Рушд ва суқути Узиё 2 Вақоеънома 26 1Он гоҳ тамоми мардуми Яҳудо Узиёро, ки шонздаҳсола буд, гирифта, ба ҷои падараш Амасьё подшоҳ карданд. 2 Ӯ Элӯтро бино кард ва онро ба Яҳудо баргардонд, баъд аз он ки подшоҳ бо падаронаш хобид. 3Узиё дар вақти подшоҳ шуданаш шонздаҳсола буд ва панҷоҳу ду сол дар Ерусалим подшоҳӣ кард. Номи модараш низ Еколё, аз Ерусалим, буд. 4Ва ӯ он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, ба амал овард, мисли ҳар он чи падараш Амасьё карда буд. 5Ва ӯ дар айёми Закарё, ки дар рӯъёҳои Худо фаҳмиш дошт, Худоро ҷуст; ва то даме ки ӯ Худовандро ҷуст, Худо ӯро комёб мегардонд. 6 Ва ӯ берун омада, бо фалиштиён ҷанг кард, ва девори Ҷат ва девори Ябне ва девори Ашдодро хароб кард, ва шаҳрҳоеро дар атрофи Ашдод ва дар миёни фалиштиён бино кард. 7 Ва Худо ба ӯ бар зидди фалиштиён ва бар зидди арабҳое ки дар Гурбаал сокин буданд ва бар Меҳуниён кӯмак кард. 8 Ва аммӯниён ба Узиё тӯҳфаҳо медоданд, ва номи ӯ ҳатто то вуруди Миср паҳн шуд, зеро ки ӯ худро хеле мустаҳкам кард. 9Ва Узиё дар Ерусалим дар дарвозаи кунҷӣ ва дар дарвозаи водӣ ва дар гардиши девор бурҷҳо сохт ва онҳоро мустаҳкам кард. 10 Ва ӯ дар биёбон бурҷҳо сохт ва чоҳҳои зиёде кофт, зеро ки чорвои зиёде дошт, ҳам дар пастиҳо ва ҳам дар даштҳо, ва деҳқонон ва токпарварон дар кӯҳҳо ва дар Кармил, зеро ки ӯ чорводориро дӯст медошт. 11 Ғайр аз ин, Узиё лашкари ҷанговар дошт, ки мувофиқи шумораи онҳо аз ҷониби Яиел, котиб ва Маасиё, ҳоким, таҳти роҳбарии Ҳананё, яке аз сардорони подшоҳ, ба ҷанг мебаромаданд. 12 Шумораи умумии сардорони хонаводаҳои мардони далеру шуҷоъ ду ҳазору шашсад нафар буд.
1
Рушд ва суқути Узиё
13 Ва дар зери дасти онҳо лашкаре буд, ки сесад ҳазору ҳафт ҳазору панҷсад нафар буданд, ки бо қувваи бузурге ҷанг мекарданд, то ба подшоҳ бар зидди душман кумак кунанд. 14Ва Узиё барои онҳо дар тамоми лашкар сипарҳо, найзаҳо, кулоҳҳо, зиреҳпӯшҳо, камонҳо ва фалахмонҳо барои сангпартоӣ омода кард. 15 Ва ӯ дар Ерусалим муҳаррикҳоеро сохт, ки аз ҷониби одамони маккор сохта шуда буданд, то ки бар бурҷҳо ва деворҳои деворӣ гузошта шаванд, то ки тирҳо ва сангҳои калонро партоянд. Ва номи ӯ дар тамоми ҷаҳон паҳн шуд, зеро ба ӯ кӯмаки аҷибе расонида шуд, то даме ки қавӣ шуд. 16 Аммо вақте ки ӯ қавӣ шуд, дилаш ба ҳалокат расид, зеро ки аз Худованд Худои худ ситам кард ва ба маъбади Худованд даромад, то ки бар қурбонгоҳи бухур бухур сӯзонад. 17Ва Азарёи коҳин аз паси ӯ даромад, ва бо ӯ ҳаштод коҳини Худованд, ки мардони далеру шуҷоъ буданд, 18 Ва онҳо ба подшоҳ Узиё муқобилат карда, ба ӯ гуфтанд: «Эй Узиё, сӯзондани бухур барои Худованд кори ту нест, балки коҳинони писарони Ҳорун, ки барои сӯзондани бухур таъин шудаанд, бояд аз маъбад берун раванд; зеро ки ту хиёнат кардаӣ; ва ин барои ту аз ҷониби Худованд Худо нахоҳад буд». 19 Он гоҳ Узиё хашмгин шуд, ва дар дасташ бухурдоне дошт, то бухур сӯзонад. Ва ҳангоме ки ӯ аз коҳинон хашмгин буд, махав дар пешонии ӯ дар хонаи Худованд, аз назди қурбонгоҳи бухур пайдо шуд. 20Ва Азарё, саркоҳин, ва ҳамаи коҳинон, ба ӯ нигоҳ карданд, ва инак, пешонии ӯ махавӣ буд, ва ӯро аз он ҷо берун карданд; ва худаш низ шитоб кард, ки берун равад, зеро ки Худованд ӯро зада буд. 21Ва подшоҳ Узиё то рӯзи маргаш махавӣ буд ва дар хонаи дигар зиндагӣ мекард, зеро ки махавӣ буд, зеро ки аз хонаи Худованд ронда шуда буд; ва писараш Ютом бар хонаи подшоҳ бар қавми замин доварӣ мекард. 22 Ва боқимондаи аъмоли Узиё, аз аввал то охир, Ишаъёи набӣ, писари Омӯс, навиштааст. 23Пас Узиё бо падаронаш хобид, ва ӯро бо падаронаш дар саҳрои қабристоне ки ба подшоҳон тааллуқ дошт, дафн карданд, зеро мегуфтанд: «Ӯ махавӣ аст», ва писараш Ютом ба ҷои ӯ подшоҳ шуд.
Шарҳи мухтасари ҳукмронии шоҳ Узиё Подшоҳ Узиё (ки бо номи Азарё низ маъруф аст) ҳамагӣ дар синни 16-солагӣ ба тахти Яҳудо нишаст ва 52 сол ҳукмронӣ кард. Қиссаи ӯ дар 2 Вақоеънома 26 як таҳқиқоти пурқувват дар бораи садоқати барвақтӣ, муваффақияти бесобиқаи миллӣ ва суқути фоҷиабори рӯҳонӣ мебошад, ки аз сабаби ғурур ба вуҷуд омадааст.
Тақсимоти оят ба оят Оятҳои 1–5 (Эҳё ва парҳезгории барвақт): Мардуми Яҳудо Узиёро ба ҷои падараш Амасё подшоҳ таъин карданд. Ӯ дар назари Худованд он чиро, ки дуруст аст, анҷом медиҳад ва дар айёми Закарё, ки ба ӯ рӯъёҳои Худоро таълим медиҳад, Худоро меҷӯяд. То даме ки ӯ Худовандро меҷӯяд, Худо ӯро муваффақ мегардонад. Оятҳои 6–15 (Қудрати низомӣ ва навоварӣ): Узиё бомуваффақият бар зидди фалиштиён ва арабҳо ҷанг мекунад, деворҳои душманро вайрон мекунад ва Ерусалимро бо бурҷҳои дифоии инноватсионии ҷангӣ ва муҳаррикҳои ҷангӣ, ки барои тирпарронӣ ва сангҳои калон пешбинӣ шудаанд, мустаҳкам мекунад. Шӯҳрати ӯ ба дуриҳо паҳн мешавад, зеро ба ӯ то он даме ки қавӣ шавад, кӯмаки аҷибе расонида мешавад.
2
Рушд ва суқути Узиё
Оятҳои 16–21 (Ғурур ва доварии илоҳӣ): Вақте ки Узиё қавӣ мешавад, дилаш ба ҳалокат мерасад. Ӯ бо ворид шудан ба маъбад барои сӯзондани бухур дар қурбонгоҳи тиллоӣ бар зидди Худо гуноҳ мекунад. Азарё, коҳин ва 80 коҳини далеру шуҷоъ, бо ӯ рӯ ба рӯ мешаванд ва мегӯянд, ки сӯзондани бухур танҳо ба писарони Ҳорун тааллуқ дорад. Узиё бо бухурдон дар дасташ хашмгин мешавад ва фавран махав дар пешонии ӯ пайдо мешавад. Оятҳои 22–23 (Анҷоми танҳоӣ): Узиё то рӯзи маргаш махавӣ буд. Ӯ дар хонаи алоҳида зиндагӣ мекунад, ки аз хонаи Худованд маҳрум аст, дар ҳоле ки писараш Ютом қасри шоҳиро идора мекунад ва мардумро доварӣ мекунад.
Дарсҳои асосӣ Санҷишҳои шукуфоӣ Хусусият: Муваффақият ва сарват аксар вақт нисбат ба душвориҳо озмоиши рӯҳонии қавитаре мебошанд, ки одамонро водор мекунанд, ки ба худашон такя кунанд, на ба Худо. Хатари такаббур: Суқути Узиё аз лаҳзае оғоз ёфт, ки ӯ макони худро фаромӯш кард ва ба ғурур иҷозат дод, ки дилашро фосид кунад. Эҳтиром ба марзҳои муқаддас (ҷудо кардани калисо ва давлат) : Аз ҳад гузаштан аз фармонҳо ва марзҳои илоҳӣ — ҳамон тавре ки Узиё бо ғасб кардани мақоми коҳинӣ — оқибатҳои ҷиддӣ меорад. Зарурати далерона будани масъулият: Азарё ва коҳинон бо истодагарӣ дар муқобили подшоҳи пурқудрат барои ҳифзи меъёрҳои муқаддас далерии одилона нишон доданд.
3