C
ando un dia a toupi帽a asomou a cabeza por entre un mont贸n de terra para ver se xa saira o sol, pasou aquilo.
(
)
Era redondo e marr贸n, pareciase un chisco a un chourizo, e, o peor de todo, ca茅ralle xusto na cabeza.
“Vaiche boa!”,
berrou a toupiña. “Quen me fixo isto na cabeza?”
(
)
Pero era tan curta de vista que xa non puido descubrir a ninguén.
“Fuches ti quen me fixo isto na cabeza?”, preguntoulle á pomba que nese intre pasaba voando por ali.
“Eu? Non, por que? Eu fago asi! ”, contestou.
(
)
E, plas, unha pinga branca e húmida petou no chan, xusto á beira da toupiña, e batuxoulle a pata dereita.