'De Wervelwind, een verhaal door Seneca en De Dode Van Gogh' - Dinsdag 04/08/2020

‘De Wervelwind’ Een kortverhaal door Seneca en De Dode Van Gogh

Dinsdag 4 augustus

Ik zat vandaag op de vensterbank te wachten op mijn goede vriend Seneca. Hij ging eerst een paar schilderdoeken ophalen bij een vrouw. Seneca bleef lang weg, en ondertussen droomde ik op de vensterbank van een leven van eeuwige voorspoed: van welvaart en BiFi-worst. Toen hij eindelijk mijn appartement bereikte, zijn we drinken en eten gaan kopen en schreven we beurtelings aan het volgende kortverhaal. Het is getiteld ‘De Wervelwind’.

De Wervelwind Op maandag wenste Dirk Boelandts dat hij een wervelwind zou kunnen zijn. Op vrijdag is hij dat, tegen de verwachtingen van de meeste stadlieden in, ook geworden.

Dirk Boelandts was zijn job als ingenieur bij AB-Inbev behoorlijk zat. Hij vond niet dat hij de erkenning kreeg waar hij recht op had. Zelfs niet voor het herdenken van een ecofriendly sixpack, ondanks dat hij in talrijke buitenlandse wedstrijden aan de haal ging met de Product Rebranding of the Year Award.

En hoewel Dirk, net als andere ingenieurs, niets liever deed dan rusten op het zachte bed van de wetmatigheid van cijfers en formules, droomde hij ervan om wel eens te dansen boven de hete kolen van verwarring, onzekerheid en het natuurlijk voorkomen van hapering in de cyberspace. Maar laat één ding duidelijk zijn: dat verlangen om een wervelwind te worden was niet een of andere nodeloze metafoor voor vrijheid, nee, hij wilde werkelijk een wervelende wind worden. En dat is hem zonder al te veel tegenslagen ook gelukt.

Het was moeilijk om aan zijn bazen uit te leggen dat hij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen komen werken. En na een half dozijn ellenlange telefoongesprekken met de overheid over het statuut van iemand die permanent werkonbekwaam is, en na de zoveelste keer op wacht gezet te zijn door een bureaucraat die herhaaldelijk ‘wervelwind’ stamelde, hing hij op en ging hij dan maar eens eindelijk boven die hete kolen zweven. Als ze hem zochten, zouden ze wel een postkaart sturen naar zijn huisadres.

Maar die postkaart kwam nooit aan. Wel kwamen er eerder die week drie flyers: één daarvan was een menukaart vermomd als flyer van het kebabhuis Istanbul. Een tweede flyer was een herdruk van een flyer van kebabhuis Istanbul.

Maar het was de derde flyer die Dirk Boelandts van verbazing verstomde. Laten we eerlijk zijn, ingenieurs geloven maar al te graag in het toeval, maar ook het toeval kent zijn grenzen.

Het was door de boodschap geprint op een gelig stukje papier dat hij zijn koffie, die wankelend aan zijn andere hand hing, liet vallen; “HEEFT U WEL EENS GEDROOMD EEN WERVELWIND TE ZIJN?”

De zwarte drukletters leken wel te schreeuwen.

Op de achterkant stond een gsm-nummer. Verder niets. Lang zat Dirk Boelandts in de zetel met de flyer voor hem op de salontafel. Pas na een 3e eco-friendly biertje nam hij de flyer ter handen en toetste het nummer in.

‘Hallo, Dirk,’ zei een stem meteen, ‘ontmoet me in de steegjes van de Banneuxwijk in Hasselt, om drie uur ’s nachts.’

Daarna werd er afgehaakt. Om tien voor drie stond Dirk al te

wachten. In de verte kwam een gedaante op hem afgelopen.

Het was nog maar een kind, zou je denken. Maar geen enkel kind dwaalt door de steegjes in de Banneuxwijk van Hasselt om drie uur ’s nachts. Het schaduwachtig figuur droeg een brokaten mantel die donkerblauw glinsterde in het maanlicht.

‘Dag Dirk, ben je klaar?’

‘Klaar voor wa-’ Zonder Dirk te laten uitspreken begon het mannetje, dat nu in het licht van de enige straatlantaarn duidelijk een halfverklede dwerg was, hevig te fluiten op een klein zilveren fluitje dat hij vluchtig uit zijn binnenzak had gehaald. Ik zou willen zeggen “getoverd” want Dirk was onder de indruk van de snelheid van de dwerg zijn bewegingen. Dirk probeerde nog te vragen of hij een soort van tovenaar was, maar het gefluit kon zijn stem zonder moeite overtreffen.

‘Sieso,’ lispelde de dwerg, ‘je bent nu een wervelwind. Dat komt dan neer op 75 euro.’

En de dwerg wees met zijn kleine handjes assertief naar de portefeuille die Dirk - zonder dat hij zich hier al te goed van bewust was - reeds in de handen hield.

Nog voor Dirk de tovenaar bedanken kon, liep het wezen kirrend van plezier de steegjes uit. Vooraleer hij de hoek om was, gooide hij Dirks 75 euro over de haag van een nietsvermoedende, slapende burger.

‘Allesh van waarde is weerloosh,’ schreeuwde hij nog met vooruitgeschoven tanden. De dwerg las duidelijk Lucebert.

Lucebert was ook een dwerg, als je erover nadacht.

Dat was wat Dirk Boelandts zijn collega’s 14 weken later schouderhangend, uitgemergeld en met lange baard vertelde.

Hij kreeg zonder problemen of verder gedoe zijn baan terug.

Hij was weerloos. Maar ook blij dat hij eindelijk weer kon rusten op het zachte bed van de wetmatigheid van cijfers en formules.