ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…
Όλα ξεκίνησαν από ένα χωριό… ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ που έμελλε να μας κάνει ομάδα
Το Θέατρο είναι μια τέχνη μοναχική και ταυτόχρονα κοινωνική. Μοναχική γιατί σε φέρνει σε επαφή με το είναι σου, σε βοηθάει να κατανοήσεις εσένα και για να το πετύχεις αυτό χρειάζεται να δουλέψεις με τον εαυτό σου. Παράλληλα είναι και κοινωνική γιατί αλληλεπιδράς με την θεατρική ομάδα και τους θεατές. Η ομάδα TAPIA είναι μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα που δημιουργήθηκε από τον ηθοποιό Βαγγέλη Βαροτσάκη, καθηγητές και γονείς από το 1ο γυμνάσιο Ζωγράφου.
Έγινε η επιλογή του έργου… Ο Βαγγέλης ξεδίπλωσε το κουβάρι των αναμνήσεών του…
και μας πήρε όλους στο μαγικό κόσμο των φασουλήδων
Οι νότες ήχησαν… και το ταξίδι ξεκίνησε… Ένα ταξίδι που στην αρχή δεν φανταζόμαστε τον ωραίο δρόμο που θα μας χάριζε…
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
τραγουδήσαμε
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
γελάσαμε
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
χαλαρώσαμε με χαμόγελο
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
είπαμε «Καλή Χρονιά»
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
διαβάσαμε το ρόλο μας
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
γίναμε άρθρο σε εφημερίδα
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
μιλήσαμε στο ραδιόφωνο
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
μοιραστήκαμε στιγμές
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
κάναμε δουλίτσες
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
ακούσαμε ωραία μουσική απ’ τον Τάσο
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
χορέψαμε
Εννιά μήνες γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις
ονειρευτήκαμε…
Το χάϊδεμα πολύ…
Το χάϊδεμα πολύ…
Αλλά πάντα… κάποιο λάκκο έχει η φάβα
Και κάποιοι έπεσαν πολύ…
Σε κάποιους άρεσε να κρύβονται
Σε κάποιους άρεσε να κρύβονται
Άλλοι έπρεπε να είναι σε ετοιμότητα…
Κάποιον τον είχαμε για τα δύσκολα…αλλά άντεξε
παλικάρι ο Νίκος! δε θα διαφωνήσει κάποιος…
Ο Κοκολίκος αντιμετώπισε στα ίσα τον Κουρίτο
υπό το άγρυπνο βλέμμα του Λιγοψύχη…
Και παραδόξως… συμφιλιώθηκε με τον Κριστομπίτα
Κάποιος φιλούσε παπούτσια…
και κάποιος έφτιαχνε παπούτσια
Κάποια κρυφογελούσε με τα καμώματά μας…
αλλά σοβαρή στο ρόλο της…
Ενώ κάποιος έκλαψε πολύ
και όχι άδικα… η Ροζίτα είναι Ρόδο ανάμεσα στα λουλούδια…
Κάποια έχει μάθει να είναι ανάμεσα σε άντρες…
αλλά… και γυναίκα του κεφιού
Κάποια δεν έμαθε να κεντά… παρά τις τόσες πρόβες
Και ας την είχε σε στενό κλοιό η μάνα της
κέντα κόρη μου…κέντα
Όλοι αφήνονται στα χέρια της…
Ποιος δε θα ήθελε να έχει μια τέτοια κουρέα
Κάποιος έκανε μάταια λαράν… λαράν…
Κάποιος είχε πιάσει το κέντρο… μοίραζε μελωδίες και… μάζευε ροπαλιές και χάδια…
Και κάποια ήταν πάντα εκεί… για να μας φροντίζει
Γιατί όλοι τελικά έχουμε μέσα μας το φως
Θέσεις!!! Σε 5…4…3…2…1… Πάμε!!!
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
Και το ταξίδι στο παραμύθι αρχίζει…
"...σαν αστραπή ήταν το πέρασμα του ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΝΤΕΛ ΣΑΓΡΑΔΟ ΚΟΡΑΘΟΝ ΝΤΕ ΧΕΣΟΥΣ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ από τον κόσμο τούτο .Αστραπή που το φως της κι΄ο παλμός της μένουν να ζεσταίνουν τα ποιήματα του, που ξεφεύγουν από τις σελίδες των βιβλίων του για να υψωθούν στη σκηνή, να γίνουν πλάσματα πάθους, σπαραγμού, πικρόγευστης και καλόκαρδης σάτυρας..." γράφει η Ιουλία Ιατρίδη σε ένα κειμενό της για τον Λόρκα. Αυτό ακριβώς το φως γεμίζει τις ψυχές μας και την υπαρξή μας όλη για να δείξουμε μπροστά σας τους "ΦΑΣΟΥΛΗΔΕΣ ΤΟΥ ΚΑΤΣΙΠΟΡΡΑ". Ανδρείκελα ή μαριονέτες που παίρνουν πνοή από τον Φεντερίκο πάνω στη σκηνή ενός ζωντανού κουκλοθέατρου, μιλούν για την αγάπη που νικάει την αδικία, για την άδολη και αγνή αγάπη που δεν εξαγοράζεται και συγκρούεται με τον πλούτο που δεν φέρνει την ευτυχία. Γιατί ο έρωτας φάρσα δεν είναι, αλλά συνάμα είναι και παιχνίδι και ο Λόρκα ήταν εραστής του ανώτερου εκείνου παιχνιδιού, της αληθινής τέχνης που φτάνει στο πιο φλογερό πάθος. Γι'αυτό λοιπόν ....Ανδρες & Γυναίκες προσοχή...αρχίζουμε...προετοιμαστείτε να υποφέρετε με τις ιδιοτροπίες του Δον Κριστόμπαλ και να κλάψετε με τις τρυφερότητες της Δόνιας Ροζίτας..... Βαγγέλης Βαροτσάκης Μάιος 2017
και επειδή οι φωτογραφίες μας αρέσουν και… εγκλωβίζουν τη στιγμή ένα πολύ μικρό δείγμα δια χειρός Αργύρη Δρόλαπα έπεται συνέχεια…
ένα μικρό δώρο από μένα για την ομάδα της T.A.P.I.A. με την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα όσα μου έχετε χαρίσει… Η συνέχεια θα είναι μαγική… Ιουλία Καρύδη Μάιος 2017