Югалган сарык, югалган тәңкә һәм адашкан ул Лүк 15:1-32 1 Шуннан соң барлык салым җыючылар һәм гөнаһлылар Аны тыңларга дип, Аның янына җыелдылар. 2 Фарисейләр һәм канунчылар исә: «Бу кеше гөнаһлыларны кабул итә һәм алар белән бергә ашый», – дип пышылдаштылар. 3 Гайсә аларга менә нинди гыйбрәтле хикәя сөйләде: 4 Сезнең кайсыгыз йөз сарыгы булып, аларның берсен югалтса, туксан тугызын чүлдә калдырып, югалганын тапканчы эзләмәс? 5 Аны тапкач, шатланып, җилкәсенә сала. 6 Өенә кайткач, дусларын һәм күршеләрен чакырып: «Минем белән бергә шатланыгыз, чөнки мин югалган сарыгымны таптым», – ди. 7 Сезгә әйтәм: шулай ук, тәүбә итәргә мохтаҗ булмаган туксан тугыз тәкъва кеше өчен түгел, ә тәүбә иткән бер гөнаһ кылучы өчен күктә күбрәк шатлык булачак. 8 Ун көмеш тәңкәсе булган бер хатын, берсен югалтса, шәм яндырып, өйне себереп, аны тапканчы тырышып эзләмәсме? 9 Аны тапкач, дусларын һәм күршеләрен чакырып: «Минем белән бергә шатланыгыз, чөнки мин югалткан тәңкәмне таптым», – ди. 10 Сезгә шуны ук әйтәм: тәүбә иткән бер гөнаһкар өчен Аллаһы фәрештәләре алдында шатлык була. 11 Ул болай диде: « Бер кешенең ике улы булган. 12 Кечесе атасына: «Әти, миңа тиешле өлешне бир», – дигән. Ул аларга үз милкен бүлеп биргән. 13 Күп тә үтмәде, кече улы бар нәрсәсен җыеп, ерак илгә китеп барды һәм анда азгын тормыш белән байлыгын әрәм итте. 14 Барысын да сарыф иткәч, шул илдә көчле ачлык башланды һәм ул мохтаҗлыкка дучар була башлады. 15 Ул шул илнең бер кешесенә барып ялланды һәм аны үз басуына дуңгызлар көтәргә җибәрде.
1
16 Ул дуңгызлар ашый торган кабыклар белән корсагын тутырырга теләде, ләкин аңа беркем дә бирмәде. 17 Ул аңына килгәч: «Әтиемнең күпме ялланган хезмәтчесенең икмәге җитәрлек һәм артык, ә мин ачтан үләм!» – диде. 18 Мин торып, әтием янына барам да, аңа болай диярмен: Әти, мин күккә каршы һәм синең алдыңда гөнаһ кылдым. 19 Мин инде синең улың дип аталырга лаек түгел; мине ялланган хезмәтчеләреңнең берсе итеп сайла. 20 Ул торып, атасына кайтты. Ул әле еракта булганда, әтисе аны күреп, кызганды, йөгереп барып, муенына егылып, үпте. 21 Улы аңа: «Әти, мин күккә каршы һәм синең алдыңда гөнаһ кылдым, һәм инде синең улың дип аталырга лаек түгел», – диде. 22 Әтисе хезмәтчеләренә болай диде: «Иң яхшы кием алып килегез һәм аңа киендерегез, кулына йөзек, аякларына аяк киеме кидерегез. 23 Симертелгән бозауны алып килегез һәм аны суегыз, ашап күңел ачыйк. 24 Чөнки минем улым үлгән иде, хәзер терелде; югалган иде, хәзер табылды. Алар шатлана башладылар. 25 Аның өлкән улы ул вакытта кырда иде. Ул кайтып, өйгә якынлашкач, музыка һәм бию тавышлары ишетте. 26 Ул хезмәтчеләрнең берсен чакырып, бу нәрсәләрнең мәгънәсен сораган. 27 Ул аңа: «Синең абыең килде, һәм әтиең аны исән-сау кабул иткәнгә, симертелгән бозауны чалдырды», – диде. 28 Ул ачуланды һәм өйгә керергә теләмәде. Шуңа күрә атасы чыгып, аңардан ялварды. 29 Ул әтисенә болай дип җавап бирде: «Менә, мин сиңа ничә ел хезмәт итәм, беркайчан да синең әмереңне бозмадым, ләкин син миңа дусларым белән күңел ачар өчен бер генә улак та бирмәдең. 30 Әмма бу улың тугач, ул синең малыңны фахишәләр белән туздырып бетерде, һәм син аның өчен симертелгән бозауны чалдың. 31 Ә ул аңа болай диде: «Улым, син һәрвакыт минем белән, һәм минем бар нәрсәм дә синеке». 32 Без шатланырга һәм шатланырга тиеш идек, чөнки бу абыең үлгән иде, терелде, югалган иде, табылды».
2