MEΤΑΒΑΣΕΙΣ / TRANSITIONS

ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ / TRANSITIONS ΙΩΑΝΝΑ ΑΣΣΑΝΗ / IOANNA ASSANI

INSTITUT FRANÇAIS DE THESSALONIQUE ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

FÉVRIER 2016 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2016

Είσοδος - κατευθύνσεις / entrance - trajet

Σκάλα - κατευθύνσεις / escalier – trajets

Μετά από μια μακριά περίοδο εργαστηριακών ερευνών σχετικών με τη λειτουργία του στατικού, αναπαραστατικού σχεδίου στο εσωτερικό των χρωματικών ζωγραφικών χώρων που είναι όμως επίπεδοι και δεν είναι προοπτικοί (δεν είναι χώροι), η Ιωάννα Ασσάνη ξαναβρίσκει σήμερα και εγκαθιστά, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, την πρώτη της διαίσθηση των αρχών των χρόνων 1990: να εργαστεί με τρόπο ώστε το σχέδιο να λειτουργεί ως η παράσταση πραγματικών συμπεριφορών, αλλά αυτή τη φορά στο εσωτερικό ενός τρισδιάστατου χώρου. Το σχέδιο τότε θα ήταν εν κινήσει και απρόοπτο γιατί θα εξαρτιόταν από καταστάσεις μέσα στο χώρο ανεξάρτητες από την απόφαση του καλλιτέχνη και θα ήταν επίσης ένα εν δυνάμει σχέδιο, ανοιχτό σε πολλαπλότητες από δυνατότητες ενδεχόμενες να πραγματοποιηθούν. Θα ήταν ένα σχέδιο μη- προσωπικό και μη-εκφραστικό. Αυτή ήταν η ιδέα που την απασχολούσε μετά το τέλος των σπουδών της στη σχολή καλών τεχνών της Θεσσαλονίκης και την προσανατόλιζε στην αναζήτηση του κατάλληλου συστήματος το οποίο θα καθιέρωνε την εγκατάσταση περιγραμμάτων, γραμμών, δομών, που δεν θα δρούσαν πια με την κλασική έννοια του διαχωρισμού και της διακοπής σε σχέση προς το άλλο (: είναι η διακοπή ενός πεδίου από τη γραμμή που αποδίδει ειδική ταυτότητα σε κάθε μια από τις μορφές τις οποίες προκαλεί από την μια και από την άλλη πλευρά της), αλλά που αντίθετα, θα ήταν σχέδια ακριβούς και καθαρής πληροφόρησης. Αυτά τα σχέδια συνεχώς μετακινούμενα σε συνάρτηση προς τις πραγματικές κινήσεις στο εσωτερικό του τρισδιάστατου χώρου στον οποίο αναφέρονται και παραπέμπουν, θα είχαν την ιδιότητα να γνωστοποιούν για την πραγματικότητα ακριβώς τη στιγμή που εκείνη διεξάγεται και να πληροφορούν για το τι συμβαίνει αλλού -επίσης, για την αυθεντικότητα των γεγονότων: θα είναι προσανατολισμοί, μετακινήσεις και επιστροφές, δισταγμοί, ομαδικές η ατομικές κινήσεις, ως καθαρές πληροφορίες απογυμνωμένες από κάθε ειδική τους παράσταση και ταυτότητα, ως μαρτυρίες επισημαίνουσες την πρόσληψη της δράσης, ταυτόχρονα με τη δράση. Η ιδέα της Ιωάννας ήταν ότι η ζωγραφική εργάζεται με τη μνήμη: η ζωγραφική πράξη δεν συμπίπτει με το γεγονός, αλλά διαφυλάσσει το ίχνος του και επισημοποιεί την καθυστέρηση. Σε αντίθεση προς τη ζωγραφική οθόνη που ζει την καθυστέρηση σε κατάσταση μνήμης, διαχωρίζοντας το βίωμα από την απομνημόνευσή του, η ηλεκτρονική οθόνη έχει την ιδιότητα να είναι ένας ταχυδρόμος ο οποίος θα λειτουργούσε ως η πρόσληψη χωρίς μνήμη ή ως η πρόσληψη στην καθαρή της κατάσταση, χωρίς καταχώρηση. Αυτή η αμεσότητα, αυτός ο ταυτοχρονισμός της πρόσληψης και του αντικειμένου της, την ώρα που συμβαίνουν, προσέλκυσαν την Ιωάννα στην αντίληψη και στην αναζήτηση της λειτουργίας της καθαρής πληροφόρησης, ως καθεαυτής πράξης δημιουργίας. Ήταν η εποχή όπου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, τις αρχές των χρόνων 1990, είχα συνεργαστεί στην προοπτική καλλιτεχνικών εγκαταστάσεων και εκθέσεων στους χώρους του Ινστιτούτου και είχα ενθαρρύνει τότε την Ιωάννα, σ’ αυτό το σχέδιο που είχε συλλάβει, να αποδώσει οπτικά, τις προσλήψεις των εικόνων από καταστάσεις μετατοπίσεων, κινητικότητας, στους χώρους του κτηρίου. Είχε πραγματοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό από προπαρασκευαστικά σχέδια σχετικά μ’ αυτό το πρόγραμμα, αλλά η ηλεκτρονική εφαρμογή αντιμετώπιζε τεχνικά προβλήματα. Γι αυτό και μέσω ενός ζωγραφικού εγχειρήματος το οποίο την εξέτρεψε από το αντικείμενό της, σε άλλο πεδίο έρευνας από το αρχικό πρόβλημα που την απασχολούσε (την αμεσότητα της πρόσληψης μιας δράσης ως δημιουργίας), η Ιωάννα χρησιμοποίησε τα επόμενα χρόνια την ανάλυση, ως μια συστηματική μέθοδο για την μετατόπιση, από τον ταυτοχρονισμό της πρόσληψης της δράσης με την δράση την ώρα που διαδραματίζεται, στην εμφάνιση της πρόσληψης, αλλά ταυτόχρονα όμως με τις συνιστώσες της. Μ’ αυτό τον τρόπο περνούσε στα προηγηθέντα στάδια της πρόσληψης και από το χώρο και τις δράσεις στο χώρο, περνούσε στην επίπεδη επιφάνεια του ζωγραφικού έργου επάνω στην οποία αναπαρήγαγε παραθετικά, τα διαδοχικά στάδια που συγκρότησαν την πρόσληψη. Η ανάλυση γινόταν ζωγραφική ανάλυση ο πισθοχωρώντας όλο και περισσότερο, σε σχέση προς την επιφάνεια : η καλλιτέχνης παρήγαγε μια σύνθεση που

Βιβλιοθήκη - κατευθύνσεις / Bibliothèque trajets

διαμελιζόταν στις συνιστώσες της σύνθεσης (τις προηγούμενες καταστάσεις της σύνθεσης) και αυτές διαμελιζόταν στις δικές τους προηγούμενες συνιστώσες κ.ο.κ. Η Ιωάννα ήθελε να αντικαταστήσει τον ταυτοχρονισμό της πρόσληψης της δράσης και της παρουσίας της δράσης την ώρα που γίνεται, με την κατοχύρωση και με την ταυτόχρονη επίδειξη στο ίδιο πεδίο, της κατάληξης ενός λόγου και των σταδίων αυτού του λόγου που οδήγησαν στην κατάληξη. Η ταυτόχρονη παρουσία του λόγου και του αντικειμένου ήταν τυπική του τρόπου της σκέψης της: ήθελε να περιορίσει την απόσταση μεταξύ της πρόσληψης και της μνήμης της πρόσληψης, καθώς η απόσταση είναι μια καθυστέρηση την οποία συνειδητοποίησε όταν προετοίμαζε το ηλεκτρονικό της πρόγραμμα στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Αντίστοιχα, στη ζωγραφική της εργασία η καθυστέρηση θα είχε ελαχιστοποιηθεί γιατί προϋπέθετε εξαρχής την ανάλυση και την ανάλυση της ανάλυσης κάθετα σε βάθος, σε τρόπο ώστε να προσλαμβάνονται άμεσα οι λόγοι μιας κατάληξης προερχόμενης από την καθετότητα του πίνακα. Στη συνέχεια, τοποθετούσε πλάϊ-πλάϊ αυτές τις αναλύσεις των αναλύσεων ακυρώνοντας μ’ αυτό τον τρόπο τις συνέπειες της ψευδαισθητικής προοπτικής που θα προέκυπτε από την ίδια καθετότητα. Στην πραγματικότητα η Ιωάννα ήθελε να προσδώσει στη ζωγραφική την επιπεδότητα και στο ηλεκτρονικό της πρόγραμμα, το βάθος. Την εργασία χαρακτηρίζουν δύο σαφείς προσανατολισμοί. Στη ζωγραφική είχε συμψηφίσει το προερχόμενο βάθος από τα προηγηθέντα στάδια της πρόσληψης μέσω της ταυτόχρονης παράθεσης αυτών των ίδιων των προηγηθέντων σταδίων, με τα προηγούμενα. Απωθούσε μ’ αυτό τον τρόπο, έδιωχνε το βάθος της επιφάνειας περιορίζοντας το ψευδαισθητικό της αποτέλεσμα. Αντίθετα, στον ηλεκτρονικό της σχεδιασμό δεν υπήρχε παρά μόνο η παρουσία του βάθους, στο οποίο παρέπεμπε η επιπεδότητα της ηλεκτρονικής οθόνης: αυτό το βάθος ήταν ο ίδιος ο πραγματικός χώρος στον οποίο παρέπεμπε η επιπεδότητα και του οποίου οι προηγηθείσες προσλήψεις δεν υπήρχαν πια, αφού οι δράσεις μέσα στο χώρο δεν θα εξαρτιόταν από την απόφαση του καλλιτέχνη που θα είχε αποκαταστήσει τους λόγους τους, αλλά από την απρόοπτη, κάθε φορά, απόφαση άλλων, αποκλείοντας έτσι την επαλήθευση των δικών τους λόγων. Αυτό είναι το πλαίσιο αυτού του έργου, στο πεδίο της θεωρίας. Η Ιωάννα εργαζόταν προς την κατεύθυνση μιας μηχανής ανάλυσης που θα είχε εγκαταστήσει συστήματα ικανά να προσαρμοστούν είτε στην ιδανική επιπεδότητα του ζωγραφικού πίνακα-αντικείμενο (είναι η παράθεση των αναλύσεων ως προϋπόθεση της επιπεδότητας), είτε στο απροσδιόριστο βάθος του χώρου, χωρίς την επιπεδότητα και στο οποίο παρέπεμπε, ως καθαρή πληροφορία, η ενδιάμεση ηλεκτρονική οθόνη: στην Ιωάννα, ίσχυε η αναζήτηση αποκλεισμού της καθυστέρησης μέσω της πρόσληψης των δραστηριοτήτων από τον ενδιάμεσο ηλεκτρονικό πίνακα-ταχυδρόμο, διανομέα προσλήψεων, την ίδια στιγμή που αυτές διεξάγονται. Το ότι οι δύο αυτοί προσανατολισμοί έγιναν ο κύριος κορμός του έργου της ήταν αποφασιστική συνέπεια από την ώρα που κατόρθωσε να επιλύσει, τα τεχνικά προβλήματα της εγκατάστασης στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Η Ιωάννα σήμερα έχει αρχίσει να κατασκευάζει το δικό της δρόμο. Με συστηματική εργασία πολλών χρόνων, της οποίας το ουσιώδες συνίσταται στο να μη θεωρεί ως δεδομένες τις παραδοσιακές χρήσεις της ζωγραφικής οριοθέτησης του χώρου, αναπτύσσει βήμα-βήμα τη μέθοδό της. Στη θέση της προσκόλλησης της εμπειρίας στη μνήμη, η μέθοδος συνίσταται στην απόδοση, στην ίδια την καταγραφή, της ιδιότητας να είναι ο συνεχής μάρτυρας ενός έργου που συγκροτείται την ίδια στιγμή που εξαφανίζεται, υποκαθιστάμενο συνεχώς και κάθε φορά, από την επόμενη διαγραφή του. Σ’ αυτό το σύστημα της αδιάκοπης επώμισης της πραγματικότητας, η υποκατάσταση είναι το έργο. Εμμανουήλ Μαυρομμάτης Ομότιμος Καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Αποσπάσματα από το βίντεο Μεταβάσεις, 2015 / Extraits de la vidéo Transitions, 2015

Après une longue période de travail d’atelier et de recherches relatives à la fonction du dessin représentatif fixe, à l’intérieur d’espaces colorés du tableau, picturaux mais plats et sans perspective réelle (sans espace), Ioanna Assani, retrouve aujourd’hui et installe à l’Institut Français de Thessalonique son intuition première du début des années 1990 : faire en sorte que le dessin fonctionne en représentation de comportements effectifs, mais à l’intérieur d’un espace tridimensionnel. Le dessin serait mouvant et imprévu, car il dépendrait de situations dans l’espace indépendantes de la décision de l’artiste et il serait virtuel et ouvert à une multitude d’éventualités de réalisations. Il serait ainsi un dessin non personnel et non expressif. C’était cette idée qui la préoccupait après la fin de ses études à l’école des beaux-arts de Thessalonique et qui la conduisait à la recherche d’un système pertinent qui aurait établi la mise en place de contours, de lignes, de structures, qui n’agiraient pas dans le sens classique de la séparation et de la rupture par rapport à l’autre (rupture dans un champ par la ligne, rendant l’identité spécifique de chacune des formes séparées qu’elle produit de part et d’autre), mais qui par contre, seraient de dessins de pure et exacte information: en déplacement continuel et en fonction de mouvements réels à l’intérieur de leur espace référenciel, tridimensionnel, ils auraient la qualité de signaler la réalité au moment où elle se déroule, informant sur ce qui se passe ailleurs et sur l’authenticité des faits : orientations, déplacements, hésitations, retours, mouvements à plusieurs ou isolés, étant toutes ces informations dénuées de leur représentation spécifique, de leur identité, mais étant les témoins signalétiques de la simultanéité de l’action et de la perception de l’action.

L’idée de Ioanna était que la peinture travaille en mémoire : l’acte de peindre ne coïncide pas à l’événement, mais garde sa trace et officialise le retard. Contrairement à l’écran du tableau pictural qui vit en mémoire le retard, séparant le vécu de sa mémorisation, l’écran électronique aurait la qualité d’être un facteur distribuant de la perception sans mémoire ou la perception à l’état pur, sans enregistrement. C’est cette immédiateté, cette simultanéité de la perception et de son objet en train de se faire, qui avait attiré Ioanna à la conception et à la recherche de la mise en fonction de l’information pure en tant qu’acte de créativité. C’était l’époque où, à l’Institut Français de Thessalonique, au début des années 1990, j’avais collaboré à la perspective d’installations d’artistes et d’expositions dans les locaux de l’Institut et j’ai beaucoup encouragé Ioanna, dans ce projet qu’elle avait conçue, de rendre visuels, perçues en images, les situations des déplacements, des mouvances, dans les espaces du bâtiment. Elle avait fait un grand nombre de dessins préparatoires, relatifs à ce projet, mais la réalisation électronique posait de problèmes techniques. Ainsi, par le biais d’une opération picturale qui fit détourner de son objet, sur un autre plan de recherche, la question initiale qui la préoccupait (l’immédiateté de la perception de l’action en tant que création), Ioanna avait employé, les années suivantes, l’analyse en tant que méthode systématique qui déplacerait de la simultanéité de la perception de l’action et de l’action en train de se faire, à l’apparition simultanément à la perception, des composantes de la perception qui la constituaient. Ainsi elle passait aux antécédences de la perception et de l’espace et des actions dans l’espace, à la surface plane du tableau sur lequel elle reproduisait en juxtaposant, les étapes de la constitution de la perception. L’analyse devenait picturale et allait, de plus en plus en reculant, par rapport à surface: l’artiste produisait une synthèse qui se démantelait en constituantes de la synthèse (ses antécédences) et celles-là à leurs propres constituantes antécédentes et ainsi de suite. Ioanna avait voulu remplacer la simultanéité de la perception de l’action et de la présence de l’action en train de se faire, par la saisie et l’étalage simultané sur le même plan, de l’aboutissement d’une raison et des étapes de cette raison qui conduisaient à l’aboutissement.

Cette coprésence de la raison et de la chose, était typique de son état de pensée : elle voulait réduire la distance de la perception et de la mémoire de la perception, étant celle-là un retard dont elle avait pris conscience lorsqu’elle préparait son projet électronique de l’Institut. Dans ce travail pictural le retard serait minimisé car elle posait au départ l’analyse et l’analyse de l’analyse en profondeur de façon verticale, de manière à percevoir les raisons de l’aboutissement venant par la verticalité du fond du tableau et ensuite, elle mettait côte à côte ces analyses des analyses,

annulant les effets de perspective illusionniste, provenant de la même verticalité. En fait Ioanna avait voulu dans la peinture rendre la planéité et dans son projet électronique, rendre la profondeur. Il y avait deux orientations distinctes du travail. En peinture, elle avait compensé la profondeur des antécédences par la juxtaposition simultanée de ces mêmes antécédences en même temps que les antécédences. Elle repoussait ainsi, en minimisant son effet illusionniste, le fond de la surface. Dans son projet électronique il n`y avait que la présence de la profondeur à laquelle renvoyait la planéité de l’écran électronique : cette profondeur était l’espace réel lui-même auquel renvoyait la planéité et dont les antécédences n’y étaient plus, puisque les actions dans l’espace ne dépendraient pas de la décision de l’artiste qui aurait restitué leurs raisons, mais de la décision imprévue chaque fois, des autres, excluant la vérification de la raison à eux. C’est celui-là le contexte de cette œuvre sur le plan de la théorie : Ioanna travaillait dans le sens d’une machine à analyser qui aurait installée des systèmes aptes à se conformer soit à la planéité idéale du tableau pictural-objet (la juxtaposition des analyses en tant que la condition de la planéité), soit à la profondeur indéfinie de l’espace, sans la planéité et auquel se référait l’écran électronique intermédiaire, en tant que pure information : il y avait ainsi chez Ioanna une recherche d’exclusion du retard par la perception des actions en même temps que les actions à travers le tableau électronique-facteur intermédiaire, distribuant des perceptions.

Que les deux orientations soient le corps principal de son œuvre devint décisif à partir du moment où elle a réussi à résoudre le dernier temps les problèmes techniques de l’installation à l’Institut. Cependant, relativement aux concepts de base de ce travail : la planéité de la surface picturale et la profondeur de l’espace réel, se posait le problème de leur délimitation et des leurs repères : il y avait une question des limites car Ioanna avait compris qu’il ne serait pas possible de traiter un écran électronique à la manière de la peinture, en tant que tableau pictural comportant lui sa matérialité propre, ou traiter le tableau pictural en tant qu’écran électronique, servant à transmettre uniquement des informations. La mise en place de ces deux systèmes, aurait renversé les concepts de base de son analyse picturale du départ.

La profondeur du tableau pictural serait substituée par l’étendue de l’espace réel, informe, sans limites et non repérable et la ligne de la peinture, le dessin séparant les plages de couleurs et les formes, serait substitué par les champs des mouvements et de déplacements réels à l’intérieur de l’étendue. Cette façon de concevoir les rapports de l’étendue de l’espace et des champs en mouvement, repérant eux, les étendues, sera le propre de son travail et son intuition relativement à un emploi pertinent de la technique électronique. Actuellement, Ioanna est en train de construire sa propre voie. Par un travail systématique datant de plusieurs années et dont l’essentiel consiste à ne plus concevoir comme donnés les traditionnels emplois de la délimitation picturale de l’espace, elle développe pas à pas, sa méthode. À la place de la fixation du vécu sur un fond de mémoire, la méthode consiste à attribuer à l’enregistrement lui-même la qualité du témoin perpétuel d’une œuvre qui se constitue, en même temps qu’elle disparaît, substituée chaque fois et en continu sur l’écran, par le prochain effacement. Dans ce système, d’une prise en charge continuelle du réel, la substitution serait l’œuvre.

Emmanuel Mavrommatis Professeur Émérite de l’Université Aristote de Thessalonique

Σχεδιασμός ενός προγράμματος κυβερνητικής απεικόνισης των μετακινήσεων στο Γαλλικό Ινστιτούτο, 1989, 1991 Projet d'un programme de représentation cybernétique des déplacements à l'intérieure de l'Institut, 1989, 1991 Η Ιωάννα Ασσάνη γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην ΑΣΚΤΘ (1985-90). Εργάζεται ως καθηγήτρια Εικαστικών στην Β΄/θμια Εκπαίδευση. Είναι μέλος στα: Δίκτυο Θέατρο στην εκπαίδευση, ΕΝ.ΕΚ.Ε.Μ (Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων), Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε (Σύλλογος Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Β. Ελλάδος), Π.Ε.Ε.ΠΟ.ΘΕ (Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Θεμάτων) και Ε.Ε.Τ.Ε. Υπήρξε Διοικητικό μέλος της Π.Ε.Ε.ΠΟ.ΘΕ (2011-12) και επί πέντε συναπτά έτη Γραμματέας του Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε (2010-2015).

Ioanna Assani est née à Athènes en 1963 et vit à Thessalonique. Elle est artiste peintre diplômée de l’Ecole des Beaux-arts de Thessalonique, 1985-90. Elle enseigne les arts visuels aux collèges et elle est membre du réseau «Le théâtre dans l’éducation», Union Nationale des Professeurs d’Arts Plastiques, Association des artistes plasticiens de Grèce du Nord, Association panhellénique des Affaires culturelles. Elle fut membre de CA de l’Union Nationale des Professeurs d’Arts Plastiques (2011-12) et Secrétaire de l’Association des artistes plasticiens de Grèce du Nord (2010-2015).

Έγραψε και σκηνοθέτησε για το μαθητικό θέατρο: α/ τα εικαστικά δρώμενα: Τα Πάθη (2004), 9 Μουσικές Ζωγραφιές (2005) όπου απέσπασε το Β΄ Βραβείο (11οι Πανελλήνιοι καλλιτεχνικοί αγώνες σύγχρονου μαθητικού θεάτρου 2005), Όνειρα Εικονικής Πραγματικότητας (2007), β/ το Art video The Children, για το πρόγραμμα: με την κάμερα στο χέρι (2008), γ/ τα θεατρικά έργα: Κόσμοι Παράλληλοι (2010), www.MaryPoppins11gym.gr (2009) όπου απέσπασε το Γ΄ Βραβείο (15οι Πανελλήνιοι καλλιτεχνικοί αγώνες σύγχρονου μαθητικού θεάτρου 2009), την πρώτη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Οι κατακόμβες του Μισράιμ, M. Ente, (2006) όπου απέσπασε το Β΄ Βραβείο (12οι Πανελλήνιοι καλλιτεχνικοί αγώνες σύγχρονου μαθητικού θεάτρου 2006), την πρώτη θεατρική μεταφορά του έργου της Ανδρονίκης Γωγοπούλου: Μονόπρακτο για τρεις γυναίκες, (2010), ως μέρος του σπονδυλωτού θεατρικού έργου Κόσμοι Παράλληλοι. Από το 1993 έχει συμμετάσχει σε πάνω από 50 ομαδικές εκθέσεις Τέχνης. Ενδεικτικά: 2004: 99+1 Εικαστικοί, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Απ. Β1, Λιμάνι Θες/νίκης, / 2006: 1ο Διεθνές Συμπόσιο Τέχνης, ΣΚΕΤΒΕ, Ιερισσός, Χαλκιδική, / 2012: Η Τέχνη στη Ζωή, Γαλλικό Ινστιτούτο Θες/νίκης και ΣΚΕΤΒΕ, για τους Γιατρούς του κόσμου, / 2012: ΑΝΑκριση-ΚΑΤΑθεση, φεστιβάλ ΑΝΑΚΑΤΑ 4, εγκατάσταση ''Το Σπίτι μου'', / 2013: Σχεδιασμοί και Προγράμματα Υλοποίησης, επιμ. Εμ. Μαυρομμάτης, art video ''ΟΔΟΙ'', Gallery Camp, / 2013: 1η Aτομική έκθεση: ''Επεξηγηματικές Εικόνες'', επιμ. Ε. Κοκκίνη Καπλάνη, Βαφοπούλειο Π.Κ Θες/νίκης / 2014: Dialogues /Διάλογοι 1989-1995: Σύγχρονοι Έλληνες και Γάλλοι καλλιτέχνες στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, επιμ. Εμ. Μαυρομμάτης, / 2014: Εντός \ Εκτός Εαυτού, επιμ. Β. Βαγενού, art video ''Ιχνηλάτης'', Τέχνη και Τρέλα, Booze Cooperativa, / 2014: H Tέχνη στη Ζωή II, δρώμενο Ο Τεμαχισμός, Γαλλικό Ινστιτούτο Θες/νικης, / 2015: 2η Ατομική έκθεση Καμπυλότητες / Curvatures, επιμ. Εμ. Μαυρομμάτης, Propaganda Rollin store. Co, / 2015: Συμμετοχή στην Art Athina με την ομάδα Αυτοβιογραφικά Συστήματα, επιμ. Εμ. Μαυρομμάτης, (βιντεοεγκατάσταση Όψεις-Views), Ατομικές έκθεσεις: Transitions / Μεταβάσεις, Γαλλικό Ινστιτούτο Θες/νίκης, επιμ. Ε. Μαυρομμάτης, Επεξηγηματικές εικόνες-Ακολουθίες και Παραπομπές, Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων, επιμ. Ε. Μαυρομμάτης.

Elle a écrit et mis en scène pour les besoins du théâtre en milieu scolaire les performances: "Les Passions" 2004, "9 Peintures Musicales" (2ème Prix, 11ème Concours scolaire panhellénique de théâtre contemporain 2005), l’adaptation théâtrale du roman "Les catacombes de Misraïm", de M. Ente (2ème Prix, 12ème Concours scolaire panhellénique de théâtre contemporain 2006), la performance "Rêves de Réalité Virtuelle" 2007, la vidéo art "The Children", caméra en main, 2008, "Mondes Parallèles" 2010, "www.

MaryPoppins11gym.gr"(3ème Prix Concours scolaire panhellénique de théâtre contemporain 2009). La première adaptation théâtrale de l’œuvre d’A. Gogopoulou "Pièce en un acte pour trois femmes" 2010.

Depuis 1993 elle a participé à plus de 50 expositions collectives au Festival «Dimitria» de Thessalonique, comme l’exposition: «99+1 Artistes», au Musée d’Etat d’Art Contemporain, 2004 / 1 er Symposium International d’Art, SKETBE, Chalcidique, 2006 / L’art dans la vie, Institut Français de Thessalonique et SKETBE, pour soutenir l’action des Médecins du Monde, 2012 / exposition dans le cadre du Festival ΑΝΑΚΑΤΑ 4, 2012, installation ''Ma maison''/ Plans et Programmes de réalisation, commissaire Ε. Mavrommatis, vidéo art ''RUES'', Gallery Camp, 2013 / «Dialogues /Διάλογοι 1989- 1995: Artistes Contemporains Grecs et Français à l’Institut Français de Thessalonique», commissaire Ε. Mavrommatis, 2014 / Dans \ Hors Soi- même, commissaire V. Vagenou, vidéo art ''Traqueur'', l’Art et la Folie, Booze Cooperativa 2014 / «Watercolor International ΙΙ», commissaire G. Politis, Société des Études Macédoniennes, Thessalonique, 2014 / «Morcellement», performance avec vidéo, «L’Art dans la Vie ΙΙ», exposition collective du SKETBE au bénéfice des Médecins du Monde, Institut Français de Thessalonique, 2014 / «Système Autobiographiques», installation vidéo «Vues – Views», commissaire Emmanuel Mavrommatis, 2015, Art Athina 2015.

Expositions individuelles: ''Images Explicatives'', Centre culturel de la Fondation Vafopoulio, Thessalonique, 2013 / «Καμπυλότητες – Curvatures», commissaire Emmanuel Mavrommatis, Propaganda Rollin co. Store, Thessalonique 2015. Depuis 2005 elle compte à son actif plus de 20 participations à des conférences et organisations d’ateliers artistiques, liés au Théâtre Noir, à la vidéo artistique et des performances lors de colloques et de symposiums d’associations.

Certains de ses œuvres appartiennent aux institutions comme la Société des Etudes Macédoniennes, la Pinacothèque Municipale de Thessalonique, le Centre Culturel de la Fondation Vafopoulio, l’Institut Français de Thessalonique et à des collections privées.

Από το 2005 έως και σήμερα έχει στο ενεργητικό της πάνω από 20 εισηγήσεις και οργανώσεις εργαστηρίων για τα εικαστικά, το Μαύρο θέατρο, τη βιντεοτέχνη και την performance στα συνέδρια και συμπόσια των συλλόγων και των ενώσεων όπου ανήκει. Έργα της υπάρχουν στα Ε.Μ.Σ, Δημοτική Πινακοθήκη Θες/νίκης, Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Γαλλικό Ινστιτούτο Θες/νίκης, Δημοτική πινακοθήκη Θες/νίκης, Πινακοθήκη της Ιερισσού και σε ιδιωτικές συλλογές. Εικονογράφησε τις δύο ποιητικές συλλογές της Ελένης Λιντζαροπούλου Ο πίθος των Γυναικών, (2013) και Η εποχή των λέξεων, (2015) από τις εκδόσεις των φίλων. Για τη δεύτερη συλλογή ειδικά έχει σχεδιάσει την σειρά με τίτλο Χρόνος εντός. Άρθρα και έργα της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Τέχνης Εικαστική Παιδεία, Εκπαίδευση και Θέατρο, Τέχνης Ίχνη. Eίναι μόνιμη συνεργάτης του ηλεκτρονικού περιοδικού για το βιβλίο και τον πολιτισμό diastixo http://diastixo.gr/

Elle a illustré le recueil poétique d’Ε. Lintzaropoulou ''La jarre des Femmes'', éd. des amis, 2013 et en 2015 un nouveau recueil, du même auteur, aux éditions des Amis, sous le titre «Le temps des mots». À l’occasion de cette édition, elle a créé la série «Temps Intérieur». Ses articles et ses œuvres ont été publiés dans des revues artistiques comme ''Éducation artistique'', ''Éducation et théâtre'', ''Traces d’art'' et la revue numérique ''Entre-ligne''. email: ioassani@gmail.com blog: http://ioassani.blogspot.com

Βίντεο Μεταβάσεις

/ video Transitions

Avec le soutien