Page 1

impulsief JUSTINE DE JONG | JUNI 2012 |

s i t a Gr ape t x i M

y s s ePu

v a t Oc nk

Fu k n u F g n i h t o and n NK U F e h but t ZUID AFRIKA Gevaar

‘ Ik heb een krankzinnige drive’

Armoede

Le directeur STRIPPER

MUZIEK • STUDIE • ENTERTAINMENT


SPANK YOUR MAMA! Als iemand me 5 jaar geleden verteld had dat ik een column zou schrijven over het niet-straffen van kinderen door geweld, had ik diegene vast hard uitgelachen. Ik ben opgevoed door twee mensen waarvoor een pak rammel met de riem net zo gewoon was als een koekje bij de koffie is in Nederland. Deze discipline is generaties lang doorgegeven in onze cultuur en als leeftijdsgenoten geen respect toonde aan ouderen, gaf ik vaak het gebrek aan een paar tikken de schuld. Veel (Nederlandse) mensen zouden mijn jeugd waarschijnlijk als een slagveld bestempelen en ookal vond ik het vroeger vreselijk om geslagen te worden, ik snapte dat mijn ouders dit alleen deden omdat ze vak me hielden. Nu vijftien jaar ouder en wijzer kom ik daar op terug. Geweld door liefde… Ik geloof niet dat die twee woorden, die lijnrecht tegenover elkaar staan in één zin horen te staan. Als je objectief kijkt naar bijvoorbeeld jaloezie, woede of wanhoop zal je beseffen dat al deze emoties voortkomen uit angst. Vraag het maar aan ieder mens op aarde. Oprechte liefde die zijn oorsprong kent in puurheid, die kent geen angst. Angst is de oorzaak van heel veel pijn. Je ziet ook vaak dat als mensen bang zijn of ten einde raad zijn in een ruzie ze gaan slaan uit een soort van wanhoop. Negen van de tien keer slaan ouders omdat ze ten einde raad zijn en omdat dit de eerste beste mogelijkheid is waarvan ze zeker denken te weten dat het werkt. Maar eigenlijk zouden kinderen hun ouders moeten slaan voor dit gebrek aan creativiteit! Slaan is niet de enige oplossing om een kind iets te leren, nee het is de makkelijkste oplossing en tevens de gevaarlijkste want mocht het leven jou iets willen leren, zou je best is voor een vervelende situatie kunnen komen te staan als je iets te hard slaat. Het is zelfs zo dat geweld alleen maar meer geweld kweekt. Kinderen die in geweld opgroeien, hebben vaak een laag eigenwaarde en die compenseren dit vaak door, ja GEWELD of soms erger. Het ironische van zo’n soort straf is dat een kind vaak niet datgene leert wat de ouders willen overbrengen, maar alleen dat het kind beter moet gaan leren liegen of stiekem moet gaan zijn. Mijn tip voor ouders is dan ook om eens onderzoek te doen naar mogelijkheden om een kind te straffen, of beter gezegd hoe je een kind liefdevol kan disciplineren. Creatieve oplossingen die ervoor zorgen dat je een kind niet kapot maakt en klein houdt in zijn ziel, maar dat de lessen die jij een kind wil meebrengen iets zijn die ook daadwerkelijk iets toevoegen aan de toekomst van je kind en uiteindelijk dus ook de

e n i t s u x- - J

toekomst van andere kinderen. Vaak zien kinderen het snelst in wat de gevolgen van hun daden zijn als ze het zelf ervaren. Op je bek gaan door zonder handen te fietsen doet pijn, maar dan is het in elk geval duidelijk .


Interview Aphrodea ‘ Wij kunnen alleen je club op z’n kop zetten”

CAN I LEAVE MY HAT ON? JUSTINE DE JONG GEEFT ZICH BLOOT

JUSTINE VERTELT UITGEBREID OVER HAAR PASSIE EN DE STUDIE DIE ZE VOLGT Lyrik vertelt ons, wat hij met zijn muziek wilt bereiken als rapper/songwriter

SPECIAL: TERUG NAAR DE OORSPRONG IN EEN POLO. LE DIRECTEUR VERTELT ONS OPENHARTIG OVER ZIJN DUBBELLEVEN ALS STUDENT EN STRIPPER

OPY DE HAAGSE FUNKBAND MAAKT EEN DOORSTART. OPRICHTER VERTELT ONS WAT DE PLANNEN ZIJN

Voorwoord Het blad Impulsief is ontwikkeld vanuit een visie waarin entertainment niet alleen een hobby is, maar vooral een groot deel van mijn leven in beslag neemt. De naam ontleent zich aan het impulsieve karakter van mij (de schrijfster en vormgever) en dit blad is een dan ook een vergrootglas waarin verscheidene persoonlijkheden en personages in mijzelf en om me heen worden blootgelegd. Het eerste deel van deze magazine is vooral gericht op de primaire aspecten in mijn leven en het tweede deel bestaat uit acts waarin ik particicpeer en dienen de interviews vooral als visitekaartjes voor eventuele geinteresseerde boekers en gewoonweg omdat het een kijkje in mijn diversiteit als artiest biedt. Dit blad is om serieus genomen te worden met een knipoog. Het taalgebruik is bewust gekozen en gericht op een doelgroep die openminded, youngminded en een tikkeltje musicminded is. Frustratie, stress, tranen en blijdschap hebben onder andere voor dit staaltje werk gezorgd, maar de drijfveer voor dit blad is passie en liefde. Cease this magazine and enjoy the day!


Jus tine

de

Jong In het kort:

Naam: Justine Nastasjia de Jong Geboorteplaats: Johannesburg, Zuid Afrika Leeftijd: 23 jaar Beroep: Undiscovered Artist Opleiding: Iemes in Tilburg Relatie: met Rik Strengers

Zachtste plekje op aarde Op een koude winterdag in Augustus werd ik geboren in de Zuid Afrikaanse stad Johannusburg. Hier zag ik het licht nadat ik 9 maanden ervoor tijdelijk verbleef in het zachtste plekje op aarde, de buik van Raylene de Jong. Al gauw besloten mijn vader en moeder dat we een beter leven verdiende en vertrokken we dus op aandringen van mijn opa Nico de Jong, naar het altijd koude landje Nederland. Met mijn wortels in de Savanne groeide ik op in Tilburg, waar ik overgrote deel van mijn jeugd verbleef. Kluizenaar Als kind was ik bijna altijd thuis, waar ik mee blerde met de muziek, danspasjes aan het bedenken was of bezig was met turnen, wat op dat moment mijn fijnste hobby was. Ik ben altijd al een “loner” geweest of misschien was ik een jonge kluizenaar. Hoe dan ook heb ik dit altijd prima gevonden. Een-

maal klaar voor de pubertijd besloot ik maar toerisme te gaan studeren, omdat ik geen idee had dat zingen ook een vak kon was. Deze beslissing heeft me met dubbele gevoelens achter gelaten, want ookal heb ik dankzij mijn toeristische opleiding hele mooie plekken van de wereld gezien, echte geleefd en vooral veel heerlijke mensen ontmoet. Toch zou ik al die dingen in een oogwenk opgeven als ik daarvoor in de plaats een opleiding in de muziek had kunnen doen. Ach ja, c’est la vie right? Op eigen benen Op mij 18e verliet ik Nederland voor een half jaartje Spanje, wat me gelijk deed besluiten om het reizen voort te zetten. Verkocht aan de taal en aan het weg zijn van huis plakte ik er nog een paar maanden Ibiza en Italie achteraan.


‘ Ik ben altijd al een loner geweest’

Deze ervaringen waren even bijzonder als erg leerzaam. Ik raad iedereen aan om een keer in zijn/haar leven alleen weg te gaan en de wereld te ontdekken, want je ontdekt gelijk wie je zelf bent en hoe belangrijk de band met jezelf is als je op jezelf bent aangewezen. Maargoed, naast de nieuwe inzichten en dieptepunten was het ook gewoon kei vet! Tussendoor heb ik een tijdje voor de Spaanse luchtvaartmaatschappij Iberia gewerkt, wat ook een bijzondere ervaring was en ik moet zeggen als ik niet kon zingen of dansen had ik toch echt gekozen voor het serveren in de lucht (ja dat zei ik echt ja). Carriere of bijbaan Dus dan ben je ineens 21 en je wilt keiveel, maar je kan net alles een beetje, dus wat doen we? Naar de Rockacademie? Nope, toch maar naar de Inholland. Flop! Uiteindelijk gestopt en weer een jaar gaan werken. Dit keer voor de klantenservice van Vodafone. Deze baan heeft me echt doen beseffen

hoe belangrijk het is om een opleiding te hebben omdat je anders over tien jaar nog steeds keiveel wilt en precies alles een beetje net niet kan, behalve zeikende mensen te woord staan, om het maar even kort door de bocht te zeggen. Dus na een jaar hard gechilld, euhm ik bedoel gewerkt toch maar naar Rockacademie!? Nope! IEMES it is! Deze houden we erin, want ik ben eindelijk waar ik thuis hoor. Op een creatieve opleiding waar ik mijn creatieve geest lekker op zijn beloop kan laten gaan terwijl ik ’s nachts doorga met mezelf trainen om een carriere als beste allround performer van Nederland te bewerkstelligen. Ik ben er nog niet, maar dat geeft helemaal niet, want met een diplomaatje CO Iemes in mijn zak en de opgedane kennis kan ik over vier jaar precies datgene doen waar ik altijd van heb gedroomd, mezelf vertegenwoordigen als allround artiest en een kweekvijver voor anderen opbouwen.


DE BELOFTE AAN Studie

Toen ik mezelf aanmeldde bij de opleiding CO Iemes dacht ik “zoo, dit gaan we is effetjes doen”. Euhm niet dus! Kei en kei hard werken. Alles waar je voor leeft laten liggen om 8 uur op je kont te zitten en te luisteren naar iemand die vervolgens dezelfde informatie op internet dropt. Wat een onzin dacht ik in het begin en als je er niet bent krijg je ook nog eens een punt aftrek. En ja hoor, dat halve puntje heb je dan net toevallig nodig bij bijna elk vak. De docenten van Iemes hebben een statement gemaakt hoor. Om iets uit de opleiding te halen, zul je er iets voor moeten doen. Luie leerlingen kunnen maar beter naar de hogeschool gaan waar je de diploma’s kunt kopen. Voor ik aan de opleiding begon, heb ik mezelf echter beloofd dat ik de opleiding af ging maken. dus ik zal er iets voor moeten doen. Dit is dan ook zeker gebeurd. Het laatste half jaartje school heb ik letterlijk alles opzij gezet om me 100% op school te focussen en wow! Wat een verschil. Je ziet ineens waar je allemaal goed in bent en je begint ineens te denken dat je ook de andere jaren op school net iets beter je best had moeten doen, misschien was ik dan nu geen arme student meer maar een iets minder arme ZZP’er.

‘ Ik begin hooguit een dag eerder dan de keer ervoor’ Prioriteiten stellen

De studie heeft me naast verantwoordelijkheidgevoel ook doen inzien dat structuur en planning belangrijk is om dingen te laten slagen. Ruim van tevoren beginnen aan opdrachten levert minder stress op (dit zeg ik na elke tentamen week, maar ik begin hooguit een dag eerder dan de keer ervoor). Het zorgt voor beter werk en de creativiteit spuit eruit. Een beetje zoals nu zeg maar. Het jaar was al een behoorlijk stressvol jaar op privegebied, maar door mijn drukke levensstijl heb ik het mezelf tien keer drukker gemaakt en ook ziek. Dus lesson # 2: keuzes maken.

Groepswerk of slagveld

Een ding waar ik dubbele gevoelens over heb is groepswerk. Ik ben over het algemeen een alleenwerker, omdat ik geloof dat het dan goed gebeurd en je zin doordrijven werkt vaak alleen bij mensen die dat zelf niet erg vinden, dus dat heeft mijn begeleidster niet zo best gedaan. Maar het heeft me wel geleerd dat door werk uit handen te geven, ik meer tijd overhou voor leuke dingen, dus dankjewel voor deze begeleidster ;). Groepswerk is nuttig geweest omdat ik te maken kreeg met mensen die ik doorgaans nooit zou willen ontmoeten uit mezelf en waarvan de achtergronden zo verschillend zijn dat er haast geen raakvlakken zijn anders dan dat we op dezelfde aardkloot leven. Toch is het bijzonder om met deze verschillende mensen te werken die er andere visies op na houden en dat is waarschijnlijk heel het doel van groepswerk. Dus na al die wijze lesjes ben ik geloof ik helemaal klaar voor mijn P. Waar kan ik hem ophalen?


GILLE DE LA MUSIQUE Muziek

Ik kan me niet herrineren dat ik op me vierde achter een piano kroop of virtuoos met de gitaar van de buren begon te spelen, maar wel kan ik me goed herrineren dat ik om mijn twaalfde al teksten schreef die leken alsof ze geschreven waren door iemand van in de dertig. Schrijven was gellukig maar 1 van de vele talenten die ik gaanderweg verworven heb.

Obsessie

Als het kon zou ik 20 uur van mijn dag besteden aan performen en de overige 4 zou ik slapen en mediteren. Ach, zingen is een vorm van meditatie kun je zeggen, dus laten we daar 22 uur van maken. Kortom: Ik hou van muziek, het is mijn passie en als ik niet met school bezig ben of met mijn vriendje, dan ben ik 9 van de 10 keer aan het zingen, dansen, schrijven of gitaar aan het spelen. Soms zelfs tegelijk en vaak denk ik er ook aan als ik op school ben of bij mijn vriendje ben. Dus zoals ik al zei muziek is mijn ding. Ik heb een krankzinnige drive als ik ergens voor ga en mijn probleem is dan ook dat ik het graag allemaal wil doen ongeacht hoeveel energie dit kost.

100000 dingen

Dat ik niet kan stilzitten is een vloek, maar het is ook lekker wanneer je na een dag gevuld met 10000 dingen op bed neerploft en je de slaap echt verdient. Iedereen vraagt me altijd waar ik de energie vandaan haal, maar dit is een vicieuze cirkel, want mijn oncontroleerbare energie stop ik mijn passie. Dit krijg ik vervolgens weer terug van mijn passie.

Ik zit in twee coverbandjes (waarvan 1 door mijzelf opgericht), een Funkband met eigen werk, ik doe backings bij mijn vriend, ik schrijf zelf mijn eigen muziek, ik zing vocals in voor een producer waar ik mee werk en tot slot ben ik bezig een eigen bedrijf op te starten.

ADHD

Ik zou er meer bij willen doen, maar dan zou ik waarschijnlijk helemaal niet meer in de lessen zitten van Iemes. Vaak krijg ik ook de vraag waarom ik zo GVD*** zoveel doe. Dat is omdat ik door mijn ADHD simpelweg niet minder kan doen. Constant bezig zijn is een neurotische aandoening en muziek is mijn obsessie. Het kan ook zijn dat ik stiekem verslaafd ben aan de stress die erbij komt kijken, ik weet het niet. Maar stil zitten trek ik hooguit een half uurtje en dan is het uit met de pret. Of naja, dan begint het juist. Soms vraag ik mezelf af waar ik naartoe wil met de muziek en wat ik met mijn leven wil. Ik geloof namelijk echt heilig dat mijn levensmissie iets met muziek te maken heeft, maar dat kan natuurlijk ook zijn door bij een muziekzaak te gaan werken (als die dan niet al falliet zijn). Mischien verzin ik wel een geniaal idee over hoe piraterij tegengegaan kan worden en red ik hiermee duizenden muzikanten, je weet het nooit. Maar mijn absolute droom is om geweldige muziek te maken en te performen. Muziek waarmee ik mensen tot in hun diepste ziel raak. Ik hoop dan ook ooit het niveau van alle grootheden te bereiken (Beyonce, MJ, Christina Aguilera etc.) Ambitieus? Njah misschien een beetje, maar een ding waar ik sterk in geloof is dat alles op aarde vergankelijk is. Alles kan elk moment van je afgenomen worden. Dus dan is er des te meer reden om er alles uit te halen wat erin zit. Want ik bedoel, je bent er toch. Dus dan kan je er net zo goed voor zorgen dat het leven niet kut is maar minder kut, door bezig te zijn met datgene waar je van houdt. Daarnaast geloof ik in de kracht van doorzettingsvermogen en geloven in jezelf. (hier zijn hele theorieĂŤn over geschreven, zoek het maar op). Mocht ik dan ook na 100x geflopt zijn in de muziek, dan zou me dat nog niet ontmoedigen, omdat ik weet dat voor elke 10 x dat je wordt afgewezen er tenminste 1 x positief op geantwoord word (ja geleerd bij de klantenservice van Vodafone). Dus al moet ik zelfs 1000 x floppen, ik ga voor die ene keer dat ik mag proeven van het podium, want daar hoor ik immers thuis.


We GoGo to the next level’

Aphrodea


A

phrodea is de eerste coveract in Nederland waar de beleving van drie stijlvolle sensuele en getalenteerde dames afdruipt. Een show die disciplines combineerd op een unieke manier. Justine de Jong, oprichtster van de act vertelt haar ons persoonlijk over deze spectaculaire act.

‘Wij kunnen alleen je club op z’n kop zetten’ Wie is Aphrodea? Aphrodea is een nieuw concept waarbij verschillende disciplines samengevoegd worden op covermuziek. We bieden het volgende aan: Live zang met Freestyle dans, gogodans, Candygirls, Poi en solo’s in de show. Ik heb het concept bedacht en heb hierbij danseressen en andere artiesten gevraagd mee te doen aan dit project. Je hebt krullen, komt de naam Aphrodea van je Afro? Haha, die vraag krijg ik vaak, maar nee. De naam is afgeleidt van de liefdes Godin “Aphrodite”. Het wordt Dea betekent Godin in het Latijns en omdat wij de moderne in iedere vrouw willen vertegenwoordigen heb ik bewust gekozen om er een moderne versie van te maken. Aldus “ Aprhodea”. Wat wil je met de act zeggen? We willen mensen die in aanraking komen met Aphrodea uit hun schulp trekken, het publiek uit de alledaagse sleur trekken en meevoeren in een show vol verleiding, verbazing, inspiratie en entertainment. Ik wil een soort van veilige haven creëren waar mensen volledig hun zelf kunnen zijn en waar ze niet alleen toekij-

ken, maar meedoen en niet bang zijn van de reacties van omstanders. Wat onderscheidt aphrodea van andere coveracts en entertainment? Het feit is dat we een nieuw concept op de markt brengen. We zijn jong, creatief en zijn gericht op onze missie die inhoudt dat we graag een show van kaliber neer zetten die mensen aanzet tot meer dan alleen een basale beleving te ervaren. Het vereist ook een andere denkwijze. Hetgene wat ons onderscheidt is onze zieke geest die hardcore gelooft dat we dit ook echt gaan bereiken. Denk je dat er vraag naar zal zijn? Dat weet ik zeker! We leven nu in een experience economy en worden platgegooid met “challenges”. Consumenten kunnen muziek gratis downloaden, waardoor ze juist op zoek zijn naar iets wat ze achter de laptop vandaan trekt en waarin ze worden betoverd door een transformationele beleving. Waarom doe je dit? Omdat entertainen mijn passie is en ik elke seconde van mijn leven wil benutten met het beste van

mezelf en dit deel ik het liefst met de wereld. Hoe zie je de toekomst voor Aphrodea? Momenteel zijn we hard aan een nieuwe show aan t werken. We willen het komende jaar in elk geval een strakke en spectaculaire show neerzetten en onszelf op de kaart zetten in de betere clubs binnen Nederland. Eventueel uitbreiden naar het Buitenland en vervolgens het coveraspect vervangen door eigen werk. Tips voor jonge starters in de entertainment industrie? Ik ben 23 en ik heb veel dromen en ideeen. Constant word ik gesaboteerd door mijn gedachtes van angst, twijfel en door “ wat als het niet lukt” idee. Maar juist door het gewoon te doen, heb ik bijzondere dingen mee mogen maken. Ook is vaak de eerste stap het lastigst. Hier eenmaal doorheen lijkt t vanzelf te gaan. Daarna is het de kunst om door te blijven gaan, ookal heb je geen zin of lijken andere dingen leuker. Dus mijn tip is geloof in je visie, hou vast aan je doel en de wereld om je heen zal zich gaan aanpassen naar hetgeen wat je wilt en gelooft. Dus gewoon doen!


Terug naar de oorsprong.... In een Polo Apartheid leek altijd iets abstracts en tot op zekere hoogte ver van mijn bed, maar in het land waar ik geboren ben, riep de kleur van mij huid afgunst op in de ogen van de zwarte vrouw en haat in de ogen van de blanke vrouw. Samen met mijn blanke vriendin reden we 5 weken door het gevaarlijkste land van de wereld. Deze ervaring was angstaanjagend, pijnlijk realistisch maar heeft voor zowel mij als mijn vriendin een diep gevoel van dankbaarheid opgeroepen. Ik zou het zo weer doen!


Goed nieuws Mijn vader gaat om het aantal jaar richting Zuid Afrika op familiebezoek, waar hij of wij dan een week of 6 verblijven en genieten van alles wat het land te bieden heeft. Hij was dan ook blij te horen dat ik weer mee ging. Er was alleen nog een addertje onder het gras dit keer. “ , Pap, ik ga niet met jou mee, maar met een vriendin”. Een ijzige stilte viel in de kamer en voor hij het verbood meldde ik even dat we al kaartjes hadden gekocht, waarna hij de kamer in stilte verliet. Zo dat is dat, dacht ik tevreden. Op naar een mooi avontuur! Op de bonnefooi Mijn vriendin en ik wisten alleen dat we wilde gaan, maar we hadden geen budget en geen planning. Alleen tickets voor 5 weken. We namen ons steeds voor om een planning te maken, maar dat kwam er alleen nooit van, dus we lieten het voor wat het was zolang het kon. Ondertussenbleef Iedereen ons waarschuwen over hoe gevaarlijk het wel niet was en schetsten ze telkens weer doemscenario’s. Deze waarschuwingen lieten me zeker niet koud. Hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik ging twijfelen of het wel een goed idee was. Maar we hadden al een auto gehuurd en tickets van Johannesburg naar kaapstad,

dus we belsloten toch te gaan. Tot een week voor vertrek waren we doodsbang voor de vakantie. We hadden vreselijke verhalen gehoord en iedereen raadde het ons af. Ondanks alle tegenwind gingen we zonder planning op de bonnefooi naar Afrika. Stoere meiden Eenmaal in Zuid afrika aangekomen voelden we ons gelijk ontspannen, maar we moesten eerst de auto hebben en ons hotel, daarna zou alles goedkomen. Nadat we de auto daadwerkelijk hadden voelden we ons compleet vrij en hadden we letterlijk en figuuurlijk Nederland achter ons gelaten. De komende 5 weken waren we twee hele stoere Zuid Afrikaanse meiden die precies wisten waar ze mee bezig zijn (maakten we onszelf wijs).

‘ Het brak mijn ziel toen ik besefte dat die mannen bijna niets verdiende voor hun zware werk’ Goedkoop eten en gele hesjes Onze eerste week Kaapstad verliep vlekkeloos. We sliepen in backpackers hostels voor maar 20 euro per kamer en aten goedkoop. We bestelden iedere avond een durum rol en een drankje voor een belachelijk goedkope prijs van €1,50! Naast het overschot aan lekker en goedkoop eten en verblijf

plaatsen viel ons een zekere fenomeen op. De hoeveelheid parkeerwachters, met een geel hesje die soms hele dagen en nachten bij je auto stonden op te letten, zodat ze geld konden ontvangen na afloop. Ik besefte me dat wij als Nederlanders 8 uur werken in een overdekt verwarmt of gekoeld gebouw zitten, CAO hebben, pauzes, comfort en een zekere vergoeding. Nog klagen we dagelijks over onze baan. Deze mannen hier hadden kapote vieze kleren en een geel hesje, waar ze hele dagen uren lang mee in de brandende zon stonden te wachten op misschien een euro en soms gewoon helemaal niets. Het brak mijn ziel toen ik besefte dat die mannen niets verdiende. Dit kon ik maar moeilijk accepteren, dus probeerden wij altijd veel geld te geven als we konden. Voorzieningen In Kaapstad hebben we natuurlijk ook genoten van de speciale voorzieningen als tafelberg en cape point, het hoogste puntje van zuid afrika. Dit was een unieke ervaring, vanwege de wilde dieren en mooie stranden. Naast het avontuur vonden we het nog altijd een beetje spannend, dus probeerden we heel alert te zijn en ‘s avonds niet te rijden. Daarnaast vergrendelde we de deur altijd. Dit vanwege kapers, wat in Zuid Afrika veel voorkomt.


Apartheid Van een hostel kregen we de backpackersbijbel mee waar alle Zuid Afrikaanse in staan en we besloten vervolgens elke dag een andere stad te bezoeken en een hostel uit te kiezen op de dag zelf. Dit op zich was al een unieke ervaring want je weet nooit wat je aantreft en of je uberhaubt wel iets vindt voor het donker wordt. We kwamen aan in Simons Stad na een week waar we door mijn huidskleur werden afgewezen in een van de Bed and Breakfast. Dit was natuurlijk wel een confronterende ervaring en vooral omdat ik het nooit zo grof en direct heb meegemaakt. Maar de eigenaars weigerden ons simpelweg een kamer aan te bieden. Apartheid is zeker nog wel stiekem aanwezig in Zuid Afrika, vooral op het platteland. Gellukig had Simons Stad naast racisten ook gewoon mooie dingen als witte stranden en pinguins die we van dichtbij hebben zien. Erg bijzonder om mee te maken hoe deze pinguins van onze aanwezigheid genoten en andersom.

dit soort dingen zagen werden we wel onrustig en mijn vriendin zei dat ze toen pas besefte wat voor een verantwoordelijkheid ze droeg, omdat ik bij haar in de auto zat. Om haar kracht heb ik haar wel benijd, want ze heeft 8000 kilometer in dr eentje gereist. Echt een top wijf! Amber Alert Af en toe was ik niet zo snugger. Een goed voorbeeld hiervan is dat ik op vakantie ging met een gesimlockte telefoon en nog een andere waarvan ik de oplader thuis had laten liggen. Na een week reisden we dus door Afrika heen zonder telefoon of andere contactmogelijkheden. Mijn vader had bijna een amber alert laten omroepen en hij was al mijn vrienden afgegaan om erachter te komen of ik nog leefde. Dit terwijl wij lekker onder de Afrikaanse zon in een resort lagen. Door onze zorgeloosheid vergaten we dat we ook nog iets moesten laten weten aan het thuisfront. Maargoed, ik zeg altijd “ geen nieuws is goed nieuws!”.

doodsangst uit. De paniek sloeg pas echt in toen we het dorp in reden en er wederom alleen een lege pomp aanwezig was. Om het nog erger te maken wilden de inwoners ons niet helpen en niemand kon ons vertellen waar we moesten ziijn. Ik had me er al bij neergelegd dat we beroofd zouden worden en dat we aan het einde van onze rit waren gekomen. Door dit besef stortte ik in, terwijl mijn vriendin de moed bleef houden. Een aardige man zag mij en uit goedheid wees hij ons de weg, maar hij kon ni beloven of die pomp vol was, want niemand in het dorp had een auto. We reden nog verder de bergen in en die minuten waren zenuwslopend terwijl we naar de meter keken. Eenmaal bij de pomp rende ik de auto uit en besprong ik de bediende bijna met mijn verzoek om benzine. Nadat hij verbaast en nonchalant zei dat ze het hadden kon ik wel janken van geluk. Eenmaal weg uit de dorp beloofde we elkaar dat we nooit meer zolang zouden wachten met tanken en geen snelwegen meer afgaan!

Armoede De dagen erna hebben we veel gereden en ‘s nachts overnachtten we in een hostel op de route. Een ding wat ons enorm aangreep was de armoed en het grote verschil in rijkdom. Dan had je aan de ene kant van de snelweg een krottenwijk die nooit leek op te houden en aan de andere kant flatjes die er goed uitzagen. Vaak schaamde ik me diep, want ik sta niet vaak stil bij alles wat ik heb. We hadden ook steeds de neiging om iedereen te willen helpen, maar dit is natuurlijk onrealistisch. Naast armoede kwamen we vreselijk veel auto ongelukken tegen. Vangrails die open gescheurd waren of auto’s die total loss op de weg of onder een rots stonden. Dit zag je vooral in de bergen. Als we

Op het randje van de dood Tijdens de reis hebben we een aantal momenten gehad waarbij we echt in de shit zaten. Op een gegeven moment reden we al een halve dag door landschappenen en moesten we tanken. Op de snelweg waren we echter al uren geen benzinepomp tegen gekomen. Wat in het begin nog grappog was. Tot het lampje rood werd op het dashbord. De tomtom gaf steeds aan dat er een tankstation was, maar eenmaal daarr aangekomen bleek de pomp leeg te zijn. We vroegen omstanders, maar die konden of wilden ons niet helpen. We volgden de tomtom verder de bergen in, waar we in een dorp terrecht kwamen. Het pijltje zat nu in ver in het rood en ik zweette

Bafana Na een paar weken genieten van zon zee, strand en wilde dieren genoten we ook van de mensen en het eten. We kamen langs een leuk dorpje waar ze oorspronkelijke Zulu hutjes hadden. Hier kon je als toerist voor 25,- overnachten inclusief 2 maaltijden. We hadden bijna geen geld meer dus we besloten op aandringen van mijn vriendin, die zo graag een “ unieke ervaring” wilde meemaken dat we zouden overnachten in het Zulu dorpje. Met tegenzin stemde ik in, maar ik zag al helemaal voor me hoe we tussen de salamanders en Voodoo priesters in zouden slapen. We sliepen nota bene naast een hut waar geesten van voorouders in zouden verblijven. was dit verblijf een van de leukste


onderkant van de auto dreigde open te scheuren en nu zaten we allebei dik in de stress. Achter ons was nog een bestuurder aangekomen, maar zij besloten verstandig om te keren. Wij zaten echter precies op een punt waarbij we nog verstandiger waren als we tevoet naar huis zouden lopen.

Ondanks mijn vele vooroordelen was dit verblijf een van de leukste die we tot nu toe hebben gehad. Het meisje die de hostel runde was onze leeftijd en ze verwelkomde ons hartelijk. In het hutje slapen was op zich niet zo’n ramp de 1e nacht, maar ze oogden niet erg stevig en storm was dus het laatste wilde bij deze “ unieke ervaring”. We hadden twee nachtjes storm waarbij de stroom uitvloog en het hutje dreigde in te storten. Tevens kropen de salamanders langs de muur. Ik heb het mijn vriendin ook goed laten weten dat ik het plan niet zo strak vond, maar gellukig was zij de rots in de branding. De laatste stop Helaas moesten we weer verder dus lieten we Zuluhutjes achter nadat we nijlpaarden hadden bezocht en vertrokken naar Johannesburg als laatste stop. We waren al een tijdje onderweg en waren bijna aangekomen in Johannesburg. We besloten echter nog een keer naar een wellnesresort te gaan om onze vakantie samen goed af te sluiten. Hier kregen we spijt van. Op een folder van ons hostel zagen we een Spa die er leuk en groot uitzag, dus we besloten die te nemen, in de veronderstelling dat deze om de hoek zou zijn. Vreemd genoeg gaf de tomtom 40 km aan. We twijfelden, maar we deden het toch. Na een uur rijden kwamen we dichterbij het resort. Echter kwamen we op een berg terrecht. Volgens de tomtom moesten we nog maar 5 minuten. Maar hoe verder we reden hoe hoger in de bergen we terrecht kwamen. Geen hotel, geen bordje, geen kip te bekennen. Laat staan een Resort. Op een gegeven moment kwamen we op een klote weg terrecht, maar we probeerde het toch ons erdoorheen te rijden, want zo erg kon het toch niet worden? Mis, het werd steeds erger. Een paar honderd meter verder zaten we midden in een oase van rotsen en gesteente met inkepingen. We konden geen kant meer op. Rotsen van een meter breed en een meter dik zaten in de gebroken weg. De

Drama # 3 Na een twee uur lang centimeter voor centimeter te hebben geduwt en geschoven, kwamen we aan de andere kant van de berg. Eenmaal opgelucht in de spa aan te zijn gekomen was het niets minder dan een kikkerbadje en een massagesalon die nog maar een half uur open was. Duss.. Dat was de moeite waard geweest. Onderweg naar huis besloten we de andere richting op te gaan, maar vervelend genoeg was het al bijna donker dus we moesten snel de bossen uit en op tijd terug in Johannesburg zijn anders was dit avontuur nog maar net begonnen. We kwamen bij een bruggetje aan waar water overheen liep. De drama en thrillerachtige scene waar we in beland waren eerder op de dag leek niets vergeleken met wat we nu aantroffen. We konden niet zien hoe diep het beekje was en als we mee zouden varen met de stroom zouden we verdrinken in de rimboe. Na een hoop gepeins namen we het risico en wederom werden we een paar jaar ouder in die paar seconde. We hebben het echter overleefd en kwamen helaas in het donker aan in Johannusburg. Maar we namen de beslissing om voorlopig niet meer buiten De wijk te komen voorlopig. In Johannusburg werden we hartelijk ontvangen door mijn familie en waren we al gauw vergeten wat er gebeurd was. We hebben ook maar tegen niemand verteld wat er gebeurd was die dag. De rest van de vakantie bestond uit ontspanning, genieten van lekker eten en drinken en gewoon simpelweg onder de mensen zijn. Het was al met al een bijzondere ervaring en ik raad iedereen aan om ooit zoiets te doen. Maar dan met een planning. Dat had namelijk een hoop gescheelt, of miss ook helemaal niet. Ik zou het zo over doen ik elk geval!

Voor de backpackers met balllen, volgen hier een aantal tips: Absolute must do

Stel een goede budget op. Plan je verblijf ruim op tijd. Weet waar je bestemming ligt weet ongeveer hoelang je hierover doet. Doe er dan een half uur extra bij op, zodat je zeker weet dat je bij calamiteiten minder risico loopt qua tijd. Autodeur altijd op slot en wees alert op je omgeving.

Absolute don’t

Rijdt nooit savonds. Eet geen giblets, ook niet als het wordt aangeraden door de chef :) Geloof national geophrafic niet als ze zeggen dat de wilde dieren “ wild “ zijn. Wees niet te angstig, want criminelen ruiken dit! Drugs gebruiken (is zwaar verboden) Teveel drinken als er niemand is die nuchter blijft.


nce.. whi ve for. It is my t r hri existe ut h l i k e t h e reality of my I t nce le r a a to

h ing but a n obs e ssion bursting from the seems of my im t o n s i aginat Music io

ch

n

ing is not d e e c Suc


If I had nothing I would not have to worry about losing anything. Therefor I prefer to own nothing but an empty room inside my head. So if I would want to fleed the loudness and craze around me, I would lock myself up in the empty room where no one would find me, cause no one in the world would think to look for me, within myself.


OCTAVE PUSSY Funk, een muziekstijl met dikke bassgrooves, de Wawa en vooral happy teksten. Funk heeft een seksueel imago en draagt vaak de naam dat je maar beter lekker gek kan doen of anders gewoon beter naar huis kan gaan. De Haagse Funkband die in 2003 voor het eerst hen te gekke Funksounds losliet op het Nederlandse volk heeft vele kilometers gemaakt sindsdien. Na een stop van bijna 7 jaar is ze terug van weggeweest. Gekker en in een grotere partymood dan voorheen. Steven vertelt over zijn kindje “ Octave Pussy”.

W

ie is Octave Pussy en hoe is ze tot leven gekomen? Opy is een Haagse Funkband die bestaat uit de twee broers die tevens oprichters van de band zijn, Steven van Reijn (MC, vocals, componist) en Joris van Reijn (composer) Erfartu Latuheru de bassist, PJ de drummer, Samir 2e gitarist en Justine de Jong Lead Vocals.. Opy is ontstaan vanuit een lang gekoesterde wens om muziek te willen maken. Haas liet muziek horen en werd geadviseerd door mensen om er iets mee te doen. Toen kwamen we een paar gelijkgestemde mensen tegen en we zijn een band begonnen. De naam roept veel vragen op, dus bij deze nog een keer. Hoe kom je aan deze provocerende naam? We zouden “Boogie Path heten”, maar ik droomde op een nacht over iemand in een lang gewaad die mij vertelde dat de naam Octave Pussy moest zijn. De volgende ochtend werd ik wakker en vertelde mijn broertje over de naam en de droom. Joris was er ook erg blij mee en besloten we dus om de bandnaam zo te noemen.

Wat is OPY voor stijl? Funk met huidige invloeden. Urbanned Funk noemen we dat. Onze crossover is dusdanig dat het niet echt ergens mee te vergelijken is, maar we krijgen veel van mensen te horen dat we wat van Gotcha weg hebben, Erykah badu en RHCP.

‘We denken dat we juist het wiel uivinden in Nederland’ De stijl muziek je beschrijft is behoorlijk niche. Denk je niet dat de muziek een te klein publiek aan zal trekken om je investering terug te verdienen? In Nederland is dat waarschijnlijk wel het geval, voor heel veel acts denk ik dat overigens. Maar we denken juist dat we in Nederland het wiel uitvinden. En als je de reacties ziet en hoort, is het respect wel erg groot. Helaas ontbraken de juist middelen vroeger om de band onder de aandacht te brengen van de menigte. Maar het is zeker een leerschool geweest in de afgelopen jaren en doen we anders bij het volgende album.

Waar haal jij je inspiratie vandaan voor nieuwe songs? Dingen die ik zelf meemaak en lees en wereld zoals die is. Ik schrijf vooral over dingen die ik in een impuls meekrijg. Bijvoorbeeld onze laatste track, “multypack bag” is ontstaan toen ik een zak chips at en er op de zak stond: “cannot be sold seperatly”. Dit gaat in principe ook over de mens en de liefde, dus vertaal ik dit naar een liefdes lied. Dat ik het meisje ookal krijg ik de hele drama erbij. Sommige liedjes zijn juist weer wat luchtiger net als vele andere Funk nummers. Tegenwoordig wil iedereen heel snel beroemd worden door zo min mogelijk te doen. Waren jullie ook van plan om zo rijk en beroemd mogelijk te worden toen jullie begonnen met de band? Het is nooit onze concrete doelstelling geweest om beroemde te worden. Het kwam juist vanuit een gevoel van liefde voor het spelen en we wilde graag cd’s maken om onze muziek te laten horen. Dus het ging niet zozeer om beroemd worden maar wel om een stempel te drukken op de Nederlandse Popmuziek. We wilde serieus genomen worden.


Y Momenteel ben je brandweerman en run je een dierenpension , maar is het de bedoeling dat je je brood gaat verdienen met OPY op den duur? Nee, nooit! Simpelweg omdat je brood verdienen met muziek bijna niemand lukt en nu al helemaal niet. Ook de popbandjes niet. Toen we pas begonnen kregen we hele boeiende aanbiedingen die ons veelbelovend leken, maar momenteel is het praktisch onhaalbaar om als band met je eigen muziek je brood te verdienen. Met welke grote artiesten heb je tot nu toe samengewerkt? George Clinton, Billy bass Nelson, Gary cooper, fred thomas bassist jb, Jrar Harris bassist Jackson 5, Evie Sellis rolling.

‘ Jessie J is een huppelkutje vergeleken met James brown’ Dus je hebt met de muzikanten van James Brown gewerkt en hem hierbij zelf ontmoet. Hoe was dit? James Brown is een behoorlijke in-controlguy en het sterrendom druipt van hem af. Het was voor mij bijzonder om iemand te ontmoeten die al 50 jaar in de muziekbusiness zit. In zijn performance is hij erg kritisch en zakelijk. Hij wilde bijvoorbeeld snel weten wie ik was en waarvoor ik zijn bandleden gebruikte. Iedereen had wel een diep respect voor James Brownd, wat lichtelijk neigde

naar een soort van angst. Tevens vind ik James Brown een echte purist, Hij is altijd muzikaal bij zichzelf gebleven. Kijk maar naar Jessie J bijvoorbeeld. Haar vind ik een huppelkutje die gewoon heen flowt waar ze heen kan flowen zolang het geld opleverd, maar James Brown is daarentegen heel integer en authentiek.

Wat verwacht je van de komende periode en wat zijn de plannen met OPY? Ik hoop gewoon dat we twee albums kunnen afmaken het komende jaar, want we hebben genoeg materiaal. Het zal misschien een tijdje duren om de juiste muzikanten te vinden, maar we gaan ervoor dit komende jaar. Alleen gooien we het om een andere boeg.

Zijn er aparte dingen die je mee hebt gemaakt met beroemde artiesten? De mate en hoeveelheden drugs die sommige artiesten gebruiken vind ik apart. Het is bestnbizar hoe ze nog helder kunnen blijven na zo’n enorme hoeveelheid zooi in je lijf. Als ik dat bijvoorbeeld zou moeten doen, zou ik het niet overleven denk ik. Ik heb gitaristen aan de crackpijp gezien, da wil je niet weten! Black Bird vroeg aan me of ik een apotheek in de buurt kende, vanwege zijn tandpijn. George Clinton adviseerde hem echter om crack te proberen omdat het schijnbaar zou helpen. Toen heeft Black Bird als een gek aan dat crackpijpje zitten lurken waarop hij zei: “shit, het werkt ook nog is”.

Is er iets wat je wil meegeven aan andere artistiekelingen die aan het begin van hun carrière staan? Na twintig jaar ervaring, is mijn advies. Hou het puur en Professioneel! Laat je niet beïnvloeden door allerlei dingen van buitenaf. Laat je ook niet ontmoedigen door wat andere mensen zeggen of denken. Blijf vooral dicht bij jezelf. Blijf ook doorzetten en geef niet gelijk op als het even meezit, want dit is best wel een harde bussiness dus sowieso gaat succes niet zonder slag of stoot, dus moet je bereidt zijn er iets voor over te hebben. Mocht je besluiten op te geven doe het dan op een fatsoenlijke manier en laat mensen niet zomaar zitten.

2010 beloofde “ het jaar” van Octave Pussy te worden. Nieuwe clip, nieuwe songs en nieuwe gezichten. 2 jaar verder, bijna geen muzikanten meer over en een behoorlijke investering lichter en nog steeds geen optredens. Dit is best een behoorlijke tegenslag. Hoe ga je hier zelf mee om? We hebben veel tijd verloren de afgelopen twee jaar doordat de muzikanten in de bezetting niet op een lijn zaten. De ambities van iedereen lag ongelijk en we hikten hierdoor steeds tegen de feiten aan. We hadden eerder moeten stoppen met de muzikanten die toen niet klaar bleken te zijn voor het echte werk. Na twee jaar met veel tegenslagen hebben we uiteindelijk besloten voorlopig LIVE OPY op te geven en eerst het album af te maken, zodat we vervolgens sessiemuzikanten kunnen inhuren die wel weten wat ervoor nodig is om succesvol te zijn

IN HET KORT CORE: SLEEVEMASTER WAHAZE LATUHERU PATRICK SAMIR JUICY ROCKZ MUZIEKSTIJL: URBANNED FUNK WEBSITE: OCTAVEPUSSYMUSIC.COM


Coen alias Monsieur Esclavage, hij oogt als een franse verbastering van Mr. Slave uit South Park; het slaafje van Mr. Garrison die een gehele aflevering lang een gerbil door z’n endeldarm heeft kruipen. Of Coen er dergelijke praktijken op na houdt is nog de vraag, wel weten we dat hij als mannelijke stripper voor heel wat vrouwen - en mannen - het hart sneller doet gaan kloppen. De wereld van het hedonisme blijkt echter niet zijn dagelijkse realiteit. Bij dageraad lijkt Coen een doodgewone student waar weinig op valt aan te merken. Lees hiernaast meer over deze opmerkelijke vent met een passie voor vertier/ plezier/ sensuali-


Je studeert aan de universiteit en je verdient daarnaast je geld met strippen. Het lijkt wel of je een dubbelleven leidt. Klopt dit en hoe hou je dit vol? Tja, ik zie wat jij werk noemt niet als werk. Strippen geeft me een kick, dat doe ik voor mijn plezier en het geld is een mooie bijkomstigheid. Strippen doe ik naast mijn werk en mijn studie, meestal ‘s avonds. Van een dubbelleven kan je wel spreken. Bij mijn shows ben ik altijd onherkenbaar; ik moet nog wel minister president kunnen worden natuurlijk. De term stripper heeft een negatieve connotatie die niet altijd terecht is.

Je staat als 21 jarige hetero naakt te dansen voor o.a. Homo’s vergt dit een flinke dosis ballen of gebruik je andere middelen om daar te staan? Leuke vragen joh. Ik neem aan dat je met ‘andere’ middelen ‘verdovende’ middelen bedoeld - nope die heb ik niet nodig. Iedere keer weer is het afwachten hoe mensen gaan reageren, dat maakt het spannend. Of het publiek hetero of gay is maakt niet zo veel uit. De truc is dat je in je eigen realiteit moet blijven, anders wordt jouw show de show van iemand anders.

Klopt helemaal dus gebruiken we die term. Is uit de kleren gaan altijd al iets wat je hebt willen doen? Haha, ja als baby al. Kleren voelde zo onnatuurlijk, ik was toch zeker naakt geboren of niet? Afijn, strippen heb ik nooit gezien als doel an sich. Het geeft me een rush, net als andere manieren van optreden voor publiek. Wel heb ik altijd mensen een beetje willen choqueren, ik houd er van grenzen op te zoeken. Dat werk nu eenmaal goed met taboes zoals seks in de publieke comfortzone.

Noem iets extreem geks wat je hebt meegemaakt tijdens, voor of na een optreden. Bij een optreden in een cruisebar (gaybar) in Amsterdam was de backstage waar ik me omkleedde in de kelder. ‘ Ik

moest me letterlijk langs pijpende en neukende kerels wringen om naar binnen te kunnen’ . Dat

was redelijk bizar, maar op het moment zelf begeef je je in zo’n andere wereld/ realiteit dat je het voor ‘normaal’ waarneemt.

Kan je me vertellen hoe een leven als parttime stripper eruit ziet op liefdesgebied? Heb je een vriendin en wat vindt zij ervan. Sinds nu bijna acht maanden heb ik een vriendin. Binnenkort gaan we samenwonen, spannend want dat wordt mijn eerste keer. Voor zover ik weet vind ze het wel geinig; kan ze bij haar pyjamaparty vertellen dat haar vriendje stripper is “top that, biatch”.

Boylesque is nog niet erg populair in Nederland. Waarom denk jij dat je er een markt voor kan creëren of überhaupt een inkomen hiermee kan verdienen? Boylesque is niet simpelweg strippen. Mijn act als Monsieur Esclavage gaat hier dan ook niet voor op. Een andere show: Modern Boylesque ft. Mr. Blanco & Miss. Black valt hier wel onder en is een combinatie van circus, theater, zang, dans en striptease. Kleinkunst zou een betere term zijn. Burlesque en Boylesque spreken een bepaalde doelgroep aan en zijn naar mijn inzien lastig te commercialiseren. Wil je een statement maken met je acts/shows of is het simpelweg geld verdienen naast je studie? Mijn eigen genot staat voorop. Ik geniet simpel

weg van de aandacht op het podium. Ergens hoop ik dat mensen wat minder bekrompen gaan denken als ze mijn shows zien. Hoe ziet de toekomst van Coen eruit? Als het kersje op de taart natuurlijk. Graag zou ik m’n studie combineren met dat wat ik graag doe, i.e. een ‘chair’ bekleden aan Cambridge als proffesor in ‘the History of Filthyness, Sensuality and Fun’. Voilà. Heb je tips voor jonge artiesten die dezelfde richting op willen als jij? Neem contact met me op, dan verzinnen we samen een vette show (mits je wat in huis hebt natuurlijk). Laat je verder vooral niet beletten, gewoon aanpakken en doen dan zie je vanzelf of het schip strandt.


Wist je dat...

Ik het woord neger verafschuw... Ik geen aubergines, schaaldieren, varkensvlees, rund, schaap en gourgette lust...

LYRIK

we per heeft meer p ra se g a a h e d Lyrik re spitter. dan een hardco

Hoe oud was je toen je je liefde voor muziek ontdekte, waarmee en wat kan je nu allemaal? Ik weet nog dat ik op zeer jonge leeftijd al een keer heb geroepen dat ik als ik groot zou zijn drummer of gitarist wilde worden. Er zijn foto’s van mij als mannetje van 1, 2 jaar oud waarop ik met een glimlach van oor tot oor op de piano en gitaar van mijn ouders probeer te spelen. Die liefde heeft er dus denk ik altijd al ingezeten. Toen ik ongeveer 6 jaar oud was mocht ik van mijn ouders op drumles. Dit heb ik zo’n 4 jaar gedaan. Daarna begon ik met lessen elektrisch gitaar en rond mijn 10e zat ik in een zogeheten ‘Popklas’. Op mijn 20e schreef ik mijn eerste echte rap, dat wil zeggen, een nummer dat af was. Hoe omschrijf jij je eigen muziekstijl? Ik vind het moeilijk om mijn eigen muziek op dit moment in een duidelijk hokje te plaatsen. Ik sta nu op een punt waarop alles voor mijn gevoel moet samenkomen, wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan met muziek. Qua stijlen is dat al uiteenlopend. Misschien is ‘rapper/songwriter’ voor nu even een goede manier om mijn muziekstijl te omschrijven. De stijl die je maakt is niet erg populair en lijkt bijna niets te maken met Hip Hop. Denk je dat er vraag is naar dit soort muziek? Ik weet niet of er vraag naar is, vind ik ook niet zo interessant. Ik maak muziek omdat het voor mij een uitlaatklep is in de eerste instantie. Dat mensen het mooi vinden of dat het ze inspireert of raakt op wat voor manier dan ook vult mijn hart met dankbaarheid en motiveert me

g van een poeet

Ik mezelf als kind schaamde dat ik altijd langzaam was, dus mezelf heb aangeleerd snel te lezen. Hierdoor lees ik echter vaak over dingen... Ik op m’n 19e een liedje schreef over de leraar waar ik een crush op had...

om door te gaan met wat ik doe. Dat die mensen er zijn weet ik, ik weet alleen niet of ze er ook op zo’n grote schaal zijn dat ik er mijn brood mee kan verdienen. Dat zal moeten blijken.

Ik twee navelpiercings gehad heb en ze beide binnen een jaar zijn gescheurd...

Wil je een statement maken met je muziek, of denk je hier niet teveel bij na? Zoja, wat heb je te zeggen als artiest? Ik zeg in mijn teksten wat ik voel en denk. Daar zit soms zeker een uitgesproken kijk/visie op de wereld in, waarvan ik hoop dat ik mensen ermee kan inspireren. Wat die visie mogelijk inhoudt zegt de muziek, daar wil ik niet te uitgebreid op ingaan. Als je daar meer over wilt weten laat ik je graag mijn muziek horen.

Ik geloof dat een religie volgen, zware tijdverspilling is, omdat de profeten zichzelf ook niet als een religie beschouwde...

Wat is je uiteindelijke doel met muziek maken en/of wil. Jij net als de meeste muzikanten rijk en beroemd worden? Als ik van mijn muziek zou kunnen gaan leven teken ik daar per direct voor. Rijk en beroemd interesseert mij niet zo, als mensen maar geraakt kunnen worden door mijn muziek. De energie terugkrijgen van een publiek wanneer je optreedt is heerlijk. Dat wil ik zoveel mogelijk doen de komende jaren. Hoe ziet de komende 5 jaar eruit voor jou en je muziek? Ik hoop dus veel te kunnen optreden en ervan te kunnen gaan leven. Daarvoor gaan is mijn prioriteit de komende 5 jaar. Heb je tips voor jonge rappers/muzikanten? Ik denk dat iedere muzikant en/of rapper gewoon moet doen wat hij/zij doet, vanuit het hart. Dat tracht ik ook te doen.

Ik dagelijks aan Yoga doe en mediteer... Je mij wakker mag maken voor een vette gitaarsolo... Ik ooit me sleutelbeen gebroken heb toen ik 5 was... Ik altijd met een nachtlamp slaap...


A ll that you have

is your soul

Impulsief  

Magazine Justine de Jong

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you