และเทคลา
บทท1
1เมอเปาโลขนไปยงไอโคเนยมหลงจากหนมาจากอนตโอคเด
มาสและเฮอรโมเกเนสกกลายเปนเพอนรวมทางของเขาซงใน เวลานนทงสองเตมไปดวยความเสแสรง
2แตเปาโลมองเหนแตความดของพระเจาจงไมทารายพวกเขา
แตกลบรกพวกเขาอยางมาก
3ดงนนเขาจงพยายามทาใหพวกเขาเขาใจคาพยากรณและคา สอนทงหลายของพระครสตและจดประสงคของพระกตตคณ ของพระบตรสดทรกของพระเจาโดยสอนพวกเขาใหรจกพระ ครสตตามททรงเปดเผยแกเขา
4และชายคนหนงชอโอเนซโฟรสเมอไดยนวาเปาโลมาถงไอโค เนยมจงรบออกไปตอนรบเขาพรอมกบเลคตราภรรยาของเขา และซมเมยกบซโนบตรชายของเขาเพอเชญเขาเขาไปในบาน
ของพวกเขา
5เพราะทตสไดบรรยายลกษณะของเปาโลใหพวกเขาฟงแลว
พวกเขายงไมรจกเปาโลเปนการสวนตวแตรจกเพยงอปนสย
ของเขาเทานน
6พวกเขาเดนทางไปตามทางหลวงของกษตรยไปยงเมองลสต ราและยนรอเขาอยทนนพลางเปรยบเทยบผคนทผานไปมาทง หมดกบคาบรรยายททตสไดบอกไว
7ในทสดพวกเขากเหนชายคนหนงกาลงมา(คอเปาโล)เปนคน ตวเลกหวลาน(หรอโกนผม)ขาโกงขาเรยวสวยตาโหลจมก คดมเสนหดงดดใจเพราะบางครงเขาปรากฏตวเหมอนมนษย บางครงเขากมใบหนาเหมอนทตสวรรคและเปาโลเหนโอนส
โฟรสแลวกดใจ
8โอนสโฟรสจงกลาววา“ขอทรงพระเจรญทานผรบใชของพระ เจาผทรงพระสรรงโรจน”เปาโลตอบวา“ขอพระคณของพระเจา อยกบทานและครอบครวของทาน”
9แตเดมอสและเฮอรโมเกเนสเกดความอจฉาและโดยอางวา ตนเองเครงศาสนาเดมอสจงกลาววา“พวกเรากเปนขารบใช ของพระเจาผทรงประเสรฐเชนกนไมใชหรอ?เหตใดทานจงไม ทกทายพวกเรา?”
10โอนสโฟรสตอบวา“เพราะขาพเจาไมเหนผลแหงความชอบ ธรรมในพวกทานแตถาพวกทานเปนเชนนนพวกทานกยนด ตอนรบสบานของขาพเจา”
11แลวเปาโลกเขาไปในบานของโอนสโฟรสและเกดความยนด
อยางยงในครอบครวนนพวกเขารวมกนอธษฐานรบประทาน
อาหารและฟงเปาโลเทศนาพระวจนะของพระเจาเกยวกบเรอง การรจกควบคมตนเองและการฟนคนชพดงน:
12ผทมใจบรสทธยอมไดรบพรเพราะเขาจะไดเหนพระเจา 13ผใดรกษาเนอหนงของตนใหบรสทธผนนกเปนสขเพราะ เขาจะเปนวหารของพระเจา 14ผทประพฤตตนอยางพอประมาณ(หรอบรสทธ)ยอมไดรบ พรเพราะพระเจาจะทรงสาแดงพระองคเองแกเขา 15ผใดละทงความสขทางโลกผนนกเปนผทไดรบพรเพราะ พระเจาจะทรงรบเขาไว
16ผใดมภรรยาผนนกเปนสขเสมอนวาตนไมมภรรยาเพราะ เขาจะไดรบการแตงตงเปนทตสวรรคของพระเจา
17ผใดทยาเกรงพระวจนะของพระเจาผนนกเปนสขเพราะเขา จะไดรบความสบายใจ
18ผใดรกษาการบพตศมาของตนใหบรสทธผนนกเปนผทได รบพรเพราะเขาจะไดรบสนตสขกบพระบดาพระบตรและพระ วญญาณบรสทธ
19ผใดแสวงหาสตปญญา(หรอคาสอน)ของพระเยซครสตผ นนกเปนผทไดรบพรเพราะเขาเหลานนจะถกเรยกวาเปนบตร ของพระเจาสงสด 20ผใดปฏบตตามคาสงสอนของพระเยซครสตผนนจะไดรบ พรเพราะเขาจะไดอยในความสวางนรนดร 21ผใดทละทงความรงโรจนของโลกเพอเหนแกพระครสตผ นนกเปนสขเพราะเขาจะไดพพากษาเหลาทตสวรรคและจะไดอย เบองขวาของพระครสตและจะไมตองรบความขมขนในวน พพากษาครงสดทาย
22รางกายและจตวญญาณของหญงพรหมจารทงหลายยอม ไดรบพรเพราะพวกนางเปนทยอมรบของพระเจาและพวกนาง จะไมสญเสยรางวลแหงพรหมจารของพวกนางเพราะพระวจนะ ของพระบดา(แหงสวรรค)ของพวกนางจะเกดผลแหงความ รอดของพวกนางในวนแหงพระบตรของพระองคและพวกนาง จะไดรบความสงบสขเปนนจ
บทท2
1ขณะทเปาโลกาลงเทศนาอยในครสตจกรซงอยในบานของโอ นซโฟรสหญงพรหมจารคนหนงชอเทคลา(มารดาชอธโอเคลย และหมนหมายกบชายคนหนงชอธามรส)นงอยทหนาตางบาน หนงในบานของนาง 2จากทนนนางไดยนคาเทศนาของเปาโลทงกลางวนและกลาง คนเกยวกบพระเจาเกยวกบความรกเกยวกบความเชอในพระ ครสตและเกยวกบการอธษฐานโดยอาศยประโยชนจาก หนาตางในบานทเปาโลอาศยอย 3และนางกไมยอมจากหนาตางไปจนกวานางจะยอมรบหลกคา สอนแหงศรทธาดวยความยนดอยางยง 4ในทสดเมอนางเหนหญงหลายคนและหญงพรหมจารเขาไป
นางยงไมเคยพบเปาโลดวยตนเองแตไดฟงคาเทศนาของเขา
เทานน
5แตเมอนางไมยอมออกจากหนาตางแมของนางจงสงคนไป ตามธามรสซงมาดวยความยนดอยางยงเพราะหวงวาจะได
แตงงานกบนางดงนนเขาจงถามธโอเคลยวา“ธโอเคลยของขา อยทไหน?”
6ธโอเคลยตอบวา“ธามรสขามเรองแปลกประหลาดมากจะ
บอกคณเพราะธโอเคลยไมยอมขยบจากหนาตางเลยเปนเวลา สามวนไมวาจะกนหรอดมแตเธอกลบตงใจฟงคาพดทแยบยล
และหลอกลวงของชาวตางชาตคนหนงมากเสยจนขาประหลาด
ใจเหลอเกนธามรสทหญงสาวผมความละอายอยางเธอจะ
ยอมใหตวเองถกชกจงไปเชนนนได”
7เพราะชายผนนไดกอความวนวายไปทวเมองไอโคเนยมรวม ทงเมองเทคลาของทานดวยบรรดาหญงและชายหนมตางพา กนไปหาเขาเพอรบฟงคาสอนของเขาซงนอกจากจะสอนคน อนๆแลวเขายงบอกพวกเขาอกวามพระเจาองคเดยวเทานนท ควรไดรบการบชาและเราควรดาเนนชวตอยางบรสทธ 8ถงกระนนกตามเทคลาลกสาวของขาพเจาเหมอนใยแมงมม ทเกาะอยบนหนาตางกหลงใหลในคาเทศนาของเปาโลและตงใจ ฟงดวยความกระตอรอรนและความยนดอยางยงและดวยการ ตงใจฟงสงทเขาพดหญงสาวจงถกลอลวงไปบดนทานจงไป พดกบนางเถดเพราะนางหมนหมายกบทานแลว
9ดงนนธามรสจงเดนไปและเมอทกทายนางแลวเขากระมด ระวงไมใหนางตกใจแลวพดวา“เทคลาภรรยาของขาทาไมเจา นงอยในทาทางเศราหมองเชนน?มอะไรแปลกๆเกดขนกบเจา
หรอ?หนมาหาธามรสแลวหนาแดงเถด”
10มารดาของนางกพดกบนางในทานองเดยวกนวา“ลกเอย ทาไมเจาถงนงเศราโศกเชนนและไมตอบอะไรเลยเหมอนคน ตกใจ?”
11แลวพวกเขากราไหกนอยางสดซงธามเรยราไหเพราะสญ เสยภรรยาเทโอเคลยราไหเพราะสญเสยลกสาวและเหลาสาวใช ราไหเพราะสญเสยนายหญงและทกคนในครอบครวกโศกเศรา เสยใจกนถวนหนา
12แตสงเหลานทงหมดไมไดสรางความประทบใจใดๆใหแกเท คลาเลยจนทาใหเธอหนมาสนใจหรอใสใจในสงเหลานนเพราะ เธอยงคงตงใจฟงคาเทศนาของเปาโลอย 13แลวธามรสกวงออกไปทถนนเพอดวาใครบางทเขาไปหาเปา โลและออกมาจากเขาและเขาเหนชายสองคนกาลงทะเลาะกน อยางรนแรงจงพดกบพวกเขาวา
14ทานทงหลายทานมธระอะไรอยทน?และชายคนนนทอยในน ซงเปนคนของทานคอใครกนทหลอกลวงจตใจของชายทง
หลายทงชายหนมและหญงสาวชกชวนพวกเขาวาไมควรแตง งานแตควรอยเชนเดมตอไป?
15ขาพเจาสญญาวาจะใหเงนจานวนมากแกทานหากทานจะให รายงานทถกตองเกยวกบเขาแกขาพเจาเพราะขาพเจาเปน
16เดมาสและเฮอรโมเจเนสตอบวา“เราไมสามารถบอกไดอยาง
1แลวธามรสกกลาววา“เชญไปบานของขาเถดไปพกผอนกน เถอะ”พวกเขาจงไปงานเลยงอนหรหราซงมเหลาองนมากมาย และอาหารเลศรส
2พวกเขาถกพาไปยงโตะอาหารทจดเตรยมอยางหรหราและธา มรสไดใหพวกเขากนดมอยางเหลอเฟอเนองจากความรกทเขา
5ในขณะเดยวกนเรากจะสอนนางวาการฟนคนชพทพระองค ตรสถงนนไดเกดขนแลวและประกอบดวยการทเรามบตรและ วาเราจะฟนคนชพอกครงเมอเราไดรจกพระเจา
6เมอธามรสไดยนเรองราวจากพวกเขาเชนนนกเตมไปดวย ความขนเคองอยางรนแรง:
7และในเชาวนรงขนเปาโลจงตนแตเชาตรไปทบานของโอนส โฟรสพรอมดวยผพพากษาผคมคกและผคนจานวนมากทถอ ไมเทาตดตามไปดวยแลวกลาวแกเปาโลวา 8เจาไดทาใหเมองไอโคเนยมเสอมเสยและรวมถงเทคลาผซง หมนหมายกบขาดวยจนบดนนางไมยอมแตงงานกบขาฉะนน เจาจงไปกบเราเพอพบกบผวาการคาสเตลลอส
9และฝงชนทงหมดกรองตะโกนวา“ไลไอคนหลอกลวง(นก มายากล)นไปซะเพราะมนทาใหภรรยาของเราหลงผดไปและ คนทงหลายกเชอฟงมน”
1จากนนธามรสยนอยตอหนาบลลงกพพากษาของผวาราชการ และกลาวดวยเสยงดงในลกษณะดงตอไปน 2โอทานผวาราชการขาพเจาไมทราบวาชายผนมาจากไหนแต เขาเปนคนหนงทสอนวาการสมรสเปนสงผดกฎหมายฉะนนขอ ทรงบญชาใหเขาชแจงตอหนาทานวาเหตใดเขาจงเผยแพรคา สอนเชนนน
รสไมทรงมอบขาพระองคใหแกอเลกซานเดอรผทรงชวยขา
พระองคใหรอดพนจากสตวรายผทรงปกปองขาพระองคในนา
ลกผทรงชวยเหลอขาพระองคทกหนทกแหงและทรงสาแดง
พระนามของพระองคในขาพระองค”
10ขอทรงชวยขาพระองคใหพนจากมอของคนชวชาและไร
เหตผลเหลานดวยเถดอยาใหพวกเขาลวงละเมดความบรสทธ
ของขาพระองคซงขาพระองคไดรกษาไวเพอพระเกยรตของ
พระองคเลยเพราะขาพระองครกพระองคปรารถนาพระองค และนมสการพระองคโอพระบดาพระบตรและพระวญญาณ
บรสทธตลอดไปเปนนจอาเมน
11แลวมเสยงจากสวรรคกลาววา“อยากลวเลยเทคลาผรบใช ทซอสตยของเราเพราะเราอยกบเจาจงมองดสถานทซงเปดไว สาหรบเจาทนนจะเปนทพานกนรนดรของเจาและทนนเจาจะได รบนมตอนเปนสข”
12เมอเทคลาผไดรบพรสงเกตเหนวาหนนนเปดออกกวางพอท คนจะเขาไปไดนางจงทาตามทไดรบคาสงหนจากพวกคนชว อยางกลาหาญและเขาไปในหนซงในทนทนนกปดสนทจนมอง
ไมเหนรอยแตกใดๆเลย
13ชายเหลานนยนตะลงงนกบปาฏหารยอนนาอศจรรยเชนนน และไมมกาลงใดทจะรงผรบใชของพระเจาไวไดพวกเขาจงควา ผาคลมหนาหรอหมวกของนางไวแลวฉกมนออกมาเปนชน หนง
14และแมแตสงนนกไดรบอนญาตจากพระเจาเพอเปนการยน ยนความเชอของพวกเขาทจะมาเหนสถานทอนศกดสทธนและ เพอนาพรมาสคนในยคตอๆไปทจะเชอในพระเยซครสตองค
พระผเปนเจาของเราดวยใจบรสทธ
15ดวยเหตนเทคลาผเปนมรณสกขและอครทตคนแรกของ
พระเจาและเปนหญงพรหมจารจงตองทนทกขทรมานเธอมา จากไอโคเนยมเมออายสบแปดปตอมาเธอใชชวตสวนหนงใน
การเดนทางและทองเทยวและอกสวนหนงในชวตนกบวชในถา จนมชวตอยไดเจดสบสองปจนกระทงอายเกาสบปเมอพระเจา ทรงรบเธอขนสวรรค
16ชวตของเธอจงจบลงเพยงเทาน
17วนทถอเปนวนศกดสทธเพอระลกถงพระนางคอวนทยสบส กนยายนเพอถวายพระเกยรตแดพระบดาพระบตรและพระ วญญาณบรสทธทงในปจจบนและตลอดไปเปนนจอาเมน