1 бүлек 1 Астягес патша аталарына җыелды, һәм Фарсы Киры аның патшалыгын алды. 2 Данил патша белән сөйләште, һәм барлык дусларыннан өстен иде. 3 Хәзер Бабылда Бел дип аталган пот бар иде, һәм аңа көн саен унике зур күләмле он, кырык сарык һәм алты савыт шәраб сарыф иттеләр. 4 Патша аңа табынды һәм аңа табыну өчен көн саен йөрде, ләкин Данил үз Аллаһына табынды. Патша аңа: - Нигә Белгә табынмыйсың? 5 Кем җавап бирде һәм әйтте: "Мин кул белән ясалган потларга табынмыйм, ә күкне һәм җирне барлыкка китергән һәм бөтен тән өстеннән хакимлек итүче тере Аллага табынырмын. 6 Шуннан патша аңа: - Бел тере Алла дип уйламыйсыңмы? Күрмисеңме ул көн саен күпме ашый һәм эчә? 7 Шуннан соң Данил елмаеп әйтте: "Патша, алданма, чөнки бу эчендә балчык, бакыр, һәм беркайчан да бернәрсә дә ашамаган. 8 Шуңа күрә патша ачуланып, руханиларын чакырды һәм аларга әйтте: "Әгәр бу чыгымнарны йоткан кеше икәнлеген әйтмәсәгез, үләрсез. 9 Ләкин сез миңа Бел аларны йотканын раслый алсагыз, Данил үләчәк, чөнки ул Белгә көфер сүз әйтә. Данил патшага: «Синең сүзең буенча булсын», - диде. 10 Хәзер Бел руханилары алтмыш ун, хатыннары һәм балалары янында. Патша Данил белән Бел гыйбадәтханәсенә китте. 11 Шулай итеп, Бел руханилары әйттеләр: "Менә, без чыгабыз, ләкин син, патша, иткә утыр, шәраб әзерлә, ишекне тиз ябып, үз имзаң белән мөһерлә. 12 Иртәгә кергәч, Белның барысын да ашаганын күрмәсәгез, без үлемгә дучар булырбыз, югыйсә безгә каршы ялган сөйләүче Данил. 13 Алар моны бик аз санадылар, чөнки өстәл астына яшерен подъезд ясадылар, алар гел керделәр һәм бу әйберләрне ашадылар. 14 Шулай итеп, алар чыккач, патша Бел алдына ит куйды. Хәзер Данил үз хезмәтчеләренә көл алып килергә кушты, һәм алар бөтен гыйбадәтханә буйлап патша каршында таралдылар: аннары алар чыгып ишекне яптылар һәм патша имзасы белән мөһерләп куйдылар. 15 Төнлә руханилар, хатыннары һәм балалары белән, гадәттәгечә, ашап-эчтеләр. 16 Иртә белән патша торды, һәм Данил аның белән. 17 Патша әйтте: "Данил, мөһерләр тулымы?" Ул әйтте: "Әй, патша, алар сәламәт". 18 Дурны ачкач, патша өстәлгә карады һәм каты тавыш белән кычкырды: «Син, Бел, син, һәм синең белән бөтенләй алдау юк. 19 Шуннан соң Данил көлде һәм патшага кермәскә кушты һәм әйтте: - Менә хәзер тротуар, һәм аларның эзләре кем икәнлеген яхшы билгеләгез. 20 Патша әйтте: "Мин ирләр, хатын-кызлар һәм балалар эзләрен күрәм. Аннары патша ачуланды, 21 Руханиларны хатыннары һәм балалары белән алып киттеләр, алар аңа кергән ишекләрен күрсәттеләр, өстәлдәге әйберләрне ашадылар.
22 Шуңа күрә патша аларны үтерде һәм Белны Данил кулына тапшырды, ул аны һәм аның гыйбадәтханәсен җимерде. 23 Шул ук урында алар Бабылга табынган зур аждаһа бар иде. 24 Патша Данилга әйтте: - Син шулай ук бакыр дип әйтерсеңме? Менә ул яши, ашый һәм эчә; син тере алла түгел дип әйтә алмыйсың, шуңа күрә аңа табын. 25 Шуннан соң Данил патшага әйтте: "Мин Аллам Раббыга табынырмын, чөнки ул тере Алла." 26 Ләкин миңа рөхсәт бир, патша, һәм мин бу аждаһаны кылычсыз, таяксыз үтерермен. Патша әйтте, мин сиңа рөхсәт бирәм. 27 Шуннан соң Данил тишек, май, чәч алды, аларны бергә туплады һәм кисәкләр ясады: моны ул аждаһа авызына куйды, һәм аждаһа ярылып китте: һәм Данил әйтте: "Менә бу илаһлар. гыйбадәт. 28 Бабыллылар моны ишеткәч, бик ачуландылар һәм патшага каршы сүз куештылар: "Патша яһүд булды, һәм ул Белны юк итте, аждаһаны үтерде һәм руханиларны үтерде. 29 Шулай итеп, алар патша янына килеп: «Безне Данилны коткар, югыйсә без сине һәм йортыңны юк итәрбез», - диделәр. 30 Хәзер патша аның авыртканнарын күреп, Данилны аларга бирде: 31 Аны арыслан куенына кем ыргытты: ул алты көн иде. 32 Чокырда җиде арыслан бар иде, һәм алар көн саен ике мәет һәм ике сарык бирделәр, аннары Данилны йотар өчен, аларга бирелмәде. 33 Яһүдләрдә Хаббакук дигән пәйгамбәр бар иде, ул чүлмәк ясады, касәдә икмәк сындырды һәм уручыларга китерер өчен кырга китте. 34 Ләкин Раббы фәрештәсе Хаббакукка әйтте: "Бар, Бабылга китергән кичке ашны арысланнар куышындагы Данилга бир." 35 Хаббакук әйтте: "Хуҗам, мин Бабылны беркайчан да күрмәдем. ояның кайда икәнен дә белмим. 36 Then the angel of the Lord took him by the crown, and bare him by the hair of his head, and through the vehemency of his spirit set him in Babylon over the den. 37 And Habbacuc cried, saying, O Daniel, Daniel, take the dinner which God hath sent thee. 38 And Daniel said, Thou hast remembered me, O God: neither hast thou forsaken them that seek thee and love thee. 39 So Daniel arose, and did eat: and the angel of the Lord set Habbacuc in his own place again immediately. 40 Upon the seventh day the king went to bewail Daniel: and when he came to the den, he looked in, and behold, Daniel was sitting. 41 Then cried the king with a loud voice, saying, Great art Lord God of Daniel, and there is none other beside thee. 42 And he drew him out, and cast those that were the cause of his destruction into the den: and they were devoured in a moment before his face.