenvaren van de Belgische wateren (Vlaanderen) wordt naar dit nummer gevraagd.

- België kent een vaarbelasting, maar deze hoeft niet betaald te worden voor de wateren tot en met het Willemdok, als je over de Schelde of de ScheldeRijnkanaalverbinding vaart. Als je een verdere tocht over de Vlaamse wateren wilt maken of via het Albertkanaal naar Antwerpen vaart, moet je een zogenaamde waterwegvergunning aanvragen en betalen voor de periode dat het schip in de betreffende wateren is.

- Visuris.be checken op stremmingen van waterwegen, sluizen of bruggen. Dit is de Belgische tegenhanger van de Nederlandse vaarweginformatie. nl. De stremmingen worden ook goed weergegeven in de Waterkaarten-app.

- liefst een paar dagen van tevoren de havenmeester bellen. Dan weet hij dat je komt en jij weet of er plek is. Verder weten zij de bijzonderheden op dat moment.

- Download en print een overzicht van de sectoren (marifoon blokkanalen) in de haven. Een goed overzicht hiervan is te vinden op: https:// www.binnenvaartkennis.nl/2022/04/ wijziging-vhf-havengebied-antwerpen/. Ook deze informatie is duidelijk weergegeven in de Waterkaarten-app.

- Zorg dat je een Belgisch gastenvlaggetje aan boord hebt.

De reis via het Schelde-Rijnkanaal: Kreekraksluizen: Komende vanuit het noorden over het Schelde-Rijnkanaal passeert men de Kreekraksluizen. Roep deze tijdig op kanaal 20 op en volg de instructies. Over het algemeen gaat het passeren van de sluis vlot en moet men achter de beroepsvaart als laatste de sluis in. De bolders zitten circa vijftien meter uiteen. Het hoogteverschil beperkt zich meestal tot rond de meter.

Na het uitvaren van de sluis, kun je ongeveer bepalen op welk tijdstip je bij de passageplanning arriveert (30 km). Aanmelden kan via +32 3 229 72 3. Je krijgt nu een tijdstip te horen wanneer je naar verwachting kunt passeren.

Noordland brug:

Voordat je deze brug bereikt, kun je de gastenvlag aan stuurboord hijsen. Bij de brug meld je je op kanaal 60. Hier wordt gevraagd naar je FD-nummer, het aantal opvarenden en je bestemming.

DMS Universal

Geavanceerd besturingssysteem voor alle jachten met bestaande vinstabilisatoren

DMS Anti Rolling Gyro

Voor iedereen die zero speed stabiliteit serieus neemt

DMS MagnusMaster

Voor langzaam varende en semi-displacement jachten tot 30 meter

DMS All-in-One

Maximale stabilisatie voor snelvarende jachten bij zero speed, lage snelheden én hoge snelheden

De eerste DMS All-in-One is gekocht door Van den Hoven Jachtbouw voor installatie op een Voyager 50.

Sector Polder:

Aan het einde van het ScheldeRijnkanaal, bij het invaren van het Kanaaldok meld je je op kanaal 2 sector Polder. Vanaf dit punt word je actief betrokken bij de havencommunicatie en kan het voorkomen dat wordt gevraagd om bijvoorbeeld stuurboord-stuurboord met een beroepsvaart te varen. Goed de AIS en de marifoon in de gaten houden en vlot reageren als je scheepsnaam in de communicatie genoemd wordt.

Sector Donk:

Bij het passeren van de Lillobrug meld je je op kanaal 22 sector Donk. Vanuit het Kanaaldok ga je schuin stuurboordbakboord richting het Hansadok.

Sector Weel:

Circa halverwege het Hansadok schakel je over naar kanaal 62 en meld je je bij sector Weel. Vanuit het Hansadok vaar je het Vijfde Havendok binnen en vervolgens door naar het Amerikadok.

Passageplanning:

Tegen het einde van het Amerikadok schakel je over naar kanaal 5Passageplanning. Na het aanmelden krijg je duidelijke instructies om of te wachten of als nummer (zoveel) aan te sluiten achter een van de andere schepen. Geef duidelijk aan dat je

bestemming Willemdok is, dan zorgt de Passageplanning ervoor dat de nieuwe Luikbrug open staat. Na het passeren van de Luikbrug (stuurboord uit) ga je in het Asiadok wederom stuurboord uit het Houtdok in.

Mexicobrug:

Wachten voor de Mexicobrug kan in het Houtdok of aan het begin van het Kempischdok (de jachthaven in het Kempischdok laat overigens geen passanten toe). Opening van de stadsbruggen kan aangevraagd worden via kanaal 69.

N.B.: vanaf 30 april staat de Mexicobrug tot nader order open voor de scheepvaart en kan er dus direct naar het Kattendijkdok doorgevaren worden.

Londenbrug:

Na het passeren van de Mexicobrug kun je in het Kattendijkdok wachten op de opening van de Londenbrug. Er is een kleine wachtsteiger aan bakboord.

De draaitijden van de stadsbruggen zijn online te vinden op: https:// www.antwerpen.be/info/draaitijdenbruggen-stedelijk-havengebied. De havenmeesters hebben goed contact met de brugbediening. Mocht er onverhoopt niet gereageerd worden, kun je er altijd een belletje aan wagen.

Komende vanaf het Albertkanaal gelden dezelfde instructies voor de Passageplanning en het vervolg. Wellicht treffen we elkaar in Antwerpen voor een ongeplande steigerborrel!

VASTE PASSAGE TIJDENS WERKDAGEN

Tijden Richting

07:00 tot 07:45 OOST

07:45 tot 08:30 WEST

08:30 tot 09:15 OOST

09:15 tot 10:00 WEST

10:00 tot 10:45 OOST

10:45 tot 11:30 WEST

11:30 tot 12:15 OOST

12:15 tot 13:00 WEST

13:00 tot 13:45 OOST

13:45 tot 14:30 WEST

14:30 tot 15:15 OOST

15:15 tot 16:00 WEST

16:00 tot 16:45 OOST

16:45 tot 17:30 WEST

17:30 tot 18:15 OOST

18:15 tot 19:00 WEST

De havenmeesters van jachthaven Willemdok zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam.

Asperges uit de oven

Een aspergerecept, maar dan net even anders.

Tekst & foto’s:

Jan-Willem van der Boom

Alweer een aspergerecept? Ja, inderdaad, maar nu net even anders.

Asperges worden zowel thuis als in de horeca bijna altijd gekookt, of in het gunstigste geval gestoomd. Zonder heel erg technisch te worden, wil ik een beetje achtergrond geven, waarom je asperges beter niet in of met water kunt bereiden. Sommige smaakstoffen lossen makkelijk op in olie, zoals bijvoorbeeld munt, terwijl andere smaakstoffen goed oplossen in water. Je voelt het al aankomen: de smaakstoffen in asperges lossen makkelijk op in water. Asperges gekookt in water resulteren in laffe witte stangen en een hele goede aspergebouillon. We gooien dat water meestal weg, samen met de meeste smaak.

Idealiter bereid je asperges dan ook sous vide: asperges met smaakstoffen en boter vacumeren en dan 30 minuten op 85 gra den. Er zullen echter niet veel enthousias telingen zijn met een vacumeermachine en een sousvide aan boord. Daarom hier een aspergebereiding uit de boordoven.

Bereiding:

- Verwarm de oven voor naar circa 175 graden (bij ons gasoventje aan boord is dit stand 2-3).

- Schil de asperges en snijd de kontjes eraf.

- Leg de geschilde asperges in een recht hoekige metalen ovenschaal die goed in je oven past.

- Bedruip de asperges met olijfolie en zorg dat ze rondom van een laagje olie zijn voorzien.

- Besprenkel met wat zout.

- Was de krieltjes en kook deze in de schil in circa 15-20 minuten gaar.

Asperges gekookt in water resulteren in laffe witte stangen en een hele goede aspergebouillon.

- De schaal met asperges in de oven plaatsen. Deze hebben ook 15-20 minuten nodig, afhankelijk van de temperatuur van de oven, de dikte van de asperges en de bite die je lekker vindt. Zelf houden we van een nog net knapperige asperge.

- Smelt de boter of verwarm de olijfolie tot een graad of 60.

Recept

Maak de saus op het laatste moment, aangezien je deze niet opnieuw kunt opwarmen:

- Doe de eidooiers, de azijn en een lepel water in de beker van een staafmixer en meng dit goed met de staafmixer, voeg ook wat zout en peper toe.

- Terwijl de staafmixer draait, laat je de boter of olijfolie in een dun straaltje in het ei/azijn mengsel lopen. Je eindigt met een dikke warme saus (Hollandaise, maar dan volgens een snel recept).

BOOTDSCHAPPEN:

Benodigd voor 4 personen:

• 20 AAA asperges

• 1 kilo krieltjes

• 300 gram grijze garnaaltjes

• 300 gram sushi kwaliteit zalm, in kleine blokjes

• 30-40 gram dille fijngesneden en vier takjes bewaren voor de garnering

• 250 ml olijfolie of 250 gram gesmolten boter

• 3 eidooiers

• 4 eetlepels witte wijnazijn

• Olie, peper, zout

- Roer de fijngesneden dille

- Giet de aardappelen af, besprenkel ze met wat olie en zout en roer er wat dille

- Leg de asperges en aardappeltjes op het bord, verdeel de zalmblokjes en garnalen over de borden en bedek met de saus. Eventueel garneren met een takje dille.

Makelaarzonderverkoophaven!

Smits Jach tmakelaardij

Fu ll -s ervi ce Yachti ng

U geniet van onze full-service yachting!

Medewerkers Smits Jachtmakelaardij

Smits Jachtmakelaardij BV bemiddelt bij de aan- en verkoop van uw motorjacht. Als u op zoek bent naar uw droomjacht, dan kunt u een ruime keuze maken uit een groot assortiment motorjachten die allemaal in uitstekende conditie verkeren. Daarnaast profiteert u van een perfecte begeleiding, goede prijsonderhandelingen en uitgebreide after-sales.

Met onze kennis en expertise weten we uw wensen doortastend te vertalen en een passende deal te maken. We kunnen ons beroepen op een groot netwerk, directe lijnen en een flexibele instelling om uw droomjacht te realiseren. De full-service yachting van Smits

Jachtmakelaardij BV zorgt dat alles voor u wordt geregeld. Neem direct contact met ons op!

Linssen Grand 43.9 AC Bouwjaar 2012

Afm. 13.90 m. x 4.35 m. x 3.00 m.

Volvo Penta D3-150 5 cilinder turbodiesel 150 PK

Vraagprijs € 368.000,-

Van den Hoven Exclusive 18.00 VS Bouwjaar 2007

Afm. 18.50 m. x 5.10 m. x 3.70 m.

2x Volvo D6 -310 6 cilinder turbodiesel 310 PK met electronische gashandels

Vraagprijs € 699.500,-

Smits Jachtmakelaardij BV - René Smits

Sealine Statesman 450 Bouwjaar 1991

Afm. 14.00 m. x 4.25 m. x 4.50 m.

2x Volvo TAMD 71B 380 PK 6 cilinder turbodiesel Vraagprijs € 137.500,-

Rodman 44 Muse IPS Bouwjaar 2008

Afm. 13.60 m. x 4.28 m. x 4.50 m.

2x Volvo D6 IPS-500 6 cilinder 370 PK turbodiesel met EVR en electronische gashandels

Vraagprijs € 299.000,-

Postadres: Noord-Linschoterzandweg 20A, 3425 EK Snelrewaard (0031) (0)6 22239207 / (0031) (0)10 5118000 info@smitsjachtmakelaardij.nl www.smitsjachtmakelaardij.nl

iPhone versus spiegelreflex versus compactcamera: fight!

Tekst & foto’s: Paul Graafland

Ik heb de afgelopen twee jaar redelijk wat problemen gehad met mijn gezondheid. Maar geen angst vrienden, ik ga het hier niet uitgebreid over hebben. Het was wel even afzien, behalve één ding: de narcoses. Mijn begeleider zei: “denk maar aan iets leuks!”. Dus tijdens mijn time-travel in volledige machteloosheid dacht ik aan: ja, je raadt het al, ons Kottertje langzaam varend over het IJsselmeer met prachtig weer, windje twee bij

zonsondergang. Het was net een schoolreisje.

Ik viel in de bus al in slaap bij het gedag zeggen van de chauffeur die nog steeds een mondkapje droeg en ogen op steeltjes had. Na drie uur werd ik wakker in een andere bus en kreeg ik, net als alle andere kinderen naast mij, een waterijsje. Die coassistent, die gelukkig niet Petrus heette, was ontzettend lief. Al snel werd ik weer vertroeteld door mijn eigen coassistent, die mij op slag weer deed denken aan ons komende vaarseizoen. Ach, met een lach geef je

je geluk door aan een ander.

Tot zover dit korte persoonlijke verhaaltje. Nu over naar mijn andere passie: fotografie. Denk hierbij ook aan onze KNMC-fotowedstrijd.

BHECMBO

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn: een compactcamera of spiegelreflex kopen is tegenwoordig ongeveer net zo makkelijk als een parkeerplek vinden in het centrum van Amsterdam. Loop een rondje door de MediaMarkt en je ziet het meteen: lege (camera) schappen. Nou ja, niet helemaal leeg. Ze liggen vol met telefoons - al noem ik die tegenwoordig liever BHECMBO (Bijna High-End Camera’s met Bel-Optie.) Een soort Zwitsers zakmes, maar dan eentje waarmee je ook nog je schoonmoeder kunt bellen. Handig!

Ja, ik ben gezwicht. Sinds kort gebruik ik de iPhone 17 Pro Max. Daarvoor had ik vijf jaar lang een trouwe iPhone 12, waarmee ik eigenlijk nog prima vooruit kon. Maar bij mij wint uiteindelijk altijd de nieuwsgierigheid en de vooruitgang.

iPhone versus spiegelreflex versus Compactcamera: fight!

De iPhone 17 Pro Max is tegenwoordig zo slim dat je bijna denkt dat hij zelf bepaalt wat je gaat fotograferen. En eerlijk: meestal heeft hij nog gelijk ook.

De truc? Een beetje magie, maar vooral slimme software. Nachtmodus, HDR, AI: het klinkt als een sausje op een menukaart, maar het zorgt ervoor dat je foto’s er bijna altijd goed uitzien. De instellingen zijn je voorgerecht, de enige invloed die je eigenlijk nog hebt. Zelfs als je nog half slaperig op de knop drukt of het aanwezige licht eigenlijk hopeloos is. De iPhone denkt gewoon: “komt goed, ik fix dit wel even.”

Ach, met een lach geef je je geluk door aan een ander.

Krammer 4, 3232 HE, Brielle

Telefoon Algemeen: 0181 - 32 32 11

info@datacombinatie.com

Telefoon België: 078 - 48 39 99 www.datacombinatie.nl

En dat doet-ie dus ook. Als je één keer op de knop drukt maakt de iPhone niet één foto maar een hele reeks in milliseconden en met meerdere belichtingen tegelijk. Die voegt hij samen tot één bijna perfect beeld. Staan er toch storende elementen in beeld? Geen probleem, want retouche is een standaardonderdeel. Storende onderdelen wegwerken? Een korte veeg erover en hij begrijpt direct wat weg moet en het wordt onzichtbaar verwijderd. Zie voorbeelden boven.

Gooi daar nog eens video bovenop met 4K, Dolby Vision en slow-motion, en je hebt een apparaat in je zak waar vroeger een complete cameratas voor nodig was inclusief gratis rugklachten, en een flinke zak geld.

Maar…

Met al die techniek wordt het bijna té makkelijk. Klik, klaar, volgende. Terwijl fotografie juist leuk wordt als je er een beetje moeite voor moet doen. Kijken, kiezen, twijfelen, nog een keer proberen.

Dus hierbij een kleine uitdaging: Stuur vaker een foto in voor onze fotowedstrijd! Verwerf eeuwige roem met een voorpagina op ons clubblad. Pak vandaag je camera, of dat nou een spiegelreflex, compactcamera of gewoon je telefoon is. Maak niet tien foto’s, maar één goede. Denk na over licht, standpunt en moment.

Welke camera?

iPhone, spiegelreflex of compactcamera, ze hebben allemaal nog steeds een eigen doelgroep. Een echte professional zal het niet met mij eens zijn, maar ik denk dat het voor het

gewone werk een gelopen race is, ten gunste van de telefoontjes. En dan niet alleen die van Apple. Af en toe zoek ik uit nostalgische overwegingen naar oude foto’s. Wat me opvalt, is dat het lijkt of ik 15 jaar geleden al niet zo’n vaste hand meer had. Ik werkte toen toch echt met een spiegelreflexcamera van vierduizend euro, maar alles wat ik destijds maakte, lijkt onscherp ten opzichte van nu! Toch zit de beste camera niet in je tas of broekzak, maar achter de zoeker.

Voor wie zich afvraagt waar ik vandaan kom: ik moest in 1964 op mijn mondeling examen op de Fotovakschool nog tien ontwikkelstoffen kunnen opdreunen, en mijn eigen ontwikkelaar maken met ingrediënten van de drogist. Ik ben van de generatie die dacht dat je met een Leica 3f automatisch betere foto’s maakte.

Om met enige humor te eindigen: vraag maar aan Herr Flick.

NEDERLAND WINT

Wij zijn Nederlandse Loterij. Een nieuwe naam achter zeven bekende kansspelen. Samen gaan wij voor een gezonder, socialer en gelukkiger Nederland. Daarom investeren we onze opbrengst in de Nederlandse samenleving. Met een flink deel daarvan steunen we doelen op het gebied van sport en bewegen.

Samen maken we sport en beweging bereikbaar voor iedereen. Van jong tot oud, van Olympisch tot paralympisch, en van revalidatie tot gehandicaptensport. Want kinderen krijgen bijvoorbeeld meer zelfvertrouwen door te sporten, ouderen maken meer contact en de maatschappij wordt sterker door gezonde en fitte mensen.

Door mee te spelen met één van onze kansspelen, weet je één ding zeker: je draagt bij aan een gelukkig en gezond Nederland.

Oplossing 10 verschillen

KNMC Clubartikelen

Vlaggen

x 180 / 100 x 150 / 80 x 120 cm.

Het KNMC Journaalboek

Standaard Clubwimpel

x 50 cm.

Grote KNMC Sticker Blauwe of witte letters

Toertochtvlag

Edge sticker KNMC voor op de auto

De nieuwe CD van het KNMC Schipperskoor

De clubartikelen kunnen besteld worden via de ledensite www.knmc.nl.

Clubsjaal

Luxe caps

Clubdas