Tajik - Vision 6000 (An 11-State Solution for Greater Israel) by Filipino Tracts and Literature Society Inc.

Биниши 6000

Як роҳи ҳалли пешниҳодшудаи ёздаҳдавлатӣ барои барқарорсозии сулҳҷӯёнаи Исроили Бузург пеш аз бозгашти Масеҳ, Исои Масеҳ, Дар ҷое ки рӯъё нест, мардум нобуд мешаванд: аммо касе ки шариатро риоя мекунад, хушбахт аст. Масалҳо 29:18 Хушо халқе ки Худои вай Худованд аст, ва қавме ки Ӯ ӯро барои мероси Худ интихоб кардааст. Забур 33:12

Соли 2240-и григорианӣ Соли 2240-и григорианӣ ба соли 6000-и ибрӣ рост меояд, ки дар дини яҳудӣ аҳамияти амиқи теологӣ дорад. Тибқи манбаъҳои классикии раввинӣ (ба монанди Талмуд ва Зӯҳар), соли 6000-и ибрӣ мӯҳлати ниҳоии пайдоиши Масеҳ ва оғози асри Масеҳро қайд мекунад. Асри Масеҳӣ: Тибқи эсхатологияи анъанавии яҳудӣ, офариниш ба ҳафт ҳазорсола тақсим мешавад. Шаш асри аввал таърихи башариятро ифода мекунанд, дар ҳоле ки асри ҳафтум давраи « шанбе » ва сулҳи умумиҷаҳонӣ аст.

Ёздаҳ Иёлоти Исроил , Миср , Ироқ , Урдун , Кувайт , Лубнон , Фаластин , Арабистони Саудӣ , Сурия , Туркия, масеҳиён • Исроил - Дар ҳамон рӯз Худованд бо Абром аҳд баста, гуфт: «Ман ин заминро ба насли ту, аз дарёи Миср то дарёи бузург, дарёи Фурот, додам: кениён, кенизиён, кадмониён, ҳиттиён, фаризиён, рафоиён, амориён, канъониён, гиргошиён ва ябусиён. Ва ба ту ва ба насли ту пас аз ту заминеро, ки ту дар он ғарибӣ, тамоми замини Канъонро ба моликияти абадӣ хоҳам дод; ва ман Худои онҳо хоҳам буд». Ҳастӣ 15:18-21 ; 17:8 • Миср - Сокинони шарқи дарёи Нил метавонанд ба ғарби он муҳоҷират кунанд ё аз намунаи гибониён пайравӣ кунанд .

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Дар ҷое ки рӯъё нест, мардум нобуд мешаванд: аммо касе ки шариатро риоя мекунад, хушбахт аст. Масалҳо 29:18 Хушо халқе ки Худои вай Худованд аст, ва қавме ки Ӯ ӯро барои мероси Худ интихоб кардааст. Забур 33:12

• Ироқ - Сокинони ҷануб ва ғарби дарёи Фурот метавонанд ба шимол ва шарқи он муҳоҷират кунанд ё аз намунаи гибониён пайравӣ кунанд . • Урдун - Ҳамаи сокинон метавонанд ба минтақаи шимолу шарқии Сурия (дар болои дарёи Фурот) муҳоҷират кунанд ё аз намунаи гибониён пайравӣ кунанд . • Кувайт - Сокинони қисмати шимолии вилояти Ҷаҳра, ки осеб дидаанд, метавонанд ба ҷануб муҳоҷират кунанд ё аз ибрати гибеониён пайравӣ кунанд . • Лубнон - Ҳамаи сокинон метавонанд ба минтақаи шимолу шарқии Сурия (дар болои дарёи Фурот) муҳоҷират кунанд ё аз ибрати ҷибъӯниён пайравӣ кунанд . • Фаластин - Ҳамаи сокинон метавонанд ба ғарби дарёи Нил ё ба минтақаи шимолу шарқии Сурия (болотар аз дарёи Фурот) муҳоҷират кунанд. ё ба қисмати ҷанубии Арабистони Саудӣ ё пайравӣ аз намунаи Гибеониён . • Арабистони Саудӣ - Сокинони қисмати шимолии зарардида метавонанд ба ҷануб муҳоҷират кунанд ё аз намунаи гибеониён пайравӣ кунанд . • Сурия - Сокинони ҷануб ва ғарби дарёи Фурот метавонанд ба шимол ва шарқи он муҳоҷират кунанд ё аз намунаи гибониён пайравӣ кунанд . • Туркия - Сокинони қисмати ҷанубу шарқии зарардида метавонанд ба шимол муҳоҷират кунанд ё аз намунаи гибеониён пайравӣ кунанд . • Масеҳиён - Шаҳрвандони Малакути Худо бояд пайваста Инҷилро дар 10 иёлати дигар ва дар байни ҳамаи миллатҳо мавъиза, эълон ва нашр кунанд. Шумо намаки замин ҳастед; аммо агар намак маззаи худро гум кунад, бо чӣ шӯр мешавад? Аз ин ба баъд он барои ҳеҷ чиз кор намекунад, ҷуз он ки партофта шавад ва зери пойи одамон поймол шавад. Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳре, ки бар теппа воқеъ аст, пинҳон шуда наметавонад. На одамон шамъро меафрӯзанд ва онро зери зарфе, балки бар шамъдон мегузоранд; ва он ба ҳамаи онҳое ки дар хона ҳастанд, равшанӣ мебахшад. Бигзор нури шумо дар пеши мардум чунон дурахшад, ки аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд. Матто 5:13-16 Ва Исо наздик омада, ба онҳо гуфт: « Ба Ман тамоми қудрат дар осмон ва бар замин дода шудааст. Пас, равед ва ҳамаи халқҳоро таълим диҳед ва онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед; ба онҳо таълим диҳед, ки ҳар он чиро, ки ба шумо фармудаам, риоя кунанд; ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири дунё. Омин. Матто 28:18-20 Ва Инҷил бояд аввал дар байни ҳамаи халқҳо мавъиза карда шавад. Марқӯс 13:10 Ва ба онҳо гуфт: « Ба тамоми ҷаҳон биравед ва Инҷилро ба ҳар махлуқ мавъиза кунед. Ҳар кӣ имон оварад ва таъмид гирад, наҷот хоҳад ёфт; вале ҳар кӣ имон наоварад, маҳкум хоҳад шуд. Ва ин аломот аз паси имондорон хоҳанд омад: «Ба исми Ман девҳоро берун мекунанд; бо забонҳои нав сухан мегӯянд; морҳоро мегиранд; ва агар онҳо чизеро бинӯшанд, ба онҳо зарар намерасонад; даст бар беморон мегузоранд ва онҳо шифо меёбанд». Пас, пас аз он ки Худованд ба онҳо сухан гуфт, ба осмон бурда шуд ва ба ямини Худо нишаст. Ва онҳо берун

Биниши 6000 - Исроили Бузург

рафта, дар ҳама ҷо мавъиза мекарданд, Худованд бо онҳо кор мекард ва каломро бо аломотҳои баъдӣ тасдиқ мекард. Омин. Марқӯс 16:15-20 Вақте ки онҳо ҷамъ омаданд, аз Ӯ пурсиданд: «Худовандо, оё Ту дар ҳамин вақт салтанатро бар Исроил барқарор мекунӣ?» Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Кори шумо нест, ки замонҳо ва мӯҳлатҳоеро, ки Падар бо қудрати Худ муқаррар кардааст, бидонед. Аммо вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил мешавад, шумо қудрат хоҳед ёфт ва дар Ерусалим ва дар тамоми Яҳудо ва Сомария ва то ақсои замин шоҳидони Ман хоҳед буд». Аъмол 1:6-8 Сипас Барнаббо барои ҷустуҷӯи Шоул ба Тарсус рафт. Ва чун ӯро ёфт, ӯро ба Антиохия бурд. Ва як сол боз онҳо бо калисо ҷамъ шуда, мардуми зиёдеро таълим медоданд. Ва шогирдонро аввал дар Антиохия масеҳӣ номиданд. Аъмол 11:25-26 (Антиохияи қадим дар зери шаҳри муосири Антакия дар вилояти Ҳатай, ҷануби Туркия ҷойгир аст.) Пас, шариат муаллими мо буд, то моро ба сӯи Масеҳ биёрад, то ки бо имон сафед шавем. Аммо пас аз он ки имон омад, мо дигар зери итоати муаллим нестем. Зеро ҳамаи шумо бо имон ба Масеҳ Исои Масеҳ фарзандони Худо ҳастед. Зеро ҳамаи шумо, ки дар Масеҳ таъмид гирифтаед, Масеҳро дар бар кардаед. На яҳудӣ ҳаст, на юнонӣ, на ғулом ва на озод, на мард ва на зан; зеро ҳамаи шумо дар Исои Масеҳ як ҳастед. Ва агар шумо аз они Масеҳ бошед, пас шумо насли Иброҳим ва ворисони ваъда ҳастед. Ғалотиён 3:24-29 Ниҳоят, эй бародарони ман, дар Худованд ва дар қудрати қудрати Ӯ қавӣ бошед. Зиреҳи пурраи Худоро пӯшед, то ки тавонед бар зидди дасисаҳои шайтон истодагарӣ кунед. Зеро ки мо на бар зидди ҷисм ва хун, балки бар зидди сарварон, бар зидди қудратҳо, бар зидди ҳокимони торикии ин ҷаҳон, бар зидди бадии рӯҳонӣ дар маконҳои баланд мубориза мебарем. Пас, тамоми зиреҳи Худоро пӯшед, то ки дар рӯзи бад истодагарӣ кунед ва пас аз ҳама корҳо истодагарӣ кунед. Пас, бо камарбанди ростӣ ва ҷавшани адолат ва пойафзоли омодагии Инҷили сулҳ истодагарӣ кунед; аз ҳама муҳимтар, сипари имонро бигиред, ки бо он шумо метавонед ҳамаи тирҳои оташини шариронро хомӯш кунед. Ва кулоҳи наҷот ва шамшери Рӯҳро, ки каломи Худост, бигиред: Ҳамеша бо тамоми дуо ва илтимос дар Рӯҳ дуо гӯед ва бо тамоми сабр ва илтимос барои ҳамаи муқаддасон дар он ҳушёр бошед. Ва барои ман, то ки ба ман калом дода шавад, то ки даҳонамро далерона кушоям, то сирри Инҷилро, ки барои он ман сафири занҷирӣ ҳастам, ошкор кунам, то ки дар он бо далерӣ, чунон ки бояд сухан гӯям, сухан гӯям. Эфсӯсиён 6:10-20 Аммо шумо насли интихобшуда, коҳинони шоҳона, халқи муқаддас, қавми хосе ҳастед, то ки шукӯҳҳои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷоиби Худ даъват кардааст, эълон кунед: ки дар гузашта қавм набуданд, вале ҳоло қавми Худо ҳастед; шумо марҳамат нагирифта будед, аммо ҳоло марҳамат ёфтаед. 1 Петрус 2:9-10

Намунаи ҷибъӯниён Еҳушаъ 9 1Ва чунин воқеъ шуд, ки ҳамаи подшоҳоне, ки дар ин тарафи Урдун, дар теппаҳо ва дараҳои он ва дар тамоми соҳилҳои Баҳри Бузург, дар муқобили Лубнон, ҳиттиҳо ва амӯриён, канъониён, фариззиён, ҳиввиён ва ябусиён буданд, инро шуниданд. 2 Онҳо якҷоя ҷамъ омаданд, то бо Еҳушаъ ва Исроил якдилона ҷанг кунанд. 3Ва сокинони Ҷибъӯн он чиро, ки Еҳушаъ бо Ериҳӯ ва Ой карда буд, шуниданд,

Биниши 6000 - Исроили Бузург

4 Онҳо бо маккорӣ кор карданд, ва рафта, гӯё худро сафир нишон медоданд, ва халтаҳои кӯҳна ва шишаҳои шаробро, ки кӯҳна ва дарида ва баста буданд, бар харҳои худ бардоштанд; 5 Ва пойафзоли кӯҳна ва пӯшок бар пойҳояшон ва либосҳои кӯҳна бар пойҳояшон; ва тамоми нони хӯрокашон хушк ва қолабзада буд. 6Ва онҳо назди Еҳушаъ ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол рафтанд ва ба ӯ ва ба мардони Исроил гуфтанд: «Мо аз кишвари дурдаст омадаем; пас, бо мо аҳд бандед». 7Ва исроилиён ба ҳиввиён гуфтанд: «Шояд шумо дар миёни мо зиндагӣ кунед, ва чӣ гуна мо бо шумо аҳд бастед?» 8Ва онҳо ба Еҳушаъ гуфтанд: «Мо бандагони ту ҳастем». Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Шумо кистед ва аз куҷо омадаед?» 9Ва ба ӯ гуфтанд: «Бандагонат аз кишвари хеле дур ба хотири исми Худованд Худои ту омадаанд, зеро мо овозаи Ӯ ва ҳар кореро, ки Ӯ дар Миср кард, шунидаем. 10Ва ҳар он чиро, ки ӯ бо ду подшоҳи амӯриён, ки дар он тарафи Урдун буданд, яъне бо Сиҳӯн подшоҳи Ҳешбӯн ва бо Оҷ подшоҳи Бошон, ки дар Ашторӯт буд, кард. 11Аз ин рӯ, пирони мо ва ҳамаи сокинони кишвари мо ба мо гуфтанд: «Барои сафар хӯрокворӣ гиред ва ба пешвози онҳо равед ва ба онҳо бигӯед: «Мо бандагони шумо ҳастем; пас акнун бо мо аҳд бандед». 12 Ин нони моро, ки аз хонаҳои худ дар рӯзе, ки барои рафтан назди шумо баромадем, гарм гирифтем, аммо инак, он хушк ва қолабзада шудааст. 13 Ва ин шишаҳои шароб, ки мо пур кардем, нав буданд ва инак, онҳо даридаанд; ва ин либосҳо ва пойафзоли мо аз сабаби сафари дур фарсуда шудаанд. 14Ва он мардон аз хӯроки онҳо гирифтанд, ва аз Худованд машварат напурсиданд. 15Ва Еҳушаъ бо онҳо сулҳ кард ва бо онҳо аҳд баст, ки онҳоро зинда гузорад; ва сардорони ҷамоат ба онҳо қасам хӯрданд. 16 Ва баъд аз се рӯз, баъд аз он ки онҳо бо онҳо аҳд бастанд, шуниданд, ки онҳо ҳамсояи худ ҳастанд ва дар миёни онҳо зиндагӣ мекунанд. 17 Ва банӣ-Исроил равона шуда, дар рӯзи сеюм ба шаҳрҳои онҳо расиданд; шаҳрҳои онҳо Ҷибъӯн, Кефира, Беэрӯт ва Қирьят-Еорим буданд. 18Ва банӣ-Исроил онҳоро накуштанд, зеро ки сардорони ҷамоат ба онҳо ба Худованд Худои Исроил қасам хӯрда буданд. Ва тамоми ҷамоат аз сардорон шикоят карданд. 19Вале ҳамаи раисон ба тамоми ҷамоат гуфтанд: «Мо ба Худованд Худои Исроил барои онҳо қасам хӯрдаем; пас, акнун мо наметавонем ба онҳо даст расонем». 20Мо бо онҳо чунин хоҳем кард; онҳоро зинда хоҳем гузошт, то ки ба хотири савганде ки ба онҳо хӯрда будем, ғазабе бар мо нагардад. 21Ва раисон ба онҳо гуфтанд: «Бигзор онҳо зинда монанд, аммо бигзор онҳо барои тамоми ҷамоат ҳезумчин ва обкаш бошанд, чунон ки раисон ба онҳо ваъда дода буданд». 22Ва Еҳушаъ онҳоро даъват кард ва ба онҳо сухан ронда, гуфт: «Чаро моро фиреб дода, гуфтед, ки мо аз шумо хеле дур ҳастем, дар ҳоле ки шумо дар миёни мо сокин ҳастед?» 23Пас, акнун шумо малъун ҳастед, ва ҳеҷ яке аз шумо аз ғуломӣ ва ҳезумкаш ва обкаш барои хонаи Худои ман раҳо нахоҳад шуд. 24Ва онҳо ба Еҳушаъ ҷавоб дода, гуфтанд: «Азбаски ба бандагонат маълум шуд, ки Худованд Худои ту ба бандаи Худ Мусо амр фармудааст, ки тамоми заминро ба шумо диҳад ва ҳамаи сокинони заминро аз пеши шумо нобуд созад, аз ин рӯ мо аз ҷонҳои худ аз шумо сахт тарсидем ва ин корро кардем». 25Ва акнун, инак, мо дар дасти ту ҳастем; ҳар он чи ба назари Ту хуб ва дуруст аст, ки бо мо рафтор кунӣ, бикун». 26 Ва ӯ бо онҳо чунин рафтор кард ва онҳоро аз дасти банӣ-Исроил раҳо кард, то ки онҳо онҳоро накуштанд.

Биниши 6000 - Исроили Бузург

27Ва Еҳушаъ онҳоро дар он рӯз барои ҷамоат ва барои қурбонгоҳи Худованд ҳезумбуранда ва обкаш гардонд, то имрӯз, дар ҷое ки Ӯ интихоб мекард. Еҳушаъ 10 1Ва чун Адӯнисодақ, подшоҳи Ерусалим, шунид, ки Еҳушаъ Ойро забт карда, онро комилан хароб кардааст, чунон ки бо Ериҳӯ ва подшоҳаш карда буд, бо Ой ва подшоҳаш низ чунин карда буд, ва сокинони Ҷибъӯн бо Исроил сулҳ баста, дар миёни онҳо будаанд, 2 Онҳо сахт метарсиданд, зеро ки Ҷибъӯн шаҳри бузурге буд, мисли яке аз шаҳрҳои шоҳона, ва аз он ки он аз Ой бузургтар буд, ва ҳамаи мардуми он далеру тавоно буданд. 3Аз ин рӯ, Адӯнисодеқ, подшоҳи Ерусалим, ба Ҳӯҳам, подшоҳи Ҳеброн, ва Пирам, подшоҳи Ярмут, ва Ёфиа, подшоҳи Лохиш, ва Дабир, подшоҳи Эглӯн, фиристода, гуфт: 4Назди ман биёед ва ба ман кумак кунед, то ки Ҷибъӯнро мағлуб кунем, зеро ки онҳо бо Еҳушаъ ва бо банӣ-Исроил сулҳ бастаанд». 5Пас, панҷ подшоҳи амӯриён, подшоҳи Ерусалим, подшоҳи Ҳеброн, подшоҳи Ярмут, подшоҳи Лохиш, подшоҳи Эглӯн, ҷамъ омада, баромаданд, ва дар назди Ҷибъӯн ӯрду зада, бар зидди он ҷанг карданд. 6Ва мардуми Ҷибъӯн назди Еҳушаъ ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол фиристоданд ва гуфтанд: «Дастатро аз бандагонат бознадор; зуд назди мо биё ва моро наҷот деҳ ва ба мо кумак кун, зеро ҳамаи подшоҳони амӯриён, ки дар кӯҳҳо сокинанд, бар зидди мо ҷамъ шудаанд». 7Ва Еҳушаъ аз Ҷилҷол баромад, худаш ва ҳамаи қавми ҷанговар, ва ҳамаи мардони далеру шуҷоъ. 8Ва Худованд ба Еҳушаъ гуфт: «Аз онҳо натарс, зеро ки Ман онҳоро ба дасти ту супурдаам; ҳеҷ яке аз онҳо дар пеши ту нахоҳад истоданд». 9Пас Еҳушаъ ногаҳон назди онҳо омад ва тамоми шаб аз Ҷилҷол баромад. 10Ва Худованд онҳоро дар пеши Исроил ошуфта кард, ва дар Ҷибъӯн онҳоро бо шикасти бузурге кушт, ва онҳоро дар роҳе ки ба сӯи Байт-Ҳӯрӯн мебаромад, таъқиб кард, ва онҳоро то Азеқо ва то Маққедо шикаст дод. 11Ва ҳангоме ки онҳо аз пеши Исроил гурехта, дар теппаи Байт‐Ҳӯрӯн фурӯд омаданд, Худованд сангҳои бузургеро аз осмон ба сӯи Азеқо бар онҳо фиристод, ва онҳо мурданд; онҳое ки аз жола мурданд, аз онҳое ки банӣ‐Исроил бо шамшер куштанд, бештар буданд. 12Он гоҳ Еҳушаъ ба Худованд сухан ронда, дар рӯзе ки Худованд амӯриёнро ба дасти банӣИсроил супурд, гуфт: «Эй офтоб, бар Ҷибъӯн биист, ва эй моҳ, дар водии Аёлӯн». 13 Ва офтоб ва моҳ истод, то даме ки қавм аз душманони худ интиқом гирифтанд. Оё ин дар китоби Ёшер навишта нашудааст? Пас, офтоб дар миёни осмон истод ва қариб як рӯз барои ғуруб кардан шитоб накард. 14 Ва пеш аз он ва баъд аз он рӯзе ба монанди он набуд, ки Худованд ба овози одам гӯш диҳад, зеро ки Худованд барои Исроил ҷангид. 15Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол баргаштанд. 16Аммо ин панҷ подшоҳ гурехта, дар ғори Маккедо пинҳон шуданд. 17Ва ба Еҳушаъ хабар доданд: «Панҷ подшоҳ дар мағорае дар Маккедо пинҳон шудаанд». 18Ва Еҳушаъ гуфт: «Сангҳои калонро ба даҳани ғор ғелонед ва одамонро дар назди он таъин кунед, то онҳоро посбонӣ кунанд». 19Ва шумо наистед, балки душманони худро таъқиб кунед ва ақибнишинони онҳоро бикушед; ба онҳо иҷозат надиҳед, ки ба шаҳрҳои худ дароянд, зеро ки Худованд Худои шумо онҳоро ба дасти шумо супурдааст». 20 Ва ҳангоме ки Еҳушаъ ва банӣ-Исроил онҳоро бо шикасти бузурге, то даме ки нобуд шуданд, куштанд, боқимондагони онҳо ба шаҳрҳои ҳисордор даромаданд. 21Ва тамоми қавм ба ӯрдугоҳ назди Еҳушаъ дар Маккедо бо саломатӣ баргаштанд; ва касе забонашро бар зидди ҳеҷ яке аз банӣ-Исроил набурд.

Биниши 6000 - Исроили Бузург

22Он гоҳ Еҳушаъ гуфт: «Даҳани ғорро кушоед ва он панҷ подшоҳро аз ғор назди ман берун оваред». 23 Ва онҳо чунин карданд, ва он панҷ подшоҳро аз ғор назди ӯ берун оварданд: подшоҳи Ерусалим, подшоҳи Ҳебрӯн, подшоҳи Ярмут, подшоҳи Лохиш ва подшоҳи Эглӯн. 24 Ва ҳангоме ки онҳо он подшоҳонро назди Еҳушаъ берун оварданд, Еҳушаъ тамоми мардони Исроилро даъват карда, ба сардорони ҷангие, ки бо ӯ мерафтанд, гуфт: «Наздик оед, пойҳои худро бар гардани ин подшоҳон гузоред». Ва онҳо наздик омада, пойҳои худро бар гардани онҳо гузоштанд. 25Ва Еҳушаъ ба онҳо гуфт: «Натарсед ва ҳаросон нашавед, қавӣ ва далер бошед, зеро Худованд бо ҳамаи душманони шумо, ки шумо бо онҳо меҷангед, чунин хоҳад кард». 26Ва баъд аз он Еҳушаъ онҳоро зада кушт ва бар панҷ дарахт овехт; ва онҳо то шом бар дарахтон овезон монданд. 27 Ва ҳангоме ки офтоб ғуруб мекард, Еҳушаъ амр дод, ва онҳоро аз дарахтон фуроварда, ба мағорае, ки дар он пинҳон шуда буданд, партофтанд ва сангҳои калонеро дар даҳани мағора гузоштанд, ки то имрӯз боқӣ мондаанд. 28Ва дар он рӯз Еҳушаъ Маккедонро забт кард ва онро бо дами шамшер кушт, ва подшоҳи онро, ва ҳамаи ҷондоронеро, ки дар он буданд, комилан кушта, касеро зинда нагузошт; ва бо подшоҳи Маккедо чунон рафтор кард, ки бо подшоҳи Ериҳӯ карда буд. 29Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Маккедо ба Либно гузашт ва бо Либно ҷангид. 30Ва Худованд онро ва подшоҳи онро ба дасти Исроил супурд; ва он ва ҳамаи ҷондоронро, ки дар он буданд, бо дами шамшер кушт; ва касеро дар он зинда нагузошт; ва бо подшоҳи он чунон ки бо подшоҳи Ериҳӯ карда буд, амал кард. 31Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, аз Либно ба Лохиш гузашт, ва дар назди он ӯрду зада, бо он ҷангид. 32Ва Худованд Лохишро ба дасти Исроил супурд, ки онҳо онро дар рӯзи дуюм забт карданд ва он ва ҳамаи ҷондоронро, ки дар он буданд, бо дами шамшер куштанд, чунон ки бо Либно карда буд. 33Он гоҳ Ҳӯром, подшоҳи Гезер, барои кӯмак ба Лохиш омад; ва Еҳушаъ ӯ ва қавмашро ба тавре ки ҳеҷ зиндае аз онҳо боқӣ нагузошт, шикаст дод. 34Ва Еҳушаъ аз Лохиш ба Эҷлӯн гузашт, ва тамоми Исроил бо ӯ буданд; ва онҳо дар назди он ӯрду зада, бар зидди он ҷангиданд. 35Ва дар он рӯз онро забт карда, онро бо дами шамшер куштанд, ва ҳамаи ҷонҳоеро, ки дар он буданд, ӯ дар он рӯз комилан несту нобуд кард, чунон ки бо Лохиш карда буд. 36Ва Еҳушаъ аз Эглӯн баромад, ва тамоми Исроил бо ӯ ба Ҳебрӯн рафтанд, ва онҳо бо он ҷанг карданд. 37Ва онро забт карданд, ва он ва подшоҳи онро ва ҳамаи шаҳрҳои онро ва ҳамаи ҷондоронеро, ки дар он буданд, бо дами шамшер куштанд; ӯ ҳеҷ касро зинда нагузошт, чунон ки бо Эглӯн карда буд; балки он ва ҳамаи ҷондоронеро, ки дар он буданд, комилан нобуд кард. 38Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, ба Дабир баргашт ва бар зидди он ҷангид. 39Ва ӯ он ва подшоҳи он ва ҳамаи шаҳрҳои онро забт кард; ва онҳоро бо дами шамшер куштанд, ва ҳамаи ҷондоронеро, ки дар он буданд, комилан нобуд карданд; ҳеҷ зиндаеро боқӣ нагузошт; чунон ки бо Ҳеброн карда буд, бо Дабир ва подшоҳи он низ амал кард, чунон ки бо Либно ва подшоҳи он карда буд. 40Ва Еҳушаъ тамоми замини кӯҳҳо ва ҷануб ва водӣ ва чашмаҳо ва ҳамаи подшоҳони онҳоро шикаст дод; ҳеҷ зиндаеро боқӣ нагузошт, балки ҳар касеро, ки нафас мекашад, комилан несту нобуд кард, чунон ки Худованд Худои Исроил амр фармуда буд.

Биниши 6000 - Исроили Бузург

41Ва Еҳушаъ онҳоро аз Қодешбарнеа то Ғазза, ва тамоми замини Ҷӯшанро то Ҷибъӯн торумор кард. 42 Ва ҳамаи ин подшоҳон ва замини онҳоро Еҳушаъ якбора забт кард, зеро ки Худованд Худои Исроил барои Исроил ҷангид. 43Ва Еҳушаъ, дар сурате ки тамоми Исроил бо ӯ буданд, ба ӯрдугоҳи Ҷилҷол баргаштанд.

Замони ғайрияҳудиён Ва онҳо аз дами шамшер хоҳанд афтод ва ба ҳамаи халқҳо ба асирӣ бурда хоҳанд шуд; ва Ерусалим поймоли ғайрияҳудиён хоҳад шуд, то даме ки даврони ғайрияҳудиён ба анҷом расад. Луқо 21:24 «Замони ғайрияҳудиён» истилоҳи пешгӯии Китоби Муқаддас аст, ки аз Луқо 21:24 гирифта шудааст. Он давраи таърихиеро тасвир мекунад, ки дар он халқҳои ғайрияҳудӣ (ғайрияҳудиён) аз ҷиҳати сиёсӣ бар Ерусалим ва корҳои ҷаҳонӣ ҳукмронӣ мекунанд. Олимон умуман бар он ақидаанд, ки ин давра бо бадарғаи Бобил дар соли 586 пеш аз милод оғоз ёфта, то бозгашти Масеҳ идома меёбад. Унсурҳои асосии Консепсия: Пайдоиш дар пайғамбарӣ: Ин ибораро Исо бештар дар суханронии Зайтун истифода кардааст, ки дар он пешгӯӣ карда буд, ки Ерусалим «аз ҷониби ғайрияҳудиён поймол карда мешавад, то даме ки даврони ғайрияҳудиён ба анҷом расад». Рӯъёҳои Дониёл: Ин мафҳум бо пешгӯиҳои Дониёл 2, ки пайдарпайии империяҳои ҷаҳонии ғайрияҳудиёнро (аз Бобил сар карда), ки дар ниҳоят бо подшоҳии абадии Худо иваз карда мешаванд, алоқамандии амиқ дорад. Олимони Китоби Муқаддас ва эсхатологҳо аксар вақт «даврони ғайрияҳудиён»-ро ба якчанд ақидаҳои илоҳиётӣ тақсим мекунанд: Ҳукмронии сиёсӣ: Воқеияти таърихии таҳти назорати қудратҳои хориҷӣ қарор доштани Ерусалим, ки аз бобилиён ва румиён то империяҳои баъдӣ дар тӯли таърихро дар бар мегирад. Асри Калисо: Даврае, ки дар он паёми Инҷил асосан ба халқҳои ғайрияҳудӣ паҳн шудааст. «Замонҳо» бар зидди «Пурӣ»: Баъзе илоҳиётшиносон байни «замони ғайрияҳудиён» (хронологияи физикии ҳукмронии сиёсӣ) ва «пурии ғайрияҳудиён» (ки дар Румиён 11:25 зикр шудааст, ки ба ҷамъомади пурраи рӯҳонии имондорони ғайрияҳудӣ дар нақшаи наҷоти Худо ишора мекунад) фарқ мегузоранд.

Пурра шудани халқҳо Зеро, эй бародарон, ман намехоҳам, ки шумо аз ин сир бехабар бошед, то ки дар пиндори худ хирадманд нашавед; ки кӯрӣ қисман барои Исроил рӯй додааст, то даме ки пуррагии халқҳо фаро расад. Ва тамоми Исроил наҷот хоҳад ёфт, чунон ки навишта шудааст: «Аз Сиони Наҷотдиҳанда берун хоҳад омад ва аз Яъқуб нопокӣ хоҳад кард». Румиён 11:25-26

Биниши 6000 - Исроили Бузург

«Пурра будани ғайрияҳудиён» мафҳуми пайғамбаронаест, ки дар Китоби Муқаддаси Подшоҳ Ҷеймс, асосан дар Румиён 11:25, оварда шудааст. Он ба даврае ишора мекунад, ки дар он Инҷил асосан ба ғайрияҳудиён мавъиза карда мешавад. Ин давра вақте ба охир мерасад, ки шумораи аз ҷониби Худо таъиншудаи ғайрияҳудиён ба Масеҳ имон меоранд ва ба Худо имкон медиҳад, ки таваҷҷӯҳи пайғамбаронаи худро ба наҷоти Исроил баргардонад. Унсурҳои асосии Консепсия: Навиштаҳои асосӣ: Дар Румиён 11:25, Павлуси расул ба калисо «сирри»-ро ошкор мекунад: «ки кӯрӣ қисман барои Исроил рух додааст, то даме ки пуррагии ғайрияҳудиён фаро расад». Ин маънои онро дорад, ки сахтшавии муваққатии рӯҳонии Исроил ба як мақсад хизмат мекунад — он барои ғайрияҳудиён (ҷаҳони ғайрияҳудӣ) дарро мекушояд, то наҷот ёбанд ва узви оилаи Худо шаванд. Решаи юнонӣ: Калимаи "пурӣ" дар ин матн аз калимаи юнонии "pleroma" тарҷума шудааст, ки маънои шумораи пурра, пуррагӣ ё фаровониро дорад. Он одатан ба ҳосили пурра ва пурраи ғайрияҳудиён ишора мекунад, ки Худо дар ин давраи калисои кунунӣ онҳоро наҷот доданӣ аст. Пайвастшавӣ ба «Замони ғайрияҳудиён»: Ин мафҳум ба Луқо 21:24 алоқаманд аст, ки дар он Исо дар бораи «даврони ғайрияҳудиён» сухан мегӯяд — давраи тӯлоние, ки бо ҳукмронии ғайрияҳудиён бар Ерусалим ва мардуми яҳудӣ тавсиф мешавад. «Пурра будани ғайрияҳудиён» анҷоми ин давраро нишон медиҳад, ки пас аз он кӯрӣ аз Исроил бартараф карда мешавад, то «тамоми Исроил наҷот ёбад», чунон ки дар Румиён 11:26 гуфта шудааст.

Матто 24 1 Ва Исо аз маъбад баромада, мерафт; ва шогирдонаш назди Ӯ омаданд, то биноҳои маъбадро ба Ӯ нишон диҳанд. 2 Исо ба онҳо гуфт: « Оё ҳамаи ин чизҳоро намебинед? Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки дар ин ҷо санге бар санге нахоҳад монд ва ҳамааш ба замин партофта хоҳад шуд». 3 Вақте ки Ӯ бар кӯҳи Зайтун нишаста буд, шогирдонаш ба танҳоӣ назди Ӯ омада, пурсиданд: «Ба мо бигӯ, ки ин кай рӯй медиҳад ва аломати омадани Ту ва анҷоми дунё чӣ гуна хоҳад буд?» 4 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Эҳтиёт шавед, ки касе шуморо гумроҳ накунад». 5 Зеро бисёриҳо бо номи Ман омада, мегӯянд: "Ман Масеҳ ҳастам", ва бисёриҳоро гумроҳ мекунанд. 6 Ва шумо ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳоро хоҳед шунид; эҳтиёт бошед, ки натарсед, зеро ҳамаи ин чизҳо бояд рӯй диҳанд, аммо интиҳо ҳанӯз нест. 7 Зеро халқ бар зидди халқ ва салтанат бар зидди салтанате қиём хоҳад кард; ва дар ҳар ҷо гуруснагӣ, вабоҳо ва заминларзаҳо рӯй хоҳанд дод. 8 Ҳамаи инҳо оғози ғаму андӯҳҳост. 9 Он гоҳ шуморо барои азоб додан таслим мекунанд ва мекушанд; ва ҳамаи халқҳо аз барои номи Ман аз шумо нафрат хоҳанд кард. 10 Ва он гоҳ бисёриҳо ба васваса меафтанд ва якдигарро таслим мекунанд ва аз якдигар нафрат хоҳанд кард. 11 Ва пайғамбарони бардурӯғи зиёде пайдо мешаванд ва бисёриҳоро гумроҳ мекунанд. 12 Ва аз сабаби зиёд шудани бадӣ, муҳаббати бисёриҳо сард хоҳад шуд. 8

Биниши 6000 - Исроили Бузург

13 Аммо ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт. 14 Ва ин Инҷили Малакут дар тамоми ҷаҳон мавъиза хоҳад шуд, то барои ҳамаи халқҳо шаҳодате бошад; ва он гоҳ интиҳо фаро хоҳад расид. 15 Пас, вақте ки шумо нафрати харобиоварро, ки Дониёли пайғамбар дар борааш гуфтааст, дар ҷои муқаддас мебинед (ҳар кӣ хонад, бигзор дарк кунад): 16 Пас, бигзор онҳое ки дар Яҳудия ҳастанд, ба кӯҳҳо гурезанд. 17 Бигзор касе ки дар болои бом аст, барои гирифтани чизе аз хонаи худ поён нафурояд. 18 Ва он ки дар саҳро аст, барои гирифтани либосаш барнагардад. 19 Ва вой бар ҳоли заноне, ки дар он рӯзҳо ҳомиладоранд ва ширдиҳандагон! 20 Аммо дуо гӯед, ки гурези шумо дар зимистон ва ё рӯзи шанбе рӯй надиҳад. 21 Зеро дар он вақт мусибати бузурге хоҳад буд, ки аз ибтидои ҷаҳон то ҳол чунин набуд ва дигар ҳеҷ гоҳ нахоҳад буд. 22 Ва агар он рӯзҳо кӯтоҳ намешуданд, ҳеҷ кас наҷот намеёфт; аммо ба хотири интихобшудагон он рӯзҳо кӯтоҳ карда мешаванд. 23 Агар касе ба шумо гӯяд: "Инак, Масеҳ дар ин ҷост" ё "дар он ҷост", бовар накунед. 24 Зеро масеҳони козиб ва пайғамбарони козиб пайдо мешаванд ва аломот ва мӯъҷизаҳои бузурге нишон медиҳанд, то ки агар имкон бошад, интихобшудагонро низ фиреб диҳанд. 25 Инак, Ман қаблан ба шумо гуфта будам. 26 Пас, агар ба шумо гӯянд: "Инак, Ӯ дар биёбон аст", берун наравед; "Инак, Ӯ дар ҳуҷраҳои пинҳонӣ аст", бовар накунед. 27 Зеро, чунон ки барқ аз шарқ берун омада, то ғарб медурахшад, омадани Писари Одам низ чунин хоҳад буд. 28 Зеро ҳар ҷое ки ҷасад бошад, уқобҳо дар он ҷо ҷамъ меоянд. 29 Пас аз мусибати он рӯзҳо, офтоб хира хоҳад шуд ва моҳ рӯшноии худро нахоҳад дод, ва ситорагон аз осмон хоҳанд афтод ва қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. 30 Ва он гоҳ аломати Писари Одам дар осмон зоҳир хоҳад шуд; ва он гоҳ ҳамаи қабилаҳои рӯи замин мотам хоҳанд гирифт ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳои осмон меояд. 31 Ва Ӯ фариштагони Худро бо садои баланди карнай хоҳад фиристод, ва онҳо интихобшудагони Ӯро аз чор тараф, аз як канори осмон то канори дигар, ҷамъ хоҳанд кард. 32 Акнун аз дарахти анҷир мисол гиред: вақте ки шохааш нарм шуда, барг мебарорад, медонед, ки тобистон наздик аст. 33 Ҳамчунин шумо низ, вақте ки ҳамаи ин чизҳоро мебинед, бидонед, ки он наздик аст, ҳатто дар назди дар аст. 34 Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин насл то он даме ки ҳамаи ин чизҳо иҷро нашаванд, аз байн нахоҳад рафт. 35 Осмон ва замин гузаронанд, аммо суханони Ман гузарон нахоҳанд шуд. 36 Аммо он рӯз ва соатро ғайр аз Падари Ман ҳеҷ кас намедонад, на фариштагони осмон. 37 Аммо чунон ки рӯзҳои Нӯҳ буд, омадани Писари Одам низ ҳамон тавр хоҳад буд. 38 Зеро, чунон ки дар рӯзҳои пеш аз тӯфон, то рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, одамон мехӯрданд ва менӯшиданд, зан мегирифтанд ва ба шавҳар мебаромаданд. 39 Ва то он даме ки тӯфон омада, ҳамаро несту нобуд кард, чизеро намедонистанд; омадани Писари Одам низ ҳамон тавр хоҳад буд. 40 Он вақт ду нафар дар киштзор хоҳанд буд; яке гирифта ва дигаре гузошта мешавад. 41 Ду зан бо осиёб гандум орд мекунанд; яке гирифта ва дигаре гузошта мешавад. 42 Пас, ҳушёр бошед, зеро намедонед, ки Худованди шумо дар кадом соат меояд. 43 Аммо инро бидонед, ки агар соҳибхона медонист, ки дузд дар кадом посгоҳ меояд, бедор мемонд ва намегузошт, ки хонааш вайрон шавад. 44 Пас, шумо низ тайёр бошед, зеро дар соате ки шумо фикр намекунед, Писари Одам меояд.

Биниши 6000 - Исроили Бузург

45 Пас, он ғуломи мӯътамад ва доно кист, ки оғояш ӯро бар хонаводааш сардор таъин кардааст, то ба онҳо сари вақт хӯрок диҳад? 46 Хушбахт аст он ғуломе ки оғояш омада, ӯро дар ҳолати чунин кор меёбад. 47 Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ӯ ӯро бар тамоми дороии худ идоракунанда таъин мекунад. 48 Аммо агар он хизматгори бад дар дили худ гӯяд: «Хӯҷаинам омаданашро ба таъхир меандозад», 49 Ва ба задани рафиқони худ ва хӯрдан ва нӯшидан бо мастон шурӯъ мекунад; 50 Оғои он ғулом дар рӯзе хоҳад омад, ки ӯ мунтазири ӯ нест ва дар соате ки ӯ намедонад, 51 Ва ӯро пора-пора карда, қисматашро бо риёкорон муқаррар хоҳад кард: дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд.

Марқӯс 13 1 Вақте ки Исо аз маъбад мебаромад, яке аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Эй Устод, бубин чӣ гуна сангҳо ва чӣ гуна иморатҳо ҳастанд!» 2 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Оё ин биноҳои бузургро мебинӣ? Як санг бар санге нахоҳад монд, ки ҳамааш вайрон шавад». 3 Ва ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳи Зайтун, рӯ ба рӯи маъбад нишаста буд, Петрус, Яъқуб, Юҳанно ва Андриёс ба танҳоӣ аз Ӯ пурсиданд: 4 Ба мо бигӯед, ки ин кай рӯй медиҳад ва аломати иҷро шудани ҳамаи ин чӣ гуна хоҳад буд? 5 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Эҳтиёт шавед, ки касе шуморо гумроҳ накунад. 6 Зеро бисёриҳо бо номи Ман омада, мегӯянд: "Ман Масеҳ ҳастам", ва бисёриҳоро гумроҳ мекунанд. 7 Ва вақте ки шумо ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳоро мешунавед, натарсед, зеро чунин чизҳо бояд бошанд; аммо интиҳо ҳанӯз нест. 8 Зеро халқ бар зидди халқ ва салтанат бар зидди салтанат қиём хоҳад кард; ва дар ҷойҳои гуногун заминларзаҳо ва қаҳтиҳо ва ошӯбҳо рӯй хоҳанд дод: инҳо ибтидои ғаму андӯҳҳост. 9 Аммо ба худ эҳтиёт шавед, зеро шуморо ба додгоҳҳо месупоранд ва дар ибодатхонаҳо қамчинкорӣ мекунанд ва ба хотири ман шуморо дар назди ҳокимон ва подшоҳон мебаранд, то бар зидди онҳо шаҳодат диҳед. 10 Ва Инҷил бояд аввал дар байни ҳамаи халқҳо эълон карда шавад. 11 Аммо, вақте ки онҳо шуморо роҳнамоӣ мекунанд ва таслим мекунанд, пешакӣ фикр накунед, ки чӣ мегӯед ва пешакӣ фикр накунед, балки ҳар чизеро, ки дар он соат ба шумо дода мешавад, бигӯед, зеро на шумо, балки Рӯҳулқудс сухан мегӯяд. 12 Акнун бародар бародарро ва падар писарро ба марг таслим хоҳад кард; ва фарзандон бар зидди волидони худ қиём карда, онҳоро ба қатл хоҳанд расонд. 13 Ва ҳама аз барои исми Ман аз шумо нафрат хоҳанд кард, вале ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт. 14 Аммо, вақте ки шумо даҳшати харобиоварро, ки Дониёл пайғамбар гуфта буд, дар ҷое ки набояд бошад, мебинед, — бигзор хонанда дарк кунад, — он гоҳ онҳое ки дар Яҳудия ҳастанд, ба кӯҳҳо гурезанд. 15 Ва ҳар кӣ дар болои бом бошад, поён нафурояд ва барои гирифтани чизе аз хонаи худ ба он надарояд. 16 Ва он ки дар киштзор аст, барои гирифтани ҷомаи худ барнагардад. 17 Аммо вой бар ҳоли заноне, ки дар он рӯзҳо ҳомиладор хоҳанд буд ва модароне, ки кӯдаки ширмак хоҳанд дошт! 18 Ва дуо гӯед, ки гурези шумо дар зимистон набошад. 19 Зеро дар он рӯзҳо мусибате хоҳад буд, ки аз ибтидои офариниш, ки Худо офаридааст, то ҳол чунин набуд ва нахоҳад буд. 10

Биниши 6000 - Исроили Бузург

20 Ва агар Худованд он рӯзҳоро кӯтоҳ намекард, ҳеҷ кас наҷот намеёфт; балки ба хотири интихобшудагоне ки Ӯ интихоб кардааст, он рӯзҳоро кӯтоҳ кардааст. 21 Ва агар касе ба шумо гӯяд: "Инак, Масеҳ дар ин ҷост", ё "Инак, Ӯ дар он ҷост", бовар накунед. 22 Зеро масеҳиёни бардурӯғ ва пайғамбарони бардурӯғ бармехезанд ва аломот ва мӯъҷизаҳо нишон медиҳанд, то ки, агар имкон бошад, ҳатто интихобшудагонро низ фиреб диҳанд. 23 Аммо эҳтиёт шавед: инак, Ман ҳама чизро ба шумо пешгӯӣ кардам. 24 Аммо дар он рӯзҳо, баъд аз он мусибат, офтоб хира хоҳад шуд ва моҳ рӯшноии худро нахоҳад дод. 25 Ва ситорагони осмон фурӯ хоҳанд рехт, ва қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. 26 Ва он гоҳ онҳо Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳо меояд. 27 Ва он гоҳ Ӯ фариштагони Худро мефиристад ва баргузидагони Худро аз чор тараф, аз канори замин то канори осмон, ҷамъ хоҳад кард. 28 Акнун аз дарахти анҷир мисол гиред: вақте ки шохаҳояш нарм шуда, барг мебароранд, медонед, ки тобистон наздик аст. 29 Ҳамчунин шумо низ, вақте мебинед, ки ин чизҳо рӯй медиҳанд, бидонед, ки он наздик аст, ҳатто дар назди дар аст. 30 Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин насл ҳанӯз аз байн нарафтааст, то ҳамаи ин чизҳо ба амал наоянд. 31 Осмон ва замин гузаронанд, аммо суханони Ман гузарон нахоҳанд буд. 32 Аммо он рӯз ва соатро ҳеҷ кас намедонад, на фариштагони осмонӣ, на Писар, ғайр аз Падар. 33 Ҳушёр бошед, бедор бошед ва дуо гӯед, зеро намедонед, ки он вақт кай фаро мерасад. 34 Зеро Писари Одам мисли касест, ки ба сафари дур меравад ва хонаи худро тарк карда, ба хизматгорони худ ихтиёр дод ва ба ҳар кас кори худро дод ва ба дарвозабон фармуд, ки ҳушёр бошад. 35 Пас, ҳушёр бошед, зеро намедонед, ки соҳиби хона кай меояд, бегоҳӣ, нисфи шаб, вақти бонги хурӯс ё бомдодон. 36 Мабодо ногаҳон омада, шуморо хобида наёбад. 37 Ва он чи ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: ҳушёр бошед.

Луқо 21 1 Ва Ӯ чашм дӯхт ва сарватмандонро дид, ки хайрияҳои худро ба ганҷина меандохтанд. 2 Ва ӯ бевазани камбағалеро низ дид, ки ду тангаи дигарро ба он ҷо меандохт. 3 Ӯ гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин бевазани камбағал аз ҳамаи онҳо бештар хайрия кард. 4 Зеро ҳамаи онҳо аз фаровонии худ барои хайрияҳои Худо хайрия кардаанд, вале вай аз камбағалии худ тамоми ризқу рӯзии худро хайрия кардааст. 5 Ва ҳангоме ки баъзеҳо дар бораи маъбад сухан ронда, гуфтанд, ки он бо сангҳо ва тӯҳфаҳои зебо оро дода шудааст, ӯ гуфт: 6 Рӯзҳое фаро мерасанд, ки аз ин чизҳое, ки шумо мебинед, санг бар санге нахоҳад монд ва ҳамааш вайрон хоҳад шуд. 7 Он гоҳ онҳо аз Ӯ пурсиданд: «Эй Устод, ин кай рӯй медиҳад ва аломати рӯй додани ин чизҳо чӣ гуна хоҳад буд?» 8 Ӯ гуфт: « Эҳтиёт бошед, ки шуморо фиреб надиҳанд; зеро бисёриҳо бо номи Ман меоянд ва мегӯянд: "Ман Масеҳ ҳастам"; ва он вақт наздик аст; пас, аз паси онҳо наравед. 9 Аммо, вақте ки шумо дар бораи ҷангҳо ва шӯришҳо мешунавед, натарсед, зеро ин чизҳо бояд аввал рӯй диҳанд; аммо интиҳо зуд нест. 11

Биниши 6000 - Исроили Бузург

10 Он гоҳ ба онҳо гуфт: « Қавме бар зидди халқ ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард. 11 Ва дар ҷойҳои гуногун заминларзаҳои сахт, қаҳтиҳо ва вабоҳо рӯй хоҳанд дод; ва манзараҳои даҳшатнок ва аломатҳои бузург аз осмон ба амал хоҳанд омад. 12 Аммо пеш аз ҳамаи ин, онҳо шуморо дастгир карда, таъқиб мекунанд, ба ибодатхонаҳо ва зиндонҳо месупоранд ва ба хотири номи ман назди подшоҳон ва ҳокимон мебаранд. 13 Ва он барои шаҳодати шумо хоҳад буд. 14 Пас, дар дили худ қарор диҳед, ки пеш аз ҷавоб додан фикр накунед. 15 Зеро Ман ба шумо забон ва ҳикмате хоҳам дод, ки ҳамаи душманонатон натавонанд онро рад кунанд ва на ба он муқобилат кунанд. 16 Ва шуморо падару модарон, бародарон, хешовандон ва дӯстон таслим хоҳанд кард ва баъзеи шуморо ба қатл хоҳанд расонд. 17 Ва ҳама аз барои исми Ман аз шумо нафрат хоҳанд кард. 18 Аммо мӯе аз сари шумо нахоҳад афтод. 19 Бо сабри худ ҷонҳои худро нигоҳ доред. 20 Ва вақте ки Ерусалимро лашкарҳо иҳота кардаанд, бидонед, ки харобии он наздик аст. 21 Он гоҳ бигзор онҳое ки дар Яҳудия ҳастанд, ба кӯҳистон гурезанд ва онҳое ки дар он ҷо ҳастанд, аз он ҷо бароянд ва онҳое ки дар гирду атроф ҳастанд, ба он надароянд. 22 Зеро ин рӯзҳои интиқом аст, то ҳар он чи навишта шудааст, иҷро шавад. 23 Аммо вой бар ҳоли занони ҳомиладор ва ширдеҳ, дар он рӯзҳо! Зеро дар замин мусибати бузурге рӯй хоҳад дод ва ин қавм ғазаб хоҳад овард. 24 Ва онҳо аз дами шамшер хоҳанд афтод ва ба ҳамаи халқҳо ба асирӣ бурда хоҳанд шуд, ва Ерусалим поймоли ғайрияҳудиён хоҳад шуд, то даме ки даврони ғайрияҳудиён ба анҷом расад. 25 Ва дар офтоб ва моҳ ва ситорагон аломатҳо пайдо хоҳанд шуд, ва бар замин халқҳо аз ҳайрат ба изтироб хоҳанд афтод; баҳр ва мавҷҳои ғурришкунанда; 26 Дилҳои одамон аз тарс ва аз интизории он чи бар замин меояд, хаста мешаванд, зеро қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. 27 Ва он гоҳ онҳо Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абр меояд. 28 Ва вақте ки ин чизҳо ба амал омадан мегиранд, сарҳои худро боло бардоред ва боло бардоред, зеро халосии шумо наздик аст. 29 Ва ба онҳо масалеро гуфт: « Ба дарахти анҷир ва ҳамаи дарахтон нигоҳ кунед; 30 Вақте ки онҳо шукуфта истодаанд, шумо худатон мебинед ва медонед, ки тобистон наздик аст. 31 Ҳамчунин, вақте ки шумо мебинед, ки ин чизҳо рӯй медиҳанд, бидонед, ки Подшоҳии Худо наздик аст. 32 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл то он даме ки ҳама чиз иҷро нашавад, аз байн нахоҳад рафт. 33 Осмон ва замин гузаронанд, аммо суханони Ман гузарон нахоҳанд буд. 34 Ва эҳтиёт бошед, ки дилҳои шумо аз пурхӯрӣ, мастӣ ва ташвишҳои зиндагӣ пур нашавад ва он рӯз ногаҳон бароятон биёяд. 35 Зеро он мисли дом бар ҳамаи сокинони тамоми рӯи замин хоҳад омад. 36 Пас, ҳамеша бедор бошед ва дуо гӯед, то ки сазовори раҳоӣ аз ҳамаи ин мусибатҳои оянда бошед ва дар пеши Писари Одам истода бошед. 37 Рӯзона Ӯ дар маъбад таълим медод; ва шабҳо берун рафта, дар кӯҳе ки кӯҳи Зайтун ном дорад, шабгузаронӣ мекард. 38 Ва тамоми мардум субҳи барвақт назди Ӯ ба маъбад меомаданд, то ки Ӯро гӯш кунанд.

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Панҷтабор Ва Худованд ба Абром гуфт: «Аз замини худ, аз хешовандонат ва аз хонаи падарат берун рав, ба замине ки ба ту нишон медиҳам. Ва аз ту халқи бузурге хоҳам сохт, ва туро баракат хоҳам дод ва номи туро бузург хоҳам кард, ва ту баракат хоҳӣ буд. Ва онҳоеро, ки туро баракат медиҳанд, баракат хоҳам дод ва ба касе, ки туро лаънат мекунад, лаънат хоҳам кард. Ва дар ту ҳамаи қабилаҳои рӯи замин баракат хоҳанд ёфт» (Ҳастӣ 12:1-3). Дар ҳамон рӯз Худованд бо Абром аҳд баста, гуфт: «Ман ин заминро аз дарёи Миср то дарёи бузург, дарёи Фурот, ба насли ту додам: кениён, кенизиён, кадмониён, ҳиттиён, фаризиён, рафоиён, амориён, канъониён, гиргошиён ва ябусиён» (Ҳастӣ 15:18-21). Ва ба ту ва ба насли ту баъд аз ту заминеро, ки ту дар он ҷо ғарибӣ, тамоми замини Канъонро ба моликияти абадӣ хоҳам дод, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. (Ҳастӣ 17:8) Ва Худо бо Мусо сухан ронда, ба ӯ гуфт: «Ман Худованд ҳастам. Ва Ман ба Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб бо номи Худои Қодири Мутлақ зоҳир шудам, вале бо номи худ ЯҲУВА Маро ба онҳо намешинохтанд. Ва Ман бо онҳо аҳди Худро бастаам, ки ба онҳо замини Канъонро, замини зиёрати онҳоро, ки дар он ҷо ғариб буданд, медиҳам». Хуруҷ 6:2-4 Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз замини Миср берун овардам, то ки замини Канъонро ба шумо диҳам ва Худои шумо бошам. Левӣ 25:38 Баргардед ва ба сафари худ равед ва ба кӯҳи амӯриён ва ба ҳамаи ҷойҳои наздики он, дар дашт, дар теппаҳо ва дара, дар ҷануб ва дар соҳили баҳр, ба замини канъониён ва ба Лубнон, то дарёи бузург, дарёи Фурот, равед. Инак, ман ин заминро пеши шумо гузоштаам; даромада, заминеро, ки Худованд ба падарони шумо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб қасам хӯрда буд, ки ба онҳо ва ба наслҳои онҳо баъд аз онҳо диҳад, тасарруф кунед. Такрори Шариат 1:7-8 Зеро агар шумо ҳамаи ин аҳкомеро, ки ман ба шумо амр медиҳам, бодиққат риоя кунед, то онҳоро иҷро кунед, Худованд Худои худро дӯст доред, бо ҳамаи роҳҳои Ӯ равед ва ба Ӯ часпед, он гоҳ Худованд ҳамаи ин халқҳоро аз пеши шумо берун хоҳад кард ва шумо миллатҳои бузургтар ва аз худатон пурқувваттар хоҳед дошт. Ҳар ҷое, ки пойҳои шумо бар он қадам мезанад, аз они шумо хоҳад буд: аз биёбон ва Лубнон, аз дарёи Фурот то баҳри ниҳоӣ. Ҳеҷ кас наметавонад дар пеши шумо истодагарӣ кунад, зеро Худованд Худои шумо тарси шуморо ва тарси шуморо бар тамоми замине, ки шумо бар он қадам мезанед, хоҳад андохт, чунон ки Ӯ ба шумо гуфтааст. Такрори Шариат 11:22-25 Ба ин кӯҳи Аборим, ба кӯҳи Набӯ, ки дар замини Мӯоб, дар рӯ ба рӯи Ериҳӯ воқеъ аст, баро ва замини Канъонро бубин, ки Ман онро ба банӣ-Исроил ҳамчун моликият медиҳам: Такрори Шариат 32:49

Таърих Пас аз марги Мусо, бандаи Худованд, чунин воқеъ шуд, ки Худованд ба Еҳушаъ ибни Нун, хизматгори Мусо, гуфт: «Мусо, бандаи ман, вафот кард; акнун бархезед, аз ин Урдун гузаред, ту ва тамоми ин қавм, ба замине ки Ман ба онҳо, яъне банӣ-Исроил, медиҳам. Ҳар ҷое, ки пои шумо бар он қадам мегузорад, ки Ман ба шумо додаам, чунон ки ба Мусо гуфтам. Аз биёбон ва ин Лубнон то дарёи бузург, дарёи Фурот, тамоми замини ҳиттиён ва то баҳри бузург то

Биниши 6000 - Исроили Бузург

ғуруби офтоб, соҳили шумо хоҳад буд. Дар тамоми айёми умри шумо ҳеҷ кас наметавонад дар пеши шумо истодагарӣ кунад; чунон ки Ман бо Мусо будам, бо ту хоҳам буд; Ман туро тарк нахоҳам кард ва туро тарк нахоҳам кард. Қавӣ ва далер бош, зеро ту заминеро, ки ба падаронашон қасам хӯрда будам, ки ба онҳо медиҳам, ба ин қавм ҳамчун мерос тақсим хоҳӣ кард». Еҳушаъ 1:1-6 Ва инҳо заминҳое ҳастанд, ки банӣ-Исроил дар замини Канъон мерос гирифтанд, ки Элъозори коҳин ва Еҳушаъ ибни Нун ва сардорони хонаводаҳои сибтҳои банӣ-Исроил онро ба онҳо ҳамчун мерос тақсим карданд. Еҳушаъ 14:1 Довуд Ҳададозарро, писари Раҳоб, подшоҳи Сӯборо, вақте ки ӯ барои барқарор кардани марзи худ дар назди дарёи Фурот мерафт, мағлуб кард. 2 Подшоҳон 8:3 Ҳатто аз аҳде ки Ӯ бо Иброҳим бастааст ва аз қасами Худ ба Исҳоқ; Ва онро барои Яъқуб ҳамчун қонун ва барои Исроил ҳамчун аҳди абадӣ муқаррар кардааст, ва гуфтааст: «Замини Канъонро ба ту медиҳам, ки қисмати мероси туро ташкил медиҳад; дар ҳоле ки шумо кам будед, ҳатто кам ва дар он ғариб будед». 1 Вақоеънома 16:16-19 Ва Довуд Ҳададеразир подшоҳи Сӯборо дар Ҳамот, вақте ки ӯ барои мустаҳкам кардани салтанати худ дар назди дарёи Фурот мерафт, мағлуб кард. 1 Вақоеънома 18:3

Шеър Хушо халқе ки Худои вай Худованд аст, ва қавме ки Ӯ ӯро барои мероси Худ интихоб кардааст. Забур 33:12 Ки Ӯ бо Иброҳим аҳд бастааст ва савганди Худро бо Исҳоқ; Ва онро барои Яъқуб ҳамчун қонун ва барои Исроил ҳамчун аҳди абадӣ тасдиқ кардааст: «Ба ту замини Канъонро медиҳам, ки қисмати мероси туро ташкил медиҳад», — гуфтааст дар ҳоле ки онҳо камшумор буданд, хеле кам ва дар он бегона буданд. Забур 105:9-12 Ки халқҳои бузургро шикаст дод ва подшоҳони тавоноро кушт; Сиҳӯн подшоҳи амӯриён ва Оҷ подшоҳи Бошон ва ҳамаи салтанатҳои Канъонро; ва замини онҳоро мерос, мерос ба қавми Худ Исроил дод. Номи Ту, эй Худованд, то абад боқӣ хоҳад монд; ва ёдгории Ту, эй Худованд, дар тамоми наслҳо. Забур 135:10-13

Пайғамбарӣ Ва дар он рӯз решаи Йисой пайдо хоҳад шуд, ки нишони қавмҳо хоҳад буд; халқҳо ба он рӯй хоҳанд овард, ва оромии ӯ ҷалол хоҳад ёфт. Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Худованд бори дуюм дасти Худро дароз хоҳад кард, то боқимондаи қавми Худро, ки аз Ашшур ва Миср ва аз Патрос ва аз Куш ва аз Элом ва аз Шинор ва аз Ҳамот ва аз ҷазираҳои баҳр боқӣ хоҳанд монд, баргардонад. Ва ӯ барои халқҳо байрақе хоҳад бардошт, ва рондашудагони Исроилро ҷамъ хоҳад кард, ва парокандагони Яҳудоро аз чор гӯшаи замин ҷамъ хоҳад кард. Ишаъё 11:10-12 Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки Худованд аз ҷӯйбор то ҷӯйбори Миср мезанад, ва шумо, эй банӣ-Исроил, як ба як ҷамъ хоҳед шуд. Ва дар он рӯз чунин хоҳад шуд, ки карнайи бузург

Биниши 6000 - Исроили Бузург

навохта мешавад, ва онҳое ки дар замини Ашшур нобуд шуданӣ буданд, ва рондашудагон дар замини Миср хоҳанд омад ва дар кӯҳи муқаддаси Ерусалим ба Худованд ибодат хоҳанд кард. Ишаъё 27:12-13 Аммо акнун Худованде ки туро офаридааст, эй Яъқуб, ва он ки туро офаридааст, эй Исроил, чунин мегӯяд: «Натарс, зеро ки Ман туро фидо кардаам, туро бо номи ту хондаам; ту аз они ман ҳастӣ. Вақте ки аз обҳо мегузарӣ, Ман бо ту хоҳам буд; ва аз наҳрҳо гузарӣ, онҳо туро нахоҳанд ғарқ кард; вақте ки аз оташ мегузарӣ, нахоҳӣ сӯхт ва нахоҳӣ шуъла бар ту нахоҳад фурӯзон шуд. Зеро Ман Худованд Худои ту ҳастам, Муқаддаси Исроил, Наҷотдиҳандаи ту. Ман Мисрро барои фидияи ту, Эфиопия ва Себоро барои ту додам. Азбаски ту дар назари ман гаронбаҳо будӣ, ту мӯҳтарам будӣ ва ман туро дӯст доштам, бинобар ин Ман одамонро барои ту ва қавмҳоро барои ҷони ту хоҳам дод. Натарс, зеро Ман бо ту ҳастам: Ман насли туро аз шарқ хоҳам овард ва туро аз ғарб ҷамъ хоҳам кард; ба шимол хоҳам гуфт: «Даст каш», ва ба ҷануб: «Дигарон нашав», мегӯяд: «Писарони маро аз дур ва духтарони маро аз канорҳои замин биёред». Ва ҳар касе ки бо номи Ман номида мешавад, зеро ки Ман ӯро барои ҷалоли Худ офаридаам, Ман ӯро ташаккул додаам, бале, Ман ӯро офаридаам. Ишаъё 43:1-7 Эй ҷазираҳо, ба ман гӯш диҳед; ва эй мардуми дур, гӯш кунед; Худованд маро аз батни модарам даъват кардааст; аз батни модарам номи маро зикр кардааст. Ва даҳони маро мисли шамшери тез сохтааст; дар сояи дасташ маро пинҳон кардааст ва маро тири сайқалёфта сохтааст; дар тирдони худ маро пинҳон кардааст; ва ба ман гуфтааст: «Ту бандаи ман ҳастӣ, эй Исроил, ки дар ту ҷалол хоҳам ёфт». Он гоҳ ман гуфтам: «Ман беҳуда заҳмат кашидаам, қуввати худро беҳуда ва беҳуда сарф кардаам; аммо доварии ман бо Худованд аст ва кори ман бо Худои ман аст». Ва акнун, мегӯяд Худованд, ки маро аз батн ба вуҷуд овардааст, то бандаи Худ бошад, то Яъқубро ба назди худ баргардонад, «Ҳарчанд Исроил ҷамъ карда нашавад ҳам, ман дар назари Худованд ҷалол хоҳам ёфт ва Худои ман қуввати ман хоҳад буд». Ва Ӯ гуфт: «Кори осон аст, ки ту хизматгори Ман бошӣ, то қабилаҳои Яъқубро эҳё кунӣ ва наҷотёфтагони Исроилро барқарор кунӣ; ва Ман туро барои халқҳо нур хоҳам дод, то ки ту наҷоти ман то ақсои замин бошӣ». Ишаъё 49:1-6 Зеро Офаридгори ту шавҳари туст; номи Ӯ Худованди лашкарҳост; ва Раҳокунандаи ту Муқаддаси Исроил аст; Худои тамоми замин номида хоҳад шуд. Зеро Худованд туро мисли зане даъват кардааст, ки рӯҳан партофта ва ғамгин шудааст, ва зани ҷавонӣ, вақте ки ту рад шудаӣ, мегӯяд Худои ту. Барои як лаҳзаи кӯтоҳ Ман туро тарк кардам, аммо бо марҳамати бузург туро ҷамъ хоҳам кард. Дар як лаҳзаи кӯтоҳ рӯи Худро аз ту пинҳон кардам, аммо бо марҳамати абадӣ ба ту раҳм хоҳам кард, мегӯяд Худованди Раҳокунандаи ту. Ишаъё 54:5-8 Худованд Худо, ки рондашудагони Исроилро ҷамъ мекунад, мегӯяд: «Ғайр аз онҳое ки назди Ӯ ҷамъ шудаанд, Ман боз дигаронро низ назди Ӯ ҷамъ хоҳам кард». Ишаъё 56:8 «Вой бар чӯпононе ки гӯсфандони чарогоҳи маро нобуд ва пароканда мекунанд!» мегӯяд Худованд. Бинобар ин, Худованд Худои Исроил дар бораи чӯпононе, ки қавми Маро мечаронанд, чунин мегӯяд: «Шумо рамаҳои Маро пароканда кардаед ва онҳоро бадар рондаед, аммо ба онҳо нарасидед; инак, Ман ба шумо барои бадии аъмоли шумо ҷазо хоҳам дод, мегӯяд Худованд. Ва Ман боқимондаи рамаҳои Худро аз ҳамаи кишварҳое, ки онҳоро ба он ҷо рондаам, ҷамъ хоҳам кард ва онҳоро ба оғилҳои худ бармегардонам, ва онҳо серҳосил ва афзун хоҳанд шуд. Ва Ман чӯпононеро бар онҳо таъин хоҳам кард, ки онҳоро мечаронанд; ва онҳо дигар наметарсанд ва нахоҳанд тарсиданд ва нахоҳанд монд, мегӯяд Худованд». Ирмиё 23:1-4

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Бале, Худованди лашкарҳо, Худои Исроил, дар бораи зарфҳое, ки дар хонаи Худованд ва дар хонаи подшоҳи Яҳудо ва Ерусалим боқӣ мондаанд, чунин мегӯяд: «Онҳо ба Бобил бурда мешаванд ва то рӯзе ки Ман онҳоро тафаққуд кунам, дар он ҷо хоҳанд монд», мегӯяд Худованд; ва он гоҳ Ман онҳоро бардошта, ба ин ҷо бармегардонам». Ирмиё 27:21-22 «Зеро Ман фикрҳоеро медонам, ки дар бораи шумо фикр мекунам», мегӯяд Худованд, «фикрҳоеро, ки ба шумо дорам, дар бораи сулҳ, на дар бораи бадӣ, то ки ба шумо оқибати интизорӣ бахшанд. Он гоҳ шумо Маро хоҳед хонд, ва шумо рафта, ба Ман дуо хоҳед кард, ва Ман ба шумо гӯш хоҳам дод. Ва шумо Маро хоҳед ҷуст ва Маро хоҳед ёфт, вақте ки Маро бо тамоми дили худ ҷустуҷӯ кунед. Ва Маро шумо хоҳед ёфт, мегӯяд Худованд, ва Ман аз асорати шумо хоҳам баргардонид, ва шуморо аз ҳамаи халқҳо ва аз ҳама ҷойҳое, ки шуморо ба он ҷо рондам, ҷамъ хоҳам кард, мегӯяд Худованд, ва шуморо ба ҷое, ки шуморо ба асирӣ бурдам, бармегардонам». Ирмиё 29:11-14 Зеро Худованд чунин мегӯяд: «Бо шодӣ барои Яъқуб суруд хонед ва дар миёни сардорони халқҳо фарёд занед; эълон кунед, ҳамду сано гӯед ва бигӯед: «Эй Худованд, қавми Худро, боқимондаи Исроилро наҷот деҳ». Инак, Ман онҳоро аз замини шимолӣ хоҳам овард ва онҳоро аз канори замин ҷамъ хоҳам кард, ва бо онҳо кӯрон ва лангон, зани ҳомила ва зани зоишкунанда якҷоя; издиҳоми бузурге ба он ҷо бармегардад. Онҳо бо гиря хоҳанд омад ва Ман онҳоро бо зорӣ роҳнамоӣ хоҳам кард. Ман онҳоро дар назди наҳрҳои об бо роҳи рост роҳ хоҳам дод, ки дар он ҷо пешпо нахӯранд; зеро ки Ман падари Исроил ҳастам ва Эфроим нахустзодаи ман аст». Каломи Парвардигорро бишнавед, эй халқҳо, ва онро дар ҷазираҳои дурдаст эълон кунед ва бигӯед: «Он ки Исроилро пароканда кард, ӯро ҷамъ хоҳад кард ва ӯро нигаҳбонӣ хоҳад кард, чунон ки чӯпон рамаи худро нигоҳ медорад». Зеро ки Худованд Яъқубро раҳо кардааст, ва ӯро аз дасти касе ки аз ӯ пурзӯртар буд, раҳо кардааст. Ирмиё 31:711 Ва акнун Худованд, Худои Исроил, дар бораи ин шаҳре, ки шумо мегӯед, ки он бо шамшер ва қаҳтӣ ва вабо ба дасти подшоҳи Бобил таслим карда мешавад, чунин мегӯяд: «Инак, Ман онҳоро аз ҳамаи кишварҳое, ки дар он ҷо бо хашм ва ғазаби Худ ва бо хашми бузурги Худ бадарға кардаам, ҷамъ хоҳам кард; ва Ман онҳоро ба ин ҷо бармегардонам ва онҳоро ба амният мебахшам; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва Ман ба онҳо як дил ва як роҳ хоҳам дод, то ки онҳо то абад аз Ман битарсанд, барои некии худ ва фарзандонашон баъд аз онҳо. Ва Ман бо онҳо аҳди абадӣ хоҳам баст, ки аз онҳо рӯй нахоҳам гардонд, то ба онҳо некӣ кунам; балки тарси Худро дар дилҳои онҳо хоҳам гузошт, то ки онҳо аз Ман дур нашаванд. Бале, Ман аз онҳо шод хоҳам шуд, ки ба онҳо некӣ кунам ва онҳоро бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ дар ин замин шинон хоҳам кард. Зеро Худованд чунин мегӯяд: Ҳамон тавре ки Ман тамоми ин бадии бузургро бар сари ин қавм овардам, ончунон тамоми некиеро, ки ба онҳо ваъда додаам, бар онҳо хоҳам овард ( Ирмиё 32:36-42) . Боз каломи Худованд бар ман нозил шуд ва гуфт: «Эй писари одам, бародарони ту, бародарони ту, мардони хешовандони ту ва тамоми хонадони Исроил, сокинони Ерусалим ба онҳо гуфтаанд: «Аз Худованд дур шавед, ин сарзамин ба мо тааллуқ дорад». Пас, бигӯед: «Худованд Худо чунин мегӯяд: ҳарчанд ман онҳоро дар миёни халқҳо дур партофтаам ва ҳарчанд онҳоро дар кишварҳо пароканда кардаам, аммо барои онҳо дар кишварҳое, ки онҳо меоянд, паноҳгоҳи хурде хоҳам буд». Пас, бигӯед: «Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман шуморо аз байни қавмҳо ҷамъ хоҳам кард ва шуморо аз кишварҳое, ки шумо пароканда шудаед, ҷамъ хоҳам кард ва замини Исроилро ба шумо хоҳам дод». Ва онҳо ба он ҷо хоҳанд

Биниши 6000 - Исроили Бузург

омад ва ҳама чизҳои зишт ва ҳама корҳои зиштро аз он ҷо дур хоҳанд кард. Ва Ман ба онҳо як дил хоҳам дод ва дар дохили шумо рӯҳи нав хоҳам гузошт. ва Ман дили сангинро аз ҷисми онҳо хоҳам гирифт ва ба онҳо дили гӯштӣ хоҳам дод, то ки онҳо мувофиқи қонунҳои Ман рафтор кунанд ва дастурҳои Маро риоя кунанд ва онҳоро ба ҷо оваранд; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ҳизқиёл 11:14-20 Ва шуморо аз миёни қавмҳо берун хоҳам овард ва шуморо аз кишварҳое, ки дар онҳо пароканда шудаед, бо дасти пурқувват ва бозуи дароз ва бо хашми рехта ҷамъ хоҳам кард. Вақте ки шуморо аз байни қавмҳо берун хоҳам овард ва шуморо аз кишварҳое, ки дар онҳо пароканда шудаед, ҷамъ хоҳам кард; ва дар шумо муқаддас хоҳам буд, ва шумо хоҳед донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки шуморо ба замини Исроил, ба замине, ки дасти худро барои он боло бурдам, то онро ба падарони шумо диҳам. Ҳизқиёл 20:34,41-42 Худованд Худо чунин мегӯяд: «Вақте ки Ман хонадони Исроилро аз байни қавме ки онҳо дар миёни онҳо парокандаанд, ҷамъ кунам ва дар онҳо дар назари халқҳо муқаддас гардам, онҳо дар замини худ, ки ба бандаи Худ Яъқуб додаам, сокин хоҳанд шуд. Ва онҳо дар он ҷо бехатар зиндагӣ хоҳанд кард, ва хонаҳо хоҳанд сохт ва токзорҳо хоҳанд шинонд; бале, онҳо бо эътимод зиндагӣ хоҳанд кард, вақте ки Ман бар ҳамаи онҳое, ки дар атрофи онҳо аз онҳо нафрат доранд, доварӣ кунам; ва онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам». Ҳизқиёл 28:25-26 Зеро Худованд Худо чунин мегӯяд: «Инак, Ман, Ман, гӯсфандони Худро хоҳам кофт ва онҳоро хоҳам кофт. Мисли он ки чӯпон рамаи худро дар рӯзе, ки дар миёни гӯсфандони парокандаи худ аст, ҷустуҷӯ мекунад, Ман низ гӯсфандони Худро хоҳам кофт ва онҳоро аз ҳар ҷое, ки дар рӯзи абрнок ва торик пароканда шудаанд, раҳо хоҳам кард. Ва Ман онҳоро аз байни қавм берун хоҳам овард ва аз кишварҳо ҷамъ хоҳам кард ва онҳоро ба замини худ хоҳам овард ва онҳоро дар кӯҳҳои Исроил дар назди наҳрҳо ва дар ҳамаи масканҳои кишвар хоҳам чаронид. Ман онҳоро дар чарогоҳи хуб хоҳам чаронид ва дар кӯҳҳои баланди Исроил рамаи онҳо хоҳад буд. Дар он ҷо онҳо дар рамаи хуб хоҳанд хобид ва дар чарогоҳи сералаф дар кӯҳҳои Исроил хоҳанд чаронид. Ман рамаи Худро хоҳам чаронид ва онҳоро хобонид, мегӯяд Худованд Худо. Ман он чиро, ки гум шудааст, хоҳам кофт ва он чиро, ки ронда шудааст, баргардон хоҳам ва он чиро, ки шикаста шудааст, бандам ва он чиро, ки буд, қувват хоҳам дод, аммо Ман фарбеҳ ва қавӣро нобуд хоҳам кард; Ман онҳоро бо доварӣ хоҳам чаронид. Ҳизқиёл 34:11-16 Пас, ба хонадони Исроил бигӯед: «Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман инро на барои шумо, эй хонадони Исроил, балки барои номи муқаддаси Худ, ки шумо онро дар миёни халқҳое, ки ба он ҷо мерафтед, беҳурмат кардаед, мекунам. Ва номи бузурги Худро, ки дар миёни халқҳо беҳурмат карда шуда буд, ки шумо онро дар миёни онҳо беҳурмат кардаед, тақдис хоҳам кард; ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, мегӯяд Худованд Худо, вақте ки дар шумо дар пеши назари онҳо тақдис хоҳам ёфт. Зеро Ман шуморо аз миёни халқҳо хоҳам гирифт ва аз ҳамаи кишварҳо ҷамъ хоҳам кард ва шуморо ба замини худатон хоҳам овард. Он гоҳ Ман бар шумо оби тоза хоҳам пошид, ва шумо пок хоҳед шуд. Аз ҳама палидии шумо ва аз ҳамаи бутҳои шумо шуморо пок хоҳам кард. Ман ба шумо дили нав хоҳам дод ва рӯҳи навро дар дохили шумо хоҳам гузошт. Ва Ман дили сангинро аз ҷисми шумо дур хоҳам кард ва ба шумо дили ҷисмӣ хоҳам дод. Ва Ман рӯҳи Худро дар дохили шумо хоҳам гузошт ва шуморо водор хоҳам кард, ки бар тибқи қонунҳои Ман рафтор кунед, ва шумо довариҳои Маро риоя кунед ва онҳоро иҷро кунед. Ва шумо дар замине ки ба падарони шумо додаам, сокин хоҳед шуд; ва шумо қавми Ман хоҳед буд ва Ман Худои шумо хоҳам буд (Ҳизқиёл 36:22-28).

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Ва ба онҳо бигӯ: «Худованд Худо чунин мегӯяд: инак, Ман банӣ-Исроилро аз миёни халқҳое, ки ба он ҷо мераванд, хоҳам гирифт ва онҳоро аз ҳар тараф ҷамъ хоҳам кард ва онҳоро ба замини худашон хоҳам овард. Ва онҳоро дар замине, ки бар кӯҳҳои Исроил аст, як халқ хоҳам сохт; ва як подшоҳ барои ҳамаи онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва дигар онҳо ду халқ нахоҳанд буд, ва дигар ба ду салтанат тақсим нахоҳанд шуд. Ва дигар худро бо бутҳои худ ва бо чизҳои нафратангези худ ва бо ҳеҷ гуноҳи худ олуда нахоҳанд кард; балки онҳоро аз ҳамаи масканҳои онҳо, ки дар он ҷо гуноҳ кардаанд, наҷот хоҳам дод ва онҳоро пок хоҳам кард; ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Ва бандаи Ман Довуд бар онҳо подшоҳ хоҳад буд; ва ҳамаи онҳо як чӯпон хоҳанд дошт; онҳо низ дар доварони Ман рафтор хоҳанд кард ва қонунҳои Маро риоя хоҳанд кард ва онҳоро ба ҷо хоҳанд овард. Ва онҳо дар замине, ки Ман ба бандаи Худ Яъқуб додаам, ки падарони шумо дар он ҷо маскан гирифтаанд, сокин хоҳанд шуд. ва онҳо, фарзандонашон ва фарзандони фарзандонашон, то абад дар он ҷо сокин хоҳанд шуд; ва бандаи Ман Довуд то абад сарвари онҳо хоҳад буд. Ва Ман бо онҳо аҳди сулҳ хоҳам баст; ин аҳди абадӣ бо онҳо хоҳад буд; ва Ман онҳоро ҷойгир хоҳам кард ва онҳоро афзун хоҳам кард, ва маъбади Худро дар миёни онҳо то абад барқарор хоҳам кард. Хаймаи Ман низ бо онҳо хоҳад буд; бале, Ман Худои онҳо хоҳам буд ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. Ва халқҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, ки Исроилро тақдис мекунам, вақте ки маъбади Ман дар миёни онҳо то абад хоҳад буд. Ҳизқиёл 37:21-28 Бинобар ин, Худованд Худо чунин мегӯяд: «Акнун Ман асирии Яъқубро бармегардонам ва ба тамоми хонадони Исроил раҳм мекунам ва ба номи муқаддаси Ман рашк хоҳам кард; баъд аз он ки онҳо шармандагии худро ва тамоми гуноҳҳои худро, ки бар зидди Ман хиёнат кардаанд, ба дӯш гирифтанд, вақте ки онҳо дар замини худ бехатар зиндагӣ мекарданд ва касе онҳоро натарсонд. Вақте ки Ман онҳоро аз байни қавм баргардондам ва онҳоро аз замини душманонашон ҷамъ кардам ва дар назари халқҳои зиёд дар онҳо тақдис ёфтам, онҳо хоҳанд донист, ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам, ки онҳоро дар байни халқҳо ба асирӣ бурдам; аммо Ман онҳоро ба замини худашон ҷамъ кардаам ва дигар ҳеҷ яке аз онҳоро дар он ҷо нагузоштаам. Ва дигар рӯи Худро аз онҳо пинҳон нахоҳам кард, зеро ки Ман Рӯҳи Худро бар хонадони Исроил рехтаам, мегӯяд Худованд Худо». Ҳизқиёл 39:25-29 Аммо шумораи банӣ-Исроил мисли реги баҳр хоҳад буд, ки онро чен кардан ва шумурдан мумкин нест; ва дар ҷое ки ба онҳо гуфта шуд: "Шумо қавми Ман нестед", дар он ҷо ба онҳо гуфта хоҳад шуд: "Шумо писарони Худои Ҳай ҳастед". Он гоҳ банӣ-Яҳудо ва банӣ-Исроил ҷамъ хоҳанд шуд ва барои худ як сардор таъин хоҳанд кард ва онҳо аз замин берун хоҳанд омад, зеро рӯзи Изреъил бузург хоҳад буд. Ҳушаъ 1:10-11 Исроил фурӯ бурда шудааст; акнун онҳо дар миёни халқҳо мисли зарфе хоҳанд буд, ки дар он ҳеҷ лаззате нест. Зеро онҳо ба Ашшур рафтаанд, мисли хари ваҳшӣ танҳо; Эфроим ошиқонро киро кардааст. Бале, гарчанде ки онҳо дар миёни халқҳо киро кардаанд, акнун Ман онҳоро ҷамъ хоҳам кард, ва онҳо барои бори подшоҳи ашрофон каме ғамгин хоҳанд шуд. Ҳушаъ 8:810 Эй Яъқуб, ҳамаи туро ҷамъ хоҳам кард; боқимондаи Исроилро ҷамъ хоҳам кард; онҳоро мисли гӯсфандони Бозра, мисли рамае, ки дар миёни оғилашон аст, ҷамъ хоҳам кард; онҳо аз сабаби бисёрии одамон ғур-ғур хоҳанд кард. (Мико 2:12) «Дар он рӯз, мегӯяд Худованд, ман маъюбонро ҷамъ хоҳам кард, ва рондашударо ҷамъ хоҳам кард, ва ранҷкашидаро ҷамъ хоҳам кард, ва бандмондаро бақия хоҳам кард, ва рондашударо аз

Биниши 6000 - Исроили Бузург

дур ба миллати қавӣ табдил хоҳам дод, ва Худованд аз ин ба баъд, то абад, бар онҳо дар кӯҳи Сион подшоҳӣ хоҳад кард» (Мико 4:6-7). Эй духтари Сион, суруд хон, эй Исроил, фарёд зан, бо тамоми дил шод ва шод бош, эй духтари Ерусалим. Худованд довариҳои туро аз байн бурдааст, душманатро аз байн бурдааст; подшоҳи Исроил, Худованд, дар миёни туст, дигар бадӣ нахоҳӣ дид. Дар он рӯз ба Ерусалим гуфта хоҳад шуд: «Натарс», ва ба Сион: «Дастҳоят суст нашаванд». Худованд Худои ту, ки дар миёни туст, қодир аст; Ӯ наҷот хоҳад дод, бо шодӣ бар ту шодӣ хоҳад кард; Ӯ дар муҳаббати Худ ором хоҳад гирифт, бо сурудхонӣ бар ту шодӣ хоҳад кард. Ман онҳоеро, ки ғамгинанд, барои ҷамъомади тантанавӣ ҷамъ хоҳам кард, ки аз ту ҳастанд, ки маломати он барояшон бори гарон буд. Инак, дар он вақт Ман ҳамаи онҳоеро, ки туро азоб медиҳанд, аз байн хоҳам бурд; ва Ман лангонро наҷот хоҳам дод ва Ман рондашударо ҷамъ хоҳам кард; ва Ман онҳоро дар ҳар замине, ки дар он ҷо шарманда шудаанд, ситоиш ва шӯҳрат хоҳам кард. «Дар он вақт, вақте ки шуморо ҷамъ мекунам, шуморо бармегардонам, зеро ки шуморо дар миёни ҳамаи қавмҳои замин ном ва ситоиш хоҳам кард, вақте ки асирии шуморо дар пеши назари шумо бармегардонам», мегӯяд Худованд. Сафанё 3:14-20 Ва Ман хонадони Яҳудоро тақвият хоҳам дод ва хонадони Юсуфро наҷот хоҳам дод ва онҳоро баргардонам, то онҳоро ба ҷо оварам, зеро ки Ман ба онҳо раҳм мекунам; ва онҳо гӯё онҳоро тарк накардаам, зеро Ман Худованд Худои онҳо ҳастам ва ба онҳо гӯш хоҳам дод. Ва онҳо аз Эфроим мисли марди пурқудрат хоҳанд буд, ва дили онҳо мисли шароб шод хоҳад шуд; бале, фарзандони онҳо инро хоҳанд дид ва шод хоҳанд шуд; дили онҳо аз Худованд шод хоҳад шуд. Ман барои онҳо ҳуштак хоҳам зад ва онҳоро ҷамъ хоҳам кард, зеро Ман онҳоро наҷот додаам; ва онҳо афзоиш хоҳанд ёфт, зеро ки онҳо афзоиш ёфтаанд. Ва Ман онҳоро дар миёни қавмҳо кошта хоҳам кард, ва онҳо Маро дар кишварҳои дурдаст ба ёд хоҳанд овард; ва онҳо бо фарзандони худ зиндагӣ хоҳанд кард ва бармегарданд. Ман онҳоро аз замини Миср бармегардонам ва онҳоро аз Ашшур ҷамъ хоҳам кард; ва онҳоро ба замини Ҷилъод ва Лубнон хоҳам овард; ва барои онҳо ҷойе нахоҳад ёфт. Закарё 10:6-10

Аҳди Ҷадид Вақте ки онҳо ҷамъ омаданд, аз Ӯ пурсиданд: «Худовандо, оё Ту дар ҳамин вақт салтанатро бар Исроил барқарор мекунӣ?» Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Кори шумо нест, ки замонҳо ва мӯҳлатҳоеро, ки Падар бо қудрати Худ муқаррар кардааст, бидонед. Аммо вақте ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил мешавад, шумо қудрат хоҳед ёфт ва дар Ерусалим ва дар тамоми Яҳудо ва Сомария ва то ақсои замин шоҳидони Ман хоҳед буд». Аъмол 1:6-8 То ки дар замонҳои пурра, Ӯ ҳама чизро, хоҳ дар осмон бошад, хоҳ дар замин, дар Масеҳ, дар Ӯ ҷамъ кунад: Эфсӯсиён 1:10 Акнун, эй бародарон, аз шумо хоҳиш мекунем, ки ба омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва бо ҷамъ омадани мо дар назди Ӯ, ки шумо зуд ба ҳайрат наафтед ва на бо рӯҳ, на бо калом ва на бо номае, ки гӯё аз мо навишта шудааст, ки рӯзи Масеҳ наздик аст, ноумед нашавед. Бигзор касе шуморо бо ҳеҷ ваҷҳ фиреб надиҳад, зеро он рӯз фаро намерасад, магар ин ки аввал фирор биёяд ва шахси гуноҳкор, писари ҳалокат, ошкор шавад, ки муқобилат мекунад ва худро аз ҳама чизе, ки Худо номида мешавад ё ибодат карда мешавад, болотар мегузорад, то ки ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо нишинад ва худро нишон диҳад, ки Худост. 2 Таслӯникиён 2:1-4

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Апокриф Сипас Тобит дуои шодмонӣ навишт ва гуфт: «Худое, ки то абад зинда аст, муборак бод ва подшоҳии Ӯ муборак бод! Зеро ки Ӯ қамчин мезанад ва раҳм мекунад, ба дӯзах мебарад ва боз меорад, ва касе нест, ки аз дасти Ӯ канорагирӣ кунад. Ӯро дар пеши халқҳо эътироф кунед, эй банӣ-Исроил, зеро ки Ӯ моро дар миёни онҳо пароканда кардааст. Дар он ҷо бузургии Ӯро эълон кунед ва Ӯро дар пеши тамоми зиндагон ҳамду сано гӯед, зеро ки Ӯ Худованди мост ва Ӯ Худои Падари мост то абад. Ва Ӯ моро барои гуноҳҳои мо қамчин хоҳад зад ва боз раҳм хоҳад кард ва моро аз ҳамаи халқҳое, ки моро дар миёни онҳо пароканда кардааст, ҷамъ хоҳад кард». Тобит 13:1-5 Ҳамаи қабилаҳои Яъқубро ҷамъ кун ва онҳоро мисли ибтидо мерос гир. Эй Худованд, ба қавме ки бо номи Ту номида шудааст, ва ба Исроил, ки нахустзодаи Худро номгузорӣ кардаӣ, раҳм кун. Воиз 36:11-12 Эй Ерусалим, ба сӯи шарқ нигоҳ кун ва шодмониеро, ки аз Худо бароят меояд, бубин. Инак, писарони ту, ки ту онҳоро фиристодаӣ, меоянд, аз шарқ то ғарб бо каломи Қуддус ҷамъ омада, аз ҷалоли Худо шодӣ мекунанд. Борух 4:36-37 Эй Ерусалим, бархез ва дар баландии осмон биист ва ба сӯи шарқ нигоҳ кун, ва фарзандони туро аз ғарб то шарқ бо каломи Худои Муқаддас ҷамъ овардаанд ва аз ёди Худо шодӣ мекунанд. Борух 5:5 Ва дуо чунин буд: «Эй Худованд, Худованд Худо, Офаридгори ҳама чиз, ки тарсончак ва қавӣ ва одил ва меҳрубон ва ягона ва меҳрубон аст, Подшоҳи ягона ва меҳрубон, ягона атокунандаи ҳама чиз, ягона одил, қодир ва абадӣ, ту Исроилро аз ҳама мушкилот раҳо мекунӣ ва падаронро интихоб кардаӣ ва онҳоро тақдис мекунӣ: қурбониро барои тамоми қавми Худ, Исроил, қабул кун ва насиби Худро нигоҳ дор ва онро тақдис намо. Онҳоеро, ки аз мо парокандаанд, ҷамъ кун, онҳоеро, ки дар байни халқҳо хизмат мекунанд, раҳо кун, ба онҳое, ки нафрат доранд ва нафрат доранд, нигоҳ кун ва бигзор халқҳо бидонанд, ки Ту Худои мо ҳастӣ». 2 Маккабис 1:24-27 Мо инчунин умедворем, ки Худое, ки тамоми қавми Худро наҷот дод ва ба ҳамаи онҳо мерос, салтанат, коҳинӣ ва маъбадро ато кард, чунон ки дар шариат ваъда додааст, ба зудӣ бар мо раҳм хоҳад кард ва моро аз ҳар сарзамини зери осмон ба макони муқаддас ҷамъ хоҳад кард, зеро ки Ӯ моро аз мусибатҳои бузург раҳоӣ дод ва маконро пок кард. 2 Маккабис 2:17-18

Ҷашер ва Ҷубилиес Ва дар соли понздаҳуми зиндагии Абром дар замини Канъон, ки соли ҳафтодуми ҳаёти Абром аст, буд ва Худованд дар он сол ба Абром зоҳир шуд ва ба ӯ гуфт: «Ман Худованд ҳастам, ки туро аз Ур-Касдим берун овардам, то ин заминро ба ту мерос диҳам. Акнун пеши Ман рав ва комил бош ва аҳкоми Маро риоят кунӣ, зеро ки Ман ба ту ва ба насли ту ин заминро аз дарёи Митсраим то дарёи бузурги Фурот мерос хоҳам дод». Яшер 13:17-18 Ва Эсов бархоста, назди Яъқуб баргашт ва ҳар он чиро, ки Набойут писари Исмоил насиҳат дода буд, иҷро кард; ва Эсов тамоми сарватеро, ки Исҳоқ боқӣ гузошта буд, гирифт: ҷонҳо, ҳайвонот, чорпоён ва амвол ва тамоми сарват; ба бародараш Яъқуб чизе надод; ва Яъқуб тамоми замини Канъонро, аз водии Миср то дарёи Фурот, гирифт ва онро барои моликияти

Биниши 6000 - Исроили Бузург

абадӣ ва барои фарзандонаш ва барои насли худ пас аз ӯ то абад гирифт. Ва инҳо суханоне ҳастанд, ки Яъқуб дар китоб навишта буд: «Замини Канъон ва ҳамаи шаҳрҳои ҳиттиён, ҳивиён, ябусиён, амӯриён, фаризиён ва гергашиён, ҳамаи ҳафт халқ аз дарёи Миср то дарёи Фурот». Яшер 47:24,27 Ва баъд аз марги Мусо Худованд ба Еҳушаъ писари Нун гуфт: «Бархез ва аз Урдун ба замине, ки Ман ба банӣ-Исроил додаам, гузар, ва ту заминро ба банӣ-Исроил супорӣ. Ҳар ҷое, ки кафи пойҳоят бар он қадам мегузорад, аз биёбони Лубнон то дарёи бузурги дарёи Фарот марзи ту хоҳад буд». Яшер 88:1-3 Ва баъд аз ин онҳо аз миёни халқҳо бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ ва бо тамоми қуввати худ ба Ман рӯй хоҳанд овард, ва Ман онҳоро аз миёни ҳамаи халқҳо ҷамъ хоҳам кард, ва онҳо Маро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, то ки онҳо Маро пайдо кунанд, вақте ки Маро бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ ҷустуҷӯ кунанд. Юбилейҳо 1:14 Ва ба ӯ гуфт: «Ман Худованд ҳастам, ки туро аз Ури халдейҳо берун овардам, то ки замини канъониёнро ба ту диҳам, то онро то абад тасарруф кунӣ; ва Ман барои ту ва насли ту баъд аз ту Худо хоҳам буд». Ва дар он рӯз Худованд бо Абром аҳд баста, гуфт: «Ман ин заминро ба насли ту, аз дарёи Миср то дарёи бузург, дарёи Фурот, каниён, каниз, кадмон, фариз, рафоим, факор, ҳив, амор, канъон, гиргош ва ябус, хоҳам дод». Юбилейҳо 14:7,18 Ва ба ту ва ба насли ту баъд аз ту заминеро, ки ту дар он ҷо ғариб будӣ, — замини Канъонро хоҳам дод, то ки ту онро то абад тасарруф кунӣ, ва Ман Худои онҳо хоҳам буд. Юбилейҳо 15:10

Китобҳои фаромӯшшудаи Адан Ва ман ба падарам Яъқуб гуфтам: «Ба воситаи ту Худованд канъониёнро ғорат хоҳад кард ва замини онҳоро ба ту ва ба насли ту баъд аз ту хоҳад дод» (Аҳди Левӣ 3:10). Ва баъд аз ин чизҳо Худи Худованд (Исои Масеҳ), нури адолат, барои шумо тулӯъ хоҳад кард ва шумо ба замини худ бармегардед. Ва Ӯро дар Ерусалим ба хотири номи Ӯ хоҳед дид. Ва боз бо бадии аъмоли худ Ӯро ба хашм хоҳед овард ва шуморо то замони анҷоми кор аз ҷониби Ӯ дур хоҳед кард. Аҳди Забулун 2:32-35 Ва баъд аз он ки шумо кам ва кам шудаед, шумо бармегардед ва Худованд Худои худро эътироф мекунед; ва Ӯ шуморо мувофиқи раҳмати фаровони Худ ба замини шумо бармегардонад. Ва баъд аз он ки онҳо ба замини падарони худ меоянд, онҳо боз Худовандро фаромӯш мекунанд ва бедин мешаванд. Ва Худованд онҳоро бар рӯи тамоми замин пароканда хоҳад кард, то даме ки раҳми Худованд (Исои Масеҳ) биёяд, марде ки адолатро ба амал меорад ва ба ҳамаи дурдастон ва наздикон раҳм мекунад. Аҳди Нафтолӣ 1:30-32

Инҷил - Танҳо Исои Масеҳ наҷот медиҳад Ва ӯ Писаре хоҳад зоид, ва ту Ӯро Исо хоҳӣ номид, зеро ки Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод. Матто 1:21

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад ( Юҳанно 3:16) . Исо ба вай гуфт: « Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар наметавонад ояд, магар ин ки ба василаи Ман». Юҳанно 14:6 Дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон ба одамон ато нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем. Аъмол 4:12 Зеро ман аввал он чиро, ки қабул кардаам, ба шумо расонидам, ки Масеҳ мувофиқи Навиштаҳо барои гуноҳҳои мо мурд ва дафн карда шуд ва мувофиқи Навиштаҳо дар рӯзи сеюм эҳьё шуд: 1 Қӯринтиён 15:3-4 Дар Ӯ мо бо Хуни Ӯ кафорат, яъне омурзиши гуноҳҳоро мувофиқи сарвати файзи Ӯ пайдо кардаем. Эфсӯсиён 1:7 Мо бояд чор ҳақиқатро пурра дарк кунем:

1. Худо шуморо хеле дӯст медорад. Ӯ мехоҳад, ки шумо бо Ӯ дар биҳишт ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошед. Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад ( Юҳанно 3:16) . Ӯ мехоҳад, ки шумо бо Ӯ ҳаёти пурмазмун ва пурмазмун дошта бошед. Дузд меояд, то бидуздад, бикушад ва нобуд кунад; Ман омадаам, то ки онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровон дошта бошанд. Юҳанно 10:10 Бо вуҷуди ин, бисёриҳо ҳаёти пурмазмунро аз сар намегузаронанд ва мутмаин нестанд, ки оё ҳаёти абадӣ доранд, зеро...

2. Инсон табиатан гунаҳкор аст. Аз ҳамин сабаб ӯ аз Худо ҷудо шудааст. Ҳама гуноҳ кардаанд. Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд; Румиён 3:23 Зеро муҳаббат ба пул решаи ҳама бадиҳост... 1 Тимотиюс 6:10 Музди гуноҳ марг аст. Зеро музди гуноҳ мамот аст... Румиён 6:23 Китоби Муқаддас ду намуди маргро муайян мекунад: • Марги ҷисмонӣ Ва чунон ки барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо баъд аз ин доварӣ. Ибриён 9:27 • Марги рӯҳонӣ ё ҷудоии абадӣ аз Худо дар дӯзах

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Аммо тарсончакон, ва беимонон, ва палидон, ва қотилон, ва зинокорон, ва ҷодугарон, ва бутпарастон, ва ҳамаи дурӯғгӯён насибашон дар кӯле хоҳанд буд, ки бо оташ ва кибрит месӯзад: ки ин мамоти дуюм аст. Ваҳй 21:8 Агар инсон аз сабаби гуноҳаш аз Худо ҷудо шуда бошад, роҳи ҳали ин мушкил чист? Мо аксар вақт фикр мекунем, ки роҳҳои ҳал инҳоянд: дин, корҳои нек ва одоби хуб. Аммо танҳо як роҳи ҳал аз ҷониби Худо вуҷуд дорад.

3. Исои Масеҳ ягона роҳ ба сӯи биҳишт аст. Ин изҳороти Худост. Исо ба вай гуфт: « Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар наметавонад ояд, магар ин ки ба василаи Ман». Юҳанно 14:6 Ӯ барои гуноҳҳои мо ҷазои пурра дод. Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо уқубат кашид, одил барои золимон, то ки моро назди Худо оварад, ба ҳасби ҷисм кушта шуд, аммо бо рӯҳ зинда шуд. 1 Петрус 3:18 Дар Ӯ мо бо Хуни Ӯ кафорат, яъне омурзиши гуноҳҳоро мувофиқи сарвати файзи Ӯ пайдо кардаем. Эфсӯсиён 1:7 Ӯ ваъдаи ҳаёти ҷовидонӣ дорад. Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ меёбад. Ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки ғазаби Худо бар вай мемонад. Юҳанно 3:36 Зеро ки музди гуноҳ мамот аст, аммо бахшоиши Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳи Худованди мост (Румиён 6:23).

4. Барои наҷот ёфтан мо бояд ба Исои Масеҳ имон оварем. Наҷоти мо аз файзи Худо тавассути имон ба Исои Масеҳ аст. Зеро ки шумо бо файз ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест, балки атои Худост; на аз аъмол, то ки касе фахр накунад. Эфсӯсиён 2:8-9 Зеро ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт. Румиён 10:13 Дуои гунаҳкор Бо имон чунин дуо гӯед: Худовандо Исо, барои дӯст доштани ман аз Ту хеле миннатдорам. Ман иқрор мешавам, ки гунаҳкорам ва аз Ту бахшиш мепурсам. Ташаккур барои рехтани хунат барои пардохти ҳамаи гуноҳҳоям. Ташаккур барои маргат дар салиб, дафн ва эҳёи Ту. Ман ба Ту ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ эътимод дорам. Ман тӯҳфаи ҳаёти ҷовидонии Туро қабул мекунам ва ҳаёти худро ба Ту месупорам. Ба ман кӯмак кун, ки ба ҳама фармонҳои Ту итоат кунам ва дар назари Ту писанд оям. Омин. Агар шумо ба Исои Масеҳ имон оварда бошед, бо шумо чунин чизҳо рӯй додаанд: • Акнун, шумо бо Худо ҳаёти ҷовидонӣ доред. Ва иродаи Фиристодаи Ман ин аст, ки ҳар кӣ Писарро бинад ва ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад; ва Ман ӯро дар рӯзи охир эҳьё хоҳам кард. Юҳанно 6:40 • Ҳамаи гуноҳҳои шумо пардохта ва бахшида шудаанд. (гузашта, ҳозира, оянда)

Биниши 6000 - Исроили Бузург

Аммо ин шахс, баъд аз он ки як қурбониро барои гуноҳҳо абадан тақдим кард, ба ямини Худо нишаст; Ибриён 10:12 • Шумо дар назари Худо махлуқи нав ҳастед. Ин оғози ҳаёти нави шумост. Пас, агар касе дар Масеҳ бошад, махлуқи нав аст; чизҳои қадима гузаштаанд; инак, ҳама чиз нав шудааст. 2 Қӯринтиён 5:17 • Шумо фарзанди Худо шудед. Аммо ба ҳамаи онҳое ки Ӯро қабул карданд, Ӯ қудрат дод, ки фарзандони Худо гарданд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон оварданд (Юҳанно 1:12). Амалҳои нек роҳи наҷоти мо нестанд, балки далел ё самараи наҷоти мост. Зеро ки мо офаридаи Ӯ ҳастем ва дар Исои Масеҳ барои аъмоли нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ барои мо муқаррар кардааст, ки дар онҳо рафтор кунем. Эфсӯсиён 2:10 Худовандам!

Ёдгории Марями Байт-Ҳинӣ Вақте ки дар Байт-Ҳинӣ, дар хонаи Шимъӯни махавӣ, дар сари суфра нишаста буд, зане бо қуттии гаҷе аз равғани атрафшони нарди хушбӯй омад ва қуттиро шикаста, онро ба сари Ӯ рехт. Баъзеҳо дар дили худ хашмгин шуда, гуфтанд: «Чаро ин равғани атрафшонро исроф карданд? Зеро онро ба беш аз сесад динор фурӯхта, ба камбағалон доданд». Ва онҳо аз вай шикоят карданд. Исо гуфт: « Ӯро ором гузоред; чаро ӯро ташвиш медиҳед? Вай ба ман кори нек кардааст. Зеро камбағалон ҳамеша бо шумо ҳастанд ва ҳар вақте ки хоҳед, ба онҳо некӣ карда метавонед; аммо Ман ҳамеша бо шумо нестам. Вай ҳар коре, ки метавонист, кард; вай пешакӣ омадааст, ки бадани Маро барои дафн молад. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ҳар ҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, кори вай низ барои ёдоварии ӯ гуфта хоҳад шуд.» Марқӯс 14:3-9