'Het Spinnenkind' - Een verhaal door De Dode Van Gogh

Het spinnenkind

Vrijdag 07/08/2020

Vandaag vond ik mijn persoonlijk archief een verhaal terug. Ik heb het blijkbaar geschreven rond Halloween. Het is eens wat anders in deze hittegolf van augustus 2020. Veel leesplezier.

Het spinnenkind Het spinnenkind in een amper gladbevroren straat, kil, het kan een adem zien, zijn eigen? Zijn schoudertas hangt vast aan een kabouterschaduw in kegellicht, dat vanuit het halfopen huis vertrekt en afzwakt tussen twee uiteenlopende lichtlijnen, het staat perfect in het midden, voor een deurbel, hoog, strekt de arm maar geraakt er niet, springt in een stil parcour, de sneakers komen geluidloos terug aan de grond, TINGTONG, een hond? Nee, geen hond, weeral stil, spinnenkind knippert en de stad is weg, de deur, de straat, de stad, de schoudertas, wanneer hij springt komt hij los van zijn schaduw, TINGTONG, kapotte kniebroek, te grote hoodie van zijn broer. Op de snelweg verderop auto's de verkaveling in, uit, nog verder is een dorp en nog veel verder een stad waarschijnlijk in geweld, 93 doden op de radio, of gewonden, of gehandicapten, het kind springt op en laat een seconde zijn eigen schaduw, zijn eigen adem los. Gedempte voetstappen.

"Waar is je kostuum?" zegt JULES JORDENS wanneer hij de deur opendoet, en lang naar het kind heeft gekeken dat voor hem staat. JULES JORDENS staat, neen leunt, in de deuropening. Zijn kleren ruiken naar look. Er komt een keukendamp van hem af. Zijn silhouette kan roken, zijn ledematen ademen, thans dat zal hij later fantaseren op zijn zolderkamer. Hij kan heel goed koken. JULES JORDENS loert naar de bultige schoudertas van het kind; Aldi Leo's, popcorn, carnavalkaramel, zakjes Grills-chips.

"Ik ben een spinnenkind," zegt het kind, als een ingestudeerd kerklied, zonder te horen wat het hoort, en strekt de arm. Zijn hand gaat open en hangt onbeweeglijk in de lucht.

"Luister, ik ben niet zo voor Halloween. Dat zijn commerciĂŤle, Amerikaanse tradities die komen overwaaien en uiteindelijk komt het er op neer dat ik weer bijbetaal. Luister, ben je hier alleen? Het is de bedoeling dat je je verkleed als je Trick or Treat doet. Tenminste, dat is wat ik denk dat je doet. Je bent toch niet verdwaald? Waar zijn je vriendjes, ouders? Het is al donker buiten en ik herken je niet, ben je van deze wijk?

Waar woon je?"

"Bij mijn broer," het kind wrijft over zijn warme neus. Zijn hand is koud. "Ik ben niet verkleed omdat ik een spinnenkind ben. Om middernacht verander ik in een spin. Een grote."

"Ik kan je fruit geven, ik heb niks in huis." (JULES JORDENS heeft wel iets in huis maar dat is van hem, hij heeft hier hard voor gewerkt, een paar weken geleden heeft hij namelijk een gedicht voor een hoogwaardigheidsbekleder uit de stad geschreven, hij heeft hiervoor 80 euro gekregen. Hij kocht al: een masker van een silicone varkenskop, die hij versneed tot enkel oren en een neus, een ThaĂŻse afhaalmaaltijd, een muts die hij niet zal dragen, of vergeten, een pak menthol sigaretten.)

Het spinnenkind wandelt het huis van JULES JORDENS binnen.

Het tilt zich op de keukenkast en zoekt in het schap boven het aanrecht. Daar ligt het snoep, zo had JULES JORDENS hem zojuist verteld. Het vult zijn schoudertas met Doritos, chacha's en nootjes van Trader Joe's (ook aldi, maar ze smaken best). Het spinnenkind rommelt in zijn zak en legt zijn carnavalskaramellen in de kast. Die hoeft het niet. Om te ruilen, om te houden, om van af te zijn. Het springt van het aanrecht en huppelt de gang in. Daar zit, neen leunt, JULES

JORDENS in een zwak licht pathetisch op ĂŠĂŠn knie. Hij piept, heel even, en kijkt met bolle ogen terug naar het kind.

"Ik wil mijn zakmes terug," zegt het kind, en zonder na te denken schuift hij het Zwitsers zakmes terug uit het dijbeen van JULES JORDENS, deze drukt met trillende handen op de nieuwe rode streep op zijn jeansbroek.

"Probeer me niet te volgen. Zodra ik kan, trek ik me met een draad naar boven en kom ik meteen terug als spin. Dan heb ik ook klauwen en tanden. En die kunnen doorheen je pretentieuze leren laarsjes bijten. Je zegt dat ik niet verkleed ben, maar hoe loop jij erbij? Ik doe de deur niet dicht, dat kan je zelf. En als je leven je lief is, stop je met het roken van die mentholsigaretten, die zetten namelijk je longblaasjes open.

Op die manier zijn ze heel schadelijk. En een beetje verwijfd.

Maar het is 2019. Dan mag je gerust vrouwendingen doen, zolang je maar eerlijk blijft aan jezelf."