Jubileumspecial
ROUNAILEY OVER ZIJN BROER AISHERON:
“Ik dacht dat er niet meer in zat dan die kinderliedjes”
altijd meer mogelijk
Slechtziend en toch zelfstandig het centrum van Delft door: CLIËNT KARIN DOET HET
Van bedden in rijen naar: hoe wil je wonen? WONEN BIJ IPSE DE BRUGGEN DOOR DE JAREN HEEN
Meer dan 100 jaar zorgervaring
10 jaar, 10 weetjes
Wist je dat… ...er elke dag in de eigen wasserij van Ipse de Bruggen 2880 kg was wordt verwerkt, en nog eens 4540 kg buitenshuis wordt gedaan: in totaal dus 7420 kilo wasgoed? ...er 145 voetbalvelden zouden passen in de totale oppervlakte van de landgoederen Ursula (Nieuwveen) en Hooge Burch (Zwammerdam) en buurtschap Craeyenburch (Nootdorp)? ...de Johannes Stichting eind 19e eeuw elke maand 100 liter bruine bonen, 350 eieren en 1 kilo chocolade voor de 120 bewoners van toen, in Nieuwveen, nodig had? ...je met alle 2000 vrijwilligers die bij Ipse de Bruggen actief zijn, de Grote Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam helemaal zou kunnen vullen?
...er 6 windmolens nodig zouden zijn om ervoor te zorgen dat Ipse de Bruggen volledig zelfvoorzienend zou kunnen zijn wat energie betreft? ...medewerkers in de beginjaren vaak werden uitgezocht op hun vak of hobby: behangers, schilders en klussers? Zo konden cliënten dit werk leren, was de gedachte. ...de cliënten van verschillende dagbestedingslocaties de afgelopen 10 jaar al zo’n 10.000 vogelhuisjes hebben gemaakt?
...er per jaar 200.000 koppen koffie worden uitgeserveerd in alle lunchlocaties van Ipse de Bruggen samen?
... er met veel plezier gewerkt is aan dit jubileum nummer door: Tekst: Sarie Katsman Concept en eindredactie: Marlieske Sjouke, Jenna Baeten en Carla van der
...alle 11.000 plekken van de Ziggo Dome bezet waren voor het (50-jarig) jubileumconcert van het Jostiband Orkest? Daarmee was de concerthal uitverkocht: iets dat enkele grote artiesten niet lukte.
Weijden Fotografie: Peter Franken, Sander van der Wel, IDTV, Fred Leeflang en Marieke van der Heijden Vormgeving: VRHL Content en Creatie ©Ipse de Bruggen, 2018
...de feestelijke vlaggenlijn voor 10 jaar Ipse de Bruggen met 527 vlaggen 60 meter lang is geworden?
2
Altijd meer mogelijk
“Ik ben nog lang niet uitgeleerd” Amy Feddes, Atelier Verfstreken Alphen aan den Rijn, ontwikkelde zich als kunstenares “Ik hou al van jongs af aan van tekenen. Na alle schilderijen die ik de laatste tijd bij Verfstreken heb gemaakt, ben ik nu begonnen aan een getekend stripverhaal: Nala & Bobbie. Een heel karwei, maar daar zie ik niet tegenop. Ik hoop het stripverhaal te kunnen verkopen. Een schilderij dat ik van het gemeentehuis in Alphen maakte,
altijd meer mogelijk
hangt bij de Rabobank, dat hebben ze gekocht. Dan ben ik best trots op mezelf, ja. Ook als mijn schilderijen op een expositie hangen. In het begin schilderde ik precies na wat er op een voorbeeldplaatje stond. Nu kom ik steeds verder los van het voorbeeld en probeer verschillende technieken uit. Ik hou van vrolijke kleuren en ik heb ook het geduld
om bijvoorbeeld afgevallen blaadjes in een herfstbos een voor een te schilderen. Ik ben nog lang niet uitgeleerd: ik kom steeds verder, ik ga altijd door.’’
Op de foto: Amy Feddes met haar begeleider Karina de Waard
3
Toen en nu
Van bedden in rijen naar: hoe wil je wonen?
Hans Pouw is trots op zijn eigen kamer in De Viergang op Landgoed Ursula, Nieuwveen.
Een grote slaapzaal met rijen bedden in het gelid: zo sliepen de eerste cliënten van de Johannes Stichting in Nieuwveen, eind 19e eeuw. Een eigen kamer was er niet bij. Overdag verbleven de bewoners in een conversatiezaal. De enige privacy was een eigen la met een sleuteltje om wat privébezittingen op te bergen. Na de Tweede Wereldoorlog werden de slaapzalen wat gezelliger gemaakt, maar nog altijd sliep men in rijen, met gordijntjes ertussen.
Begin jaren ’70 van de vorige eeuw kwam een grote vernieuwingsgolf in de zorg op gang. De emancipatie van
4
mensen met een beperking begon en dat had ook gevolgen voor de manier van wonen. De woonplaats van de cliënt moest zo dicht mogelijk bij de familie zijn; geen enorme slaapzalen meer. Er werden grootschalige instellingen neergezet met paviljoenen voor groepswonen. Aanvankelijk sliepen er in de paviljoenen nog steeds groepjes mensen bij elkaar op één kamer.
De grootschalige instellingen werden daarna langzamerhand taboe. In de wijken kwamen gezinsvervangende tehuizen en sociowoningen, midden tussen de ‘gewone’ mensen. Niet altijd
een succes: soms had de omgeving bezwaren, soms was deze vorm van wonen te hoog gegrepen voor de cliënten met complexe zorgbehoeften. Eind jaren ’90 kwam de tweede golf van zorgvernieuwing op gang. Met veel meer aandacht voor wat de bewoners zélf willen en aankunnen: zorg op maat. De zorgvraag van de cliënt zelf staat centraal, de organisatie zoekt er samen met de cliënt de meest geschikte oplossingen bij. Cliënten kunnen wonen in een groep, op een landgoed, in een appartement, een historisch pand of een een gezinswoning met begeleiding.
Mijn kind
Kate van de Wetering ‘praat’ met haar ogen dankzij de oogbesturingscomputer:
“ Dit is voor haar de hemel” Moeder Jessica Terlouw: “Onze Kate heeft een aangeboren hersen afwijking en is daardoor lichamelijk en verstandelijk beperkt. Ze is erg visueel ingesteld en gék op mensen! Via de oogbesturingscomputer op kinderdienstencentrum De Zonnehof in Vlaardingen leert ze nu te ‘praten’ via haar ogen. Een kind leert normaal communiceren door te spelen: als je tegen een bal slaat, gebeurt er iets. Die bewuste actie-reactie kan zij via de computer leren. Ze ontdekt dat er doordat ze naar een plaatje kijkt,
altijd meer mogelijk
bijvoorbeeld foto’s van ons, haar zus, haar speelgoed of haar kleding, iets gebeurt. Het plaatje verandert. Stukje bij beetje is dat de weg naar communicatie: ze kan leren aan te geven met haar ogen wat ze wil. Gezichten vindt ze het meest interessant. Ze is heel beweeglijk, snel afgeleid, dus is het lastig om te meten of ze goed kijkt of niet. Wel is al aangetoond dat ze ‘gelaagd kan denken’. Ze ontdekt: dat doe ík! Ze kan veel meer dan we wisten; die computer is voor haar de hemel. Kinderen als
Kate kunnen we dankzij deze computers verder brengen zodat ze meer kunnen meedoen in de maatschappij. Kate heeft nu perspectief voor haar ontwikkeling. Dankzij de inzet van de directeur, die fondsen aanboorde, en die van de school van Kate haar zus, die het geld van een sponsorloop ervoor bestemde, kon de computer er komen. Ik ben wel heel realistisch: we hebben geen idee hoe ver we kunnen komen. Maar we geven niet op. Klein beginnen, elke keer weer iets anders uitdokteren.”
5
Brief aan
Lieve Ali, Toen ik jou leerde kennen, wist ik niet meteen wat ik met je onrust aan moest. Je kwam binnen met een speeltje in je hand en liep heen en weer door de ruimte, continu geluid makend: ‘ikkuhhikkuhhjij’. Je was gefixeerd op eten en drinken en als je dat niet kreeg of niet snel genoeg, dan ging je knijpen, krabbelen of slaan. Ik heb je pas voor het eerst echt zien lachen toen ik je een maand kende. Langzaam aan leerde ik je beter kennen. Je ging steeds meer zelf aangeven wat je wilde, of juist niet. Je wacht rustiger op je eten en drinken en kiest zelf wat je op brood wilt. Je kunt veel meer dan ik dacht, je hebt mij echt verrast! In plaats van de hele dag heen en weer lopen, kun je nu rustig op een stoel zitten of lekker op het waterbed liggen. Je geeft uit jezelf je speeltje af, tijdens het eten of wandelen. Want je weet dat je het terugkrijgt! Je zoekt interactie met ons, om even te stoeien of te knuffelen. Jij krijgt steeds meer vertrouwen in ons. Ik kan genieten van jou, als ik jóu zie genieten, en dat kun jij van kleine dingen. Schommelen, busje rijden en lekker eten. Maar er zijn ook dagen dat ik blij ben als het 4 uur is. Van die dagen waarop we elkaar totaal niet begrijpen. Ik hoop dat ik er steeds beter achter kom wat de vraag achter de vraag is, of soms achter het gedrag. Maar het allermeeste gun ik jou een plek waar je mag zijn wie je bent, waar je je veilig en vertrouwd voelt en waar je jezelf nog meer kunt ontwikkelen.
Natascha Begeleider Natascha schreef deze brief tijdens een Manifesttraining. In deze training gaan medewerkers van Ipse de Bruggen via onder meer een schrijfopdracht met elkaar in gesprek over de praktijk van het Manifest: zorg en ondersteuning vanuit de wensen en behoeften van de cliënt.
6
Mijn werk
Begeleider Jeroen Tetteroo, Delft, hielp Karin Hoevenaar zelfstandig naar haar werk te laten gaan
‘ Écht vertrouwen geven, dat voelt ze!’ “Toen Karin in ‘De Groene Haven’ kwam wonen, was het voor haar lastig dat haar baan bij het kinderdag centrum nu niet meer letterlijk naast de deur van haar vorige huis aan de Paardenmarkt in Delft was, maar een paar kilometer verderop. Karins motoriek is onderontwikkeld en ze ziet slecht. Toch gaf ze zelf aan dat ze lopend naar haar werk wilde, net als de anderen in haar huis. We hebben haar vraag serieus genomen en zijn gaan kijken hoe we dat samen met haar, letterlijk stap voor stap, voor elkaar konden krijgen. Ze moet een vrij druk kruispunt oversteken, en drie bruggetjes. En juist voor
altijd meer mogelijk
hoogtes, vooral bij de bruggetjes, was ze erg bang. Karin ‘versteende’ wanneer ze bij zo’n hoogte in paniek raakte en knielde dan op de straat neer. We zijn gewoon maar begonnen: elke keer dezelfde vaste route met een begeleider erbij. Een route met zo min mogelijk bruggetjes erin, ook al viel dat niet mee in het centrum van Delft! Met hulp van een psychomotore therapeut heeft ze geleerd dat ze zo’n paniekmoment kan overwinnen: wanneer ze dat voelt aankomen, stampt ze tien keer op de grond. Dat trucje werkt. We bouwden allerlei zekerheden in toen ze zonder begeleider op stap ging:
als het even niet lukte, zocht ze een bankje op en belde mij. Dan ging ik er meteen heen. En ze belde als ze was gearriveerd. Met een enorm doorzettingsvermogen is het haar gelukt; ze gaat nu vier keer in de week alleen naar haar werk. Ik had er echt vertrouwen in dat ze het kon en ze voelt feilloos aan dat ik dat echt meende. Dat gevoel van steun had ze nodig. Eng? Ja. Een risico? Ja. Maar risico’s moet je durven nemen. Ze is nu trots op zichzelf; wij zijn trots op haar. Machtig mooi, dat ze dit kan. Haar onafhankelijkheidswens was sterker dan haar angst.’’
7
Toen en nu
Adriana, Nadieh en Sharon
Van groepswandelingen naar bewegen met
zorgrobot Zora
Wandelen in groepsverband naar en van de kerk, naar het dorp, over het terrein van de instelling. Dat was wel zo’n beetje de beweging waarmee kinderen en volwassenen die waren opgenomen in een instelling, het vele jaren lang moesten doen. Langzamerhand drong het besef door dat doelgerichte oefeningen en ook zwemmen belangrijk waren voor het welbevinden van de cliënten. Er kwamen bewegingstherapeuten. Op de landgoederen, zoals Huize Ursula in Nieuwveen, waren er in de tweede helft van de vorige eeuw al
8
een eigen zwembad en een gymzaal. En op dagbesteding werd er aan beweging gedaan. Dat dat beter moest, niet alleen voor de 50-plussers maar voor álle cliënten, kwam in 2009 aan het licht in een wetenschappelijk onderzoek naar de lichamelijke fitheid en activiteit van die doelgroep. Ipse de Bruggen ontwikkelde een beweegprogramma: al het personeel van de dagbesteding werd opgeleid in het leuk maken van bewegen, met gebruik van hele simpele materialen, op elk niveau. Gezond bewegen naar ieders
persoonlijke behoefte. De grote uitdaging was: hoe kun je bewegen leuk verpakken en wel zodanig dat het ook nog beklijft? Mascotte MOEF werd geïntroduceerd: via liedjes en pasjes die worden herkend, is bewegen leuk en positief. Wie ‘schudden met de billen’ hoort, weet meteen: daar is MOEF!’ Ook zijn cliënten inmiddels dol op zorgrobot Zora: die is geprogrammeerd om cliënten te stimuleren te bewegen. Zora kan zingen, dansen op muziek van bijvoorbeeld Michael Jackson en communiceren met cliënten. En met succes.
In beeld Ipse de Bruggen vindt het belangrijk vrijwilligers te betrekken om zo het netwerk van de cliënt te vergroten. Zoals vrijwilliger Ed Sonneveld die elke week een halve dag komt in Dagcentrum Gaardenpad in Schiedam om te wandelen met cliënten uit de groep ‘Swiebertje’.
‘ Ik ben nu een deel van hun wereld’ “Na mijn pensionering wilde ik wel eens heel wat anders gaan doen dan ik mijn hele leven gewend was. Ik zat, zoals dat heet, in een eigen ‘bubbel’: de wereld van de techniek, TNO en Universiteit van Amsterdam. De mensen die in het dagcentrum wonen, kwam ik wel eens tegen bij mij in de buurt, maar ik had geen idee wat ze konden en hoe ze waren. Het heeft ook wel even geduurd eer we contact maakten: ik moest erg wennen en dacht: ze zien mij totaal niet staan, omdat ik geen reactie kreeg. Ik heb echt moeten doorzetten. Na een poosje leerde ik hen kennen, en uit kleine signalen leidde ik af dat ze het leuk vonden dat ik kwam. ‘Ze kennen jou óók’, kreeg ik van de leiding te horen. En dat klopte: de een kwam me begroeten; een ander raakte me aan. Ik hoor er nu bij, maak deel uit van hun wereld. Ze rekenen op mij, en ik kijk er elke week naar uit om met ze te gaan wandelen.’’
altijd meer mogelijk
Ed en Rita
9
Terugblik
De zorg:
altijd in beweging
De ontstaansgeschiedenis van de wijd vertakte zorgorganisatie Ipse de Bruggen gaat terug tot aan het eind van de 19e eeuw. Rode draad bij al die stichtingen en organisaties in die 110 jaar: de niet aflatende inzet om liefdevolle zorg te b ieden aan mensen die dat nodig hebben. Altijd op zoek naar de beste manier om die zorg en ontwikkelingsmogelijkheden te kunnen bieden. En als het nodig is, de h anden ineen slaan om s amen te werken.
10
Ontstaan Ipse: 1963: Stichting Samivoz (30 samenwerkende instituten voor zorgverlening) in Den Bosch komt met plannen om een nieuw -toen zo genoemd‘zwakzinnigeninternaat’ in Zuid-Holland te bouwen. Het duurt echter nog tot 1974 eer de eerste steen werd gelegd voor zo’n woonvoorziening, in Nootdorp. Dit wordt Craeyenburch, het huidige buurtschap. 1973: De Stichting BBV (Stichting ter Behartiging van de Belangen van Verstandelijk G ehandicapten in Zoetermeer en omstreken) wordt opgericht. BBV heeft in Zoetermeer een aantal dagcentra voor kinderen en volwassenen en twee gezins vervangende tehuizen.
1995: BBV tekent een samenwerkings overeenkomst met Stichting De Hoven in Naaldwijk, voorheen Stichting Dagverblijven Geestelijk Gehandicapten West Zuid-Holland. Deze stichting heeft 25 dagcentra en dependances voor volwassenen en kinderen en een aantal arbeidscentra. 1997: BBV en De Hoven fuseren met de Van der Woudenstichting uit Delft en samen heten ze Ipse. 2000: Ipse gaat samen met Craeyenburch ootdorp, waar ook het bestuur en directie N heengaan. Craeyenburch stond sinds 1992 op eigen benen, dus los van Samivoz.
2008: Ipse fuseert met de Bruggen tot Ipse de Bruggen
Ontstaan de Bruggen 1887: De Nieuwveense notabele, dr. Jan Sasse, richt samen met zijn zoon en nog drie andere welgestelden de Vereeniging Johannes Stichting op. In een leegstaand huis in Nieuwveen zorgt de Johannes Stichting voor mensen die vanwege allerlei redenen niet (meer) voor zichzelf konden zorgen. Veel later pas wordt de definitieve keuze gemaakt om alleen ‘zwakzinnigen’ te gaan verplegen. In 1926 opent de stichting een tweede huis: Huis ter Heide (Sterrenberg). 1929: De zusters Ursulinen gaan zorgen voor kinderen met een verstandelijke handicap. Ze richten in Den Haag en Leiden internaten op: Huize Angela en het Lidwinahuis. In 1935 openen de zusters Huize Sint Ursula in Nieuwveen, in de villa Sassenoord, vlakbij de Johannes Stichting. Huize Ursula begint in 1991 met zogeheten sociowoningen in Rijnmond: Schievaart. 1975: De Johannes Stichting verhuist naar Z wammerdam en gaat daar verder onder de naam Stichting Hooge Burch. Ursula groeit door in de leeggekomen panden van de Johannes Stichting in Nieuwveen. In 1992 fuseren Lidwina (Leiden) en Angela (Den Haag) tot stichting Cunera, die vervolgens samengaat met Ursula Nieuwveen: zo ontstaat de Angelastichting. 1990: De Vereeniging Johannes Stichting wordt Johannes Stichting, inclusief Hooge Burch, Sterrenberg en sociowoningen in zes plaatsen. 2000: Einde Johannes Stichting: Hooge Burch wordt hiervan ontkoppeld en fuseert met alle onderdelen van de Angelastichting tot De Bruggen. Sterrenberg (Huis ter Heide) gaat op in Stichting Abrona.
2018: viering van het eerste lustrum Ipse de Bruggen: altijd meer mogelijk! altijd meer mogelijk
11
Toen en nu
Cliënt Harrie Haastrecht in het muziekhuisje op de dagbesteding in Nootdorp
Van meewerken naar
persoonlijke ontwikkeling Bewoners moesten in de beginjaren als het maar even kon meewerken. In en om het huis. Bij het opname beleid werd goed gekeken naar mensen met een bepaald beroep dat zij ook in de stichting konden uitoefenen: schoenmaker, kok, naaisters… Mannen klusten, timmerden en verfden en werkten in de tuin; vrouwen deden huishoudelijk werk zoals aardappelen schillen, groente schoonmaken, werken in de wasserij en kleding verstellen. Ook tot ver na de Tweede Wereldoorlog werkten de cliënten mee in
12
de huizen: ze schilderden zelf het meubilair, de kamers en de trappen. Werktherapie zag men als handig en nuttig. De directie zocht het personeel vaak uit op hun vak of hobby: behangers, schilders, klussers. Die leerden de cliënten, ook zij die weinig zelf konden, eenvoudig en nuttig werk, zoals het demonteren van oude telefoons. In de tweede helft van de vorige eeuw zorgde in de grotere zorg organisaties het personeel zelf voor de dagbesteding in de woon gebouwen. Ze knutselden samen,
en gingen met cliënten naar zwem- en muziekles of naar buiten. Er kwam langzamerhand ook oog voor cliënten die buitenshuis of op het terrein een baan kregen, in tuin- en bakgroepen bijvoorbeeld, of als fietsenhersteller of inpakker. Cliënten konden zich ontwikkelen in hun werk. Tegenwoordig gaan cliënten van alle niveaus naar dagbestedingscentra. Op deze centra, zoals Het Eiland in Nootdorp, is een ruime keuze aan activiteiten voor cliënten. Dansen, snoezelen, koken, zingen, muziek luisteren, schilderen en tekenen.
Altijd meer mogelijk
Jostiband in de Ziggo Dome… altijd meer mogelijk! Een droom die je zelf laat uitkomen: dat lukte ons Jostiband Orkest uit Zwammerdam in het najaar van 2016. Om het 50-jarig bestaan van het orkest te vieren met een optreden, met heel veel publiek en allerlei bekende artiesten in de Ziggo
altijd meer mogelijk
Dome, gingen de orkestleden aan de slag. Ze werkten samen met andere cliënten en medewerkers van Ipse de Bruggen aan een onvergetelijk jubileumconcert, met een tv-uitzending waarbij individuele levens van cliënten centraal stonden. Ze namen zelf de
regie in handen. Zo ontwierpen ze decors, werkten ze mee aan film en geluid, verzorgden ze een persconferentie en media-optredens bij onder meer RTL Late Night. En regelden ook nog dat de koning in de zaal zat!
13
In beeld
Timo Vink werkt in lunchcafé de Zoetelaar, Zoetermeer
“ Frituren vind ik nog het allerleukst” 14
“Lekker koken en bakken, als ik dat kan doen heb ik het naar mijn zin. Frituren vind ik nog het allerleukst. Het meest trots ben ik wanneer ik de kroketten test of ze goed zijn van binnen en dat alles dan precies klopt! Ik voelde me hier in de Zoetelaar meteen thuis: gezellige mensen, mooie locatie. De hele sfeer. Ik doe erg mijn best om alle vernieuwingen in de gerechten uit mijn hoofd te leren.’’
Mijn broer Rounailey Girigorie over zijn broer Aisheron met zogeheten moeilijk verstaanbaar gedrag, die in de Van Beverningkstraat in Vlaardingen woont. Rounailey (links) en zijn broer Aisheron
“ Nooit gedacht dat hij zo op mijn muziek zou reageren” ,,Ik weet niet beter dan dat mijn broer Aisheron is zoals hij is. Omdat ik jonger ben dan hij, vond ik het toen ik nog een kind was, vanzelfsprekend dat we samen kinder spelletjes speelden. Later kwam het besef dat hij dingen niet kon en ik wel, en ging ik vragen stellen. Ik miste hem toen hij naar een instelling ging, maar het werd aan ons kinderen uitgelegd dat het niet anders kon en we hadden er vrede mee. We wisselen elkaar af als
altijd meer mogelijk
f amilie zodat hij elke zondag bezoek heeft. Ik zie hem eens per maand. Dan gaan we een pannenkoek eten of naar de Mac. Dat vindt hij cool. We praten over van alles. Geschaamd heb ik me nooit voor hem: het is wel mijn bróer hè, al heeft hij moeilijk gedrag. Ik vraag ook van anderen om respect te hebben voor hem. Aisheron kan rustig twee uur lang zitten luisteren naar Ernst, Bobbie en de rest. Ik dacht dat er niet meer in zat dan die kinderliedjes, maar
Aisheron heeft mij echt verrast. Een andere broer van mij brengt zelf muziek uit en ik heb nu ook met vrienden een clip gemaakt. Mijn moeder heeft die aan Aisheron laten zien en zijn reactie gefilmd. Dat dóet me wat hoor: nooit gedacht dat hij zo enthousiast op mijn muziek zou reageren! Nu h ebben we nog weer iets waar we samen van kunnen genieten. Als Aisheron gelukkig is, ben ik blij.’’
15
Toen en nu
Cliënt Mendy reed dit jaar voor het eerste mee met de ‘Kraaienrit’: een lange stoet van vrachtwagens, bussen en rolstoelbusjes in Nootdorp e.o.
Van radio luisteren
naar truckersdagen
In de beginjaren van de voorlopers van Ipse de Bruggen viel er weinig te recreëren. Degenen die konden, moesten mee-werken om de verpleegkosten zo laag mogelijk te houden. Voor ‘leuke dingen’ was men afhankelijk van giften: in 1896 kreeg de toenmalige directeur 65 fantasiehoeden opgestuurd, met wat cacao, speculaas, paaseieren, brillen en scheurkalenders. Hoe en waarvoor die attributen zijn gebruikt, staat nergens vermeld. Vanaf begin 1900 kwamen er ook zangkoren van ‘buiten’ de eigen zorglocaties in en hield men samen
16
met dorpsbewoners filmavonden. De allereerste radio kwam in 1925: op de ziekenzalen werden de uitzendingen via luidsprekers beluisterd. In die tijd kwam er ook voor het eerst een uitgaansdag. Jarenlang was dat een boottochtje naar Leiden of met de bus naar Hilversum.
Na de Tweede Wereldoorlog kwamen er steeds meer recreatiemogelijkheden op eigen terrein en daarbuiten: wandelclubs, naaikransjes, sporten, sjoelen, biljarten, muziek luisteren en vanaf 1961 tv kijken. In de woongroepen werden, voor wie dat kon,
dagjes uit en vakanties geregeld en dat gebeurt nu nog. Maar tegenwoordig wordt er bij alle activiteiten goed gekeken naar wat er voor iedereen mogelijk is, op alle niveaus. Is er een truckersdag, dan wordt er een taxibusje geregeld voor de mensen die graag mee willen rijden in de stoet vrachtwagens, maar niet in een cabine durven of kunnen. En cliënten die van muziek houden, maar niet zelf kunnen meespelen in het Jostiband Orkest, gaan naar muziekmiddagen of als ‘meebelever’ naar de wekelijkse repetitieavond en doen daar mee met eenvoudige instrumenten.
In beeld
Mevrouw Woudsma woonde meer dan 50 jaar bij Ipse de Bruggen Mevrouw Nel Woudsma is de oudste bewoonster van Ipse de Bruggen ooit. Ze is, na ongeveer 50 jaar te hebben gewoond op diverse locaties van Ipse de Bruggen, overleden op maandag 25 juni 2018. Mevrouw Woudsma begon rond 1966 in een piepklein kamertje in
de Van der Woudestichting. Later verhuisde ze naar een oud schooltje ergens in Delft. Een akelige ervaring, want haar plekje was toen nóg kleiner. Ze was dolblij toen ze kon gaan wonen in De Groene Haven in Delft. In 2008, net 90 jaar oud, kwam ze wonen op de Gasthuislaan. Ze was
erg zelfstandig en zat meestal in de huiskamer. Op haar eigen kamer was ze alleen om er te slapen. Ze moederde graag over de andere cliënten, zorgde altijd voor thee en maakte het gezellig in de huiskamer.
De burgemeester van Delft, Marja Van Bijsterveldt, feliciteerde de 100-jarige mevrouw Woudsma op haar verjaardag in oktober 2017
altijd meer mogelijk
17
Altijd meer mogelijk
Jan van Hoek en Andrea van Steensel vormen samen sinds februari 2018 de raad van bestuur van Ipse de Bruggen. Jan was al voorzitter, Andrea werkte ervoor als directeur Services bij Ipse de Bruggen.
“ Als ik de tijd neem voor M artin, ontstaat er echt een gesprek” Andrea: ,,Hoe dichtbij mag je komen? Dat bepaalt de cliënt zelf, en dat heeft Martin mij laten ervaren. Ik ontmoette deze wat oudere man, gekluisterd aan zijn rolstoel, een paar jaar geleden toen ik als fotografe portretten kwam maken van hem en zijn kernteam. Het viel mij toen op dat Martin ondanks zijn
eperkte mobiliteit heel goed kon b aangeven wat hij wil. Martin is geen man die meedrijft op het ritme van zijn groep, maar iemand die zelf zijn dagindeling bepaalt en aangeeft wanneer hij hulp of eten wil. Ik vond het heel bijzonder dat, als ik de tijd neem voor hem, er echt een gesprek ontstaat waarin hij kan
epalen wat er gebeurt. Dat was b nu ook weer het geval. Martin had enorm veel belangstelling voor de camera, nam uitgebreid zijn tijd om die te bestuderen en genoot daar duidelijk van. Het zijn juist vaak kleine signalen die je moet leren herkennen: voelt iemand zich senang of niet? Dat is erg inspirerend.’’
Jan en Andrea: “De zorg die Ipse de Bruggen biedt, is nog steeds de vertrouwde zorg-uit-het-hart van de afgelopen tien jaar en de meer dan honderd jaar daarvoor. Maar de maatschappij verandert en wij veranderen mee. De regie van de zorg ligt nu veel meer dan ooit bij de klant en zijn familie. We kijken naar de individuele mogelijkheden van elke cliënt en zoeken daar de passende begeleiding bij. De mede werkers krijgen meer ruimte en vrijheid voor eigen initiatieven. Dat is niet altijd
18
“ Richard bepaalt hoeveel en wat hij mij wil vertellen” even gemakkelijk: hoe dóe je dat in de praktijk als begeleider? Ontdekken wat de cliënt nodig heeft, b edenken hoe je dat mogelijk kunt maken en genieten van wat er dan verandert. Met alle verantwoordelijkheid die daarbij hoort. Het is aan ons om al die betrokken mensen precies de juiste ondersteuning te bieden. Daarvoor moeten wij als bestuur naar buiten om de benodigde middelen te verkrijgen en om de onnodige last van nieuwe regels op te vangen.”
altijd meer mogelijk
Jan: ,,Ik ken Richard als een vriendelijk, aardig persoon. Altijd in voor een praatje. Hij werkt al heel lang in de catering op het servicekantoor in Zoetermeer. Ons contact was vanzelfsprekend, prettig. Maar door ons Manifest en het motto ‘altijd meer mogelijk’ besefte ik: wat Richard echt denkt of wil, dat wéét ik niet want dat vertelt hij mij niet uit zichzelf. Sinds ik mij daarvan bewust werd, probeer ik op een andere manier naar Richard te luisteren en door te vragen. Uiteraard bepaalt Richard de grens van hoeveel en wat hij mij wil vertellen. Het motto ‘altijd meer
mogelijk’ is niet de hele tijd groots en meeslepend: het zit hem juist in kleine veranderingen, zoals de manier waarop je met elkaar omgaat. Elkaar echt ziet, b ewust contact maakt, net als met Richard. In het algemeen zit het ook in de termen die je gebruikt: cliënt of klant, in plaats van bewoner. Niet meer praten over ‘gedragsprobleem’, maar over ‘moeilijk verstaanbaar gedrag’. Zo verandert je manier van cliënten benaderen echt.’’
19
Trots dat ik nu “ Ik had niet verwacht tje zou kke pa alweer het 250ste fs zel n me versturen. Er ko itenland, bestellingen uit het bu de Kriek, t Bar t!” da hoe gaaf is op van bsh we de van er medewerk n gge Ipse de Bru
“ Bij het SCORE onderzoek zit ik met de persoonlijk begeleider van Nico en de gedragsdeskundige aan tafel en delen we kennis en ervaringen. Door dit uitgebreide gesprek aan te gaan, krijg je met elkaar goed inzicht in het leven van Nico. Doel van het onderzoek is te bekijken hoe en welke ondersteuning verband houdt met kwaliteit van bestaan en ontwikkeling van cliënten. Uiteindelijk hoop ik dat het SCORE onderzoek bijdraagt aan het nog beter en prettiger inrichten van het leven van mijn broer” - Cees Neuvel, wettelijk vertegenwoordiger van Nico.
foto van “ Wat een prachtige en een cliënt op begeleider Daan s woont ook bij Facebook. Mijn zu een) en wat xv jullie (in Waddin . Ze is er erg lie jul zijn wij blij met debewoners gelukkig, leuke me leiders.” en geweldige bege ut-Guijt rho ge llin - Aletta Sche
“ Het is heel waardevol om met een reguliere kinderopvang samen te werken. We maken aken van elkaars gebruik te m expertise om jonge kinderen zo optimaal te begeleiden in hun ontwikkeling. Daarnaast is het ook heel mooi om te zien hoe kinderen met én z onder ontwikkelingsachterstand samen spelen” - begeleider Natascha van der Hoeven
altijd meer mogelijk
ik mijn diploma “ In juni 2017 heb dewerker als pedagogisch me tvangst kinderopvang in on elopen emen. Ik heb de afg mogen n maar t, ak ma ge jaren zelf stappen u ik zo g din lei ge zonder goede be dat nu et we Ik . hier nu niet staan – Nalini, ik het ga redden.” andig via Ipse lfst ze woont begeleid de Bruggen
“ Ik heb een nachtje meegelopen met het nachtteam om inzicht te krijgen in hun manier van werken. Ik vind het mooi om de zien dat de medewerkers van Ipse de Bruggen die ik sprak zich zo openstellen en kennis willen ermans, Tweede delen.” - Sophie H Kamerlid voor de VVD.