MELODEITJE EEN MUZIEKSPROOKJE VOOR KLEUTERS
WENDY BOOTS
Op een vroege ochtend in de lente lag er op de hoogste berg van Tofuland een ei. Niemand wist waar het vandaan kwam, het lag er zomaar. De bergen van Tofuland waren hoog en kaal. Er groeide geen boom en het waaide er altijd. Nergens zag je een vogel. En toch lag daar zomaar ineens een groot geel ei. Wie had het daar achtergelaten? Was er een vogel die het verloren had? Of was het ei daar neergelegd? Niemand wist het.
De wind waaide door de bergen en het ei schommelde zachtjes heen en weer. Plotseling kwam er een windvlaag. Het ei bewoog gevaarlijk. Het bleef nog even schommelen op het randje en toen.....rolde het met een flinke vaart de berg af. Onderweg botste het tegen stenen en keien en rolde het door struiken en gras. Het ei kreeg deuken en kleine barstjes en rolde maar door. Er leek geen einde aan te komen totdat plotseling KRAK! ....het ei brak.
In twee stukken lag het gebroken ei onderaan de berg. De wind hield op met waaien en de zon begon te schijnen. Uit het gebroken ei kringelde een gele rookpluim omhoog. Niet lang daarna werd Melodeitje wakker. Ze was eindelijk geboren! Ze klom langzaam uit het gebroken ei naar buiten en streek haar vleugeltjes glad. Uit de ene helft van het ei kwam een geluid. Het was een diepe lage toon. De grond trilde er zelfs een beetje van. Melodeitje schudde mee, wat klonk dat laag! De andere helft van het ei klonk anders. Deze had een hele hoge toon en klonk veel lichter. Melodeitje vloog omhoog en nam haar twee tonen mee de lucht in. Daar dansten ze samen op de wind. De hele middag speelde ze met hen totdat ze moe en voldaan naar beneden dwarrelde en in een boomtop in slaap viel.
De volgende dag werd melodeitje gewekt door een prachtig geluid. Vlak naast haar zat een vogeltje op een tak haar ochtendliedje te fluiten. Melodeitje vond het zo mooi en vroeg aan de vogel of ze één van haar tonen mocht lenen. Het vogeltje piepte en floot haar hoogste lied. Melodeitje koos de helderste toon die ze hoorde en stopte deze bij de andere tonen in haar rugzak. Ze kon haast niet wachten om te horen hoe ze samen zouden klinken.
Met haar rugzak gevuld met tonen vloog ze naar het dorp. Toen ze in de buurt van de kerktoren kwam hoorde ze de klok slaan. Wat een mooie klank was dat! Deze toon past goed bij de rest, dacht Melodeitje. Ze opende haar rugzak om de zware klokkentoon op te vangen. 'Deng!' De toon galmde nog wat na in haar tas. Ze vloog snel naar beneden naar het plein. Daar opende ze haar rugzak en liet de vier tonen vrij. Het plein vulde zich met muziek. Melodeitje stond met haar ogen dicht te luisteren. Ze genoot van haar muziek.
Melodeitje schrok plotseling door een geluid. Het kwam steeds dichterbij. Wat was dat? Het klonk plat en schel en alle tonen klonken hetzelfde. Toen het geluid heel dichtbij klonk zag ze een man met paard. De hoeven van het paard klonken steeds hetzelfde. Melodeitje wilde dansen, zo heerlijk klonk het. 'Wat een prachtig geluid maakt uw paard, mag ik een paar tonen lenen?' vroeg ze aan de man. En ze opende de rits van haar rugzak.
'Je mag ze allemaal hebben' zei de man. Melodeitje was blij want haar tonen kregen er nu iets speciaals bij. Ze klonken netjes in een rijtje en duurden allemaal even lang.
Moe en voldaan vloog ze met haar kostbare schat aan tonen verder de wereld in. Welke tonen zou ze nog meer vinden? De wind voer haar mee hoog boven de wolken. Haar wangen kleurden rood en de wind suisde om haar oren. 'Wat een mooi geluid!' De wind blies en veranderde van klank. Alsof ze op een glijbaan naar beneden gleed. 'P-f-f-f-f-f-f-f-f'
Ze opende voorzichtig de rits van haar rugzak en ving een klein beetje wind op. Net genoeg voor een vijfde toon. Melodeitje maakte van blijdschap een koprol in de lucht en dook toen snel naar beneden.
Ze had in de verte een boerderij gezien. Daar kwam veel geluid vandaan. Er stonden beesten in de wei en er kwam geluid uit de stal. Er liepen kippen op het erf. Wat een bonte verzameling van klanken. Zoveel verschillende dieren met elk een eigen geluid. Melodeitje vond het moeilijk om te kiezen. Welke toon zou het worden? Ze koos voor de koe. Wat had die een lage toon: boe-hoe-hoe-hoe!
Haar rugzak was bijna vol. Nog één toon erbij en dan ben ik klaar, dacht Melodeitje Ze vloog omhoog op zoek naar de laatste toon om de melodie af te maken. Maar hoe ze ook zocht, ze hoorde geen nieuwe geluiden meer. Ze was moe en vloog terug naar de bergen van Tofuland.
De lege eierschalen lagen nog op dezelfde plek waar ze was geboren. Melodeitje ging zitten op een rotsblok en haalde haar tonen uit haar rugzak. Ze was blij en verdrietig tegelijk. Blij met haar mooie tonen en verdrietig omdat ze nog één laatste toon miste. Ze speelde met haar muziek en plotseling gebeurde het.
Uit het niets alsof het vanzelf ging zong ze zachtjes mee. Haar eigen stem verraste haar. Wat klonk dat mooi. Mijn eigen stem is ook muziek! Ze had de laatste toon gevonden. De rest van de dag speelde ze met haar muziek en zong ze zelf mee. De melodie klonk door de bergen. Alle dorpsbewoners kwamen naar buiten. Wat klonk dat prachtig. Vanaf dat moment was melodeitje gelukkig. Ze had de mensen het mooiste gegeven wat er bestaat: muziek. En wil je weten waar ze nu is? Melodeitje is er nog steeds. Ook bij jou. Luister maar goed, dan hoor je haar fluiten en zingen. Zelfs in jouw eigen stem!
ER IS MEER... NAAST HET VERHAAL 'MELODEITJE' IS ER OOK EEN WERKBOEK VOOR HET ONDERWIJS MET KNUTSELOPDRACHTEN, MEESPEELVIDEO’S, TAALOPDRACHTJES EN DUIDELIJKE INSTRUCTIEVIDEO'S.
VERKRIJGBAAR BIJ
KABAALPORTAAL.NL