Πώς να κρύψεις ένα λιοντάρι από τη γιαγιά

Υπήρχε κάποτε ένα λιοντάρι που ζούσε με ένα κοριτσάκι, την Έλλη. Ήταν ένα γενναίο και ευγενικό λιοντάρι, που είχε πιάσει τους κλέφτες που μπήκαν στο Δημαρχείο για να κλέψουν τα κηροπήγια.

Ήταν ο ήρωας της πόλης και η Έλλη το αγαπούσε πολύ.

Ένα σαββατοκύριακο που η μαμά και ο μπαμπάς της Έλλης θα πήγαιναν ταξίδι, θα ερχόταν στο σπίτι η γιαγιά για να την προσέχει. Το λιοντάρι έπρεπε να κρυφτεί, γιατί οι γιαγιάδες δεν τα πάνε πολύ καλά με τα λιοντάρια μέσα στο σπίτι.

Αλλά πού;

Πίσω από τις κουρτίνες;

Κάτω από το κρεβάτι της γιαγιάς; Δύσκολο!

Η Έλλη αγαπούσε πολύ τη γιαγιά της. Πάντα έφερνε μαζί της πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτή τη φορά έφερε ένα απίστευτα

τεράστιο μπαούλο.

«Κάποια καπέλα και μερικά ψιλοπράγματα», είπε η γιαγιά.

Κάπως βαριά είναι αυτά τα «καπέλα και ψιλοπράγματα», μουρμούρισαν η μαμά και ο μπαμπάς καθώς κουβαλούσαν το μπαούλο στο δωμάτιο της γιαγιάς. Η Έλλη είχε ενθουσιαστεί! «Να δοκιμάσουμε τα καπέλα γιαγιά;» ρώτησε. «Θα δούμε»,

απάντησε εκείνη.

Ούτε που πρόσεξε το λιοντάρι. Νόμιζε πως ήταν κρεμάστρα για παλτά.