REEL TALK - MAY

VOL 1 ISSUE 04- MAY 2025

REEL TALK Εκδηλωσεις Μαίου από το IFFL Ακυς Μητσούλης: Carrie Βασίλης Γουδέλης: Ο θάνατος του κινηματογραφικού σταρ Δέσποινα Μπουρτζή: Κυκλοφορίες Μαίου/Κουιζζζ Τι συμβαίνει με το Seinfeld και τρώμε κόλλημα;

Artfools Online Magazine

Reel Talk ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΜΠΙΓΙΟΝΣΕ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΑΚΥΣ ΜΗΤΣΟΥΛΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ ΓΙΟΥΡΟΥΚΗΣ ILIA SYBIL SDRALLI ARTFOOLS PEOPLE

DESIGNED BY LALALAND STUDIO

Καλωσορίσατε στο νέο σας πολιτιστικό σημείο αναφοράς! Το "REEL TALK" είναι το νέο ηλεκτρονικό περιοδικό /newsletter που φέρνει τις τέχνες, τις εκδηλώσεις και τον κινηματογράφο πιο κοντά σας. Ανακαλύψτε φρέσκα νέα, εμπνευσμένες κριτικές, αφιερώματα και όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο της δημιουργίας. Ελάτε να ζήσουμε μαζί την τέχνη, μέσα από κάθε μορφή και έκφραση! Αν θέλετε να το λαμβάνετε στο email σας κάντε εγγραφή εδώ:

IFFL.GR

Δύο εκδηλώσεις από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματο γράφου Λάρισας έγιναν τον Μάιο

Στις 6 και στις 10 Μαίου πραγματοποιήθηκαν δύο πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις οι πρώτες του 2025. Η πρώτη στην Λογοτεχνική Γωνιά με θέμα “Σχολικός Εκφοβισμός και Σινεμά, από τη οθόνη στην πραγματικότητα” και το διαδικτυακό εργαστήριο με θέμα “Dress for Success, Ντύνομαι δυναμικα, νιώθω σίγουρη”. Στην πρώτη ομιλητές ήταν οι Άκυς Μητσούλης σκηνοθέτης, Βάσια Νημά ψυχολόγος στην εκπαίδευση και Δημήτρης Σακατζής εκπαιδευτικός, και η εκδήλωση εστίασε σε ένα φαινόμενο που απασχολεί έντονα τη σχολική κοινότητα και την κοινωνία γενικότερα: τον σχολικό εκφοβισμό bullying. Στο εργαστήρι η Vasilia Niles και η Ilia Sybil Sdralli ανέλυσαν πως οι συμμετέχουσες θα βρούνε τα εργαλεία για να νιώσουν δυνατές, σίγουρες και έτοιμες να κατακτήσουν τον επαγγελματικό τους στόχο.

Between the Reels

Οι βροντές σε ταινίες δεν είναι πάντα αληθινές. Συχνά δημιουργούνται κουνώντας μεγάλα μεταλλικά φύλλα ή με τεχνητές ηχογραφήσεις, που στη συνέχεια "ενισχύονται" με χαμηλές συχνότητες για πιο δραματικό αποτέλεσμα. Έτσι, η ανοιξιάτικη ξαφνική μπόρα που βλέπεις στο σινεμά είναι... μισή φύση, μισή μαγεία στο στούντιο!

-Μπιγιονσε

ΑΡΘΡΟ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ΜΑΪ́ΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Ο κύριος των νεκρών (The Shrouds) Η πολλά υποσχόμενη καινούρια ταινία τρόμου του David Cronenberg, με τους Vincent Cassel και Diane Kruger, έρχεται σε Village Cinemas και Victoria Cinema από 1η Μαΐου. Πρόκειται για το πένθος που βιώνει ένας καινοτόμος επιχειρηματίας μετά τον θάνατο της γυναίκας του, το οποίο τον ωθεί στο να δημιουργήσει μία αμφιλεγόμενη εφεύρεση με την διαδραστική 3D ομοίωση του εκλιπόντος. Από εκεί και έπειτα ξεκινάει ένα συνονθύλευμα θεωριών συνομωσίας, δράματος και ερωτισμού, και αστυνομικού μυστηρίου. ▲Εξερευνεί με ιδιόρρυθμο και ξεχωριστό τρόπο την απώλεια και το πένθος, μέσα από αλλόκοτους παραλληλισμούς και διχαστικές απεικονίσεις. Το trailer και μόνο αρκεί για να μαγνητίσει τον θεατή. ▼To AI σε καταλυτικό ρόλο, εγείροντας δεοντολογικά ζητήματα.

Επικίνδυνη Αποστολή: Η Έσχατη τιμωρία (Mission: Impossible – The Final Reckoning) Η όγδοη ταινία του διάσημου franchise έρχεται σε Village και Victoria Cinema από 17 Μαΐου, με μότο “Οι ζωές μας είναι το άθροισμα των επιλογών μας”. Ο Tom Cruise επιστρέφει ως Ethan Hunt, στον αγώνα του ενάντια στην απειλή του προγράμματος “Οντότητας”. ▲Μεγάλο καστ ταλαντούχων ηθοποιών που πλαισιώνουν αυτή την ψυχαγωγική τανία κατασκοπείας. Περισσότερη ενέργεια, πιο σύνθετη πλοκή και χαρακτήρες, και teasers που προμηνύουν δράση άλλου επιπέδου. ▼Με άλλες εφτά ταινίες να προηγούνται, θα ήθελα να δω τί παραπάνω θα μπορούσε να δώσει η Paramount Pictures στο μέλλον. Δέσποινα Μπουρτζή Γεννήθηκα και ζω στον Βόλο. Από μικρή είχα αναπτύξει την αγάπη μου για τις τέχνες και την λογοτεχνία και συμμετείχα σε διάφορες σχολικές παραστάσεις. Το 2022 αποφοίτησα απο το πανεπιστήμιο Queen Margaret της Σκωτίας με Bachelor στον Κιν/φο και το Θέατρο. Έκτοτε, ασχολούμαι στον ελεύθερό μου χρόνο με την στιχουργική και την συγγραφή σεναρίων και μικρών ιστοριών.

Carrie

Ένα φιλμ για τον σχολικό εκφοβισμό πολύ πριν τα εξαιρετικά μονοπλάνα του Adolescence. Το Adolescence , ελληνικά εφηβεία… τεσσάρων μόλις επεισοδίων… γυρισμένων εξαιρετικά με την τεχνική του μονοπλάνου… θέτοντας το θέμα του σχολικού εκφοβισμού… και την απόσταση… ανάμεσα στο γονέα που νομίζει ότι ξέρει… και στο παιδί που ξέρει αλλά δε μιλά… έπιασε τους θεατές από το λαιμό… οδηγώντας τους σε μονοπάτια σκοτεινά… που δεν μπορούσαν να φανταστούν… υποψιάζομαι… ότι μετά το Adolescence… κάθε γονιός… διαβάζει… τελείως διαφορετικά το παιδί του… ο σχολικός εκφοβισμός… δεν είναι καινούριο θέμα για τον κινηματογράφο… από το Καράτε Κιντ, μέχρι το Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα… ο σχολικός εκφοβισμός ήταν παρόν… και ήταν ο καθρέφτης της κοινωνίας και της εποχής… ξεχωριστή κινηματογραφική θέση κρατά η Carrie… ηρωίδα του Stephen King… ενσαρκωμένη μοναδικά από τη Sissy Spacek στην ταινία του Brian De Palma… η Carrie που δέχεται διαρκώς επιθέσεις από τις συμμαθήτριές της… με μία μητέρα θρησκόληπτη που θεωρεί αμάρτημα ακόμα και τη γυναικεία περίοδο της Carrie… μία κατάσταση εξευτελιστικού μπούλινγκ… στον χορό αποφοίτησης… την εκλέγουν βασίλισσα του χορού.. για να την εξευτελίσουν όταν ανεβαίνει στη σκηνή… λούζοντάς την με ένα κουβά από ψηλά… με αίμα γουρουνιών… η Carrie όμως… έχει την ικανότητα με τη δύναμη του μυαλού… να κινεί αντικείμενα… βουτηγμένη στο αίμα… ζητάει τη δική της εκδίκηση… με το αίμα των συμμαθητών της… η Carrie… το ήσυχο και συνεσταλμένο κορίτσι… εκδικήθηκε με τον πιο βίαιο τρόπο … τους εκφοβιστές της… ο εκφοβιστής θρέφεται από την αδυναμία του θύματος… μέχρι να καταλάβει… ότι το θύμα… μπορεί να μην είναι τόσο αδύναμο όσο φαντάζεται… η βία θα φέρει τη βία… οι όροι αλλάζουν… το θύμα ζητά τη δική του εκδίκηση… αν το Adolescence είναι τρομακτικό στον ακραίο ρεαλισμό του… η Carrie είναι τρομακτική όταν συνειδητοποιείς… την ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ της βίας… που αρχίζει… από ένα σχολικό εκφοβισμό…

ΣΕΛΙΔΑ

Του Άκυ Μητσούλη

ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ ΣΤΟ...

The Mummy (7 Μαΐου 1999): Το σετ της μυθικής πόλης Hamunaptra, στήθηκε στον κρατήρα ενός αληθινού αδρανούς ηφαιστείου.

Thor (6 Μαΐου 2011): η ακολουθία των τίτλων τέλους που χρειάστηκε 18 μήνες να συνετεθεί,είναι βασισμένη σε εικόνες τραβηγμένες με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubbles.

The Crow (13 Μαΐου 1994): η σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Brandon Lee πυροβολείται, αποδείχτηκε και μοιραία για τον ηθοποιό, εξαιτίας του ελλιπούς ελέγχου του όπλου.

Kingdom of Heaven (6 Μαΐου 2005): οι 1500 κομπάρσοι που συμμετείχαν ως ιππότες και στρατιώτες, είναι στην πραγματικότητα στρατιωτικοί που παρείχε ο βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ’ του Μαρόκου στον σκηνοθέτη Ridley Scott.

The Shining (23 Μαΐου 1980): για να δημιουργηθεί η εντύπωση του χιονισμένου λαβύρινθου στην τελευταία σκηνή, χρησιμοποιήθηκαν τόνοι αλατιού και φελιζόλ.

The Matrix Reloaded (15 Μαΐου 2003): η παραγωγή δαπάνησε $2,5 εκατομμύρια για να κατασκευάσει και να καταστρέψει έναν αυτοκινητόδρομο για μια σκηνή καταδίωξης.

Δέσποινα Μπουρτζή

ΓΡΑΦΕΙ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΤΑΡ Κατά κοινή ομολογία, ζούμε σε σκοτεινές εποχές για τους κινηματογραφικούς αστέρες. Καθοδηγούμενα από τους

μετόχους

τους

και

τους

φύσεως

πάσης

χρηματοδότες, τα χολιγουντιανά στούντιο έχουν γίνει αλλεργικά σε οποιοδήποτε ρίσκο και επενδύουν σε γνωστά, ασφαλή στοιχήματα. Αυτό ισχύει και για το casting, με αποτέλεσμα να προωθούνται οι ίδιοι αγαπημένοι - αλλά όλο και πιο κουρασμένοι - ηθοποιοί σε ρόλους για τους οποίους, πλέον,

είναι

ακατάλληλοι.

μαστίζεται

από

franchises,

υπάρχουν

πολύ

λιγότερα

Σε

μια

περίοδο

που

reboots,

sequels

κλπ,

για

ένα

περιθώρια

εκκολαπτόμενο αστέρι να αφήσει το στίγμα του. Και ενώ κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το νέο πεδίο δόξας βρίσκεται στις πλατφόρμες, τα στοιχεία δείχνουν ότι ένας ρόλος σε μια σειρά ή ταινία που προβάλλεται μέσω streaming δεν έχει την έλξη που είχε παλαιότερα, εν μέρει λόγω των στρατηγικών του μάρκετινγκ και εν μέρει επειδή αντικειμενικά δεν δύνανται όλοι να είναι συνδρομητές στις εν λόγω πλατφόρμες. Αυτό που παρατηρεί κανείς όταν ανατρέχει στις ταινίες που

γέννησαν

τους

βετεράνους

σταρ

του

κινηματογράφου που θεωρούνται ακόμη και σήμερα κυρίαρχοι

στο

εμπορικό

τοπίο,

είναι

το

πόσο

καθοριστικές ήταν εκείνες οι πρωτότυπες ταινίες που αποτέλεσαν το εφαλτήριο για την ανάδειξή τους. Π.χ. ο Σιλβέστερ

Σταλόνε

διέπρεψε

με

το

«Rocky»,

ένα

αθλητικό δράμα σχετικά χαμηλού προϋπολογισμού, το οποίο έγραψε και πάλεψε με νύχια και με δόντια για να πρωταγωνιστήσει. Έγινε η πιο πετυχημένη ταινία του 1976 και ο Σταλόνε, από σχεδόν άγνωστος, ένας από τους πιο μεγάλους σταρ της γενιάς του.

ΑΡΘΡΟ

ΓΡΑΦΕΙ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΔΕΛΗΣ ΑΡΘΡΟ

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν απλώς ηθοποιοί, ήταν ευρέως αγαπημένα δημόσια πρόσωπα, των οποίων οι προσωπικότητες είχαν ξεπεράσει τους ρόλους που υποδύονταν. Ήταν εμβληματικοί για την αμερικανική - και όχι μόνο - κουλτούρα και, μέχρι πρόσφατα, θεμελιώδεις για την επιτυχία του Χόλιγουντ. Είναι εμφανές, πλέον, ότι δεν φτιάχνονται νέοι κινηματογραφικοί αστέρες ή, έστω, δεν τους φτιάχνουν όπως κάποτε. Σήμερα, ακόμα και οι διασημότεροι νέοι ηθοποιοί έχουν λιγότερη επιρροή από ποτέ. Το καλύτερο που μπορεί να τους συμβεί είναι να κάνουν μια τροχιά γύρω από τον πλανήτη της διασημότητας και να αντλήσουν όσα περισσότερα μπορούν, προτού ένας καινούργιος πάρει τη θέση τους και γίνει το νέο αγαπημένο παιδί της βιομηχανίας του θεάματος. Η κατασκευή νέων σταρ αποτελούσε ανέκαθεν συστατικό στοιχείο αυτού που έκανε την κινηματογραφική βιομηχανία βιώσιμη και κερδοφόρα. Η δημιουργία μιας ταινίας είναι ένα ριψοκίνδυνο και πανάκριβο επιχειρηματικό εγχείρημα. Σχεδόν το 60% είναι ζημιογόνες, οπότε η επιλογή κάποιου μεγάλου ονόματος που θα καταφέρει να προσελκύσει μαζικά το κοινό αποτελεί ένα αντιστάθμισμα απέναντι στο μεγάλο οικονομικό ρίσκο. Είναι ο λόγος που τα κινηματογραφικά στούντιο, από τις απαρχές τους, επένδυαν στο να μετατρέψουν τους ηθοποιούς τους σε σταρ, γιατί έτσι ωφελούνταν και τα δύο μέρη: τα στούντιο τους βοηθούσαν να χτίσουν τη φήμη τους προωθώντας τους στο κοινό και εκείνοι, σε αντάλλαγμα, βοηθούσαν τα στούντιο να βγάλουν κέρδη από τις ταινίες. Στην πορεία αυτής της διαδικασίας, οι ηθοποιοί αποκτούσαν λατρευτικές ιδιότητες και μετατρέπονταν σε «θεότητες». Κάποιοι θεωρούν ότι οι ισχυρισμοί περί θανάτου του κινηματογραφικού σταρ είναι υπερβολικοί. Εν μέρει, λένε, πρόκειται για τη φυσική διαδικασία που συμβαίνει περιοδικά στο Χόλιγουντ, καθώς η μια γενιά παραδίδει τη σκυτάλη στην επόμενη. Και ενώ υπάρχει κάποια δόση αλήθειας σε αυτό, ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι παρατηρείται μια αποδυνάμωση της ισχύος των κινηματογραφικών αστέρων από το 2010 και μετά; Αν μη τι άλλο, δεν θυμάσαι πια τα ονόματα που παίρνουν Όσκαρ, ούτε τις ταινίες που πρωταγωνίστησαν. Εάν η κινηματογραφική βιομηχανία θέλει να καλλιεργήσει μια νέα γενιά αστεριών, πρέπει να αρχίσει να παίρνει περισσότερα δημιουργικά ρίσκα. Σίγουρα, σταρ με την υπεραξία του Σταλόνε ή του Τομ Κρουζ δεν θα υπάρξουν ξανά, αλλά θα υπάρχει, τουλάχιστον, ένας χώρος όπου κάποιοι θα μπορούν να ξεχωρίσουν.

R E V I E W S

Το Αιώνιο Καταφύγιο Καθημερινότητας

του

Χιούμορ

και

της

Παρά τις δεκαετίες που έχουν περάσει από το φινάλε του, το Seinfeld συνεχίζει να παίζεται, να αναλύεται και —κυρίως— να αγαπιέται. Η σειρά που αυτοσαρκάστηκε ως "a show about nothing" κατάφερε να γίνει το απόλυτο σύμβολο του τηλεοπτικού comfort: κάτι γνώριμο, καθημερινό και αστείρευτα αστείο. Το χιούμορ του Seinfeld είναι ιδιαίτερο. Δεν βασίζεται σε εξωφρενικές καταστάσεις ή υπερβολικά δράματα, αλλά στις μικρές, σχεδόν ασήμαντες λεπτομέρειες της ζωής — στο άβολο τηλεφώνημα, στην αδέξια κοινωνική στιγμή, στο πείσμα για έναν χαμένο κουλουράκι. Οι χαρακτήρες είναι εγωιστές, γελοίοι και βαθιά ανθρώπινοι, κι αυτό τους κάνει διαχρονικά αναγνωρίσιμους. Σήμερα, στην εποχή του streaming και της υπερπληροφόρησης, επιστρέφουμε ξανά και ξανά σε σειρές όπως το Seinfeld — στο Netflix ή αλλού — επειδή μας προσφέρουν κάτι σπάνιο: σταθερότητα. Ξέρουμε τι θα δούμε, ξέρουμε πώς θα νιώσουμε. Σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα, το γέλιο που προκαλεί ο Jerry, η Elaine, ο George και ο Kramer μοιάζει με μικρή πράξη αντίστασης: ένα σταθερό σημείο, μια ασφαλής ανάσα. Το Seinfeld δεν είναι απλώς μια παλιά σειρά. Είναι μια συνήθεια, μια αγκαλιά από την πιο αμήχανη και αστεία πλευρά της καθημερινότητας. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα.

Reel Comfe ssions

Σκύλος και Ποπκόρν: Εγώ: (βάζω ταινία, ανοίγω ποπκόρν) Σκύλος: Τι τρώμε; Εγώ: Είναι για μένα. Σκύλος: Άρα και για μένα. Εγώ: Όχι, είναι αλμυρό. Σκύλος: Είμαι έτοιμος να πεθάνω για αυτό. Εγώ: (αναστενάζω, δίνω ένα) Σκύλος: (νικάει το παιχνίδι)

14

GET READY TO ROAR WITH STYLE! FOR ALL YOUR FASHION NEEDS

UNICORNSPUMPKINSANDSTUFF.COM/

6

6

LALALAND STUDIO ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΚΑΙ ΗΧΟΥ

Η επιχείρηση Lalaland Studio υπάρχει από το 2009 και δραστηριοποιείται στους τομείς του ήχου, της εικόνας και ειδικότερα της δημιουργίας περιεχομένου για τα Social Media. Έχει συνεργαστεί με ραδιόφωνα, με επιχειρήσεις, με τηλεοπτικά κανάλια, συνεργάζεται τα τελευταία πέντε χρόνια με την Περιφέρεια Θεσσαλίας και επι δεκαπέντε χρόνια με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λάρισας στους τομείς της δημιουργίας βίντεο, υποτιτλισμού και δημοσιοποίησης.

HTTPS://LALALANDSTUDIODIV.COM/

TIME FOR A PERFECT COFFEE

ICED

23ης Οκτωβρίου 45 και Χρυσοχόου γωνία, Λάρισα

DETOX_AGIOU_KONSTANTINOU_/

IFFL.GR

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΛΑΡΙΣΑ

📍