Issuu on Google+

Η ώρα της ευθύνης JustAnotherGoneOff http://blog.teleologikos.eu


Αναρωτιέμαι ποια είναι ακριβώς η χρησιμότητα του DVD όταν τα μάθαμε σχεδόν όλα για τη σύμπνοια ορισμένων κέντρων της πολιτικής και της πληροφόρησης. Γιατί εδώ μιλάνε οι παρασκηνιακές ενέργειες που βγήκαν στο φως καθώς και οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστών του σκανδάλου, οι αλληλοδιαψεύσεις και οι πανωλεθρίες χτίζουν το παζλ της διαπλοκής και δεν αφορούν μία παράνομα κινηματογραφημένη ερωτική περίπτυξη. Τι θα κερδίσουμε αν δούμε στο DVD δύο ενήλικες που λένε ενδεχομένως και δύο λόγια παραπάνω επάνω στην κάψα της ερωτικής συνεύρεσης; Πόση αξία να έχει ο πιθανότατα παρασυρμένος κι ανερμάτιστος λόγος σε μια σωματική επαφή; Καμία. Δεν βλέπω κάποια χρηστικότητα για το δημόσιο ενδιαφέρον, ούτε καν να υφίσταται το δημόσιο συμφέρον. Αυτό που πετυχαίνει η παραφιλολογία του DVD είναι να μας κάνει οιονεί συνεργούς σε μια βάρβαρη διαπόμπευση που δεν απέχει και πολύ από τον μεσοανατολικού τύπου φονταμενταλισμό που απεχθάνεται και αποτάσσει τη σφαίρα του ιδιωτικού. Το DVD έχει αξία μόνο για τη Δικαιοσύνη η οποία είναι αρμόδια να κρίνει αν συντρέχουν ποινικές ευθύνες. Δεν μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι πρωταγωνιστές του βίντεο, αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκαν αυτοί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διαπλοκής και διαφθοράς. Το σεξ καθεαυτό δεν είναι το ζουμί, είναι σαν να δικάζεται το «όπλο» ως υποκείμενο κι όχι αυτοί που το χρησιμοποίησαν για τους σκοτεινούς σκοπούς τους. Από την άλλη, είναι ενδιαφέρων ο τρόπος που το σεξ χρησιμοποιείται για την ικανοποίηση προσωπικών


επιδιώξεων και την επιδίωξη στην ανάρρηση σε αξιώματα και οικονομικές απολαβές. Που το φαινόμενο αυτό είναι ιστορικά πανταχού παρόν σε όλες τις εποχές και τις κοινωνίες, η συγκεκριμένη υπόθεση δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, κι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που δεν έχει ουσιαστική αξία το καθεαυτό περιεχόμενο. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι υπάρχει καταγεγραμμένο υλικό κι αποτιμάται σε επίπεδο ψυχολογικής και κοινωνιολογικής αξίας, όχι όμως απαραιτήτως και στο ενημερωτικό πλαίσιο που υπερβαίνει τα εσκαμμένα, δηλαδή το ρόλο της Δικαιοσύνης. Τι θα κερδίσουμε λοιπόν από την ενημέρωση του αυτονόητου; Εδώ υπεισέρχεται η ευθύνη της ενημέρωσης, τόσο της δημόσιας (μέσω ΜΜΕ) όσο και της «εναλλακτικής» (μέσω διαδικτύου). Όλος αυτός ο οργασμός στο κυνήγι της αποκλειστικότητας φαίνεται ότι είναι περισσότερο μία παραπλανητική τακτική για αποφευχθούν να τεθούν ουσιωδέστερα ζητήματα. Η (καλώς ή κακώς νοοούμενη) δημοσιογραφία κατευθύνει εκ του πονηρού την αντίληψη πως το βίντεο έχει την «απόδειξη» πως ένας κρατικός λειτουργός συνδιαλλέγεται επί σωματικοίς όροις με μια υφιστάμενή του με την απειλή να κραδαίνει πως λέγονται κάποια παραπάνω λόγια εν τη ρύμη της σεξουαλικής έξαψης. Ε και; Αυτό λέγεται πολιτικό σκάνδαλο; Κουτσομπολιό και κλειδαρότρυπα είναι. Αλλά ο αθέμιτος κι εξημμένος ανταγωνισμός της ενημέρωσης ποντάρει επάνω στην αδηφαγία του ματιού, εκβιάζει και καλλιεργεί την απληστία σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης για την πιο εξυμνημένη και ταυτόχρονα κατασυκοφαντημένη μορφή επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.


Έτσι, το πολιτικό πρόβλημα σκεπάζεται και ανακατευθύνεται χάριν της περιέργειας της κλειδαρότρυπας. Αν οι νόμοι και οι κανονισμοί για τον Τύπο δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για την αναπαραγωγή ενός ούτως ή άλλως παράνομου υλικού, τι γίνεται με τις εναλλακτικές μορφές ενημέρωσης σαν το διαδίκτυο; Τα προσχήματα κι εδώ είναι σαθρά και το διαδίκτυο στις μορφές της ενημέρωσή του, όπως τα ιστολόγια, είναι αντιμέτωπο με μία πρόκληση: την αξιοπιστία ενός καινούριου μέσου πληροφορίας. Εάν το διαδίκτυο θεωρείται σήμερα ως την ασφαλέστερη δεξαμενή για τη διακίνηση αλογόκριτης και ανεπηρέαστης πληροφορίας, άλλο τόσο η ασυδοσία στη διακίνηση της πληροφορίας αυτή υπονομεύει την ποιότητά του. Μόλις προχτές ξέσπασε πολιτικό σκάνδαλο στην Ιταλία επειδή μέσω ενός blog «σημαδεύτηκαν» με προγραφές καθηγητές πανεπιστημίων ως «Εβραίοι ή υποστηρικτές του Ισραήλ». Αυτή η διασπορά φημών, διαστρεβλώσεων, συκοφαντιών, καλλιέγειας μίσους από μια μερίδα μπλόγκερς είναι δυστυχώς ένα ενδημικό φαινόμενο που αφορά και την υπόθεση του DVD. Διότι καταδεικνύεται εδώ ότι το ζητούμενο δεν είναι η ενημέρωση, αλλά η στόχευση ανεπιθύμητων ατόμων και η διασπορά «ειδήσεων», συνήθως για λόγους δημοφιλίας και εντυπωσιασμού και λιγότερο για την αντικειμενικότητα της ενημέρωσης. Αυτό το ενδημικό φαινόμενο έχει τα χαρακτηριστικά της τρομοκρατίας. Αν κάποιος ζητά ή απειλεί διακαώς τη δημοσιοποίηση παράνομου, όσο και άχρηστου υλικού, ζητά ουσιαστικά την διαπόμπευση και όλων των άλλων διότι


νομιμοποιεί με την ανυποχώρητη στάση του τον εξευτελισμό προσωπικών στιγμών, το διασυρμό αντιπάλων ιδεολογιών, την γελοιοποίηση του ατόμου. Οι νόμοι είναι σαφείς, όλοι είναι μεν αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίον αλλά και προάγεται συνταγματικά ο σεβασμός στην προσωπικότητα του ατόμου, ένα σημείο όπου το διαδίκτυο έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα μέχρι να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν κάποια όρια που πρέπει να διασφαλίζουν την αντικειμενικότητα και το δίκαιο. Αυτή είναι η ευθύνη και ταυτόχρονα το στοίχημα των μπλόγκερς για τέτοιου είδους υποθέσεις. Αν η ανωνυμία στο διαδίκτυο γίνεται το πρόσχημα για την έκφραση των χειρότερων ασυδοσιών τότε έχουμε οπισθοχωρήσει πολλά βήματα πίσω και καταργούμε τις έννοιες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης όσο της ευαισθησίας και του σεβασμού.


Η ώρα της ευθύνης