Eu son A G - Steve Tasane

Hoxe a lama está seca e o po méteseme nos ollos. Ademais hoxe fago anos, creo que estou de aniversario. Pregunteille a un señor que día é hoxe.

–Estamos a tres de xullo? –pregunteille.

–Por aí andaremos –respondéronme.

O 3 de xullo é o meu aniversario; ou iso creo.

Estou seguro de que si. Fago dez anos. Estou seguro.

Teño unha chea de cousas que recordar, pero é moi difícil medir ben o tempo.

Así e todo, eu nunca esquecería o meu aniversario. Non me lembro de cando fan anos a miña nai nin o meu pai, pero si que me lembro de como se chaman, con nomes e apelidos.

Lémbrome dos nomes das miñas irmás e estou bastante seguro de que tamén sei cando fan anos.

Lémbrome das miñas irmás.

E da casa, a nosa casa.

7

Lémbrome do diñeiro que o meu tío me meteu no peto antes de subirme ao barco cargado de xente descoñeci­ da. Cando me botei a durmir, os cartos estaban no peto; e, cando acordei, os cartos xa non estaban.

As miñas irmás non están, e o meu pai e a miña nai tam­ pouco están, pero non quero pensar niso.

Nin tampouco en cando aquel home me ameazou cunha navalla e me roubou a mochila. A miña mochila, o meu teléfono…; o meu teléfono e os meus papeis.

O teléfono, cheo de fotos das miñas irmás, e de mamá e papá, e dos amigos, os seus números…; vídeos, listas de reprodución, e de todas as cousas boas da miña vida.

E os papeis; os papeis que servirían para que todo o mundo soubese con certeza que hoxe fago anos, e os nomes e ape­ lidos de mamá e papá, o nome da nosa vila, e todo o que ten que ver comigo, a miña vida; todas esas cousas que estou comezando a esquecer.

Por iso aquí non hai ninguén que saiba que hoxe fago anos. E por iso ninguén me regala nada. Se alguén me regalase unha tarxeta de felicitación, eu había de amosárlle­ la aos gardas e dicirlles: «Ei, mire isto! Xa me cre agora?

O meu nome! A miña idade! Vén todo aquí, nesta tarxeta de felicitación. Mire!».

Por iso quero contarvos a miña historia, porque os gardas din que todo canto suceda debe quedar documentado.

Pero non vou contar o meu pasado. Vou contar a historia da miña vida agora, aquí no campamento, a partir de hoxe.

8

O día en que fago dez anos.

A miña historia comeza así: Os meus amigos, M e O, andan agachados pola lama, dedí­ canse a apañar migallas de pan. M é unha rapaza, fai boliñas coas migas e vailles engadindo máis migas a medida que avanza; sempre engadindo e amasando, e, despois, mete esas bólas de pan nunha bolsa plástica que leva enganchada no pulso.

Pola súa parte, O tamén leva unha bolsa de supermer­ cado atada no pulso, pero el o que fai é meter na boca a maioría das migallas a medida que as vai apañando, e as bólas que vai facendo non acaban de xuntarse ben. Sáelle unha trapallada.

O leva uns pantalóns que lle deron e que lle quedan moi grandes, frouxos de cintura e coas perneiras refucidas para non arrastralas pola lama. Así parece máis baixiño do que é, e iso que el xa é bastante pequerrecho. Á súa irmá, M, a roupa que traía xa lle quedou pequena, e as mangas do xersei non lle chegan aos pulsos. Vaia pinta levan M e O, aí agachados no medio da lama, demasiado grande unha e demasiado pequeno o outro.

Ao principio penso que están a apañar migallas secas, pero, cando me achego, vexo que o pan chupou a auga da lama, coma se fose unha salsa.

–Quen quere xogar? –digo.

O levántase dando un chimpo: –Eeeeu!

9

–Estamos comendo –di M–. Mira –di–, ¡mira toda esta comida!

–De verdade? –digo.

–Cando veu o camión da axuda –di M–, todo o mundo se botou correndo a el e arramplaron con todo o pan. Aca­ bouse antes de que O e mais eu puidésemos acercarnos sequera. Pero, mira –di sinalando coas mans a lama que ten arredor–, caeulles todo isto. Deixaron caer un trillón de migallas e quedaron por aí ciscadas. É un tesouro.

–A que xogamos? –pregúntame O sen deixar de meter migas na boca mentres fala.

–Non comas todas agora –díxolle M ao seu irmán pequeno–, que non che van quedar para despois.

–Eu sei onde hai mazás –digo.

–Que? –di M levantando de golpe a cabeza.

–Mazás! –digo–. Unhas mazás riquísimas, pero só son para os axentes secretos.

–Entón non hai para rapaces –di M baixando de novo a mi­ rada; hoxe anda de mala uva.

–Era broma –digo eu–. Pero si que hai mazás.

–Eu son axente secreto –di O–. Podo coller unha mazá?

–Eu son o xefe dos axentes secretos –digo.

–Tamén eu son xefe dos axentes secretos –di O. –Non podedes ser xefes os dous –di M–. En todo caso, se todo o mundo é xefe dos axentes secretos, eu tamén.

–Que parvada –di O–. Ti non podes ser axente secreto porque os axentes secretos son homes.

10

–E vós os dous sodes rapaces –di M–. Eu son a máis vella, conque se alguén pode ser axente secreto, son eu.

E, ademais, son a que manda.

«Ti tamén es unha rapaza –penso para min–. Non es moito máis vella ca min, que só teño dez anos.»

–Pero ti non sabes onde están as mazás –digo.

–Pois dimo e protéxovos –responde ela.

«Que nos vai protexer M?» O apaña un pau finiño do chan.

–Teño unha arma –di–. É un fusil.

Eu collo a bolsa plástica de O e engancho as asas nas orellas, de maneira que a bolsa me queda colgada por detrás do pescozo.

–Pois eu teño unha capa invisible. Ala, vamos.

E así marchamos na busca de mazás, M, O e mais eu, que son A. –Os axentes secretos non levan capas invisibles –di M–. Ti estás a pensar nos meigos.

–Son un meigo que se meteu no servizo secreto –respon­ do–. E ti es unha meiga?

Ela non responde. Agarra a O polo colo e, ao mesmo tempo, dáme un empurrón tan forte que caio contra un arbusto e rasco o brazo.

–Que pasa? –pregúntolle.

–Chist!

11

Miro por entre as follas do arbusto e vexo un garda. Ese si que leva un fusil de verdade e está parado no camiño.

M ten a O agarrado contra o chan e leva o dedo á man para indicarlle que non faga ruído.

Estamos no límite da zona de administración. Soamente os gardas poden entrar nesa zona.

O levanta o pau.

–Dispárolle? –di en voz baixiña.

Eu pregúntome se non será o garda quen nos dispare a nós. Nunca tiven noticia de que os gardas lles dispara­ sen aos rapaces. Pero levan porras. Unha vez, cando nevou e todo o mundo foi pedir mantas, un garda bateume nun brazo e o negrón que me quedou foi mudando de cor cada día da semana seguinte. Foi coma un arco da vella a cámara lenta.

A porra do garda é cen veces máis grosa ca o pauciño de O. –Como non nos dixeches que as mazás están na zona de administración? –murmura M. –E que pensabas? Que ían estar no alto dunha maceira?

–dígolle.

Ela non me responde.

O garda pasa cerca e non nos ve agochados detrás da ma­ togueira. Aínda levo a bolsa de O enganchada nas orellas.

–Funcionou a capa invisible! –digo levantando o polgar.

–Por onde se vai desde aquí? –pregunta M. –Polo sitio de fumar.

12

O sitio de fumar está fóra da zona de administración e é onde van fumar os gardas. No campamento case ninguén fuma, nin sequera os adultos. O que a xente quere é comida e roupa de abrigo. O tabaco non vale para nada. Pero os gardas deben de ter comida de sobra, porque parece que nunca teñen fame nin están fracos, e pasan o tempo co ci­ garro na boca sempre a fumegar.

E desperdician comida. Se poden desperdiciar comida, é porque deben de ter de sobra. E iso fai que me pregunte por que a gardan toda para eles. E fai que me pregunte por que non nos deixan saír do campamento para intentar con­ seguir comida para nós. Doulle moitas voltas.

–Escavamos un túnel? –di O. –Non –di M–. Pero podemos ir a rastro pola parte das herbas altas. Boca abaixo. Igual ca os axentes secretos cando fan un asalto por sorpresa, non te acordas?

–Coma os espías –di O–, vencer ou morrer.

A herba faime cóxegas no nariz.

Imos a rastro sen parar ata o sitio de fumar, e non nos ve ninguén. Se es un rapaz, é máis doado que non te vexan.

–Eu son un gato ao asexo dun paxariño –digo.

–Eu son un tigre á caza dun mono –di O. –Chist! –di M. Hai un garda alí diante, de pé, a fumar un cigarro. A M preo­ cúpalle que nos cachen.

13

Pero a min no me preocupa. No campamento, cando pescan un rapaz quebrantando as normas, métenlle unha sanción á familia. Sanción é outra maneira de dicir castigo: mándante ao último posto da lista de espera. A razón pola que non me preocupa que castiguen a miña familia é que eu perdín a miña familia. Ou a miña familia perdeume a min. M e O tampouco teñen familia porque lles caeu unha bomba.

Ademais, nós nin sequera estamos na lista de espera. Como nos van mandar ao último posto? Se nos puxesen no últi­ mo posto, sería xenial, coma un premio.

De maneira que cando vexo o garda, quedo caladiño, tal como di M, pero só porque aínda me acordo do negrón multicolor que me deixaran no brazo.

O home está de pé ao lado dun colector de lixo, pero tira a cabicha ao chan. Hai unha chea de cabichas ciscadas polo chan.

–Pois eu non vexo mazá ningunha –di M. –Espera –digo eu.

O garda mira arredor. Non sei se nos oiría. Pero entón doume conta de que en realidade non está a mirar. O seu traballo consiste en fumar e mirar arredor. Agora que aca­ bou co cigarro, está facendo a parte que consiste en mirar.

«Ala, traballo feito», imaxino que pensa el. Dá media volta e regresa cara ao edificio.

–Pam! –di O ao tempo que, co seu pau, lle dispara ao garda polas costas.

14

–Chist! –di M. Pero o garda xa está entrando pola porta.

–Fallaches –dígolle a O mentres sopra o fume que sae do fusil.

Póñome de pé.

–Que fas? –murmura M. –Ti vixía.

Vou andando ata o colector de lixo. Sinto como O vén detrás de min, tragando saliva. A O gústalle ir de valente, pero non é máis ca un rapaciño, e nunca ve a M actuando con valentía, porque a M lle toca ser cautelosa. Ela é a en­ cargada de coidar do seu irmán máis novo. Se ela se mete en problemas por ir de valente por aí e se a separan do irmán, a O xa non lle vai quedar familia ningunha. Vai quedar só.

E os rapaces pequenos como O, cando quedan sós, desapa­ recen. Lévanos. Por iso debemos andar sempre xuntos, para coidarmos uns dos outros.

Estou de pé sobre o cemento que hai ao lado do colector.

Fágolles un aceno a M e a O. Ela agáchase máis detrás da maleza e tira de O para abaixo. É coma xogar aos agochos.

Meto o brazo ata o fondo do colector e apalpo. Toco cos dedos nunha cousa pegañenta, que me parece un envoltorio usado. Despois, apalpo cos dedos nunha cousa branda e suave; creo que se trata dun trapo vello que un dos gardas usou para limpar a lama das botas. Despois rozo nunha variña pequena que sae da parte superior dunha mazá. É o rabo. Engánchoa cos dedos índice e polgar, e sácoa fóra.

15

Dentro hai dúas máis; seino porque antes, cando estaba a es­ pialos, eu xa vira como as botaban os gardas.

Apaño as tres mazás do colector e escapo correndo con elas ata a maleza. M e O estenden as mans con ansia.

M torce o bico.

–Non queda moito delas, non? –di.

–Que boas! –di O, que empeza a chanchar na mazá sen pensalo dúas veces.

Teñen razón os dous. Deille a O o carozo de mazá máis grande, por ser el o máis pequeno, e a M deille o máis pe­ queno, por ser a máis vella. Collín o mediano para min. É bastante grande. M ten razón niso de que a xente des­ perdicia moito. Os gardas non comen o carozo da mazá porque ten pebidas e non sabe tan ben, pero aquí estou eu a rillar nun resto de media mazá. Nin me molesto en cuspir as pebidas, porque as pebidas tamén son boas. Pode que non sexan o que mellor sabe da mazá, pero están bastante ricas.

–Vaia banquete! –di O sorrindo e mastigando ao mesmo tempo.

–Non fales coa boca chea –dille M. Pero ela tamén sorrí, e sei que acertei. Isto é un millón de veces mellor ca as migallas de pan cheas de lama.

«Feliz aniversario», penso para min.

16

A, M, O O campamento non é o que a xente entende por cámping.

A xente vén por aquí de excursión, regálanos comida e roupa limpa. Tiñades que ver a cara que lles queda: coma se o mundo estoupase.

Caridade contoume que, cando invita algún amigo a vir ao campo por primeira vez, sempre esperan atopar un cam­ pamento de vacacións. Imaxinade! Caridade é unha volun­ taria que nos veu visitar tantas veces que ao final quedou a vivir aquí. Paréceme raro, porque aquí, no campamento, todo o mundo anda desesperado por marchar, pero Caridade decidiu vir e quedar. A última vez que veu ao campamento, chegou conducindo un autobús de dúas plantas. Aparcouno no alto do outeiro e dixo: –Isto vai ser o centro de atención a mulleres e nenos.

17