Zeven Gedichten

Zeven Gedichten J.R. Jordens

1

Februari, 2016

Alle rechten voorbehouden aan de auteur. Alle handelingen van reproductie, verkoop, publicatie en bodypainting zonder volmacht zijn onwettig.

2

Pygmalion Zij zegt: schop me en sla me uit het steen breek me en bleek me uit dit marmer, trap me, sloop me loop over me ets uw letters in mij zool klief mijn ziel uit het onbewogene en beweeg me naar een piedestal druk uw duimen op mijn ogen // kneed me hoe ik u zien moet en denk: dit is niet echt Ik ben niet op u gebeiteld

Hij zegt: Ge hebt klamme handen en wintervoeten, ge weegt mij te zwaar val in oneindig veel stukken uit elkaar maar laat mij u legpuzzelen, laat mij u leggen, naast u liggen, uw lippen likken alleen dan verkrampt mijn tong van't koude door albaster doortrokken marmer en denk ik: dit proeft niet echt Ik ben niet op u gebeiteld

3

Icarus Daedalus

stierf twee keer een eerste keer

toen de z-

oon, de z-

ijne, z- elfde blonde krullen // bruine bast,

van een z-

elfde natuur nieuw gesproken

toen die z-

onverhoopt zijn tuimeling maakte,

z-

ich in de diepte

verdiepte.

Z'n z-

oon

z-

ong het vliegend lied,

fluitend

naar onder

z-

onnig onz-

innig verz-

open

een tweede keer toen z-

ijn z-onverdronken wanhoop versmeltte met de golven

wanneer hij

zijn zoon achterna dook

4

Cassandra ik zwoer u mijn lichaam en mijn gave geest; ik wou u alles geven “als gij mij maar doorleest, sla mij open als een boek� maar gij tufte in mijn mond morste uw verdorven vloek, pocketwormen // bezette mij met inktvraat en maakte mij uw raaskallende, maagdelijke teef nu ik mezelf bevraag de dagen dat ik nog leef voel ik u in mijn bloed krioelen, uw pest uw plan?

schrijf mij in krijt krijs mij hoe ik u betekenen moet

5

Orpheus Wanneer Orpheus alleen in zijn bed zijn minnaarslied speelt, gloort Euridices silhouet haar bocht // haar buiging in kwartieren van de dag verdeeld;

's ochtends de door dauw beslagen ochtendmond, de dikke tong van de goedemorgen, warme adem van herkenning, 's middags haar hete hijgen op een tafellaken de zon, op haar huid, op haar hoogst: ligt zij bedekt door dadels, druiven, vijgen, rozijnen neergedrukt in weelde en wederzijdse bevlogenheid 's avonds de mist van haar gebergte die op hem neerdaalt als een dronken wals, beneveld van haar tepels drinkt hij haar bezinksel tot de ziel 's nachts in opgewonden dekens bezat zij hem “niemand mag u stelen� met slaafse acrobatiek wikkelt hij zich in haar schoot

deze door haar vleesgeworden herinnering klemt hij in zijn hand en schuift zich op en neer; een eenzaam manoeuvre op de regelmaat van ontelbaar verdriet

Euridices vier seizoenen; ochtend, middag, avond, nacht bezongen met een minnaarslied 6

Medea De kinderen waren van haar soort lelijk Ze opende hen als kerstcadeaus: het eerste even enthousiast als het laatste gravend, gravend, gravend, uit, uit, uit, jongens, jongens, wrong ze // wrikte ze al het lelijk er uit en wrat dan kinderharten (met het gemak van woeste golven die op verdwaalde vissersboten storten)

wijl eerder Medea, van geboortestriemen geronnen, naakt voor de spiegel stond, kijkend naar de kloven, de zwangerschapsgroeven, het zwoerd, al strelende haar huidse reliĂŤf, rug aan buik gekromd tegen haar lief, zijn armen rond haar heupen geslagen, hij die haar getekend had met haar hoofd achterover gebogen, kust ze zijn kin, voert krols Jasons handen over het golvend vlees; de zeevaarder en de zee

7

Narcissus De vissers die Narcissus vonden (hij lag aan de oever - te slapen leek het) hebben hem gedroogd in een poging de dood van hem af te wrijven maar zijn huid was niet gaan schuiven van het water en was rimpelloos // jong gebleven ondanks de rivier hem had vastgehouden; dat noemt men in liefde gesmoord

Toch kregen ze zijn vingers niet uit de vuist getrokken alsof hij in een dorst verdronk die en steeds en na het leven vasthield aan dat een onlesbaar verliefd

8

Atalanta Hij besloot haar niet te bedriegen

eerlijk te plooien in de wedloop dat heet: verloren // verliefd met haar speer reeds in de hand slijpt ze de eindstreep, de misgelopen deadline, kijk hem kruipend, buigend door haar macht, kreunen, doch lijkt 't lachend, want zijn vlam zal hem dan eindelijk verslinden terwijl Atalanta hem penetreert: “alles mocht gij nemen maar afscheid kiest gij eerst?”

Atalanta (sussend?): “houd uw mond tegen die van mij zwijg me, zwijg me, zwijg”

9

10