Το βιβλίο των ατυχημάτων

ΕΝΑΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ 2 Το περσινό καλοκαίρι είχα ένα σοβαρό ατύχημα στο χωριό του πατέρα μου, καθώς έκανα ποδήλατο.

Ήταν ένα φυσιολογικό πρωί, όταν σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα με το ποδήλατό μου. Όπως ήταν λογικό η τετράχρονη αδελφή μου ζήλεψε και ήρθε κι αυτή στη βόλτα μαζί μου με το δικό της ποδήλατο. Για αρκετά λεπτά κάναμε ποδήλατο γύρω από τα χαλίκια της αλάνας, χωρίς να μπλέκεται ο ένας στη διαδρομή του άλλου, μέχρι τη στιγμή που η άπειρη αδελφή μου άρχισε να έρχεται κατά πάνω μου λες και με κυνηγούσε.Αμέσως εγώ απομακρύνθηκα από μπροστά της, αλλά αυτή συνέχισε να με κυνηγάει. Σε μια στιγμή, καθώς ερχόταν ξανά κατά πάνω μου, εγώ έστριψα απότομα. Τότε ήταν που ένιωσα να χάνω τον έλεγχο του δίτροχου ποδηλάτου μου και ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβω, είδα το ποδήλατο πεσμένο πάνω στο σώμα μου. Μόλις κατάφερα να σηκωθώ, κοίταξα σε όλο μου το σώμα ψάχνοντας να δω αν υπήρχε κάποιο τραύμα. Τότε συνειδητοποίησα ότι στο αριστερό μου γόνατο υπήρχε μια σοβαρή πληγή, από την οποία έτρεχε αίμα. Το ίδιο απόγευμα, μια και δεν σταματούσε το αίμα της πληγής, πήγαμε στο διπλανό χωριό, το Ροδολίβος Σερρών, που διέθετε Κέντρο Υγείας. Εγώ ήμουν έτοιμος να κλάψω, αλλά έκανα κουράγιο και συγκρατήθηκα. Όταν με εξέτασε ο γιατρός, μου είπε πως χρειάζονται τουλάχιστον τρία ράμματα. Τότε φοβήθηκα πραγματικά και άρχισα να κλαίω και να λέω πως δεν θέλω να μου γίνουν ράμματα. Τελικά πείστηκα και έκανα τα ράμματα που χρειαζόταν,ώστενα κλείσει γρηγορότερα η πληγή μου. Λίγο αργότερα βγήκα από το θάλαμο κουτσαίνοντας και συνεχίζοντας να πονάω. Νωρίς το βράδυ γύρισα στο σπίτι νιώθοντας πολύ εξουθενωμένος και απελπισμένος, αφού δεν θα μπορούσα να παίζω με τους φίλους μου για το επόμενο χρονικό διάστημα. Η συγκεκριμένη πληγή μου άφησε ένα αρκετά μεγάλο σημάδι, που το έχω μέχρι σήμερα. Ελπίζω και εύχομαι να μην χρειαστεί να ζήσω μια παρόμοια εμπειρία ποτέ ξανά στη ζωή μου.

Θανάσης Τσιντάρης

ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΧΕΡΙ

Πριν από πολλά, στα τέλη του καλοκαιριού, γλίστρησα και έσπασα το χέρι μου. Ήμουν στο χωριό μου και, καθώς έδυε ο ήλιος πήγα στο σπίτι της προγιαγιάς. Όταν έφτασα, άφησα το ποδήλατό μου και την φίλησα. Λίγο αργότερα μου πρόσφερε πορτοκαλάδα και συζητήσαμε μαζί, μέχρι που βράδιασε, και ήταν η ώρα να φύγω. Αποχαιρέτισα την γιαγιά μου και ανέβηκα σιγά‐ σιγά τις σκάλες, για να πάρω το ποδήλατό μου. Όμως σκεφτόμουνα κάτι εκείνη τη στιγμή και πάτησα την ουρά μιας μαύρης γάτας. Ξαφνικά έριξα ένα γλίστρημα και έπεσα. Έμπηξα στα κλάματα και η προγιαγιά μου προσπάθησε να με συνεφέρει, αλλά δεν τα κατάφερε και πήρε τηλέφωνο τον μπαμπά μου. Ο μπαμπάς μου με είδε και διαπίστωσε ότι είχα σπάσει το χέρι μου. Έτσι λοιπόν πήγαμε στο νοσοκομείο στα επείγοντα περιστατικά. Περιμέναμε κάμποσες ώρες, αλλά ευτυχώς ήρθε και η σειρά μας. Ο γιατρός με εξέτασε, μου έβαλε γύψο και μου είπε να πηγαίνω να το εξετάζω τακτικά και να βγάζουμε ακτινογραφίες. Μόνο που όταν πηγαίναμε μου πονούσε πολύ το χέρι μου κι έκλαιγα πάρα πολύ. Ευτυχώς μου πέρασε σε έναν μήνα όμως μου έμεινε ένα μεγάλο σημάδι.

Νικόλαος Τζάλλας

ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑ Μ ΑΙ ΑΜ Τον Α Αύγουστο το ου 201 12 έκα ανα δια ακοπέςς στη Χαλλκιδική με τους γο ονείς μ μου. Μ Μέναμεε α συγκκρότημ μα σττο Πευ υκοχώ ώρι, μεε σε ένα π πολλά ενοικιιαζόμεενα δω ωμάτια α και π πισίνα α. Κάθε μ μέρα π πηγαίνα αμε γιια μπά άνιο σ στο Πα α‐ α λιούρι. Μας άρεσεε γιατίί είχε πολύ ωραία σα. Κά άποια μέρα,, έτρω ωγα λο ουκου‐ θάλασσ μ μά στην ν ξαπλλώστρ ρα. Μια α μέλιισσα ττον μυ‐ ρίίστηκεε και ήρθε ή κ κοντά στο χέρι μο ου. Στη η συνέχεια με τσίμπ πησε. Άρχισ σα να κλαίω ω γιιατί πο ονούσ σα πολλύ. Ευττυχώς η μαμ μά μου υ είίχε μα αζί της αμμω ωνία κα αι έγιννα κάπ πως κα α‐ λύ ύτερα α. Στη συνέχχεια παρακα αλέσαμε τονν σερβιτό όρο να α φέρεει ένα α ποτή ήρι νερ ρό, για α να α δρο οσιστώ ώ. Μεττά από ό λίγα α λεπττά είχα α γίίνει ενντελώςς καλά ά.

Στράττος Τσουρ ρουκίδη ης

1

ΜΙΑ ΑΤΥΧΗ Σ ΣΤΙΓΜΗ ΓΓΙΑ Ε ΕΜΕΝΑ

Πέρσι στο σχολείο, στην ώρα της γυμναστι‐ κής, καθώς παίζαμε συνέβη κάτι. Την ώρα που έτρεχα να πιάσω μία μπάλα δεν είδα το φιλέ του βόλει, που ήταν μπροστά μου, και έπεσα επάνω του. Έπεσα κάτω, ήρθε ο κύριος, σηκώ‐ θηκα αργά με ένα τσούξιμο λίγο κάτω από το αριστερό μου μάτι. Είχα πρηστεί. Το πρήξιμο ήταν τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσα καλά‐ καλά να βλέπω. Αργά‐αργά βάδισα προς τη νοσοκόμα. Με περιποιήθηκε, με καθάρισε και μου έβαλε α‐ λοιφή. Μου είπε πως θα περάσει αλλά εμένα δεν μου έφτανε. Πέρασε πολύς καιρός και επιτέλους είχα ξε‐ πρηστεί. Έβλεπα μια χαρά και δεν πονούσα. Μετά από αυτό κατάλαβα πως πρέπει να εί‐ μαι πιο προσεκτικός όταν παίζω. Ιορδάνης Σταμπουλίδης

Ένα απρόοπτο ατύχημα

Έναν χειμώνα, όταν ήμουνα μικρή, ήμασταν στο χωριό μου με όλη την οικογένεια και περνούσαμε ανέμελες στιγμές! Καθώς ξεκινούσαμε να πάμε σε κάτι μικρά καφενεδάκια, και εγώ χοροπηδούσα πάνω στον καινούργιο καναπέ της για‐ γιάς, να πάρουμε πρωινό και η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά και ο παππούς να πιούν ένα ποτήρι καφέ… Μπαμ! Αίματα άρχισαν να λερώνουν τον καινούριο καναπέ της γιαγιάς! Ε‐ γώ ούρλιαζα στο κλάμα! Και όλοι πανικόβλητοι, έτρεχαν να φέρουν γάζες, μπεταντίν…μα η πληγή ήταν στα χείλη! Τί‐ ποτα! Εγώ συνέχισα να κλαίω. Η μαμά τότε σκέφθηκε να με πάνε στο νοσοκομείο για ράμματα, αλλά και έπρεπε από τη Βλάστη να πάμε στη Θεσσαλονίκη, αλλά και ότι πολύ δύσκο‐ λα θα γινόντουσαν ράμματα σε δυόμισι χρονών παιδί! Στο τέλος, δεν έγινε τίποτα, δηλαδή ούτε πήγα στο νοσοκο‐ μείο ούτε η γιαγιά πήρε καινούριο καναπέ (βγήκε ο λεκές με ένα πλύσιμο)! Και τελικά άμα παρατηρήσετε από τη δεξιά πλευρά των χειλιών έχω ένα χαρακτηριστικό σημάδι που θα μου μείνει για πάντα!

Μάιρα Παπαϊωάννου

Ένα ατύχημα που θυμάμαι

Όλα τα μικρά παιδιά από μικρή ηλικία είναι απρόσεκτα και παθαίνουν κάθε είδος ατυχημάτων από κάταγμα μέχρι και κόψιμο. Έτσι είναι συνήθως αλλά στην δική μου περί‐ πτωση όχι. Όταν ήμουν μικρό παιδί ήμουν ήσυχος δεν ήμουν φασα‐ ριόζης , αλλά καθώς μεγάλωνα γινόμουν ζωηρός και απρό‐ σεκτος. Θυμάμαι πως όταν έγινα τεσσάρων χρονών πήγαμε οικογενειακώς στην γιαγιά μου για να γιορτάσουμε. Μόλις κόπηκε η τούρτα η μαμά μου μας ανέβασε στον παιδότοπο που είχε το σπίτι για να παίξω, εγώ και η αδελφή μου. Ό‐ μως εκεί που έπαιζα κουράστηκα και άρχισα να πεινώ. Τότε βγήκα από τον παιδότοπο και πήγα στη μαμά μου να της πω να βάλει κάτι να φάω. Τότε ήταν η μοιραία στιγμή. Κα‐ θώς προχωρούσα είδα στον πάγκο ένα μπλε πράγμα που έ‐ μοιαζε με τσίχλα. Τότε σκέφτηκα, γιατί να αναγκάσω την μητέρα μου να αφήσει τον καφέ της και απλώς να μην φάω την τσίχλα. Τότε πιάνω την τσίχλα και την βάζω στο στόμα. Στην αρχή δεν κατάλαβα τίποτα, αλλά μετά μου ήρθε μία απαίσια ξινίλα. Τότε άρχισα να τσιρίζω. Ευτυχώς η μαμά μου αντέδρασε γρήγορα και μου έβγαλε την ταμπλέτα από το στόμα. Είναι μία εμπειρία που δεν θα ήθελα να ξαναζήσω.

Νικόλας Παπαγιαννίδης

ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ

Όταν πήγαιιννα πρώτη δημοτικού έγινε ένα τρομ μεερό ατύχημα. Το θυμάμαι σαν να έγινε χθες. Τέτοιο φόβο δεν έχω ξαναζήσει και εύχομαι ννα α μην ξανανιώσω κάτι τέτοιο. Ήταν καλοκαίρι, γιιό όρταζε η Αγία Κυριακκή ή. Μπήήκκαμε στο αυ‐ τοκίνητο και ξεκινήσαμε, εγώ, η γιαγιά μου, ο παππούς μ ου και μο ο αδελφός μου. Ο προορισμός μας ήταν από Σιδηρόκαστρο προς Καλλικράτεια. Όταν βράδιασε κι εγώ ήμουν μισοκοιμι‐ σμένη, ακούω ένα δυνατό ΜΠΑΜ!!!!! Ταράχτηκα, κάποια στιγμή ω‐γύρω. Στο τέλος συρθήκαμε στον δρόμο κάναμε σβούρες γύρρω και άρχισαν να βγαίνουν σπίθες, τότε άρχισα να φωνάζω. Δυ‐ στυχώ ώςς ήμουν πολλή μικρήή για να είμαι ψύχραιμη. Ακούστη‐ ου, καλύφθη‐ καν τα τζάμια που έσπασαν, έσπασσεε και το δικό μ μο κα με τα χέρια μου. Σχεδόν όλοι έπαθαν από κάτι.. Η γιαγιά μου έπαθεε έγκαυμα, στον παππού μπήκαν γυαλάκια στο χέρι του και σεε εμένα επίσης. Ευτυχώς ο αδελφός μου δεν έπαθε τίπο‐ τα. Όταν πήγαμε στο νοσοκομείο πονούσα πολλή μέχρι να μου καθαρίσουν το χέρι. Η μαμά μου είχε αργγή ήσει και εγώ ττη ην πε‐ ρίμενα με τον γύψο στο χέρι. Για πολλή καιρό δεν πήγαινα λή απολαυστικό. στην θάλασσα αλλά μόλις μπήκα ήταν πολλλ Μόλις έμαθα πως παρατρρίίχα θα πέφταμε στον γκρεμό χχάρη‐ κα διότι η Αγία Κυριακή μας βοήθησε. Για α ττον λόγο αυτό πάμε στην εκκλησία κάθε φορά στην γιορτή της.

Κα ασσιανή Παπαγεω ωργίου

s

Ένα ατύχημα που θυμάμαι

Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα πολλά ατυχήματα. Ένα από αυτά είναι το ατύχημα που είχα, καθώς κάναμε βόλτα το σκυλάκι των ξαδέλφων μου. Ήταν απόγευμα όταν εγώ, η ξαδέλφη μου, ο μικρούλης ξάδελ‐ φός μου και τα αδέλφια μου κάναμε βόλτα το σκυλάκι της ξαδέλ‐ φης και του ξαδέλφου μας. Σ΄ όλη την διάρκεια της βόλτας δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Καθώς παίρναμε τον δρόμο της επιστροφής, περάσαμε από ένα σπίτι το οποίο είχε ένα τεράστιο σκυλί κι έναν κοντό φράχτη. Αφού περάσαμε το σπίτι και κατεβήκαμε μια κατηφόρα που μας γυρνούσε σπίτι, γύρισα το κεφάλι μου και κοίταξα πίσω μου. Αυτό που είδα ήταν πραγματικά φοβερό το σκυλί είχε πηδήξει τον φράχτη και τρέχοντας ερχόταν καταπάνω μας. Τότε έβγαλα μια τσιρίδα και είπα στα υπόλοιπα παιδιά να κρυφτούν. Εγώ με την ξαδέλφη μου δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, αφού κρατούσαμε το σκυλάκι της. Τότε αρχίσαμε να φωνάζουμε ΄΄βοήθεια΄΄. Είπα στην ξαδέλφη μου να αφήσει εμένα μόνη και να κρυφτεί με τα υπόλοιπα παι‐ διά, το οποία κρύφτηκαν πίσω από κάτι θάμνους.

Η ξαδέρφη μου γλίτωσε αλλά εγώ όχι, αφού το σκυλί με δά‐ γκωσε στο γόνατο. Η μισή γειτονιά βγήκε έξω, ενώ οι ιδιοκτήτες του σκυλιού όχι. Μετά από κάποια λεπτά ήρθαν και πήραν τοπ σκυλί κι εγώ με τα παιδιά γυρίσαμε σπίτι. Το δάγκωμα του σκυλιού μου έχει αφήσει ένα μικρό σημάδι.

Ελπινίκη Οικονομίδου

ΑΤΥΧΗΜΑ ΣΤΙΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΕΣ Ε ΕΠΙΔΕΙΞΕΕΙΙΣ

Πέρσι στο σχολείο μας είχαμε κάνει κάποιιο ους αγώνες για να παίξουμε και να διασκεδάσουμε. Έτσι, συγκεντρωθήκαμε όλοι στην κάτω αυλή. Οι δάσκαλοι μας, είχαν βάλει τα δυνατά τους για να μας εντυπωσιάσουν. Είχαμε στηθεί τόσο ω‐ ραία και ανυπομονούσαμε να ξεεκ κινήσουμε. Οι δάσκαλοι μας, μας είχανε χωρίσει σε μικρές ομάδες. Έγιναν τόσα πολλλά ά αθλήματα μέχρι που φτάσαμε στο α αγαπημένο μου άθλημα, στον στί‐ βο. Μόλις μας είπανε ότι θα τρέξουμε για να δούμε ποιος είναι ο πιο γρήγορος εγώ είχα στηθεί ήδη. Πρώτα, θα τρέχαμε εμείς. Τότε συ‐ νέβη το απίθανο. Δεν πρόφτασ α να κάνω τρία σα βήματα, σκόνταψα και έπεσα κάτω. Και τα δύο μου πόδια είχανε χτυπήσει. Πονούσα πολύ αλλά δεν έκλαιγα. Όλα τα κορίτσια μου έλεγαν να πά‐ ω στην κ. Μάρθα, μα εγώ δεν ή θελα. Τέλος, α‐ ήθ φού με πίεσαν να πάω, πήγα και όχι μόνο έ‐ τρεχε αίμα αλλά και έτσουζε. Δεν μπορούσα να περπατήσω για μερικές μέρες. Την επόμενη ε‐ βδομάδα είχα γίνει καλά ά αλλά μου είχε μείνει σημάδι. Ειρήνη‐Ζωή Μ Μορφούλη

ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

Ένα ατύχημα που θυμάμαι και μου έχει αφήσει μεγάλο τραύμα είχε γί‐ νει πριν 6 με 7 χρόνια. Γινόταν ένας γάμος στην Αθήνα. Παντρευόταν μια ανιψιά του μπαμπά μου. Για αυτό περιμέναμε όλοι κάτω από το πατρικό της, για να την πάμε στον γάμο. Εκεί ήταν κι άλλοι συγγενείς. Όλοι τους ήταν καλοντυμένοι. Ήταν κι εκεί ένα κοριτσάκι που με εκνεύριζε λίγο γι αυτό έκανα να φύγω. Πήγα στον μπαμπά μου για να του ζητήσω να παί‐ ξουμε μπάλα. Βρισκόταν όμως έξω από τον κήπο. Υπήρχε μία γκαραζόπορ‐ τα η οποία ήταν συρόμενη, η οποία είχε ρόδες με τις οποίες πήγαινε δεξιά κι αριστερά. Κάτω από αυτή υπήρχε ένα σίδερο για να μπορείς να την κου‐ νάς. Στην αρχή σκέφτηκα να περάσω μέσα από τα κάγκελα αλλά δεν χω‐ ρούσα. Μετά κατάλαβα πως είχα την δύναμη να την ανοίξω. Βγήκα έξω στο πεζοδρόμιο όπου ήταν και ο μπαμπάς μου. Του ζήτησα να παίξουμε. Αυτός όμως μου είπε να πάω μέσα γιατί μιλούσε με έναν μεγάλο. Εκνευρι‐ σμένος πια εγώ πιάνω τα κάγκελα της γκαραζόπορτας και την ανοίγω με φόρα. Την άνοιξα με τόσο άγαρμπο τρόπο που βγήκε από την θέση της (δηλαδή το σίδερο που ήταν από κάτω της) και άρχισε να πέφτει! Εγώ κα‐ θόμουν και την κοιτούσα σαν να ήθελα να με χτυπήσει. Όμως έγινε κάτι που μου έσωσε την ζωή. Καθώς έπεφτε, η μισή γκαραζόπορτα κρατήθηκε από μια ελιά και η άλλη μισή έπεσε πάνω μου. Όταν άνοιξα τα μάτια μου ένιωθα απίστευτα ζαλισμένος. Έβλεπα κάποιους άντρες μαζί με τον μπα‐ μπά μου να την σηκώνουν. Όταν όμως έφυγε η ζαλάδα, ήρθε ο πόνος. Πο‐ νούσα κυρίως στο αυτί αλλά όλοι ανησυχούσαν για τα πόδια μου. Αλλά μετά όλοι συνειδητοποίησαν πως μου είχε κοπεί το κάτω μέρος του αυτιού μου. Ολόκληρο το κάτω μέρος κρατιόταν από μια κλωστή. Καλέσαμε αμέ‐ σως ασθενοφόρο. Είχα ηρεμήσει από το κλάμα. Μετά με πήγαν στο νοσο‐ κομείο για να κάνω ράμματα. Πονούσαν πολύ τα ράμματα αλλά τι να κά‐ νω. Όταν τελείωσαν όλα είχαμε χάσει τον γάμο αλλά είχαμε μια απίστευτη ιστορία για να διηγηθούμε. Παντελής Μαρκαντωνάτος

ΕΝΑ ΑΤΤΥ ΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ

Πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν 3 ή 4 χρονών έπαθα ένα ατύχημα. Ήταν μια συνηθι‐ σμ μέένη μέρα. Αποχαιρέτησα τη μητέρα μου,, πήρα την τσάντα μου κκα αι πήήγγα στο σχολείο.. Όταν χτύπησε το κουδούνι εείίχαμε γυμναστι‐ κή. Η κυρία μας έβαλε να τρέχουμε. Ένας συμμαθητής μου έτρεχε από την άλληη πλευρά, ενώ απαγορευόταν, και, εκτός αυτού,, φώναζε κιόλας. Ξαφνικά ά.... τον είδα ννα έρχεται κατά πάνω μου. Είχε πάρει τόση φόρα πουυ δεν μποορ ρούσε να σταμα αττήσειι.. Με έριξε κάτω.. Κα αιι επειδή είχε ανοιχτό το στόμα του, έτσι ό‐ πως με έριξε, μου κάρφ ωσε το δόντι του στο φω κεφάλι μου. Έβαλα το χέρι μου να δω τι ήταν.. Έτρεχε αίμα. Όλοι είχανν πανικοβληθεί. Ήρθε η μητέρα μου καιι με πήγε στο νοσοκομείο.. Ευτυχώς το τραύμα μου δεν ήταν βαθύ. Αννθή Μα ακέδου υ

Το ατύχημα που καλωσόρισε ττην Τ Τρίτη Δ Δημοτικού Π ριν από τρία χρόνια, μια ηλιόλουστη ημέρα του Καλοκαιριού, εγώ, η αδελφή μου και ο ξάδελφός μου αρχίσαμε να παίζουμε κυνηγητό γύρω από την πισίνα του ξενοδοχείου μας. Περνούσαμε φανταστικά! Τρέχαμε ανάμεσα στις πεταλούδες, ακούγαμε το κελάιδισμα των πουλιών και τρέχαμε γεμάτοι χαρά και θάρρος. Τότε, το παιχνίδι μας έφερε πίσω από μια μεγάλη σκάλα. Όταν είδα τον ξάδελφο μου να κατευθύνεται προς εμένα για να με πιάσει, έτρεξα πανικόβλητος προς τη σκάλα. Καθώς άρχισα να την κατεβαίνω γρήγορα, σκόνταψα σε μια πέτρα, γλίστρησα κάτω, κάνοντας μια εντυπωσιακή κολοτούμπα. Αμέσως μετά, αφού ένιωθα τον πόνο να αρχίζει να με καταβάλει έβαλα τα κλάματα. Δεν αισθανόμουν το χέρι μου και αυτό άρχιζε να με ανησυχεί. Μετά από μια ώρα ξαπλωμένη στο κρεβάτι και τον πόνο πλέον να μην αντέχεται με σήκωσαν και με πήγαν στο νοσοκομείο. Όταν μπήκα στην αίθουσα της ακτινογραφίας, νόμιζα ότι θα με υπνωτίσει το μηχάνημα, αλλά αυτό φυσικά δεν έγινε. Μετά την ακτινογραφία, καθώς οι γονείς μου ήταν μέσα στο γραφείο του γιατρού, εγώ περίμενα έξω με αγωνία. Όταν βγήκαν έξω μου ανακοίνωσαν πως είχα σπάσει το χέρι μου. Τότε έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Σε λίγες ημέρες άρχιζαν τα σχολεία και εγώ θα ήμουν με σπασμένο χέρι; Επίσης μου είπαν ότι θα φοράω γύψο για ενάμιση μήνα. Αυτή η μέρα ήταν χειρότερη μέρα της ζωής μου, γιατί μέσα από το παραμύθι που ζούσα και ήταν όλα ονειρεμένα, εμφανίστηκε η κακιά μάγισσα και τα έκανε όλα μαύρα.

Ασημίνα Λαζαρίδου

ΤΟ ΤΡΟΜΕΡΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

Πριν από πο ολλά χρό όνια, ότταν ήμο ουν πένττε χρονώ ών, ξεκίίνησα με τονν μπαμπ πά μου να πάμ με μια β βόλτα. Κ Κοντά σ στο σπίττι μου υπάρχχει ένα πάρκο σκυλιώ ών. Τότεε τα λάττρευα ττα σκυλλιά, ι‐ διαίτεερα τα κκουτάβια .Έτσι ο μπαμ μπάς μου, χωρίίς να μο ου χα‐ λάσει το χατίρ ρι συμφ φώνησε,, και ξεκκινήσαμ με. Ότα αν φτάσ σαμε σττο πάρκκο είδα ένα μεεγάλο σ σκυλί. Δεν Δ ή‐ μουν σίγουρη η αν άννηκε σε κάποιο ον. Καθώς κοιττούσα τα δέ‐ ντρα είδα ε το σκυλί να τρέχχει κατά ά πάνω μου μεε ανοιχχτό το στόμα α και τα α σάλια να πέφ φτουν κάτω. κ Εγγώ φοβ βήθηκα πολύ και άρ ρχισα να α τρέχω ω γύρω από το ον μπαμ μπά μου υ, που αυτός α νόμιζεε πως πα αίζαμε. Τότε ο σκύλοςς με έσπ πρωξε κα αι ένιωσ σα να πέφτω ω αργά,, αργά, κοιτάζο οντας το ο πεζοδ δρόμιο κάτω. Μόλις Μ άνοιξα α τα μάττια μου βρισκό όμουν π πεσμένη με το π πρόσωπ πο κά‐ τω στο ο πάτωμ μα και α αίμα απ πό το μέέτωπο μ μέχρι το στόμα.. Τότε ξέσπα ασα σε ά άγρια κλλάματα α, αλλά ευτυχώς ο σκύ ύλος είχε φύ‐ γει. Αμ μέσως ο ο μπαμπ πάς με σ σήκωσε και με μετέφερε στο ννοσο‐ κομείο ο, στα εεπείγονττα. Ο γιιατρός μ μου είπε πως θ θα πρέπ πει να κάτσω ω εκείί για δύο μέρες μέχριι να αναρρ ρώσω. Ότανν έφυγα α πια από α το νοσοκομ ν μείο είχχα ένα σημάδι στην μύτη, που έμ μοιαζε με μ βέλο ος, και ένα στο ο κόκκιννο που ήταν ημάδι. Α Από τόττε μέχρι τώρα φ φοβάμα αι όλα απλά ένα κόκκκινο ση τα μεγγάλα σκυλιά, ενώ το σημάδ δι στο μέτωπο μ εμφανίίζεται κάθε φ φορά πο ου αθλο ούμαι κα αι κουράζομαι.. Εμμέλεια α Κυροπο ούλου

ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ Θ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ

Πρ ριν τρία χρόννια καθώς έπαιζα α με ττις συμ μμα‐ θήτρ ριες μο ου έπα αθα έννα ατύχχημα π που δεεν θα ξξεχά‐ σω π ποτέ, γγιατί είίχα πο ονέσει πάρα πολύ. Έτσ σι λοιπ πόν όπ πως μιλλούσα α με τιςς φίλεςς μου, μας ήρθεε μια ιδέα να ν παίίξουμεε πατητό. Όπ ποια θα θ έ‐ φταννε πρώ ώτη θα α έπαιζζε και πρώττη. Καθ θώς τρ ρέχα‐ με μ μπουρδ δουκλώ ώνω τα πόδια μου υ και η η φίλη μου που ερχότταν απ πό πίσω ω μου με σπ πρώχνεει κατά ά λά‐ δή στα αμάτησα απ πότομα α. Πέφ φτω με τα θος,, επειδ μούττρα κα αι πάω ω να βάλω τα χέρια, για να μην χτυπ πήσω σ στο κεφάλι. Ό Όμως έτσι ό όπως π πήγα ννα τα βάλω ω, πέφ φτει το ο αρισ στερό μου μ χέέρι πά άνω σεε μια πέτρ ρα. Το σηκώ ώνω, κα αι έτσιι όπωςς το σή ήκωσα α μη μπορώντα ας να κκρατήσ σω ισο ορροπία με ττο άλλο ο χέ‐ ο γυρννάω κα ατά λάθ θος αννάποδα α και ττρίβετα αι το ρι το χέριι μου π πάνω σ στις πέέτρες. Για α μια μ μέρα δ δεν μπ πορούσ σα να γράψω ω. Ότα αν έ‐ κλειισε η π πληγή εείχε μεείνει έννα τερ ράστιο σημάδ δι. Μαρ ρία Κυριαφίνη

Ένα ατύχημα που θυμάμαι

Στη δευτέρα δημοτικού ημέρα Τρίτη σε μια εκδρομή σε ένα μουσείο. Καθώς έπαιζα με μια συμμαθήτρια μου, την Εμμέλεια , είπαμε να πάμε κάπου να καθίσουμε, γιατί κουραστήκαμε. Αρχίσαμε να τρέχουμε για να πάμε στο παγκάκι. Τότε είδαμε ένα πεζουλάκι και είπαμε να παίξουμε το παιχνίδι ποιος πηδάει πιο μακριά. Στην αρχή πρώτα πήδηξε η Εμμέλεια και μετά εγώ. Καθώς πήγα να πηδήξω, με το που πατώ κάτω στο έδαφος γυρνάω το πόδι μου. Αμέσως αρχίζω να κλαίω. Η Εμμέλεια με βοηθάει να σηκωθώ και πήγαμε να κάτσουμε στο παγκάκι. Μόλις έκατσα η Εμμέλεια τρέχει και λέει στην κ. Βάσω με την κ. Βαγγελίτσα και το φαρμακείο, μου έβαλαν ένα σπρέι και κατευθείαν ένιωσα καλυτέρα. Την επομένη ημέρα με τον μπαμπά μου πήγα στον γιατρό ο γιατρός μου είπε ότι έχω πάθει κάταγμα και δεν πρέπει να το πατάω. Μόλις βγήκα από τον γιατρό ήμουν λίγο χαρούμενη και λίγο λυπημένη, γιατί μου είπε ότι δεν θα πάω σχολειό για μια εβδομάδα και όταν πάω δεν θα μπορώ να παίζω το κάταγμα πέρασε σε περίπου ενάμιση μήνα.

Αναστασία Κοντέα

ατύχημα π που θ θυμάμαι Ένα α

Πριν περίπου οκτώ χρόνια στο σπίτι μου, μία ανοι‐ ξιάτικη ημέρα θυμάμαι που είχα ξυπνήσει κατενθου‐ σιασμένος από το κρεβάτι για να πάω με τον παππού μου στον κήπο μας, να μου μάθει πώς να φυτεύω λουλούδια. Όταν κατεβήκαμε τις σκάλες και φτάσαμε στον κή‐ πο, όπου υπήρχαν διάφορα λαχανικά και φρούτα, αλ‐ λά κυρίως λουλούδια, μου είπε να μην απομακρυνθώ από τον κήπο μέχρι να επιστρέψει. Όμως τον παρά‐ κουσα και πήγα να μυρίσω κάτι τριαντάφυλλα που εί‐ χε φυτέψει ο παππούς. Μόλις έβαλα την μύτη μου στο τριαντάφυλλο, κάτι με τσίμπησε πολύ δυνατά. Πήγα να κοιτάξω λίγο καλύτερα και είδα ότι υπήρχε μία σφήκα μέσα. Αισθάνθηκα μεγάλο πόνο και φώναξα με μία δυνα‐ τή κραυγή να έρθει ο παππούς μου. Άρχισα τα κλά‐ ματα. Ο παππούς έβαλε ένα γαζαπλάστ με μπενταντίν στην μύτη μου. Μετά από λίγα λεπτά είχε περάσει ο πόνος που είχα και αισθάνθηκα ανακούφιση. Κοσμάς Ζίφκος

ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ

Πριν από έξι χρόνια, όταν ήμουν πρώτη δημοτικού, είχα πάθει ένα, σχετικά μεγάλο για την ηλικία μου χτύπημα. Το έπαθα καθώς έβγαινα από την τάξη μου όλο χαρά, επειδή ήταν διάλειμμα. Ήμουν τόσο χαρούμενος που είδα ξανά τον λαμπερό ήλιο και τη χαρά της ημέρας, που από την απροσεξία μου γλίστρησα κι έπεσα πριν καν βγω. Ευτυχώς, σηκώθηκα γρήγορα, χωρίς να δω αν χτύπησα και έτρεξα στην αυλή του σχολείου. Δυστυχώς όμως, αυτό που δεν είδα, ήταν ένα τεράστιο χτύπημα στον αγκώνα μου. Το κοίταζα τρομαγμένος αλλά και απορημένος, γιατί δεν καταλάβαινα γιατί δεν πονούσα. Μετά από λίγα λεπτά άρχισε να πονάει. Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να πάω στη γιατρό του σχολείου. Από τότε, δεν μπορούσα να κουνήσω το χέρι μου για δύο εβδομάδες. Μετά ευτυχώς πέρασε.

Θανάσης Βασιλικόπουλος

ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ Όταν πήγαινα πρώτη δημοτικού ήμουν ένα αρκετά καλό

κορίτσι. Δεν είχα σχεδόν ποτέ ατυχήματα. Όμως όταν είσαι παιδί, θέλεις να παίζεις και να διασκεδάζεις, γι΄ αυτό κα‐ μιά φορά ξεχνιέσαι και τότε αρχίζουν οι τρέλες... Έτσι, μια σχολική μέρα, στο διάλειμμα, είχα ξεχαστεί και έ‐ τρεχα συνεχώς. Όταν χτύπησε το κουδούνι για μέσα, εγώ συνέχισα να τρέ‐ χω , ώσπου συνειδητοποίησα ότι χτύπησε το κουδούνι. Έ‐ τσι έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα στα αγγλικά. Καθώς ανέβαινα τα σκαλιά του πλατύσκαλου, σκόνταψα, γιατί εί‐ χα λυμένα κορδόνια. Το πόδι μου χτύπησε ακριβός στην γωνία της σκάλας. Η κασετίνα και τα βιβλία μου σκορπί‐ στηκαν παντού. Εκείνη την στιγμή όμως δεν μπορούσα να σκεφτώ για τα πράγματά μου. το μεγαλύτερο πρόβλημα ή‐ ταν άλλο· δεν μπορούσα να σηκωθώ. Για καλή μου τύχη δύο αγόρια από το Γυμνάσιο ήταν εκεί και με βοήθησαν. Ευτυχώς έφτασα στο ιατρείο. Η νοσοκόμα μου έβαλε ό,τι χρειαζόταν (χαζοπλάστ, πεταντίν, γάζα...). Πονούσα για δύο εβδομάδες, αλλά η πληγή και ο πόνος πέρασε και για ενθύμιο μου άφησε και ένα αρκετά μεγάλο σημάδι που μέχρι σήμερα το έχω. Μαρίνα Φωστηροπούλου

ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – Γ’ ΤΑΞΗ

Οι ερευνητές: Μαρίνα Φωστηροπούλου, Μαρία Κυριαφίνη, Κοσμάς Ζίφκος, Παντελής Μαρκαντωνάτος, Ελπινίκη Οικονομίδου, Ειρήνη Μορφούλη

ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – Δ’ ΤΑΞΗ

Οι ερευνητές: Γιάννης Αλεξανδρής, Στράτος Τσουρουκίδης, Κίμων Αποστολάκης, Ασημίνα Λαζαρίδου, Ακυλίνα Λιακοπούλου, Νικόλαος Τζάλλας

ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – Ε’ ΤΑΞΗ

Οι ερευνητές: Ανθή Μακέδου, Ιορδάνης Σταμπουλίδης, Νικόλας Παπαγιαννίδης, Θανάσης Βασιλικόπουλος, Θάνος Τσιντάρης, Μάιρα Παπαϊωάννου

ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΣΤ’ ΤΑΞΗ

Οι ερευνητές: Εμμέλεια Κυροπούλου, Κασσιανή Παπαγεωργίου, Αναστασία Κοντέα