Issuu

��ះ��ច��កម�� តិ �ស� ��ះម�ក��

គណៈក��ធិ�រ�តិសុវត�ិ�ពច�ចរណ៍ផ�វ�ក ��ព័ន�ព័ត៌�នជនរង��ះ និង��ះ��ក់ច�ចរណ៍ផ�វ�ក

រ�យ�រណ៍ ស�ីពី

ជនរង��ះ និង��ះ��ក់ច�ចរណ៍ផ�វ�ក ��ំ២០១១

២០១១

រូប�ពពីនគរ�លច�ចរណ៍

��សួងមហា��

��សួងសុខាភិ�ល

��សួងសាធារណការ និងដ�កជ��ន

អង�ការជនពិការអន�រជាតិ

ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកនៅកម្ពុជា របាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំ ២០១១

មាតិកា តារាងមាតិកា......................................................................................................................................... i តារាងរូបភាព........................................................................................................................................ iii ពាក្យសរសេរកាត់..................................................................................................................................v អារម្ភបទ................................................................................................................................................vi ចំណាប់អារម្មណ៍ពី ឯកឧត្តម រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន

និងជា ប្រធានគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក........................................vi ចំណាប់អារម្មណ៍ពី ឯកឧត្តម ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងមហាផ្ទ.ៃ ........................... viii ចំណាប់អារម្មណ៍ពី ឯកឧត្តម រដ្ឋមន្ត្រី ក្រសួងសុខាភិបាល.......................................................ix ចំណាប់អារម្មណ៏ពី នាយកអង្គការជនពិការអន្តរជាតិ..............................................................x សេចក្តីសងេ្ខប...................................................................................................................................... xii អនុសាសន៍ ........................................................................................................................................ xiii ១. សេចក្តីផ្តើម. ......................................................................................................................................1 ២. ប្រភពទិន្នន័យ. ............................................................................................................................... 2 ៣. ការវិវត្តន៍នៃទិន្នន័យ.................................................................................................................... 4 ៤. គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងមូលហេត.ុ ................................................................................................ 6 ៤.១ ចំនួនគ្រោះថ្នាក់ និងជនរងគ្រោះ................................................................................................ 6 ៤.២ ពេលវេលា. .............................................................................................................................. 7 ៤.៣ អាយុ....................................................................................................................................... 8 ៤.៤ ភេទ......................................................................................................................................... 8 ៤.៥ មុខរបរ..................................................................................................................................... 9 ៤.៦ ប្រភេទអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ. ..........................................................................................................10 ៤.៦.១ អ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូត.ូ ..........................................................................................................11 ៤.៦.២ ថ្មើរជើង.........................................................................................................................14 ៤.៧ ប្រភេទផ្លូវ...............................................................................................................................16 ៤.៨ ប្រភេទនៃការប៉ះទង្គិច..............................................................................................................17 ៤.៩ មូលហេតុនៃគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍. ............................................................................................17 ៤.៩.១ ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់........................................................................................19 ៤.៩.២ ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង........................................................................ 21

៥. ស្ថានភាពជនរងគ្រោះក្រោយពេលគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍. ........................................................... 23 ៥.១ ការជួយសង្គ្រោះជនរងគ្រោះ................................................................................................... 23 ៥.១.១ ការសង្គ្រោះបឋម........................................................................................................... 23 ៥.១.២ ការបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ.................................................................................................. 24 ៥.២ របួសស្នាម. ............................................................................................................................ 25 ៥.២.១ ប្រភេទរបួសស្នាម.......................................................................................................... 25 ៥.២.២ ស្ថានភាពរបួសស្នាម. .................................................................................................... 25 ៥.២.៣ ផលវិបាក...................................................................................................................... 26 ៥.៣ របួសស្នាមទាក់ទងនឹងការប្រើប្រាស់នូវឧបករណ៍សុវត្ថិភាព..................................................... 27 ៥.៣.១ ការពាក់ខ្សែក្រវា៉ត់សុវត្ថិភាព........................................................................................... 27 ៥.៣.២ ប័ណ្ណបើកបរ........................................................................................................ 27 ៦. ទីតាំងគ្រោះថ្នាក់ញឹកញាប់(ជើងកប)......................................................................................... 28 តារាងសង្ខេប...................................................................................................................................... 30 ១. ការវិវត្តន៍នៃទិន្នន័យតាមឆ្នាំ,២០១០ -២០១១............................................................................. 30 ២. ចំនួនជនរងគ្រោះដែលបានរាយការណ៍ដោយមន្ទីរពេទ្យតាមរាជធានី-ខេត្ត និងខែ, ២០១១..........31 ៣. ចំនួនជនរងគ្រោះដែលបានរាយការណ៍ដោយមណ្ឌលសុខភាពតាមរាជធានី-ខេត្ត និងខែ, ២០១១.32 ៤. ការវិវត្តន៍នៃប្រជាពលរដ្ឋ យានយន្តចុះបញ្ជី និងអ្នកស្លាប់តាមឆ្នាំនីមួយៗ.................................... 32 ៥.ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមផ្លូវជាតិសំខាន់ៗ និងតាមឆ្នាំនីមួយៗ............................................................. 33 ៦. ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមខែ និងតាមឆ្នាំនីមួយៗ................................................................................. 33 ៧. អ្នកស្លាប់តាមក្រុមអាយុ និងតាមឆ្នាំនីមួយៗ.............................................................................. 34 ៨. ទម្រង់បែបបទប្រមូលទិន្នន័យ.......................................................................................... 35 សទ្ទានុក្រម. ........................................................................................................................................ 38 ឯកសារយោង...................................................................................................................................... 41 ទំនាក់ទំនង......................................................................................................................................... 42

តារាងរូបភាព រូបភាពទី១ លំហូរការប្រមូលទិន្នន័យនៃប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក, ២០១០–២០១១. ........................................................................................................................................................................1 រូបភាពទី២ ភាគរយអ្នកស្លាប់ និងអ្នករងរបួស បានរាយការណ៍មកRCVIS ដោយអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

និងមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាព, ២០១១.......................................................................................................... 2

រូបភាពទី៣ ចំនួនអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាព បានរាយការណ៍មក RCVIS, ២០០៨–២០១១............................................................................................................................................... 3 រូបភាពទី៤ ការវិវត្តន៍អ្នកស្លាប់ កំណើនប្រជាជននិងយានយន្តចុះបញ្ជី,២០០៥ – ២០១១ (មូលដ្ឋាន១០០=២០០៥).... 4 រូបភាពទី៥ ការព្យាករណ៍ចំនួនអ្នកស្លាប់ពីឆ្នាំ ២០១១-២០២០.................................................................................... 4 រូបភាពទី៦ អត្រាស្លាប់ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ និងចំនួនយានយន្ត,២០០២ – ២០១១.................................. 5 រូបភាពទី៧ អត្រាស្លាប់ប្រៀបធៀបរវាងប្រទេសកម្ពុជា វៀតណាម ឡាវ, ២០១១......................................................... 5 រូបភាពទី៨ ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមរាជធានី-ខេត្ត, ២០១១................................................................................................ 6 រូបភាពទី៩ ចំនួនជនរងគ្រោះដែលបានស្លាប់ និងរងរបួស, ២០១០-២០១១................................................................. 6 រូបភាពទី១០ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមម៉ោងគ្រោះថ្នាក,់ ២០១១..................................................................................... 7 រូបភាពទី១១ ការវិវត្តន៍ចំនួនអ្នកស្លាប់ក្នុងឱកាសពិធីបុណ្យសំខាន់ៗ, ២០០៨ – ២០១១............................................... 7 រូបភាពទី១២ ចំនួនអ្នកស្លាប់ តាមក្រុមអាយុ, ២០១០-២០១១......................................................................................8 រូបភាពទី១៣ អត្រាស្លាប់ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាជន ១០០.០០០នាក់ តាមក្រុមអាយុ,២០១១..................................8 រូបភាពទី១៤ អត្រាស្លាប់ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់ តាមភេទ និងក្រុមអាយុ , ២០១១.............. 9 រូបភាពទី១៥ ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមប្រភេទមុខរបរ, ២០១០-២០១១................................................................................ 9 រូបភាពទី១៦ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទយានជំនិះ,២០១០ – ២០១១..................................................................10 រូបភាពទី១៧ ភាគរយអ្នកស្លាប់តាមប្រភេទយាន និងអ្នកបើកបរ ឬអ្នករួមដំណើរ, ២០១១.......................................... 11 រូបភាពទី១៨ ចំនួនអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូ តាមឆ្នា,ំ ២០០៧ – ២០១១............................................................... 11 រូបភាពទី១៩ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូ តាមម៉ោងគ្រោះថ្នាក,់ ២០១១.......................................................12 រូបភាពទី២០ ភាគរយអ្នកបើកបរម៉ូតូដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ តាមភេទ និងក្រុមអាយុ, ២០១១..........................................12 រូបភាពទី២១ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូតាមផ្លូវជាតិប្រភេទសំខាន់ៗ, ២០១១............................................13 រូបភាពទី២២ ចំនួនថ្មើរជើងស្លាប,់ ២០០៧ – ២០១១.................................................................................................14 រូបភាពទី២៣ ភាគរយថ្មើរជើងស្លាប់តាមម៉ោង, ២០១១...........................................................................................14 រូបភាពទី២៤ ភាគរយថ្មើរជើងស្លាប់ និងរងរបួស តាមក្រុមអាយុ, ២០១១...................................................................15 រូបភាពទី២៥ ភាគរយថ្មើរជើងស្លាប់ បង្កដោយកត្តាមនុស្ស, ២០១១...........................................................................15 រូបភាពទី២៦ ភាគរយអ្នកស្លាប់តាមប្រភេទផ្លូវថ្នល់, ២០១១.......................................................................................16 រូបភាពទី២៧ ភាគរយអ្នកស្លាប់តាមស្ថានភាពផ្លូវ, ២០១១........................................................................................16

iii

រូបភាពទី២៨ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទនៃការប៉ះទង្គិចយាន, ២០១១..................................................................17 រូបភាពទី២៩ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទនៃការប៉ះទង្គិច, ២០១១..........................................................................17 រូបភាពទី៣០ ភាគរយមូលហេតុគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍, ២០១១...................................................................................18 រូបភាពទី៣១ ចំនួនអ្នកស្លាប់ដែលបង្កឡើងដោយកត្តាម នុស្ស, ២០១០– ២០១១.......................................................18 រូបភាពទី៣២ ចំនួនអ្នកស្លាប់ដែលបង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់, ២០០៧ – ២០១១..................................19 រូបភាពទី៣៣ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលបង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ តាមម៉ោង, ២០១១.............................19 រូបភាពទី៣៤ ភាគរយអ្នកបើកបរដែលបង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ តាមក្រុមអាយុ, ២០១១................... 20 រូបភាពទី៣៥ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់តាមផ្លូវជាតិ ប្រភេទមួយខ្ទង់, ២០១១................ 20 រូបភាពទី៣៦ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់តាមរាជធានី- ខេត្ត, ២០១១.............................. 20 រូបភាពទី៣៧ ចំនួនអ្នកស្លាបដ ់ ែលបង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង, ២០១១........................................21 រូបភាពទី៣៨ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលបង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង តាមម៉ោង, ២០១១....................21 រូបភាពទី៣៩ ភាគរយអ្នកបើកបរដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង តាមក្រុមអាយុ, ២០១១ ..................................................................................................................................................................... 22 រូបភាពទី៤០ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលបង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង តាមផ្លូវជាតិប្រភេទមួយខ្ទង់, ២០១១ ..................................................................................................................................................................... 22 រូបភាពទី៤១ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលបង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង តាមរាជធានី ខេត្ត, ២០១១......... 23 រូបភាពទី៤២ ភាគរយជនរងគ្រោះទទួលបានការជួយសង្គ្រោះបឋមពីប្រភេទអ្នកជួយសង្គ្រោះ, ២០១១.................... 23 រូបភាពទី៤៣ ភាគរយជនរងគ្រោះទទួលបានការជួយសង្គ្រោះបឋម តាមប្រភេទការរងរបួសស្នាម, ២០១១.............. 24 រូបភាពទី៤៤ រយៈពេលបញ្ជូនជនរងគ្រោះទៅដល់មន្ទីរពេទ្យ -មណ្ឌលសុខភាព នៅរាជធានីភ្នំពេញ . ........................... ប្រៀបធៀបនឹងបណ្តាខេត,្ត ២០១១................................................................................................................. 24 រូបភាពទី៤៥ ភាគរយជនរងគ្រោះ តាមប្រភេទរបួសស្នាម, ២០១១.......................................................................... 25 រូបភាពទី៤៦ ភាគរយជនរងគ្រោះដល់ស្លាប់-រងរបួសតាមស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក,់ ២០១១............................................ 25 រូបភាពទី៤៧ ភាគរយជនរងគ្រោះដល់ស្លាប់-រងរបួស និងម៉ោងគ្រោះថ្នាក,់ ២០១១....................................................26 រូបភាពទី៤៨ ភាគរយជនរងគ្រោះ តាមប្រភេទនៃពិការភាព, ២០១១.........................................................................26 រូបភាពទី៤៩ ភាគរយជនរងគ្រោះជាអ្នកបើកបររថយន្តពាក់ និងមិនពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់សុវត្ថិភាព, ២០១១....................... 27 រូបភាពទី៥០ ភាគរយអ្នកបើកបរប្រើប្រាស់ប័ណ្ណបើកបរ តាមអាយុ, ២០១១.............................................................. 27 រូបភាពទី៥១ ទីតាំងតំបន់ជើងកបតាមបណ្តាញផ្លូវក្នុងប្រទេសកម្ពុជា, ២០១១............................................................29

ពាក្យសរសេរកាត់ ADB

ធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី

GPS

ឧបករណ៍កំនត់ទីតាំងភូគោល

ASEAN HI

សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ អង្គការជនពិការអន្តរជាតិ

ISS

ប្រព័ន្ធតាមដានរបួសស្នាមទូទៅ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍

MoI

ក្រសួងមហាផ្ទៃ

MoH NRSC RCVIS

WHO

ក្រសួងសុខាភិបាល

គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកនៅកម្ពុជា អង្គការសុខភាពពិភពលោក

អា  រម្ភបទ

ចំណាប់អារម្មណ៍ពី ឯកឧត្តម រដ្ឋមន្ត្រី ក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន និងជា ប្រធានគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

បច្ចុប្បន្នគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅតែជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំរបស់ជាតិ

ដោយសារតែចំនួនអ្នកស្លាប់

និង

ករណីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅតែបន្តកើតមានជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ គឺជាមហន្តរាយមួយដែល បានបណ្តាលឱ្យមានមនុស្សស្លាប់

របួស

ឬពិការ

និងធ្វើឱ្យខូចខាតទ្រព្យសម្បត្តិរដ្ឋ

និងឯកជនជាច្រើន។

ករណីនេះបានបង្កនូវផលប៉ះពាល់ និងការរំខានដល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល ក្នុងការជំរុញល្បឿន ការអភិវឌ្ឍនសេដ្ឋកិច្ច

និងសង្គមកម្ពុជា

ដោយសារតែប្រជាពលរដ្ឋដែលជាសាច់ញាតិរបស់ជនរងគ្រោះត្រូវ

ជួប និងទុក្ខសោក និងការលំបាកក្នុងការបាត់បង់ឪពុក ម្តាយ កូន ចៅ បងប្អូន មិត្តភក្តិ បាត់បង់ប្រាក់កាស និង ពេលវេលាដើម្បីព្យាបាលរបួស

និងជួសជុលមធ្យោបាយសម្ភារៈ

ដែលខូចខាតដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

ការបាត់បង់នេះ នាំឱ្យមានការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ និងសេដ្ឋកិច្ចជាតិអស់រាប់រយលានដុល្លារក្នុងមួយឆ្នាំៗ។ បើសិនជាពុំមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍យើងអាចយកថវិកាដែលខាតបង់នេះទៅសាងសង់ផ្លូវស្ពាន

សាលារៀន

មន្ទីរពេទ្យបានយ៉ាងច្រើន។ ចំណែកជនរងគ្រោះដែលបានស្លាប់ ឬរងរបួស ពិការដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍គឺ អាចជាសិស្ស និស្សិត មន្ត្រីរាជការ ដែលជាកម្លាំងពេញពលកម្មក្នុងការចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងការជំរុញ កិច្ចអភិវឌ្ឍនសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ ហេតុដូចនេះ ការយកចិត្តទុកដាក់អំពីសុវត្ថិភាព ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកគឺជាការចំបាច់ចំពោះមុខ និងមានសារៈសំខាន់បំផុត ដើម្បីធ្វើយ៉ាងណាទប់ស្កាត់ឱ្យបាននូវ គ្រោះមហន្តរាយដែលបង្កឡើងដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នេះ។ ដោយមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ពីផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមាននៃគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ សម្រាបប ់ ្រទេសកម្ពុជា គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល និងវិស័យឯកជនពាក់ព័ន្ធបានវិភាគ រិះរកយុទ្ធសាស្រ្តគន្លឹះនានា និងធ នធានក្នុងការអនុវត្តន៍នូវយុទ្ធសាស្រទា ្ត ំងនោះ តាមរយៈការជំរុញឱ្យមានការ ចូលរួមយ៉ាងសកម្មពីគ្របភា ់ គីពាក់ព័ន្ធទាំងអ ស់ សំដៅធ្វើយ៉ាងណាទប់ស្កាត់ កាត់បន្ថយចំនួនអ្នកស្លាប់ដោយ គ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍ ឱ្យនៅកម្រិតទាបបំផុត។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងទា ំងនេះ គឺជាការចូលរ ួមចំណែកមួយយ៉ាង សំខាន់ក្នុងការអនុវត្តនគោ ៍ លនយោបាយ យុទ្ធសាស្រ្តចតុកោណដំណាក់កាលទី២ របស់រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ក្នុងការលើកកម្ពស់កិច្ចអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមប្រកបដោយចីរភាព សំដៅកាត់បន្ថយភាពក្រីក្ររបស់ប្រជា ពលរដ្ឋឱ្យបានឆាប់រហ័ស ។ ជាក់ស្តែងនៅឆ្នាំ២០១១ គណៈកម្មាធកា ិ រជាតិសវុ ត្ថភា ិ ពចរាចរណផ្ល ៍ វូ គោក បានរៀបចំផន ែ ការសកម្មភា ពជាតិទសវត្សរ៍សវុ ត្ថភា ិ ពចរាចរណ៍ផវូ្ល គោកឆ្នា២ ំ ០១១-២០២០ ដែលជាផែនការយុទសា ្ធ ស្រមា ្ត នលក្ខណៈស៊ីជម្រៅ ក្នុងការទប់ស្កាត់

កាត់បន្ថយចំនួនអ្នកស្លាប់

និងករណីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់។

យុទ្ធសាស្រ្តសំខាន់ៗចំនួន ០៧ ដូចខាងក្រោម ៖ យុទ្ធសាស្រ្តទី១: ផ្តោតលើការធានាឱ្យមានការឧបត្ថម្ភផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ ដល់ការអនុវត្តន៍ផែនកា រ សកម្មភាព សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ និងអភិវឌ្ឍន៍សមត្ថភាពជំនាញបច្ចេកទេសឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ដល់ មន្រ្តីបម្រើការងារផ្នែកសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ ។ យុទ្ធសាស្រ្តទី២: ផ្តោតការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើដំណោះស្រាយផែ្នកវិស្វកម្ម ពិសេសនៅក្នុងតំបន់ ដែលមានអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវងាយរងគ្រោះថ្នាក់ ។

យុទ្ធសាស្រ្តទី៣: ផ្តោតលើការពង្រឹងសុវត្ថិភាពក្នុងការដឹកជញ្ជូន ព្រមទំាងកែលំអ និងពង្រឹងបន្ថែម ទៀតលើការងារត្រួតពិនិត្យលក្ខណៈបច្ចេកទេសយានយន្ត ។ យុទ្ធសាស្រ្តទី៤:

ផ្តោតលើកត្តាហានិភ័យចម្បងៗដូចជា ការពាក់មួកសុវត្ថិភាព ល្បឿនបើកបរ

ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹងជាដើម។ យុទ្ធសាស្រ្តអប់រំផ្សព្វផ្សាយសាធារណៈ នឹងធ្វើឡើង ដោយផ្សារភ្ជាប់ជា មួយនឹងការពង្រឹងការ ផាកពិន័យ និងផ្តន្ទាទោស ។

យុទ្ធសាស្រ្តទី៥: ការផ្តល់សេវាសង្គ្រោះបន្ទាន់វេជ្ជសាស្រ្តទាន់ពេលវេលា និងមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ ប្រកប ដោយសមធម៌ចំពោះអ្នករងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ។

យុទ្ធសាស្រ្តទី៦: ផ្តោតការពង្រឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់លើកត្តាហានិភ័យចម្បងៗនៃគ្រោះថ្នាក។ ់ ផ្តល់ការ កសាងសមត្ថភាព

និងឧបករណ៍សម្រាប់រឹតបន្តឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់។

ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកតាមការចំាបាច់។

វិសោធនកម្មច្បាប់ស្តីពី

យុទ្ធសាស្រ្តទី៧: ផ្តោតលើការបណ្តុះបណ្តាល និងប្រព័ន្ធប្រលងយកប័ណ្ណបើកបរ ដែលប ្រកបដោយ គុណភាពនិងធានាថាអ្នកបើកបរទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលក ម្រិតមូលដ្ឋានស្តីពីបញ្ហាសុវត្ថិភាព ចរាចរណ៍ មុនពេលអនុញ្ញាតឱ្យបើកបរលើផ្លូវសាធារណៈ ។

តាមរយៈវិធានការនានាដែលអនុវត្តក្នុងផែនការសកម្មភាពជាតិនេះ យើងមានសុទិដ្ឋិនិយមថានង ឹ អាច

កាត់បន្ថយអក ្ន សប ្លា បា ់ ន៥០% មានន័យថាយើងអាចសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សបានយ៉ាងហោចណាស់ ៧.៣៥០នាក់ ក្នង ុ រយៈពល េ ១០ឆ្នាំ ខាងមខ ុ នះេ ។

ជំនួសមុខឱ្យគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ខ្ញុំសូមកោតសរសើរដ៏ស្មោះ និងវាយ

តម្លៃខ្ពស់ចំពោះការចូលរួមជ្រោមជ្រែងយ៉ាងសកម្មរបស់ក្រសួង ស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ អាជ្ញាធរគ្រប់ជាន់ថ្នាក់ អង្គការ មិនមែនរដ្ឋាភិបាល និងវិស័យឯកជន ដែលបានផ្តល់នូវកិច្ចសហប្រតិបតិ្តការដ៏ល្អជាមួយគណៈកម្មាធិការជាតិ

សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ដើម្បីរួមគ្នាទប់ស្កាត់កាត់បន្ថយសោកនាដកម្មលើផ្លូវថ្នល់ នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រ កម្ពុជា ។

ជាទីបញ្ចប់ គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក សូមអំពាវនាវដល់អ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវគ្រប់ៗ

គ្នា ចូលរួមទប់ស្កាត់ កាត់បន្ថយគ្រោះថ ្នាក់ចរាចរណ៍តាមរយៈការគោរពច្បាប់ ដោយពាក់ម ួកសុវត្ថិភាព ពាក់ខ្សែ ក្រវ៉ាត់ស ុវត្ថិភាព

កុំបើកបរហួសល្បឿនកំណត់

កុំបើកបរក្រោយពេលហូបគ្រឿងស្រវឹងជាដើម។ល។

តែការចូលរួមនាយ៉ាងផុលផុសពីអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវគ្រប់ៗរូបទេ

មាន

ទើបអាចទប់ស្កាត់គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ឱ ្យធ្លាក់

មកកម្រិតទាបបំផុតបាន ។ បើស ិនជាអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវមិនបានចូលរួមក្នុងការងារសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ទេនោះ ផែនការសកម្មភាពសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ទាំងប៉ុន្មាន ពិតជាមិនទទួលជោគជ័យឡ ើយ៕

vii

ចំណាប់អារម្មណ៍ពី ឯកឧត្តម ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី រដ្ឋមន្ត្រី ក្រសួងមហាផ្ទៃ

សម្តេចអគ្គមហាសេនាបតីតេជោ ហ៊ុន សែន នាយករដ្ឋមន្ត្រី នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា

បានដាក់ចេញនូវគោលការណ៍ វិធានការ និងបានផ្ដល់អនុសាសន៍ជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីកាត់បន្ថយការស្លាប់ របួស ពិការ ដែលជាសោកនាដកម្មបណ្តាលមកពីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ។

ក្រសួងមហាផ្ទៃ

ដែលមានអគ្គស្នងការដ្ឋាននគរបាលជាតិជាសេនាធិការ

បាននិងកំពុងបំពេញតួនាទី

របស់ខ្លួនក្នុងការរឹតបន្តឹងការអនុវត្តច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ព្រមទាំងចូលរួមផ្សព្វផ្សាយអប់រំតាមច្រើនរូបភាព។ លទ្ធផលជាវិជ្ជមានគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះគឺៈ

ការកែប្រែឥរិយាបថអ្នកបើកបរឱ្ យប្រកាន់ខ្ជាប់នូវវប្បធម៌ គោរព

ប្រតិបត្តិច្បាប់ ដូចជា ការពាក់មួកសុវត្ថិភាព ការពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់សុវត្ថិភាពនៅពេលបើកបររថយន្ត ការបើកបរក្នុង ល្បឿនកំណត់ បើកបរមិនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្រវឹង ការគោរពបទដ្ឋានសុវត្ថិភាពដឹកជញ្ជូន ។ល។

លទ្ធផលទាំងអស់នេះក៏មិនអាចកាត់ផ្តាច់ពីកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ ពីស្ថាប័នជាតិ ការចូលរួមពីប្រជាពលរដ្ឋ

និងការផ្តលជ ់ ន ំ យ ួ គាំទទា ្រ ង ំ ស្មារតី សម្ភារៈពីដគ ៃ ជា ូ តិ អន្តរជាតិនានា ក្នង ុ ការជំរញ ុ ឱ្យវិសយ ័ សុវត្ថភា ិ ពចរាចរណ៍ កាន់តែប្រសើរឡើង សហប្រជាជាតិ

ស្របតាមគោលនយោបាយ

និងឆន្ទៈរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល

ក៏ដូចជាឆន្ទៈរបស់អង្គការ

ដែលបានដាក់ចេញនូវផែនការសកម្មភាពទសវត្សរ៍សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកពិភពលោក

ឆ្នាំ ២០១១-២០២០។

ក្រសួងមហាផ្ទៃសម ូ គោរពសរសើរដោយស្មោះ និងថ្លែងអំណរគុណ ចំពោះកងកម្លាំងនគរបាលចរាចរណ៍

ផ្លូវគោក

សមត្ថកិច្ចពាក់ព័ន្ធ

ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ

អាជ្ញាធរដែនដី

ដៃគូជាតិ

ក្នុងការរៀបចំសណ្តាប់ធ្នាប់ចរាចរណ៍

អន្តរជាតិ

ដែលបានខិតខំបំពេញភារកិច្ចដ៏លំបាក

ការត្រួតពិនិត្យរឹតបន្តឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់ចរាចរណ៍

ការសង្គ្រោះជនរងគ្រោះ ការប្រមូលពត៌មានពីជនរងគ្រោះ ការធ្វើវិភាគ និងដាក់ចេញនូវយុទ្ធសាស្រ្តកាត់បន្ថយ គ្រោះថ្នាក់ និងសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សរាប់សិបនាក់ពីសភាពគួរឱ្យបារម្ភនេះ។

ក្រសួងមហាផ្ទៃបន្តចាត់វិធានការសមស្របជាច្រើនទៀត ក្នុងការរឹងបន្តឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវ

គោក សំដៅកាត់បន្ថយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ឱ្យបានជាអតិបរមា ។

ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនេះ

ក្រសួងមហាផ្ទៃ

សូមអំពាវនាវដល់មន្ត្រីរាជការ

កងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធ

និងប្រជាពលរដ្ឋ សូមគោរពប្រតិបត្តិច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងត្រូវយោគយល់អធ្យាស្រ័យគ្នាទៅវិញទៅមក ក្នុងការធ្វើចរាចរណ៍ឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីទទួលបាននូវសុវត្ថិភាព និងសុភមង្គលទាំងអស់គ្នា។

viii

ចំណាប់អារម្មណ៍ពី ឯកឧត្តម រដ្ឋមន្ត្រី ក្រសួងសុខាភិបាល ក្រសួងសុខាភិបាល

បានចូលរួមយ៉ាងសកម្មជាមួយគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

អង្គការសុខភាពពិភពលោក ដើម្បីប្រមូលទិន្នន័យគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ពីមន្ទីរពេទ្យ និងមណ្ឌលសុខភាពទូទាំង ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។

ទិន្នន័យទាំងនោះត្រូវបានចងក្រងជាប្រព័ន្ធពត៌មានជនរងគ្រោះដោយគ្រោះថ្នាក់

ចរាចរណ៍ព្រមទាំងបានធ្វើការផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈ។

តាមរយៈប្រព័ន្ធពត៌មានជនរងគ្រោះបានបង្ហាញថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃពិសេសថ្ងៃបុណ្យ អត្រាជនរងគ្រោះ

ស្លាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍បានកើនឡើងជារៀងរាល់ឆ្នាំ។

ជនរងគ្រោះមួយចំនួនបាត់បង់សមត្ថភាព

ពលកម្ម ដែលភាគច្រើនជាយុវវ័យ ដែលជាមូលហេតុធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ចជាតិ និងសង្គម។

ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ក្រសួងសុខាភិបាលបានរិះរកយុទ្ធវិធី ដើម្បីចូលរួមចំណែកស្តារ និងកាត់បន្ថយអត្រាស្លាប់ និងរបួស ដោយបានពង្រឹងបន្ថែម ពីទិន្នន័យជនរងគ្រោះដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ទៅជាប្រព័ន្ធទិន្នន័យជន រងគ្រោះដោយរបួសផ្សេងៗ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍

ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងតែអនុវត្តនៅតាមមន្ទីរពេទ្យថ្នាក់ជាតិ

ថ្នាក់ក្រោមជាតិ និងមណ្ឌលសុខភាព ទូទាំងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ ដើម្បីបង្ការទប់ស្កាត់

បណ្តុះបណ្តាល

និងកាត់បន្ថយអត្រាស្លាប់

អប់រំផ្សព្វផ្សាយដល់មន្ត្រីថ្នាក់ជាតិ

របួស

ក្រសួងសុខាភិបាលបានយកចិត្តទុកដាក់

ថ្នាក់ក្រោមជាតិ

ថ្នាក់មូលដ្ឋានពីផលប៉ះពាល់សុខភាព

ដែលបណ្តាលមកពីរបួស និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងការពាក់មួកសុវត្ថិភាពឱ្យបាន ត្រឹមត្រូវ

ជាពិសេសកំពុងពង្រឹងប្រព័ន្ធសេវាសង្គ្រោះវេជ្ជសាស្រ្តបន្ទាន់ទាំងនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ

ផ្លូវសាធារណៈ

តាមរយៈការបណ្តុះបណ្តាលមន្ត្រីសុខាភិបាល

មន្ត្រីប៉ូលីស

អ្នកស្ម័គ្រចិត្ត

នូវបច្ចេកទេសសង្គ្រោះជីវិតជាបឋមក្នុងគោលបំណងសង្គ្រោះអាយុជីវិតជនរងគ្រោះឱ្យបានទាន់ ទំាងនៅកន្លែងកើតហេតុ និងនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ។

និងតាមដង

និងសហគមន៍ ពេលវេលា

ក្រសង ួ សុខាភិបាលនឹងខិតខំចល ូ រួមយ៉ាងសកម្មដម ើ ប្ ទ ី ប់សត ្កា កា ់ ត់បន្ថយអត្រាគះ ្រោ ថ្នាកច ់ រាចរណនិ ៍ ងរបួស

ផ្សេងៗនៅទូទាំងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា និងអន្តរជាតិ

និងនៅតែសហការជាមួយក្រសួង

ពិសេសអង្គការសុខភាពពិភពលោក

ស្ថាប័ននានា

អង្គការជាតិ

និងគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

ដើម្បីចូលរួមជាមួយទសវត្សរ៍សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ និងស្របតាមយុទ្ធសាស្រ្តចតុកោណរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល ។ ក្រសួងសុខាភិបាល

សូមថ្លែងអំណរគុណដល់អង្គការសុខភាពពិភពលោក

ដែលបានជួយឧបត្ថម

ទាំងបច្ចេកទេស សម្ភារៈ និងថវិកាដល់សកម្មភាពចរាចរណ៍ និងរបួសស្នាមផ្សេងៗ របស់ក្រសួងសុខាភិបាល។ នៅទីបញ្ចប់

ខ្ញុំសូមជូនពរដល់ប្រជាពលរដ្ឋទាំងអស់ដែលធ្វើដំណើរតាមដងផ្លូវ

សូមប្រកបដោយ

សុវត្ថិភាព និងចូលរួមគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ ពាក់មួកសុវត្ថិភាព/ខ្សែក្រវ៉ាត់សុវត្ថិភាពឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងគ្រប់ ពេលធ្វើដំណើរតាមដងផ្លូវ ។

រដ្ឋមន្ត្រី ក្រសួងសុខាភិបាល

ចំណាប់អារម្មណ៏ពី នាយកអង្គការជនពិការអន្តរជាតិ អ្នកស្លាប់ របួស និងពិការដល ែ បានបង្កដោយគ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍ នៅតែជាបញ្ហាដល ែ កំពង ុ រីកដុះដាលនៅ ក្នង ុ ប្រទស េ កម្ពជា ុ ។ កាលពីឆ២ ំ ្នា ០១១ មានមនុស្ស១.៩០៥នាក់ជាជនរងគ្រោះបាត់បង់ជីវិត (ជាមធ្យមមានមនុស្ស ស្លាប់ជាង៥នា ក់ ក្នុងមួយថ្ងៃ)។ រយៈពេល៧ឆ្នាច ំ ង ុ ក្រោយនេះ(២០០៥-២០១១)ចំនន ួ ជនរងគ្រោះបាត់បង់ជវី ត ិ បាន កើនឡើងទេដ ្វ ង។ ស្របពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋបានកើនឡើង១០% ហើយចំនន ួ យានយន្តដល ែ បានចុះបញ្ជបា ី ន កើនឡើង២៣១% (៨៤% នៃយានយន្តចះុ បញ្ជស ី រុបជាទោចក្រយានយន្ត)។គ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍កង ុ្ន ឆ២ ំ្នា ០១១ បាន ធ្វឱ ើ យ្ ប្រទស េ កម្ពជា ុ បង់ខាតថវិកាចំនួន៣១០លានដុល្លាអាមេរិចដែលចំនួននេះមានការកើនឡើង១១% ធៀបនឹង ឆ្នា២ ំ ០១០។ ឆ្នាំ២០១១

ក៏បានប្រារព្ធនូវព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយផងដែរសម្រាប់សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍នៅកម្ពុជា។

រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាតាមរយៈគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកបានរៀបចំផែនការសកម្មភាព ថ្នាក់ជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកឆ្នាំ ២០១១-២០២០ ដែលបានបញ្ចូនទៅកាន់ទីស្តីការគណៈរដ្ឋមន្រ្តីដើម្បី ត្រួតពិនិត្យ និងអនុម័ត។ ប្រទេសកម្ពុជាមានគោលបំណង ជួយសង្គ្រោះជីវិតមនុស្សយ៉ាងតិច៧.៣៥០នាក់នៅ ក្នុងរយៈពេល១០ឆ្នាំ តាមរយៈការអនុវត្តន៍នូវផែនការសកម្មភាពនេះ។ ច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកថ្មត ី ្រូវបានពង្រាង និងត្រូវបានគេរំពឹងថាច្បាប់នេះនឹងអនុម័ត នៅដើមឆ្នាំ២០១៣។ ប្រព័ន្ធប្រមូលទិន្នន័យ

RCVIS

ព្រមទាំងរបាយការណ៍បន្តបន្ទាប់របស់

RCVIS

បានដើរតួនាទីយ៉ាង

សំខាន់ឆ្ពោះ ទៅកាន់ការបង្កើតនូវផែនការសកម្មភាព និងច្បាប់ចរាចណ៍ផ្លូវគោកថ្មីនេះ។ RCVIS បានផ្តល់ឱ្យ រដ្ឋាភិបាល និងស្ថាប័ន អភិវឌ្ឍន៍នានាក្នុងប្រទេសកម្ពុជានូវព័ត៌មានទូលំទូលាយពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ផ្លូវគោក និងជនរងគ្រោះ។ RCVIS ក៏បានផ្តល់នូវលទ្ធភាពដល់ស្ថាប័នអភិវឌ្ឍន៍នានាឱ្យទទួលបាននូវការយល់ ដឹងកាន់តែល្អប្រសើរអំពីស្ថានភាព

សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

និងរៀបចំផែនការឆ្លើយតបសមស្របនានា

សម្រាប់ផែនការសកម្មភាពរយៈពេល១០ឆ្នាំ។ បន្ថែមលើនេះ

ដូចបានបញ្ជាក់ជូនយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងផែនការជាសកលសម្រាប់ទសវត្សរ៍នៃ

សកម្មភាពសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកឆ្នាំ២០១១-២០២០

គឺថាការបង្កើត

និងគាំទ្រដល់ប្រព័ន្ធទិន្នន័យថ្នាក់

ជាតិជាសកម្មភាពមយ ួ នសកម្ម ៃ ភាពដែលបានផ្តលអ ់ នុសាសន៍ សម្រាបកា ់ រគ្របគ ់ ង ្រ សុវត្ថភា ិ ពចរាចរណ៍ផវូ្ល គោក ថ្នាក់ជាតិ។

ការបង្កើតឡើងន ូវប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងដែលមាននិរន្តរភាពគួរត្រូវបានលើកកំពស់ដែលជាផែ្នកមួយនៃ

យុទ្ធសាស្រ្តវាស់វែងការអនុវត្តន៍ពធ ី នាគារអភិវឌ្ឍន៍ធំៗទាំងអស់។ ហេតុនេះ វាមានសារៈសំខាន់បំផុតចំពោះប្រព័ន្ធ RCVIS ដែលឋិតនៅតែជាអាទិភាពមួយក្នុងចំណោម ស្ថាបន ័ រាជរដ្ឋាភបា ិ ល ជាពិសស េ ក្រសង ួ មហាផ្ទៃ និងក្រសង ួ សុខាភិបាលព្រមទាំងគណៈកម្មាធកា ិ រជាតិសវុ ត្ថភា ិ ព ចរាចរណ៍ ផ្លូវគោក។ ជោគជ័យនៃដំណើរការនៃការផ្ទេរនូវប្រព័ន្ធប្រមូលទិ ន្នន័យ និងការគ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធទិន្នន័យ ដល់ក្រសួង ដែលពាក់ព័ន្ធខាងលើគឺមានការរួមចំណែកយ៉ាងធំពីភាគីរដ្ឋាភិបាលដែលមានការប្តេជ្ញាចិត្តខ្ពស់។ ថ្វីបើទទួលបាលជោគជ័យទាំងនេះក៏ដោយ គឺនៅមានឧបសគ្គមួយចំនួនទៀតដែលកើតមានឡើងភ្លាមៗ ដែល ចាំបាច់តវូ្រ លើកមកបង្ហាញ។ ការរាយការណ៍កង ុ្ន កំរត ិ ទាបជាងការពិតត្រវូ បានគេសង្សយ ័ កើតមានសម្រាប់ ទិន្នន័យឆ្នាំ ២០១១កន្លងមក។ ហេតុនេះ ចាំបាច់ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់លើការបង្កើនការបណ្តុះបណ្តាលស្តីពីការ ទ្រទ្រង់ចំពោះអ្នកប្រមូលទិន្នន័យRCVIS ជាពិសេស អ្នកប្រមូលទិន្នន័យមកពីមន្ទីរពេទ្យ និងមណ្ឌលសុខភាព។

ដើម្បីពង្រឹងនិរន្តរភាពប្រព័ន្ធនេះ ស្ថាប័នពា ក់ព័ន្ធទាំងអស់។

អង្គការជនពិការអន្តរជាតិនឹងបន្តផ្តល់ជូនការទ្រទ្រង់ផ្នែកបច្ចេកទេស

ការយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសមួយ

នឹងត្រូវផ្តល់ជូន

ដល់

ក្នុងការទ្រទ្រង់ដល់ការ

គ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធ និងការវិភាគទិន្នន័យ ដើម្បីធានាបាននូវគុណភាពនៃរបាយការណ៍ RCVIS នាពេលអនាគត។ ភាពជាដៃគជា ូ មួយអ្នកជំនាញអន្តរជាតិកត ៏ វូ ្រ ធ្វើ ការពង្រង ឹ ផងដែរ ដើមប្ ចា ី ប់ផម ើ្ត កសាងផ្លវូ មួយសម្រាបភា ់ ពជាដៃគូ នាេពលអនាគត ដែលអាចពង្រង ឹ បន្ថម ែ ដល់គណ ុ ភាព នៃការវិភាគនង ិ ការធ្វរើ បាយការណ៍ទន ិ ន ្ន យ ័ RCVIS។ ខ្ញុំសូមយកឱកាសនេះសំដែងនូវការកោតសរសើរចំពោះកិច្ចសហការ និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់សមភាគីនៃ រដ្ឋាភិបាលរបស់យើង ក្រសួងមហាផ្ទៃ ក្រសួងសុខាភិបាល គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងបុគ្គលិកមន្ត្រីទាំងអស់ ដែលបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការផ្តល់នូវទិន្នន័យត្រឹមត្រូវ និងមានគុណភាព។ ខ្ញុំក៏មានមោទភាពផងដែរ

ដែលបានឃើញនូវការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា

ក្នុងការទទួលយក

នូវទំនួលខុសត្រូវលើការគ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធ RCVIS និងទទួលកាន់កាប់ក្នុងការបង្កើតនូវដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហា នានា ដែលគំរាមកំហែងស ន្តិសុខអ ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវថ្នល់នៅកម្ពុជា។

នាយកអង្គការប្រចាំកម្ពុជា

លោក យ៉េរ៉ុន ស្តុល

សេចក្តស ី ងេប ្ខ របាយការណ៍ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកឆ្នាំ២០១១ បង្ហាញនូវនិន្នា

ការចម្បងនៃគ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍នៅក្នង ុ ប្រទស េ កម្ពជា ុ បៀ្រ បធៀបនង ឹ ឆ្នាម ំ ន ុ ៗ និងការព្យាករណ៍នាពេលអនាគត។ ផ្អក ែ លើទន ិ ន ្ន យ ័ ដែលរាយការណ៍ពីអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក បង្ហាញថា៖

និងមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលស ុខភាពបាន

 ឆ្នាំ២០១១មានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ចំនួន ៥.០៩៦ករណី និងមានជនរងគ្រោះចំនួន ១៦.៦៥៤ នាក់ បាន រាយការណ៏ដោយ ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក (RCVIS) ។ ក្នុងចំណោម ជនរងគ្រោះទាំងនោះមាន ១.៩០៥នាក់ បានបាត់បង់ជីវិត និងរបួសធ្ងន់ ៥,៨០៧នាក់ (គិតជាមធ្យមមាន អ្នកស្លាប់ជាង៥នាក់ និងរងរបួសធ្ងន់ ១៦នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ)។

 ប្រៀបធៀបរយៈពេលប្រាំពីរឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ចំនួនអ្នកស្លាបក ់ ើនឡើងទ្វេដង។ ស្របពេលដែលចំនួន ប្រជាពលរដ្ឋកើនឡើង១០% និងចំនួនយានយន្តដែលបានចុះបញ្ជីកើនឡើង២៣១%។

 ប្រទេសកម្ពុជាមានអត្រាស្លាប់ចំនួន១០,០ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនយានយន្ត១០.០០០គ្រឿងដែលបានចុះ បញ្ជី1។ អត្រានេះ ខ្ពស ់ជា ងប្រទេសឡា វ2(៧,៩) និ ងវៀត ណាម3(៣,០)។ បើប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជា ពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់4

ប្រទេសកម្ពុជាមានអត្រាស្លាប់ចំនួន១៣,១

ឡាវ(១៤,១)ប៉ុនែ្តខ្ពស់ជាងប្រទេសវៀតណាម(១២,៥)។

ដែលអត្រានេះទាបជាងប្រទេស

 តម្លៃនៃការខាតបង់ប្រចាំឆ្នាំដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅក្នុងឆ្នាំ២០១១

ចំនួន៣១០លានដុលអាមេ ្លា រិក ប្រៀបធៀបនឹងឆ្នាំ២០១០កើនឡើង១១%។

ត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណមាន

 អ្នកស្លាប់ដែលមានភាគរយខ្ពស់ជាងគេបានរងគ្រោះនៅចន្លោះពីម៉ោង៧យប់ដល់៨យប់(១១%)។  ថ្ងៃសៅរ៍ជាថ្ងៃដែលអ្នកស្លាប់មានភាគរយខ្ពស់បំផុត(២២%)បន្ទាប់មកថ្ងៃអាទិត្យ(១៦%)។  អ្នកស្លាប់ភេទប្រុសមាន៨០%។  អ្នកស្លាប់ដែលមានភាគរយខ្ពស់បំផុតអាយុចន្លោះពី២០-២៤ឆ្នាំ(២១%)។  អ្នកស្លាប់ជាកសិករមានភាគរយខ្ពស់បំផុត(៣៧%) បន្ទាបម ់ កកម្មករ(១៨%) និងសិស្ស( ១៤%)។  អ្នកស្លាប់ជាអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូមាន៦៦%នៃអ្នកស្លាប់សរុប បន្ទាប់មកថ្មើរជើង(១៣%) និងអ្នក ប្រើប្រាស់ រថយន្តគ្រួសារ(៨%)។  ជនរងគ្រោះជាអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូបានពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងពេលមានគ្រោះថ្នាក់មានតែ២៣%។  អ្នកស្លាប់ជាអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូមានការប៉ះទង្គិចក្បាលក្នុងពេលមា នគ្រោះថ្នាក់មាន៦៩%។  ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ជាមូលហេតុចម្បងបង្កឱ ្យស្លាប់(៥១%)

និងការបើកបរក្រោមឥ ទ្ធិពល

នៃជាតិស្រវឹងបង្កឱ្យស្លាប( ់ ១៤%)។  ជនរងគ្រោះបានបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យដោយរថយន្តគិលានសង្រ្គោះមាន៣៥%និងមធ្យោបាយឯកជន (៦៥%)។  ជនរងគ្រោះបានចំណាយពេលតិចជា ង៣០នាទីដើម្បីបញ្ជូនទៅដល់

មន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាពនៅ

រាជធានីភ្នំពេញមាន៣៧% និងចំណាយពេលច្រើនជា ង២ម៉ោងនៅបណ្តាខេត្តមាន៤២%។

ប្រភពៈ ស្ថិតិយានយន្តចុះបញ្ជីឆ្នាំ២០១១ នាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោកនៃក្រសួងសាធារណការនិងដឹកជញ្ជូន។ ប្រភពៈ អង្គការHIប្រចាំប្រទេសឡាវ។

ប្រភពៈ ជំរឿនប្រជាសាស្រ្តរបស់ប្រទេសកម្ពុជាឆ្នាំ២០០៨ ក្រសួងផែនការ។

ប្រភពៈ អង្គការសុខភាពពិភពលោក(WHO) ប្រចាំប្រទេសវៀតណាម។

xii

អនុសាសន៍ គោលបំណងនៃអនុសាសន៍នេះ ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

គឺដើម្បីចូលរួមចំណែកជាអាទិភាព

គោលនយោបាយជាតិ

និងផែនការសកម្មភាពសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ឆ្នាំ២០១១-២០២០

ដោយស្របទៅនឹងគោលបំណងក្នុងការកាត់បន្ថយអត្រាស្លាប់យ៉ាងតិចត្រឹម៥ ០%។ ក្នុងរបាយការណ៍ខាងលើនេះ

បានបង្ហាញថា

ក្នុងការអនុវត្តន៍ច្បាប់ស្តីពី តួលេខ

និងការវិភាគ

ការធ្វើអន្តរាគមន៍លើអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវថ្នល់

ទៅលើការ បើកបរហួសល្បឿនកំណត់ ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង និងការពាក់មួកសុវត្ថិភាព ព្រម ជាមួយនឹងការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់គឺជាបញ្ហាចម្បង

ដើម្បីបញ្ជៀសបាននូវគ្រោះថ្នាក់

ចរាចរណ៍។

ក/- ការគ្រប់គ្រងសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ ១.ការកសាងសមត្ថភាពគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកគឺជាស្ថាប័នមួយមានតួនាទីដឹកនាំគ្រប់គ្រង និងសម្រប សម្រួលជាមួយស្ថាប័នរដ្ឋ សង្គមស៊ីវិល និងសប្បុរសជន លើវិស័យសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍សមត្ថភាព អគ្គលេខា ធិការដ្ឋាននៃគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

កំពុងមានជំហានវិវត្តល្អប្រសើរនៅក្នុង

រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះកំពុងបន្ដនូវការទទួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន ក្នុងការសម្រេចឱ្យបានក្នុងការកាត់ បន្ថយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ អ្នកស្លាប់ រងរបួសនៅតាមផ្លូវថ្នល់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ការជួយជ្រោមជ្រែងបន្ថែមក ្នុង ការអភិវឌ្ឍន៍សមត្ថភាពមន្ត្រីជំនាញរបស់ស្ថាប័ននេះ គឺជាយន្តការដែលអាចធានានូវ និរន្តរភាពក្នុងការអនុវត្តន៏ នូវភារកិច្ចដ៏សំខាន់នេះ។ ២.ការស្រាវជ្រាវ តាមដាន និងវាយតម្លៃ ការស្រាវជ្រាវ តាមដាន និងវាយតម្លៃ លើវិស័យសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកមានសារៈសំខាន់ និង

ត្រូវអនុវត្តឱ្យបានជាប្រចាំ ដើម្បីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងរាល់សកម្មភាពទាំងឡាយនៃការអនុវត្តតាមកម្មវិធីដែលបាន គ្រោងទុកនោះគឺ ៖

- គោលនយោបាយជាតិ ផែនការសកម្មភាពសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងបទដ្ឋានគត្តិយុត្តិផ្សេងៗទៀត - មូលហេតុ និងកត្ដាដែលនាំឱ្យកើតមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក - អាកប្បកិរិយារបស់អ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ(ដូចជាការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិ ស្រវឹង និងការមិនពាក់មួកស ុវត្ថិភាព) និងអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវដែលងាយរងគ្រោះ(ថ្មើរជើង អ្នកជិះម៉ូតូ និងអ្នក ជិះកង់ ពិសេសកុមារ) - សមត្ថភាពមន្ត្រីបច្ចេកទេស និងមន្ត្រីអនុវត្តច្បាប់ - ការធានាឱ្យមានសុក្រឹត្យភាព

និងនិរន្តរភាពប្រព័ន្ធប្រមូលទិន្នន័យជនរងគ្រោះនិងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍

(ក្រសួងមហាផ្ទៃ និងក្រសួងសុខាភិបាល) -ការបង្កើតឱ្យមានមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

ផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនាយកដ្ឋាន

ស្រាវជ្រាវសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកអន្តរជាតិ និងវិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវអន្តរជាតិ ។

xiii

ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកនៅកម្ពុជា ខ/-ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវថ្នល់

របាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំ ២០១១

ធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវតំបន់គ ្រោះថ្នាក់ញឹកញាប់(ជើងកប) កសាង ឬរៀបចំឱ្យមានផ្លូវ

សម្រាប់ថ្មើរជើង និងការបង្កើតតំបន់ផ្លូវមានល្បឿនយឺត

• រៀបចំធ្វើការអងេ្កត ហ្មត់ចត់នៅទីតាំងតំបន់ជើងកបដែលមានកត្តាហានិភ័យខ្ពស់ ។ • ជាជំហានកសាង

និងរៀបចំឱយ្ មានគន្លងផ្លវូ សម្រាបម ់ ត ូ៉ តា ូ មដងផ្លវូ ជាតិនានា

និងផ្លវូ នៅទីបជ ្រ ជ ំុ ន

សំខាន់ៗ។

• បង្កើតនូវតំបន់ផ្លូវមានល្បឿនយឺត

ជាពិសេសជុំវិញសាលារៀន

ទីប្រជុំជន

ដើម្បីធានាថាល្បឿន

ត្រូវបានកាត់បន្ថយ(ឧទាហរណ៍ល្បឿន៣០គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង)។កសាងនិងរៀបចំឱ្យមានផ្លូវ សម្រាប់ថ ្មើរជើងដ ូចជា ផ្លូវឆ្លងកាត់ ស្ពានសម្រាប់ថ្មើរជើង ចិញ្ចើម-ជាយផ្លូវ ។

គ/-ឥរិយាបថអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ កត្តាហានិភ័យចម្បងៗ ១/- ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ អ្នកស្លាប់ដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ដែលបង្កឡើងដោយសារការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់មានភាគរយ ខ្ពស៥ ់ ១%។ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហានេះ គ្រប់ផ្នែកដែលពាក់ព័ន្ធត្រូវ៖ •• ស្វែងរកការគាំទ្រឱ្យមានការអនុម័តនូវវិសោធនកម្មច្បាប់ស្តីពីចរាចរណ៍ផ្លូវគោកឱ្យបានឆាប់ • កសាងលម្អិតផែនការសកម្មភាពជាតិស្ដីអំពីល្បឿនបើកបរដែលផ្អែកលើគម្រោងផែនការ សកម្មភាពជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍២០១១-២០២០ • បង្កើនការអប់រំផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈ ការយល់ដឹងពីច្បាប់ចរាចរណ៍ដោយដើរទន្ទឹមនឹងការរឹត បន្តឹងការអនុវត្តនច ៍ ្បាប់ o ផ្ដោតសំខាន់នៅខែមេសា និងអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវវ័យក្មេងអាយុចន្លោះពី១៥-២៩ឆ្នាំ o បង្កើនចំនួនក្រុមគោលដៅត្រួតពិនិត្យ

និងបង្កើនចំនួនឧបករណ៍បច្ចេកទេសលើការបើកបរ

ហួសល្បឿនកំណត់តាមផ្លូវជាតិសំខាន់ៗ និងទីប្រជុំជន។ ២/- ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង អ្នកស្លាបដោ ់ យការបើកបរក្រោមឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ គឺជាអ្នកដែលមានហានិភយ ័ បន្ទាប់ មានភាគរយ១៦%

• កសាង ផែនការសកម្មភាពជាតិស្ដីអំពីការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង • ផ្សព្វផ្សាយជាសាធារណៈការយល់ដឹងពីច្បាប់ចរាចរណ៍ត្រូវដើរទន្ទឹមនឹង ច្បាបដ ់ ែលផ្ដោតលើអាយុវ័យក្មេង(អាយុចន្លោះពី១៥-២៩ឆ្នាំ) ត្រួតពិនិត្យជាតិស្រវឹង (ចាប់ពីម៉ោង៦ល្ងាច់ដល់១០យប់)។

xiv

ការរឹតបន្តឹងការអនុវត្តន៍

និងបងើ្កនចំនួន

ក្រុមគោលដៅ

៣/- ការពាក់មួកសុវត្ថិភាព

អ្នកជិះម៉ូតូស្លាប់ដោយការប៉ះទង្គិចក្បាលមាន៦៩%។ ពន្លឿនការកសាងផែនការសកម្មភាពជាតិ ស្ដីអំពីការ

ពាក់មួកសុវត្ថិភាពឆ្នាំ២០១៣-២០១៥។

• ការធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

(ត្រង់ចំណុច អ្នករួមដំណើរត្រូវពាក់មួកសុវត្ថិភាព)

• បង្កើនការអប់រំផ្សព្វផ្សាយសាធារណៈ ៖ o រៀបចំយុទ្ធនាការផ្សព្វផ្សាយសាធារណៈលើការពាក់មួកសុវត្ថិភាពឱ្យបានត្រឹមត្រូវ

ការកែប្រែ

ទម្លាប់ និងការជ្រស ើ រើសមក ួ សុវត្ថភា ិ ពដែលមានស្ដងដា ់ រត្រម ឹ ត្រវូ (ពិសស េ ក្នង ុ ចំណោមកុមារ)។ o រឹតបន្តឹងការអនុវត្តនច ៍ ្បាប់ដែលផ្ដោតបន្ថែមលើអ្នកធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិ o បង្កើនលទ្ធភាពដែលអាចរកទិញមួកសុវត្ថិភាព

(ឧទាហរណ៍ការលក់មួកក្នុងតម្លៃជំនួយឧបត្ថម្ភ

ឬកម្ចម ី ួកសុវត្ថិភាពនៅតាមសាលារៀន)។ ៤/-អ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូ អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូងាយរងគ្រោះថ្នាក់ មានភាគរយខ្ពស់៦៧% នៃអ្នកស្លាប់សរុប ។

• រឹតបន្តឹងការអនុវត្ដន៍ច្បាប់ និងធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវការជួយសង្គ្រោះបន្ទាន់ ក្នុងករណីបើកបរហួស ល្បឿនកំណត់ ការបើកបរនៅពេលស្រវឹង និងការប្រជែងក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ (ពិសេសនៅយប់ ថ្ងៃសៅរ៍)

• រឹតបន្ដឹងការអនុវត្ដន៍ច្បាប់និងយុទ្ធនាការផ្សព្វផ្សាយសាធារណៈ ត្រូវបង្កើនការអនុវត្ដនៅឱកាសបុណ្យ ជាតិសំខាន់ៗជាពិសេសបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ(នៅរាជធានីភ្នំពេញ ខេត្ដកំពង់ចាម និងខេត្ដកណ្ដាល)។ ៥/-ថ្មើរជើង ថ្មើរជើង គឺជាក្រុមអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវដែលងាយរងគ្រោះ អាយុចន្លោះពី០-៩ឆ្នាំ (មាន២៧%នៃថ្មើរជើង ស្លាប់សរុប)និងមនុស្សវ័យចំណាស់ដ ែលមានអាយុលើសពី៥៥ឆ្នាំ (មាន១៧%នៃថ្មើរជើងស្លាប់សរុប)

• បង្កើននូវយុទ្ធនាការអប់រំនិងផ្សព្វផ្សាយ នៅពេលយប់ប្រកបដោយសុវត្ថិភាព

ចំពោះឥរិយាបថឆ្លងកាត់ផ្លូវ

និងភាពមើលឃើញច្បាស់

សម្រាប់ថ្មើរជើងចំពោះក្រុមអាយុដែលងាយរងគ្រោះដូចដែល

គោលដៅបានកំណត់ (ជាពិសេសកុមារ និងមនុស្សចាស់)។

• យកចិតទ ្ត ក ុ ដាក់ទៅលើឥរិយាថឆ្លងកាត់ផវូ្ល ប្រកបដោយសុវត្ថភា ិ ពនិងភាពមើលឃើញនៅពេលយប់។ • សិក្សាស្រាវជ្រាវស៊ីជម្រៅទៅលើឥរិយាបថ ឬទម្លាប់របស់ថ្មើរជើង ដើម្បីកំណត់និងសាកល្បងកសាង យុទ្ធសាស្ដអន្ដ ្រ រាគមន៍ដើម្បីកាត់បន្ថយថ្មើរជើងស្លាប់-រងរបួស។

• សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍គ្រប់តំបន់សាលារៀនតាមដងផ្លូវជាតិត ្រូវ បង្កើតឡើងដោយរួមទាំងវត្តមានរបស់ មន្ត្រីនគរបាលដើម្បីរក្សាសុវត្ថិភាពសិស្ស នៅពេលចេញ - ចូលសាលារៀន។ កម្មវិធីសិក្សាស្តីពី សុវត្ថិភា ពចរាចរណ៍ត្រូវបានលើកកម្ពស់

ឃ/-ការរឹតបន្តឹងការអនុវត្តន៏ច្បាប់ ១.ជួយគាំទ្រដល់នគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

ការរឹតបន្ដឹងការអនុវត្ដនច ៍ ្បាប់

ត្រូវទទួលបានការធានាដើម្បីអនុវត្ដគោលនយោបាយជាតិ

ផែនការ

សកម្មភាពសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោករបស់រាជរដ្ឋាភិបាល មានភាពពេញលេញនិងត្រឹមត្រូវ។ អាទិភាវូបនីយ កម្មនូវលក្ខណៈបច្ចេកទេសនិងជំនយ ួ ហិរញ្ញវត្ថុដល់នគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោកនិងឧបករណ៍ទំនើបៗ មធ្យោបាយល្បាត-ប្រដេញតាមផ្លូវជាតិ

និងទីប្រជុំជន

រួមទាំង

និងវគ្គបណ្ដុះប ណ្ដាលនានា(ការបើកបរហួសល្បឿន

កំណត់និងការបើកបរពេលស្រវឹង )សម្រាបម ់ ន្ដ្រីនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោកគឺជាការចាំបាច់។ ២.ពង្រីកប្រតិបត្តិការរឹតបន្តឹងការអនុវត្តន៍ច្បាប់

• គោលដៅត្រត ួ ពិនត ិ យ្ ហួសល្បឿនកំណត់នៅតំបន់មានហានិភយ ័ ខ្ពស( ់ ការបក ើ បរហួសលប្ ឿនកំណត់) ចាប់ពីម៉ោង៧យប់ដល់ម៉ោង៨យប់នៅថ្ងច ៃ ុងសបា្ដហ៍។

• គោលដៅត្រួតពិនិត្យការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង ក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង)

នៅតំបន់មានហានិភ័យខស ្ព ់ការបើកបរ

ចាប់ពីម៉ោង៦ ល្ងាចដល់ម៉ោង១០យប់ជាពិសេសនៅថ្ងៃសៅរ៍

និង

ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍។

• គោលដៅត្រួតពិនិត្យការពាក់មួកសុវត្ថិភាពនៅពេលថ្ងៃ និងពេលយប់ចាប់ពីម៉ោង៦ល្ងាចដល់ ម៉ោង ៨យប់(ថ្ងៃចុងសបា្ដហ៍ក្នុងចំណោមអ្នកជិះម៉ូតូ (អាយុចន្លោះពី១៥-២៩ឆ្នា) ំ ។

• បន្តការរឹតបន្តឹងការអនុវត្តច្បាប់ លើការពិន័យបទល្មើសចរាចរណ៍គ្រប់ប្រភេទ • ការបង្កើនតម្លៃផាកពិន័យអន្តរការណ៍(សេចក្តីព្រាងវិសោធនច្បាប់ស្តីពីចរាចរណ៍ផ្លូវគោក) ង/-ប័ណ្ណបើកបរ

ការបណ្តុះបណ្តាលអ្នកបើកបរ និងការចេញប័ណ្ណបើកបរ គុណភាពសាលាបង្រៀនបើកបរមានតួនាទីសខា ំ ន់កង ្នុ ការបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកបើកបរអំពច ី បា ្ ប់និងឥរិយាបថ

សុវត្ថិភាពក្នុងពេលបើកបរ។

ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះនិងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកបានបង្ហាញថា

កត្តា

មនុស្សបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មានភាគរយលើសលប់ ។

ដូចះេ្ន ការរៀបចំធកា ើ្វ រត្រត ួ ពិនត ិ យ្

និងវាយតម្លច ៃ ពោ ំ ះសាលាបង្រៀនបើកបរនិងប្រពន ័ ច ្ធ ញ េ ប័ណប ្ណ ក ើ បរ

ជាការចាំបាច់មួយទាំងការវាយតម្លៃលើកម្មវីធីសិក្សា កម្មវិធអ ី នុវត្ដន៍និងនិតិវិធីប្រលងយកប័ណ្ណបើកបរកម្មវិធី សិកសា ្ បណ្ដះ ុ បណ្ដាលអ្នកបើកបរលើឥរិយាបថប្រថយ ុ ប្រថានសំខាន់ៗនិងឥរិយាបថផ្សង េ ៗទៀតដែលជាកត្ដានាំ ឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ត្រូវត ែជាមេរៀនគោល។ អ្នកបើកបរម៉ូតូត្រូវតែជាក្រុមគោលដៅសម្រាប់ការ បណ្តុះបណ្តាល និងការប្រលងមុននឹងច េញប័ណប ្ណ ើកបរម៉ូតូឱ្យបានម៉ត់ចត់។

xvi

ច/-ការសង្គ្រោះក្រោយពេលគ្រោះថ្នាក់

សេវាវេជ្ជសាស្រ្តសង្គ្រោះបន្ទាន់ កសាងនូវយុទ្ធសាស្ដ្រ និងផែនការសកម្មភាពស្ដីពីប្រព័ន្ធវេជ្ជសាស្ដ្រសង្គ្រោះបន្ទាន់ នឹងយុទ្ធសាស្ដស ្រ ្វែង

រកថវិកាដើម្បីបំពេញនូវកង្វះខាតនៅក្នុងវិស័យសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍។

• បង្កើនសមត្ថភាពនៃការសង្គ្រោះបឋមតាមតំបន់ ផ្លូវគោក

និងអ្នកពន្លត់អគ្គីភ័យ)

ចំពោះអ្នកជួយសង្គ្រោះបឋម

(នគរបាលចរាចរណ៍

និងអ្នកស្ម័គ្រចិត្ដតាមសហគមន៍នៅតាមតំបន់ដាច់ស្រយ៉ាល

គ្រោះថ្នាក់ញឹកញាប់ បង្កើនសេវារថយន្ដសង្គ្រោះបន្ទាន់

និង

(ផ្គត់ផ្គង់បរិក្ខារបុគ្គលិកដែលទទួលបានការ

បណ្ដុះបណ្ដាល) ការកំណត់ចំនួនមធ្យោបាយដឹកជញ្ជូនផ្សេងៗទៀត (ដូចជា ស៊ីក្លូ តាក់ស៊ី) និង ការសង្គ្រោះសមស្របតាមផ្លូវ(ពិសេសនៅតាមផ្លូវជាតិនានា)។

• បង្កើនសមត្ថភាពបុគ្គលិកមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាពក្នុងប្រព័នស ្ធ ង្គ្រោះបន្ទាន់ និងទំនើបភាវូនីយកម្ម ឧបករណ៍សង្គ្រោះបន្ទាន់។

• កែលម្អមជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជូនជនរងគ្រោះ បណ្ដុះប ណ្ដាល

(និតិវិធី

និងស្តង់ដារការងារបុគ្គលិកដែលទទួលបានការ

និងបរិក្ខារ)កសាងអង្គភាពសម្របសម្រួលនិងបង្កើតគោលនយោបាយ

ច្បាប់

និង

បទដ្ឋានគតិយុត្តិ។

xvii

១. សេចក្តផ ី ម ើ ្ត

គោលនយោបាយជាតិ

សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

និងផែនការយុទ្ធសាស្រ្ត

សកម្មភាពការងារប្រភពថវិកា

ដែលពាក់ព័ន្ធវិស័យ

ត្រូវបានរៀបចំឡើង និងអនុវត្តយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ ដោយផ្អែកទៅលើកា រ

ប្រមូលទិន្នន័យជាក់ស្តែង តាមរយៈប្រព័ន្ធប្រមូលទិន្នន័យត្រឹមត្រូវ និងជាក់លាក់។ ប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក (RCVIS) នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានដំណើរការងាររបស់ខ្លួនតាំងពី ឆ្នាំ២០០៤

ដល់បច្ចុប្បន្ន

ក្នុងកិច្ចសហការ រវាងក្រសួងសាធារណៈការ

និងដឹកជញ្ជន ូ

ក្រសង ួ មហាផ្ទៃ

(ក្នង ុ ដំណរើ ការប្រមល ូ ទិនន ្ន យ ័ គ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍ជារួម) និងក្រសង ួ សុខាភិបាល(ក្នង ុ ដំណរើ ការប្រមល ូ ទិនន ្ន យ ័ របួសស្នាមទូទៅ) ក្រោមការជួយឧបត្ថម្ភបច្ចេកទេស និងថវិកា ពីអង្គការជនពិការអន្តរជាតិ(HI)។ នៅឆ្នា២ ំ ០១០ អគ្គលខា េ ធកា ិ រដន ្ឋា នគណៈកម្មា ៃ ធកា ិ រជាតិសុវត្ថភា ិ ពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

បានបន្តការងារនេះដោយផ្ទាល់ និងមានការ

ជួយគាំទប ្រ ច្ចក េ ទេសពីHI។ RCVIS បានផ្តល់នូវព័ត៌មានជាក់លាក់ ជាប់បន្ត និងទល ូ ទ ំ លា ូ យដល់ក្រសួង ស្ថាប័នរា ជ រដ្ឋាភិបាល និងដៃគូអភិវឌ្ឍន៍នានាក្នុងការរៀបចំចងក្រងច្បាប់ បទដ្ឋានគតិយត ុ ិ្ត និងការវាយតម្លៃនវូ ផលប៉ះពាល់ លើវស ិ យ ័ នេះ នាពេលកន្លងមក រហូតបច្ចប ុ ប្ ន្ននិងទៅអនាគត។

ក្នង ុ របាយការណ៏នះ េ ពាក្យថា

គ្រោះថ្នាកច ់ រាចណ៍តវូ្រ បានកំណត់នយ ិ មន័យថា

គ្រោះថ្នាកដ ់ ល ែ មាន

យានជំនះ ិ កំពង ុ ធ្វច ើ រាចរលើផវូ្ល ថ្នល់ បង្កឱ្យមានមនុសស្ ស្លាប់ រងរបួស ឬខូចខាតទ្រពយ្ សម្បត្តិ ។ រូបភាពទី១ លំហូរនៃការប្រមូលទិន្នន័យនៃប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះនិងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក, ២០១០-២០១១

នៅឆ្នាំ២០១១ RCVIS ត្រូវបានដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់នៅក្នុងការិយាល័យស្ថិតិនអ ៃ គ្គលេខាធិការដ្ឋាននៃគណៈ

កម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក។ ជាលទ្ធផលនៃការផ្ទេរនេះ ទទួលបានសមិទ្ធិផលសំខាន់ៗរួមមាន៖

• ការម្រមូលទិន្នន័យបានផ្ទេរជាស្ថាពរពីអង្គការជនពិការអន្តរជាតិដល់អង្គភាពគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងម ហាផ្ទៃ និងមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាពក្រោមការគ្រប់គ្រងរ បស់ ក្រសួងសុខាភិបាល។ • ទិន្នន័យដែលប្រមូលបានពីប្រភពទាំងពីរខាងលើ ត្រូវបានបញ្ចូនទៅ អគ្គលេខាធិការដ្ឋាននៃគណៈ កម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក។ • ប្រពន្ធគ ័ ប ្រ គ ់ ង ្រ ទិនន ្ន យ ័ ត្រវូ បានដាក់ឱយ្ ប្រប ើ ស ្រា នៅ ់ ក្នង ុ ក្រសង ួ មហា ផ្ទៃ ក្រសង ួ សុខាភិបាល និងអគ្គលខា េ ធិការដ្ឋាននៃគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក។ • របាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំ និងរបាយការណ៍នានារបស់ RCVIS ត្រូវបានបោះពុម្ភ និងផ ្សព្វផ្សាយដោយ អគ្គលេខាធិការដ្ឋាននៃគណកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក។ • RCVIS ត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយ UNESCAP ជាគំរូល្អមួយសម្រាប់បណ្តាប្រទេសមួយចំនួននៅអាស៊ី។ ចាប់ពីឆ្នាំ២០១២តទៅ វគ្គបណ្តុះបណ្តាលកម្រិតខ្ពស់ ការបំពាក់បំប៉នបន្ថែមទៀតលើការវិភាគទិន្នន័យ និង របាយការណ៍ត្រូវបានអង្គការជនពិការអន្តរជាតិបន្តផ្តល់នូវការជួយគាំទ្រដោយផ្ទាល់

ដល់ដៃគូរាជរដ្ឋាភ ិបាល

ដើម្បីធានាគុណភាព និងន ិរន្តរភាពទិន្នន័យនេះ ។

២. ប្រភពទិន្នន័យ ទិន្នន័យគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកបានប្រមូលមកពីអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ពេទ្យ-មណ្ឌលស ុខភាព។

ក្នង ុ ឆ្នា២ ំ ០១១

អង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផវូ្ល គោក

និងមន្ទីរ

បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់កង ុ្ន

ការប្រមូលទិន្នន័យអ្នកស្លាប់ (អ្នកសប ្លា ទ ់ ទា ូ ង ំ បទ ្រ ស េ បានរាយការណ៍ដោយអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផវូ្ល គោក មាន៩៧% និងបានរាយការណ៍ដោយមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាពមាន៦%)។មន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលស ុខភាពនៅ តែរក្សាតួនាទីយ៉ាងសខា ំ ន់ ក្នង ុ ការបម ្រ ល ូ ទន ិ ន ្ន យ ័ អក ្ន រងរបួសដោយគ្រោះថ ្នាកច ់ រាចរណ៍ (អ្នករងរបួស ត្រវូ បាន រាយការណ៍ ដោយអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោកប្រមាណ៦២% និងមន្ទីរពេទ្យ- មណ្ឌលស ុខភាព ៤៣% )។ ទិន្នន័យខាងលើនេះ ត្រូវបានរាយការណ៍ស្ទួនគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកស្លាប់៣% និងអ្នករងរបួស៤%។

រូបភាពទី២ ភាគរយអ្នកស្លាប់ និងអ្នករងរបួស បានរាយការណ៍មកRCVIS ដោយអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាព ,២០១១

ប្រភពទិន្នន័យពីក្រសួងសុខាភិបាល មិនទាន់បានគ្របដណ្តប់ដល់មន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាព ទូទាំង ប្រទេស នៅឡើយ ដោយទីតាំងស្ថិតនៅតំបន់ដាច់ស្រយ៉ាល ធនធានមនុស្ស និងបច្ចេកទេស នៅមានកម្រិត។ រូបភាពទី៣ ចំនួនអង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក និងមន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាព5 បានរាយការណ៍មក RCVIS, ២០០៨-២០១១

រាជធានី/ ខេត្ត

២០០៩

២០១០

២០១១

មណ្ឌល សុខភាព

មន្ទីរ េពទ្យ

នគរបាល ស្រុក

មណ្ឌល សុខភាព

មន្ទីរ ពេទ្យ

នគរបាល ស្រុក

មណ្ឌល សុខភាព

មន្ទីរ ពេទ្យ

នគរបាល ស្រុក

មណ្ឌល សុខភាព

មន្ទីរ ពេទ្យ

នគរបាល ស្រុក

បន្ទាយមានជ័យ

៣

២

៨

៤

១

៨

១

២

៩

៨

៤

៩

បាត់ដំបង

០

១

១២

១

១៣

៧

១

១៣

០

១

១២

កំពង់ចាម

៥

១០

១៦

៥

១០

១៦

០

៩

១៨

២

៩

១៧

កំពង់ឆ្នាំង

០

២

៧

២

៧

៤

៣

៩

០

៣

៩

កំពង់ស្ពឺ

៣

២

៨

១

៧

០

១

៩

០

៩

កំពង់ធំ

២

៨

០

៣

៩

១

២

៩

០

៣

៨

កំពត

០

៣

៨

០

៤

៨

០

៤

៩

០

៤

៩

កណ្តាល

២

១

១០

០

២

១០

៧

២

១១

០

១១

កែប

០

១

២

១

២

១

៣

៤

១

២

កោះកុង

០

៦

០

៧

០

៩

០

១

៨

ក្រចេះ

០

៥

០

១

៥

៤

២

៧

៥

២

៦

មណ្ឌលគីរី

០

២

៥

០

១

៥

០

៦

១

៥

ឧត្តរមានជ័យ

១

០

៥

១

៦

២

១

៦

០

៥

ប៉ៃលិន

០

២

០

២

០

៣

០

២

ភ្នំពេញ

០

៦

៧

០

៥

៨

០

៣

៩

០

៤

៩

ព្រះវិហារ

៧

១

៧

៩

០

៦

៧

២

៨

២

១

៨

ព្រៃវែង

៦

១

១២

២

៦

១២

០

១៤

០

១៣

ពោធិសាត់

០

៦

០

៧

១

០

៨

០

៧

រតនះគីរី

០

៩

៣

១

៧

០

១

៨

០

១

៨

សៀមរាប

១

៣

១២

១

៣

១០

១

៣

១៣

១

៣

១២

ព្រះសីហនុ

០

១

៣

០

១

៤

១

៤

០

១

៤

ស្ទឹងត្រែង

០

២

៧

០

៣

៨

០

៣

៩

០

៣

៩

ស្វាយរាង

០

២

៧

០

៣

៨

០

៣

៩

០

៣

៩

តាកែវ

០

១

១០

០

១

១០

០

២

១១

០

១

១១

៣០

៤២

១៧៩

៣១

៤៩

១៨២

៣៧

៤៣

២១០

២៥

៤៥

១៩៧

សរុប

២០០៨

មន្ទីរពេទ្យ និងមណ្ឌលសុខភាពមួយចំនួនមិនបានរាយការណ៍ពេញមួយឆ្នាំ។

៣. ការវិវត្តន៍នៃទិន្នន័យ រយៈពេល៧ឆ្នាំ(២០០៥-២០១១) ចំនួនអ្នកស្លាប់កើនឡើងទ្វេដង ស្របពេលដែលកំណើនចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ6

មាន១០% និងកំណើនយានយន្តចុះបញ្ជីមាន២៣១%7។

រូបភាពទី៤ ការវិវត្តន៍នៃអ្នកស្លាប់ កំណើនប្រជាជននិងយានយន្តចុះបញ្ជ8ី ២០០៥ - ២០១១ (មូលដ្ឋាន១០០=២០០៥) 350 300 250 200 150 100 50 0

2005

2006

2007

្របជាជន

តាមការព្យាករណ៍9

2008

2009

យានយន�ចុះប��ី

ប្រសិនបើគ្មានវិធានការទប់ស្កាត់

2010

2011

អ�កស�ប់

កាត់បន្ថយគ្រោះថ្នាក់ចរាចណ៍ច ំនួនអ្នកស្លាប់

នឹងកើនដល់៣.២០០នាក់នៅឆ២០២០។ ំ្នា ដូចះ េ្ន រាជរដ្ឋាភបា ិ លកម្ពជា ុ បានប្តេជក ្ញា ង ុ្ន ការបង្កត ើ គោលនយោបាយ

ជាតិ និងផែនការសកម្មភាពជាតិទសវត្សរ៍សុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោករយៈពេល១០ឆ្នាំ(២០១១-២០២០) ដោយ កំណត់ការកាត់បន្ថយចំនួនអ្នកស្លាប់ឱ្យបានយ៉ាងតិច៥០% (ថយចុះត្រឹម១៦០០នាក់)ក្នុងឆ្នាំ២០២០ និងអាច សង្គះ ្រោ ជវី ត ិ មនុសស្ បានយ៉ាងហោចណាស់៧.៣៥០នាក់10។

រូបភាពទី៥ ការព្យាករណ៏ចំនួនអ្នកស្លាបព ់ ីឆ្នាំ២០១១-២០២០ 3500

3200

3000 2500 2000 1500 1000

1717 1545 1638 1816 1905

1600

1292

500 0 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 អ�កស�ប់: ទិស េដរួមទី១

6 7 8 9

ិ អ�កស�ប់: ្របសិនេបើគា� នវធានករបែន� ម

អ�កស�ប់: តួេ លខពិត

ចំនួនប្រជាជនក្នុងឆ្នាំ២០១១ គណនាដោយប្រើអត្រាប៉ាន់ប្រមាណ ក្នុងសៀវភៅជំរឿនប្រជាសាស្ត្រប្រទេសកម្ពុជា ឆ្នាំ២០០៨

ប្រភព ៖ "ស្ថិតិយានយន្តចុះបញ្ជីឆ្នាំ២០១១" នាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោក នៃក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន ប្រភព ៖ ចំនួនអ្នកស្លាប់ ពីឆ្នាំ១៩៩៨ដល់ឆ្នាំ២០០៥ ផ្អែកទៅលើទិន្នន័យនគរបាលចរាចរណ៍ និងពីឆ្នាំ២០០៦ ដល់ឆ្នាំ២០១១ ផ្អែកទៅលើ RCVIS ចំនួនយានយន្តក្នុងប្រទេសកម្ពុជាអាចនឹងមានការកើនឡើងចំនួន ៤លានគ្រឿងបន្ថែមទៀតក្នុងឆ្នាំ២០២០។ ចំនួនអ្នកស្លាប៧ ់ .៣៥០នាក់បានមកពីការបូកចំនួនអ្នកស្លាប់ដែលបានសង្គ្រោះតាមឆ្នាំនីមួយៗបញ្ជូលគ្នា។

រយៈពេល៦ឆ្នាំ (២០០៦-២០១១) អត្រាអក ្ន ស្លាបប ់ ៀ្រ បធៀបនឹងចំនន ួ ប្រជាពលរដ្ឋ11 ១០០.០០០ នាក់ ក ន ើ ពី

៩,៦ ទៅ ១៣,១ ចំណក ែ ឯអត្រាអក ្ន ស្លាបប ់ ៀ្រ បធៀបនឹងចំនន ួ យានយន្តចះុ បញ្ជ12 ី ១០.០០០គ្រឿង ថយពី១៨,១ មក ១០,០។ ការថយចុះនេះ អាចជាចំណក ែ នៃសន្ទសស្ ន៍កណ ំ ន ើ យានយន្តយ៉ាងខ្លាង ំ ។

រូបភាពទី៦ អត្រាអ្នកស្លាប់ ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ និងចំនួនយានយន្ត,២០០២ - ២០១១

25.0 18.4

20.0

21.5

10.0 5.0 4.2

0.0

2002

6.4

8.0

6.8

2003

2004

2005

ចំនួនអ�កស�ប់កុ ង្របជាជន១០០.០០០នាក់ �

15.1

9.6

11.3

11.8

2006

2007

2008

12.3 12.2

2009

13.1

12.7 11.0

10.0

2010

2011

ចំនួនអ�កស�ប់កុ ងយានយន� � ១០.០០០េ្រគ�ងែដលបានចុះប�� ី

ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់13

ដែលអត្រា

17.8

15.7

13.0

15.0

18.1

ប្រទេសកម្ពុជាមានអត្រាស្លាប់

នេះទាបជាងប្រទេសឡាវ(១៤,១) ប៉ុនែ្តខ្ពស់ជាងប្រទេសវៀតណាម(១២,៥)។

ចំនួន១៣,១

បើប្រៀបធៀប

នឹងចំនួនយានយន្ត ១០.០០០គ្រឿងដែលបានចុះបញ្ជីប្រទេសកម្ពុជាមានអត្រាស្លាប់ចំនួន១០,០14 ដែលអត្រា នេះខ្ពស់ជាងប្រទេសឡាវ15(៧,៩)និងវៀត ណាម16(៣,០)។

រូបភាពទី៧ អត្រាស្លាប់ ប្រៀបធៀបរវាងប្រទេសកម្ពុជា វៀតណាម ឡាវ, ២០១១

15.0 10.0

14.1

13.1

12.5

10.0 7.9

5.0

3.0

0.0 ្របេទសកម�ុជា ចំនួនអ�កស�ប់កុ ង្របជាជន១០០.០០០នាក់ �

្របេទសឡាវ

្របេទសេវៀតណាម

ចំនួនអ�កស�ប់កុ �ងយានយន�១០.០០០េ្រគ�ងែដលបានចុះប�� ី

ចំនួនប្រជាជនក្នុងឆ្នាំ២០១១ គណនាដោយប្រើអត្រាប៉ាន់ប្រមាណ ក្នុងសៀវភៅជំរឿនប្រជាសាស្រ្តប្រទេសកម្ពុជា ឆ្នាំ២០០៨។

“ស្ថិតិយានយន្តចុះបញ្ជីឆ្នាំ២០១១

13 14 15 16

នាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោក នៃក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន។

ប្រភពៈ ជំរឿនទូទៅប្រជាសាស្រ្តរបស់ប្រទេសកម្ពុជាឆ្នាំ២០០៨ ក្រសួងផែនការ។

ប្រភពៈ ស្ថិតិយានយន្តចុះបញ្ជីឆ្នាំ២០១១ នាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោក នៃក្រសួងធារណការនិងដឹកជញ្ជូន។ ប្រភពៈ អង្គការHIប្រចាំប្រទេសឡាវ។

ប្រភពៈ អង្គការសុខភាពពិភពលោក(WHO) ប្រចាំប្រទេសវៀតណាម។

ចំនួនអ្នកស្លាប់នៅរាជធានីភ្នំពេញខ្ពស់ជាងគេ(២៧៨នាក់) បន្ទាប់មក ខេត្តកំពង់ចាម(២៣៣នាក់) និងខ េត្ត កណ្តាល(១៤៩នាក់)។ រូបភាពទី៨ ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមរាជធានី-ខេត្ត, ២០១១ 278

300 233

250 200

149

ភ�ំេ ពញ

កំពង់ច ម

កណា � ល

បាត់ដំបង

េពធិ៍សត់

105 106 115

កំពង់ធំ

បនា� យមានជ័យ

តែកវ

្រពះសីហ នុ

េសៀមរប

កំពង់ឆា� ំង

ៃ្រពែវង

្រកេចះ

កំពត

រតនគិរ ី

ិ រ ្រពះវ ហ

េកះកុង

មណ�លគិរ ី

ស�ឹងែ្រតង

ឧត�រ មានជ័យ

9 ៃប៉ល ិន

35 35 17 20 22 27

4 ែកប

87 93 98 74 75 75 70 56 56 60

ស�យេរៀង

100

កំពង់ស �ឺ

150

៤. គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងមូលេហតុ ៤.១ ចំនួនគ្រោះថ្នាក់ និងជនរងគ្រោះ នៅឆ្នាំ២០១១ មានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ចំនួន៥.០៩៦ករណី17 និងជនរងគ្រោះចំនួន១៦.៦៥៤នាក់18។ ក្នុង ចំណោមជនរងគ្រោះទាំងនោះមានអ្នកស្លាប់ចំនួន១.៩០៥ នាក់

និងរ បួសធ្ងន៥ ់ .៨០៧នាក់(ជាមធ្យមមានមនុសស្

ស្លាប់ច្រើនជាង៥នាក់ និងរបួសធ្ងន់១៦នាក់ក្ន ុងមួយថ្ងៃ)។ ចំនួនអ្នកស្លាប់បានកើនឡ ើង៥% និងអ ្នករបួសធ្ងន់ ថយ១៤% ធៀបនឹងឆ្នាំ២០១០។ រូបភាពទី៩ ចំនួនជនរងគ្រោះដែលបានស្លាប់ និងរងរបួស (២០១០ - ២០១១)

អ្នកស្លាប់ និងរបួស

ប្រៀបធៀប

ភាគរយ

ចំនួន

ភាគរយ

ស្លាប់

១៨១៦

១០%

១៩០៥

១១%

៥%

របួសធ្ងន់

៦៧១៨

៣៧%

៥៨០៧

៣៥%

-១៤%

របូសស្រាល

៩១៧០

៥០%

៧៦៦១

៤៦%

-១៦%

៥៨៣

៣%

១២៨១

៨%

១២០%

១៨២៨៧

១០០%

១៦៦៥៤

១០០%

-៩%

សរុប

២០១១

ចំនួន

មិនដឹង

២០១០

ចំនួនករណីនេះផ្អែកលើទិន្នន័យនគរបាលចរាចរណ៍តែប៉ុណ្ណោះ។ ៣%នៃអ្នកស្លាប់ និង៣៩%នៃអ្នករងរបួស ត្រូវបាន រាយការណ៏ដោយក្រ សួងសុខាភិបាល។ មានជនរងគ្រោះចំនួន១.២៨១នាក់ មិនត្រូវបានដឹងថាស្លាប់ របួសធ្ងន់ ឬរបួសស្រាល។

៤.២ ពេលវេលា

អ្នកស្លាប់ដែលមានភាគរយខ្ពស់ជាងគេបានរងគ្រោះថ្នាក់នៅចន្លោះពីម៉ោង៧យប់ដល់៨យប់(១១%)។

អ្នកស្លាប់មានភាគរយខ្ពស់បានគ្រោះថ្នាក់នៅថ្ងៃសៅរ៍(២២%)បន្ទាប់មកថ្ងៃអាទិត្យ(១៦%) និងនៅខែមីនា (១១%) ន ិងមេសា(១១%)19។ រូបភាពទី១០ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមម៉ោងគ្រោះថ្នាក់, ២០១១

12% 10% 8% 6% 4% 2%

23:00 - 23:59

22:00 - 22:59

21:00 - 21:59

20:00 - 20:59

19:00 - 19:59

18:00 - 18:59

17:00 - 17:59

16:00 - 16:59

15:00 - 15:59

14:00 - 14:59

13:00 - 13:59

12:00 - 12:59

11:00 - 11:59

10:00 - 10:59

09:00 - 09:59

08:00 - 08:59

07:00 - 07:59

06:00 - 06:59

05:00 - 05:59

04:00 - 04:59

03:00 - 03:59

02:00 - 02:59

01:00 - 01:59

00:00 - 00:59

អ្នកស្លាប់ក្នុងឱកាសពិធីបុណ្យសំខាន់ៗមានចំនួន១២%20 នៃអ្នកស្លាប់សរុប។ ប្រៀបធៀបនឹងឆ្នាំ២០១០

អ្នកស្លាបកើ ់ នឡើងក្នុងកំឡុងបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ(៣%) និងពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិន(២%) ប៉ុន្តែមានការថយចុះក្នុង អំឡុងពេលបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ(២៥%) និងបុណ្យអុំទូក(៤%)។

រូបភាពទី១១ ការវិវត្តន៍ចំនួនអ្នកស្លាប់ក្នុងឱកាសពិធីបុណ្យសំខាន់ៗ, ២០០៨ - ២០១១

100100 90 90 80 80 70 70 60 60 50 50 40 40 30 30 20 20 10 10 - �

�

2008 2009 2009 2009 2010 2010 2010 2011 2011 2011 2008 2008 មានគ្រោះថ្នាក់ធំៗបានកើតឡើងក្នុងខែមិនា ឧទាហរណ៍គ្រោះថ្នាក់នៅផ្លូវជាតិលេខ៤ស្ថិតនៅខេត្តព្រះសីហនុដែលបណ្តាលឱ្យមាន អ្នកស្លាប់ច្រើនជាង២០នាក់។ ខែមេសាជាខែដែលប្រជាពលរដ្ឋប្រារព្ធពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំខែ្មរ។

បុណ្យចូលឆ្នាំខែ្មរ បុណ្យភ្ជុំបិណ្្ឌ បុណ្យអុំទូក និងពិធីចូលឆ្នាំចិន។ ចំនួនថ្ងៃនៃបុណ្យ ឬពិធីនីមួយៗគិតរយៈពេល៧ថ្ងៃ។

៤.៣ អាយុ

អ្នកស្លាប់មានអាយុចន្លោះពី១៥-២៩ឆ្នា( ំ ៤៩%) និងអ្នកស្លាបមា ់ នអាយុចន្លោះពី២០-២៤ឆ្នាំ(មានភាគរយ

ខ្ពស់បំផុត២១%) និងស្មើនឹង១១%នៃចំនួនប្រជាពលរដ្ឋសរុប។

រូបភាពទី១២ ចំនួនអ្នកស្លាប់ តាមក្រុមអាយុ, ២០១០-២០១១ ក្រុមអាយុ

2010

2011

ការប្បៀបប ៀប

ចំនួន

ភាគរយ

ចំនួន

ភាគរយ

0-4

-3%

5-9

14%

10-14

15-19

206

11%

234

12%

14%

20-24

361

20%

391

21%

25-29

291

16%

301

16%

30-34

171

35-39

114

137

20%

40-44

109

125

15%

45-49

120

-21%

50-54

>=55 មិនដឹង

186 17

10% 1%

185 12

10% 1%

-1% -29%

1816

100%

1905

100%

សរុប

ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់

អ្នកស្លាប់អាយុចន្លោះពី២០-២៤ឆ្នាំមានអត្រាស្លាប់

ខ្ពស់ជាងគេ(២៥,១) ។

រូបភាពទី១៣ អត្រាសប ្លា ប ់ ៀ្រ បធៀបនឹងចំនន ួ ប្រជាជន១០០.០០០នាក់ តាមក្រម ុ អាយុ, ២០១១

30.0

25.1

25.0 20.0 13.5

15.0 10.0 5.0

2.3

5.1

22.1 16.6

19.0 14.8

13.3

16.1

13.1

3.2

0.0 0-4

5-9 10-14 15-19 20-24 25-29 30-34 35-39 40-44 45-49 50-54 >=55

៤.៤ ភេទ • អ្នកស្លាប់ភេទប្រុសមាន៨០%នៃអ្នកស្លាប់សរុប។

• អ្នកស្លាប់ភេទប្រុសដែលជាអ្នកបើកបរមាន៦៧%។ ៥៧% និងថ្មើរជើង(២៥%)។

អ្នកស្លាប់ភេទស្រីដែលជាអ្នករួមដំណើរមាន

• អ្នកស្លាប់ជាកសិករភេទប្រុសមាន៤៦%ខ្ពស់ជាងភេទស្រី(៣៦%)។ ប្រុសមាន

១២%

ភេទស្រី(២០%)។

ទាបជាងភេទស្រ( ី ២១%)

អ្នកស្លាប់ជាកម្មករភេទ

និងសិស្សានុសិស្សភេទប្រុសមាន១៤%ទាបជាង

• ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់ អ្នកស្លាប់ភេទប្រុសអាយុចន្លោះពី២០-២៤ឆ្នាំមាន អត្រាស្លាប់ខ្ពស់ជាងគេ(៤៧,៣)

ចំណែកអ្នកស្លាប់ភេទស្រីមានអត្រាស្លាប់ខ្ពស់នៅក ្នុងចំណោម

មនុស្សអាយុចាប់ពី៥០ឆ្នាំ ។

រូបភាពទី១៤ អត្រាស្លាប់ប្រៀបធៀបនឹងចំនួនប្រជាពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់ តាមភេទ និងក្រុមអាយុ ,២០១១

៤.៥ មុខរបរ ប្រជាពលរដ្ឋដែលស្ថិតក្នុងប្រភេទមុខរបរ និងជាអ្នកពេញកម្លាំងពលកម្ម ជា កសិករ កម្មករ និងសិស្ស គឺ

ជាក្រុមដែលរងការប៉ះពាល់ខ្លាំងបំផុតដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។ អ្នកស្លាប់ជាកសិករមានភាគរយខ្ពស់ជាងគេ ៣៧% បន្ទាបម ់ កកម្មករ(១៨%) និងសិស្ស( ១៤%)។ រូបភាពទី១៥ ចំនួនអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទមុខរបរ21 , ២០១០ - ២០១១ ប្បមេេម្ុ ខរបរ

2011

ការប្បៀបប ៀប

ចំ នួន

ភាគរយ

ចំ នួន

ភាគរយ

កសិករ

660

36%

703

37%

កម្មករ

277

15%

336

18%

21%

សិសស

251

14%

272

14%

កុ មារ

-4%

មម្ផទះ/អ្នកបំ មរ ើ

-17%

អ្នកជំ នួញ

-11%

អ្នករត់ ម្៉ូ ត៉ូឌុប

18%

អ្នកមេសចរណ៍

40%

ម្ន្រនតីរាជការ

174

10%

126

-28%

230

13%

253

13%

10%

1816

100%

1905

100%

មផសងៗ

សរុប

2010

ចំនន ួ អ្នកស្លាបជា ់ កសិករ កម្មករ និងសិសស្ បានកើនឡើង៧%,២១% និង៨%រៀងគ្នា ប្រៀបធៀបនង ឹ ឆំ្នា

២០១០។ ចំនួនអ្នកស្លាប់ក្នុងចំណោមប្រភេទមុខរបរទាំងអស់គឺអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូមានភាគរយខ្ពស់ប្រៀបធៀប នឹងប ្រភេទយានយន្តផ្សេងទៀត (លើកលែងកុមារអាយុតិចជាង៦ឆ្នាំ)។ ចំនួនអ្នកស្លាប់ជាថ ្មើរជើងក្នុងវ័យកុមារ អាយុតិចជាង៦ឆ្នាំមាន៦៤%។ ជនបរទេសដែលបានរងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នៅប្រទេសកម្ពុជាមាន១% នៃ អ្នកស្លាបស ់ រុប។

កុមារ គឺអាយុចន្លោះពី០ ទៅ ៥ឆ្នាំ។

ប្រៀបធៀបនឹងឆ២ ំ្នា ០១០ អក ្ន ស្លាបជា ់ ជនបរទេសបានកន ើ ឡើង៤០% និងអ្នករបួសធ្ងនក ់ ន ើ ២០%ក្នង ុ នោះមាន៖ 

អ្នកស្លាប់អាយុចន្លោះពី៤០-៤៩ឆ្នាំមាន៥០%។



អ្នកស្លាប់ជាអ្នកជិៈរថយន្តដឹកអ្នកដំណើរមាន៥៧% បន្ទាប់មកអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូ(២១%)។



អ្នកស្លាប់បានរងគ្រោះនៅខេត្តស្ទឹងត្រែងមាន២១% និងនៅខេត្តក្រចេះនិងកំពតមាន១៤%។



អ្នកស្លាប់ដោយការដួល ឬក្រឡាប់ខ្លួនឯងមាន៥៧%។



អ្នកស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់មាន៦៤%។

៤.៦ ប្រភេទអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ ទោចក្រយានយន្តបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់

និងជាផ្នែកមួយបម្រើឱ្យជីវភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រពលរដ្ឋ

ក្នុងវិស័យដឹកជញ្ជូននៅកម្ពុជា។ ម៉ូតូមានចំនួន៨៤%នៃយានយន្តដែលបានចុះបញ្ជីនៅឆ្នាំ២០១១។ ជាអ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូមាន៦៦%នៃអ្នកស្លាប់សរុប

បន្ទាប់មកថ្មើរជើង(១៣%)

អ្នកស្លាប់

និងអ ្នកប្រើប្រាស់រថយន្តគ្រួសារ

(៨%)។ រូបភាពទី១៦ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ,២០១០ - ២០១១

គ្បថេទអ្នកថគ្បើគ្ាស់ផ៉ូវល

2010

2011

ចំនួន ភាគរយ ចំនួន ភាគរយ

ការថបៀបថ ៀប

ម៉ូត៉ូ

1209

67%

1262

66%

ថ្មើរថ ើង

217

12%

254

13%

17%

កង់

-29%

រ្យនតគ្គួសារ

140

144

រ្យនតដឹកអ្នកដំថ ើ រ

29%

រ្យនតដឹកទំនិញ

យានយនតកសិកមម

ថផេងៗ

1816

100%

1905

100%

សរុប

ប្រៀបធៀបនឹងឆ្នាំ២០១០ ចំនួនអ្នកស្លាប់បានកើនឡើងស្ទើរគ្រប់ប្រភេទមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ(លើកលែង អ្នកប្រើប្រាស់កង់មានការថយចុះ២៩%)។ អ្នកស្លាបជា ់ អ្នកបើកបរមាន៥៦%ខ្ពសជា ់ ងគេ បន្ទាបម ់ ក អ្នករួមដំណរើ (២៩%)។ អ្នកស្លាប់ជាអ្នកបើកបរមានភាគរយខ្ពស់ជាងអ្នកស្លាប់ជាអ្នករួមដំណើរក្នុងចំណោម អ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូ និងអ្នកប្រើប្រាស់កង់ ប៉ុនែ្តពួកគេមានភាគរយទាបជាងក្នុងចំណោមអ្នកប្រើប្រាស់រថយន្តគ្រួសារ រថយន្តដឹក អ្នកដំណើរ រថយន្តដឹកទំនិញនិងយានយន្តកសិកម្ម។

រូបភាពទី១៧ ភាគរយអ្នកស្លាប់តាមប្រភេទយាន និងអ្នកបើកបរ ឬអ្នករួមដំណើរ, ២០១១ េផ្សងៗ

24%

យានយន�កសិកម�

76% 37%

រថយន�ដឹកទំនិញ

63%

33%

រថយន�ដឹកអ�កដំេណើរ

67%

រថយន�្រគ�សរ

92% 44%

56%

កង់

84%

ម៉ូតូ

16%

73% 0%

20%

27%

40%

អ�កេបើកបរ

60%

80%

100%

អ�ករួមដំេណើរ

៤.៦.១ អ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូ ក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំ(២០០៧-២០១១) ប្រៀបធៀបអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូ(ទាំងអ្នកបើកបរ និងអ្នក

រួមដំណើរ) បានកើនឡើង៣០%។ ប្រៀបធៀបឆ្នាំ ២០១១នឹងឆ្នាំ២០១០ អ្នកស្លាបដ ់ ែលប្រើប្រាសម ់ ៉ូតូបាន កើនឡើង៤%។ រូបភាពទី១៨ ចំនួនអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូ តាមឆ្នាំ, ២០០៧ - ២០១១

1,400 1,200 1,000 800 600 400 200 0

971

2007

1,107

2008

1,218

1,209

1262

2009

2010

2011

នៅឆ្នាំ២០១១ចំនួនអ្នកស្លាប់ជាអ្នកបើកបរម៉ូតូបានកើនឡើង១% ប៉ុនែ្តអ្នកស្លាប់ដែលជាអ្នករួមដំណើរតាម

ម៉ូតូបានកើនឡើង១ ០%។

អ្នកស្លាប់មានភាគរយខ្ពសប ់ ំផុតបានរងគ្រោះនៅចន្លោះម៉ោង៧ព្រឹកដល់៨យប់

(១២%)។ អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូបានរងគ្រោះនៅថ្ងៃសៅរ៍ (២៣%) បន្ទាបម ់ កថ្ងៃអាទិត្យ(១៥%)និង អ្នកស្លាប់មានភាគរយទាបបំផុតដែលប្រើប្រាសម៉ ់ ូតូបានរងគ្រោះនៅថ្ងៃសុក្រ (៨%)។ អ្នកស ្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ ម៉ូតូមា នភាគរយខ្ពស់នៅដើមឆ្នាំ (ពីខែមករាដល់ខឧ ែ សភា) ក្នុងនោះភាគរយខ្ពស់ជាងគេបានកើតឡើងនៅខែ មេសានិង ភាគរយទាបជាងគេបានកើតឡើងនៅខែតុលា។

រូបភាពទី១៩ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូ តាមម៉ោងគ្រោះថ្នាក់, ២០១១

00:00 - 00:59 01:00 - 01:59 02:00 - 02:59 03:00 - 03:59 04:00 - 04:59 05:00 - 05:59 06:00 - 06:59 07:00 - 07:59 08:00 - 08:59 09:00 - 09:59 10:00 - 10:59 11:00 - 11:59 12:00 - 12:59 13:00 - 13:59 14:00 - 14:59 15:00 - 15:59 16:00 - 16:59 17:00 - 17:59 18:00 - 18:59 19:00 - 19:59 20:00 - 20:59 21:00 - 21:59 22:00 - 22:59 23:00 - 23:59

14% 12% 10% 8% 6% 4% 2% 0%

នៅឆ្នាំ២០១១ បើគិតតាមក្រុមអាយុ យើងឃើញថាក្នុងចំណោមអ្នកបើកបរម៉ូតូភេទប្រុសដែលបង្កគ្រោះ ថ្នាក់ចរាចរណ៍ខ្ពស់ជាងភេទស្រី ។ រូបភាពទី២០ ភាគរយអ្នកបើកបរម៉ូតូដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ តាមភេទ និងក្រុមអាយុ, ២០១១

100% 80%

21%

13%

11%

87%

94%

93%

89%

95%

96%

89%

95%

60% 40%

79%

20% 0% 10 - 14 15 - 19 20 - 24 25 - 29 30 - 34 35 - 39 40 - 44 45 - 49 50 - 54 >=55 បុរស

�ស�ី

• ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់គឺជាមូលហេតុចម្បងដែលបង្កឱ្យមានអ្នកស្លាប់ ជាអ្នកប្រើប្រាសម ់ ៉ូតូ មាន៤៨% បន្ទាប់មកការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលនៃជាតិស្រវឹង(១៨%) ការជែងក្នុងស្ថានភាពគ្រោះ ថ្នាក់(៩%) និងការមិនគោរព សិទ្្ធិអាទិភាព(៩%)។ • អ្នកបើកបរម៉ូតូដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ត្រូវបានសង្ស័យថាមានពិសាគ្រឿងស្រវឹងមាន៣៧%។ • អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូដោយការប៉ះទង្គិចចំពីមុខ (១៧%)

និងប៉ះទង្គិចពច ី ំហៀង(១៥%)។

មាន៤៤%

បន្ទាប់មកប៉ះទង្គិចពីក្រោយ

អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូស្លាប់ដោយការប៉ះទ ង្គិច

ចំពីមុខ នៅរាជធានីភ្នំពេញមា ន៦៦% ខ្ពស់ជាងបណ្តាខេត្ត(៤០%)។ អ្នកស្លាប់ដែលប ្រើប្រាស់ម៉ូតូ រងគ្រោះដោយដួលខ្លួនឯងមាន១១%នៅបណ្តាខេត្តអត្រានេះខ្ពស់ជាងរាជធានីភ ្នំពេញ(៤%)។ • អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូមានអត្រាខ្ពស់នៅរាជធានីភ្នំពេញមាន១៨%

បន្ទាប់មកខេត្តកំពង់ចាម

(១១%) និងខេតក ្ត ណ្តាល(៩%)។

• អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូរងគ្រោះថ្នាក់នៅលើផ្លូវជាតិមាន៧១%។

អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់

ម៉ូតូបា នរងគ្រោះថ្នាក់នៅផ្លូវជាតិប្រភេទមួយខ្ទង់(លេខ១ដល់លេខ៨)មាន៥៥%។ អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាសម៉ ់ ូតូមានភាគរយខ្ពស់ជាងគេ(២៣%)

ផ្លូវជាតិលេខ៥

បន្ទាប់មកផ្លូវជាតិលេខ៦(១៧%)

និងផ្លូវជាតិលេខ៧(១៦%) រីឯផ ្លូវជាតិលេខ៨មានភាគរយទាបជាងគេ(៤%)។ រូបភាពទី២១ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូតាមប្រភេទផ្លូវជាតិសំខាន់ៗ, ២០១១

23%

25% 20%

17%

15%

13%

12%

10%

10% 5%

16%

0% េលខ១ េលខ២ េលខ៣ េលខ៤ េលខ៥ េលខ៦ េលខ៧ េលខ៨

ការវិភាគទិន្នន័យស្តីពីការពាក់មូកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូក្នុងពេលគ្រោះ

ថ្នាក់ចរាចរណ៍ឆ្នាំ២០១១៖ • អត្រាពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូបានកើនឡើងចាប់ពីឆ្នាំ២០០៥ ដល់ឆ្នាំ២០១១ ( ពី៣% ដល់២២%)។ • អត្រាពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលបើកបរម៉ូតូមាន២៩% ខ្ពស់ជាងអ្នករួមដំណើរតាម ម៉ូតូ(៦%)។ • អត្រាពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលបើកបរម៉ូតូនៅពេលថ្ងៃមាន៣១%ខ្ពស់ជាងពេល យប់ (២៤%)ចំណែកអត្រាពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលរួមដំណើរតាមម៉ូតូនៅពេល ថ្ងៃមាន៦% ខ្ពស់ជាងពេលយប់បន្តិច(៤%)។ • អត្រាពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះ

ដែលបើកបរម៉ូតូភេទប្រុសមាន២៨%

ទាបជាងអ្នក

បើកបរភេទស្រ( ី ៣៤%) និងអ្នករួមដំណើរជាកុមារអាយុក្រោម១៤ឆ្នាំ(២%) ទាបជាងក្រុមអាយុផ្សេង ទៀត។ • អត្រាពាក់មួកសុវត្ថិភាពក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលបើកបរម៉ូតូនៅរាជធានីភ្នំពេញមាន៣៣%ខ្ពស់ ជាងបណ្តាខេត្ត(២២%)។ • អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូរងរបួសប៉ះទង្គិចក្បាលមាន៦៩%។

៤.៦.២ ថ្មើរជើង ថ្មើរជើងគឺជាជនងាយរងគ្រោះថ្នាក់ ដោយសារផ្លូវថ្នល់មួយចំនួនគ្មានចិញ្ចើម-ជាយផ្លូវ គំនូសសញ្ញា ផ្លាកសញ្ញា

ភ្លើងសញ្ញា

និងវិធានសុវត្ថិភាពផ្សេងៗទៀត។ ឆ្នាំ២០១១ អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងមាន១៣% នៃអ្នក

ស្លាប់សរុប ប្រៀបធៀបនឹងឆ្នាំ២០១០ កើនឡើង១៧%។ ក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំ (២០០៧ - ២០១១) អ្នកស្លាប់ ជាថ្មើរជើងបានកើន ឡើង២៣%។

រូបភាពទី២២ ចំនន ួ ថ្មរើ ជើងស្លាប,់ ២០០៧ -២០១១

300 250 200

254 206

207

215

217

2007

2008

2009

2010

150 100 50 0

ឆ្នាំ២០១១

2011

អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងមានភាគរយខ្ពស់បានរងគ្រោះថ្នាក់នៅចន្លោះម៉ោង៧យប់ដល់៨យប់

(៩%)។ អ្នកស្លាបជាថ្ម ់ ើរជើងមានភាគរយខ្ពស់បានរងគ្រោះថ្នាក់នៅថ្ងៃសៅរ៍(២៤%) និងក្នុងខែមេសា(១២%)។ រូបភាពទី២៣ ភាគរយថ្មរើ ជើងស្លាប់ តាមម៉ោង, ២០១១

10% 9% 8% 7% 6% 5% 4% 3% 2% 1% 0%

អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងគិតជាមធ្យមគឺអាយុ៣២ឆ្នាំ។

អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងមានភាគរយខ្ពស់បំផុតអាយុ

ចន្លោះព០ ី -៩ឆ្នាំមាន២៧% និងអាយុច្រើនជាង៥៤ឆ្នា( ំ ១៧%)។ អ្នកស្លាបជា ់ ថ្មើរជើងភេទប្រុសអាយុច្រើនជាង ៥៤ឆ្នាមា ំ នភាគរយទាបជាងភេទស្រី

ចំណែកអ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងភេទស្រីអាយុចន្លោះពី០-៩ឆ្នាំមានភាគរយ

ទាបជាងភេទប្រុស។

រូបភាពទី២៤ ភាគរយថ្មើរជើងស្លាប់ និងរងរបួស តាមក្រុមអាយុ, ២០១១ 100%

90% 80%

36%

50%

70%

33%

9% 30%

25% 42%

50%

36%

33% 60%

60% 50%

92%

40% 30%

64%

50%

20%

67%

91% 70%

75%

50%

58%

64%

67% 40%

10% 0% 0- 4

5- 9

10 - 14 15 - 19 20 - 24 25 - 29 30 - 34 35 - 39 40 - 44 45 - 49 50 - 54 >=55 បុរស

�ស�ី

• អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងបានរងគ្រោះថ្នាក់នៅតាមផ្លូវជាតិមាន៦៥% និងនៅតាមផ្លូវខេត្ត-ស្រុក និងជនបទ (១៧%)។ • អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងរងគ្រោះថ្នាក់ដោយការបុកប៉ះហើយភាគីម្ខាងទៀតរត់គេចមាន៥៧%។ • អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើង ជាសិស្សមាន២៣% ក្នុងនោះអាយុចន្លោះពី៦-១៤ឆ្នាំមាន៩១%។ • អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើង បានរងគ្រោះថ្នាក់នៅតំបន់ទីប្រជុំជនមាន៣៦%។ • អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងមានភាគរយខ្ពស់នៅខេត្តកំពង់ចាម(១២%)

បន្ទាប់មករាជធានីភ្នំពេញ និងខ េត្ត

កណ្តាល(១១%)។ • ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ ជាមូលហេតុចម្បងដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ស្លាប់ជាថ្មើរជើង(៦៥%) បន្ទាប់មកការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង(៦%)។ រូបភាពទី២៥ ភាគរយថ្មើរជើងស្លាប់ បង្កដោយកត្តាមនុស្ស, ២០១១

5% 15% 1% 2% 1% �

5% 6%

65%

៤.៧ ប្រភេទផ្លូវ

អ្នកស្លាប់នៅលើផ្លូវជាតិមានអត្រាខ្ពស់នៃអ្នកស្លាប់សរុប(៧៤%) បន្ទាប់មកផ្លូវលំ(១២%) ។ រូបភាពទី២៦ ភាគរយអ្នកស្លាបតា ់ មប្រភទ េ ផ្លវូ ថ្នល,់ ២០១១

12%

ផ�ូវជាតិ

ផ�ូវេខត�

ផ�ូវធំកុ �ងទី្រក�ង

ផ�ូវតូចក�ុងទី្រក�ង ផ�ូវលំ េផ្សងៗ

74% •

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់នៅលើផ្លូវជាតិសំខាន់ៗ

(ផ្លូវជាតិលេខ១ដល់លេខ៨)នៅពេលថ្ងៃមាន៥៨%

និង

ពេលយប់៤២%។ •

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់នៅលើផ្លូវធំ និងផ្លូវតូចក្នុងរាជធានីភ្នំពេញមាន៤៣% ចំណែកនៅតាមបណ្តាខេត្តអ្នក ស្លាប់ នៅលើផ្លូវជាតិមាន៧៥%។

•

នៅក្នុងចំណោមអ្នកស្លាប់នៅលើផ្លូវជាតិ

អ្នកស្លាប់ដោយសារការប៉ះទ ង្គិចចំព ីមុខមាន៣៦%

បន្ទាប់មកប៉ះទ ង្គិច

ពីក្រោយ( ១៨%)និងប៉ះទង្គិចពីចំហៀង(១៧%)។ •

ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ជាមូលហេតុចម្បងនៃគ្រោះថ្នាក់នៅគ្រប់ប្រភេទផ្លូវ។

អ្នកស្លាប់ដែលពាក់ព័ន្ធដល់

មូលហេតុនៃការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់មាន៥០%នៃអ្នកស្លាប់សរុប ចំណែកអ្នកស្លាប់ដែលពាក់ព័ន្ធ ដល់មូល ហេតុនៃការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹងនៅលើផ្លូវខេត្ត ជនបទ និងផ្លូវលំ មានភាគរយខ្ពស់ជាង ផ្លូវជាតិ។ •

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់នៅលើស្ថានភាពផ្លូវត្រង់មាន៨០%

បន្ទាប់មកស្ថានភាពផ្លូវកោង(៩%)។

អ្នកស្លាប់

ដែលរងគ្រោះថ្នាក់នៅតំបន់ទីប្រជុំជនមាន២៦%។ •

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់នៅរាជធានីភ្នំពេញត្រង់ចំណុចផ្លូវប ្រសព្វ (រាងអក្សរ X, Y និងT) មាន២១%ខ្ពស់ ជាងនៅតាមបណ្តាខេត្តមានត្រឹម៤%ប៉ុណ្ណោះ។ បនែ្ថមលើនេ ះ អ្នកស្លាបនៅ ់ លើស្ថានភាពផ្លូវកោងនៅតាមបណ្តា ខេត្តមាន១០%។

រូបភាពទី២៧ ភាគរយអ្នកស្លាប់តាមស្ថានភាពផ្លូវ, ២០១១

2% 2%

4% ល

9% 1% �

X T Y

80%

៤.៨ ប្រភេទនៃការប៉ះទង្គិច អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាកដោ ់ យការប៉ះទង្គិចចំពីមុខមាន៣៦% បន្ទាប់មកការប៉ះទង្គិចពីក្រោយ(១៦%) និងកា រប៉ះទង្គិចពីចហ ំ ៀង (១៥%)។ អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់នៅរាជធានីភ្នំពេញ ដោយសារការប៉ះទង្គិច ចំពីមុខមា ន៦២% ខ្ពស់ជាងនៅតាមបណ្តាខេត( ្ត ៣ ២%)។ អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះដោយការក្រឡាប់ ឬដួលខ្លួន ឯងនៅតាមបណ្តាខេត្តមាន១៤% ខ្ពស់ជាងនៅរាជធានីភ ្នំពេញ(៣%)។ រូបភាពទី២៨ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទនៃការប៉ះទង្គិចយាន, ២០១១

ប៉ះទង�ិចចំពីមុខ

ប៉ះទង�ិចពីេ្រកយ

36%

ប៉ះទង�ិចចំពីចំេហៀង

12%

េកៀរពីចំេហៀង ្រកឡាប់ឬដួលខ�ួនឯង

ប៉ះទង�ិចជាមួយេថ�ើរេជើង

15%

េផ្សង

16%

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់ដោយការប៉ះទង្គិចរវាង ៖  ថ្មើរជើង និងរថយន្ត មាន៥៩%(៧,៨% ក្នុងចំណោម ១៣,៣%)។  កង់ និងរថយន្ត មាន៥៩% (១,៦% ក្នុងចំណោម ២,៧%)។  ម៉ូតូ និងរថយន្ត មាន៣៥% (រថយន្តគ្រួសារ រថយន្តដឹកអ្នកដំណើរ និងរថយន្តដឹកទំនិញ)។  ម៉ូតូ និងម៉ូតូ មាន១៨%។

រូបភាពទី២៩ ភាគរយអ្នកស្លាប់ តាមប្រភេទនៃការប៉ះទង្គិច, ២០១១

ម៉ូត៉ូ

ប៉ះទង្គិចរវាង្ ម៉ូត៉ូ

រថយន្តគ្រួសារ រថយន្តដឹកអ្នកដំ ណ

17.6%

រថយន្តគ្រួសារ

រថយន្តដឹកអ្នកដំ ណ

រថយន្តដឹកទំ ន្ិញ

ើ រ

យាន្យន្តកសិកមម

18.6%

1.1%

18.6%

2.5%

1.1%

0.3%

15.7%

1.6%

ើ រ

រថយន្តដឹកទំ ន្ិញ យាន្យន្តកសិកមម

កង្់

ណថមើរណ ើ ង្

ណ្សង្ៗ

15.7%

2.7%

1.3%

5.3%

1.1%

0.3%

1.6%

0.8%

0.9%

5.1%

0.2%

0.1%

1.1%

0.2%

0.1%

0.4%

1.1%

1.2%

0.3%

0.6%

2.3%

0.5%

2.7%

0,8%

0.2%

0.3%

0.1%

0.5%

0.2%

កង្់

1.3%

0.9%

0.1%

0.6%

0.2%

0.1%

5.3%

5.1%

0.4%

2.3%

0.5%

0.2%

វតថុគ្មមន្ចលនា សតវ

3.3%

0.6%

0.3%

0.2%

ណថមើរណ ើ ង្

ដួ ល/គ្កឡាប់ ខ្ួន្ឯង្ ល

ណ្សង្ៗ សរុប

0.6%

6.3%

2.1%

0.4%

2.0%

1.5%

0.1%

1.1%

0.2%

0.5%

0.2%

0.1%

0.2%

73.64%

31.9%

3.70%

25.60%

6.50%

3.13%

13.82%

2.33%

៤.៩ មូលហេតុនៃគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ករណីគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មួយ អាចកើតឡើងដោយសារកត្តាជាច្រើន។ កត្តានានាដែលរួមផ្សំក្នុងករណី គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នីមួយៗ

គឺវាមានសារៈសំខាន់ក្នុងការដាក់ចេញជាវិធានការ

និងសកម្មភាពនានា

ដើម្បីទប់សត ្កា ់ និងកាត់ប ន្ថយចំនួនអ្នកស្លាប់-រ ងរបួសដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ។ នៅក្នុងការវិភាគទិន្នន័យ (RCVIS) មូលហេតុនៃគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍មាន៣កត្តា៖ កត្តាមនុស្ស កត្តាយាន និងកត្តាបរិស្ថាន (កត្តាផ្លូវ និងកត្តាអាកាសធាតុ) ។ កត្តាមនុស្សមាន៩៦%នៃគ្រោះថ ្នាក់ចរាចរណ៍

ច្រើនជាងកត្តាយានយន្ត(៣,២%) និងកត្តាផ្លូវ(១,៧%)

(កត្តាផ្លូវពុំទាន់បានសិក្សាឱ្យបានច្បាស់លាស់ដែលធ ្វើឱ្យកត្តាមនុស្សមានភាគរយកើនឡើងខ្ពស់)។ រូបភាពទី៣០ ភាគរយមូលហេតុគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍, ២០១១

កត្តាមនុស្សគឺជាប្រធានបទសំខាន់

និងជាការងារបន្ទាន់ក្នុងការកាត់បន្ថយចំនួន

អ្នកស្លាប់-រងរបួស

ដោយគ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍។គោលដៅនៃការកែប្រែទម្លាប់ និងឥរិយាបថអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវប្រកបដោយគ្រោះថ្នាក់ ទាំងនេះ ត្រូវចំណាយ រយៈពេលកំណត់មួយ (ដូចបានបង្ហាញក្នុងរូបភាពទី៣១) ដើម្បីកាត់បន្ថយមូលហេតុការ ស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង ការជែងក្នុងស្ថានភាពគ្រោះ ថ្នាក់ និងការមិនគោរពសិទ្ធិអាទិភាព ។ រូបភាពទី៣១ ចំនួនអ្នកស្លាប់ដែលបង្កឡើងដោយកត្តាម នុស្ស, ឆ្នាំ ២០១០- ២០១១

មូ លបហតុ ននអ្នកស្ថលប់

2010

2011

ការបប្បៀបប ៀប

ចំ នួន

ភាគរយ

ចំ នួន

ភាគរយ

909

50%

978

51%

ការបបើ កបរបរកាមឥទ្ធិពលជាតិ ស្រវ ឹង

279

15%

272

14%

-3%

មិ នបោរពសិទ្ធអាទ្ិ ភាព

146

141

-3%

ប្បជែងកនុងស្ថានភាពបប្ោោះថ្ននក់

150

136

-9%

បតូរគនលងផឡូវមិ នប្បុងប្បយ័តន

68%

បតូរទ្ិ សបៅមិនប្បុងប្បយ័តន

-16%

បផសងៗ

157

202

11%

29%

មិ នពាក់ ព័នធ

103

-16%

1816

100%

1905

100%

បបើ កបរហួសបលបឿនកំ ណត់

សរុប

៤.៩.១ ការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់

ចំនួនអ្នកស្លាប់បានកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៧មក។

ចរាចណ៏ផ ្លូវគោក

ការពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់

និងការយល់ដឹងអំពីសុវត្ថិភាពចរាចណ៍របស់អ្នកបើកបរនៅមានកម្រិត។

ការបើកបរហួស

ល្បឿនកំណត់បង្កគ្រោះថ្នាកនៅ ់ រាជធានីភ្នំពេញមាន៤០% និងនៅតាមបណ្តាខេត្តមាន៥១% មានការកើនឡើង ៨%បើប្រៀបធៀបឆ២ ្នាំ ០១០ ។

រូបភាពទី៣២ ចំនន ួ អ្នកស្លាបដ ់ ល ែ បង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់, ២០០៧ - ២០១១

1200 1000 800

762

818

869

2007

2008

2009

909

2010

978

600 400 200 0

2011

អ្នកស្លាប់បង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់មានភាគរយខ្ពស់បានរងគ្រោះថ្នាក់នៅចន្លោះម៉ោង៧

យប់ ទៅ៨យប់(១១%)។ អ្នកស្លាប់មានភាគរយខ្ពសនៅ ់ ថ្ងៃសៅរ៍(២២%)បន្ទាប់មកថ្ងៃអាទិត្យ( ១៤%)។ រូបភាពទី៣៣ ភាគរយនៃអក ្ន ស្លាបដ ់ ល ែ បង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ តាមម៉ោង, ឆ្នា២ ំ ០១១

12% 10% 8% 6% 4% 2% 0%

• អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់ម៉ូតូបើកបរហួសល្បឿនកំណត់មានជាង៦២% ក្នុងនោះអ្នកបើកបរមាន៧៣%។ • អ្នកស្លាប់ជាថ្មើរជើងមាន១៦%។ • អ្នកស្លាប់ដែលប្រើប្រាស់រថយន្តដឹកអ្នកដំណើរគ្រប់ប្រភេទមាន១២% ក្នុងនោះជាអ្នកបើកបរ (៣២%) ។ • អ្នកស្លាប់ដោយការប៉ះទង្គិចចំពីមុខមាន៣៣% បន្ទាប់មកប៉ះបង្គិចពីខាងក្រោយ(១៨%) និងប៉ះទង្គិចពី ចំហៀង(១៣%) • អ្នកបើកបរដែលបង្កគ្រោះថ ្នាកច ់ រាចរណ៍ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់អាយុចន្លោះពី១៥-២៩ ឆ្នាំ មាន៦០%។ • អ្នកបើកបរហួសល្បឿនកំណត់និងស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃជាតិស្រវឹងបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ មាន១៩%

រូបភាពទី៣៤ ភាគរយអ្នកបើកបរដែលបង្កដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់ តាមក្រម ុ អាយុ, ២០១១ 30%

25%

20%

15%

12%

10% 5%

0% 10 - 14 15 - 19 20 - 24 25 - 29 30 - 34 35 - 39 40 - 44 45 - 49 50 - 54 >=55

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់នៅតំបន់ទប ី ្រជុំជនមាន២៧%។

អ្នក

ស្លាបតាម ់ ផ្លូវជាតិមានភាគរយខ្ពស់(៧២%) ក្នុងនោះផ្លូវជាតិលេខ៥មានភាគរយខ្ពស់(២៧%) បន្ទាប់មកផ្លូវជាតិ លេខ៦(១៧%) និងផ្លូវជាតិលេខ៤(១៦%)។

រូបភាពទី៣៥ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់តាមផ្លវូ ជាតិ ប្រភទ េ មួយខ្ទង,់ ២០១១

30%

27%

25% 20% 15%

12%

10%

17%

16%

11% 5%

5% 0% NR1

NR2

NR3

NR4

NR5

NR6

NR7

NR8

អ្នកស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់នៅរាជធានីភ្នំពេញមានភាគរយខ្ពស់(១៥%) បន្ទាបម ់ ក

ខេត្តកំពង់ចាម (៩%) ខេត្តពោធិសាត់(៧%) និងខេត្តព្រះសីហនុ(៧%)។

រូបភាពទី៣៦ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដោយការបើកបរហួសល្បឿនកំណត់តាមរាជធានី- ខេត្ត, ២០១១ 15%

ភ�ំេពញ

កំពង់ចម

េពធិសត់

្រពះសីហនុ

ៃ្រពែវង

កណា � ល

េសៀមរប

បាត់ដំបង

7% 7% 6% 6% 6% 5% 6%

បនា�យមានជ័យ

្រកេចះ

កំពង់ឆា�ំង

កំពង់ធំ

តែកវ

4% 4% 3% 4% 4%

កំពត

ស�យេរៀង

្រពះវ ិហរ

េកះកុង

មណ�លគីរ ី

កំពង់សឺ�

រតនៈគីរ ី

ស�ឹងែ្រតង

ឧត�រមានជ័យ

ៃប៉លិន

2% 1% 1% 2% 2% 2% 1% 1% 1% 0% ែកប

16% 14% 12% 10% 8% 6% 4% 2% 0%

៤.៩.២ ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង

គឺជាមូលហេតុបន្ទាប់ទី២នៃការបង្កគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

និងអ្នកស្លាប់-រងរបួស។ ក្នុងឆ្នាំ២០១១ អ្នកស្លាប់បានរងគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង មាន១៤%។ ប្រៀបធៀបនង ឹ ឆ្នា២ ំ ០១០អក ្ន ស្លាបបា ់ នថយចះ ុ ៣%។ ការថយចុះនេះមកពីការបង្កន ើ នូវយុទនា ្ធ ការអ ប់រំ ផ្សព្វផ្សាយ និងការពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់ បទប្បញ្ញត្តិស្តីពីការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង។ រូបភាពទី៣៧ ចំនន ួ អ្នកស្លាប់ ដែលបង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ , ២០០៧-២០១១

350 300 250 200 150 100 50 0

287

284

279

272

2007

2008

2009

2010

2011

អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរក្រោមឥទិ្ធពលជាតិស្រវឹងមានភាគរយខ្ពស់បានរងគ្រោះថ្នាក់ នៅចន្លោះម៉ោង៧យប់ ទៅ៨យប់(១៩%)។ អ្នកស្លាបមានភាគរយខ្ព ់ ស់នៅថ្ងសៅ ៃ រ៍(២២%) និងថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ (១៨%) អ្នកស្លាបនៅ ់ ពេលយប់មាន៥៧%ខ្ពស់ជាងពេលថ្ងៃ(៤៣%)។ រូបភាពទី៣៨ ភាគរយអ្នកស្លាបដ ់ ល ែ បង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ តាមម៉ោង, ២០១១

00:00 - 00:59 01:00 - 01:59 02:00 - 02:59 03:00 - 03:59 04:00 - 04:59 05:00 - 05:59 07:00 - 07:59 08:00 - 08:59 10:00 - 10:59 11:00 - 11:59 12:00 - 12:59 13:00 - 13:59 14:00 - 14:59 15:00 - 15:59 16:00 - 16:59 17:00 - 17:59 18:00 - 18:59 19:00 - 19:59 20:00 - 20:59 21:00 - 21:59 22:00 - 22:59 23:00 - 23:59

20% 18% 16% 14% 12% 10% 8% 6% 4% 2% 0%

• អ្នកស្លាប់ប្រើប្រាស់ម៉ូតដ ូ ែលរងគ្រោះថ្នាក់ក្រោមឥទិ្ធពលជាតិស្រវឹងមាន៨០%។ អ្នកស្លាបប ់ ្រើប្រាសម ់ ៉ូតូ ជាអ្នកបើកបរមាន៧៥%

ក្នុងចំណោមអ្នកបើកបរម៉ូតូទាំងនោះមាន៨៥%

ត្រូវបានសង្ស័យថាស្ថិតនៅ

ក្រោមឥទ្ធិពលនៃជាតិស្រវឹង។ • អ្នកស្លាប់ជាអ្នកប្រើប្រាស់រថយន្តគ្រួសាររងគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹងមាន ៨% ក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះទា ំងនោះ អ្នកបើកបរមាន៤៥% និងអ្នករួមដំណើរ(៥៥%)។

• អ្នកស្លាប់ដោយការប៉ះទង្គិចចំពម ី ុខមាន៣២%បន្ទាប់មកដួល ឬក្រឡាប់ខ្លួនឯង(២២%)និងការប៉ះទង្គិច ពីក្រោយ(១៥%)។ • អ្នកបើកបរដែលបង្កគ្រោះថ ្នាកច ់ រាចរណ៍ក្រោមឥទ្ធិពលនៃជាតិស្រវឹង

អាយុចន្លោះពី២០-៣៩ឆ្នាំមាន

៧៥%។ រូបភាពទី៣៩ ភាគរយអ្នកបើកបរដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ តាមក្រម ុ អាយុ, ២០១១

35%

29%

30% 25%

22%

20% 15% 10%

14% 10%

0% 15 - 19 20 - 24 25 - 29 30 - 34 35 - 39 40 - 44 45 - 49 50 - 54 >=55 អ្នកស្លាប់ដែលរងគ្រោះថ្នាក់ដោយការបើកបរក្រោមឥទិ្ធពលជាតិស្រវឹងមានភាគរយខ្ពស់នៅល ើផ្លូវជាតិ (៦១%)។ ក្នុងចំណោមផ្លូវជាតិប្រភេទមួយខ្ទង់ (ផ្លូវជាតិលេខ១ដល់ផ្លូវជាតិលេខ៨)

អ ្នកស្លាបល ់ ផ ើ ្លូវជាតិ

លេខ៧មានភាគរយខ្ពស់បំផុត(៣៦%) បន្ទាប់មកផ្លូវជាតិលេខ៥(២៥%) និងផ្លូវជាតិលេខ១ (១៥%)។ រូបភាពទី៤០ ភាគរយអ្នកស្លាបដ ់ ល ែ បង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ តាមផ្លវូ ជាតិបភ ្រ ទ េ មួយខ្ទង,់ ២០១១

40% 35% 30% 25% 20% 15% 10% 5% 0%

36% 25% 15%

11%

7% 1%

េលខ១ េលខ២ េលខ៣ េលខ៤ េលខ៥ េលខ៦ េលខ៧ េលខ៨

អ្នកស្លាបដ ់ ល ែ រងគ្រោះថ្នាកព ់ កា ី របើកបរក្រោមឥទិព ្ធ លជាតិសវ្រ ង ឹ នៅខេតក ្ត ព ំ ង់ចាមមានភាគរយខ្ពស(២២%) ់ បន្ទាបម ់ កខេតបា ្ត ត់ដប ំ ង(៩%) និងខេតស ្ត យ ្វា រៀង(៨%)។ អ្នកស្លាបនៅ ់ ខេតក ្ត ព ំ ង់ចាម រងគ្រោះថ្នាកដោ ់ យការ បើកបរកម ្រោ ឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ បានថយចុះ១៧% ប្រៀបធៀបនង ឹ ឆ្នា២ ំ ០១០ ។

រូបភាពទី៤១ ភាគរយអ្នកស្លាប់ដែលបង្កដោយការបើកបរក្រោមឥទ្ធព ិ លជាតិសវ្រ ង ឹ តាមរាជធានី ខេត,្ត ២០១១

25%

22%

20% 15%

កំពង់ចម

បាត់ដំបង

កណា � ល

ៃ្រពែវង

កំពង់ធំ

តែកវ

្រកេចះ

ភ�ំេពញ

បនា�យមានជ័យ

កំពត

ិ រ ្រពះវហ

្រពះសីហនុ

កំពង់ឆា�ំង

ស�ឹងែ្រតង

េសៀមរប

រតនៈគីរ ី

ឧត�រមានជ័យ

េពធិសត់

េកះកុង

កំពង់ស�ឺ

មណ�លគីរ ី

ៃប៉លិន

6% 6% 6% 7%

4% 4% 5% 3% 3% 3% 4% 2% 2% 2% 2% 0% 0% 1% 1% 1%

ស�យេរៀង

10%

៥. ស្ថានភាពជនរងគ្រោះក្រោយពេលគ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៍ ៥.១ ការជួយសង្គ្រោះជនរងគ្រោះ ៥.១.១ ការសង្គ្រោះបឋម

ជនរងគ្រោះបានទទួលនូវការសង្គ្រោះបឋមបន្ទាប់ពីមានគ្រោះថ្នាក់មាន៣៣%។ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការផ្តល់ការជួយសង្គ្រោះបឋមដល់ជនរងគ្រោះមាន៤៣%

នគរបាលចរាចរណ៍ ន ិងដោយរថយន្ត

គិលានសង្គ្រោះ(៣៤%)។ រូបភាពទី៤២ ភាគរយជនរងគ្រោះទទួលបានការជួយសង្រ្គោះបឋមពីប្រភេទអ្នកជួយសង្គ្រោះ, ២០១១

21% 1%

43%

នគរបាលចរចរណ៍ រថយន�គិលនសេ�ង�ះ ទហនឬរជអវុធហត� សហគមន៍

34%

ជនរងគ្រោះដែលបានទទួលជួយសង្គ្រោះបឋម

សន្លប់បាត់ស្មារតី(១៧%) និងរបួស(១៧%)។

េផ្សងៗ

ត្រូវបានជួយសង្គ្រោះផ្នែកការហូរឈាមមាន៣៤%

រូបភាពទី៤៣ ភាគរយជនរងគ្រោះទទួលបានការជួយសង្គ្រោះបឋម តាមប្រភេទការរងរបួសស្នាម, ២០១១

េផ្សងៗ

ិ ត�ិដេង�ើម វប

ិ ត�ិេបះដូង វប

រលក

បាក់ឆ�ឹង

13%

បំលស់ទីជនរងេ្រគាះ

15%

របួស

17%

សន�ប់បាត់ស�រតី

17%

ករហូរឈម

34% 0%

10%

20%

30%

40%

៥.១.២ ការបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ រថយន្តគិលានសង្គ្រោះ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការជួយសង្គ្រោះជនរងគ្រោះពីទីកន្លែងក ើតហេតុ ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាពដើម្បីសង្គ្រោះស្ថានភាពរបួសស្នាម ឡើយ។

ប៉ុនែ្តសេវាកម្មនេះនៅមានកម្រិតនៅ

ជនរងគ្រោះបានបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាពដោយរថយន្តគិលានសង្គ្រោះមាន៣៥%

និងមធ្យោយបាយឯកជន(៦៥%)។

ជនរងគះ្រោ បានចណា ំ យពេលតិចជាង៣០នាទីដម ើ ប្ ទៅ ី ដល់មន្ទរី ពទ េ យ្ នៅ

រាជធានីភ្នំពេញមាន៣៧% និងបានចំណាយពេលច្រើនជាង២ម៉ោងនៅបណ្តាខេត្តមាន៤២%។ រូបភាពទី៤៤ រយៈពេលបញ្ជូនជនរងគ្រោះទៅដល់មន្ទីរពេទ្យ -មណ្ឌលសុខភាព នៅរាជធានីភ្នំពេញ ប្រៀបធៀបនឹងបណ្តាខេត្ត,២០១១

100% 90% 80% 70% 60% 50% 40% 30% 20% 10% 0%

28%

42%

14% 20%

១ េមា៉ ង- ២ េមា៉ ង 18% 14%

31%

> ២ េមា៉ ង

20%

ភ�ំេពញ

បណា � េខត�

៣០ នាទី - ១េមា៉ ង ១០ - ៣០ នាទី < ១០ នាទី

៥.២ របួសស្នាម ៥.២.១ ប្រភេទនៃរបួសស្នាម ឆ្នាំ២០១១ជនរងគ្រោះទទួលរងរបួសក្បាលមាន៤៥%ប្រៀបធៀបឆ្នាំ២០១០ កើនឡើង៤% បន្ទាប់មក បាក់អវយវៈ(២៣%)។

រូបភាពទី៤៥ ភាគរយជនរងគ្រោះ តាមប្រភេទរបួសស្នាម22, ២០១១

មិនដឹង

របួសេផ្សងៗ

មុខ

របួសសរីរង�

ជាំ/ របួសេសើរែស្បក

ដច់/ រលត់ អវៈយវៈ

18%

ក្បោលនិងក

45%

រលក

18%

េ្រគច/ េថា�ះ

បាក់ អវៈយវៈ

23% 0%

10%

15%

20%

25%

30%

35%

40%

45%

50%

៥.២.២ ស្ថានភាពរបួសស្នាម ជនរងគ្រោះដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍បានបាត់បង់ជីវិតមាន១១% និងរងរបួសធ្ងន់៣៥%។អ្នកស ្លាប់នៅនឹង

កន្លែងកើតហេតុមាន៦៥%បន្ទាប់មកស្លាបនៅមន្ទ ់ ីរពេទ្យ(២៧%) និងស្លាប់ក្នុងពេលបញ្ជូន(៨%)។ រូបភាពទី៤៦ ភាគរយជនរងគ្រោះដល់ស្លាប់-រងរបួសតាមស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់, ២០១១

របួស្រសល

មិនដឹង

46%

ស�ប់េនកែន�ង 65%

ស�ប់

ស�ប់េពល�ូ � ន

11%

របួសធ�ន់

ស�ប់េនមន�ីរេពទ្យ

35%

27%

អ្នកស្លាប់ របួសធ្ងន់ និងរបួសស្រាលបានរងគ្រោះភាគច្រើននៅពេលល្ងាច និងមានភាគរយខ្ពស់នៅចន្លោះពីម៉ោង៧យប់ ដល់៨យប់។ 22

ភាគរយទាំងនេះបូកបញ្ចូលគ្នាច្រើនជាង១០០% ពីព្រោះជនរងគ្រោះម្នាក់អាចរបួសច្រើនជាងមួយកន្លែង

រូបភាពទី៤៧ ភាគរយជនរងគ្រោះដល់ស្លាប់-រងរបួស តាមម៉ោងគ្រោះថ្នាក់, ២០១១

12% 10% 8% 6% 4% 2% 0%

អ�កស�ប់

របួសធ�ន់

របួស្រសល

៥.២.៣ ផលវិបាក អ្នកជម្ងឺដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក(ចេញពីមន្ទីរពេទ្យ

និងមណ្ឌលសុខភាព)

រាយការណ៍ថាមានកម្សោយរាង្គកាយអស់មយ ួ ជីវត ិ ដល ែ អាចឈានទៅរកការរស ើ អើងពីសង្គម

មាន១%បាន និងពកា ិ រភាព។

ជនពិការ អាយុចន្លោះពី២០-២៤ឆ្នាំមាន៣៨% ក្នុងនោះ អ្នកប្រើប្រាស់ម៉ូតូមាន៩០% និងថ្មើរជើង(៧%)។ ជនពិការទទួលនូវពិការភាពក្នុងការធ្វើចលនាមាន៥៣% និងខ្សោយគំហើញមាន៣៣%។ រូបភាពទី៤៨ ភាគរយជនរងគ្រោះ តាមប្រភេទនៃពិការភាព, ២០១១

33%

គំេហើញ ករស�ប់

53%

ករសិក្សោ និងចងចំ

ករេធ�ើចលនា

៥.៣ របួសស្នាមទាក់ទងនឹងការប្រើប្រាស់នូវឧបករណ៍សុវត្ថិភាព ៥.៣.១ ការពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់សុវត្ថិភាព ចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៩

នគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោកបានពង្រឹងការរឹតបន្តឹងច្បាប់ក ្រោយច្បាប់ចរាចរណ៍

ផ្លូវគោកចូលជាធរមាន ដែលតម្រូវឱ្យអ្នកបើកបរ និងអ្នករួមដំណើរអង្គុយកៅអីមុខនៃរថយន្ត ពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់ សុវត្ថិភាព ។ ឆ្នាំ២០១១ជនរងគ្រោះបានពាក់ខ ្សែក្រវ៉ាត់សុវត្ថិភាពក្នុងពេលមានគ្រោះថ្នាក់មាន២១%។ ជនរង គ្រោះជាអ្នកបើកបររថយន្តអាយុចន្លោះពី៤០-៤៤ឆ្នាំ

និង៥០-៥៤ឆ្នាំ

ពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់ស ុវត្ថិភាពមានភាគរយ

ខ្ពស់ជាងជនរងគ្រោះអាយុពី១៥-២៤ឆ្នាំ និងអា យុច្រើនជាង៥៤ឆ្នាំ។ រូបភាពទី៤៩ ភាគរយជនរងគ្រោះជាអ្នកបើកបររថយន្តពាក់ និងមិនពាក់ខ្សែក្រវ៉ាត់សុវត្ថិភាព, ២០១១ 100% 80% 60%

89%

82%

11%

18%

72%

70%

28%

30%

62%

71%

61% 82%

40% 20% 0%

38%

29%

39% 18%

15 - 19 20 - 24 25 - 29 30 - 34 35 - 39 40 - 44 45 - 49 50 - 54 ពក់ែខ្សរ្រកវ៉ ត់

>=55

មិនពក់ែខ្សរ្រកវ៉ ត់

៥.៣.២ ប័ណ្ណបើកបរ ច្បាប់ស្តីពីចរាចរណ៍ផ្លូវគោកតម្រូវឱ្យអ្នកបើកបរយានយន្តគ្រប់ប្រភេទមានប័ណ្ណបើកបរត្រឹមត្រូវនិងតាមប្រភេទ យាន។ការរឹតបន្តឹងបទប្បញ្ញត្តិស្តីពីប័ណ្ណបើកបរបានអនុវត្តចំពោះតែអ្នកបើកបររថយន្ត ប៉ុនែ្តការអនុវត្តចំពោះអ្នក បើកបរម៉ូតូនៅមានកម្រិតនៅឡើយ។ អ្នកបើកបរថយន្ត (ទាំងរងរបួស និងមិនរងរបួស) មានប័ណ្ណបើកបរ ក្នុងពេលមានគ្រោះថ្នាក់(២៤%) ក្នុងនោះអ្នកបើកបរភេទប្រុសមានប័ណ្ណបើកបរ៧៦% ច្រើនជាងអ្នកបើកបរ ភេទស្រី(៥៨%)។ អ្នកបើកបររថយន្តដែលមានអាយុលើសពី១៩ឆ្នាំមានប័ណ្ណបើកបរអត្រាខ្ពស់ជាងអ្នកបើកបរ អាយុចន្លោះពី១៥-១៩ឆ្នា។ ំ រូបភាពទី៥០ ភាគរយអ្នកបើកបរប្រប ើ ស ្រា ប ់ ណ ័ ប ្ណ ក ើ បរ តាមអាយុ, ២០១១ 100% 37%

80% 60%

19%

21%

77%

81%

79%

63%

11%

15%

14%

89%

85%

86%

38% 15 - 19 20 - 24 25 - 29 30 - 34 35 - 39 40 - 44 45 - 49 50 - 54 មានប័ណ�េបើកបរ

11%

63%

40% 20%

23%

មិនមានប័ណ�េបើកបរ

>=55

៦. ទីតាង ំ គ្រោះថ្នាកញ ់ ក ឹ ញាប់(ជើងកប)

ចាប់តាង ំ ពីខក ែ ក្កដា ឆ្នា២ ំ ០០៦ អង្គការជនពិការអន្តរជាតិ និងក្រសង ួ មហាផ្ទៃ បានសម្រេចចិតណ ្ត នា ែ ំ

ឧបករណ៍ប្រពន ័ ្ធ កំណត់ ទីតាង ំ ភូគោល (GPS ) ទៅដល់អង្គភាពនគរបាលចរាចរណ៍ផវូ្ល គោកនៅគ្របរា ់ ជធានី-ខេត។ ្ត បច្ចក េ វិទយា ្

GPS

អាចកណ ំ ត់ទតា ី ង ំ គះ្រោ ថ្នាកនៅ ់ លើបណ្តាញផ្លវូ ក្នង ុ ប្រទសកម្ព េ ជា ុ បានយ៉ាងស្រល ួ

ឆាប់រហ័ស

និងត្រម ឹ ត្រវូ ដោយប្រប ើ ព ្រ ន ័ ព ្ធ ត ័ មា ៌ នភម ូ សា ិ ស្រ( ្ត GIS)។ ទិនន ្ន យ ័ ទាំងនោះ បានប្រដ ើ ម ើ ប្ ក ី ណ ំ ត់ទតា ី ង ំ ដែល មានចំនន ួ គ្រោះថ្នាក់ អ្នកស្លាប់ របួសចន ើ្រ ជាងគេ និងប្រប ើ ស ្រា ដ ់ ម ើ ប្ ស ី ក ិ សា ្ ពីមល ូ ហេតន ុ គ ៃ ះ្រោ ថ្នាក។ ់ ប្រពន ័ ន ្ធ ះេ ក៏អាចជួយឱ្យយើងបង្កត ើ ផន ែ ការសកម្មភាពអាទិភាព

ដើមប្ ក ី ល ែ ម្អលក្ខខណ្ឌផវូ្ល

ឬការគ្របគ ់ ង ្រ ទីតាង ំ គ្រោះថ្នាក់

ដោយអនុវត្តវធ ិ សា ី ស្រស ្ត មស្របចពោ ំ ះទតា ី ង ំ ទាង ំ នោះ។ ពាក្យ (ជើងកប) មានន័យថាៈ ជាកំណាត់់ផ្លូវមានប្រវែង៣០០ម៉ែត្រ ដែលមានគ្រោះថ្នាក់ចំនួន៣ករណី និងមាន អ្នកស្លាប់ចាប់ពីមួយនាក់ឡើងទៅ ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ។ តំបន់ដល ែ គ្រោះថ្នាកញ ់ ក ឹ ញាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាកច ់ រាចរណ៏(តំបន់ជង ើ កប)មានចំនន ួ ១៣ទីតាង ំ សខា ំ ន់ៗ បានរកឃញ ើ តាមបណ្តាញផវូ្ល រម ួ មាន៖ • ផ្លវូ លេខ១២០ ភូមជ ិ ង្រក ុ សង្កាតត ់ ពា ្រ ង ំ ក្រសាង ំ ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភព ំ្ន ញ េ ។ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៤ សង្កាតចោ ់ មចៅ ខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភព ំ្ន ញ េ ។ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ១ ភូមប ិ ង ឹ ឈូក សង្កាតន ់ រោ ិ ធន៍ ខណ្ឌមានជ័យ រាជធានីភព ំ្ន ញ េ ។ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៣ ភូមច ិ បា ្ រមន និងព្រហក ែ ឃុក ំ មា ុ ររាជា និងសូភី ស្រក ុ បាទី ខេតតា ្ត កែវ។ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ១ ឃុច ំ ក ្រ ម្ទស េ និងបាវិតស្រក ុ ស្វាយទាប និងចន្ទ្រា ខេតស ្ត យ ្វា រៀង។ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៨ ភូមអ ិ ន្លង់ ឃុព ំ ក ្រែ តាមាក់ ស្រក ុ ខ្សាច់កណ្តាល ខេតក ្ត ណ្តាល។ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៥ ភូមនា ិ ក់តាហាង និងតាកុល ឃុពា ំ នី និងកំពង់តឡា ្រ ច ស្រក ុ កំពង់តឡា ្រ ច ខេតក ្ត ព ំ ង់ឆង ំ្នា • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៥ ភូមត ិ ំ្រា ឃុត ំ ត ្នោ ជុំ ស្រក ុ ក្រគរ ខេតពោ ្ត ធិសាត់ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៥ ភូមក ិ បា ្ លខ្មោច ឃុជ ំ ្រៃ ស្រក ុ ថ្មគោល ខេតបា ្ត ត់ដប ំ ង • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៦កែងផ្លវូ ៦២ ភូមថ ិ ល ្ន ប ់ ក ែ ឃុត ំ ពា ្រ ង ំ ឬស្សី ស្រក ុ កំពង់សយ ្វា ខេតក ្ត ព ំ ង់ធំ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៥ ភូមក ិ បា ្ លស្ពាន ក្រង ុ ប៉ោយប៉ត ែ ស្រក ុ អូរជ្រៅ ខេតប ្ត ន្ទាយមានជ័យ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៤ ភូមត ិ ពា ្រ ង ំ ស្អយ ុ និងអណ្តង ូ ថ្ម ឃុអ ំ ណ្តង ូ ថ្ម ស្រក ុ ព្រៃនប ុ ខេតព ្ត ះ្រ សីហនុ • ផ្លវូ ជាតិលខ េ ៧ ភូមអ ិ ណ្តង ូ ជា និងម្រាមទឹក ឃុជ ំ រី ព ូ រី ស្រក ុ ត្បង ួ ឃ្មំុ ខេតក ្ត ព ំ ង់ចាម

រូបភាពទី៥១ ទីតាំងតំបន់ជើងកបតាមបណ្តាញផ្លូវក្នុងប្រទេសកម្ពុជា, ២០១១

តារាងសខ្ខប េ ១.ការវិត្តន៍នៃទិន្នន័យតាមឆ្នាំ,២០០៧- ២០១១ ពត៌ មានអ្នកស្លាប់

2007

2008

2009

2010

2011

13654656

13868227

14085324

14302779

14521275

869047 1545 4.2 11.3 17.8

1084515 1638 4.5 11.8 15.1

1391565 1717 4.7 12.2 12.3

1652534 1816 5.0 12.7 11.0

1904263 1905 5.2 13.1 10.0

បរស ស្តសតី

80% 20%

78% 22%

79% 21%

81% 19%

80% 20%

0-4 5-9 10-14 15-19 20-24 25-29 30-34 35-39 40-44 45-49 50-54 >=55

3% 5% 1% 6% 16% 21% 8% 9% 7% 6% 4% 10% 3%

3% 3% 2% 7% 16% 23% 7% 8% 7% 6% 3% 11% 2%

2% 4% 2% 12% 21% 15% 8% 8% 7% 7% 4% 10% 1%

2% 3% 3% 11% 20% 16% 9% 6% 6% 7% 5% 10% 1%

2% 4% 3% 12% 21% 16% 9% 7% 7% 5% 5% 10% 1%

54% 33% 13%

57% 30% 13%

60% 28% 13%

59% 29% 12%

57% 29% 14%

63% 13% 7% 1% 7% 5% 4%

68% 13% 7% 1% 4% 4% 4%

71% 13% 5% 1% 4% 4% 3%

67% 12% 8% 2% 4% 4% 4%

66% 13% 8% 2% 4% 3% 4%

27% 21% 15% 3% 6% 5% 3% 1% 6% 12%

29% 19% 15% 3% 4% 4% 2% 1% 8% 15%

33% 18% 13% 3% 4% 4% 3% 1% 8% 13%

36% 15% 14% 3% 3% 3% 2% 1% 10% 13%

37% 18% 14% 2% 3% 3% 2% 1% 7% 13%

49%

50%

51%

50%

52%

19%

17%

15%

14%

11%

12%

3% N/A

N/A

11%

ចំ នួនប្បជាពលរដ្ឋ

ចំ នួនយានយនតចុះបញ្ជី អ្នកស្លាប់ អ្នកស្លាប់ កនងមួ យថ្ងៃ

អ្នកស្លាប់ កនងប្បជាពលរដ្ឋ១០០.០០០នាក់

អ្នកស្លាប់ កនងយានយនត១០.០០០គប្គឿងចុះបញ្ជី

ចំ នួនអ្នកស្លាប់ តាមគភទ

ចំ នួនអ្នកស្លាប់ តាមប្កុមអាយ

មិ នដ្ឹ ង

ចំ នួនអ្នកស្លាប់ តាមប្បគភទអ្នកគ្វើដ្ំគ អ្នកគបើ កបរ អ្នករួមដ្ំ គ ើ រ គងមើរគ ើ ង

ើ រ

ចំ នួនអ្នកស្លាប់ តាមប្បគភទមគ្ោបាយគ្វើដ្ំគ អ្នក ិ ុះម៉ូ ត៉ូ គងមើរគ ើ ង

អ្នក ិ ុះរងយនតប្គួស្លរ

អ្នក ិ ុះរងយនតដ្ឹកអ្នកដ្ំ គ អ្នក ិ ុះរងយនតដ្ឹកទំ និញ

ើ រ

អ្នក ិ ុះកង់ គផេងៗ

ចំ នួនអ្នកស្លាប់ តាមប្បគភទមខរបរ កសិករ កមមករ សិសេ កមារ គមផទុះឬអ្នកបំ គរ ើរ អ្នក ំ នួញ អ្នករត់ ម៉ូ ត៉ូឌប នបរគទស មន្រនតីរា ការ គផេងៗ

ម៉ូ លគេតដដ្លបងកគោយកតាតមនសេ ការគបើ កបរេួសគលបឿនកំ

ត់

ការបបើ កបរបរកាមឥទ្ធិពលជាតិ ស្រវ ឹង

មិ នគោរពសិទធអាទិ ភាព

ប្បដ ងកនងស្លានភាពគប្ោុះថ្ននក់ បត៉ូរគនាងផា៉ូវវមិ នប្បុងប្បយ័តន បត៉ូរទិ សគៅមិនប្បុងប្បយ័តន គផេងៗ

មិ នពាក់ ព័នធ

ើ រ

7% 4%

២. ចំនួនជនរងគ្រោះដែលបានរាយការណ៍ដោយមន្ទីរពេទ្យតាមរាជធានី-ខេត្តនិងខែ, ២០១១ ម្មះមេតត

បនាទយមានជ័ យ

ត់ ដំបង

កំ រង់ ចាម

កំ រង់ ឆ្មនំង

កំ រង់ ធំ

កំ រត

បកប មកាះកុ ង រកមចះ មណឌលគី រ ី ព្ប៉ លិន

ភនំមរញ

ររះសីហនុ ររះវ ិហារ រតនៈគី រ ី មសៀមរាប

សាវយមរៀង ាបកវ

ម្មះមនទីរមរទយ ម ៉ យបប៉ ត ររះមនរតររះ មនទីរមរទយមេតត ថមរួក សរុប អុី មមើ មចនសុី ចំ ការមលើ មជើ ងព្ររ រកូចឆ្មមរ មមមុ ត អូ រាង ំ ឪ រញ្ញាបរកក ព្ររឈរ ស្សីសនធរ តបូងឃមំុ សរុប បរ ិបូ រណ៍ កំ រង់ ឆ្មនំង កំ រង់ រតឡាច សរុប រាយណ៍សនទុក មនទីរមរទយមេតត មសាទង សរុប អងគជ័យ ឈូក កំ រង់ រាច មនទីរមរទយមេតត សរុប បកប មនទីរមរទយមេតត ឆលូង មនទីរមរទយមេតត សរុប បសនមមនារមយ រកឆ្មប ព្ប៉ លិន សរុប កាល់បម៉ រត គនាឋក់បុផ្ផផ កុ សមៈ កុ មារជាតិ សរុប ររះសីហនុ ១៦មករា មនទីរមរទយមេតត រកឡាញ់ មនទីរមរទយមេតត សួរតនិ គម សរុប ជី ភូ មនទីរមរទយមេតត រមាសបហក សរុប មនទីរមរទយមេតត

បេ មករា

N/A N/A N/A 3 3 32 1 N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 1 N/A N/A 5 5 18 32 6 56 1 6 16 46 69 N/A N/A 11 1 12 11 N/A 3 3 6 4 N/A N/A 10 N/A N/A 19 2 N/A N/A 2 N/A N/A 1 1 47

កុ មភៈ

N/A N/A N/A 7 7 33 6 6 2 26 14 0 5 7 11 77 3 N/A N/A 3 6 32 6 44 N/A 11 N/A 10 21 N/A N/A 4 5 9 7 N/A N/A N/A 111 55 N/A N/A 166 4 N/A 13 13 98 5 116 7 2 2 11 1

មិ នា

N/A N/A N/A 2 2 27 N/A 4 1 N/A N/A N/A N/A 6 1 12 5 18 20 43 16 51 6 73 N/A N/A N/A N/A N/A 1 N/A 6 7 13 12 N/A N/A N/A 40 60 N/A N/A 100 2 N/A 14 9 98 N/A 107 7 8 10 25 N/A

មមសា ឧសភា មិ ថុនា កកកដា សីហា

N/A N/A N/A 14 14 49 N/A 34 3 N/A N/A N/A N/A 14 13 64 14 18 9 41 13 6 8 27 N/A 9 0 30 39 1 N/A 12 27 39 11 3 4 7 120 30 2 N/A 152 1 2 21 N/A 123 N/A 123 N/A 17 11 28 41

N/A N/A N/A 2 2 15 11 27 1 13 9 9 7 3 14 94 2 21 21 44 7 13 3 23 N/A 8 3 25 36 1 N/A 8 30 38 9 N/A 3 3 148 59 N/A N/A 207 N/A N/A 15 11 N/A N/A 11 N/A N/A 1 1 27

N/A N/A N/A 5 5 18 12 16 2 N/A 1 9 3 N/A 26 69 7 10 11 28 8 16 3 27 N/A N/A 1 7 8 N/A N/A 9 15 24 9 N/A N/A N/A 161 46 N/A N/A 207 N/A N/A N/A 1 1 N/A 2 N/A N/A 1 1 29

N/A N/A N/A N/A N/A 13 11 27 2 11 N/A 5 4 5 17 82 6 11 13 30 6 12 2 20 2 N/A 3 45 50 N/A N/A 11 N/A 11 9 N/A N/A N/A 155 57 66 N/A 278 N/A N/A 27 9 43 N/A 52 N/A N/A N/A N/A 38

N/A 7 N/A N/A 7 1 7 21 1 3 9 5 9 1 15 71 2 7 18 27 10 27 2 39 2 N/A 4 18 24 9 11 23 13 47 N/A N/A N/A N/A 140 32 122 N/A 294 5 N/A N/A 4 1 N/A 5 6 18 4 28 N/A

កញ្ញា

N/A 6 8 3 17 N/A 8 20 N/A 27 24 7 9 N/A 18 113 7 11 29 47 5 34 3 42 5 15 5 33 58 8 3 11 7 21 9 N/A N/A N/A 198 47 96 N/A 341 3 18 N/A 10 34 N/A 44 38 36 9 83 55

តុ លា វ ិចឋិកា

14 N/A N/A N/A 14 1 12 10 N/A 10 11 9 10 N/A N/A 62 N/A 10 23 33 5 20 6 31 4 12 6 25 47 9 N/A N/A 13 13 N/A N/A N/A N/A 250 57 130 N/A 437 N/A N/A N/A 6 38 N/A 44 N/A 21 6 27 35

N/A N/A N/A N/A N/A N/A 2 24 3 26 5 N/A 12 N/A 24 96 N/A 9 11 20 9 37 10 56 9 17 10 N/A 36 18 N/A N/A 5 5 N/A N/A N/A N/A 286 45 N/A 7 338 N/A N/A N/A 3 67 N/A 70 N/A 22 8 30 49

ធនូ

សរុប

N/A 14 N/A 13 N/A 8 N/A 36 N/A 71 N/A 189 4 74 12 201 N/A 15 9 125 12 85 4 48 16 75 N/A 36 33 172 90 831 7 53 7 122 13 173 27 348 3 106 18 298 4 59 25 463 3 26 N/A 78 N/A 48 22 261 25 413 1 48 N/A 14 N/A 95 N/A 123 N/A 232 N/A N/A 3 6 16 6 19 252 1867 33 525 N/A 416 26 33 311 2841 N/A 15 N/A 20 N/A 109 6 74 98 601 N/A 5 104 680 N/A 58 3 127 1 54 4 239 57 379

៣.ចំនួនជនរងគ្រោះដែលបានរាយការណ៍ដោយមណ្ឌលសុខភាពតាមរាជធានី-ខេត្តនិងខែ, ២០១១ ម្មះមណ្ឌល សុេភាព

ម្មះមេតត

អូ របី ជាន់ ម្នៀត ពន្នៃ បនាទយមានជ័ យ

ប្រាសាទ រហាល់

ស្សះជី ក

សាាយមច្ក ប្រាស់ សរុប កំ ពង្់ ចាម

ាធាយ មមមុ ត សរុប

អង្គកូល ឆកប

អូ រប្រកសារ ពង្ទឹ ក ន្ប្រពធំ

សរុប ច្ំ បក់ ប្រកមច្ះ

មណ្ឌលគី រ ី ប្រពះវ ិហារ មសៀមរាប សទឹង្ឆប្រតង្

កនទួត កសឹម

សំបូរ សនួល សរុប

អូ រឯម

ឆែប

សាង្

សរុប ពួ ក

កាំពុន

មសៀមា៉ង្ សរុប

ឆេ មករា

កុ មភៈ

មិ នា

1 N/A N/A N/A N/A 9 4 N/A 14 N/A N/A N/A 1 N/A 1 1 3 N/A 1 N/A N/A N/A 1 3 8 N/A 8

N/A N/A N/A N/A N/A 4 N/A N/A 4 N/A N/A N/A N/A 1 N/A N/A 1 N/A 4 1 N/A N/A 5 N/A N/A N/A N/A 20 N/A N/A N/A

N/A N/A 1 N/A N/A 7 N/A N/A 8 N/A N/A N/A 1 N/A 1 N/A 2 3 N/A N/A N/A N/A 3 9 N/A N/A N/A 5 N/A N/A N/A

N/A N/A N/A

មមសា ឧសភា មិ ថុនា

N/A N/A 1 N/A N/A 6 5 N/A 12 N/A N/A N/A N/A N/A 3 N/A 3 N/A N/A N/A N/A N/A N/A 3 0 11 11 12 N/A N/A N/A

N/A 1 N/A N/A N/A 4 N/A N/A 5 N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 2 N/A N/A N/A 2 3 N/A N/A N/A 15 N/A N/A N/A

N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 1 1 N/A 2 2 N/A N/A 1 N/A 1 N/A 1 N/A N/A N/A 1 5 N/A N/A N/A 10 N/A N/A N/A

កកកដា សីហា កញ្ញា

N/A N/A N/A N/A N/A 1 N/A N/A 1 5 0 5 N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 15 15 8 N/A N/A N/A 5 N/A N/A N/A

N/A N/A N/A 2 N/A 2 N/A N/A 4 6 N/A 6 N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 4 4 N/A N/A N/A N/A

N/A N/A N/A N/A 1 6 N/A N/A 7 1 N/A 1 1 N/A N/A N/A 1 N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A

N/A N/A N/A

តុ លា

វ ិច្ឋិកា

N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 2 2 N/A 2 6 N/A N/A N/A 5 N/A 5 N/A N/A N/A N/A 3 5 2 7

N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 1 1 N/A 2 N/A N/A N/A N/A 7 7 N/A N/A N/A N/A 13 9 1 10

ធនូ

N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 3 1 N/A 1 5 N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A N/A 8 0 6 6

សរុប

1 1 2 2 1 39 9 1 56 12 2 14 8 5 7 4 24 3 8 1 5 26 43 31 8 11 19 91 14 9 23

៤. ការវិត្តន៍នៃប្រជាពលរដ្ឋ យានយន្តចុះបញ្ជី និងអ្នកស្លាប់តាមឆ្នាំនីមួយៗ ឆ្នាំ

ប្រជាពលរដ្ឋ

យានយនតចុះរញ្ចី

អ្នកស្លារ់

អ្ប្ាស្លារ់ កនងមួយថ្ងៃ

អ្នកស្លារ់កនងប្រជាពល រដ្ឋ១០០.០០០នាក់

អ្នកស្លារ់កនងយានយនត ១០.០០០គប្រឿងចុះរញ្ជី

2000

11805103

335069

401

1.1

3.4

12.0

2001

11989745

369298

459

1.3

3.8

12.4

535

1.5

4.4

12.7

6.7

18.4

2002

12177275

420418

2003

12367738

447428

824

2.3

2004

12561180

485612

1042

2.9

8.3

21.5

2005 2006

12757648 12957189

574829 714463

904 1292

2.5

7.1

15.7

3.5

10.0

18.1

2007

13182721

868852

1545

4.2

11.7

17.8

2008

13388910

1084320

1638

4.5

12.3

15.1

2009

13595099

1391656

1717

4.7

12.7

12.3

2010

14302779

1652534

1816

5.0

2011

14521275

1904263

1905

5.2

12.7 13.1

11.0 10.0

៥. ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមផ្លូវជាតិសំខាន់ៗ និងតាមឆ្នាំនីមួយៗ

ផលូវជាតិសំខាន់ៗ

2006

2007

2008

2009

2010

2011

ធ ៀបនឹងឆ្នំ 2010

ផលូវជាតិធេខ១

110

107

13%

ផលូវជាតិធេខ២

-19%

ផលូវជាតិធេខ៣

109

73%

ផលូវជាតិធេខ៤

148

134

166

114

129

13%

ផលូវជាតិធេខ៥

192

217

230

239

191

245

28%

ផលូវជាតិធេខ៦

158

236

169

222

212

187

-12%

ផលូវជាតិធេខ៧

117

134

110

146

161

158

-2%

ផលូវជាតិធេខ៨

200%

សរុប

758

882

864

898

897

1015

13%

៦. ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមខែ និងតាមឆ្នាំនីមួយៗ

ខែ

2006

2007

2008

2009

2010

2011

ធ ៀបនឹងឆ្នាំ 2010

មករា

130 67 145 174 85 96 89 88 91 122 93 112 1292

143 125 105 161 111 110 117 117 132 152 144 128 1545

151 163 139 195 119 109 136 88 135 107 140 156 1638

156 156 180 208 136 135 121 144 135 109 99 138 1717

177 175 154 204 147 112 126 118 112 157 148 186 1816

173 157 205 213 147 130 139 129 139 124 167 182 1905

-2% -10% 33% 4% 0% 16% 10% 9% 24% -21% 13% -2% 5%

កុមភៈ មិនា

ធមសា

ឧសភា មិថុនា កកកដា សីហា កញ្ញា តុលា

វិឆ្ិកា ឆ ូន សរុប

៧. ចំនួនអ្នកស្លាប់តាមក្រុមអាយុ និងតាមឆ្នាំនីមួយៗ

ក្រុមអាយុ

2006

2007

2008

2009

2010

2011

ធ ៀបនឹងឆ្នាំ ២០១០

0-4

-3%

5-9

14%

10-14

15-19

119

207

206

234

14%

20-24

175

248

269

357

361

391

25-29

271

331

376

255

291

301

30-34

101

125

120

141

171

35-39

131

141

138

134

114

137

20%

40-44

102

114

109

125

15%

45-49

103

118

120

-21%

50-54

>=55

129

161

180

164

186

185

-1%

មិនដឹង

37 1292

44 1545

31 1638

24 1717

17 1816

12 1905

-29% 5%

សរុប

៨. ទម្រង់បែបបទប្រមូលទិន្នន័យ មានទម្រង់បែបបទប្រមូលទិន្នន័យ២ផ្សេងគ្នា ពេទ្យ-មណ្ឌលសុខភាព

ដែលបានប្រើប្រាស់៖

ទម្រង់បែបបទប្រមូលទិន្នន័យរបស់ម ន្ទីរ

ប្រប ើ ្រាសព ់ ័ត៌មានជនរងគ្រោះជាចំណុចស្នូល

និងទម្រង់បែបបទប្រមូលទិន្នន័យ

របស់នគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោកប្រប ើ ្រាសព ់ ័តមា ៌ នគ្រោះថ្នាក់ជាចំណុចស្នូល។

ការបញ្ចូលទិន្នន័យស្ទួនគ្នា

ត្រូវបានត្រួតពិនិត្យឡើងវិញដោយប្រើប្រាស់ ឈ្មោះជនរងគ្រោះ ម៉ោង និងថ្ងៃខែឆ្នាំ គ្រោះថ្នាក់ និងទីកន្លែង គ្រោះថ្នាក់។ ទម្រង់ទិន្នន័យគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងគ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗ

ទម្រង់បែបបទគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោករបស់នគរបាលចរាចរណ៍ផ្លូវគោក

សទ្ទានក ុ ម ្រ កត្តាបរិស្ថាន

ការផ្សំរវាងល័ក្ខខ័ណ្ខផ្លូវ និងអាកាសធាតុ ដែលបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

កត្តាមនុស្ស

គ្រោះថ្នាក់ទាំងឡាយណា ដែលបង្កឡើងដោយកំហុសឆ្គងរបស់មនុស្ស។

កត្តាផ្លូវ

លក្ខខណ្ខផ្លូវដែលបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

កត្តាអាកាសធាតុ

អាកាសធាតុដែលបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

កម្មករ

អ្នកធ្វើការនៅក្នុងរោងចក្រ/សិប្បកម្ម/ការរដ្ឋានសំណង់។

កសិករ

អ្នកធ្វើស្រែ ចំការ។

ការជែងក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក ់

ការជែងដោយមិនបានមើលស្ថានភាពចរាចរណ៍។

កុមារ

មនុស្សដែលមានអាយុតិចជាង៦ឆ្នាំ។

កៀរពីចំហៀង

យានប៉ះទង្គិចគ្នាដោយតួចំហៀងរបស់យានទាំងពីរ ខណៈដែលយានទាំងនោះ

មានទិសដូចគ្នា។

កំហុសប្រើភ្លើងហ្វា

ការប្រើប្រាស់ភ្លើងហ្វាខុសនៅពេលយប់។

ក្រឡាប់/ដួលខ្លួនឯង

គ្រោះថ្នាក់ដែលបង្កឡើងដោយយានតែមួយ។

ខូចខាតសំភារៈ

គ្រោះថ្នាក់ទាំងឡាយណាដែលមិនបានបង្កឱ្យមានអ្នករបួស។

គ្រូបង្រៀន

អ្នកបង្រៀន/ណែនាដ ំ ល់បជា ្រ ជនហយ ើ ពួកគេមានសញ្ញាបត ័ ប ្រ ញ្ជាកគ ់ ប ូ្រ ង្រៀន។

គ្រោះថ្នាក់ធ្ងន ់

គ្រោះថ្នាក់ទាំងឡាយណាដែលបង្កឱ្យមានមនុស្សម្នាក់យ៉ាងតិច

គ្រោះថ្នាក់ស្លាប ់

គ្រោះថ្នាក់ទាំងឡាយណា

គ្រោះថ្នាក់ស្រាល

គ្រោះថ្នាក់ទាំងឡាយណា បង្កឱ្យមានមនុស្សម្នាក់យ៉ាងតិច ចូលសំរាកព្យាបាល

ចូលសំរាក

ព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ យ៉ាងតិច២៤ម៉ោង ប៉ុន្តែមិនមាននរណាម្នាក់ស្លាប់។

ដែលបង្កឱ្យមានមនុស្សម្នាក់យ៉ាងតិចស្លាប់ភ្លាមៗ

ឬស្លាបក ់ ្នុងរយៈពេល៣០ថ្ងៃក្រោយពីគ្រោះថ្នាក់។

ក្នុងមន្ទីរពេទ្យតិចជាង២៤ម៉ោង ប៉ុន្តែមិនមានអ្នកណារបួសធ្ងន់ ឬស្លាប់។

ជនរងគ្រោះ

មនុស្សដែលបានស្លាប់ ឬទទួលរងរបួសក្នុងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

ជើងកប

ប្រវែងផ្លូវមួយកំណាត់ ដែលមានចំងាយតិចជាងឬស្មើ៣០០ម៉ែត្រ ហើយមាន ចំនួនគ្រោះថ្នាក/់ អ្នកស្លាប/់ ជនរងគ្រោះច្រើនជាងគេក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ នៅក្នុងតំបន់ដែលបានជ្រើសរើស។

ទីប្រជុំជន

ជាកន្លែងដែលមានអាគារ ឬផ្ទះសាងសង់ជិតៗគ្នា ហើយផ្លូវចេញចូលមានដាក់

ផ្លាកសញ្ញា ឬឈ្មោះទីក្រុង/រាជធានី ទោះបីជានៅពេលយប់ឬថ្ងៃ។

នៅផ្ទះ/មេផ្ទះ/អ្នកបំរ ើ

អ្នកនៅផ្ទះ ដើម្បីមើលថែគ្រួសារ ឬអ្នកបោសសំអាតផ្ទះឱ្យអ្នកផ្សេងទៀត។

បុកចំពីមុខ

តួខាងមុខរបស់យានទាំងពីរប៉ះគ្នា។

បុកប៉ះ ហើយរត់

ពេលដែលអ្នកបើកបរមានចេតនារត់គេចពីកន្លែងកើតហេតុ បន្ទាប់ពីគ្រោះថ្នាក់។

បុកពីក្រោយ

តួខាងមុខរបស់យានទីមួយប៉ះទង្គិចជាមួយតួខាងក្រោយរបស់យានទីពីរ។

បុកពីចំហៀង

តួខាងមុខរបស់យានទីមួយប៉ះទង្គិចជាមួយតួចំហៀងរបស់យានទីពីរ។

បុកសត្វ

យានកំពុងមានចលនាប៉ះទង្គិចជាមួយសត្វ។

បុកវត្ថុគ្មានចលនានៅក្បែរផ្លូវ យានកំពង ុ មានចលនាប៉ះទង្គច ិ ជាមួយវត្ថគ ុ ន ្មា ចលនានៅក្បរែ ផ្លវូ (ឧ. ដើមឈើ..)។ បុកវត្ថុគ្មានចលនានៅលើផ្លូវ

យានកំពុងមានចលនាប៉ះទង្គិចជាមួយវត្ថុគ្មានចលនានៅលើផ្លូវ(ឧ.របាំងផ្លូវ..)។

បុកយានដែលចតស្ងៀម

យានកំពុងមានចលនាប៉ះទង្គិចជាមួយយានដែលចតស្ងៀម។

បុកថ្មើរជើង

យានកំពុងមានចលនាប៉ះទង្គិចជាមួយថ្មើរជើង។

ការបើកបរក្រោមឥទ្ធិពលជាតិស្រវឹង គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ដែលបង្កឡើងដោយអ្នកមានជាតិអាលកុលក្នុង ឈាម ដែលកម្រិតនោះលើសពីច្បាប់កំណត់។ ការសន្និដ្ឋានរបស់នគរបាល ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក។ បើកបរបញ្រ្ចាសទិស

អ្នកបញ្ជាយានទាំងឡាយណាដែលបើកបរបញ្រ្ចាសនឹងទិសចរាចរណ៍

បើកបរហួសល្បឿនកំណត់

គ្រប់យានទាំងអស់ ដែលប្រើប្រាស់ល្បឿនលឿន លើសច្បាប់បានកំណត់ ឬប្រើ

លើកលែងតែថ្មើរជើង។

ល្បឿនមិនសមស្របទៅតាមស្ថានភាពភូមិសាស្ត្រ ចរាចរណ៍ សភាពយាន និងការផ្ទុក។

ប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទដៃ ប្តូរទិសដៅដោយមិនប្រយ័ត ្ន

និងស្ថានភាពអាកាសធាតុ

ការប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទ នៅពេលកំពុងបើកបរ ដោយមិនមានឧបករណ៍សម្រាប់

តភ្ជាប់ ឬមិន ឈប់យាននៅអែបខាងនៃផ្លូវ។

បើកទៅត្រង់ ហើយភ្លាមៗនោ ះអ្នកបើកបរត្រូវការបត់ឆ្វេង ឬស្តាំ ឬតប់ត្រឡប់ថយ ក្រោយ

ដោយមិនបានឱ្យសញ្ញាប្រាប់ដំណឹងដល់អ្នកដទៃដែលកំពុងប្រើប្រាស់

ផ្លូវនោះដែរ។ ប្តូរគន្លងដោយមិនប្រយ័ត ្ន

ប្តូរគន្លងផ្លូវទៅឆ្វេង ឬស្តាំ ខណៈដែលកំពុងបើកទៅទិសដដែល (ទៅត្រង) ់

ដោយមិនផ្តល់សញ្ញាប្រាប់ដំណឹងដល់អ្នកដទៃដែលកំពុងប្រើប្រាស់ផ្លូវនោះ ដែរ។

ផ្លូវក្រាលកៅស៊ូ

ផ្លូវដែលមានចាក់កៅស៊ូ ឬកៅស៊ូលាយគ្រួស។

ផ្លូវជាតិ

ផ្លូវចម្បងៗដែលតភ្ជាប់ពីទីប្រជុំជនធំៗ និងខេត្តនានាក្នុងផ្នែកផ្សេងៗនៃប្រទេស

ផ្លូវតូចក្នុងក្រុង

ផ្លូវទាំងឡាយណាដែលស្ថិតនៅក្នុងរាជធានី/ក្រុង

ផ្លូវធំក្នុងក្រុង

ផ្លូវទាំងឡាយណាដែលស្ថិតនៅក្នុងរាជធានី/ក្រុង

ផ្លូវបែកជាបួន

ផ្លូវបែកខ្វែង ឬផ្លូវបំបែកជាបួនទិស។

ផ្លូវប្រសព្វរាងអក្សរ Y

ផ្លូវបំបែកដែលមានរាងជាអក្សរ Y។

ផ្លូវប្រសព្វរាងអក្សរ T

ផ្លូវដែលចេញទៅបញ្ចប់នឹងផ្លូវមួយទៀត ឬផ្លូវបំបែករាងអក្សរ T។

ផ្លូវលំ

ផ្លូវដែលភ្ជាប់ពីផ្លូវជាតិ/ផ្លូវខេត្ត ឆ្ពោះទៅភូម/ិ ឃុំនៅជនបទ ឬផ្លូវនៅជាយក្រុង។

ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃគ្រោះថ្នាក់

ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃគ្រោះថ្នាក់ អាស្រ័យទៅលើ សភាពរបួសរបស់អ្នកពាក់ព័ន្ធ។

ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃរបួសស្នាម

កម្រិតនៃរបួសស្នាម សម្រាប់អ្នកពាក់ព័ន្ធក្នុងគ្រោះថ្នាក់ម្នាក់។

មន្ត្រីរាជការផ្សេងៗ

គ្រប់មន្ត្រីរាជការទាំងអស់ លើកលែងតែប៉ូលីស ទាហាន និងគ្រូបង្រៀន។

ហើយអនុញ្ញាតឱ្យប្រើល្បឿនដល់៩០គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង។ ដែលគ្មានខ្សែបន្ទាត់កណ្តាលពីរ។

ដែលមានខ្សែបន្ទាត់កណ្តាលពីរ ប៉ុន្តែមិនមែនជាផ្លូវជាតិ ឬផ្លូវខេត្ត។

ម៉ូត/ូ យានយន្តកង់ពីរ

យានកង់ពីរដែលមានម៉ាស៊ីន។

មិនក្រាលកៅស៊ូ/បេតុង

ផ្លូវដែលមិនមានចាក់កៅស៊ូ ឬចាក់ស៊ីម៉ង់ត៍។

មិនគោរពផ្លាកសញ្ញាចរាចរណ៍ គ្របអ ់ ក ្ន បើកបរទាំងអស់ដល ែ បើកបរដោយគ្មានការគោរពផ្លាកសញ្ញាចរាចរណ៍។ មិនគោរពភ្លើងចរាចរណ៍

គ្រប់អ្នកបើកបរទាំងអស់ដែលបើកបរនៅពេលភ្លើងចរាចរណ៍ពណ៌ក្រហម។

មិនគោរពសិទ្ធិអាទិភាព

មិនផ្តល់សិទ្ធិឱ្យថ្មើរជើង និងយានដទៃនៅលើដងផ្លូវ ជាពិសេសនៅផ្លូវប្រសព្វ។

មិនមានការងារធ្វើ

អ្នកមិនមានការងារពិតប្រាកដ ឬមិនមានការងារ។

យានយន្តកង់បួន

គ្រប់ប្រភេទរថយន្តដឹកអ្នកដំណើរ និងរថយន្តដឹកទំនិញ។

យានយន្តកសិកម្ម/កែច្នៃក្នុងស្រុក

ជាយានដែលយកទៅប្រើនៅក្នុងស្រែចំការ។ ពេលខ្លះវាត្រូវបានគេកែច្នៃ

ក្នុងស្រុកដែលផ្សំឡើងដោយយកម៉ាស៊ីនផ្សេងទៅផ្គុំនឹងតួនៃយានផ្សេងទៀត។ ឧ. គោយន្ត។

រថយន្តដឹកទំនិញ

យានយន្តដែលមានកង់ចាប់ពប ី ួន ប្រើសម្រាប់ដឹកទំនិញ។

រថយន្តដឹកអ្នកដំណើរ

យានដែលមានកង់ចាប់ពីបួន ប្រើសម្រាប់ដឹកអ្នកដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែង

របួសធ្ងន់

អ្នកចូលសំរាកព្យាបាលនៅមន្ទរី ពេទយ្ យ៉ាងតិច៨ថ្ងៃ បន្ទាបព ់ គ ី ះ្រោ ថ្នាកច ់ រាចរណ៍។

សិស្ស

អ្នកដែលកំពុងសិក្សានៅសាលា ចាប់ពីបឋមសិក្សា ដល់មហាវិទ្យាល័យ។

ស្លាប់នៅកន្លែងកើតហេត ុ

ជនរងគ្រោះស្លាប់ភ្លាមៗនៅពេលកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់។

ស្លាប់នៅមន្ទីរពេទ្យ

ជនរងគ្រោះស្លាប់បន្ទាប់ពីមកដល់មន្ទីរពេទ្យ។

មួយទៀត (រួមទាំងរថយន្តមីនីបឺស រថយន្តក្រុង)

ស្លាប់ពេលបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យ ជនរងគ្រោះស្លាប់នៅពេលកំពុងបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ។ ស្លាប/់ អ្នកស្លាប ់

មនុស្សស្លាប់ភ្លាមៗ ឬស្លាប់ក្នុងរយៈពេល៣០ថ្ងៃក្រោយពីគ្រោះថ្នាក់។

អ្នកជំនួញ/អ្នករកស៊ី

អ្នកមានមុខរបរទិញ និងលក់ទំនិញ។

ថ្មើរជើង

អ្នកដើរ/ឈរនៅលើផ្លូវ ឬនៅចិញ្ចើមផ្លូវ អ្នកដឹកសត្វនៅពេលមានគ្រោះថ្នាក់។

ជនបរទេស

បរទេស ដែលមកធ្វើការ ឬស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ហើយមិន

មានអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណសំគាល់ខ្លួនជាជនជាតិកម្ពុជា។

អ្នកបើកឡាន

ដែលប្រកបមុខរបរជាអ្នកបើករថយន្តដឹកអ្នកដំណើរ/រថយន្តដឹកទំនិញ។

អ្នកបើកបរ

អ្នកបើកបរ ឬអ្នកបញ្ជាយានមានម៉ាស៊ីន ឬយានគ្មានម៉ាស៊ីន (រួមមាន អ្នក

អ្នករត់ម៉ូតូឌុប

អ្នកប្រកបរបររត់ម៉ូតូឌុប។

អ្នករួមដំណើរ

អ្នកធ្វើដំណើរក្នុង/លើយាន ដោយមិនបានបញ្ជាយាននោះ (ឧ. អ្នកអង្គុយនៅ

ប្រើប្រាស់កង់ អ្នកប្រើប្រាស់សត្វ)។

លើម៉ូតូ កងពីក្រោយ ឬអ្នកអង្គុយនៅក្នុងរថយន្តពីក្រោយ...)។

ឯកសារយោង 1. ផែនការសកម្មភាពជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក២០១១-២០២០, ចរាចរណ៍ផ្លូវគោកនៃរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា។

គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាព

2. ស្ថិតិយានយន្តចុះបញ្ជីឆ្នាំ២០១១ នាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោក ក្រសួងសាធារណការនិងដឹកជញ្ជូន។ 3. ជំរឿនទូទៅប្រជាសាស្រ្តរបស់ប្រទេសកម្ពុជាឆ្នាំ២០០៨ ក្រសួងផែនការ។ 4. អង្គការសុខភាពពិភពលោកប្រចាំប្រទេសវៀតណាម។ 5. អង្គការជនពិការអន្តរជាតិបែលហ្សិកប្រចាំប្រទេសឡាវ។ 6. អង្គការជនពិការអន្តរជាតិ

និងវិទ្យាស្ថានសាកលវិទ្យាល័យហាសសេលនៃប្រទេសបែលហ្សិក។

ការ

វិភាគការខាតបង់សេដ្ឋកិច្ចដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ភ្នំពេញ៖អង្គការជនពិការអន្តរ ជាតិឆ្នាំ២០១១។

ទំនាក់ទន ំ ង

ការវិភាគ

និងព័ត៌មានបន្ថែម អាចផ្តល់ជូនបានតាមការស្នើសុំ។

នរណាម្នាក់ខាងក្រោមនេះ ៖

សូមកុំស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការទាក់ទងមក

 សម្រាប់ព័ត៌មានទាក់ទិន និងផែនការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក៖ ឯកឧត្តម ពៅ ម៉ាល ី

អគ្គនាយករង នៃអគ្គនាយកដ្ឋានដឹកជញ្ជូន

អគ្គលេខាធិការរង នៃគណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ក្រសួងសាធារណការ និងដឹកជញ្ជូន ទូរស័ព្ទដៃ ៖ ០១២ ៩១៩ ៧១៧

អ៊ីម៉ែល ៖ peoumaly09@yahoo.com  សម្រាប់ព័ត៌មានទាក់ទិន និងទិន្នន័យគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍៖ ឯកឧត្តម ឧត្តមសេនីយ៍ទោ គីម យីដេត

អនុប្រធាននាយកដ្ឋានកណ្តាលសណ្តាប់ធ្នាប់សាធារណៈនិងជាអគ្គលេខាធិការរង គ.ស.ច.គ អគ្គស្នងការដ្ឋាននគរបាលជាតិ ក្រសួងមហាផ្ទៃ

ទូរស័ព្ទដៃ ៖ ០១២ ៩៣៤ ៥៣៤  សម្រាប់ព័ត៌មានទាក់ទិន និងការអនុវត្តច្បាប់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក៖ ឯកឧត្តម ឧត្តមសេនីយ៍ទោ ហ៊ឹម យាន

ប្រធាននាយកដ្ឋានសណ្តាប់ធ្នាប់ អគ្គស្នងការដ្នាននគរបាលជាតិ ក្រសួងមហាផ្ទៃ

ទូរស័ព្ទដៃ ៖ ០១២ ៥៩០ ៩៧៨  សម្រាប់ព័ត៌មានទាក់ទិន និងការសង្គ្រោះបន្ទាន់៖ លោកស្រី វេជ្ជបណ្ឌិត ប្រាក់ ពិសិដ្ឋរង្សី

ប្រធាននាយកដ្ឋានការពារសុខភាព ក្រសួងសុខាភិបាល

ទូរស័ព្ទដៃ ៖ ០១២ ៨៦២ ០២២

អ៊ីម៉ែល ៖ pisethsey@yahoo.com  សម្រាប់ព័ត៌មានដែលទាក់ទិនស្ថានភាពសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោកកម្ពុជា និងការវិភាគរបាយការណ៍៖

លោក សែម បញ្ញាវុឌ្ឍ

ប្រធានគំរោងប្រព័ន្ធព័ត៌មានជនរងគ្រោះ និងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ផ្លូវគោក អង្គការជនពិការអន្តរជាតិ

ទូរស័ព្ទដៃ ៖ ០១២ ៥៤៥ ៣៣៤

អ៊ីម៉ែល ៖ sem.panhavuth@hib-cambodia.org

អ្នករៀបរៀង និងបោះពុម្ភ អង្គការជនពិការអន្តរជាតិ

គណៈកម្មាធិការជាតិសុវត្ថិភាពចរាចរណ៍ផ្លូវគោក ផ្លូវ៥៩៨ សង្កាត់ច្រាំងចំរេះ២ ខណ្ឌឫស្សីកែវ រាជធានីភ្នំពេញ ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ទូរស័ព្ទ៖ +៨៥៥ ២៣ ៨៦៤ ០៨២ អុីម៉ែល៖ គេហទំព័រ៖

rcvis@roadsafetycambodia.info

www.roadsafetycambodia.info ជំនយ ួ បច្ចក េ ទេសដោយ ៖

អង្គការជនពិការអន្តរជាតិ