Θυμάριι Το θυμά άρι ή θύμιο ο (Thymus vulgaris) v είνναι φυτό το τ οποίο αννήκει στην τάξη των Σωληνανθώ Σ ών κ στην οικογένεια και ο των Χειλα ανθών. Είνναι θ θάμνος μικρού ύψουςς (έως 30 εκατοστά), με μ ό όρθιους βλλαστούς, εξαιρετικά ε ανθεκτικό ός, α αναδύει πο ολύ ευχάριστο άρωμα α. Απαντάτται σ στις νότιεςς και μεσο ογειακές περιοχές π τη ης Ε Ευρώπης σ σε διάφορεςς περιοχές ττης Ασίας κκαι κ καλλιεργείτ ται στη βόρεεια Αμερική ής Χρήσεις: • Τα φύλλλα του θυμ μαριού, ότα αν ξεραθού ύν, αποκτούν καφεπ πράσινο χρώμα χ κ και υν το άρωμα τους ότα αν αναδύου θρυμματτιστούν. Η γεύση τους είναι πολλύ δυνατή, ελαφρώς καυστική και κ πλούσιια. Μαζί μεε τους αποξηραμέν α νους ανθούς χρησιμοπ ποιούνται ω ως μπαχαριικό για τον αρωματισμ μό διαφόρω ων φαγητώνν σε ψάρια α, κρέατα, σ σε διάφορες σάλτσες, σούπες κτλλ. • Το θυμά άρι είναι ιδ διαίτερα αγγαπητό στιις μέλισσεςς και το θυμαρίσιο θ μέλι είναι εξαιρετική ής ποιότητα ας. • Το θυμάρ ρι περιέχει αιθέριο έλα αιο σε ποσο οστό 1‐2%. To κύριο συστατικό το ου αιθέριου υ έλαιου του θυμαριού κατά 20‐‐54% είναι η θυμόλη, που έχει αντισηπτικ α ή δράση κκαι αποτελεεί το κυρίω ως συστατικκό πολλών εεμπορικών σκευασμάττων για την πλύση του στόματος. • Πριν τηνν έλευση τω ων σύγχροννων αντιβιο οτικών, το αιθέριο έλλαιο θυμαρ ριού χρησίμ μευε για τη ην επάλειψη των γαζώ ών. • Το ρόφη ημα από θυμάρι θ μπ πορεί να χρησιμοποι χ ηθεί για τη τ θεραπείία του βή ήχα και τη ης βρογχίτιδ δας. Μ Μαριαλένα Α Αποστολίδου
Χ Χαμομήλ λι Το χαμο ομήλι είνα αι ποώδεςς φυτό. Το Τ ε επιστημονικ κό όνομα του χαμομ μηλιού είνα αι C Chamomilla a. Το γένος περιλαμβά άνει 70 είδη η. T Tο γνωστότερο τω ων οποίωνν είναι η C Chamomilla a recutita. Αυτό το είίδος φύετα αι κ στην Ελλλάδα όπο και ου είναι γννωστό με τα τ ο ονόματα χ χαμομήλι, χαμόμηλο,, και στη ην Κ Κύπρο είναι ι γνωστό κα αι ως μουγιό όχορτο Το χαμο ομήλι έχει ηρεμιστικέςς, τονωτικέές α αλλά και αντισηπτικκές και εντομοκτόνεες ι ιδιότητες. Με από όσταξη τω ων ανθέω ων λ λαμβάνεται ι πολύτιμο αιθέριο έλλαιο. Από τα τ ά άνθη του χαμομηλιο ού κατασκεευάζεται τo τ ο ομώνυμο α αφέψημα. Επίσης, εκχυλίσματ ε τα χ χαμομηλιού ύ χρησιμοπ ποιούνται σε σ διάφορ ρα κ καλλυντικά ή σαμπουά άν. Φοίβοςς Αρχοντίκη ης
Αρμ μπαρόρ ριζα Η επιστημονική ονομασία της είναι P Pelargonium m graveolens. Πρό όκειται για π πολυετές ύς ποώδες φυτό με τρυφερού β βλαστούς. γ Τ Τα Αναπτύσσεεται πολύ γρήγορα. φ φύλλα έχου υν γκριζοπράσινο χρώμ μα. Μπορού ύν ν να φθάσουν ν τα 10 cm σε μήκος εννώ το πλάτο ος τ τους είναι σχεδόν το μισό του μήκους μ του υς. Τ άνθη το Τα ου φέρουν 5 πέταλα. Τα χρώματτα π που συνανντάμε στα άνθη του υ είναι σττις α αποχρώσεις ς του ροζ κα αι του μοβ. Ξεχωρίζεει για το πο ολύ δυνατό άρωμα πο ου απελευθ θερώνει από ό τα φύλλα α της. Για το ο λόγο αυττό χ χρησιμοποι ιείται πολύ στην βιομ μηχανία αρ ρωμάτων, στη σ ζαχαρο οπλαστική και στη μα αγειρική. Τα γ γλυκερά φύ ύλλα της χρησιμοποι χ ούνται στιςς μαρμελά άδες και σττα γλυκά ττου κουταλλιού. Επειδή χ χρησιμοποι ιείται για το ον αρωματισ σμό λουκου υμιών λέγετται και λουκουμόχορτο ο. Η αρμπα αρόριζα μετά α από πολλαπ πλές επιστη ημονικές έρ ρευνες απεδ δείχθη ως έένα από τα α πλέον χρή ήσιμα φυσικκά προϊόντα μ με σειρά απ πό θεραπευ υτικές ιδιόττητες. Θεωρ ρείται από τα πλέον α αποτελεσμα ατικά κατά ττης ναυτίαςς, ω ως παυσίπο ονο κατά τη ης αρθρίτιδ δας, ανακου υφίζει από ττις ημικραννίες και μειιώνει την χο οληστερόλη η. Τ Το τσάι της είναι κατάλλληλο για τις ζαλάδες ττις εγκυμοσ σύνης. Η αρμπα αρόριζα είνναι φυτό μεε ταχύτατη ανάπτυξη, το οποίο προτιμάει τις ηλιόλο ουστες ή κα αι η ημισκιαζόμε ενες θέσειςς. Το έδαφο ος θα πρέπεει να είναι εελαφρύ ώσττε να αποσττραγγίζει πο ολύ καλά. Ο Οι ρ ρίζες του δε εν ανέχοντα αι την υπερβ βολική υγρα ασία. Νικολέτα α Βανδουλά άκη
Φλα αμούρι Το φλαμ μούρι ή αλλλιώς τίλιο είναι ε αρωμ ματικό φυτό ό. Το επιστημονικό το ου όνομα είίναι S Sambucusn igra. Είνα αι φυτό με π πράσινα μα ακρόστενα φύλλα, κα αθώς κ και μικρά κ κίτρινα άνθη η. Το φλαμ μούρι ε είναι πολλυετές φυτό και το ως αυτοφυ σ συναντάμε υές κυρίως στην Μ Μακεδονία . Το φλαμούρι πολλέές φορές γίννεται τ τσάι ειδικκά τον χειμώνα. Το σ συγκεκριμέν νο τσάι βοηθάει στην καθώς χ χαλάρωση και έχει θ θεραπευτικ κές ιδιόττητες, α αφού χ χρησιμοποι ιείται σε δαγκώμ ματα φ φιδιών, ενώ ώ το μπάνιο ο με τα άνθ θη του αντιιμετωπίζει τους παιδικκούς σπασμ μούς. Η χρή ήση τ ενδείκννυται επίση του ης σε περιπ πτώσεις υδρ ρωπικίας και απόφρα αξης της σπ πλήνας και του ή ήπατος. Χριιστίνα Γκόγγκου
Σέλινο
Το Σέλιννο είναι φυτό φ του γένους γ Σέλλινον (Apiu um) της οικογένειας των Σελιννοειδών. Το Τ το βαρύ ε επιστημονικ κό του όνομα είναι Σέλινον Σ ύοσμον, Apium graveolenss. Ε Είναι γνωσ στό από τα α αρχαία χρόνια ότα αν Έ Έλληνες και ι Ρωμαίοι το ο χρησιμοπ ποιούσαν σττη μ μαγειρική κ και οι Κινέζο οι για φάρμ μακο. Επίση ης τ θεωρού το ύσαν πένθ θιμο φυτό γιατί σττις ν νεκρικές τεελετές οι πενθούντες π ς φορούσα αν σ στεφάνι απ ό σέλινο. Το έντονο άρωμα α που έχειι το σέλιννο ο οφείλεται σ αιθέριο σε ο έλαιο πο ου δίνει σττο φ φυτό ορεκτικές, χωνευτικές κα αι τονωτικέές ι ιδιότητες. ο, Περιέχει σίδηρο, ασβέστιο φ φώσφορο και βιταμίίνες C, B1,, B2 και Κ. Υ Υπάρχουν 2 βασικές ποικιλίες σέλινου. Η π πρώτη με σαρκώδη σ ρ ρίζα, τη νω ωστή σελινό όριζα, που καλλιεργείίται για αυ υτή και τρώ ώγεται ωμή ή, σ σαλάτα, σε σούπες κα αι μαγειρεμ μένη με διά άφορους συνδυασμού ύς. Η δεύτεερη, η πιο κλασική, με μ σ σαρκώδεις μεγάλους μ μίσχους, πο ου καλλιεργγείται για τα α φύλλα τη ης και τρώγεται με τονν ίδιο τρόπο ο, γ γίνεται τουρ ρσί ή χρησιμοποιείται και ως καρύκευμα. Τα σπόρια του χρησ σιμοποιούννται σε διάφ φορες σούπ πες και τουρσιά ως μπ παχαρικό κα αθώς επίση ης κ και στην αρ ωματοποιία α. Το σέλινο μπορούμ με να το βρο ούμε σε όλλες τις περιιοχές της Ελλλάδας και να το καλλλιεργήσουμ με σ σε θερμοκή πια, σε κήπ πους ή ακόμ μη και σε γλλάστρες. Χρήσ στος Δέλλιο ος
Δενντρολίβανο Το δεντρ ρολίβανο, γννωστό και ω ως αρισμαρ ρί, στην Κύπ προ είναι γννωστό με το ο όνομα λα ασμαρί, είνα αι α αρωματικός ς, αειθαλήςς θάμνος ο ο οποίος ανήκει σ γένος Ροσμαρίνο στο ος και στηνν οικογένεεια τ των Χειλανθ θών. Γνωστό ό φυτό στην αρχαιότητα ό όταν οι Αρχχαίοι Έλληννες το χρησ σιμοποιούσαν σ σε διάφορ ρες θρησκευτικές τελετές και κ γ γιορτές, σε στολισμού ύς κτιρίων, ναών και ως ω κ καύσιμο γιια θυμίαμα α. Τα φύλλλα του είνναι δ δερματώδη , μικρά, γρ ραμμοειδή και μοιάζουν μ με πευκοβε λόνες. Οι τρυφ φεροί βλασ στοί και τα α φύλλα του δ δενδρολίβα ανου χρ ρησιμοποιο ούνται ω ως α αρωματικό σε πολλά φαγητά. Σττα ψητά δίννει μ ιδιαίτερ μία ρη γεύση. Στη ζαχαρο οπλαστική το χ χρησιμοποι ιούν κυρίωςς στα γλυκά ά του κουτα αλιού. Άλλο οι αναφέρο ουν ότι θερα απεύει την "ατονία τη ης κ καρδιάς", τα α τραύματα α, τη δυσενττερία και το ους ρευματισμούς. Περσεφ φόνη Ελμάζζη
Μα ατζουρά άνα Η ματζου υράνα είναιι ένα αγγειό όσπερμο, πολυετές φυ υτό. Α Ανήκει στην ν τάξη λαμιιώδη και σττην οικογέννεια χειλανθ θή, ε είναι δε συ υγγενικό φυτό φ με την ρίγανη. Ιθαγενές των τ χ χωρών της Μεσογείου υ με 6 είδη ποωδών φυτών. φ Το πιο π σ σημαντικό ε είδος είναι η ματζουρ ράνα ορίγαννο ή κοινή, το ύ ύψος της φτάνει τα α 60 εκατο οστά, ο βλαστός β είνναι τ τετραγωνικό ός, πολύκλλαδος. Τα φύλλα τηςς είναι μικρ ρά, α αντίθετα, χνουδωτά ά, ωοειδ δή και έχουν μία μ χ χαρακτηρισ στική όμορφ φη οσμή λεβάντας. λ Τα άνθη της τ ε είναι μικρά λευκού χρώ ώματος. Τα φύλλλα της χρησιμοποι ούνται ωςς μπαχαριικό, χ σ συνήθως σττο κρέας κα αι το ψάρι,, αλλά και ως αφέψημα. Α τα φύλλλα του φυ Από υτού λαμβά άνεται αιθέρ ριο έλαιο που π χ χρησιμοποι ιείται ως ανντισηπτικό και αντισπα ασμωδικό εενώ έ έχει χρήσεις ς και στην α αρωματοπο οιία. Κέλλλυ Ηλιάδου
ΛΕΒ ΒΑΝΤΑ Η λεβάνττα (επ. ονομ. ο Lavaandula) Είίναι ι ιθαγενές των παρ ραμεσόγειω ων περιοχχών. Ε Επίσης, απαντάται σττα Κανάρια α Νησιά, στην σ Ινδία και σεε άλλες ασιιατικές χώρ ρες. Το αιθέέριο έ έλαιο που περιέχχουν τα φύλλα της χ χρησιμοποι ιείται στην αρωματοπο οιία και για α τη θ θεραπεία νευρασθεενειών. Έχει Έ επίίσης α αντισηπτικέ ές ιδιότητεες και χρ ρησιμοποιεείται σ στην επούλ ωση τραυμ μάτων. Γεεωργία Αικα ατερίνη Καλύβα
ΦΛΙΣΚΟΥΝΙ Το επισττημονικό όννομα από το τ Φλισκούνι ε είναι Mentha pulegiium.Το Φλλισκούνι το τ β βρίσκουμε σ σε αρκετά μ μέρη της Ελλλάδας αλλλά κ κυρίως στην ν Κρήτη. Επίσης το Φλλισκούνι έχει κα αι θ θεραπευτικ κές ιδιότητεες, είναι απ ποχρεμπτικό ό, α αντιασθματ τικό, αντιβ βροχικό, ανντιαρθριτικό ό, κ καρδιοτονω ωτικό, διουρ ριτικό και α αναισθητικό ό. Χ Χρησιμοποι ιείται και ως αφέέψημα, γιια γ γαργάρες κα αι σαν αρωματικό στην μαγειρική ή. Δημήτρ ρης Καλύβα ας
Δ Δίκταμο ο
Το Δίκταμ μο (η έρω ωντας) (εεπιστημονική ο ονομασία: O Origanum dictamnus, d Ορίγανον το τ δ δίκταμνον) είναι έννα ενδημιικό φυτό πο ου σ συναντάται ι στην Κρήττη και χρησιμοποιείτα αι ω ρόφημα ως α. Το όνομ μα προέρχεεται από το τ ό όρος Δίκτη (Λασιθιώτικα) όπου παλαιότερ ρα α αφθονούσε ε. Ειδικότερα καλλιεργείται εδ δώ κ 70 χρόννια στο χωρ και ριό Έμπαρο ος του νομο ού Η Ηρακλείου.Τ Τα φύλλα του είναι χν τ νουδωτά κα αι έ έχουν χρώ ώμα γκριζο οπράσινο. Το δίκταμ μο λ λέγεται και δίκταμνο. Στη Μιινωική Κρ ρήτη και την Αρχα αία Ε Ελλάδα ήτα αν ένα από ό τα σπουδ δαιότερα φαρμακευτι φ ικά φυτά. Ο Ιπποκράττης το χρησ σιμοποιούσ σε κ κατά των παθήσεων του στομάχου και του πεπτικκού συστήματος, στο ους ρευματισμούς, τα α αρθριτικά, ω ως επουλωττικό, τονωττικό και αντισπασμωδικό. ΕΕυστάθιος Κ Κανσίζογλου
Μελλισσόχο ορτο Το Μελισ σσόχορτο είναι ε γνωσττό και ως βάλσαμο, β καθώς κ και ως μελισσο οβότανο, ενώ επίσημα ο ονομάζεται “Meelissa officinaliss”, δ δηλαδή“Μέ έλισσα η φαρμακεευτική”. Το Τ ό όνομα “Μ Μέλισσα” προέρχετα αι από το τ " "melisso‐ph hyllon" πο ου σημαίννει “φύλλλο μ μέλισσας”. Ονομάστηκκε έτσι επεειδή τα άνθ θη τ είναι πλούσια του π σε νέκταρ κα αι φυτεύετα αι σ συχνά για τη διατρο οφή των μελισσών.ΤΤο φ φυτό είναιι ιθαγενές της νότια ας Ευρώπης, α αλλά σήμερ ρα καλλιεργγείται σε όλλο το κόσμο. Τα νωπά ά ή ξηρά φύλλλα του μελλισσόχορτο ου χ χρησιμοποι ιούνται ως ω καρύκκευμα σττη μ μαγειρική κ και ζαχαροπ πλαστική, κα αθώς και για την παρα ασκευή ποτώ ών. Εκτός απ πό διακοσ σμητικό και αρωματικό φυτό, το μελισσόχορτο έχεει και φαρμακευτικέές ι ιδιότητες. Ε Εξωτερικά τ βότανο χρησιμοπο το οιείται σε πληγές π και επώδυνα πρηξίματα..Σαν αλοιφή κ καταπραΰνε ει τους ερεθισμούς απ πότσιμπήμα ατα εντόμω ων. Η χρήση η σε μορφή κρέμας, βο οηθάει στη ην α αντιμετώπισ ση του επιχχείλιου έρπη η. Τα οφέλλη του μελλισσόχορτο ου είναι πο ολλά στις καθημεριννές ανάγκεςς του λαο ού, που δεεν π παραλείπει να αναφέρει τη χρησιμότητα του τ βοτάνου στα χρισ στουγεννιάττικα κάλανττα «…και το τ μ μελισσοβότ τανο να λού ύζονται οι κυ υράδες». Β Βασίλης Κωννσταντινίδη ης
Τ Τσάι το υ βουνο ού Έρευνες δείχνουν ότι ό το τσάι του βουνο ού έ έχει πιθανέ ς φαρμακο ολογικές ιδιό ότητες όπω ως α αντιφλεγμο ονώδεις, προστατεευτικές σττο ικό σύστημα. Η Ελλλάδα και η γ γαστρεντερ Ισπανία είνναι οι χώρ ρες με τη μεγαλύτερ ρη κ κατανάλωσ η τσαγιού ττου βουνού ύ. Στα βουννά τ Ελλάδα της ας εντοπίζο ονται περίπ που 17 είδη η. Σ Μεσόγεειο το ρόφημα των φυτών αυτώ Στη ών ε είναι πολύ δ δημοφιλές και διαδεδο ομένο. Μαρία Κω ωφοκώτσιο ου
Άνηθος Ο άνηθος είναι φυτό της οικογένειας των σελινοειδών. Το επιστημονικό του όνομα είναι άνηθον το βαρύοσμον. Είναι ιθαγενές, μονοετές φυτό των Μεσογειακών χωρών και της νότιας Ρωσίας. Το ύψος του φτάνει τα 80 εκατοστά, ο βλαστός του είναι κυκλικός και γραμμωτός, η ρίζα γογγυλώδης και τα φύλλα του πτερωτά νηματοειδή. Ο άνηθος ήταν γνωστός στην Αρχαία Ελλάδα με τις ονομασίες άνηθον και άνησον. Από τα άνθη του παρασκεύαζαν άρωμα, ενώ το πρόσθεταν σε διάφορα κρασιά που είχαν την ονομασία ανηθίτης οίνος. Σήμερα το φυτό χρησιμοποιείται στη μαγειρική σε σαλάτες, σούπες, διάφορες σάλτσες και αλλού. Το χαρακτηριστικό του άρωμα μοιάζει με αυτό του γλυκάνισου και οι σπόροι του χρησιμοποιούνται στον αρωματισμό διαφόρων φαγητών, ενώ μπορεί να διατηρηθεί και αποξηραμένος. Στη φαρμακευτική η δράση του θεωρείται ευεργετική κατά διαφόρων κολικών, ενώ χρησιμοποιείται και ως διουρητικό και τονωτικό. Καλλιεργείται σε ευρύτερη κλίμακα στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή άνηθου. Ακολουθούν η Κίνα, το Μεξικό και η Ισπανία.
Αθανασία Μανωλάκου
Κό όλιανδρ ρος Το φυττό κόλιανδρος αννήκει στη ην ο οικογένεια οειδών. Το κκοινό όνομ μα των Σελινο τ του φυτού είναι κόλιανδρος ή κορίανδρο ος κ και το επιστ τημονικό το ου Coriandrrum sativum m. Σ Συναντάται σε περιοχέές που εκτεείνονται απ πό τ τη νότια Ευ ρώπη και ττη Βόρεια Α Αφρική μέχρ ρι τ την νοτιοδυ υτική Ασία. Ο κόλιαννδρος μπορ ρεί να χρη ησιμοποιηθεεί τ τόσο για τον σκληρό καρπό του (πο ου α αποκαλείτα αι σπόρος κόλιανδρου), όσο κα αι γ για τα φρέσ σκα πράσινα α φύλλα το ου. Τα φύλλλα τ έχουν μια του μ πολύ διαφορετική δ ή γεύση απ πό τ τους σπόρ ρους, είνα αι παρόμο οια με το ον μ μαϊντανό, α αλλά πιο ζο ουμερά και με αίσθησ ση ε εσπεριδοειδ δών. Τα φρέσκα φύλλα το ου α αποτελούν βασικό συστατικό σε πολλλά φ φαγητά στο ο Βιετνάμ, στις ασια ατικές μαρμ μελάδες κα αι σε μεξικκανικές σά άλτσες. Οι καρποί του χ χρησιμοποι ιούνται για α τον αρω ωματισμό του τ ψωμιού και άλλλων τροφίμ μων, καθώ ώς και στη ην π ποτοποιία. Επιπλέον οι ο καρποί του τ παράγο ουν αιθέριο ο έλαιο το οποίο μπορεί να παρ ραληφθεί με μ α απόσταξη κ και να χρησιιμοποιηθεί σε μικρές π ποσότητες σ στην αρωμα ατοποιία. Τέλος ο κκόλιανδροςς έχει μια μ μοναδική ικα ανότητα να α συνδυάζετται με πάρα α πολλά μπ παχαρικά κα αι ν να ισορροπ εί τη γεύση η και το άρω ωμά τους. Θωμάς Μωυσιάδη ης
Δάφνη η (laurus no obilis) Κοινή ονομασία: Δάφνη, βά άγια, δαφνο ολιά, φυλλά άδα. ημονική οννομασία: Δάφνη Δ η Ευγενής Ε (Laurus nobiilis).Ανήκει στην οικο ογένεια τω ων Επιστη Δαφνοειδ δών, το γέννος Δάφνη. Πού ττο βρίσκουμ με: Φυτρώννει σε όλη ττη λεκάνη της Μεσ σογείου, σε εδάφ φη ουδέτερα α ή όξινα, ασβεστολλιθικά κα αι καλά αρδ δευόμενα. Πού το τ χρησιμοπ ποιούμε: Τα α φύλλα τη ης Δάφνης χχρησιμοποιιούνται στη ην μαγειρική ή, στην συσ σκευασία ξηρών ξ καρπ πών και σττη φαρμακεευτική. Ποιες είναι οι ωφέλειες: Το αιθέριιο έλαιο πο ου έχουν τα α φύλλα κα αι οι καρπο οί της δάφνης(δαφννέλαιο), ωφελεί ω σττη πέψη, σε σ φλεγμοννές των ού ύλων, στου υς ρευματισ σμούς, στο αναπνευσττικό, διεγείρει το λεμφ φικό σύστημ μα, είναι ευ υεργετικό γιια τα μαλλιά και το δέέρμα. Από ττο δαφνέλαιο παρασκεευάζονται εντομοκτόνα α και παρασ σιτοκτόνα. Τα κλα αδιά δάφνη ης συμβολίζζουν τη δόξξα, τη νίκη κκαι την υπερ ροχή. Αθ θανάσιος Να ατσιόπουλο ος
Το Φ Φασκόμ μηλο Πού το ο βρίσκου υμε: Το φασκόμηλλο φ φυτρώνει παντού, χωρίς ιδιαίτερεες π προτιμήσεις ς στο έδαφος. Όμως το πιιο δ δυνατό καιι μυρωδάτο ο φυτρώνει σε άγριες, α ακαλλιέργη τες περιοχέές. Πού το χρησιμοποι χ ιούμε: Χρησ σιμοποιείτα αι κ κατά τηςς υπερτά άσεις, ρεευματισμώνν, α αρθρίτιδας και αναιμία ας. Ποιες είναι ε οι ωφέλειές του: Είνα αι τ τονωτικό βο οηθάει στην ατονία το ου στομάχο ου, στην ελλάττωση μννήμης, στο κρυολόγημ μα, και στη ην έ έντονη εφίδ δρωση. Κοινό όννομα: Φασκκόμηλο ή αλλισφακιά ή ελελίσφακος. Επίσημο ο όνομα: Το ο επίσημο όννομα του φ φασκόμηλου υ είναι λατιινικό, salvia officinalis. Ζωή ή Στέλλα Νιικολάου Καβαζοπούλου
ΜΕΝΤΑ Α Το όνομ μα μέντα προέρχεται α από το λατινικό mentha , το οπο οίο με τη σεειρά του πρ ροέρχεται α από το αρχχαιοελληνικκό μίνθη. Συναντάταιι με την ονομασία ο η ηδύοσμος. Οι αρχαίοιι Έλληνες έ έτριβαν το τραπέζι με μέντα πριν το γεύμα. γ Ε Επίσης, αρω ωμάτιζαν το τ νερό του μπάνιου. Από ο τ τον 6 αιιώνα υπήρ ρχαν κρέμ μες καθαρισμού δ δοντιών μεε μέντα. Τα Τ ποντίκια φαίνετα αι να α αποφεύγου υν τη μυρ ρωδιά του, γι’ αυτό ό και χ χρησιμοποι ιείται για τη ην απομάκρ ρυνση τους. Στην αρχαία α Ελλάδα ο Ιππ ποκράτης και ο Γ Γαληνός χρησιμοποιο χ ούσαν την μέντα καττά της δ δυσπεψίας, , κατά των ννευρικών διαταραχών,, κατά τ των ίλιγγωνν, της αϋπ πνίας, της γαστρίτιδας γ ς, του β βήχα, του κρυολογήμ ματος, του πονόλαιμο ου και ω ως αντισπα σμωδικό. Αλεξί ξία Ευφημία α Ρήγα
ΜΑΡΑΘΟΣ Ο μάραθος είναι ποώδες και αρωματικό φυτό. Είναι δικοτυλήδονο και ανήκει στην οικογένεια των σκιαδοφόρων. Η επιστημονική του ονομασία είναι Μάραθον το κοινόν και στα λατινικά Foeniculum vulgare. Η καταγωγή αυτού του φυτού είναι από τη λεκάνη της Μεσογείου όπου και καλλιεργείται από τα αρχαία χρόνια. Περιέχει αιθέρια έλαια κατά 7% και ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο και την Ινδία για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες. Ο μάραθος είναι φυτό πολυετές, με βαθυπράσινα φύλλα και σαρκώδη ρίζα, που φτάνει τα 2 μ. σε ύψος. Οι κύριες χρήσεις του είναι στη μαγειρική και ζαχαροπλαστική, την αρωματοποιία και την οινοπνευματοποιία. Από τον μάραθο επίσης παρασκευάζονται φάρμακα όπως σιρόπια. Από τους σπόρους του μάραθου φτιάχνεται αιθέριο έλαιο. Επίσης καταπολεμά την κακοσμία του στόματος. Αλοιφές που περιέχουν μάραθο χρησιμοποιούνται για εξανθήματα επειδή έχει αντισηπτικές ιδιότητες. Σήμερα ο μάραθος καλλιεργείται κυρίως ως βελτιωτικό της γεύσεως. Χρησιμοποιείται σε σαλάτες ως μυρωδικό αλλά και σε διάφορα φαγητά λόγω του χαρακτηριστικού αρώματος που έχουν τα φύλλα του και της χαρακτηριστικής γεύσης που δίνουν σε διάφορα φαγητά. Δημήτρης Σεριάκας
Κρόκοςς Κοινό όνομα: Το κοιινό όνομα ττου φυτού Κ Κρόκος είνα αι ζαφορά ή ή σαφράνι. Επιστημο ονικό όνομα α: Το επιστη ημονικό όνο ομα του φυ υτού Κρόκοςς είναι Κρόκκος ο ήμερο ος. Πού το βρίσκουμεε: Το βρίσ σκουμε σε π περιοχές μεε ξυρό και θερμό καλλοκαίρι και κ κρύο χειμώ ώνα. Στην Ελλάδα Ε καλλλιεργείται σ συστηματικ κά στην Κοζά άνη. Που το ο χρησιμοποιούμε: Το φυτό Κ Κρόκος έχει θεραπευττική δράση η. Βοηθάει κ κατά του πόνου στα δόντια, δ βελλτιώνει την ε εγκεφαλική λειτου υργία και έχει α αντικαρκινι κή δράση. υτό Κρόκος Ποιες είνναι οι ωφέλλειες: Το φυ έ έχει πολλές ς θεραπευτιικές ωφέλειες. Επίσης τ το χρησιμοπ ποιούμε ωςς καλλωπισττικό φυτό. Βαγγγέλης Σίμο ος
Μ Μαϊνταν ός Ο μαϊντα ανός είναι διετές δ φυτό ό που ανήκκει στο γένο ος Π Πετροσέλιν ον της οικογένεια ας των Σελινοειδώ ών. Κ Καλλιεργείτ ται στις εύκκρατες περιοχές για τα α φύλλα το ου π που χρησιμ μοποιούντα αι στη μαγεειρική και σε διάφορες σ σαλάτες. Ήταν γννωστός στο ους αρχαίο ους Έλληννες που το ον χ χρησιμοποι ιούσαν ως αρωματικό ό βότανο αλλά α και ως ω φ φάρμακο γι ια διάφορεςς παθήσεις.. Γεωργία ΣΣταυριανίδο ου
ΒΒαασσιιλλιικκόόςς Ο Βασιλιικός ή αλλιώ ώς με την επιστημονικκή του ονομ μασία ocimu um basilikum, Ώκιμον το βασιλικό ό, ε είναι σίγουρ ρα από τα π πιο διαδεδο ομένα, ίσωςς και το πιο συνηθισμέένο από τα αρωματικά ά φυτά. Στη ην Ε Ελλάδα είνναι ένα απ πό τα πιο κοινά οικια ακά φ φυτά. Είναι ετή ήσιο, ποώδες φυτό τη ης οικογένειας τ των Χειλανθ θών και τηςς τάξης των σωληνανθώ ών. Κ Καλλιεργείτ ται ευρέως στις μεσογγειακές χώρ ρες, σ στο Ιράν, στ την Ινδία, σ στην νοτιοαννατολική Ασ σία κ και στην Κίν να, και λιγό ότερο στα ά άλλα μέρη ττου κ κόσμου. Χρησιμοπ ποιείται σττη λαϊκή φαρμακευτ φ τική ω ως βότανο, καταπραΰννει τον στο ομαχόπονο και τ τον πονοκέέφαλο ενώ ώ στην αρ ρχαιότητα τον χ χρησιμοποι ιούσαν ως επίθεμα από α δάγκω ωμα ε εντόμου, σκκορπιού ή και φιδιού. Είναι επίσ σης γ γνωστός για α την χρησιμ μοποίηση ττου σε φαγη ητά, δίνοντα ας μια ιδιαίίτερη οσμή σε αυτά. Τα α φύλλα του α αποξηραμέν να λειτουργγούν ως κα αρύκευμα και κ αφέψημ μο. Επίσης παράγει αιθέρια έλαιια, αλλά κα αι π παρασκευά άζει αρώμα ατα. Η φύττευσή του σε λαχαννόκηπους αποτρέπει διάφορα έντομα κα αι τ τρωκτικά. Δήμητρα α Τσασιλίδου
ΡΙΓΑΝΗ Η Η ρίγανη η είναι ένα α ποώδες και κ θαμνώδ δες φυτό της τ Μ Μεσογείου και της Κεεντρικής Ασ σίας. Έχει ύψος 20 με 80 ε εκατοστά κ καλλιερ και ργείται ακό όμα και σε εδάφη πο ολύ φ φτωχά, ξηρ ρικά και πεετρώδη. Τα άνθη της έχουν χρώ ώμα ά άσπρο – μοβ μ και ανθίζει από ό τον Ιούννιο μέχρι τον τ Α Αύγουστο, α ανάλογα μεε την περιοχχή. Η ελληνικκή ρίγανη είναι φυτό ό πολυετές, θεωρείτα αι η κ καλύτερη π παγκοσμίω ως και βρίίσκεται σε ορεινές και β βραχώδεις περιοχές. Η Η ρίγανη έχει έ πολύ έντονο έ άρω ωμα κ και αφήνεει στα φαγητά ωραία ω γεύση. Επίσ σης χ χρησιμοποι ιείται ως φάρμακο φ κ κατά του βήχα και ως α αιθέριο έλα αιο για τον πονόδοντο. Νικολέτα Φαλούτσου
Δ Δυόσμο ος Ο δυόσμ μος ή αλλιώ ώς Μίνθη στταχυώδης εείναι είδος μέντας το ο οποίο είναιι ιθαγενές ττης Ευρώπη ης κ της Ασίίας. Ο δυόσ και σμος είναι ένα τονωττικό και χω ωνευτικό βό ότανο και χχρησιμοποιιείται για να α αρωματίσει ι διάφορα φ φαγητά. Οι ωφέλλειές του είναι ε ότι το ο άρωμά του τ α ανακουφίζε ει τον πο ονοκέφαλο,, γιατί έχει έ η ηρεμιστικές ς ιδιότητες.. Επίσης κα αταπολεμά με τ άρωμα τις ναυττίες, τους πόνους στο το σ σ στομάχι και ι τους ρευματικούς πόννους. Ο δυόσμ μος χρησιμο οποιήθηκε από πολλο ούς α αρχαίους π πολιτισμού ς. Οι αρχχαίοι Έλληννες έ έτριβαν το ο τραπέζι τους με δυόσμο πριν κ καθίσουν να φάνε, αλλλά έφτιαχναν με αυττόν κ μύρο. Οι και Ο Αιγύπτιο οι και οι Κινέζοι Κ απέδ διδαν σε αυτόν α πολλλές θεραπευτικές ιδιό ότητες, αλλά σ συνήθιζαν ν αρωματτίζουν και το να τ νερό στο ο οποίο έκα αναν μπάνιιο. Το τσάι από δυόσμο ήταν κα αι π παρέμεινε διάσημο σε σ όλη τη ην Ανατολή ή. Στη Κρή ήτη είναι γνωστό ωςς μπαλσάμ μικο και το τ χ χρησιμοποι ιούν σε πολλλά γλυκά μ με βάση το α ανθότυρο. Αθανα ασία Φίτζιου
Λουίζα α με επίσημ μη ονομασία α lippia citrriodora ή Alloysia citrod dora είναι φ φυλλοβόλος θάμνος μ με Η λουίζα ύ ύψος ανάμε εσα στο 1,5 5 m με 2 m κκαι ανήκει σ στην οικογέένεια των verbenacea. Η προέλευ υσή της είνα αι α από την Λατινική Λ Αμερική απ π΄ όπου τη η μ μετέφεραν στην Ευρώπη τον 17ο ο αιώνα μ.Χ Χ. Ισπανοί εξερευνητές. Η λουίζα α θεωρείτα αι φαρμακκευτικό κα αι α αρωματικό φυτό με πολλές π χρήσ σεις από τη η μ μαγειρική έ έως των κα αλλωπισμό.. Τα φύλλα α τ είναι λο της ογχοειδή κα αι τα άνθη ποικίλλουνν σ χρωματτισμούς και σε κ είναι μικρά μεε χ χαρακτηρισ στικό έντονο ο άρωμα που π θυμίζει λ λεμόνι. Ανθ θίζει τους καλοκαιριννούς μήνεςς π που είναι κα αι η ιδανική ή περίοδος συλλογής ττης. Από αρ ρχαιότατουςς χρόνους χχρησιμοποιούνταν στη ην κ καταπολέμη ηση διάφορ ρων τύπου π πόνων. Μαργαρ ρίτα Χρήστου
Τσ σουκνίδ δα Η τσο ουκνίδα είνα αι ένα από ό τα ένα απ πό τα πιο πολύτιμα π αρ ρωματικά φ φυτά που υπάρχουν υ στην Ελλλάδα. Ανήκει στο γέένος των αγγειόσπερ α ρμων φυτώ ών Κνίδη(σττην οικογένεια των Κνιδοειδών). Η επιστημονική της ονομα ασία είναι Urtica U dioicca. Πρόκειτται για ένα α ποώδες, αυτοφυέές φυτό το ο οποίο φτάνει τα 40 είδ δη παγκοσμ μίως. Ο βλα αστός της τσουκνίδας τ έχει ύψος περίπου 1 1 μέτρο ενώ ώ τα άνθη της είναι μικρά μ και άοσμα. Ο Ολόκληρο ττο φυτό καλλύπτεται απ πό αδενώδεεις τρίχες π που κατά τη ην επαφή το ους με το δέρμα προκαλούν π ν έντονη φαγούρα, τσούξιμο ο και κοκκιννίλα. Αυτό οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό στιις βελόνες του, στη σύσταση του οποίου υ υπάρχει μυρμηγκκικό οξύ. Η τσο ουκνίδα ευ υδοκιμεί κυρίως σε περιοχέςς που το χώ ώμα τους έχει κατά καιρούς καλλιεργη ηθεί και εμπεριέχει ε αρκετές θρεπτικές ύ ύλες. Γι’ αυττό και την συναντάμε σε κατοιικημένες πεεριοχές. Η τσ σουκνίδα, σαν βότα ανο, έχει πολλές θεραπευτικκές ιδιότηττες αφού είναι στυ υπτικό. Περ ριέχει βιταμ μίνες, λιπαρά οξέα, φώσφορο, φ σ σελήνιο, ψεευδάργυρο κ.α. που θεραπεύ ύουν το βήχχα. Χρησιμο οποιείται στην σ κηπου υρική, για την τ καταπολέμηση τηςς ψώρας, στην κου υζίνα καθώ ώς και στηνν ιατρική σε σ πάμπολλλες ασθένεειες όπως υπέρταση, νεφρική ανεπάρκκεια, αναιμίία, αιμορρα αγία, οστεοπ πόρωση κ.α α. Α Αναστασία Μιγγίδου
Το θρούμπι Το θρούμπι είναι ένας μικρός θάμνος που φυτρώνει σε ορεινά και ημιορεινά ακαλλιέργητα εδάφη, κυρίως σε ηλιόλουστα, βραχώδη και ασβεστώδη εδάφη. Έχει σκληρά φύλλα με μαύρες βούλες ροζ ή άσπρα άνθη και καστανούς σπόρους που μυρίζουν ευχάριστα. Φτάνει σε ύψος τα 30 με 50 εκατοστά. Ευδοκιμεί κυρίως στην Ανατολική Μεσόγειο. Καλλιέργεια: Το θρούμπι πολλαπλασιάζεται με σπόρους στα μέσα της Άνοιξης ή με διαίρεση των θυσάνων της βάσης του φυτού, πάλι την Άνοιξη, απ ευθείας στην οριστική τους θέση Εκτός από τις αρωματικές του ιδιότητες έχει και αρκετές θεραπευτικές. Είναι ένα καλό ορεκτικό με ευεργετική επίδραση στο πεπτικό σύστημα, στην νευρική δυσπεψία, στην γαστρική ατονία, στην αεροφαγία, στους σπασμούς του εντέρου και τα κρυολογήματα του στομάχου, στη διάρροια και στους πόνους από κολικούς. Λειτουργεί ως καταπραϋντικό των ρευματικών και αρθριτικών πόνων, διώχνει τις τοξίνες και είναι ευεργετικό στην ουρική αρθρίτιδα και στις πέτρες στα νεφρά. Λυσίμαχος Μπανάβας