Zeven Gedichten over huid

Zeven gedichten over huid J. R. Jordens

Juli, 2018

Alle rechten voorbehouden aan de auteur. Alle handelingen van reproductie, verkoop, publicatie en bodypainting zonder volmacht zijn onwettig.

Huid I: Ingebakken Ik weet nog hoe de buurman “dans, negertje, dans” riep naar het met bellen behangen woest stampende zwarte jongetje rustig lezer mijn buurman was al altijd zwart en dansen deed enkel zijn kind, mijn speelkameraad, thans negertje mocht ik niet tegen iedereen zeggen dat leerde ik later pas ik gooide ooit (per ongeluk) een tennisracket naar zijn hoofd hij had een snee van zijn wenkbrauw tot zijn oor en op zijn zwarte huid blonk het bloed dik als stroop uit zijn wonde wou ik zien wiens bloed het roodst was – met nagels krabde ik een korst van een muggenbeet weg – ik zei sorry maar kijk: hetzelfde type rood, ik riep: wist je dat??? ik riep: jij bent exact!!! als ik!!! menselijk!!! Maar mijn methode was uiteraard die van een sociopaat (dat woord leerde ik later pas)

Huid II: Villen Ik ben de hardverwarmde voltooiing en al het afgedankte in de wervels van de kamer druk ik me geplooid tussen de zilvers en de boeken zoekend naar een nieuw land en doe een gooi: spin de atlas weg van de chems de splinterbommen de baby’s met een halfgezicht verre van oorlog krijgt een kind geen vol gelaat maar ik groei elders en heel uit tot iets groot op de boot van de boot op de boot op de boot en in het water op het geraamte van de kamer speelt een ventje ritmisch, zie, hij trommelt met wat stokken op de ribbenkast kippenvelletje en ribbedebie

Huid III: Jeuk We zijn plots zo hels Gaan bouwen Kijk de kranen als toorens zoo hoog Het kind mist de zoomer Hebben mensen dorst in oktober?

Wij hebben honger in iets groots!

Zallie bouwie, bouwie ’s Ochtends paleizen ’s Middags kerken En ’s avonds nog een beurs ofzo

En als alles volzit boven, godvruchtig graven!

Er is altijd ruimte over!

Zallie graafster, graafster, David, alstublieft, hier is water, brood, nu een lied voor de dagenraad ’s Ochtends Mausoleums ’s Middags Kerkhoven En ’s avonds nog een garage ofzo

Huid IV: Striemen je kan geen hand zien in het donker, maar hand je donker kan de binnendans? dan hans je beter in het midden doe de striemel billen blindedans

je kan niet proeven zonder neus maar neus je door het proefwerk wekt de zon je door de dekens doe de sprekende zwevende smoelenkan

je kan niet horen zonder steek maar strepen op je benen en oren zin je littekens door de stakker doe van je strelen, tenen, wordewakkerman!

Huid V: Strepen Tijger in de doos staat op de kist in rood een pijl erover heen getrokken deze kant omhoog maar verder nonchalant ingetast door de vrijdagzorgen de laadbak met stokken een wankele hefboom: gegrom en al wanneer wankelend de doos van de auto stort een scheur daarna een gil het breken in splinters als het geluid na een schicht eens donderend over de markt, het magnifiek gestreepte is uit zijn ark ontsnapt alleen een hongerige loopt zo hongerig maar vrij! De mens panikeert, verspreidt en verstopt zich dan maar snel in een kooi die toevallig dichtbij en naast een auto staat en zegt, veilig, verscholen: “toch niets voor mij, zo’n kooi” (alleen hij kan het horen)

Huid VI: Mijn Vader zit ontveld Mijn Vader zit ontveld op de bedrand Mijn Vader zit ontschoven van zijn broek Ik vraag iets als “waar liggen de?” of watdanook kinderen godverdomme weer nodig hebben “is dat hoe je me begroet?”

Dat ik vergeten was!

Mijn Heer, vergeef me dat ik ook op zondag spoed!

Och en toen je klein was en och jij verandert nooit zoals jij de trap oploopt breekt je tred ooit nog je nek (ik loop nog altijd thuis de trap op, maar algemeen ben ik ermee gestopt) jongen, ik kom zo pas van de douche ik zeg pa ik ben moe hij zegt je komt eindelijk op bezoek en zoekt iets te vinden om te vertrekken is dat hoe je me begroet? ik geef hem een zoen en vraag “goed, waar is je broek?”

Huid VII: Hitte Van haar heupen werd ik vloeibaar dus natuurlijk stuurde ik een bericht Kasper zei (ergens, op een tijdstip:) “Hegel is erwtensoep, je kunt graven zo veel als je wilt – de bodem zal je nooit zien!”

Dat is misschien waarom zijn konijn Wilhelm Friedrich heet – het kan ook toeval zijn van dat konijn en dat graven Ik stuur haar “weet je Tinder is als erwtensoep ik vis de zoute spekjes eruit en ik laat al het groen met rust – ze zegt: ik ben vegetarisch (punt) ik: en toch moet je de smaak van spek respecteren eet je enkel maan roos vis? Kind, ik wou dat ik vegetarisch was ik probéér toch maar wat kan je een konijn zeggen dat hij geen gras mag eten? ze zegt: door het op te eten kan het helemaal niks (punt) oh kijk de bodem