'De Buurman' - Maandag 03/08/2020

De Buurman

Maandag 3 augustus

Gisterenavond viel de stroom uit in het appartement. Dat was best griezelig, want ik was plots alleen in de ruimte. Ik woonde hier nog niet zo lang. De vloer en de muren kraakten in een nog te ontcijferen, unheimliche codetaal. Geen idee waar de zekeringkast was. Die dingen besefte ik allemaal in het donker.

Toen ik hier twee maanden geleden introk, botste ik op de rommel. De badkamer rook naar schachtenpap en de wc was ook in tijden niet schoongemaakt. Op mijn knieën schrobde ik alles proper. Zelfs het voetstuk. Voor ik begon met poetsen, sloeg ik met de rubberen handschoenen tegen mijn billen en riep ik: ‘¿Ai papi, no estoy tan sucio como este apartamento?’

Ik zou nog wel even door kunnen gaan waarom ik niet bij aanvang mensen kon ontvangen in het appartement, maar dan zou ik bijna vergeten zeggen dat we hoog genoeg zitten om te allen tijde de ramen open te kunnen laten. Zónder dat er muggen binnenkomen. In onze toren zijn er geen insecten.

In onze toren is het altijd fris. Ik zingzeg het terwijl ik de bruine drab van de wc schrob: ‘in onze too-ooren is het altijd fris.’

In het blauwwit licht van mijn laptop rolde ik een sigaret. Ik rookte hem uit het raam en in de donkerte. Ik kreeg een fantastisch idee voor een boek.

Ik verklaarde twee jaar geleden aan mijn ex-vriendin dat de reden waarom ik pas was beginnen roken me op een nog te ontcijferen manier inspireerde. Maar één ding was zeker: elke sigaret stond garant voor één goede zin, soms zelfs voor een volledig gedicht. En sinds kort dus ook ideeën. Tijdens het

roken kan je alleen maar roken en nadenken. Verder niets.

Mensen die terwijl ze roken op hun gsm zitten, verspillen de sigaret. Mijn vriendin vond niet dat ik gelijk had, maar ze heeft me altijd in mijn verminkte opvattingen gesteund. Toch gingen we uit elkaar.

Ik denk aan de tijd dat ik in mijn appartement te Antwerpen een glas dronk met iemand die twijfelde of de maanlanding echt was. De Straatvechters hadden haar waarschijnlijk een ‘frisse meid’ genoemd. Een frisse meid is de ideale kruising tussen cute en sexy, gedefinieerd in het theorema SenecaBilly Bonkels. We zaten die avond op het terras naar boven te kijken, twee vingers diep in een glas zelfgemaakte mojito.

Mijn huisgenoot Florian passeerde en wees nonchalant in de lucht, naar een blauwwit-lichtgevende stip. Ik keek vanuit het donker meer naar het meisje met haar mening dan naar de lucht. Ik zag flitsen zilver op haar zeldzame kledij. Mijn hart klopte krank als na een sigaret. Maar dat kon ik toen nog niet weten, ik rookte nog niet.

Flor zei ons dat dat daar, ja dat daar, dat is het ISS dat daar kwam overgewaaid.

Florian heeft een diploma lucht- en ruimtevaart. We controleerden op het internet of het ISS zichtbaar zou zijn in België die avond. Hij had gelijk. Dat zal hij trouwens zelf ook veel zeggen; ‘Ik heb altijd gelijk.’ Dat kan dan wel heel lullig klinken, maar ik kan je met de hand op het hart bevestigen dat hij gelijk heeft over deze uitspraak.

Florian en ik woonden ooit zes maanden samen op vier

vierkante meter. Onze beide bedden stonden langs elkaar, en ertussen was nog net genoeg ruimte om je hoofd te stoten tegen de laaghangende lamp.

Hij woont nu in Antwerpen in een ander appartement met een plafond dat zo hoog is als een sterrenhemel. Ik woonde momenteel in het donker met een sigaret. We hebben allebei gelijk.

Het licht sprong terug aan. Ik hoorde gerommel op de gang.

Een sleutel viel ergens, tot driemaal toe. Ik piepgaapte door het piepgaatje. Ik was mezelf goed aan het uitleven in voyeurisme. Ik zag de buurman verstrooid en dronken herhaaldelijk zijn sleutel oprapen en laten vallen. Hij speelde nietsvermoedend theater. Ineens verscheen er een bovenbuurvrouw op het toneel, de antagonist: ‘Arrête de chipoter avec les compteurs.’

‘J’ai pas de la lumiére.’

‘Je vois.’

‘Ce n’est pas moi.’

‘C’est déjà le troisième fois. Tu vas arrêter de chipoter avec les compteurs.’

Ik moet hierbij vertellen, ik had zojuist naar Rear Window van Hitchcock gekeken. Billy Bonkels vertelde me dat Hitchcock de El Jefe is van de cinema. Hitchcock heeft genres gedefinieerd. En voyeurisme. Hij moest eens weten hoe ik hier stond te piepgapen naar de buren. Aan de binnenkant van de deur hing een klein distelblad. De vorige eigenaar was een kunstenares en ik mocht haar aankleding houden.

Daardoor moest ik nu voorzichtig zijn en mijn voorhoofd

schuin houden. Ik kon moeilijk kijken door het piepgaatje zonder me te bezeren. Daarom besloot ik mijn entree op de scène te maken. De buurman leek op Jack Nicholson in The Shining, alleen iets minder geniaal. Ik had gewild dat hij op iemand anders leek. Bijvoorbeeld niet op iemand uit een Kubrick-film, maar op iemand uit een film van Hitchcock. Dat had mijn verhaal van meer samenhang voorzien, maar helaas: deze man was twee druppels water Jack Nicholson. Alleen iets minder geniaal. Hij rook naar schachtenpap en op zijn hemd zat bruine drab. Ik liet hem even zijn warrig verhaal doen en samen met de bovenbuurvrouw besloten we dat hij niet meer mocht chipoteren met de zekeringkast. Die stond overigens dans la cave.

(Koor: ‘Die stond overigens dans la cave’.)

Ik was niet veel later terug alleen in de ruimte. Maar het licht brandde. Ik had inmiddels één mysterie van het universum opgelost. En dat in codetaal, papi.