Tajik - The New Testament by Filipino Tracts and Literature Society Inc.

Аҳди Ҷадид

Мундариҷа Инҷили Матто Инҷили Марқӯс

1 25

Инҷили Луқо Инҷили Юҳанно Аъмоли Расулон Нома ба Румиён

40 65 84 108

Номаи аввал ба Қӯринтиён Номаи дуюм ба Қӯринтиён Нома ба Ғлатиён

118 128 135

Нома ба Эфсӯсиён Нома ба Филиппиён Нома ба Қӯлоссиён

139 143 146

Номаи аввал ба Таслӯникиён Номаи дуюм ба Таслӯникиён Номаи аввал ба Тимотиюс

149 152 154

Номаи дуюм ба Тимотиюс Нома ба Титус Нома ба Филимӯн

157 159 160

Нома ба Ибриён Номаи Яъқуб Номаи аввали Петрус

161 169 172

Номаи дуюми Петрус Номаи аввали Юҳанно Номаи дуюми Юҳанно

175 177 180

Номаи сеюми Юҳанно Номаи Яҳудо Ваҳй

180 181 182

Матто

21 Ва вай писаре зоид, ва ту ӯро Исо хоҳӣ гуфт, зеро ки Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳошон наҷот хоҳад дод. 22Ва ин ҳама ба амал омад, то ба амал ояд он сухане ки дар бораи Худованд ба воситаи набӣ гуфта шудааст: 23 «Инак, бокира ҳомила шуда, писаре хоҳад зоид, ва номи ӯро Эммануил хоҳанд хонд, ки инак, Худо бо мост». 24Ва Юсуф аз хоб эҳьё шуда, ончунон ки фариштаи Худованд ба ӯ фармуда буд, амал карда, зани худро ба наздаш гирифт: 25 Ва вайро нашинохт, то даме ки Писари нахустзодаи худро зоид, ва Ӯ ӯро Исо номид.

БОБИ 1 1 Китоби насли Исои Масеҳ, ибни Довуд, ибни Иброҳим. 2Иброҳим Исҳоқро ба дунё овард; ва Исҳоқ Яъқубро ба дунё овард; ва Яъқуб Яҳудо ва бародаронашро ба дуньё овард; 3 Ва Яҳудо Форес ва Зарро аз Томор ба дуньё овард; ва Форес Эсрӯмро ба дуньё овард; ва Эсрӯм Арамро ба дуньё овард; 4Ва Аром Аминодобро ба дуньё овард; ва Аминадоб Нассонро ба дуньё овард; ва Нассон Салмӯнро ба дунё овард; 5 Ва Салмон Бузро аз Рачаб ба дуньё овард; ва Буз Убидро аз Рут ба дуньё овард; ва Убид Йисойро ба дуньё овард; 6Ва Йисой Довуди подшоҳро ба дуньё овард; ва подшоҳ Довуд Сулаймонро аз вай, ки зани Уриё буд, ба дунё овард; 7 Ва Сулаймон Робъомро ба дуньё овард; ва Робъом Абиёро ба дунё овард; ва Абиё Осоро ба дуньё овард; 8Ва Осо Йусофотро ба дуньё овард; ва Йӯсофот Йӯромро ба дуньё овард; ва Йӯром Ӯзиёро ба дунё овард; 9Ва Ӯзиё Йӯатомро ба дуньё овард; ва Йӯатом Ахозро ба дуньё овард; ва Ахаз Ҳизқиёро ба дуньё овард; 10Ва Ҳизқиё Менашсеро ба дуньё овард; ва Менашсе Омӯнро ба дуньё овард; ва Омӯн Йӯшиёдро ба дунё овард; 11Ва Йӯшиёъ Еҳӯниё ва бародарони ӯро ба дуньё овард, вақте ки онҳо ба Бобил бурда шуданд; 12 Ва баъд аз он ки онҳо ба Бобил оварданд, Еҳӯниё Салотиилро ба дуньё овард; ва Салатиил Зоробобилро ба дуньё овард; 13 Ва Зарубобил Абиудро ба дуньё овард; ва Абиуд Элёқимро ба дуньё овард; ва Элиёқим Азорро ба дуньё овард; 14Ва Азор Содӯқро ба дуньё овард; ва Содӯқ Оҳимро ба дуньё овард; ва Охим Элиудро ба дуньё овард; 15Ва Элиуд Элъозорро ба дуньё овард; ва Элъозор Маттонро ба дуньё овард; ва Маттон Яъқубро ба дунё овард; 16 Ва Яъқуб Юсуф, шавҳари Марямро ба дуньё овард, ки аз ӯ Исо таваллуд ёфт, ки Масеҳ номида мешавад. 17 Пас, тамоми наслҳо аз Иброҳим то Довуд чордаҳ насл мебошанд; ва аз Довуд то замони тасарруф ба Бобил чордаҳ насл аст; ва аз асорат ба Бобил то Масеҳ чордаҳ насл аст. 18 Таваллуди Исои Масеҳ дар ин маврид буд: Вақте ки модараш Марям бо Юсуф издивоҷ кард, пеш аз он ки онҳо ҷамъ шаванд, вай кӯдаки Рӯҳулқудс пайдо шуд. 19 Шавҳари вай Юсуф, ки марди одил буд ва намехост, ки ӯро дар байни мардум намунаи ибрат нишон диҳад, ният дошт, ки вайро ба таври махфӣ дур кунад. 20 Аммо ҳангоме ки ӯ дар ин бора фикр мекард, инак, фариштаи Худованд дар хоб ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Эй Юсуф, Писари Довуд, натарс, ки зани худ Марямро назди худ бигир, зеро он чи аз вай ҳомила шудааст аз Рӯҳулқудс.

БОБИ 2 1 Ва ҳангоме ки Исо дар айёми подшоҳ Ҳиродус дар Байт-Лаҳми Яҳудо таваллуд шуд, инак, хирадмандоне аз шарқ ба Ерусалим омаданд, 2 Гуфт: «Он ки таваллуд ёфтааст, Подшоҳи Яҳудиён куҷост? зеро ки мо ситораи Ӯро дар шарқ дидаем ва омадаем, ки Ӯро парастиш кунем. 3 Вақте ки подшоҳ Ҳиродус инро шунид, ва тамоми Ерусалим бо ӯ ба изтироб афтод. 4 Ва тамоми саркоҳинон ва китобдонони қавмро ҷамъ карда, аз онҳо пурсид, ки Масеҳ дар куҷо таваллуд шавад. 5 Ба вай гуфтанд: «Дар Байт-Лаҳми Яҳудо, зеро ки набӣ чунин навишта шудааст: 6Ва ту, Байт-Лаҳм, дар замини Яҳудо, дар миёни мирони Яҳудо хурдтарин нестӣ, зеро ки аз ту ҳокиме хоҳад омад, ки вай қавми ман Исроилро ҳукмронӣ хоҳад кард. 7 Он гоҳ Ҳиродус ҳакимонро пинҳонӣ даъват карда, аз онҳо бодиққат пурсид, ки ситора дар чанд вақт пайдо шуд. 8 Ва онҳоро ба Байт-Лаҳм фиристода, гуфт: «Биравед ва кӯдакро бодиққат ҷустуҷӯ кунед; «Ва чун Ӯро ёфтед, ба ман боз хабар диҳед, то ки ман низ омада, ба Ӯ саҷда кунам». 9 Сухани подшоҳро шунида, рафтанд; ва инак, ситорае ки дар шарқ диданд, пешопеши онҳо рафт, то даме ки омада, бар он ҷое ки кӯдак буд, биистод. 10 Вақте ки онҳо ситораро диданд, аз шодии бениҳоят шод шуданд. 11 Ва ҳангоме ки ба хона даромаданд, кӯдакро бо модараш Марьям диданд ва ба замин афтода, ба Ӯ саҷда карданд; ва ганҷҳои худро кушода, ба Ӯ ҳадяҳо тақдим карданд; тилло ва ладан ва мур. 12 Ва аз Худо дар хоб огоҳ карда шуд, ки ба назди Ҳиродус барнагарданд, бо роҳи дигар ба кишвари худ рафтанд. 13 Ва ҳангоме ки онҳо рафтанд, инак, фариштаи Худованд дар хоб ба Юсуф зоҳир шуда, мегӯяд: «Бархез ва кӯдак ва модари ӯро гирифта, ба Миср гурез, ва дар он ҷо бош, то даме ки ба ту калом расонам; Ҳиродус кӯдакро меҷӯяд, то ӯро нобуд созад. 14Ва чун бархоста, кӯдак ва модарашро шабона гирифта, ба Миср равона шуд; 15 Ва то марги Ҳиродус дар он ҷо буд, то ба амал ояд сухане ки Худованд ба воситаи набӣ гуфта буд: "Писари худро аз Миср даъват кардам". 16 Он гоҳ Ҳиродус чун дид, ки доноён ӯро масхара мекунанд, бағоят хашм гирифт ва фиристод ва ҳамаи

МАТТО

кӯдаконро, ки дар Байт-Лаҳм ва дар тамоми канори он буданд, аз дусола ва хурдтар кушт. замоне, ки аз хирадмандон бо ҷидду ҷаҳд пурсида буд. 17 Он гоҳ ба амал омад он чи ки Ирмиёи набӣ гуфта буд: 18 Дар Рама овозе шунида шуд, нола ва гиря ва мотами азиме, Роҳел барои фарзандони худ гиря мекард, ва тасаллӣ намеёфт, зеро ки онҳо не. 19 Ва ҳангоме ки Ҳиродус мурд, инак, фариштаи Худованд дар Миср дар хоб ба Юсуф зоҳир мешавад, 20 Ва гуфт: "Бархез ва Кӯдак ва модари ӯро бигир, ва ба замини Исроил бирав, зеро ки онҳо мурдаанд, ки ҷони кӯдакро ҷӯё буданд". 21Ва бархоста, кӯдак ва модарашро гирифта, ба замини Исроил омад. 22 Аммо чун шунид, ки Аркилоус дар Яҳудо дар хонаи падараш Ҳиродус подшоҳӣ мекунад, аз рафтан ба он ҷо тарсид, вале дар хобаш аз Худо огоҳ шуда, ба ноҳияҳои Ҷалил равона шуд. 23 Ва омада, дар шаҳре ки Носира ном дошт, сокин шуд, то ба амал ояд сухане ки анбиё гуфта шудааст: "Ӯ Носирӣ номида хоҳад шуд".

15 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Алҳол иҷозат деҳ, зеро ки мо бояд тамоми адолатро ҳамин тавр иҷро кунем». Сипас ӯро азоб дод. 16 Исо, ҳангоме ки таъмид гирифт, дарҳол аз об баромад, ва инак, осмон ба рӯяш кушода шуд, ва Рӯҳи Худоро дид, ки мисли кабӯтаре нозил шуда, бар Ӯ равшанӣ мекунад; 17 Ва инак, овозе аз осмон шунида мешавад, ки мегӯяд: «Ин Писари Маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнудам». БОБИ 4 1 Он гоҳ Исоро аз Рӯҳ ба биёбон бурданд, то ки иблисро озмуда шавад. 2 Ва ҳангоме ки чил рӯзу чил шаб рӯза дошт, баъд аз он гурусна монд. 3 Ва васвасакунанда назди Ӯ омада, гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, амр деҳ, ки ин сангҳо нон шаванд». 4 Аммо Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Навишта шудааст, ки одам на танҳо бо нон зиндагӣ мекунад, балки бо ҳар сухане ки аз даҳони Худо мебарояд». 5 Он гоҳ иблис ӯро ба шаҳри муқаддас бурда, бар қуллаи маъбад шинонд, 6 Ва ба вай гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро ба замин парто, зеро навишта шудааст: "Ӯ фариштагони Худро дар бораи Ту амр хоҳад дод, ва туро дар дасти онҳо хоҳанд бардошт, то ки ҳар вақт пои худро назанӣ. бар зидди санг. 7 Исо ба вай гуфт: « Боз навишта шудааст: "Худованд Худои худро наозмо". 8 Боз иблис Ӯро ба кӯҳи бениҳоят баланд мебарорад ва тамоми салтанатҳои ҷаҳон ва ҷалоли онҳоро ба ӯ нишон медиҳад; 9 Ва ба вай гуфт: «Агар ба замин афтода, ба Ман саҷда кунӣ, ҳамаи инро ба ту медиҳам». 10 Исо ба вай гуфт: « Аз ин ҷо дур шав, эй шайтон! 11 Он гоҳ иблис ӯро тарк кард, ва инак, фариштагон омада, ба Ӯ хизмат мекарданд. 12 Чун Исо шунид, ки Яҳё ба зиндон андохта шудааст, ба Ҷалил равона шуд; 13 Ва аз Носира баромада, омада, ба Кафарнаҳум, ки дар соҳили баҳр воқеъ аст, дар ҳудуди Зобулон ва Нафталим сокин шуд. 14 То ба амал ояд он сухане ки Ишаъёи набӣ гуфта буд: 15 Замини Зобулон ва замини Нефталим, ки дар роҳи баҳр, он тарафи Урдун, Ҷалили халқҳо; 16 Мардуми дар торикӣ нишаста нури бузургро диданд; ва барои онҳое ки дар минтақа нишастаанд ва сояи марг нуре меафканад. 17 Аз он вақт Исо мавъиза кардан ва гуфтанро сар кард: « Тавба кунед, зеро ки Малакути Осмон наздик аст». 18 Исо, ки аз канори баҳри Ҷалил мегузашт, ду бародарро дид: Шимъӯн, ки Петрус ном дошт ва бародараш Андриёс, ки дар баҳр тӯр меандохтанд, зеро онҳо сайёд буданд. 19 Ва ба онҳо гуфт: « Маро пайравӣ кунед, ва Ман шуморо сайёди одамон хоҳам кард». 20 Онҳо дарҳол тӯрҳои худро гузошта, аз ақиби Ӯ равона шуданд. 21 Ва аз он ҷо рафта, ду бародари дигар, Яъқуб ибни Забдой ва бародараш Юҳанноро дид, ки дар қаиқ бо

БОБИ 3 1 Дар он айём Яҳёи Таъмиддиҳанда омад ва дар биёбони Яҳудо мавъиза мекард, 2 Ва гуфт: «Тавба кунед, зеро ки Малакути Осмон наздик аст». 3 Зеро ин ҳамон аст, ки Ишаъё-пайғамбар гуфта буд: "Овози нидокунандае дар биёбон: "Роҳи Худовандро омода кунед, роҳҳои Ӯро рост кунед". 4 Ва ҳамон Яҳьё ҷомаи худро аз пашми шутур ва камарбанди чармин дар камар дошт; ва гӯшти ӯ малах ва асали ёбоӣ буд. 5Он гоҳ Ерусалим, ва тамоми Яҳудо ва тамоми гирду атрофи Ӯрдун назди ӯ рафтанд, 6 Ва ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, дар Ӯрдун аз Ӯ таъмид гирифтанд. 7 Аммо чун дид, ки бисьёре аз фарисиён ва саддуқиён ба таъмиди Ӯ меоянд, ба онҳо гуфт: «Эй насли морҳо, кӣ шуморо огоҳ кардааст, ки аз ғазаби оянда бигрезед? 8 Пас, самаре ба тавба оваред; 9 Ва дар дили худ нагӯед, ки "падари мо Иброҳим аст"; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон ба вуҷуд оварад. 10 «Ва алҳол табар бар решаи дарахтон гузошта шудааст; бинобар ин ҳар дарахте ки меваи хуб намеоварад, бурида ва дар оташ андохта мешавад. 11 Ман шуморо бо об таъмид медиҳам, то тавба кунед; лекин он ки пас аз ман меояд, аз ман тавонотар аст, ва ман лоиқи он нестам, ки кафшҳояшро бардошта барам; вай шуморо бо Рӯҳулқудс ва бо оташ таъмид хоҳад дод. 12 «Вай вентиля дар дасти Ӯст, ва ӯ фарши худро тоза карда, гандумашро дар анбор ҷамъ хоҳад кард; балки кохро дар оташи хомушнашаванда месӯзонад. 13 Он гоҳ Исо аз Ҷалил ба Ӯрдун назди Яҳё омад, то аз ӯ таъмид гирад. 14 Аммо Яҳьё ба вай манъ карда, гуфт: «Ман бояд аз ту таъмид гирам, ва ту назди Ман меоӣ?»

МАТТО

падарашон Забдой тӯрҳои худро таъмир мекарданд; ва онҳоро даъват кард. 22 Онҳо дарҳол қаиқ ва падари худро гузошта, аз ақиби Ӯ равона шуданд. 23 Ва Исо дар тамоми Ҷалил гашта, дар куништҳои онҳо таълим медод ва Инҷили Малакутро мавъиза мекард ва ҳар беморӣ ва ҳар гуна бемориро дар байни мардум шифо медод. 24 Ва шӯҳрати ӯ дар тамоми Сурия паҳн шуд; ва онҳо ҳама беморонро, ки гирифтори бемориҳо ва азобҳои гуногун буданд, ва девонагон, девонагон ва фалаҷ буданд, назди Ӯ меоварданд; ва онҳоро шифо дод. 25 Ва мардуми бисьёре аз Ҷалил, Декаполис ва Ерусалим ва Яҳудо ва он тарафи Ӯрдун аз паи Ӯ мерафтанд.

20 Зеро ба шумо мегӯям, ки агар адолати шумо аз адолати китобдонон ва фарисиён бартарӣ дошта бошад, шумо ҳеҷ гоҳ ба Малакути Осмон дохил нахоҳед шуд. 21 «Шунидаед, ки қадимиён гуфтаанд: "Қатл накун"; ва ҳар кӣ бикушад, дар хатари доварӣ хоҳад буд. 22 Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба бародари худ бесабаб хашмгин шавад, зери ҳукми доварӣ хоҳад буд; , хавфи оташи дӯзах хоҳад буд. 23 Пас, агар ҳадияи худро ба қурбонгоҳ биёрӣ, ва дар он ҷо ба ёд оварӣ, ки бародарат бар зидди ту гуноҳе кардааст; 24 Ҳадяи худро дар он ҷо пеши қурбонгоҳ гузошта, бирав; аввал бо бародари худ оштӣ кун ва баъд омада, ҳадяи худро тақдим кун. 25 Бо душмани худ зуд созиш кун, дар сурате ки ту бо ӯ дар роҳ ҳастӣ; Мабодо ҳаргиз душман туро ба қозӣ надиҳад, ва қозӣ туро ба афсар супорад, ва ту ба зиндон афканӣ. 26 Ба ростӣ ба ту мегӯям: то фусари охиринро пардохт накунӣ, ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун нахоҳӣ рафт». 27Шунидаед, ки дар қадим гуфта шудааст: "Зино накун". 28 Аммо Ман ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ ба зан бо ҳаваси худ нигоҳ кунад, аллакай дар дили худ бо вай зино карда бошад. 29 «Ва агар чашми ростат туро ба васваса андозад, онро канда, аз худ дур кун, зеро барои ту нафъ аст, ки яке аз андоми ту нобуд шавад, на тамоми баданат ба дӯзах андохта шавад. 30 Ва агар дасти ростат туро ба васваса андозад, онро бурида, аз худ дур кун, зеро барои ту фоиданок аст, ки яке аз андоми ту нобуд шавад, на тамоми баданат ба дӯзах андохта шавад. 31 Гуфта шудааст: "Ҳар кӣ аз зани худ ҷудо шавад, бигзор ба вай варақаи талоқ диҳад". 32 «Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ зани худро, ба истиснои сабаби зино, талоқ диҳад, вайро ба зино водор мекунад; 33 Боз шунидаед, ки аз қадимиён гуфта шудааст: "Ба худ қасам нахӯр, балки қасамҳои худро ба Худованд вафо кун". 34 «Лекин ба шумо мегӯям: ҳеҷ гоҳ қасам ёд накун; на ба осмон; зеро он тахти Худост; 35 Ва савганд ба замин; зеро ки он зери пои Ӯст: на ба Ерусалим; зеро он шаҳри Подшоҳи бузург аст. 36 Ба сари худ қасам нахӯр, зеро ки як мӯйро сафед ё сиёҳ карда наметавонед. 37 Аммо бигзор муоширати шумо оре, оре бошад; Не, не, зеро он чи бештар аз ин бошад, аз бадӣ меояд. 38 Шумо шунидаед, ки гуфта шудааст: "Чашм дар ивази чашм ва дандон дар ивази дандон". 39 «Лекин Ман ба шумо мегӯям: ба бадӣ муқобилат накун; 40 «Ва агар касе ба ту даъво карда, ҷомаатро кашида гирад, бигзор ҷомаи туро низ ба вай бидиҳад. 41 Ва ҳар кӣ туро маҷбур кунад, ки як мил роҳ равӣ, бо ӯ ду маротиба бирав. 42 Ба ҳар кӣ аз ту биталабад, бидеҳ, ва аз касе ки аз ту қарз гирифтан мехоҳад, рӯй нагардон. 43 «Шунидаед, ки гуфта шудааст: "Ёри худро дӯст бидор ва аз душмани худ нафрат намо".

БОБИ 5 1 Ӯ мардумро дида, ба кӯҳе баромад, ва ҳангоме ки Ӯ нишаст, шогирдонаш назди Ӯ омаданд; 2 Ва даҳони худро кушода, онҳоро таълим дода, гуфт: 3 Хушо мискинони рӯҳ, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост. 4 Хушо мотамдорон, зеро ки онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт. 5 Хушо ҳалимон, зеро ки онҳо вориси замин хоҳанд шуд. 6 Хушо гуруснагон ва ташнагони адолат, зеро ки сер хоҳанд шуд. 7 Хушо раҳимон, зеро ки онҳо марҳамат хоҳанд кард. 8 Хушо покдилон, зеро ки онҳо Худоро хоҳанд дид. 9 Хушо сулҳҷӯён, зеро ки онҳо фарзандони Худо хонда хоҳанд шуд. 10 Хушо онҳое ки барои адолат таъқиб мешаванд, зеро ки Малакути Осмон аз они онҳост. 11 Хушо шумо, вақте ки мардум ба хотири ман шуморо дашном медиҳанд ва таъқиб мекунанд ва бардурӯғ дар ҳаққи шумо ҳар гуна бадгӯӣ хоҳанд кард. 12 Шод бошед ва бениҳоят шод бошед, зеро ки мукофоти шумо дар осмон бузург аст, зеро ки анбиёи пеш аз шумо бударо ҳамин тавр таъқиб мекарданд. 13 «Шумо намаки замин ҳастед; лекин агар намак маззаи худро гум карда бошад, бо кадом роҳ намакин шавад? аз ин пас фоидае нест, балки бадар ронда шудан ва зери пои одамон мондан. 14 Шумо нури ҷаҳон ҳастед. Шаҳреро, ки дар теппа ҷойгир аст, пинҳон кардан мумкин нест. 15 Ҳамчунин одамон шамъро даргиронда, дар зери зарф намегузоранд, балки бар шамъдон; ва он ба ҳамаи онҳое ки дар хона ҳастанд, равшанӣ мебахшад. 16 Бигзор нури шумо дар пеши одамон чунон дурахшон шавад, то ки аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҳамду сано гӯянд. 17 Гумон накунед, ки омадаам, ки шариат ё анбиёро вайрон кунам; на барои вайрон кардани он, балки барои иҷро кардани он омадаам. 18 Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: то даме ки осмон ва замин гузарад, аз шариат як хат ё нуқтае намегузарад, то даме ки ҳамааш ба амал ояд. 19 Пас, ҳар кӣ яке аз ин аҳкоми хурдтаринро вайрон карда, ба одамон чунин таълим диҳад, дар Малакути Осмон хурдтарин номида мешавад;

МАТТО

44 «Лекин Ман ба шумо мегӯям: душманони худро дӯст доред, лаънаткунандагони шуморо баракат диҳед, ба онҳое ки аз шумо нафрат мекунанд, некӣ кунед ва барои онҳое ки ба шумо қасам хӯрда, шуморо таъқиб мекунанд, дуо гӯед; 45 То ки фарзандони Падари худ, ки дар осмон аст, бошед, зеро ки Ӯ офтоби Худро бар бадӣ ва бар некӯкорон тулӯъ мекунад, ва борон бар одилон ва бар золимон мефиристад. 46 Зеро, агар онҳоеро, ки шуморо дӯст медоранд, дӯст доред, чӣ мукофоте хоҳед дошт? Оё боҷгирон низ ҳамин тавр нестанд? 47 Ва агар шумо фақат ба бародарони худ салом гӯед, аз дигарон чӣ бештар доред? Оё боҷгирон низ чунин намекунанд? 48 Пас, комил бошед, чунон ки Падари шумо, ки дар осмон аст, комил аст.

16 Ва ҳангоме ки рӯза медоред, мисли риёкорон чеҳраи ғамгин набошед, зеро онҳо чеҳраи худро таҳқир мекунанд, то ки ба мардум рӯзадор нишон диҳанд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: онҳо мукофоти худро доранд. 17 Аммо ту, вақте ки рӯза медорӣ, сари худро тадҳин кун ва рӯи худро бишӯй; 18 То ба назари мардум на рӯзадор бошӣ, балки ба Падари Худ, ки ниҳон аст, ва Падари ту, ки ниҳонбин аст, ба ту ошкоро мукофот хоҳад дод. 19Барои худ дар рӯи замин ганҷҳо ҷамъ накунед, ки дар он ҷо куя ва занг фосид мекунад, ва дар он ҷо дуздон рахна карда, медузданд; 20 Аммо барои худ ганҷҳо дар осмон ғун кунед, ки дар он на куя ва на занг фосид мекунад, ва дар он ҷо дуздон намедароянд ва намедузданд; 21 Зеро ҳар ҷое ки ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд. 22 Нури бадан чашм аст: Пас, агар чашмат ягона бошад, тамоми баданат пур аз нур хоҳад буд. 23 Аммо агар чашмат бад бошад, тамоми баданат пур аз торикӣ хоҳад буд. Пас, агар нуре, ки дар туст, зулмот бошад, чӣ қадар бузург аст он зулмот! 24 Ҳеҷ кас наметавонад ба ду оғо хизмат кунад: зеро ки ё аз яке нафрат карда, дигареро дӯст медорад; вагарна ба яке часпида, дигареро хор мекунад. Шумо наметавонед ба Худо ва момон хизмат кунед. 25 Бинобар ин ба шумо мегӯям: барои ҷони худ фикр накунед, ки чӣ бихӯред ва чӣ бинӯшед; на барои бадани худ чӣ бипӯшед. Оё ҳаёт аз гӯшт ва ҷисм аз либос зиёдтар нест? 26 Инак, мурғони ҳаво, зеро онҳо на мекоранд, на медараванд ва на дар анборҳо ҷамъ мекунанд; лекин Падари осмонии шумо онҳоро ғизо медиҳад. Оё шумо аз онҳо беҳтар нестед? 27 Кадоме аз шумо бо андеша кардан қомати худро як зироъ баланд карда метавонад? 28 «Ва барои чӣ шумо либос мепӯшед? Ба савсанҳои саҳро нигаред, ки онҳо чӣ гуна мерӯянд; на мехнат мекунанд ва на мересанд; 29 Аммо ба шумо мегӯям, ки ҳатто Сулаймон дар тамоми ҷалоли худ мисли яке аз инҳо либос напӯшида буд. 30 Пас, агар Худо алафи саҳроро, ки имрӯз ҳасту фардо ба танӯр андохта мешавад, ҳамин тавр пӯшонад, магар шуморо, эй сустимонҳо, зиёдтар пӯшонад? 31 Бинобар ин фикр накунед ва нагӯед: "Чӣ бихӯрем?" ё: «Чӣ бинӯшем? ё: "Моро бо чӣ бипӯшем?" 32 (Зеро ки ғайрияҳудиён пас аз ҳамаи ин чизҳоро меҷӯянд), зеро Падари осмонии шумо медонад, ки шумо ба ҳамаи ин чизҳо эҳтиёҷ доред. 33 «Лекин шумо аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро биҷӯед; ва ҳамаи ин ба шумо илова карда хоҳад шуд. 34 «Пас дар бораи фардо фикр накунед, зеро ки фардо дар бораи худаш фикр хоҳад кард. Бад будани он рӯзро басанда аст.

БОБИ 6 1 Эҳтиёт бошед, ки садақаҳои худро дар назди мардум надиҳед, то ки онҳоро бубинед; вагарна шумо аз Падари худ, ки дар осмон аст, мукофоте нахоҳед дошт. 2 Бинобар ин, ҳангоме ки садақа медиҳӣ, дар пеши худ карнай нанавоз, чунон ки риёкорон дар куништҳо ва кӯчаҳо мекунанд, то ки онҳо аз мардум ҷалол ёбад. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: онҳо мукофоти худро доранд. 3 Аммо вақте ки садақа медиҳӣ, дасти чапат надонад, ки дасти ростат чӣ кор мекунад; 4 То ки садақаат ниҳон бошад, ва Падари ту, ки ниҳонбин аст, ба ту ошкоро мукофот хоҳад дод. 5 Ва ҳангоме ки дуо мегӯӣ, мисли риёкорон набош, зеро онҳо дӯст медоранд, ки дар куништҳо ва дар кунҷҳои кӯчаҳо истода дуо гӯянд, то ки ба назари мардум намоён шаванд. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: онҳо мукофоти худро доранд. 6 «Лекин ту, вақте ки дуо мегӯӣ, ба ҷевони худ даро ва ҳангоме ки дари худро бастаӣ, ба Падари худ, ки ниҳон аст, дуо гӯй; ва Падари ту, ки ниҳонбин аст, ба ту ошкоро мукофот хоҳад дод. 7 Аммо ҳангоме ки дуо мегӯед, мисли халқҳо такрори беҳуда нагӯед, зеро гумон мекунанд, ки барои сухани бисьёрашон шунида хоҳанд шуд. 8 Пас, ба онҳо монанд нашавед, зеро Падари шумо пеш аз он ки аз Ӯ талаб кунед, медонад, ки шумо ба чӣ ниёз доред. 9 Пас, ҳамин тавр дуо гӯед: Падари мо, ки дар осмон аст, исми Ту муқаддас бод. 10 Малакути Ту биёяд. Иродаи Ту дар замин ба амал ояд, чунон ки дар осмон. 11 Имрӯз нони ҳаррӯзаи моро ба мо деҳ. 12 Ва қарзҳои моро бибахш, чунон ки мо қарздорони худро мебахшем. 13 Ва моро ба васваса наандоз, балки моро аз бадӣ раҳоӣ деҳ: зеро ки Малакут ва қувват ва ҷалол то абад аз они туст. омин. 14 Зеро, агар шумо ба одамон гуноҳҳои онҳоро бибахшед, Падари осмониатон низ шуморо мебахшад; 15 Аммо агар шумо ба одамон гуноҳҳои онҳоро набахшед, Падари шумо низ гуноҳҳои шуморо нахоҳад бахшид.

БОБИ 7 1 Доварӣ накунед, то ки шумо маҳкум нашавед. 2 «Зеро ки чӣ гуна доварӣ кунед, ба ҳамон андоза маҳкум хоҳед шуд;

МАТТО

3 Ва чаро ту хасеро дар чашми бародари худ мебинӣ, вале чӯберо дар чашми худ намебинӣ? 4 Ё ба бародарат чӣ гуна хоҳӣ гуфт: «Иҷозат диҳ, ки хасро аз чашмат дур кунам; ва инак, чӯбе дар чашми туст? 5 Эй дурӯя, аввал чӯбро аз чашми худ дур кун; ва он гоҳ ба таври равшан хоҳед дид, ки хасро аз чашми бародари худ дур кунед. 6 Он чи муқаддас аст, ба сагон надиҳед, ва марворидҳои худро пеши хукон наандозед, то ки онҳоро зери пойҳои худ поймол накунанд ва баргашта, шуморо надаранд. 7 Биталабед, ба шумо дода хоҳад шуд; ҷустуҷӯ кунед, хоҳед ёфт; бикӯбед, ва он ба рӯи шумо кушода хоҳад шуд: 8 Зеро ҳар кӣ талаб кунад, мегирад; ва ҳар кӣ меҷӯяд, меёбад; ва ҳар кӣ дарро бикӯбад, он кушода мешавад. 9 Ё аз шумо чӣ касе ҳаст, ки писараш нон пурсад, ба ӯ санг медиҳад? 10 Ё моҳӣ пурсад, ба ӯ мор медиҳад? 11 Пас, агар шумо, ки бад ҳастед, ба фарзандони худ тӯҳфаҳои нек доданро медонед, пас Падари шумо, ки дар осмон аст, ба онҳое ки аз Ӯ металабанд, чӣ қадар зиёдтар чизҳои нек хоҳад дод? 12 Пас, ҳар он чи мехоҳед, ки мардум бо шумо кунанд, шумо низ бо онҳо бикунед, зеро ки ин аст Таврот ва анбиё. 13 Аз дари танг дароед: зеро васеъ аст он дар ва васеъ аст роҳе, ки сӯи ҳалокат мебарад, ва бисьёре ки аз он дохил мешаванд; 14 Зеро танг аст он дар ва танг аст роҳ, ки ба сӯи ҳаёт мебарад, ва кам ёфтанд. 15 Аз анбиёи козиб, ки дар тан либоси гӯсфанд назди шумо меоянд, ҳазар кунед, вале дар ботин онҳо гургони дарранда мебошанд. 16 Шумо онҳоро аз меваҳошон хоҳед шинохт. Оё одамон ангури хор ҷамъоварӣ мекунанд, ё анҷири чӯбро? 17 «Ҳамчунин ҳар дарахти нек меваи нек меоварад; балки дарахти бад меваи бад меоварад. 18 Дарахти нек меваи бад оварда наметавонад, ва дарахти бад меваи нек оварад. 19 Ҳар дарахте ки меваи хуб намеоварад, бурида ва дар оташ андохта мешавад. 20 Бинобар ин шумо онҳоро аз меваҳошон хоҳед шинохт. 21 На ҳар кӣ ба ман гӯяд: "Худовандо! Худовандо! Ба Малакути Осмон дохил мешавад"; балки касе ки иродаи Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо меоварад. 22 Бисёриҳо дар он рӯз ба ман хоҳанд гуфт: "Худовандо! Худовандо! Оё мо ба исми Ту нубувват накардаем?" ва ба исми Ту девҳоро берун кардаӣ? ва ба исми Ту бисьёр корҳои аҷоибро ба ҷо овардааст? 23 «Ва он гоҳ ба онҳо иқрор хоҳам кард, ки ман ҳеҷ гоҳ шуморо нашинохтам; аз Ман дур шавед, эй бадкорон. 24 Бинобар ин, ҳар кӣ ин суханони Маро мешунавад ва ба ҷо оварад, ӯро ба марди доное монанд мекунам, ки хонаи худро бар санг бино кардааст. 25 Ва борон борида, обхезиҳо омад, ва бодҳо вазида, ба он хона зад; ва наафтид, зеро он бар санг бунёд шуда буд.

26 Ва ҳар кӣ ин суханони Маро мешунавад ва ба амал наоварад, ба одами нодоне монанд хоҳад шуд, ки хонаи худро бар рег бино кардааст; 27 Ва борон борида, обхезиҳо омад, ва бодҳо вазида, ба он хона зад; ва он афтод, ва фурӯпошии он бузург буд. 28 Ва ҳангоме ки Исо ин суханонро ба охир расонд, мардум аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд: 29 Зеро ки Ӯ онҳоро ҳамчун соҳиби қудрат таълим медод, на ҳамчун китобдонон. БОБИ 8 1 Вақте ки Ӯ аз кӯҳ фуромад, мардуми бисьёре аз паи Ӯ равона шуданд. 2 Ва инак, махавие омада, ба Ӯ саҷда кард ва гуфт: «Худовандо! Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок кунӣ». 3 Исо дасти Худро дароз карда, вайро ламс кард ва гуфт: « Мехоҳам; пок бош. Ва дарҳол махави ӯ пок шуд. 4 Исо ба вай гуфт: « Зинҳор, ба ҳеҷ кас нагӯй; балки бирав ва худро ба коҳин нишон деҳ ва ҳадяеро, ки Мусо амр фармуда буд, тақдим кун, то шаҳодате ба онҳо гардад. 5 Вақте ки Исо ба Кафарнаҳум даромад, мирисад назди Ӯ омада, илтимос кард: 6 Ва мегӯянд: "Худовандо! ғуломи ман бемори фалаҷ дар хона хобидааст ва сахт азоб мекашад". 7 Исо ба вай гуфт: « Ман омада, ӯро шифо хоҳам дод». 8 Мирисад ҷавоб дода, гуфт: «Худовандо! 9 Зеро ман як фармонраво ҳастам, ва дар зери итоати худ сарбозон дорам; ва ба ин одам мегӯям: бирав, вай меравад; ва ба дигаре: «Биё, меояд». ва ба бандаи Ман: "Инро бикун, ва ӯ мекунад". 10 Исо инро шунид, дар тааҷҷуб монд ва ба пайравонаш гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки дар Исроил ин қадар имони бузурге наёфтаам». 11 Ва Ман ба шумо мегӯям, ки бисьёр касон аз шарқ ва ғарб омада, бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб дар Малакути Осмон хоҳанд нишаст. 12 «Лекин фарзандони Малакут ба торикии беруна ронда хоҳанд шуд: дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд. 13 Исо ба мирисад гуфт: « Бирав; ва ончунон ки имон овардаӣ, ба ту низ ҳамин тавр шавад. Ва ғуломаш дар ҳамон соат шифо ёфт. 14 Вақте ки Исо ба хонаи Петрус омад, модари занашро дид, ки гирифтори табларза хобида буд. 15 Ва Ӯ дасти вайро ламс кард, ва табларза вайро тарк кард; ва вай бархоста, ба онҳо хизмат кард. 16 Вақте ки шом фаро расид, бисьёр девонагонро назди Ӯ оварданд, ва Ӯ бо каломи Худ рӯҳҳоро берун кард ва ҳамаи беморонро шифо дод 17 То ба амал ояд он сухане ки Ишаъёи набӣ гуфта буд: "Ӯ заъфҳои моро гирифт ва бемориҳои моро бардошт". 18 Вақте ки Исо мардуми бисьёреро дар гирди Ӯ дид, амр дод, ки ба тарафи дигар биравад. 19 Ва китобдоне омада, ба Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Ман ба ҳар ҷое ки меравӣ, аз паи ту хоҳам рафт». 20 Исо ба вай гуфт: « Рӯбоҳон сӯрох доранд, ва паррандагони ҳаво лона доранд; лекин Писари Одам ҷое надорад, ки сари Худро гузорад.

МАТТО

21 Ва дигаре аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Худовандо! аввал ба ман иҷозат деҳ, ки рафта, падарамро дафн кунам». 22 Аммо Исо ба вай гуфт: « Маро пайравӣ кун; ва мурдагон мурдагони худро дафн кунанд. 23 Вақте ки Ӯ ба қаиқ савор шуд, шогирдонаш аз ақиби Ӯ равона шуданд. 24 Ва инак, дар баҳр тӯфони азиме ба амал омад, ба дараҷае ки қаиқро мавҷҳо фаро гирифт; лекин Ӯ хуфта буд. 25 Шогирдонаш назди Ӯ омада, Ӯро бедор карда, гуфтанд: «Худовандо! Моро наҷот деҳ! 26 Ба онҳо гуфт: « Эй сустимонҳо, чаро ҳаросонед? Ва Ӯ бархоста, бодҳо ва баҳрро манъ кард; ва оромии бузурге ба амал омад. 27 Аммо одамон дар ҳайрат монда, гуфтанд: «Ин чӣ одам аст, ки ҳатто бодҳо ва баҳр ба Ӯ итоат мекунанд! 28 Ва ҳангоме ки Ӯ ба он тарафи дигар ба сарзамини ҷарҷиёнӣ расид, ду девонаи девонагиро вохӯрданд, ки аз қабрҳо берун омада, сахт хашмгин буданд, то ки ҳеҷ кас аз он роҳ нагузарад. 29 Ва инак, онҳо фарьёд зада, гуфтанд: «Туро бо мо чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худо? Оё ту ба ин ҷо омадаӣ, то моро пеш аз вақт азоб диҳӣ? 30 Ва дуртар аз онҳо галаи хукҳои бисьёр мечарид. 31 Ва девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Агар моро берун кунӣ, иҷозат деҳ, ки ба галаи хукҳо биравем». 32 Ба онҳо гуфт: « Биравед». Ва ҳангоме ки берун омаданд, ба галаи хукҳо даромаданд, ва инак, тамоми галаи хукҳо аз баландӣ ба баҳр давида, дар об нобуд шуданд. 33 Ва нигаҳбонони онҳо гурехта, ба шаҳр рафтанд ва ҳама чизро ва он чиро, ки ба девонагон омад, нақл карданд. 34 Ва инак, тамоми аҳли шаҳр ба пешвози Исо баромаданд ва чун Ӯро диданд, аз Ӯ илтимос карданд, ки аз ҳудуди онҳо биравад.

гуфт: « Аз паи Ман биё». Ӯ бархоста, аз ақиби Ӯ равона шуд. 10 Ва ҳангоме ки Исо дар хона дар сари суфра нишаста буд, инак, бисьёр боҷгирон ва гуноҳкорон омада, бо Ӯ ва шогирдонаш нишастанд. 11 Фарисиён инро диданд, ба шогирдони Ӯ гуфтанд: «Чаро Устоди шуморо бо боҷгирон ва гуноҳкорон мехӯрад? 12 Исо инро шунид, ба онҳо гуфт: « Ба табиб на солим, балки беморон эҳтиёҷ доранд». 13 «Лекин шумо биравед ва бифаҳмед, ки ин чӣ маъно дорад: "Раҳм хоҳам кард, на қурбонӣ; зеро ман омадаам, ки на одилонро, балки гуноҳкоронро ба тавба даъват кунам". 14 Он гоҳ шогирдони Яҳьё назди Ӯ омада, гуфтанд: «Чаро мо ва фарисиён зуд-зуд рӯза мегирем, лекин шогирдони Ту рӯза намедоранд? 15 Исо ба онҳо гуфт: « Оё фарзандони арӯс модоме ки домод бо онҳост, мотам гирифта метавонанд? вале айёме мерасад, ки домод аз онҳо гирифта мешавад ва он гоҳ рӯза хоҳанд дошт. 16 Ҳеҷ кас матои навро ба ҷомаи кӯҳна намемонад, зеро он чи барои пур кардани он медарояд, аз ҷома ҷудо мешавад ва даридааш бадтар мешавад. 17 Ҳамчунин одамон шароби навро ба машки кӯҳна намеандозанд, вагарна машкҳо мешикананд, шароб мебарояд ва машкҳо нобуд мешаванд; балки шароби навро ба машки нав меандозанд, ва ҳар ду маҳфуз мемонад. 18 Ҳангоме ки Ӯ ин суханонро ба онҳо гуфт, инак, сардоре омада, ба Ӯ саҷда кард ва гуфт: «Духтари ман ҳоло мурдааст; 19 Исо бархоста, ва шогирдонаш низ аз ақиби Ӯ равона шуданд. 20 Ва инак, зане, ки дувоздаҳ сол гирифтори бемории хун буд, аз ақиби ӯ омада, домани ҷомаашро ламс кард; 21 Зеро ки вай дар дили худ мегуфт: "Агар ба либоси вай ламс кунам, шифо меёбам". 22 Аммо Исо вайро гардонд ва чун вайро дид, гуфт: « Духтарам! имонат туро шифо бахшид. Ва зан аз он соат шифо ёфт. 23 Ва ҳангоме ки Исо ба хонаи ҳоким омад, дид, ки навозандагон ва мардум садо баланд мекунанд, 24 Ба онҳо гуфт: « Ҷой диҳед, зеро каниз намурдааст, балки хуфтааст». Ва онҳо ба ӯ хандиданд, то ки тамасхур кунанд. 25 Вақте ки мардум берун шуданд, Ӯ ба хона даромад ва дасти вайро гирифт, ва каниз бархост. 26 Ва овозаи ин дар тамоми он сарзамин паҳн шуд. 27 Вақте ки Исо аз он ҷо рафт, ду кӯр аз ақиби Ӯ омада, фарьёд зада, мегуфтанд: «Эй Писари Довуд! Ба мо марҳамат кун». 28 Вақте ки Ӯ ба хона даромад, кӯрон назди Ӯ омаданд, ва Исо ба онҳо гуфт: « Оё бовар мекунед, ки Ман ин корро карда метавонам? Ба Ӯ гуфтанд: «Бале, Худовандо». 29 Он гоҳ чашмони онҳоро ламс карда, гуфт: « Мувофиқи имони шумост». 30 Ва чашмони онҳо кушода шуд; Исо онҳоро сахт таъкид карда, гуфт: « Бубинед, ки касе инро намедонад».

БОБИ 9 1 Ва ба қаиқ савор шуда, гузашт ва ба шаҳри худ омад. 2 Ва инак, бемори фалаҷеро, ки бар бистар хобида буд, назди Ӯ оварданд; ва Исо имони онҳоро дида, ба мафлуҷ гуфт; Писарам, хушҳол бош; гуноҳҳоят омурзида шавад. 3 Ва инак, баъзе аз китобдонон дар дили худ гуфтанд: «Ин одам куфр мегӯяд». 4 Исо андешаҳои онҳоро дарьёфта, гуфт: « Чаро дар дили худ фикрҳои бад доред? 5 Зеро ки гуфтан осонтар аст: "Гуноҳҳоят омурзида шуд"; ё бигӯям: "Бархез ва роҳ рав"? 6 Аммо то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин қудрати омурзидани гуноҳҳоро дорад, — он гоҳ ба мафлуҷ мегӯяд: « Бархез, бистари худро бардор ва ба хонаи худ бирав». 7 Ва ӯ бархоста, ба хонаи худ рафт. 8 Аммо мардум чун диданд, дар ҳайрат монданд ва Худоро, ки ба одамон чунин қудрат додааст, ҳамду сано хонданд. 9 Ва ҳангоме ки Исо аз он ҷо мерафт, Матто ном мардеро дид, ки дар боҷхона нишаста буд ва ба вай

МАТТО

31 Аммо, вақте ки онҳо рафтанд, шӯҳрати Ӯро дар тамоми он кишвар паҳн карданд. 32 Ҳангоме ки онҳо берун мерафтанд, инак, марди девонаи гунгро назди Ӯ оварданд. 33 Ва ҳангоме ки иблис берун карда шуд, гунг ба сухан даромад, ва мардум дар ҳайрат монда, мегуфтанд: «Дар Исроил ҳеҷ гоҳ ин тавр дида нашудааст». 34 Аммо фарисиён гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи мири девҳо берун мекунад». 35 Ва Исо дар тамоми шаҳрҳо ва деҳот гашта, дар куништҳои онҳо таълим медод ва Инҷили Малакутро мавъиза мекард ва ҳар беморӣ ва ҳар бемории байни мардумро шифо медод. 36 Аммо чун мардумро дид, ба онҳо раҳмаш омад, зеро онҳо мисли гӯсфандоне, ки чӯпон надоштанд, беҳуш шуда, пароканда шуданд. 37 Он гоҳ ба шогирдони Худ гуфт: « Дарав дар ҳақиқат фаровон аст, лекин коргарон кам; 38 «Пас, аз Соҳиби дарав илтимос кунед, ки ба дарави худ коргарон фиристад.

16 «Инак, Ман шуморо мисли гӯсфандон ба миёни гургон мефиристам; пас, мисли морҳо доно ва мисли кабӯтарҳо безарар бошед. 17 «Лекин аз одамон ҳазар кунед, зеро онҳо шуморо ба шӯрои пирон хоҳанд супурд, ва дар куништҳои худ қамчинкорӣ хоҳанд кард; 18 Ва шуморо ба хотири Ман назди ҳокимон ва подшоҳон хоҳанд бурд, то ки бар зидди онҳо ва халқҳо шаҳодате гардад. 19 «Лекин ҳангоме ки шуморо таслим мекунанд, фикр накунед, ки чӣ гуна ва чӣ гуна бояд сухан гӯед; зеро дар ҳамон соат ба шумо ато хоҳад шуд, ки чӣ сухан гӯед. 20 Зеро ки шумо не, балки Рӯҳи Падари шумост, ки дар шумо сухан мегӯяд. 21 Ва бародар бародарро ва падар кӯдакро ба марг таслим хоҳад кард, ва фарзандон бар зидди падару модари худ қиём карда, онҳоро ба қатл хоҳанд расонд. 22 «Ва аз барои исми Ман ҳама аз шумо адоват хоҳанд дошт; лекин ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт. 23 «Лекин ҳангоме ки шуморо дар ин шаҳр таъқиб мекунанд, ба дигар шаҳр гурезед; зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: шумо то Писари Одам наояд, аз шаҳрҳои Исроил нахоҳед гузашт. 24 Шогирд аз оғои худ болотар нест, ва ғулом аз оғои худ болотар нест. 25 Барои шогирд кофист, ки ӯ ҳамчун оғои худ ва ғулом ҳамчун оғои худ бошад. Агар онҳо соҳиби хонаро Баал-Забул хонда бошанд, чӣ қадар бештар аҳли хонадони ӯро хоҳанд хонд? 26 «Пас, аз онҳо натарс: зеро ҳеҷ чизи пӯшида нест, ки ошкор нахоҳад шуд; ва пинҳон, ки маълум нахоҳад шуд. 27 Он чи дар торикӣ ба шумо мегӯям, дар рӯшноӣ бигӯед; ва он чи дар гӯш мешунавед, дар болои бомҳо мавъиза кунед. 28 Ва аз ононе, ки ҷисмро мекушанд, вале қодир ба куштан ҷон надоранд, натарсед, балки аз он ки қодир аст ҳам рӯҳ ва ҳам ҷисмро дар дӯзах нобуд созад, битарсед. 29 Магар ду гунҷишк ба як фут фурӯхта намешавад? ва яке аз онҳо бе Падари шумо ба замин нахоҳад афтод. 30 Аммо ҳамаи мӯйҳои сари шумо шумурда шудаанд. 31 «Пас, натарсед, ки шумо аз гунҷишкони бисёре бартарӣ доред. 32 Пас, ҳар кӣ Маро дар назди мардум эътироф кунад, Ман низ ӯро дар назди Падари Худ, ки дар осмон аст, иқрор хоҳам кард. 33 Аммо ҳар кӣ Маро дар назди мардум инкор кунад, Ман низ ӯро дар пеши Падари Худ, ки дар осмон аст, инкор хоҳам кард. 34 Гумон накунед, ки омадаам, то осоиштагӣ бар замин бифиристам; 35 «Зеро омадаам, ки одамро аз падараш ва духтарро аз модараш ва келинро аз хушдоманаш ҷудо созам. 36 Ва душманони одам аҳли хонаводаи худ хоҳанд буд. 37 Ҳар кӣ падар ё модарро аз Ман бештар дӯст медорад, лоиқи Ман нест; ва ҳар кӣ писар ё духтарашро аз Ман бештар дӯст медорад, лоиқи Ман нест. 38 «Ва ҳар кӣ салиби худро намегирад ва Маро пайравӣ мекунад, лоиқи Ман нест.

БОБИ 10 1 Ва ҳангоме ки дувоздаҳ шогирди Худро наздаш хонд, ба онҳо бар зидди арвоҳи палид қудрат дод, то онҳоро берун кунанд ва ҳар беморӣ ва ҳар гуна бемориро шифо диҳанд. 2 Номҳои дувоздаҳ ҳаввориён инҳоянд; Якум, Шимъӯн, ки Петрус ном дорад ва бародараш Андриёс; Яъқуб ибни Забдой ва бародараш Юҳанно; 3 Филиппус ва Бартоломей; Тумо ва Маттои боҷгир; Яъқуб ибни Ҳалфой ва Луббой, ки насабаш Таддой буд; 4 Шимъӯни канъонӣ ва Яҳудои Исқарют, ки низ ба Ӯ хиёнат карданд. 5 Ин дувоздаҳ нафарро Исо фиристода, ба онҳо фармуд ва гуфт: « Ба роҳи халқҳо наравед ва ба ҳеҷ шаҳри сомариён дохил нашавед; 6 Балки назди гӯсфандони гумшудаи хонадони Исроил бирав. 7 Ва ҳангоме ки меравед, мавъиза карда, гӯед: "Малакути Осмон наздик аст". 8 Беморонро шифо диҳед, махавиёнро пок кунед, мурдагонро эҳьё кунед, девҳоро берун кунед; 9Дар ҳамёнҳои худ на тилло, на нуқра ва на мис нигоҳ доред, 10 Ва барои роҳат нома, на ду курта, на пойафзол ва на таёқ, зеро ки коргар сазовори хӯроки худ аст. 11 «Ва ба ҳар шаҳре ё деҳае ки дароед, бипурсед, ки дар он ҷо кӣ сазовори он аст; ва дар он ҷо бимонед, то ба он ҷо биравед. 12 Ва ҳангоме ки ба хонае даромадед, ба он салом гӯед. 13 Ва агар хона лоиқ бошад, осоиштагии шумо бар он ояд; ва агар лоиқ набошад, осоиштагии шумо ба шумо баргардад. 14 Ва ҳар кӣ шуморо қабул накунад ва суханони шуморо нашунавад, вақте ки аз он хона ё шаҳр берун меравед, ғубори пойҳои худро биафшонед. 15 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳолати замини Садӯм ва Амӯро дар рӯзи доварӣ аз ҳолати он шаҳр сабуктар хоҳад буд.

МАТТО

39 Ҳар кӣ ҷони худро ёбад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ ҷони худро дар роҳи Ман барбод диҳад, онро хоҳад ёфт. 40 «Ҳар кӣ шуморо қабул кунад, Маро қабул мекунад ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Фиристандаи Маро қабул мекунад. 41 Ҳар кӣ пайғамбарро ба исми пайғамбар қабул кунад, мукофоти пайғамбарро хоҳад гирифт; ва ҳар кӣ одилро ба исми одил қабул кунад, мукофоти одилро хоҳад гирифт. 42 «Ва ҳар кӣ танҳо ба номи шогирд ба яке аз ин тифлон як пиёла оби хунук бинӯшад, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки мукофоти худро аз даст нахоҳад дод.

19 Писари Одам омад, мехӯрад ва менӯшад, ва мегӯянд: "Инак, одами пурхӯр ва майхӯр, дӯсти боҷгирон ва гуноҳкорон аст". Аммо хирад аз фарзандони вай сафед карда мешавад. 20 Он гоҳ ӯ ба таҳқир кардани шаҳрҳое шурӯъ кард, ки аксари мӯъҷизаҳои Ӯ дар онҳо ба амал омада буданд, зеро тавба накарданд; 21 Вой бар ҳоли ту, эй Кӯразин! вой бар ҳоли ту, эй Байт-Сайдо! зеро ки агар мӯъҷизаҳое, ки дар шумо зоҳир мешуданд, дар Сӯр ва Сидӯн зоҳир мешуданд, онҳо кайҳо дар палос ва хокистар тавба мекарданд. 22 «Лекин ба шумо мегӯям: ҳолати Сӯр ва Сидӯн дар рӯзи доварӣ аз шумо сабуктар хоҳад буд. 23 Ва ту, эй Кафарнаҳум, ки ба осмон сарафроз шудаӣ, ба дӯзах андохта хоҳӣ шуд; зеро агар мӯъҷизоте ки дар ту зоҳир шуда буд, дар Садӯм зоҳир мешуд, он то имрӯз боқӣ мемонд. 24 «Лекин ба шумо мегӯям, ки ҳолати замини Садӯм дар рӯзи доварӣ аз ту сабуктар хоҳад буд. 25 Дар он вақт Исо дар ҷавоб гуфт: « Туро шукр мегӯям, эй Падар, эй Худованди осмону замин, зеро ки ин чизҳоро аз доноён ва доноён пинҳон кардаӣ ва ба кӯдакон ошкор кардаӣ». 26 «Ҳамчунин, эй Падар! 27 Ҳама чиз аз ҷониби Падари Ман ба Ман супурда шудааст; ва ҳеҷ кас Писарро намешиносад, ҷуз Падар; ва ҳеҷ кас Падарро намешиносад, ҷуз Писар ва касе ки Писар ба ҳар кӣ Ӯро ошкор кунад. 28 «Назди Ман биёед, эй ҳамаи меҳнаткашон ва гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. 29 Юғи маро ба гардани худ бигиред ва аз Ман биомӯзед; зеро ки ман ҳалим ва фурӯтан ҳастам; ва ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. 30 Зеро юғи ман осон аст ва бори ман сабук аст.

БОБИ 11 1 Ва ҳангоме ки Исо амри дувоздаҳ шогирди Худро ба охир расонд, аз он ҷо рафт, то дар шаҳрҳои онҳо таълим диҳад ва мавъиза кунад. 2 Чун Яҳьё дар зиндон корҳои Масеҳро шунид, ду шогирди Худро фиристод. 3 Ва ба вай гуфт: «Оё Ту Он ки бояд биёӣ, ё мо дигареро меҷӯем? 4 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Биравед ва он чиро, ки мешунавед ва мебинед, ба Яҳё боз нишон диҳед; 5 Кӯрон бино мешаванд, лангон роҳ мераванд, махавиён пок мешаванд, карон мешунаванд, мурдагон эҳьё мешаванд, ва ба мискинон башорат дода мешавад. 6 Ва хушо он касе, ки дар ҳаққи Ман ба васваса наафтад. 7 Ва ҳангоме ки онҳо рафтанд, Исо ба мардум дар бораи Яҳьё ба гуфтан оғоз кард: « Шумо барои дидани чӣ ба биёбон рафта будед? Камиш аз шамол меларзид? 8 Аммо барои дидани чӣ рафтаед? Марде, ки дар тан либоси мулоим дорад? инак, онҳое ки либоси нарм мепӯшанд, дар хонаҳои подшоҳон ҳастанд. 9 Аммо барои дидани чӣ рафтаед? Пайғамбар? Оре, ба шумо мегӯям, ки аз набӣ ҳам зиёдтар аст. 10 «Зеро ки Ӯ ҳамон аст, ки дар бораи Ӯ навишта шудааст: "Инак, Ман қосиди Худро пешопеши Ту мефиристам, то роҳи Туро пеши Ту омода кунад". 11 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар миёни онҳое ки аз зан таваллуд ёфтаанд, бузургтар аз Яҳёи Таъмиддиҳанда набудаанд, гарчанде ки хурдтарин дар Малакути Осмон аз вай бузургтар аст. 12 Ва аз айёми Яҳьёи Таъмиддиҳанда то ҳоло Малакути Осмон ба зӯроварӣ дучор мешавад, ва зӯроварон онро ба зӯрӣ мегиранд. 13 Зеро ки тамоми анбиё ва шариат то Яҳьё нубувват мекарданд. 14 «Ва агар хоҳед, ки онро қабул кунед, ин Илёс аст, ки бояд биёяд. 15 Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад. 16 Аммо ин наслро ба кӣ монанд кунам? Он мисли кӯдаконест, ки дар бозорҳо нишаста, ҳамкорони худро мехонанд, 17 Ва гуфт: «Мо барои шумо най навохтем, ва шумо рақс накардед; Мо барои шумо мотам гирифтем, ва шумо нола накардед. 18 Зеро ки Яҳё омад, на мехӯрад ва на менӯшад, ва мегӯянд: "Ӯ дев дорад".

БОБИ 12 1 Дар он вақт Исо рӯзи шанбе аз киштзор мегузашт; ва шогирдонаш гурусна буданд ва ба чидан ва хӯрдан шурӯъ карданд. 2 Фарисиён инро дида, ба Ӯ гуфтанд: «Инак, шогирдони Ту корҳое мекунанд, ки дар рӯзи шанбе кардан ҷоиз нест». 3 Аммо Ӯ ба онҳо гуфт: « Оё нахондаед, ки Довуд ва ҳамроҳонаш гурусна монданд, чӣ кор кард? 4 Чӣ гуна ӯ ба хонаи Худо даромад ва нони тақдимро хӯрд, ки хӯрдан ба ӯ ва ҳамроҳонаш ҷоиз набуд, балки фақат ба коҳинон? 5 Ё шумо дар шариат нахондаед, ки чӣ гуна коҳинон дар рӯзҳои шанбе дар маъбад рӯзи шанберо вайрон мекунанд ва беайб мешаванд? 6 «Лекин ба шумо мегӯям, ки дар ин ҷо касе аз маъбад бузургтар аст. 7 Аммо агар медонистед, ки ин чӣ маъно дорад: «Марҳамат хоҳам кард, на қурбонӣ, бегуноҳонро маҳкум намекардед». 8 Зеро ки Писари Одам Оғои рӯзи шанбе низ аст. 9 Чун аз он ҷо рафт, ба куништашон рафт; 10 Ва инак, марде буд, ки дасташ хушк шуда буд. Ва аз Ӯ пурсиданд: «Оё дар рӯзҳои шанбе шифо додан ҷоиз аст? то ки вайро айбдор кунанд.

МАТТО

11 Ва ба онҳо гуфт: « Кист дар миёни шумо, ки як гӯсфанд дошта бошад, ва агар он дар рӯзи шанбе ба чоҳ афтад, магар онро нигоҳ дошта, берун намекунад? 12 Пас, чӣ қадар одам аз гӯсфанд беҳтар аст? Бинобар ин дар рӯзҳои шанбе кори нек кардан ҷоиз аст. 13 Он гоҳ ба он мард гуфт: « Дасти худро дароз кун». Ва онро дароз кард; ва он мисли дигараш пурра барқарор карда шуд. 14 Фарисиён берун омада, бар зидди Ӯ шӯро барпо карданд, ки чӣ тавр Ӯро ба ҳалокат расонанд. 15 Аммо Исо инро фаҳмид, аз он ҷо дур шуд ва мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ рафтанд, ва Ӯ ҳамаро шифо дод; 16 Ва онҳоро фармуд, ки Ӯро ошкор накунанд: 17 То ба амал ояд он сухане ки Ишаъёи набӣ гуфта буд: 18 Инак бандаи Ман, ки Ӯро баргузидаам; маҳбуби ман, ки ҷонам аз Ӯ хушнуд аст: Рӯҳи Худро бар вай хоҳам гузошт, ва Ӯ ба ғайрияҳудиён доварӣ хоҳад кард. 19 Ӯ кӯшиш нахоҳад кард ва гиря намекунад; ва ҳеҷ кас дар кӯчаҳо овози ӯро нашунавад. 20 Ками кӯфташударо нахоҳад шиканад, ва зағири дудкашро хомуш нахоҳад кард, то даме ки доварӣ барои пирӯзӣ нафиристад. 21 Ва халқҳо ба исми Ӯ таваккал хоҳанд кард. 22 Он гоҳ як девона, кӯр ва гунгро назди Ӯ оварданд, ва Ӯ ӯро шифо дод, ба тавре ки кӯрон ва гунгон сухан мегуфтанд ва медиданд. 23 Ва тамоми мардум дар ҳайрат афтода, гуфтанд: «Оё ин Писари Довуд нест? 24 Аммо фарисиён, чун шуниданд, гуфтанд: «Ин шахс девҳоро не, балки ба воситаи Баал-Забул, мири девҳо берун мекунад». 25 Исо андешаҳои онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: « Ҳар салтанате, ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, ба харобазор табдил меёбад; ва ҳар шаҳр ё хонае, ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шудааст, устувор нахоҳад буд: 26 Ва агар шайтон шайтонро берун кунад, бар зидди худ аз ҳам ҷудо мешавад; Пас салтанати ӯ чӣ гуна устувор хоҳад буд? 27 Ва агар Ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун карда бошам, фарзандони шумо онҳоро ба воситаи кӣ берун мекунанд? бинобар ин онҳо доварони шумо хоҳанд буд. 28 Аммо агар ман девҳоро бо Рӯҳи Худо берун кунам, пас Малакути Худо ба шумо расидааст. 29 Вагарна чӣ гуна кас метавонад ба хонаи шахси зӯроваре даромада, дороии ӯро ғорат кунад, магар он ки вай аввал зӯроварро бибандад? ва баъд хонаи худро вайрон мекунад. 30 Ҳар кӣ бо ман нест, зидди ман аст; ва ҳар кӣ бо Ман ҷамъ намекунад, пароканда мешавад. 31 Бинобар ин ба шумо мегӯям: ҳар гуна гуноҳ ва куфр ба одамон омурзида хоҳад шуд, аммо куфр ба Рӯҳулқудс ба одамон омурзида нахоҳад шуд. 32 Ва ҳар кӣ бар зидди Писари Одам сухане гӯяд, ба вай омурзида мешавад; 33 Ё дарахтро нек гардонед, ва меваашро нек; вагарна дарахтро фосид ва меваашро фосид, зеро ки дарахт аз мевааш шинохта мешавад. 34 Эй насли морҳо, чӣ гуна шумо, дар сурате ки бад ҳастед, суханони нек гуфта метавонед? зеро ки даҳон аз фаровонии дил сухан мегӯяд.

35 Одами нек аз ганҷинаи неки дил чизи нек берун меоварад, ва одами бад аз ганҷинаи бад чизи бад берун меоварад. 36 «Лекин Ман ба шумо мегӯям: ҳар сухани беҳудае ки одамон ба забон оваранд, дар рӯзи доварӣ ҷавоб хоҳанд дод. 37 Зеро ки бо суханони худ сафед хоҳӣ шуд, ва аз суханони худ маҳкум хоҳӣ шуд. 38 Баъзе аз китобдонон ва фарисиён дар ҷавоб гуфтанд: «Эй Ӯстод! Мехоҳем аз Ту аломате бубинем». 39 Аммо Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Насли шарир ва зинокор аломате меҷӯяд; ва ба он аломате дода нахоҳад шуд, ҷуз аломати Юнус-пайғамбар. 40 Зеро, чунон ки Юнус се рӯзу се шаб дар шиками наҳанг буд; ҳамин тавр Писари Одам се шабонарӯз дар дили замин хоҳад буд. 41 Мардуми Нинве бо ин насл дар рӯзи доварӣ бархоста, онро маҳкум хоҳанд кард, зеро ки онҳо аз мавъизаи Юнус тавба карданд; ва инак, бузургтар аз Юнус дар ин ҷост. 42 Маликаи ҷануб дар рӯзи доварӣ бо ин насл бархоста, онро маҳкум хоҳад кард, зеро ки вай аз ақсои замин омадааст, то ҳикмати Сулаймонро бишнавад; ва инак, бузургтар аз Сулаймон дар ин ҷост. 43 Вақте ки рӯҳи палид аз одам берун мешавад, дар ҷустуҷӯи оромӣ дар ҷойҳои хушк қадам мезанад ва ҳеҷ чиз намеёбад. 44 Он гоҳ гуфт: "Ман аз он ҷое ки баромадаам, ба хонаи худ бармегардам; ва чун омад, онро холӣ, ҷорӯбзада ва ороишёфта мебинад. 45 Он гоҳ рафта, ҳафт рӯҳи дигареро, ки аз худаш бадтар аст, бо худ мебарад, ва онҳо дохил шуда, дар он ҷо сокинанд; ва ҳолати охирини он одам аз аввалаш бадтар аст. Барои ин насли шарир низ чунин хоҳад буд. 46 Ҳанӯз ӯ бо мардум сӯҳбат мекард, инак, модараш ва бародаронаш дар берун истода, мехостанд бо Ӯ сӯҳбат кунанд. 47 Ва касе ба Ӯ гуфт: «Инак, модарат ва бародаронат дар берун истода, мехоҳанд бо ту сӯҳбат кунанд». 48 Аммо ӯ дар ҷавоб ба касе, ки ба ӯ гуфт: " Модари ман кист?" ва бародарони ман кистанд? 49 Ва дасти Худро сӯи шогирдони Худ дароз карда, гуфт: « Инак модари Ман ва бародарони Ман! 50 Зеро ҳар кӣ иродаи Падари Маро, ки дар осмон аст, ба ҷо оварад, бародар, хоҳар ва модари Ман ҳамон аст. БОБИ 13 1 Дар ҳамон рӯз Исо аз хона баромада, дар канори баҳр нишаст. 2 Ва мардуми бисьёре назди Ӯ ҷамъ шуданд, ба тавре ки Ӯ ба қаиқ савор шуда, нишаст; ва тамоми мардум дар соҳил меистоданд. 3 Ва Ӯ ба онҳо бо масалҳо чизҳои зиёде нақл карда, гуфт: « Инак, корандае барои кишт берун рафт; 4 Ва ҳангоме ки ӯ кошт, чанд дона дар канори роҳ афтод, ва паррандагон омада, онҳоро хӯрданд; 5 Баъзеҳо ба санглох афтоданд, ки дар он ҷо хоки зиёд набуд, ва дарҳол сабзид, зеро ки умқи замин надоштанд. 6 Ва ҳангоме ки офтоб баромад, онҳо сӯхта шуданд; ва азбаски реша надоштанд, пажмурда шуданд.

МАТТО

7 Баъзеҳо дар миёни хорҳо афтоданд; ва хорҳо сабзида, онҳоро пахш карданд; 8 «Лекин баъзеи дигар дар хоки нағз афтода, баъзе сад баробар, баъзе шаст баробар ва баъзе сӣ баробар ҳосил доданд. 9 Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад. 10 Шогирдон омада, ба Ӯ гуфтанд: «Чаро ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯӣ? 11 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Зеро ки донистани асрори Малакути Осмон ба шумо ато шудааст, аммо ба онҳо ато нашудааст». 12 Зеро, ҳар кӣ дорад, ба вай дода мешавад ва вай фаровонтар хоҳад шуд; 13 Бинобар ин ба онҳо бо масалҳо мегӯям, зеро ки онҳо мебинанд, ки намебинанд; ва мешунаванд ва намешунаванд ва намефаҳманд. 14 Ва дар онҳо пешгӯии Ишаъё ба амал ояд, ки мегӯяд: "Шунидан, хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва бубинед, хоҳед дид, ва нахоҳед дид; 15 «Зеро ки дили ин қавм ғамгин аст, ва гӯшҳошон кунд ва чашмонашон баста шудааст; Мабодо ҳаргиз бо чашмонашон бубинанд ва бо гӯшҳояшон бишнаванд ва бо дили худ бифаҳманд ва руҷӯъ накунанд, ва ман онҳоро шифо диҳам. 16 «Лекин хушо чашмони шумо, зеро ки мебинанд, ва гӯшҳои шумо, зеро ки мешунаванд. 17 Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёре аз анбиё ва одилон он чиро, ки шумо мебинед, дидан мехостанд, вале надидаанд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнавед, вале нашунидаед. 18 Пас, масали корандаро бишнавед. 19 Вакте ки касе каломи Малакутро мешунавад ва онро нафаҳмад, иблис омада, он чи дар дилаш кошта шудааст, мерабояд. Ин ҳамон аст, ки дар канори роҳ тухм гирифтааст. 20 «Лекин касе ки тухмро дар санглох қабул кард, ҳамон касест, ки каломро мешунавад ва ҳар кас онро бо шодӣ қабул мекунад; 21 Аммо дар худ реша нагирифтааст, балки барои муддате истодагарӣ мекунад, зеро вақте ки аз сабаби калом мусибат ё таъқибот пеш меояд, вай ба васваса меафтад. 22 «Ва он ки дар миёни хорҳо тухм гирифтааст, ҳамон аст, ки каломро мешунавад; ва ғамхории ин ҷаҳон ва фиреби сарват каломро пахш мекунад, ва ӯ бесамар мегардад. 23 Аммо касе ки дар хоки нағз тухм гирифтааст, он аст, ки каломро мешунавад ва мефаҳмад; ки он низ бор меоварад ва баъзе сад баробар, баъзе шаст, баъзе сӣ баробар медиҳад. 24 Масали дигаре ба онҳо оварда, гуфт: « Малакути Осмон ба марде монанд аст, ки дар киштзори худ тухми нек коштааст; 25 Аммо вақте ки одамон дар хоб буданд, душмани вай омада, дар миёни гандум хасра кошта, рафт. 26 Аммо ҳангоме ки майса сабзида, мева дод, мастакҳо низ пайдо шуданд. 27 Ғуломони соҳибхона омада, ба ӯ гуфтанд: «Эй оғо! Оё дар киштзори худ тухми хуб накоштаӣ? Пас аз куҷо хасра пайдо шудааст?

28 Ба онҳо гуфт: «Ин корро душман кардааст». Ғуломон ба ӯ гуфтанд: «Оё мехоҳӣ, ки рафта, онҳоро ҷамъ кунем? 29 Аммо ӯ гуфт: «Не; Мабодо ҳангоме ки алафҳоро ҷамъ кунед, гандумро низ бо онҳо решакан кунед. 30 Бигзор ҳарду то дарав якҷоя нашъунамо кунанд; ва дар вақти дарав ба даравгарон хоҳам гуфт: "Аввал хасраҳоро ҷамъ кунед, ва онҳоро банд-банд кунед, то ки сӯзонед; аммо гандумро дар анбори ман ҷамъ кунед". 31 Масали дигаре ба онҳо оварда, гуфт: « Малакути Осмон ба донаи хардал монанд аст, ки касе онро гирифта, дар киштзори худ коштааст; 32 Ки он дар ҳақиқат аз ҳама тухмҳо хурдтарин аст, аммо вақте ки он нашъунамо меёбад, дар байни наботот бузургтар аст ва ба дарахт мубаддал мешавад, ба тавре ки мурғони ҳаво омада, дар шохаҳои он маскан мегиранд. 33 Ба онҳо масали дигаре гуфт; Малакути Осмон ба хамиртуруш монанд аст, ки зане онро гирифта, дар се ченак орд пинҳон кард, то даме ки тамоми хамиртуруш шавад. 34 Ҳамаи инро Исо ба мардум бо масалҳо гуфт; ва бе масал ба онҳо нагуфт: 35 То ба амал ояд суханони набӣ гуфта шудааст: "Даҳонамро бо масалҳо мекушоям"; Ман чизҳоеро хоҳам гуфт, ки аз офариниши ҷаҳон махфӣ нигоҳ дошта шудааст. 36 Он гоҳ Исо мардумро ҷавоб дода, ба хона даромад, ва шогирдонаш назди Ӯ омада, гуфтанд: «Масалро дар бораи алафҳои саҳро ба мо нақл кун». 37 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Корандаи тухми нек Писари Одам аст; 38 Саҳро ҷаҳон аст; насли нек фарзандони Малакут мебошанд; аммо хасраҳо фарзандони иблис мебошанд; 39 Душмане, ки онҳоро коштааст, иблис аст; дарав охири дунё аст; ва даравгарон фариштагонанд. 40 «Бинобар ин хасраҳо ҷамъ шуда, дар оташ месӯзанд; дар охири дунё низ ҳамин тавр хоҳад буд. 41 Писари Одам фариштагони Худро хоҳад фиристод, ва онҳо аз Малакути Ӯ ҳамаи васвасакунандагон ва бадкоронро ҷамъ хоҳанд кард; 42 Ва онҳоро ба кӯраи оташ андохт: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд. 43 «Он гоҳ одилон дар Малакути Падари худ мисли офтоб дурахшон хоҳанд шуд. Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад. 44 Боз Малакути Осмон мисли ганҷест, ки дар саҳро пинҳон шудааст; ки касе онро ёфта, пинҳон мекунад ва аз шодии он меравад ва тамоми он чи дорад, мефурӯшад ва он киштзорро мехарад. 45 Боз Малакути Осмон ба марди савдогар монанд аст, ки марворидҳои хуб меҷӯяд; 46 «Вай чун як марвориди гаронбаҳо ёфт, рафта, тамоми дороияшро фурӯхт ва онро харид. 47 Боз Малакути Осмон ба тӯре монанд аст, ки ба баҳр андохта шуда, аз ҳар навъ ҷамъоварӣ шудааст. 48 Вақте ки он пур шуд, онҳо ба соҳил кашиданд ва нишастанд ва некӯро дар зарфҳо ҷамъ карданд, вале бадро партофтанд.

МАТТО

49 Дар охири дунё низ ҳамин тавр хоҳад шуд: фариштагон берун омада, шарирро аз одилон ҷудо хоҳанд кард, 50 «Ва онҳоро ба кӯраи оташ хоҳанд андохт: дар он ҷо гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд. 51 Исо ба онҳо гуфт: « Оё ҳамаи ин чизҳоро фаҳмидед? Ба Ӯ гуфтанд: «Оре, Худовандо». 52 Он гоҳ ба онҳо гуфт: «Бинобар ин ҳар як китобдоне, ки ба Малакути Осмон таълим дода шудааст, ба шахсе монанд аст, ки соҳиби хона аст ва аз ганҷинаи худ чизҳои нав ва кӯҳна мебарорад». 53 Ва ҳангоме ки Исо ин масалҳоро тамом кард, аз он ҷо равона шуд. 54 Ва ҳангоме ки ба кишвари худ омад, дар куништашон онҳоро таълим медод, ба дараҷае ки онҳо дар ҳайрат монданд ва гуфтанд: «Ин ҳикмат ва ин мӯъҷизот аз куҷост Ин Одам? 55 Оё ин писари дуредгар нест? магар модараш Марям ном надорад? ва бародаронаш Яъқуб, Йӯсе, Шимъӯн ва Яҳудо? 56 Ва хоҳарони ӯ, оё ҳама бо мо нестанд? Пас, ҳамаи ин чизҳо аз куҷост? 57 Ва онҳо дар ҳаққи Ӯ ба васваса афтоданд. Аммо Исо ба онҳо гуфт: « Пайғамбар беэътибор нест, ҷуз дар кишвари худ ва дар хонаи худ». 58 Ва дар он ҷо аз сабаби беимонии онҳо мӯъҷизотҳои зиёде ба амал наовард.

15 Вақте ки шом шуд, шогирдонаш назди Ӯ омада, гуфтанд: «Ин ҷои биёбон аст, ва вақт гузаштааст; мардумро ҷавоб деҳ, то ки ба деҳот рафта, барои худ хӯрок бихаранд. 16 Аммо Исо ба онҳо гуфт: « Ба онҳо рафтан лозим нест; ба онҳо диҳед. 17 Ба Ӯ гуфтанд: «Мо дар ин ҷо танҳо панҷ нон ва ду моҳӣ дорем». 18 Гуфт: « Онҳоро ба ин ҷо назди ман биёр». 19 Ва мардумро фармуд, ки бар болои алаф нишинанд ва панҷ нон ва ду моҳиро гирифта, ба осмон нигариста, баракат дод ва пора кард ва нонҳоро ба шогирдонаш дод, ва шогирдон ба мардум дод. . 20 Ҳама хӯрданд ва сер шуданд, ва аз пораҳои боқимонда дувоздаҳ сабадро пур карданд. 21 Ва хӯрандагон, ғайр аз занон ва кӯдакон, тақрибан панҷ ҳазор мард буданд. 22 Дарҳол Исо шогирдони Худро маҷбур кард, ки ба қаиқ савор шаванд ва пешопеши Ӯ ба соҳили дигар бираванд, дар ҳоле ки Ӯ мардумро ҷавоб дод. 23 Вақте ки Ӯ мардумро ҷавоб дод, барои дуо гуфтан алоҳида ба кӯҳе баромад; ва шомгоҳон дар он ҷо танҳо монд. 24 Аммо қаиқ ҳоло дар миёнаи баҳр буд ва мавҷҳоро ба ларза меовард, зеро ки шамол баръакс мевазид. 25 Дар поси чоруми шаб Исо бар баҳр қадам зада, назди онҳо рафт. 26 Шогирдон чун диданд, ки Ӯ дар рӯи баҳр қадам мезанад, дар изтироб афтода, гуфтанд: «Ин рӯҳ аст; ва аз тарс фарьёд заданд. 27 Аммо дарҳол Исо ба онҳо гуфт: « Ором бошед; ин манам; натарсед. 28 Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Худовандо! 29 Ва гуфт: « Биё». Ва ҳангоме ки Петрус аз қаиқ фуромад, бар рӯи об қадам мезад, то назди Исо равад. 30 Аммо чун дид, ки шамоли сахтро дид, тарсид; ва ғарқ шуданро сар карда, фарьёд зада, гуфт: «Худовандо! 31 Исо дарҳол дасти Худро дароз карда, вайро дастгир кард ва ба вай гуфт: « Эй сустимон! 32 Вақте ки онҳо ба қаиқ даромаданд, шамол қатъ шуд. 33 Он гоҳ онҳое ки дар қаиқ буданд, омада, ба Ӯ саҷда карданд ва гуфтанд: «Ба ростӣ Ту Писари Худо ҳастӣ». 34 Вақте ки онҳо гузаштанд, ба замини Ҷинесор омаданд. 35 Мардуми он макон Ӯро фаҳмида, ба тамоми он сарзамини гирду атроф кас фиристода, ҳамаи беморонро назди Ӯ оварданд; 36 Ва аз Ӯ илтимос карданд, ки танҳо домани ҷомаи Ӯро ламс кунанд; ва ҳар кӣ ламс кард, комилан шифо ёфт.

БОБИ 14 1 Дар он вақт Ҳиродуси тетрарх овозаи Исоро шунид, 2 Ва ба навкарони худ гуфт: «Ин Яҳьёи Таъмиддиҳанда аст; вай аз мурдагон эҳьё шуд; ва аз ин рӯ мӯъҷизот дар Ӯ зоҳир мегардад. 3 Зеро Ҳиродус Яҳёро дастгир карда, баста, ба зиндон андохта буд, ба хотири Ҳиродия, зани Филиппус, бародараш. 4 Зеро ки Яҳьё ба вай гуфта буд: «Ба ту ҷоиз нест, ки вайро дошта бошӣ». 5 Ва ҳангоме ки Ӯ мехост ӯро ба қатл расонад, аз мардум тарсид, зеро ки Ӯро набӣ медонистанд. 6 Ва ҳангоме ки зодрӯзи Ҳиродус ҷашн гирифта мешуд, духтари Ҳиродия дар пеши назари онҳо рақсид ва Ҳиродусро шод кард. 7 Пас ӯ қасам хӯрда ваъда дод, ки ҳар чи бихоҳад, ба вай медиҳад. 8 Вай пеш аз он ки модараш дастур дод, гуфт: «Кали Яҳьёи Таъмиддиҳандаро дар зарфе ба ман деҳ». 9 Подшоҳ пушаймон шуд, вале ба хотири савганд ва онҳое ки бо ӯ дар сари дастархон нишаста буданд, фармуд, ки ба вай дода шавад. 10 Ва ӯ фиристода, сари Яҳёро дар зиндон аз танаш ҷудо кард. 11 Ва сари ӯро дар зарфе оварда, ба духтар доданд, ва вай онро ба модари худ овард. 12 Шогирдонаш омада, ҷасадро бардошта, дафн карданд ва рафта, ба Исо хабар доданд. 13 Исо инро шунид, аз он ҷо ба қаиқ савор шуда, танҳо ба биёбоне равона шуд; ва мардум, чун шуниданд, аз паи Ӯ пиёда аз шаҳрҳо равона шуданд. 14 Исо берун рафта, мардуми бисьёреро дид, ва ба онҳо раҳмаш омад ва беморони онҳоро шифо дод.

БОБИ 15 1 Он гоҳ китобдонон ва фарисиён, ки аз Ерусалим буданд, назди Исо омада, гуфтанд: 2 Чаро шогирдони Ту урфу одати пиронро вайрон мекунанд? зеро вақте ки нон мехӯранд, дастҳои худро намешӯянд. 3 Аммо Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Чаро шумо низ бо урфу одати худ аҳкоми Худоро вайрон мекунед?

МАТТО

4 Зеро ки Худо фармудааст: "Падару модари худро иззат намо" ва: "Ҳар кӣ падар ё модари худро дашном диҳад, бо марг бимирад". 5 Аммо шумо мегӯед: "Ҳар кӣ ба падар ё модари худ гӯяд: "Ин тӯҳфа аст, аз он чи аз ман ба ту нафъ ёбӣ"; 6 Ва падар ё модари худро эҳтиром накунед, вай озод хоҳад буд. Ҳамин тавр шумо бо урфу одати худ амри Худоро аз байн бурдед. 7 Эй риёкорон, Ишаъё дар бораи шумо хуб нубувват карда, гуфта буд: 8 Ин қавм бо даҳони худ ба ман наздик мешавад, ва бо лабони худ Маро эҳтиром мекунад; вале дилашон аз ман дур аст. 9 Вале бар абас онҳо Маро парастиш мекунанд ва барои таълим аҳкоми одамиро таълим медиҳанд. 10 Ва Ӯ мардумро ҷеғ зада, ба онҳо гуфт: « Гӯш кунед ва бифаҳмед: 11 На он чи ба даҳон меравад, одамро палид намекунад; аммо он чи аз даҳон мебарояд, одамро палид мекунад. 12 Шогирдонаш омада, ба Ӯ гуфтанд: «Оё медонӣ, ки фарисиён аз шунидани ин сухан ба васваса афтоданд? 13 Аммо Ӯ дар ҷавоб гуфт: « Ҳар ниҳоле ки Падари осмонии Ман нашинонда бошад, решакан хоҳад шуд». 14 Бигзор онҳоро бигузор: онҳо пешвоёни кӯр ҳастанд. Ва агар кӯр ба кӯр роҳбарӣ кунад, ҳар ду ба чоҳ меафтанд. 15 Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Ин масалро ба мо нақл кун». 16 Исо гуфт: « Оё шумо низ ҳанӯз дарк накардаед? 17 Оё ҳанӯз нафаҳмидаед, ки ҳар он чи аз даҳон медарояд, ба шикам меравад ва ба варам берун мешавад? 18 Аммо он чи аз даҳон мебарояд, аз дил мебарояд; ва онҳо одамро палид мекунанд. 19Зеро ки аз дил фикрҳои бад, куштор, зино, зино, дуздӣ, шоҳиди бардурӯғ ва куфр мебарояд. 20 Инҳо чизҳое ҳастанд, ки одамро палид мекунанд; лекин бо дастҳои ношуста хӯрдан одамро палид намекунад. 21 Он гоҳ Исо аз он ҷо рафта, ба соҳилҳои Сӯр ва Сидӯн равона шуд. 22 Ва инак, зани канъонӣ аз он соҳил берун омада, ба Ӯ нидо карда, гуфт: «Эй Худованд, Писари Довуд, ба ман марҳамат кун! духтари ман аз шайтон сахт ғазаб мекунад. 23 Аммо Ӯ ба вай чизе нагуфт. Ва шогирдонаш омада, аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Вайро ҷавоб деҳ; зеро ки вай аз паси мо фарьёд мезанад. 24 Аммо ӯ дар ҷавоб гуфт: « Ман на фақат ба назди гӯсфандони гумшудаи хонадони Исроил фиристода шудаам». 25 Он гоҳ вай омада, ба Ӯ саҷда кард ва гуфт: «Худовандо! 26 Аммо Ӯ дар ҷавоб гуфт: « Нони кӯдаконро гирифта, ба сагҳо партофтан ҷоиз нест». 27 Вай гуфт: «Дуруст, эй Худованд! лекин сагон нонрезаҳоеро, ки аз дастархони оғоёнашон меафтад, мехӯранд». 28 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Эй зан! Ва духтараш аз ҳамон соат шифо ёфт. 29 Исо аз он ҷо баромада, ба баҳри Ҷалил наздик шуд; ва ба кӯҳе баромад ва дар он ҷо нишаст.

30 Ва мардуми бисьёре назди Ӯ омада, лангон, кӯрон, гунгон, маъюбон ва бисьёр дигаронро доштанд ва онҳоро пеши пойҳои Исо партофтанд; ва онҳоро шифо дод: 31 Ба дараҷае ки мардум гунгонро барои сухан гуфтан, маъюбонро солим, лангонро роҳ рафтан ва кӯронро дида, дар ҳайрат монданд, ва Худои Исроилро ҳамду сано хонданд. 32 Он гоҳ Исо шогирдони Худро наздаш хонда, гуфт: « Ба мардум раҳм дорам, зеро се рӯз боз назди Ман ҳастанд ва чизе барои хӯрдан надоранд; 33 Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Аз куҷо мо бояд дар биёбон ин қадар нон дошта бошем, ки ин қадар анбӯҳи зиёдеро сер кунем? 34 Исо ба онҳо гуфт: « Чандто нон доред? Ва гуфтанд: «Ҳафт ва чанд моҳии хурд». 35 Ва Ӯ ба мардум фармуд, ки бар замин нишинанд. 36 Ва ҳафт нон ва моҳиҳоро гирифта, шукрона гуфт ва пора кард ва ба шогирдонаш дод, ва шогирдон ба мардум. 37 Ва ҳама хӯрданд ва сер шуданд, ва аз гӯшти шикастаи боқимонда ҳафт сабадро пур карданд. 38 Хӯрандагон, ғайр аз занон ва кӯдакон, чор ҳазор мард буданд. 39 Ва Ӯ мардумро ҷавоб дода, ба киштӣ савор карда, ба соҳилҳои Маҷдал омад. БОБИ 16 1 Фарисиён низ бо саддуқиён омада, Ӯро озмуда, мехостанд, ки аз осмон аломате ба онҳо нишон диҳад. 2 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Вақте ки шом мешавад, шумо мегӯед: "Ҳаво хуб мешавад, зеро осмон сурх аст". 3 «Ва саҳарӣ: «Имрӯз ҳаво бад хоҳад буд, зеро ки осмон сурх ва паст аст». Эй мунофиқон, чеҳраи осмонро мефаҳмед; вале оё оёти замонҳоро намефаҳмед? 4 Насли шарир ва зинокор аломате меҷӯяд; ва ба он аломате дода нахоҳад шуд, ҷуз аломати Юнуспайғамбар. Ва онҳоро гузошта, рафт. 5 Вақте ки шогирдонаш ба он тараф омаданд, нон гирифтанро фаромӯш карда буданд. 6 Исо ба онҳо гуфт: « Эҳтиёт бошед ва аз хамиртуруши фарисиён ва саддуқиён ҳазар кунед». 7 Онҳо байни худ андеша карда, мегуфтанд: «Ин аз он сабаб аст, ки мо нон нагирифтаем». 8 Исо инро дарьёфта, ба онҳо гуфт: « Эй сустимонҳо! Чаро дар байни худ андеша мекунед, ки нон наовардаед? 9 Оё шумо ҳанӯз нафаҳмидаед ва панҷ нон аз панҷ ҳазор нафарро дар хотир надоред, ва чанд сабадро бардоштед? 10 «На ҳафт нон аз чор ҳазор нафар, ва шумо чанд сабадро бардоштед? 11 Чӣ тавр шумо намефаҳмед, ки ман ба шумо дар бораи нон нагуфтаам, ки аз хамиртуруши фарисиён ва саддуқиён ҳазар кунед? 12 Он гоҳ онҳо фаҳмиданд, ки чӣ тавр Ӯ ба онҳо фармудааст, ки на аз хамиртуруши нон, балки аз таълимоти фарисиён ва саддуқиён ҳазар кунед.

МАТТО

13 Вақте ки Исо ба соҳили Қайсарияи Филиппӣ омад, аз шогирдони худ пурсид: « Мардум Маро Писари Одам кист, мегӯянд? 14 Ва гуфтанд: «Баъзеҳо мегӯянд, ки Ту Яҳёи Таъмиддиҳанда ҳастӣ; баъзеҳо, эй Илёс! ва дигарон, Ирмиё, ё яке аз анбиё. 15 Ба онҳо гуфт: « Лекин шумо Маро кӣ мегӯед? 16 Шимъӯни Петрус дар ҷавоб гуфт: «Ту Масеҳ, Писари Худои Ҳай ҳастӣ». 17 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Хушо ту, эй Шимъӯни Барҷон! 18 Ва ба ту низ мегӯям: Ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин санг Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарҳои ҷаҳаннам бар он ғолиб нахоҳанд шуд. 19 Ва калидҳои Малакути Осмонро ба ту хоҳам дод, ва он чи дар замин бибандӣ, дар осмон баста хоҳад шуд; ва он чи дар замин кушоӣ, дар осмон кушода хоҳад шуд. 20 Он гоҳ ба шогирдони Худ фармуд, ки ба ҳеҷ кас нагӯянд, ки Ӯ Исои Масеҳ аст. 21 Аз ҳамон вақт Исо ба шогирдони худ нишон дод, ки чӣ гуна бояд ба Ерусалим биравад ва аз дасти пирон, саркоҳинон ва китобдонон азоби бисьёр бинад, ва кушта шавад ва дар рӯзи сеюм эҳьё шавад. 22 Он гоҳ Петрус ӯро гирифта, ба сарзаниш кардан шурӯъ кард ва гуфт: «Аз Ту дур бод, эй Худованд! 23 Аммо ӯ рӯй гардонда, ба Петрус гуфт: « Эй шайтон, аз ман дур шав! 24 Он гоҳ Исо ба шогирдони Худ гуфт: « Агар касе хоҳад аз ақиби Ман биёяд, бигзор худро инкор кунад ва салиби худро бардошта, Маро пайравӣ кунад». 25 Зеро ҳар кӣ ҷони худро раҳонидан хоҳад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ ҷони худро дар роҳи Ман барбод диҳад, онро хоҳад ёфт. 26 Зеро ба одам чӣ фоида дорад, ки агар тамоми ҷаҳонро ба даст овараду ба ҷони худ зиён расонад? ё одам ба ивази ҷони худ чӣ бидиҳад? 27 Зеро Писари Одам бо фариштагони Худ дар ҷалоли Падари Худ хоҳад омад; ва он гоҳ ҳар касро мувофиқи аъмоли худ подош хоҳад дод. 28 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ин ҷо баъзе истодагон ҳастанд, ки то Писари Одамро, ки дар Малакути Худ меояд, набинанд, мамотро нахоҳанд пазмонд.

7 Исо омада, онҳоро ламс кард ва гуфт: « Бархезед ва натарсед». 8 Ва онҳо чашмони худро боло карда, ҷуз Исо касеро надиданд. 9 Вақте ки онҳо аз кӯҳ фуромаданд, Исо онҳоро таъкид карда, гуфт: « То Писари Одам аз мурдагон эҳьё нашавад, ин рӯъёро ба ҳеҷ кас нагӯед». 10 Шогирдонаш аз Ӯ пурсиданд: «Пас чаро китобдонон мегӯянд, ки аввал Илёс бояд биёяд? 11 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Дар ҳақиқат аввал Илёс омада, ҳама чизро барқарор хоҳад кард». 12 «Лекин ба шумо мегӯям, ки Илёс аллакай омадааст, ва онҳо Ӯро нашинохтанд, балки ҳар чи гуфта буданд, бо ӯ карданд. Писари Одам низ аз онҳо уқубат хоҳад кашид. 13 Он гоҳ шогирдон фаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда сухан гуфтааст. 14 Ва ҳангоме ки назди мардум омаданд, марде назди Ӯ омада, зону зада, гуфт: 15 Худовандо, ба писари ман раҳм кун, зеро ки девона ва хашмгин аст, зеро ки борҳо ба оташ меафтад ва борҳо ба об меафтад. 16 Ва ман ӯро назди шогирдони Ту овардам, ва онҳо ӯро табобат карда натавонистанд. 17 Исо дар ҷавоб гуфт: « Эй насли беимон ва каҷрав! То кай бо шумо бошам? то ба кай туро азоб диҳам? ӯро ба ин ҷо, назди ман биёр. 18 Исо иблисро манъ кард; ва аз вай берун рафт, ва кӯдак аз ҳамон соат шифо ёфт. 19 Он гоҳ шогирдон ба назди Исо ҷудо шуда, гуфтанд: «Чаро мо ӯро берун карда натавонистем? 20 Исо ба онҳо гуфт: « Ба сабаби беимонии шумо; зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар шумо мисли донаи хардал имон дошта бошед, ба ин кӯҳ бигӯед: "Аз ин ҷо ба он ҷо биравед"; ва он хориҷ хоҳад шуд; ва ҳеҷ чиз барои шумо ғайриимкон нахоҳад буд. 21 Аммо ин зот на ба воситаи дуо ва рӯза берун меояд. 22 Ва ҳангоме ки онҳо дар Ҷалил иқомат доштанд, Исо ба онҳо гуфт: « Писари Одам ба дасти одамон таслим карда мешавад; 23 «Ва ӯро хоҳанд кушт, ва дар рӯзи сеюм эҳьё хоҳад шуд. Ва онҳо хеле пушаймон буданд. 24 Ва ҳангоме ки ба Кафарнаҳум расиданд, онҳое ки хироҷ мегирифтанд, назди Петрус омада, гуфтанд: «Оё оғои шумо хироҷ намедиҳад? 25 Гуфт: «Бале». Ва ҳангоме ки ба хона даромад, Исо ӯро боздошта, гуфт: « Эй Шимъӯн, чӣ фикр доред? Подшоҳони рӯи замин аз киҳо одат ё хироҷ мегиранд? аз фарзандони худашон, ё аз бегонагон? 26 Петрус ба Ӯ гуфт: «Аз бегонагон». Исо ба вай гуфт: «Пас кӯдакон озоданд». 27 Аммо, мабодо онҳоро ба васваса наандозем, ба баҳр бирав ва қалмоқе андохт ва моҳии аввалинро бигир; ва ҳангоме ки даҳони ӯро кушоӣ, як пора пул хоҳӣ ёфт: гирифта, барои ману ту ба онҳо бидеҳ».

БОБИ 17 1 Пас аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва бародари худ Юҳанноро гирифта, онҳоро ба кӯҳи баланде, ки аз ҳам ҷудо аст, баровард. 2 Ва дар пеши назари онҳо дигаргун шуд, ва чеҳраи Ӯ мисли офтоб дурахшид, ва либосаш мисли нур сафед буд. 3 Ва инак, Мусо ва Илёс ба онҳо зоҳир шуданд, ки бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд. 4 Он гоҳ Петрус ба Исо гуфт: «Худовандо! Дар ин ҷо будани мо барои мо хуб аст; агар хоҳӣ, дар ин ҷо се хайма созем; Яке барои Ту, дигаре барои Мусо ва дигаре барои Илёс. 5 Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, инак, абри равшане бар онҳо соя гирифт; ӯро бишнавед. 6 Шогирдон чун шуниданд, рӯй ба замин афтоданд ва сахт тарсиданд.

БОБИ 18 1 Дар ҳамин вақт шогирдон назди Исо омада, гуфтанд: «Дар Малакути Осмон кист бузургтарин? 2 Исо кӯдакеро наздаш хонда, дар миёни онҳо гузошт.

МАТТО

3 Ва гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар руҷӯъ нашавед ва мисли кӯдакон нашавед, ба Малакути Осмон дохил нахоҳед шуд». 4 Пас, ҳар кӣ худро мисли ин кӯдак фурӯтан созад, дар Малакути Осмон бузургтар аст. 5 Ва ҳар кӣ яке аз чунин кӯдакро ба исми Ман қабул кунад, Маро қабул кардааст. 6 Аммо ҳар кӣ яке аз ин тифлонро, ки ба Ман имон овардаанд, ба васваса андозад, барои вай беҳтар аст, ки санги осиёе ба гарданаш овехта, дар қаъри баҳр ғарқ шавад. 7 Вой бар ҳоли ҷаҳон аз сабаби васвасаҳо! зеро ки гуноҳҳо бояд ба амал ояд; лекин вой бар ҳоли он шахсе, ки васваса аз ҷониби ӯ содир мешавад! 8 Бинобар ин, агар даст ё пои ту туро ба васваса андозад, онҳоро бурида, аз худ дур кун: барои ту беҳтар аст, ки дар оташи ҷовидонӣ ду даст ё ду по дошта бошӣ, бемадор ё маъюб ба ҳаёт дароӣ. 9 Ва агар чашмат туро ба васваса андозад, онро канда, аз худ дур кун: барои ту беҳтар аст, ки бо як чашм ба ҳаёт дароӣ, аз он ки бо ду чашм ба оташи дӯзах андохта шавӣ. 10 Эҳтиёт бошед, ки ҳеҷ яке аз ин тифлонро хор накунед; зеро ба шумо мегӯям, ки фариштагони онҳо дар осмон ҳамеша рӯи Падари Маро, ки дар осмон аст, мебинанд. 11 Зеро ки Писари Одам омадааст, то ки гумшударо наҷот диҳад. 12 Шумо чӣ гуна фикр доред? Агар касе сад гӯсфанд дошта бошад, ва яке аз онҳо гумроҳ шавад, магар наваду нӯҳро гузошта, ба кӯҳҳо мебарояд ва гӯсфанди гумроҳшударо намеҷӯяд? 13 «Ва агар чунин бошад, ки онро ёбад, ба ростӣ ба шумо мегӯям: вай аз наваду нӯҳ гӯсфанди гумроҳшуда дида бештар аз он гӯсфанд шод мешавад. 14 Ҳамин тавр, иродаи Падари шумо, ки дар осмон аст, нест, ки яке аз ин тифлон нобуд шавад. 15 Ва агар бародарат бар зидди ту гуноҳ кунад, рафта, гуноҳи ӯро дар миёни худат ва танҳо ба ӯ бигӯ; агар сухани туро бишнавад, бародари худро ба даст овардаӣ. 16 Аммо агар ба ту гӯш надиҳад, як ё ду нафари дигарро бо худ бибар, то ки ҳар сухан аз забони ду ё се шоҳид собит шавад. 17 Ва агар ӯ ба шунидани онҳо беэътиноӣ кунад, ба калисо бигӯ; 18 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: он чи дар замин бибандед, дар осмон баста хоҳад шуд; ва он чи дар замин кушоед, дар осмон кушода хоҳад шуд. 19 Боз ба шумо мегӯям, ки агар ду нафари шумо дар рӯи замин ба мувофиқа оянд, дар бораи он ки чизе биталабанд, барои онҳо аз ҷониби Падари Ман, ки дар осмон аст, иҷро хоҳад шуд. 20 Зеро ки ҳар ҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ шаванд, Ман дар миёни онҳо ҳастам. 21 Он гоҳ Петрус назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо! то ҳафт бор? 22 Исо ба вай гуфт: « Ба ту намегӯям, ки то ҳафт бор, балки то ҳафтод маротиба ҳафт». 23 Бинобар ин Малакути Осмон ба подшоҳе монанд карда мешавад, ки вай мехоҳад дар бораи бандагони худ ҳисоб кунад.

24 Ва ҳангоме ки ба ҳисоб кардан шурӯъ кард, касеро назди ӯ оварданд, ки аз ӯ даҳ ҳазор талант қарздор буд. 25 Аммо азбаски ӯ пардохт накардааст, оғоаш амр фармуд, ки вай ва занаш ва фарзандонаш ва ҳар он чи дошт, фурӯхта шавад ва пардохташ дода шавад. 26 Он ғулом ба замин афтода, ба Ӯ саҷда кард ва гуфт: «Худовандо! Ба ман сабр кун, ва ман ҳамаашро ба ту медиҳам». 27 Он гоҳ оғои он ғулом раҳмаш омад ва ӯро озод кард ва қарзашро ба ӯ бахшид. 28 Аммо ҳамон ғулом берун рафта, яке аз рафиқонашро ёфт, ки аз ӯ сад динор қарздор буд, ва даст бар вай гузошта, аз гулӯяш гирифт ва гуфт: «Қарзатро ба ман адо кун». 29 Ва рафиқаш ба пойҳои ӯ афтода, илтимос карда, гуфт: «Ба ман сабр кун, ва ман ҳамаашро ба ту медиҳам». 30 Ва ӯ нахост, балки рафта, ӯро ба зиндон андохт, то даме ки қарзашро адо кунад. 31 Ҳамин тавр, рафиқонаш ин воқеаро диданд, хеле пушаймон шуданд ва омада, ба оғои худ ҳар он чи рӯй дода буд, нақл карданд. 32 Ва оғояш, пас аз он ки ӯро даъват кард, ба ӯ гуфт: «Эй ғуломи шарир! 33 Оё ту низ набояд ба рафиқи худ раҳм мекардӣ, чунон ки ман ба ту раҳм кардам? 34 Ва оғои ӯ ба хашм омада, ӯро ба азобдиҳандагон супурд, то он даме ки тамоми он чиро, ки ба ӯ лозим буд, пардохт кунад. 35 Падари осмонии Ман низ бо шумо низ ҳамин тавр рафтор хоҳад кард, агар ҳар яке аз самими қалб гуноҳҳои бародари худро набахшед. БОБИ 19 1 Ва ҳангоме ки Исо ин суханонро ба охир расонд, аз Ҷалил баромада, ба соҳилҳои Яҳудия, ки дар он тарафи Урдун буд, омад; 2 Ва мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ равона шуданд; ва дар он ҷо онҳоро шифо дод. 3 Фарисиён низ назди Ӯ омада, Ӯро озмуда, гуфтанд: «Оё ҷоиз аст, ки мард аз зани худ бо ҳар сабаб ҷудо шавад? 4 Дар ҷавоби онҳо гуфт: « Оё нахондаед, ки Офаридгори онҳо дар аввал онҳоро марду зан офаридааст? 5 Ва гуфт: «Оё мард аз ҳамин сабаб падару модарро тарк карда, бо зани худ мепайвандад, ва ҳарду як тан хоҳанд буд? 6 Бинобар ин онҳо дигар ду тан не, балки як тананд. Пас, он чи Худо ба ҳам пайвастааст, одам набояд ҷудо кунад. 7 Ба Ӯ гуфтанд: «Пас чаро Мусо амр фармуд, ки талоқнома дода, вайро ҷудо кунад? 8 Ба онҳо гуфт: « Мӯсо аз сабаби сангдилии дилҳоятон ба шумо иҷозат дод, ки занони худро талоқ диҳед, лекин аз аввал ин тавр набуд». 9 Ва Ман ба шумо мегӯям: ҳар кӣ зани худро, ба истиснои он ки барои зино ҷудо кунад, ва дигареро никоҳ кунад, зино карда бошад; 10 Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Агар кори мард бо занаш чунин бошад, никоҳ кардан хуб нест».

МАТТО

БОБИ 20

11 Аммо Ӯ ба онҳо гуфт: « Ҳамаи одамон ин суханро қабул карда наметавонанд, магар онҳое ки ба онҳо дода шудааст». 12 Зеро баъзе ахтаҳое ҳастанд, ки аз шиками модар таваллуд шудаанд, ва баъзе ахтаҳое ҳастанд, ки ба одамон ахта шудаанд; ва ахтаҳое ҳастанд, ки худро ба хотири Малакути Осмон ахта кардаанд. Ҳар кӣ метавонад онро қабул кунад, бигзор онро бигирад. 13 Он гоҳ кӯдаконро назди Ӯ оварданд, то ки дастҳои Худро бар онҳо гузошта, дуо гӯяд; ва шогирдон онҳоро манъ карданд. 14 Аммо Исо гуфт: « Кӯдаконро бигузоред ва ба онҳо монеъ нашавед, ки назди Ман оянд, зеро Малакути Осмон аз они онҳост». 15 Ва дастҳои Худро бар онҳо гузошта, аз он ҷо равона шуд. 16 Ва инак, касе омада, ба Ӯ гуфт: «Эй Устоди нек! Чӣ кори нек кунам, то ки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошам? 17 Ба вай гуфт: « Чаро маро нек мегӯӣ? Ҳеҷ некӯе нест, ҷуз якто, яъне Худо; лекин агар ба ҳаёт дохил шавӣ, аҳкомро риоят кун». 18 Ба вай гуфт: «Кадомаш? Исо гуфт: « Ҳеҷ одамкушӣ накун, зино накун, дуздӣ накун, шаҳодати бардурӯғ надиҳӣ, 19 Падару модари худро иззат намо ва: "Ёри худро мисли худ дӯст бидор". 20 Ҷавон ба Ӯ гуфт: «Ҳамаи ин чизҳоро аз овони ҷавониам нигоҳ доштаам; ҳанӯз ба ман чӣ намерасад? 21 Исо ба вай гуфт: « Агар комил шавӣ, бирав ва он чи дорӣ, бифурӯш ва ба мискинон бидеҳ, ва дар осмон ганҷ хоҳӣ дошт; ва омада, Маро пайравӣ кун». 22 Аммо ҷавон чун шунид, ки ин суханро шунид, андӯҳгинона рафт, зеро ки дороии бузурге дошт. 23 Он гоҳ Исо ба шогирдони Худ гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки сарватдор ба Малакути Осмон базӯр дохил мешавад». 24 Ва боз ба шумо мегӯям: аз сӯрохи сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки сарватдор ба Малакути Худо дохил шавад. 25 Шогирдонаш инро шунида, бағоят дар ҳайрат монданд ва гуфтанд: «Пас кӣ наҷот ёфта метавонад? 26 Аммо Исо ба онҳо нигоҳ карда, гуфт: « Барои одамон ин ғайриимкон аст; лекин ба Худо ҳама чиз имконпазир аст. 27 Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Инак, мо ҳама чизро тарк карда, Туро пайравӣ кардем; Пас, мо чӣ дорем? 28 Исо ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: шумо, ки Маро пайравӣ кардаед, дар замони эҳё, ҳангоме ки Писари Одам дар тахти ҷалоли Худ биншинад, шумо низ бар дувоздаҳ тахт нишаста, бар дувоздаҳ сибти Худо доварӣ хоҳед кард. Исроил. 29 Ва ҳар кӣ ба хотири исми Ман хонаҳо, ё бародарон, ё хоҳарон, ё падар, ё модар, ё зан, ё фарзандон, ё заминҳоро тарк кардааст, сад баробар хоҳад гирифт ва вориси ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад шуд. 30 «Лекин бисьёре ки аввалин ҳастанд, охирин хоҳанд шуд; ва охирин аввалин хоҳад буд.

1 Зеро Малакути Осмон ба марди соҳибхона монанд аст, ки субҳи барвақт барои киро кардани коргарони токзори худ баромад. 2 Ва чун бо коргарон барои як динор дар як рӯз созиш кард, онҳоро ба токзори худ фиристод. 3 Ва тақрибан соати сеюм берун рафта, дигаронро дид, ки дар бозор бекор истодаанд; 4 Ва ба онҳо гуфт; Шумо низ ба токзор равед, ва он чи дуруст бошад, ба шумо хоҳам дод. Ва онҳо ба роҳи худ рафтанд. 5 Боз тақрибан соати шашум ва нӯҳум берун рафта, ҳамин тавр кард. 6 Ва тақрибан соати ёздаҳум берун рафта, дигаронро бекор истода дид, ва ба онҳо гуфт: «Чаро тамоми рӯз дар ин ҷо бекор истодаед? 7 Ба Ӯ гуфтанд: «Азбаски касе моро киро накардааст». Ба онҳо гуфт: «Шумо низ ба токзор биравед; ва он чи дуруст бошад, онро хоҳед гирифт. 8 Вақте ки шомгоҳ шуд, соҳиби токзор ба мудири худ гуфт: «Коргаронро даъват кун ва муздашонро аз охирин то аввал бидеҳ». 9 Ва ҳангоме ки онҳо тақрибан соати ёздаҳум омаданд, ҳар кас як динор гирифтанд. 10 Аммо вақте ки аввалинҳо омаданд, гумон карданд, ки бояд бештар мегирифтанд; ва ба ҳар кас як динор мегирифтанд. 11 Ва ҳангоме ки онро гирифтанд, аз соҳиби хона шикоят карданд: 12 Гуфтанд: "Инҳо охирон танҳо як соат кор карданд, ва Ту онҳоро бо мо, ки бори гарон ва гармии рӯзро бардоштаем, баробар кардаӣ". 13 Аммо ӯ ба яке аз онҳо ҷавоб дода, гуфт: «Эй рафиқ! 14 Он чиро, ки аз они худ аст, гирифта, бирав: Ман ба ин охирин хоҳам дод, чунон ки ба ту». 15 Оё ҷоиз нест, ки он чиро, ки хоҳам, бо худам бикунам? Оё чашми ту бад аст, чунки ман нек ҳастам? 16 Ҳамин тавр, охирин аввалин ва аввалин охирин хоҳанд буд: зеро ки бисьёр даъват шудаанд, вале баргузидагон кам. 17 Ва Исо ба Ерусалим мерафт, дувоздаҳ шогирдро дар роҳ ҷудо карда, ба онҳо гуфт: 18 Инак, мо ба Ерусалим меравем; ва Писари Одам ба дасти саркоҳинон ва китобдонон таслим карда хоҳад шуд, ва Ӯро ба марг маҳкум хоҳанд кард, 19 «Ва Ӯро ба дасти халқҳо таслим хоҳад кард, то ки масхара кунанд, тозиёна зананд ва маслуб кунанд; ва дар рӯзи сеюм эҳьё хоҳад шуд. 20 Он гоҳ модари фарзандони Забдой бо писаронаш назди Ӯ омада, ба Ӯ саҷда карданд ва аз ӯ чизе хостанд. 21 Ба вай гуфт: « Ту чӣ мехоҳӣ? Ба вай гуфт: «Иҷозат деҳ, ки ин ду писари ман дар подшоҳии Ту яке аз тарафи ростат ва дигаре дар тарафи чапи ман нишинанд». 22 Исо дар ҷавоб гуфт: « Шумо намедонед, ки чӣ мепурсед». Оё шумо метавонед аз он косае ки Ман менӯшам, бинӯшед ва бо таъмиде, ки Ман аз он таъмид мегирам, таъмид гиред? Ба Ӯ гуфтанд: «Мо метавонем». 23 Ва ба онҳо гуфт: « Шумо дар ҳақиқат аз косаи Маро хоҳед нӯшид ва бо таъмиде, ки Ман бо он таъмид

МАТТО

меёбам, хоҳед ёфт; ба онҳо дода шудааст, ки аз ҷониби Падари Ман барои онҳо муҳайё шудааст. 24 Вақте ки даҳ нафар инро шуниданд, аз ин ду бародар хашмгин шуданд. 25 Аммо Исо онҳоро назди Худ хонда, гуфт: « Шумо медонед, ки мирони халқҳо бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд, ва бузургон бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд». 26 «Лекин дар миёни шумо ин тавр нахоҳад шуд; лекин ҳар кӣ дар байни шумо хоҳад бузург бошад, бигзор хизматгори шумо шавад; 27Ва ҳар кӣ хоҳад дар миёни шумо сардор бошад, бигзор ғуломи шумо бошад; 28 Чунон ки Писари Одам на барои он омадааст, ки ба Ӯ хизмат кунанд, балки барои он ки хизмат кунад ва ҷони Худро барои фидияи бисьёр касон бидиҳад. 29 Вақте ки онҳо аз Ериҳӯ мерафтанд, мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ равона шуданд. 30 Ва инак, ду кӯр, ки дар канори роҳ нишаста буданд, аз он ҷо гузаштани Исоро шунида, фарьёд зада, гуфтанд: «Эй Худованд, Писари Довуд, ба мо марҳамат кун». 31 Мардум онҳоро сарзаниш карданд, ки бояд хомӯш бошанд, лекин онҳо бештар фарьёд зада, мегуфтанд: «Эй Худованд, Писари Довуд, ба мо марҳамат кун». 32 Исо истода, онҳоро ҷеғ зада, гуфт: « Чӣ мехоҳед, ки бо шумо бикунам? 33 Ба Ӯ гуфтанд: "Худовандо! То чашмони мо кушода шавад". 34 Исо ба онҳо раҳмаш омад ва чашмонашонро ламс кард ва дарҳол чашмонашон бино шуд ва онҳо аз ақиби Ӯ равона шуданд.

12 Ва Исо ба маъбади Худо даромад ва ҳамаи онҳоеро, ки дар маъбад мефурӯхт ва харида буданд, пеш кард, ва мизҳои саррофон ва курсиҳои кабӯтарфурӯшонро чаппа кард, 13 Ва ба онҳо гуфт: « Навишта шудааст: "Хонаи ман хонаи дуо номида хоҳад шуд"; вале шумо онро ба хонаи дуздон табдил додаед. 14 Ва кӯрон ва лангон дар маъбад назди Ӯ омаданд; ва онҳоро шифо дод. 15 Ва ҳангоме ки саркоҳинон ва китобдонон корҳои аҷоиби Ӯро диданд, ва кӯдакон дар маъбад фарьёд зада, мегуфтанд: «Ҳӯшаъно ба Писари Довуд! сахт норозӣ буданд, 16 Ва ба ӯ гуфт: «Мешунавӣ, ки инҳо чӣ мегӯянд? Исо ба онҳо гуфт: «Бале; Оё шумо ҳеҷ гоҳ нахондаед: "Аз даҳони кӯдакон ва ширмакҳо ҳамду сано гуфтаӣ?" 17 Ва онҳоро гузошта, аз шаҳр ба Байт-Ҳинӣ рафт; ва дар он ҷо иқомат кард. 18 Пагоҳӣ, вақте ки ба шаҳр бармегашт, гурусна монд. 19 Ва чун дар роҳ дарахти анҷире дид, ба назди он омад, ва бар он ҷуз баргҳо чизе наёфт ва ба он гуфт: « Минбаъд то абад бар ту мева надиҳад». Ва дарҳол дарахти анҷир хушк шуд. 20 Шогирдон инро диданд, дар ҳайрат монданд ва гуфтанд: «Дарахти анҷир ба зудӣ пажмурда мешавад! 21 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар имон дошта бошед ва шубҳа надоред, на танҳо он чи ба дарахти анҷир карда мешавад, низ мекунед, балки агар ба ин кӯҳ гӯед: "Даврон шав". , ва ба баҳр андохта шав; карда мешавад. 22 Ва ҳар он чиро, ки дар дуо бо имон талаб кунед, хоҳед ёфт. 23 Вақте ки Ӯ ба маъбад омад, саркоҳинон ва пирони қавм, вақте ки Ӯ таълим медод, назди Ӯ омада, гуфтанд: «Бо кадом қудрат ин корҳоро мекунӣ? ва кӣ ба ту ин қудратро додааст? 24 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ман ҳам аз шумо як чизро мепурсам, ки агар ба ман гӯед, Ман низ ба шумо мегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам. 25 Таъмиди Яҳё аз куҷо буд? аз осмон, ё аз одамон? Ва дар дили худ андеша карда, мегуфтанд: «Агар гӯем, ки "аз осмон"; ба мо хоҳад гуфт: "Пас чаро ба вай бовар накардед?" 26 Аммо агар гӯем, ки "аз одамон"; мо аз мардум метарсем; зеро ҳама Яҳёро пайғамбар мешуморанд. 27 Онҳо ба Исо ҷавоб дода, гуфтанд: «Мо чизе гуфта наметавонем». Ба онҳо гуфт: « Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам». 28 Аммо шумо чӣ фикр доред? Марде ду писар дошт; Ва назди аввал омада, гуфт: «Писарам! Имрӯз бирав, дар токзори ман кор кун». 29 Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Нехоҳам, лекин баъд аз он тавба карда, рафт». 30 Ва назди дуюмин омада, ҳамин тавр гуфт. Ва ӯ дар ҷавоб гуфт: «Меравам, оғо, ва нарафт». 31 Кадоме аз онҳо иродаи падари худро ба ҷо овард? Ба Ӯ гуфтанд: «Аввалин». Исо ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки боҷгирон ва фоҳишагон пеш аз шумо ба Малакути Худо дохил мешаванд». 32 Зеро ки Яҳьё назди шумо дар роҳи адолат омад, ва шумо ба вай имон наовардед, вале андозгирон ва фоҳишагон ба ӯ имон оварданд;

БОБИ 21 1 Ва ҳангоме ки онҳо ба Ерусалим наздик шуда, ба Байтфоҷӣ, ба кӯҳи Зайтун расиданд, Исоро ду шогирд фиристод, 2 Ба онҳо гуфт: " Ба деҳаи рӯ ба рӯи худ равед, ва дарҳол хари баста ва курраеро бо вай хоҳед ёфт; онҳоро воз карда, назди ман биёред". 3 Ва агар касе ба шумо чизе гӯяд, бигӯед: "Худованд ба онҳо эҳтиёҷ дорад"; ва дарҳол онҳоро хоҳад фиристод. 4 Ҳамаи ин ба амал омад, то он сухане ки набӣ гуфта буд, ба амал ояд: 5 Ба духтари Сион бигӯед: «Инак, Подшоҳи ту, эй ҳалим ва бар хар нишаста, ва курраи гӯсфанди хар назди ту меояд». 6 Шогирдон рафта, он чи Исо фармуда буд, ба ҷо оварданд. 7 Ва хар ва курраро оварда, ҷомаҳои худро ба бар карданд, ва ӯро савор карданд. 8 Ва мардуми бисьёре ҷомаҳои худро бар сари роҳ густурданд; дигарон шохахои дарахтонро бурида, дар сари рох ка-шонданд. 9 Ва мардуме ки аз пеш ва аз ақиб мерафтанд, фарьёд зада, мегуфтанд: «Ҳӯшаъно ба Писари Довуд! Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд! Хосанна дар баландтарин. 10 Ва ҳангоме ки Ӯ ба Ерусалим омад, тамоми аҳли шаҳр ба ларза омада, мегуфтанд: «Ин кист? 11 Мардум гуфтанд: «Ин Исои пайғамбари Носираи Ҷалил аст».

МАТТО

33 Масали дигарро бишнавед: як хонадоне буд, ки токзоре шинонд, ва гирду атрофи онро муҳофизат кард, ва дар он шаробфурӯш кофт, ва бурҷе сохт, ва онро ба токдорон супурд, ва ба кишвари дурдаст рафт; 34 Ва ҳангоме ки вақти мева фаро расид, ғуломони худро назди токдорон фиристод, то ки меваи онро бигиранд. 35 Ва токдорон навкарони ӯро гирифта, якеро заданд, дигареро куштанд ва дигареро сангсор карданд. 36 Боз ғуломони дигареро фиристод, ки аз аввалаш зиёдтар буданд, ва онҳо низ бо онҳо низ ҳамин тавр карданд. 37 Аммо дар охир писари худро назди онҳо фиристода, гуфт: "Аз писарам эҳтиром хоҳанд кард". 38 Аммо токдорон писарро дида, ба якдигар гуфтанд: «Ин ворис аст; биёед, ӯро бикушем ва меросашро ба даст орем. 39 Ӯро дастгир карда, аз токзор бароварда, куштанд. 40 «Пас, ҳангоме ки соҳиби токзор меояд, бо он токдорон чӣ хоҳад кард? 41 Ба Ӯ мегӯянд: «Ӯ он шариронро ба сахтӣ несту нобуд хоҳад кард, ва токзори худро ба токдорони дигар хоҳад дод, ва онҳо дар мавсими худ ба ӯ мева медиҳанд». 42 Исо ба онҳо гуфт: « Оё шумо ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо нахондаед: "Санге ки бинокорон рад карда буданд, сари гӯша шуд: ин кори Худованд аст, ва ин дар назари мо аҷиб аст?" 43 «Бинобар ин ба шумо мегӯям: Малакути Худо аз шумо гирифта, ба халқе дода мешавад, ки меваҳои онро мерӯёнад». 44 «Ва ҳар кӣ бар ин санг афтад, шикаста хоҳад шуд; 45 Саркоҳинон ва фарисиён масалҳои Ӯро шунида, фаҳмиданд, ки Ӯ дар бораи онҳо сухан меронад. 46 Аммо чун хостанд ба Ӯ даст гузоранд, аз мардум тарсиданд, зеро ки Ӯро набӣ медонистанд.

10 Он ғуломон ба шоҳроҳҳо баромада, ҳар чиро, ки ёфтанд, хоҳ бад ва ҳам хуб ҷамъ карданд; ва тӯй бо меҳмонон ороста шуд. 11Ва подшоҳ барои дидани меҳмонон даромад, дар он ҷо марде дид, ки ҷомаи арӯсӣ дар бар надошт; 12 Ба вай гуфт: «Эй дӯст, чӣ гуна ба ин ҷо омадӣ, ки либоси арӯсӣ надошта бошӣ? Ва ӯ хомӯш монд. 13 Подшоҳ ба хизматгорон гуфт: «Дасту пои ӯро бибандед, ва ӯро гирифта, ба торикии берун партоед; гирья ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд. 14 Зеро ки даъватшудагон бисьёранд, вале баргузидагон кам. 15 Он гоҳ фарисиён рафта, машварат карданд, ки чӣ тавр Ӯро дар суханаш ба дом афтонанд. 16 Ва шогирдони худро бо ҳиродиён назди Ӯ фиристода, гуфтанд: «Устод! Мо медонем, ки Ту ҳақиқӣ ҳастӣ ва роҳи Худоро ба ростӣ таълим медиҳӣ ва ба ҳеҷ кас парвое ҳам намекунӣ, зеро ки ба шахсияти одамон аҳамият намедиҳӣ». 17 Пас, ба мо бигӯ: Ту чӣ фикр дорӣ? Оё додани хироҷ ба қайсар ҷоиз аст ё не? 18 Аммо Исо шарорати онҳоро дарьёфта, гуфт: « Эй риёкорон, чаро Маро меозмоед? 19 Ба ман пули хироҷро нишон диҳед. Ва ба ӯ як динор оварданд. 20 Ба онҳо гуфт: « Ин сурат ва лавҳа аз они кист? 21 Ба Ӯ гуфтанд: «Аз они қайсар». Он гоҳ ба онҳо гуфт: « Пас он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед; ва он чи аз они Худост, аз они Худост. 22 Вақте ки онҳо ин суханонро шуниданд, дар ҳайрат монданд ва Ӯро тарк карда, рафтанд. 23 Дар ҳамон рӯз саддуқиён, ки мегӯянд, ки эҳё нест, назди Ӯ омада, аз Ӯ пурсиданд: 24 «Устод! Мусо гуфт: «Агар марде бимирад, ки фарзанд надошта бошад, бародараш зани худро ба занӣ мегирад ва барои бародари худ насле ба вуҷуд меорад». 25 Дар назди мо ҳафт бародар буданд, ва якум, вақте ки ӯ зан гирифт, мурд ва безорӣ карда, зани худро ба бародари худ гузошт; 26 Ҳамчунин дуюм ва сеюм, то ҳафтум. 27 Ва дар охир зан низ мурд. 28 Пас, дар қиёмат вай аз байни ҳафт нафар зани кист? зеро ки ҳама вайро доштанд. 29 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Шумо хато мекунед, зеро на Навиштаҳоро медонед, на қудрати Худоро. 30 Зеро ки дар эҳьё онҳо на зан мегиранд ва на ба шавҳар мебароянд, балки мисли фариштагони Худо дар осмон ҳастанд. 31 Аммо дар бораи эҳёи мурдагон, оё он чиро, ки Худо ба шумо гуфта буд, нахондаед: 32 Ман Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ҳастам? Худо на Худои мурдагон, балки Худои зиндагон аст. 33 Мардум инро шунида, аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд. 34 Аммо чун фарисиён шуниданд, ки Ӯ саддуқиёнро хомӯш кардааст, онҳо ҷамъ омаданд. 35 Яке аз онҳо, ки шариатдон буд, ба Ӯ савол дода, ӯро озмуда, гуфт: 36 Устод, ҳукми бузург дар шариат кадом аст?

БОБИ 22 1 Исо дар ҷавоби онҳо боз бо масалҳо сухан ронда, гуфт: 2 Малакути Осмон монанди подшоҳе аст, ки барои писараш издивоҷ кард, 3 Ва хизматгорони худро фиристод, то ки даъватшудагонро ба тӯй даъват кунанд, вале онҳо наомаданд. 4 Ва боз хизматгорони дигарро фиристода, гуфт: «Ба даъватшудагон бигӯед: инак, ман хӯроки шом тайёр кардам; говҳо ва фарбеҳии ман кушта шудаанд, ва ҳама чиз тайёр аст; ба тӯй биёед». 5 Вале онҳо ин корро карда, яке ба киштзори худ, дигаре ба тиҷорати худ рафтанд. 6 Ва бақия ғуломони худро гирифта, ба онҳо дашном дода, куштанд. 7 Подшоҳ чун шунид, ба хашм омад, ва лашкари худро фиристод, ва он қотилонро несту нобуд кард, ва шаҳри онҳоро сӯзонд. 8 Он гоҳ ба хизматгорони худ гуфт: «Тӯй тайёр аст, лекин даъватшудагон лоиқ набуданд». 9 Пас, ба шоҳроҳҳо биравед ва ҳар кӣ ёбед, ба никоҳ таклиф кунед.

МАТТО

37 Исо ба вай гуфт: « Худованд Худои худро бо тамоми дили ту ва бо тамоми ҷони ту ва бо тамоми ҳуши ту дӯст бидор». 38 Ин ҳукми аввалин ва бузург аст. 39 Ва дуюмаш ба он монанд аст: "Ёри худро мисли худ дӯст бидор". 40 Бар ин ду ҳукм тамоми шариат ва анбиё овезон аст. 41 Ҳангоме ки фарисиён ҷамъ омаданд, Исо аз онҳо пурсид: 42 Гуфт: « Дар бораи Масеҳ чӣ фикр доред? писари кист? Ба Ӯ гуфтанд: «Писари Довуд». 43 Ба онҳо гуфт: « Пас чӣ гуна Довуд дар рӯҳ Ӯро Худованд меномида, мегӯяд: 44Худованд ба Худованди ман гуфт: «Ба ямини Ман бинишин, то даме ки душманонатро зери пои ту намоям? 45 Пас, агар Довуд ӯро Худованд бихонад, чӣ гуна ӯ писари ӯ аст? 46 Ва ҳеҷ кас натавонист ба Ӯ чизе ҷавоб диҳад ва аз он рӯз то ба ҳол касе ҷуръат накард, ки аз Ӯ чизе бипурсад.

офарида шавад, ӯро ду баробар бештар аз худатон писари дӯзах мегардонед. 16 Вой бар ҳоли шумо, эй роҳбаладони кӯр, ки мегӯед: "Ҳар кӣ ба маъбад қасам хӯрад, ҳеҷ чиз нест"; лекин ҳар кӣ ба тиллои маъбад қасам хӯрад, қарздор аст! 17 Эй аблаҳон ва кӯрон: зеро ки кадомаш бузургтар аст: тилло ё маъбад, ки тиллоро тақдис мекунад? 18 Ва ҳар кӣ ба қурбонгоҳ қасам хӯрад, ҳеҷ нест; лекин ҳар кӣ ба инъоме ки бар он аст, қасам хӯрад, гуноҳкор аст. 19 Эй аблаҳон ва кӯрон: зеро ки кадом бузургтар аст: ҳадия ё қурбонгоҳе, ки ҳадияро тақдис мекунад? 20 Пас, ҳар кӣ ба қурбонгоҳ қасам хӯрад, ба он ва ба ҳар чизе ки бар он аст, қасам хӯрдааст. 21 Ва ҳар кӣ ба маъбад қасам хӯрад, ба он ва ба сокини он қасам хӯрдааст. 22 Ва ҳар кӣ ба осмон қасам хӯрад, ба тахти Худо ва ба он ки бар он нишастааст, қасам хӯрад. 23 Вой бар ҳоли шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро ки шумо аз пудинагӣ, анис ва зира даҳьяк медиҳед, ва муҳимтар аз шариат, доварӣ, марҳамат ва имонро тарк кардаед; 24 Эй роҳбаладони кӯр, ки пашшаро мекашанд ва шутурро фурӯ мебаранд. 25 Вой бар ҳоли шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро ки шумо беруни коса ва табақро тоза мекунед, аммо даруни онҳо пур аз ғорат ва зиёдаравӣ аст. 26 Эй фарисии кӯр, аввал он чи даруни коса ва табақ аст, пок кун, то ки беруни онҳо низ пок бошад. 27 Вой бар ҳоли шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро шумо ба қабрҳои сафедшуда монандед, ки аз берун зебоанд, вале дарун пур аз устухонҳои мурдагон ва аз ҳар нопокӣ мебошанд. 28 Ҳамин тавр шумо низ дар зоҳир дар назари одамон одил менамоед, аммо дар ботин пур аз риёкорӣ ва шарорат ҳастед. 29 Вой бар ҳоли шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро ки шумо қабрҳои анбиёро месозед ва қабри одилонро оро медиҳед, 30 Ва бигӯед: «Агар мо дар айёми падарони худ мебудем, дар хуни анбиё шарики онҳо намебудем». 31 Бинобар ин шумо худатон шоҳиди он бошед, ки шумо фарзандони онҳое ҳастед, ки анбиёро куштанд. 32 Пас шумо андозаи падарони худро пур кунед. 33 Эй морҳо, эй насли морҳо, чӣ гуна шумо аз маҳкумияти дӯзах раҳо ёфта метавонед? 34 Бинобар ин, инак, Ман назди шумо анбиё, ва хирадмандон ва китобдононро мефиристам; ва баъзеи онҳоро бикушед ва маслуб кунед; ва баъзеи онҳоро дар куништҳои худ қамчинкорӣ карда, аз шаҳр ба шаҳр таъқиб хоҳед кард; 35 «То ки тамоми хуни одилон, ки бар рӯи замин рехта мешавад, аз хуни Ҳобили одил то хуни Закарьё ибни Барахьё, ки шумо ӯро дар миёни маъбад ва қурбонгоҳ куштаед, бар души шумо ояд. 36 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳамаи ин ба сари ин насл ҳоҳад омад. 37 Эй Ерусалим, Ерусалим, эй ки анбиёро мекуштӣ ва онҳоеро, ки ба сӯи ту фиристода шудаанд, сангсор мекунӣ! Чанд бор мехостам фарзандони туро ҷамъ

БОБИ 23 1 Он гоҳ Исо ба мардум ва ба шогирдонаш гуфт: 2 Гуфт: « Китобдонон ва фарисиён дар курсии Мусо нишастаанд: 3 Пас, ҳар он чи ба шумо фармудаанд, риоя кунед, риоя кунед ва ба ҷо оваред; лекин шумо аз рӯи аъмоли онҳо рафтор накунед, зеро мегӯянд, вале намегӯянд. 4 Зеро онҳо бори гарон ва вазнинро баста, бар дӯши мардум мегузоранд; вале худашон бо як ангуштонашон онҳоро намеҷунбонанд. 5 Аммо тамоми аъмоли худро барои он мекунанд, ки ба мардум нишон диҳанд: онҳо филактураҳои худро васеъ мекунанд, ва сарҳади ҷомаҳои худро васеъ мекунанд, 6 Ва ҳуҷраҳои болоиро дар зиёфатҳо ва дар куништҳо нишастанро дӯст доред, 7 Ва салом дар бозорҳо, ва барои мардум даъват карда мешавад: Устод, Устод. 8 Аммо шуморо Устод нахонед, зеро ки Устоди шумо як аст, яъне Масеҳ; ва ҳамаи шумо бародаронед. 9 Ва ҳеҷ касро дар рӯи замин падари худ нахонед, зеро ки Падари шумо як аст, ки дар осмон аст. 10 Шумо низ оғо номида нашавед, зеро ки Устоди шумо як аст, яъне Масеҳ. 11 Аммо касе ки дар байни шумо бузургтар аст, бандаи шумо хоҳад буд. 12 Ва ҳар кӣ худро баланд кунад, хор хоҳад шуд; ва ҳар кӣ худро фурӯтан созад, сарафроз хоҳад шуд. 13 Аммо вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро ки шумо Малакути Осмонро бар зидди одамон мебандед, зеро на худатон ба даруни худ дохил мешавед ва на ба онҳое ки медароянд, иҷозат намедиҳед. 14 Вой бар ҳоли шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро ки шумо хонаҳои бевазанонро мехӯред ва барои худнамоӣ дуои тӯлонӣ мекунед; бинобар ин шумо ба ҷазои сахттар гирифтор хоҳед шуд. 15 Вой бар ҳоли шумо, китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро шумо баҳр ва хушкиро давр мезанед, то як касро дини мубтало созед, ва ҳангоме ки вай

МАТТО

кунам, чунон ки мурғ чӯҷаҳои худро зери болҳои худ ҷамъ мекунад, ва ту нахостӣ! 38 Инак, хонаи шумо бароятон хароб шудааст. 39 Зеро ба шумо мегӯям: минбаъд Маро нахоҳед дид, то даме ки нагӯед: "Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд".

23 «Он гоҳ касе ба шумо гӯяд: "Инак, Масеҳ дар ин ҷост ё дар он ҷо"; бовар накунед. 24 Зеро ки масеҳони козиб ва анбиёи козиб ба майдон омада, аломот ва мӯъҷизоти бузург нишон хоҳанд дод; ба тавре ки агар имконпазир мебуд, худи интихобкунандагонро фиреб медиҳанд. 25 Инак, Ман ба шумо пештар гуфта будам. 26 Бинобар ин, агар ба шумо гӯянд: "Инак, вай дар биёбон аст"; берун наравед: инак, вай дар утоқҳои пинҳонӣ аст; бовар накунед. 27 Зеро, чунон ки барқ аз шарқ баромада, то ғарб ҳам медурахшад; омадани Писари Одам низ ҳамин тавр хоҳад буд. 28 Зеро ҳар ҷо ки лошае бошад, уқобҳо дар он ҷо ҷамъ хоҳанд шуд. 29 Дарҳол пас аз мусибати он айём офтоб тира хоҳад шуд, ва моҳ равшании худро нахоҳанд дод, ва ситорагон аз осмон фурӯ резанд, ва қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд афтод; 30 Ва он гоҳ аломати Писари Одам дар осмон зоҳир хоҳад шуд; ва он гоҳ ҳамаи қабилаҳои рӯи замин навҳа хоҳанд кард, ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳои осмон меояд. 31Ва фариштагони Худро бо садои баланди карнай хоҳад фиристод, ва онҳо баргузидагони Ӯро аз чор тараф, аз як канори осмон то канори дигари осмон ҷамъ хоҳанд кард. 32 Акнун дар бораи дарахти анҷир масал омӯзед; Вақте ки шохаи ӯ нарм шуда, барг оварад, шумо медонед, ки тобистон наздик аст; 33 «Ҳамчунин шумо, вақте ки ҳамаи ин чизҳоро хоҳед дид, бидонед, ки наздик аст, ҳатто назди дарҳо. 34 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл аз олам нагузашта, ҳамаи ин чизҳо ба амал ояд. 35 Осмон ва замин гузарон аст, лекин каломи Ман гузарон нест. 36 Аммо он рӯз ва соатро, ҷуз Падари Ман, ҳеҷ кас, на фариштагони осмон, намедонад. 37 Аммо чӣ тавре ки айёми Нӯҳ буд, омадани Писари Одам низ ҳамин тавр хоҳад буд. 38 Зеро, чунон ки дар айёми пеш аз тӯфон, то рӯзе, ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, мехӯрданд ва менӯшиданд, зан мегирифтанд ва ба шавҳар мебаромаданд, 39 «Ва намедонист, то даме ки тӯфон омада, ҳамаро бурд; омадани Писари Одам низ ҳамин тавр хоҳад буд. 40 «Он гоҳ ду нафар дар саҳро хоҳанд буд; яке гирифта мешавад ва дигаре гузошта мешавад. 41 Ду зан дар осиёб дастос мекунанд; яке гирифта мешавад ва дигаре гузошта мешавад. 42 Пас, бедор бошед, зеро намедонед, ки Худованди шумо дар кадом соат меояд. 43 Аммо инро бидонед, ки агар соҳиби хона медонист, ки дузд дар кадом соат меояд, бедор меистод ва намегузошт, ки хонааш вайрон шавад. 44 Пас, шумо низ тайёр бошед, зеро дар соате ки шумо гумон намекунед, Писари Одам меояд. 45 Пас, кист ғуломи мӯътамад ва доно, ки оғояш ӯро бар хонадони худ ҳоким таъин кардааст, то ба онҳо дар сари вақт хӯрок диҳад? 46 Хушо он ғулом, ки оғояш, вақте ки меояд, вайро дар айни ҳол мебинад.

БОБИ 24 1 Исо берун рафта, аз маъбад рафт, ва шогирдонаш назди Ӯ омаданд, то ки биноҳои маъбадро ба ӯ нишон диҳанд. 2 Исо ба онҳо гуфт: « Ҳамаи инро намебинед? Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ин ҷо санг бар санги дигар намонад, ки наафтад. 3 Ва ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳи Зайтун менишаст, шогирдон ба танҳоӣ назди Ӯ омада, гуфтанд: «Ба мо бигӯй, ки ин кай мешавад? ва аломати омадани Ту ва охири ҷаҳон чӣ гуна хоҳад буд? 4 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Эҳтиёт бошед, ки касе шуморо фиреб надиҳад. 5 Зеро бисьёр касон ба исми Ман омада, гӯянд: "Ман Масеҳ ҳастам"; ва бисьёр одамонро фиреб медихад. 6 «Ва шумо дар бораи ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо хоҳед шунид; эҳтиёт бошед, ки изтироб накунед; зеро ки ҳамаи ин бояд воқеъ шавад, аммо интиҳо ҳанӯз нест. 7 «Зеро қавме бар зидди қавме ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард, ва дар ҳар ҷо қаҳтиҳо, вабоҳо ва заминҷунбӣ рӯй хоҳад дод. 8 Ҳама инҳо ибтидои андӯҳҳост. 9 «Он гоҳ шуморо ба таслим хоҳанд кард, то ки ба танг оянд ва бикушанд; 10 «Ва он гоҳ бисьёр касон ба васваса хоҳанд афтод, ва якдигарро таслим хоҳанд кард ва аз якдигар нафрат хоҳанд дошт. 11 «Ва бисьёр анбиёи козиб ба майдон омада, бисьёр касонро гумроҳ хоҳанд кард. 12 Ва азбаски шарорат зиёд мешавад, муҳаббати бисьёр касон сард хоҳад шуд. 13 Аммо ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт. 14 Ва ин Инҷили Малакут дар тамоми ҷаҳон мавъиза хоҳад шуд, то ки барои ҳамаи халқҳо шаҳодате шавад; ва он гоҳ интиҳо хоҳад омад. 15Пас, ҳангоме ки он зишти харобиоварро, ки Дониёл набӣ гуфта буд, бубинед, дар ҷои муқаддас биистед, (ҳар кӣ мехонад, бифаҳмад:) 16 Он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо гурезанд; 17 Ҳар кӣ дар бом аст, нафурояд, то аз хонаи худ чизе бибарад; 18 Ва он ки дар саҳро аст, барои гирифтани либоси худ барнагардад. 19 Ва вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдорон дар он айём! 20 «Лекин дуо кунед, ки гурези шумо на дар фасли зимистон бошад, на дар рӯзи шанбе. 21 Зеро дар он вақт мусибати бузурге хоҳад омад, ки аз ибтидои ҷаҳон то имрӯз набуд ва нахоҳад буд. 22 «Ва агар он айём кӯтоҳ нашавад, ҳеҷ ҷисм наҷот нахоҳад ёфт; балки ба хотири баргузидагон он айём кӯтоҳ хоҳад шуд.

МАТТО

47 Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки вайро бар тамоми дороии худ подшоҳ хоҳад кард. 48 Аммо агар он ғуломи бад дар дили худ гӯяд: "Оғоям омадани худро ба таъхир меандозад"; 49 «Ва ба рафиқони худ зарба занад ва бо мастҳо бихӯрад ва бинӯшад; 50Оғои он ғулом дар рӯзе меояд, ки ӯро намеҷӯяд, ва дар соате ки аз он огоҳ нест, 51 Ва ӯро пора-пора карда, насибашро бо риёкорон муқаррар хоҳад кард: дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд.

22 Он ки ду талант гирифта буд, омада гуфт: «Худовандо! Ту ба ман ду талант додӣ; 23 Оғои ӯ ба ӯ гуфт: «Офарин, эй ғуломи нек ва мӯътамад! ту дар чизи андак мӯътамад будӣ, туро бар чизҳои бисьёр ҳоким хоҳам кард; ба шодии оғои худ дохил шав». 24 Он гоҳ касе ки як талант гирифта буд, омада гуфт: «Худовандо! Ман медонистам, ки ту одами сахтгир ҳастӣ ва аз ҷое ки накоштаӣ, дарав мекунӣ ва аз ҷое ки накоштаӣ, дарав мекунӣ; 25 Ва ман тарсидам ва рафта, талантатро дар замин пинҳон кардам; инак, он чи аз они туст дар он ҷост. 26 Оғои ӯ дар ҷавоби вай гуфт: «Эй ғуломи бад ва танбал! 27 Пас, ту мебоист пули маро ба ивазкунандаҳо медодӣ, ва он гоҳ, ки омадам, пули худро бо рибо мегирифтам. 28 Пас, талантро аз вай гирифта, ба касе ки даҳ талант дорад, бидеҳ. 29 Зеро ба ҳар кӣ дорад, дода ва фаровон хоҳад шуд; лекин аз касе ки надорад, он чи низ дорад, гирифта мешавад. 30 Ва шумо ғуломи бефоидаро ба торикии берун партоед: дар он ҷо гиря ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд. 31 Вақте ки Писари Одам дар ҷалоли Худ ва тамоми фариштагони муқаддас бо Ӯ меоянд, бар тахти ҷалоли Худ хоҳад нишаст; 32 Ва ҳамаи халқҳо дар пеши Ӯ ҷамъ хоҳанд шуд, ва Ӯ онҳоро аз якдигар ҷудо хоҳад кард, чунон ки чӯпон гӯсфандони худро аз бузҳо ҷудо мекунад; 33Ва гӯсфандонро ба тарафи росташ хоҳад гузошт, ва бузҳоро ба тарафи чап. 34 Он гоҳ Подшоҳ ба тарафи рости Худ хоҳад гуфт: «Биёед, эй аз Падари Ман баракатҳо! 35 Зеро ки гурусна будам, ба ман хӯрок додед; ташна будам, ба ман об додед; бегона будам, маро қабул кардед; 36 Бараҳна, ва маро пӯшондед, бемор будам, маро аёдат мекардед; дар зиндон будам, назди Ман омадед. 37 Он гоҳ одилон ба Ӯ ҷавоб дода, хоҳанд гуфт: "Худовандо! Кай мо Туро гурусна дидем ва туро сер додем?" ё ташна шуда, ба ту об дод? 38 Кай мо туро бегона дидем ва ба хона гирифтем? ё бараҳна буда, туро пӯшидааст? 39 Ё кай мо туро бемор ё дар зиндон дида, назди ту омадем? 40 Подшоҳ ба онҳо ҷавоб дода, мегӯяд: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ончунон ки шумо ба яке аз ин бародарони хурдтарини Ман кардаед, ба ман ҳам кардаед». 41 «Он гоҳ Ӯ ба дасти чап низ хоҳад гуфт: "Аз ман дур шавед, эй лаънатҳо, ба оташи ҷовидонӣ, ки барои иблис ва фариштагони ӯ омода шудаед! 42 Зеро ки гурусна будам, ба ман хӯрок надодед; ташна будам, ба ман нӯшокӣ надодед. 43 Ман бегона будам, маро нагирифтед, бараҳна будам, напӯшондед, бемор ва дар зиндон будед, ба аёдам наомадед. 44 Оё онҳо низ ба Ӯ ҷавоб дода, гӯянд: "Худовандо! Кай мо Туро гурусна ё ташна, ё бегона, ё бараҳна, ё бемор ё дар зиндон дидем, ва ба Ту хидмат накардем?"

БОБИ 25 1 «Он гоҳ Малакути Осмон ба даҳ бокира монанд карда мешавад, ки чароғҳои худро гирифта, ба пешвози домод баромаданд. 2 Ва панҷ нафари онҳо хирадманд ва панҷ нафари онҳо нодон буданд. 3 Нодонон чароғҳои худро гирифта, бо худ равған нагирифтанд; 4 Аммо доноён бо чароғҳои худ дар зарфҳои худ равған гирифтанд. 5 То он даме ки домод дер монд, ҳама хобидаанд ва хоб рафтанд. 6 Дар нисфи шаб нидое баланд шуд: «Инак, домод меояд; ба пешвози ӯ берун равед. 7 Он гоҳ ҳамаи он духтарон бархоста, чароғҳои худро тарошиданд. 8 Ва нодонон ба доноён гуфтанд: «Аз равғани худ ба мо деҳ; зеро чароғҳои мо хомӯш шудаанд. 9 Аммо доноён дар ҷавоб гуфтанд: «Не; Мабодо ба мо ва шумо кам нашавед, балки назди фурӯшандагон биравед ва барои худ бихаред. 10 Ва ҳангоме ки онҳо барои харидан рафтанд, домод омад; ва тайёр буданд, бо Ӯ ба тӯй даромаданд, ва дар баста буд. 11 Пас аз он духтарони дигар низ омада, гуфтанд: «Худовандо! Худовандо! 12 Аммо ӯ дар ҷавоб гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки шуморо намешиносам». 13 Пас, бедор бошед, зеро намедонед, ки Писари Одам дар куҷо меояд, на рӯз ва на соатро. 14 Зеро Малакути Осмон мисли марде аст, ки ба кишвари дур сафар карда, ғуломони худро даъват карда, дороии худро ба онҳо супурд. 15 Ба яке панҷ талант, ба дигаре ду ва ба дигаре як талант дод; ба ҳар кас мувофиқи қобилияташ; ва дарҳол ба сафар баромад. 16 Он гоҳ касе ки панҷ талант гирифта буд, рафта, бо он тиҷорат кард ва ба онҳо панҷ таланти дигар дод. 17 Ҳамчунин, ҳар кӣ ду гирифт, дуи дигар низ ба даст овард. 18 Аммо касе ки онро гирифта буд, рафта, заминро кофт ва пули оғои худро пинҳон кард. 19 Пас аз муддати тӯлонӣ оғои он ғуломон омада, бо онҳо ҳисоб мекунад. 20 Ва он ки панҷ талант гирифта буд, омада, панҷ таланти дигар овард ва гуфт: «Худовандо! Ту ба ман панҷ талант додӣ; 21 Оғои ӯ ба ӯ гуфт: «Офарин, эй ғуломи нек ва мӯътамад!

МАТТО

45 Он гоҳ Ӯ ба онҳо ҷавоб дода, мегӯяд: "Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ончунон ки шумо ба яке аз хурдтаринҳои инҳо накардаед, ба Ман ҳам накардаед". 46 Ва инҳо ба ҷазои ҷовидонӣ хоҳанд рафт, вале одилон ба ҳаёти ҷовидонӣ.

Писари Одам ба воситаи вай таслим карда мешавад! барои он одам хуб мебуд, агар вай таваллуд намешуд. 25 Он гоҳ Яҳудо, ки ба Ӯ хиёнат кард, ҷавоб дода, гуфт: «Эй Ӯстод! Ба вай гуфт: « Ту гуфтӣ». 26 Ва ҳангоме ки онҳо мехӯрданд, Исо нонро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба шогирдон доду гуфт: « Бигиред, бихӯред; ин бадани ман аст. 27 Ва косаро гирифта, шукрона гуфт ва ба онҳо дода, гуфт: « Ҳама аз он бинӯшед; 28 Зеро ин Хуни Ман аз аҳди ҷадид аст, ки барои бисёриҳо барои омурзиши гуноҳҳо рехта мешавад. 29 «Лекин ба шумо мегӯям, ки Ман минбаъд аз ин меваи ток нахоҳам нӯшид, то он рӯзе ки дар Малакути Падари Худ бо шумо онро тоза бинӯшам. 30 Ва онҳо суруд хонда, ба кӯҳи Зайтун баромаданд. 31 Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: « Ҳамаи шумо имшаб аз Ман ба васваса хоҳед афтод; зеро навишта шудааст: "Чӯпонро мезанам, ва гӯсфандони рама пароканда хоҳанд шуд"». 32 Аммо баъд аз эҳьё шуданам, пеш аз шумо ба Ҷалил хоҳам рафт. 33 Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Гарчанде ки ҳама аз ту ба васваса оянд, ман ҳаргиз васваса нахоҳам кард». 34 Исо ба вай гуфт: « Ба ростӣ ба ту мегӯям, ки ин шаб, пеш аз он ки хурӯс бонг занад, маро се бор инкор хоҳӣ кард». 35 Петрус ба Ӯ гуфт: «Агар бо ту мемирам ҳам, туро инкор намекунам». Хамаи шогирдон низ хамин тавр гуфтанд. 36 Он гоҳ Исо бо онҳо ба ҷое ки Ҷатсамонӣ ном дошт, омада, ба шогирдон гуфт: « Шумо дар ин ҷо бинишинед, то ман дар он ҷо меравам ва дуо мегӯям». 37 Ва Петрус ва ду писари Забдойро бо худ бурд ва ғамгин ва хеле вазнин шуд. 38 Он гоҳ ба онҳо гуфт: " Ҷони Ман то ба дараҷаи марговар хеле ғамгин аст; дар ин ҷо бимонед ва бо ман бедор бошед". 39 Ва каме дуртар рафта, рӯй ба замин афтод ва дуо карда, гуфт: « Эй Падари Ман! 40 Ва назди шогирдон омада, онҳоро хуфта дид ва ба Петрус гуфт: « Оё як соат бо Ман бедор истода натавонистед? 41 Бедор бошед ва дуо гӯед, то ба озмоиш дучор нашавед: рӯҳ омода аст, лекин ҷисм нотавон аст. 42 Ӯ бори дуюм рафта, дуо карда, гуфт: « Эй Падари Ман! 43 Ва омада, онҳоро боз хуфта дид, зеро ки чашмонашон вазнин буд. 44 Ва онҳоро гузошта, боз рафт ва бори сеюм дуо гуфт ва ҳамон суханонро гуфт. 45 Он гоҳ назди шогирдони Худ омада, ба онҳо гуфт: « Акнун бихобед ва истироҳат кунед; инак, соат наздик аст, ва Писари Одам ба дасти гуноҳкорон таслим карда мешавад». 46 Бархезед, биравем: инак, Ӯ наздик аст, ки Маро таслим мекунад. 47 Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, инак, Яҳудо, ки яке аз он дувоздаҳ буд, ва бо ӯ мардуми бисьёре аз саркоҳинон ва пирони қавм бо шамшеру таёқҳо омаданд. 48 Он ки таслим кард, ба онҳо аломате нишон дода, гуфт: "Ҳар киро бибӯсам, Ӯ ҳамон аст; Ӯро маҳкам нигоҳ доред".

БОБИ 26 1 Ва ҳангоме ки Исо ҳамаи ин суханонро ба анҷом расонд, ба шогирдони Худ гуфт: 2 Шумо медонед, ки баъд аз ду рӯз иди фисҳ аст, ва Писари Одам таслим карда мешавад, то маслуб шавад. 3 Он гоҳ саркоҳинон, китобдонон ва пирони қавм ба қасри саркоҳин, ки Қаёфо ном дошт, ҷамъ омаданд. 4 Ва машварат карданд, ки Исоро бо макр дастгир карда, бикушанд. 5 Вале гуфтанд: «Дар рӯзи ид не, мабодо дар байни мардум ошӯб наояд». 6 Вақте ки Исо дар Байт-Ҳинӣ, дар хонаи Шимъӯни махавӣ буд, 7 Ва ҳангоме ки Ӯ дар сари суфра менишаст, зане назди Ӯ омада, қуттии равғани атрафшони гаронбаҳо дошт ва онро ба сари Ӯ рехт. 8 Аммо шогирдонаш инро диданд, ба хашм омада, гуфтанд: «Ин исрофкорӣ барои чӣ аст? 9 Зеро ин равғани атрафшонро ба қимат фурӯхта, ба бенавоён додан мумкин буд. 10 Исо инро фаҳмида, ба онҳо гуфт: « Чаро занро ташвиш медиҳед? зеро ки вай бар ман кори нек кардааст. 11 Зеро ки мискинон ҳамеша бо шумо ҳастанд; вале ман на ҳамеша. 12 Зеро ки вай ин равғани атрафшонро ба бадани ман рехт, онро барои дафни ман кард. 13 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ҳар ҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза карда шавад, дар он ҷо кори ин зан низ ба ёд оварда мешавад. 14 Он гоҳ яке аз он дувоздаҳ, ки Яҳудои Исқарют ном дошт, назди саркоҳинон рафт, 15 Ва ба онҳо гуфт: «Ба ман чӣ медиҳед, ва ман ӯро ба шумо таслим кунам? Ва бо ӯ сӣ сиккаи нуқра аҳд карданд. 16 Ва аз он вақт вай фурсат меҷуст, ки ба Ӯ хиёнат кунад. 17 Дар рӯзи аввали иди фатир шогирдон назди Исо омада, гуфтанд: «Дар куҷо мехоҳӣ, ки барои ту хӯрдани фисҳ тайёр кунем? 18 Ва гуфт: « Ба шаҳр назди чунин шахс рафта, ба ӯ бигӯ: "Устод мегӯяд: "Вақти Ман наздик аст; Ман иди фисҳро дар хонаи ту бо шогирдони худ мегузаронам. 19 Шогирдон он чи Исо ба онҳо фармуда буд, ба ҷо оварданд; ва иди фисҳро тайёр карданд. 20 Чун шом фаро расид, Ӯ бо он дувоздаҳ шогирд нишаст. 21 Ва ҳангоме ки онҳо хӯрданд, Ӯ гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки яке аз шумо Маро таслим хоҳад кард». 22 Онҳо бағоят ғамгин шуда, ҳар яке аз онҳо ба Ӯ мегуфтанд: «Худовандо! 23 Ӯ дар ҷавоб гуфт: « Ҳар кӣ дасти худро бо ман дар табақ ғӯтонад, ба Ман хиёнат мекунад». 24 Писари Одам ҳамон тавре ки дар бораи Ӯ навишта шудааст, меравад; лекин вой бар ҳоли он касе, ки

МАТТО

49 Дарҳол назди Исо омада, гуфт: «Салом, устод! ва ӯро бӯсид. 50 Исо ба вай гуфт: « Эй дӯст, барои чӣ омадаӣ? Он гоҳ онҳо омада, даст бар Исо гузошта, Ӯро гирифтанд. 51 Ва инак, яке аз онҳо, ки бо Исо буданд, дасти худро дароз карда, шамшери худро кашид ва ғуломи саркоҳинро зада, гӯши вайро кӯфт. 52 Исо ба вай гуфт: « Шамшери худро ба ҷои Ӯ баргардон, зеро ҳамаи онҳое ки шамшер мегиранд, бо шамшер ҳалок хоҳанд шуд». 53 Оё гумон мекунӣ, ки ман ҳоло наметавонам ба Падари худ дуо гӯям, ва Ӯ ба зудӣ ба Ман зиёда аз дувоздаҳ легион фариштаҳоро хоҳад дод? 54 Пас, чӣ тавр Навиштаҳо ба амал ояд, ки бояд чунин бошад? 55 Дар ҳамон соат Исо ба мардум гуфт: « Оё шумо бар зидди дузде бо шамшеру таёқҳо берун омадаед, то Маро дастгир кунед? Ман ҳар рӯз дар маъбад назди шумо нишаста таълим медодам, ва шумо Маро дастгир накардед. 56 Аммо ҳамаи ин ба амал омад, то ки Навиштаҳои анбиё ба амал ояд. Он гоҳ ҳамаи шогирдон Ӯро тарк карда, гурехтанд. 57 Онҳое ки Исоро дастгир карда буданд, Ӯро назди Қаёфои саркоҳин бурданд, ки дар он ҷо китобдонон ва пирон ҷамъ омада буданд. 58 Аммо Петрус аз дур аз паи Ӯ то қасри саркоҳин рафт ва ба он ҷо даромад ва бо хизматгорон нишаст, то ки анҷоми корро бубинад. 59 Саркоҳинон, пирон ва тамоми шӯрои пирон дар ҷустуҷӯи шаҳодати бардурӯғ бар зидди Исо буданд, то Ӯро ба қатл расонанд; 60 Вале наёфтанд: Оре, ҳарчанд шоҳидони козиб омада буданд, наёфтанд. Дар охир ду шоҳиди козиб омаданд, 61 Ва гуфт: «Ин шахс гуфт: "Ман метавонам маъбади Худоро вайрон кунам ва дар се рӯз онро бино кунам". 62 Саркоҳин бархоста, ба ӯ гуфт: «Ту ҳеҷ ҷавоб намедиҳӣ? Ин чист, ки инҳо бар зидди ту шаҳодат медиҳанд? 63 Аммо Исо хомӯш монд. Саркоҳин дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Туро ба Худои Ҳай қасам медиҳам, ки ба мо бигӯй, ки оё Ту Масеҳ, Писари Худо ҳастӣ». 64 Исо ба вай гуфт: « Ту гуфтӣ: лекин ба ту мегӯям: минбаъд Писари Одамро хоҳед дид, ки ба ямини Қудрат нишаста, бар абрҳои осмон меояд». 65 Он гоҳ саркоҳин либоси худро дарронда гуфт: «Ӯ куфр гуфт; Мо ба шоҳидон боз чӣ эҳтиёҷ дорем? инак, акнун куфри Ӯро шунидаед. 66 Шумо чӣ фикр доред? Дар ҷавоб гуфтанд: «Ӯ гунаҳкор аст». 67 Он гоҳ ба рӯи Ӯ туф карда, ӯро заданд; ва дигарон ӯро бо кафи дастони худ мезананд, 68 «Ба мо нубувват кун, эй Масеҳ, кист, ки Туро зад? 69 Петрус дар берун дар қаср менишаст, ва духтаре назди Ӯ омада, гуфт: «Ту низ бо Исои Ҷалил будӣ». 70 Аммо ӯ дар пеши назари ҳама инкор карда, гуфт: «Намедонам, ки ту чӣ мегӯӣ». 71 Вақте ки Ӯ ба айвон баромад, канизи дигаре ӯро дида, ба ҳозирон гуфт: «Ин шахс низ бо Исои Носирӣ буд». 72 Ва боз бо савганд инкор кард: «Он одамро намешиносам».

73 Пас аз муддате ҳозирон назди Ӯ омада, ба Петрус гуфтанд: «Ту ҳам яке аз онҳо ҳастӣ; зеро суханат туро ба ваҷд меорад. 74 Он гоҳ ӯ ба дашном додан ва қасам хӯрдан шурӯъ карда, гуфт: «Ман он одамро намешиносам». Ва дарҳол хурӯс бонг зад. 75 Петрус сухани Исоро ба ёд овард, ки ба вай гуфта буд: «Пеш аз он ки хурӯс бонг занад, маро се бор инкор хоҳӣ кард». Ва берун рафта, зор-зор гирист. БОБИ 27 1 Вақте ки субҳ шуд, тамоми саркоҳинон ва пирони қавм дар бораи Исо машварат карданд, ки Ӯро ба қатл расонанд; 2 Ва Ӯро баста, бурданд ва ба ҳоким Понтиюс Пилотус супурданд. 3 Он гоҳ Яҳудо, ки ба Ӯ хиёнат карда буд, чун дид, ки маҳкум шудааст, тавба кард ва сӣ тангаи нуқраро боз ба саркоҳинон ва пирон овард, 4 Гуфт: «Ман гуноҳ кардаам, ки ба хуни бегуноҳ хиёнат кардаам». Ва гуфтанд: «Ин ба мо чӣ аст? бубинед. 5 Ва ӯ сиккаҳои нуқраро дар маъбад партофт ва рафт ва рафта, худро ба дор овехт. 6 Саркоҳинон сиккаҳои нуқраро гирифта, гуфтанд: «Онҳоро ба ганҷина гузоштан ҷоиз нест, зеро ки ин нархи хун аст». 7 Ва машварат карда, бо онҳо замини кулолгарро хариданд, то ки дар он бегонагон дафн кунанд. 8 Бинобар ин он киштзор то имрӯз "Кишвари хун" номида шудааст. 9 Он гоҳ ба амал омад он сухане ки Ирмиёи набӣ гуфта буд: «Ва сӣ сиккаи нуқраро гирифтанд, яъне ба қимати он ки аз банӣ-Исроил ӯро қадр мекарданд; 10 Ва онҳоро барои саҳрои кулолгарӣ дод, чунон ки Худованд маро таъин кардааст. 11 Исо дар назди ҳоким истода, ҳоким аз вай пурсид: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ? Исо ба вай гуфт: « Ту мегӯй». 12 Вақте ки Ӯро саркоҳинон ва пирон айбдор карданд, ҳеҷ ҷавоб надод. 13 Он гоҳ Пилотус ба Ӯ гуфт: «Оё намешунавӣ, ки онҳо бар зидди ту чӣ қадар шаҳодат медиҳанд? 14 Ва Ӯ ба вай ҷавоб надод; ба дарачае, ки ҳоким хеле дар ҳайрат монд. 15 Дар ин ид ҳоким одат дошт, ки асиреро барои мардум озод мекард, ки онҳо мехостанд. 16 Он вақт онҳо бандии маъруфе доштанд, ки Бараббос ном дошт. 17 Вақте ки онҳо ҷамъ шуданд, Пилотус ба онҳо гуфт: «Мехоҳед киро барои шумо озод кунам? Бараббос, ё Исо, ки Масеҳ номида мешавад? 18 Зеро медонист, ки онҳо Ӯро аз рӯи ҳасад таслим кардаанд. 19 Вақте ки Ӯ ба курсии доварӣ нишаст, занаш назди ӯ кас фиристода, гуфт: «Ту бо он марди одил коре нест, зеро ки ман имрӯз дар хоб ба хотири вай бисьёр азоб кашидам». 20 Аммо саркоҳинон ва пирон мардумро барангехтанд, ки аз Бараббос талаб кунанд ва Исоро нобуд кунанд.

МАТТО

21 Ҳоким дар ҷавоби онҳо гуфт: «Мехоҳед кадоме аз ин дуро барои шумо озод кунам? Гуфтанд: «Бараббос». 22 Пилотус ба онҳо гуфт: «Пас бо Исое ки Масеҳ номида мешавад, чӣ кунам? Ҳама ба Ӯ гуфтанд: «Бигзор вай маслуб шавад». 23 Ҳоким гуфт: «Чаро, ӯ чӣ кори баде кардааст? Аммо онҳо бештар фарьёд зада, мегуфтанд: «Ӯ маслуб карда шавад». 24 Пилотус чун дид, ки ҳеҷ чиз наметавонад ғолиб ояд, балки ошӯб ба амал омад, об гирифта, дар пеши мардум дастҳои худро шуст ва гуфт: «Ман аз хуни ин Одил бегуноҳам; 25 Он гоҳ тамоми мардум ҷавоб дода, гуфтанд: «Хуни Ӯ бар мо ва фарзандони мост». 26 Он гоҳ Бараббосро барои онҳо озод кард ва Исоро қамчинкорӣ карда, таслим кард, то маслуб шавад. 27 Он гоҳ сарбозони ҳоким Исоро ба толори умумӣ бурданд ва тамоми сарбозонро назди Ӯ ҷамъ карданд. 28 Ва либоси ӯро кашида, ҷомаи арғувонӣ ба бар карданд. 29 Ва чун аз хор тоҷе бофта, бар сари Ӯ гузоштанд, ва ба дасти росташ най гузоштанд; 30 Ва бар ӯ туф карданд, ва қамишро гирифта, ба сараш заданд. 31 Пас аз он ки Ӯро тамасхур карданд, ҷомаро аз танаш кашида, ҷомаи худро ба бар карданд ва бурданд, то ки Ӯро маслуб кунанд. 32 Ва ҳангоме ки берун баромаданд, Шимъӯн ном марде аз Куриниро ёфтанд ва маҷбур карданд, ки салиби ӯро бардоранд. 33 Ва ҳангоме ки ба ҷое расиданд, ки Ҷолҷото ном дорад, яъне ҷои косахонаи сар, 34 Ба ӯ сиркои бо заҳра омехташударо доданд, то бинӯшад, ва чун чашид, нахост. 35 Ва Ӯро маслуб карда, ҷомаашро ҷудо карда, қуръа партофтанд, то ба амал ояд сухани набӣ гуфт: "Либосҳои Маро дар миёни худ тақсим карданд, ва бар либоси ман қуръа партофтанд". 36 Дар он ҷо нишаста, Ӯро мушоҳида карданд; 37 Ва бар сари Ӯ айбномаи худро овехт, ки навишта шудааст: "ИН Исо Подшоҳи Яҳудиён аст". 38 Он гоҳ бо Ӯ ду дуздро, яке аз дасти рост ва дигаре аз тарафи чап маслуб карданд. 39 Ва роҳгузарон Ӯро дашном дода, сар ҷунбонда, 40 Ва гуфт: «Эй, ки маъбадро вайрон карда, дар се рӯз бино мекунӣ, худро наҷот деҳ». Агар Ту Писари Худо бошӣ, аз салиб фуруд ояд. 41 Ҳамчунин саркоҳинон бо китобдонон ва пирон Ӯро тамасхур карда, гуфтанд: 42 Ӯ дигаронро наҷот дод; худро наҷот дода наметавонад. Агар ӯ Подшоҳи Исроил бошад, бигзор вай алҳол аз салиб фуруд ояд, ва мо ба ӯ имон оварем. 43 Ба Худо таваккал мекард; Бигзор вайро ҳоло таслим кунад, агар Ӯ Ӯро дошта бошад, зеро ки Ӯ гуфтааст: "Ман Писари Худо ҳастам". 44 Дуздоне, ки бо Ӯ маслуб шуда буданд, дар дандонҳои Ӯ низ ҳамон чизро меандохтанд. 45 Аз соати шашум то соати нӯҳум тамоми заминро торикӣ фаро гирифт. 46 Ва тақрибан соати нӯҳум Исо бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: « Элӣ, Элӣ, лама сабахтонӣ? Яъне: "Худои ман, Худои ман, чаро маро тарк кардӣ?"

47 Баъзе аз ҳозирон, чун шуниданд, гуфтанд: «Ин шахс Илёсро мехонад». 48 Дарҳол яке аз онҳо давида, исфанҷеро гирифта, аз сирко пур карда, бар най гузошта, ба Ӯ дод. 49 Дигарон гуфтанд: «Биёед, бубинем, ки оё Илёс меояд, то ӯро наҷот диҳад». 50 Исо боз бо овози баланд фарьёд зада, ҷон дод. 51 Ва инак, пардаи маъбад аз боло то поён ду пора дарида буд; ва замин ҷунбид, ва сангҳо шикофтанд; 52 Ва қабрҳо кушода шуданд; ва бисьёр ҷасадҳои муқаддасон, ки хуфта буданд, бархостанд, 53 Ва баъд аз эҳьёи ӯ аз қабрҳо берун омада, ба шаҳри муқаддас даромад ва ба бисьёр касон зоҳир шуд. 54 Мирисад ва ҳамроҳонаш, вақте ки Исоро посбонӣ мекарданд, заминҷунбӣ ва корҳои ба амаломадаро диданд, сахт тарсиданд ва гуфтанд: «Дар ҳақиқат Ӯ Писари Худо буд». 55 Дар он ҷо занони бисьёре, ки аз Ҷалил ба Исо пайравӣ карда, ба Ӯ хизмат мекарданд, аз дур менигаристанд. 56 Дар байни онҳо Марьями Маҷдалия ва Марьям модари Яъқуб ва Йӯсе ва модари фарзандони Забдой низ буданд. 57 Вақте ки шомгоҳ шуд, Юсуф ном марди сарватманд аз Ариматея омад, ки худаш ҳам шогирди Исо буд. 58 Ӯ назди Пилотус рафта, ҷасади Исоро зорӣ кард. Он гоҳ Пилотус фармуд, ки ҷасадро супоранд. 59 Ва ҳангоме ки Юсуф ҷасадро гирифта, ба катони тоза печонд, 60 Ва онро дар қабри нави худ, ки дар санг тарошида буд, гузошт; ва санги бузургеро ба дари қабр ғелонда, равона шуд. 61 Ва Марьями Маҷдалия ва Марьями дигаре, ки дар рӯ ба рӯи қабр нишаста буданд, буданд. 62 Рӯзи дигар, ки рӯзи тайёрӣ гузашт, саркоҳинон ва фарисиён назди Пилотус ҷамъ омаданд. 63 Гуфт: «Эй оғо! Мо дар хотир дорем, ки он фиребгар ҳанӯз дар зинда буданаш гуфта буд: "Пас аз се рӯз эҳё хоҳам шуд". 64 «Пас фармон деҳ, ки қабрро то рӯзи сеюм нигоҳ доранд, мабодо шогирдонаш шабона омада, ӯро дуздида, ба мардум нагӯянд: "Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд"; бинобар ин хатои охирин аз аввалаш бадтар хоҳад буд. 65 Пилотус ба онҳо гуфт: «Шумо посдор доред; биравед ва то қадри имкон онро дуруст кунед». 66 Ва онҳо рафта, қабрро мустаҳкам карданд, сангро мӯҳр заданд ва посбон гузоштанд. БОБИ 28 1 Дар охири рӯзи шанбе, ҳангоме ки субҳидам дар рӯзи аввали ҳафта кушода мешуд, Марьями Маҷдалия ва Марьями дигар барои дидани қабр омаданд. 2 Ва инак, заминҷунбии азиме рӯй дод, зеро фариштаи Худованд аз осмон нозил шуда, омада, сангро аз дар ғелонда, бар он нишаст. 3 Чеҳраи ӯ мисли барқ буд, ва ҷомааш мисли барф сафед буд. 4 Ва посбонон аз тарси ӯ ба ларза даромаданд ва мисли мурдагон шуданд.

МАТТО

5 Фаришта дар ҷавоби занон гуфт: «Натарсед, зеро медонам, ки шумо Исои маслубшударо ҷустуҷӯ мекунед». 6 Ӯ дар ин ҷо нест, зеро ки Ӯ эҳьё шудааст, чунон ки гуфта буд. Биёед, он ҷоеро, ки Худованд хобидааст, бубинед. 7 Ва зуд биравед ва ба шогирдонаш бигӯед, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шудааст; ва инак, Ӯ пешопеши шумо ба Ҷалил меравад; Ӯро дар он ҷо хоҳед дид; инак, ба шумо гуфтам. 8 Ва онҳо зуд аз қабр бо тарс ва шодии бузург рафтанд; ва давида ба шогирдонаш хабар дод. 9 Вақте ки онҳо барои хабар додан ба шогирдони Ӯ мерафтанд, инак, Исо ба онҳо вохӯрда, гуфт: « Салом! Ва омада, аз пойҳои Ӯ нигоҳ дошта, ба Ӯ саҷда карданд. 10 Исо ба онҳо гуфт: « Натарсед: биравед, ба бародарони ман бигӯед, ки ба Ҷалил раванд, ва дар он ҷо Маро хоҳанд дид». 11 Ва ҳангоме ки онҳо мерафтанд, инак, баъзе аз посбонон ба шаҳр омада, ба саркоҳинон тамоми он чи шуда буд, хабар медоданд. 12 Ва чун бо пирон ҷамъ омада, машварат карданд, ба сарбозон пули калон доданд, 13 Ва гуфт: «Бигӯед, ки шогирдонаш шабона омада, дар ҳоле ки мо хоб будем, Ӯро дуздиданд». 14 Ва агар ин ба гӯши ҳоким расад, мо ӯро бовар кунонда, шуморо эмин хоҳем кард. 15 Онҳо пулро гирифта, мувофиқи таълимоте, ки ба онҳо дода шуда буд, амал карданд, ва ин сухан дар байни яҳудиён то имрӯз паҳн шудааст. 16 Он гоҳ ёздаҳ шогирд ба Ҷалил, ба кӯҳе рафтанд, ки Исо ба онҳо таъин карда буд. 17 Чун Ӯро диданд, ба Ӯ саҷда карданд, лекин баъзеҳо шубҳа карданд. 18 Исо омада, ба онҳо сухан ронда, гуфт: « Тамоми қудрат дар осмон ва замин ба Ман дода шудааст». 19 Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро таълим диҳед ва онҳоро ба исми Падар, Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед; 20 Ба онҳо таълим медиҳам, ки ҳар он чи ба шумо фармудаам, ба ҷо оваранд; ва инак, Ман ҳамеша, то охири ҷаҳон бо шумо ҳастам. омин.

Инҷили Марқӯс

26 Вақте ки рӯҳи палид ӯро канда, бо овози баланд фарьёд зад, аз вай берун шуд. 27 Ҳама дар ҳайрат монданд, ба дараҷае ки аз якдигар мепурсиданд: «Ин чист? ин кадом доктринаи нав аст? зеро ки Ӯ ҳатто ба арвоҳи палид бо қудрат фармон медиҳад, ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд. 28 Ва дарҳол шӯҳрати Ӯ дар тамоми гирду атрофи Ҷалил паҳн шуд. 29 Дарҳол аз куништ баромада, бо Яъқуб ва Юҳанно ба хонаи Шимъӯн ва Андриёс даромаданд. 30 Аммо модари зани Шимъӯн аз табларза хобида буд, ва дар бораи вай ба ӯ хабар доданд. 31 Ва Ӯ омада, дасти вайро гирифта, бардошт; ва дарҳол табларза вайро тарк карда, ба онҳо хизмат кард. 32 Бегоҳӣ, вақте ки офтоб ғуруб кард, ҳамаи беморон ва девонагонро назди Ӯ оварданд. 33 Ва тамоми аҳли шаҳр назди дар ҷамъ шуданд. 34 Ва бисьёр беморони гирифтори бемориҳои гуногунро шифо дод ва девҳои бисьёрро берун кард; ва ба девҳо иҷозат надоданд, ки сухан гӯянд, зеро ки Ӯро медонистанд. 35 Ва бомдодон, хеле пеш аз рӯз бархоста, берун рафта, ба хилватгоҳе рафт ва дар он ҷо дуо гуфт. 36 Шимъӯн ва ҳамроҳонаш аз ақиби Ӯ рафтанд. 37 Чун Ӯро ёфтанд, ба Ӯ гуфтанд: «Ҳама Туро меҷӯянд». 38 Ба онҳо гуфт: « Биёед, ба шаҳрҳои наздик биравем, то ки дар он ҷо низ мавъиза кунам, зеро ки барои ҳамин омадаам». 39 Ва Ӯ дар куништҳои онҳо дар тамоми Ҷалил мавъиза карда, девҳоро берун кард. 40 Ва махавие назди Ӯ омада, зориву зорӣ кард ва зону зада, гуфт: «Агар хоҳӣ, маро пок карда метавонӣ». 41 Исо раҳмаш омад ва дасти Худро дароз карда, вайро ламс кард ва гуфт: « Мехоҳам; пок бош. 42 Ҳамин ки ӯ гуфт, махав аз ӯ дур шуд ва ӯ пок шуд. 43 Ва ӯро сахт таъкид карда, дарҳол ҷавоб дод; 44 Ва ба вай гуфт: « Бохабар бош, ба ҳеҷ кас чизе нагӯ; балки бирав ва худро ба коҳин нишон деҳ ва барои поксозии худ он чи Мусо фармудааст, тақдим кун, то шаҳодате ба онҳо гардад». 45 Аммо вай берун рафта, онро ба таври зиёде интишор мекард ва ин масъаларо ба таври васеъ паҳн кардан гирифт, ба дараҷае ки Исо дигар ошкоро ба шаҳр даромада наметавонист, балки берун аз он, дар ҷойҳои хилват буд; ва онҳо аз ҳар тараф назди Ӯ меомаданд.

БОБИ 1 1 Оғози Инҷили Исои Масеҳ, Писари Худо; 2 Чунон ки дар анбиё навишта шудааст: "Инак, Ман қосиди Худро пешопеши Ту мефиристам, то роҳи Туро пеши Ту омода кунад". 3 Овози нидокунандае дар биёбон: "Роҳи Худовандро омода кунед, роҳҳои Ӯро рост кунед". 4 Яҳё дар биёбон таъмид медод ва таъмиди тавбаро барои омурзиши гуноҳҳо мавъиза мекард. 5 Ва тамоми сарзамини Яҳудо ва сокинони Ерусалим назди Ӯ берун омаданд ва ҳама ба гуноҳҳои худ иқрор шуда, дар дарёи Урдун аз ӯ таъмид гирифтанд. 6 Ва Яҳё аз пашми шутур дар бар ва дар камараш камарбанди пӯст дошт; ва малах ва асали ёбоӣ мехӯрд; 7 Ва мавъиза карда, гуфт: «Аз паси ман Шахси тавонотар аз ман меояд, ва ман лоиқи он нестам, ки хам шуда, воз кунам». 8 Ман шуморо бо об таъмид додам, лекин Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳад дод. 9 Дар он айём чунин воқеъ шуд, ки Исо аз Носираи Ҷалил омада, дар Урдун аз Яҳьё таъмид гирифт. 10 Дарҳол аз об берун омада, осмонро кушода дид, ва Рӯҳро мисли кабӯтаре бар Ӯ нозил мекунад; 11 Ва овозе аз осмон расид, ки гуфт: «Ту Писари Маҳбуби Ман ҳастӣ, ва Ман аз Ӯ хушнудам». 12 Ва дарҳол Рӯҳ ӯро ба биёбон бурд. 13 Ва ӯ чил рӯз дар биёбон буд ва шайтонро меозмуд; ва бо ҳайвоноти ваҳшӣ буд; ва фариштагон ба ӯ хизмат мекарданд. 14 Пас аз он ки Яҳё дар зиндон буд, Исо ба Ҷалил омад ва башорати Малакути Худоро мавъиза кард. 15 Ва мегӯянд: « Вақт расидааст, ва Малакути Худо наздик аст: тавба кунед ва ба Инҷил имон оваред». 16 Вақте ки Ӯ аз канори баҳри Ҷалил мегузашт, Шимъӯн ва бародараш Андриёсро дид, ки ба баҳр тӯр меандозанд, зеро ки онҳо моҳигир буданд. 17 Исо ба онҳо гуфт: « Аз ақиби Ман биёед, ва Ман шуморо сайёди одамон хоҳам кард». 18 Дарҳол онҳо тӯрҳои худро партофта, аз ақиби Ӯ равона шуданд. 19 Ва аз он ҷо каме дуртар рафт, Яъқуб ибни Забдой ва бародараш Юҳанноро дид, ки онҳо низ дар қаиқ тӯрҳои худро таъмир мекарданд. 20 Дарҳол онҳоро даъват кард, ва онҳо падари худ Забдойро дар қаиқ бо муздурон гузошта, аз ақиби Ӯ рафтанд. 21 Ва онҳо ба Кафарнаҳум рафтанд; ва дарҳол рӯзи шанбе ба куништ даромада, таълим дод. 22 Ва онҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро ки Ӯ онҳоро ҳамчун шахси қудратманд таълим медод, на ҳамчун китобдонон. 23 Дар куништашон марде бо рӯҳи палид буд; ва фарьёд зад, 24 Гуфт: «Моро ором бигузор; Мо бо ту чӣ кор дорем, эй Исои Носирӣ? Оё барои нест кардани мо омадаӣ? Ман медонам, ки Ту кистӣ, эй Подшоҳи Худо. 25 Исо вайро манъ карда, гуфт: « Хомӯш шав ва аз вай берун шав».

БОБИ 2 1 Пас аз чанд рӯз боз ба Кафарнаҳум омад; ва садо баланд шуд, ки вай дар хона аст. 2 Дарҳол бисьёр касон ҷамъ шуданд, ба дараҷае ки барои қабули онҳо ҷой набуд, на дар назди дар; ва Ӯ каломро ба онҳо мавъиза кард. 3 Ва назди Ӯ омада, як бемори фалаҷро оварданд, ки чор нафарро бардошта буд. 4 Ва ҳангоме ки натавонистанд барои фишор ба назди Ӯ наздик шаванд, боми он ҷоро, ки Ӯ буд, кушоданд ва онро пора карда, бистареро, ки беморони фалаҷ дар он хобида буданд, фуроварданд. 5 Исо имони онҳоро дида, ба мафлуҷ гуфт: « Писарам, гуноҳҳои ту омурзида шуд».

Инҷили Марқӯс

6Лекин баъзе аз китобдонон дар он ҷо нишаста, дар дили худ андеша мекарданд: 7 Чаро ин одам ин тавр куфр мегӯяд? ҷуз Худо кист, ки гуноҳҳоро биёмурзад? 8 Исо дарҳол дар рӯҳи Худ фаҳмид, ки онҳо дар дили худ чунин андеша доранд, ба онҳо гуфт: « Чаро дар дили худ дар ин бора фикр мекунед? 9 Оё ба мафлуҷ гуфтан осонтар аст: "Гуноҳҳоят омурзида шуд?" ё бигӯям: "Бархез ва бистари худро бардор ва роҳ рав"? 10 Аммо то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин қудрати омурзидани гуноҳҳоро дорад, — ба мафлуҷ мегӯяд: 11 Ба ту мегӯям: бархез ва бистари худро бардор ва ба хонаи худ бирав». 12 Ӯ дарҳол бархоста, бистарро бардошт ва пеши ҳама берун рафт; Ба дараҷае ки ҳама дар ҳайрат монданд ва Худоро ҳамду сано хонда, мегуфтанд: «Мо ҳеҷ гоҳ инро чунин надидаем». 13 Ва боз ба соҳили баҳр баромад; ва тамоми мардум назди Ӯ омаданд, ва Ӯ онҳоро таълим медод. 14 Ва ҳангоме ки ӯ аз он ҷо мегузашт, Левӣ ибни Ҳалфойро дид, ки дар назди боҷхона нишастааст, ва ба ӯ гуфт: « Аз паи ман биё». Ва бархоста, аз паи Ӯ равона шуд. 15 Ва ҳангоме ки Исо дар хонаи худ дар сари суфра менишаст, боҷгирон ва гунаҳкорони бисьёре низ бо Исо ва шогирдонаш нишаста буданд, зеро ки бисьёр буданд, ва аз ақиби Ӯ мерафтанд. 16 Ва китобдонон ва фарисиён чун диданд, ки Ӯро бо боҷгирон ва гуноҳкорон хӯрок мехӯрад, ба шогирдонаш гуфтанд: «Чӣ гуна аст, ки Ӯ бо боҷгирон ва гуноҳкорон мехӯрад ва менӯшад? 17 Исо инро шунида, ба онҳо гуфт: « На солимон, балки беморон ба табиб эҳтиёҷ доранд; Ман омадаам, ки на одилонро, балки гуноҳкоронро ба тавба даъват кунам». 18 Шогирдони Юҳанно ва фарисиён рӯза медоштанд ва омада, ба Ӯ гуфтанд: «Чаро шогирдони Яҳьё ва фарисиён рӯза мегиранд, лекин шогирдони Ту рӯза намедоранд? 19 Исо ба онҳо гуфт: « Оё фарзандони арӯс, вақте ки домод бо онҳост, рӯза гирифта метавонанд? то даме ки домод бо онҳост, рӯза гирифта наметавонанд. 20 «Лекин айёме хоҳад омад, ки домод аз онҳо гирифта шавад, ва дар он айём рӯза хоҳанд дошт. 21 Ҳеҷ кас матои навро бар ҷомаи кӯҳна намедузад; вагарна матои наве, ки онро пур мекард, аз матои кӯҳна ҷудо мешавад ва даридааш бадтар мешавад. 22 «Ва ҳеҷ кас майи навро ба машки кӯҳна намеандозад: вагарна шароби нав машкҳоро мешиканад, ва шароб мерезад, машкҳо хира мешавад; лекин шароби навро ба машки нав андохтан лозим аст. 23 Ва чунин воқеъ шуд, ки Ӯ дар рӯзи шанбе аз киштзор мегузашт; ва шогирдонаш ҳангоми рафтан ба кандани хӯша сар карданд. 24 Фарисиён ба Ӯ гуфтанд: «Инак, чаро онҳо дар рӯзи шанбе коре мекунанд, ки ҷоиз нест? 25 Ва ба онҳо гуфт: « Оё ҳеҷ гоҳ нахондаед, ки Довуд чӣ кор кард, ҳангоме ки ӯ ва ҳамроҳонаш гурусна монданд?

26 Чӣ гуна ӯ дар айёми Абьётори саркоҳин ба хонаи Худо даромад ва нони тақдимшударо, ки хӯрданаш ҷоиз нест, балки барои коҳинон хӯрд ва ба ҳамроҳонаш низ дод? 27 Ба онҳо гуфт: « Рӯзи шанбе барои одам офарида шудааст, на одам барои рӯзи шанбе; 28 Бинобар ин Писари Одам Оғои рӯзи шанбе низ аст. БОБИ 3 1 Ва боз ба куништ даромад; ва дар он ҷо марде буд, ки дасти хушкшудае дошт. 2 Ва онҳо ба Ӯ нигоҳ мекарданд, ки оё дар рӯзи шанбе ӯро шифо медиҳад? то ки вайро айбдор кунанд. 3 Ва ба марди дасти хушкшуда гуфт: « Бархоста». 4 Ба онҳо гуфт: « Оё дар рӯзҳои шанбе некӣ кардан ҷоиз аст ё бадӣ? барои наҷоти ҳаёт, ё куштан? Аммо онҳо оромии худро нигоҳ доштанд. 5 Ва ҳангоме ки Ӯ аз сангдилии дилҳои онҳо ғамгин шуда, бо хашм ба атрофашон нигоҳ карда, ба он мард гуфт: « Дасти худро дароз кун». Ва онро дароз кард, ва дасташ мисли дасти дигараш сиҳат шуд. 6 Фарисиён берун рафта, дарҳол бо ҳиродиён дар ҳаққи Ӯ машварат карданд, ки чӣ тавр Ӯро ба ҳалокат расонанд. 7 Аммо Исо бо шогирдони Худ ба баҳр рафт, ва мардуми бисьёре аз Ҷалил ва аз Яҳудо аз ақиби Ӯ равона шуданд. 8 Ва аз Ерусалим, аз Идумай ва аз он тарафи Урдун; Ва дар атрофи Сӯр ва Сидӯн мардуми бисьёре, чун шуниданд, ки корҳои бузурге кард, назди Ӯ омаданд. 9 Ва Ӯ ба шогирдони Худ гуфт, ки аз сабаби издиҳом киштии хурде мунтазири Ӯ бошад, то ки Ӯро пахш накунанд. 10 Зеро ки Ӯ бисёриҳоро шифо дода буд; Ба тавре ки онҳо ба Ӯ фишор меоварданд, то ки Ӯро ламс кунад, чунон ки балоҳо доштанд. 11 Ва рӯҳҳои палид, чун Ӯро диданд, пеши Ӯ афтода, фарьёд зада, гуфтанд: «Ту Писари Худо ҳастӣ». 12 Ва Ӯ онҳоро сахт фармуд, ки Ӯро ошкор накунанд. 13 Ва Ӯ ба кӯҳ баромада, ҳар киро, ки хоҳад, наздаш хонд, ва онҳо назди Ӯ омаданд. 14Ва дувоздаҳ нафарро таъин кард, ки бо Ӯ бошанд, ва онҳоро барои мавъиза фиристад, 15 Ва қудрати шифо додани бемориҳо ва берун кардани девҳоро дошта бошад; 16 Ва Шимъӯнро Петрус ном ниҳод; 17 Ва Яъқуб ибни Забдой ва Юҳанно бародари Яъқуб; ва онҳоро Боанерҷес, ки «Писарони раъд» ном дошт; 18Ва Андриёс, ва Филиппус, ва Бартоломей, ва Матто, ва Тумо, ва Яъқуб ибни Ҳалфой, ва Таддой ва Шимъӯни канъонӣ, 19 Ва Яҳудои Исқарют, ки низ ба Ӯ хиёнат кард, ва онҳо ба хонае даромаданд. 20 Ва мардум боз ҷамъ мешаванд, ба тавре ки онҳо тавони хӯрдани нон надоштанд. 21 Ва дӯстонаш, чун шуниданд, берун рафтанд, то Ӯро дастгир кунанд; 22 Ва китобдононе ки аз Ерусалим омада буданд, гуфтанд: «Ӯ Баал-Забул дорад ва девҳоро ба воситаи мири девҳо берун мекунад».

Инҷили Марқӯс

23 Ва онҳоро назди Худ хонда, бо масалҳо гуфт: « Чӣ гуна шайтон метавонад шайтонро берун кунад? 24 Ва агар салтанате бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, он салтанат истода наметавонад. 25 Ва агар хона бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, он хона истода наметавонад. 26 Ва агар шайтон бар зидди худ бархоста, аз ҳам ҷудо шавад, вай истода наметавонад, балки хотима меёбад. 27 «Ҳеҷ кас наметавонад ба хонаи шахси зӯроваре даромада, дороии ӯро ғорат кунад, магар он ки вай аввал зӯроварро набандад; ва баъд хонаи худро вайрон мекунад. 28 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳамаи гуноҳҳои писарони одам омурзида хоҳад шуд, ва куфрҳое, ки ба ҳар чизе ки онҳо куфр гӯянд; 29 Аммо ҳар кӣ бар Рӯҳулқудс куфр гӯяд, ҳеҷ гоҳ омурзида намешавад, балки дар хатари маҳкумияти абадӣ аст. 30 Зеро ки мегуфтанд: "Ӯ рӯҳи палид дорад". 31 Он гоҳ бародарон ва модараш омада, дар берун истода, кас фиристода, Ӯро даъват карданд. 32 Мардум дар гирди Ӯ нишаста, ба Ӯ гуфтанд: «Инак, модарат ва бародаронат дар берун Туро меҷӯянд». 33 Дар ҷавоби онҳо гуфт: « Модари Ман кист ё бародарони Ман? 34 Ва ба онҳое ки дар атрофаш нишаста буданд, ба атроф нигоҳ карда, гуфт: « Инак модари Ман ва бародарони Ман! 35 Зеро ҳар кӣ хости Худоро ба ҷо оварад, вай бародар ва хоҳару модари Ман аст.

Мабодо ҳаргиз руҷӯъ накунанд ва гуноҳонашон омурзида шавад. 13 Ба онҳо гуфт: « Оё ин масалро намедонед? Пас чӣ гуна шумо тамоми масалҳоро хоҳед донист? 14 Коранда каломро мекорад. 15 Ва инҳоянд дар канори роҳ, ки калом кошта мешавад; вале чун шуниданд, шайтон дарҳол омада, каломеро, ки дар дилашон кошта шуда буд, мерабояд. 16 Ва инҳо низ кошташудагон дар замини санглох ҳастанд; ки каломро шунида, дарҳол онро бо шодӣ қабул мекунанд; 17 Ва дар худ реша надоранд ва то муддате сабр кунед: баъд, вақте ки ба хотири калом мусибат ё таъқибот ба миён ояд, дарҳол ба васваса меафтанд. 18 Ва инҳо кошташудагон дар миёни хорҳо мебошанд; монанди шунидани калима, 19 Ва ғамхориҳои ин ҷаҳон, ва макри сарват ва ҳавасҳои чизҳои дигар, ки ба он дохил мешаванд, каломро пахш мекунанд, ва он бесамар мегардад. 20 Ва инҳо кошташудагон дар хоки нағз ҳастанд; чунон ки каломро бишнавед ва онро қабул кунед ва мева оваред: баъзе сӣ баробар, баъзе шаст ва баъзе сад. 21 Ба онҳо гуфт: « Оё шамъро барои зери бутта гузоштан овардаанд ё зери кат? ва ба шамъдон гузошта нашавад? 22 Зеро ҳеҷ чизи ниҳоне нест, ки зоҳир нахоҳад шуд; ва ҳеҷ чиз махфӣ нигоҳ дошта нашуд, балки барои он ки ба берун ояд. 23 Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад. 24 Ва ба онҳо гуфт: « Эҳтиёт кунед, ки чӣ мешунавед: ба ҳар андозае, ки чен кунед, ба шумо чен карда мешавад; ва ба шумо, ки мешунаванд, бештар дода мешавад. 25 Зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода мешавад, ва ҳар кӣ надорад, аз вай он чи низ дорад, гирифта мешавад. 26 Ва гуфт: « Малакути Худо ҳамин тавр аст, гӯё одаме ба замин тухм пошад; 27 «Ва агар шабу рӯз хобида, бархезад, ва тухм нашъунамо ёбад ва сабзад, вай намедонад, ки чӣ тавр. 28 «Зеро ки замин аз худ мева медиҳад; аввал теғ, баъд гӯша, баъд аз он дар гӯша ҷуворимакка пурра. 29 «Аммо чун мева оварад, дарҳол досро меандозад, зеро ки дарав расидааст. 30 Ва гуфт: « Малакути Худоро ба чӣ монанд кунем? ё бо кадом муқоиса онро муқоиса кунем? 31 Он мисли донаи хардалест, ки ҳангоми дар замин кошта шуданаш аз ҳамаи донаҳои дар замин буда камтар аст; 32 Аммо вақте ки он кошта мешавад, месабзад ва аз ҳама гиёҳҳо бузургтар мешавад ва шохаҳои калон мерӯяд; то ки мурғони ҳаво дар зери сояи он бимонанд. 33 Ва бо чунин масалҳои зиёд Ӯ каломро ба онҳо гуфт, ба қадри ки онҳо тавонистанд онро бишнаванд. 34 Аммо ба онҳо бе масал сухан нагуфт, ва ҳангоме ки онҳо танҳо монданд, ҳама чизро ба шогирдони Худ фаҳмонд. 35 Дар ҳамон рӯз, ки шомгоҳ шуд, ба онҳо гуфт: « Биёед, ба тарафи дигар гузарем». 36 Вақте ки мардумро ҷавоб доданд, Ӯро, ҳамон тавре ки дар қаиқ буд, бурданд. Ва бо ӯ киштиҳои хурди дигар низ буданд.

БОБИ 4 1 Ва боз дар канори баҳр ба таълим додан шурӯъ намуд; ва мардуми бисьёре назди Ӯ ҷамъ омаданд, ба тавре ки Ӯ ба қаиқ савор шуда, дар баҳр нишаст; ва тамоми мардум дар соҳили баҳр дар хушкӣ буданд. 2 Ва Ӯ ба онҳо бо масалҳо чизҳои зиёдеро таълим дода, дар таълимоти худ ба онҳо гуфт: 3 Гӯш кун; Инак, корандае барои кишт берун баромад: 4 Ва ҳангоме ки ӯ мекорад, баъзе дар канори роҳ афтод, ва мурғони ҳаво омада, онро хӯрданд. 5 Баъзеҳо ба замини санглох афтоданд, ки дар он ҷо хоки зиёд набуд; ва дарҳол сабзид, зеро ки умқи замин надошт; 6 Аммо вақте ки офтоб баромад, сӯзонд; ва азбаски реша надошт, пажмурда шуд. 7 Баъзеҳо дар миёни хорҳо афтоданд, ва хорҳо қад кашида, онро пахш карданд, ва самаре надод. 8 «Ва баъзеи дигар бар хоки нағз афтода, самаре дод, ки сабзида ва афзоиш ёфт; ва баъзе сӣ, баъзе шаст ва баъзе сад. 9 Ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад». 10 Ва ҳангоме ки Ӯ танҳо монд, онҳое ки дар гирду атрофаш буданд, бо он дувоздаҳ аз ӯ ин масалро пурсиданд. 11 Ба онҳо гуфт: « Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст; 12 «То ки онҳо нигоҳ карда, бубинанд, вале нафаҳманд; ва мешунаванд, мешунаванд, вале намефаҳманд;

Инҷили Марқӯс

37 Ва тӯфони шадиде ба амал омад, ва мавҷҳо ба қаиқ даромаданд, ба тавре ки он ҳоло пур шуд. 38 Ӯ дар ақиби қаиқ бар болине хуфта буд; ва Ӯро бедор карда, гуфтанд: «Эй Ӯстод! Оё Ту парвое нест, ки мо ҳалок мешавем? 39 Ӯ бархоста, бодро манъ карда, ба баҳр гуфт: « Салом, ором бош». Ва шамол қатъ шуд, ва оромии бузурге ба вуҷуд омад. 40 Ба онҳо гуфт: « Чаро ин қадар ҳаросонед? Чӣ гуна шумо имон надоред? 41 Ва онҳо бағоят тарсиданд ва ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ одам аст, ки ҳатто бод ва баҳр ба Ӯ итоат мекунанд?

20 Ва ӯ рафта, дар Декаполис ба мавъиза кардан шурӯъ намуд, ки чӣ тавр Исо барои ӯ карда буд, ва ҳама дар ҳайрат монданд. 21 Ва ҳангоме ки Исо боз бо қаиқ ба соҳили дигар мегузашт, мардуми бисьёре назди Ӯ ҷамъ омаданд, ва Ӯ ба баҳр наздик буд. 22 Ва инак, яке аз сардорони куништ, ки Ёир ном дошт, меояд; ва чун дид, ба пои ӯ афтод, 23 Ва аз Ӯ бисьёр илтимос карда, гуфт: «Духтари ман дар дами марг аст; ва вай зинда хоҳад монд. 24 Исо бо вай рафт; ва мардуми бисьёре аз паи Ӯ рафтанд ва Ӯро ғасб мекарданд. 25Ва зане ки дувоздаҳ сол гирифтори хун буд, 26 Ва аз табибони бисьёр азоб кашида, тамоми дороияшро сарф карда буд, ва ҳеҷ чиз беҳтар нашуд, балки бадтар шуд, 27 Вақте ки вай дар бораи Исо шунид, аз қафо омада, ҷомаи Ӯро ламс кард. 28 Зеро ки вай гуфта буд: "Агар ба ҷуз либоси ӯ ламс кунам, шифо меёбам". 29 Ва дарҳол чашмаи хуни вай хушк шуд; ва дар баданаш хис кард, ки аз ин бало шифо ёфтааст. 30 Исо дарҳол дар худ донист, ки некӯӣ аз вай берун рафтааст, вайро дар матбуот гардонд ва гуфт: « Кӣ ба либоси ман даст расонд? 31 Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Ту мебинӣ, ки мардум туро пур карда истодаанд ва мегӯӣ: "Кӣ Маро ламс кард?" 32 Ва ӯ ба атроф нигарист, то занеро, ки ин корро карда буд, бубинад. 33 Аммо он зан тарсону ларзон, чун медонист, ки дар вай чӣ шудааст, омада, пеши Ӯ афтод ва тамоми ҳақиқатро ба Ӯ гуфт. 34 Ба вай гуфт: « Духтарам! Имонат туро шифо бахшид; ба саломатӣ бирав ва аз балои худ пок шав. 35 Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, аз хонаи сардори куништ омада, гуфтанд: «Духтарат мурдааст; 36 Ҳамин ки Исо ин суханро шунид, ба сардори куништ гуфт: « Натарс, фақат имон овар». 37 Ва ба ҷуз Петрус, Яъқуб ва Юҳанно бародари Яъқуб, ҳеҷ кас нагузошт, ки Ӯро пайравӣ кунад. 38 Ва ӯ ба хонаи сардори куништ омада, изтироб ва гирья ва фиғонро дид. 39 Ва ҳангоме ки Ӯ даромад, ба онҳо гуфт: « Чаро ин қадар саргарм шуда, гиря мекунед? духтар намурдааст, балки хуфтааст. 40 Ва онҳо ба Ӯ хандиданд, то ки тамасхур кунанд. Аммо вақте ки ҳамаро берун карда, падар ва модари духтар ва онҳоеро, ки бо худ буданд, гирифта, ба он ҷое ки духтар хобида буд, даромад. 41 Ва дасти духтаракро гирифта, ба вай гуфт: « Талита куми; ки ин маънои онро дорад, ки "Духтарам, ба ту мегӯям, бархез". 42 Дарҳол духтар бархоста, равона шуд; зеро ки вай дувоздахсола буд. Ва онҳо дар ҳайрат монданд. 43 Ва Ӯ онҳоро сахт фармуд, ки ҳеҷ кас аз ин огоҳ нашавад; ва фармуд, ки ба вай чизе бихӯранд.

БОБИ 5 1 Ва ба он тарафи баҳр, ба сарзамини Ғадариён расиданд. 2 Ва ҳангоме ки Ӯ аз қаиқ баромад, дарҳол аз қабрҳо марде бо рӯҳи палид Ӯро пешвоз гирифт; 3 Ӯ дар миёни қабрҳо маскан дошт; ва ҳеҷ кас наметавонад ӯро бибандад, на бо занҷир; 4 Зеро ки вай борҳо бо занҷирҳо ва занҷирҳо баста мешуд, ва занҷирҳоро вай канда, занҷирҳоро пора-пора мекард; ва ҳеҷ кас ӯро ром карда натавонист. 5 Ва ҳамеша, шабу рӯз дар кӯҳҳо ва дар қабрҳо гиря мекард ва худро бо сангҳо мезад. 6 Аммо чун Исоро аз дур дид, давида, ба Ӯ саҷда кард. 7 Ва бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Туро ба Худо қасам медиҳам, ки маро азоб надиҳад. 8 Зеро ба вай гуфта буд: « Эй рӯҳи палид, аз он одам берун шав». 9 Ва аз ӯ пурсид: « Номи ту чист? Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Номи ман Легион аст, зеро ки мо бисьёрем». 10 Ва аз ӯ бисёр илтимос мекард, ки онҳоро аз кишвар нафиристад. 11 Дар наздикии кӯҳҳо галаи бузурги хукҳо мечарид. 12 Ва ҳамаи девҳо аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Моро ба хукҳо равона кун, то ба онҳо дохил шавем». 13 Дарҳол Исо ба онҳо иҷозат дод. Ва арвоҳи палид берун шуда, ба хукҳо даромаданд; ва гала аз баландӣ ба баҳр шитофт, (онҳо тақрибан ду ҳазор нафар буданд;) ва дар баҳр ғарқ шуданд. 14 Ва хукбонон гурехта, инро дар шаҳр ва дар деҳот нақл карданд. Ва онҳо берун рафтанд, то бубинанд, ки ин чӣ кор буд. 15 Онҳо назди Исо омада, девонагиро диданд, ки легион дошт, нишаста ва либос пӯшида ва ақлаш солим буд, ва ҳаросон шуданд. 16 Ва онҳое ки инро диданд, ба онҳо нақл карданд, ки чӣ гуна ба девона ва хукҳо рӯй додааст. 17 Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки аз ҳудуди онҳо биравад. 18 Вақте ки Ӯ ба қаиқ даромад, девона аз Ӯ илтимос кард, ки бо ӯ бошад. 19 Аммо Исо ба вай иҷозат надод, балки ба вай гуфт: « Ба хона назди дӯстони худ бирав ва ба онҳо нақл кун, ки Худованд барои ту чӣ гуна корҳои бузург кардааст ва ба ту раҳм кардааст».

БОБИ 6 1 Ва аз он ҷо берун рафта, ба кишвари худ омад; ва шогирдонаш аз паи Ӯ.

Инҷили Марқӯс

2 Вақте ки рӯзи шанбе фаро расид, дар куништ ба таълим додан шурӯъ кард; ва бисьёр касон дар ҳайрат монданд ва мегуфтанд: «Ин Одам аз куҷост? ва чӣ ҳикматест, ки ба ӯ ато шудааст, ки ҳатто чунин мӯъҷизот бо дастони Ӯ ба амал оварда мешавад? 3 Оё ин дуредгар, писари Марьям, бародари Яъқуб, Йӯсе, ва Яҳудо ва Шимъӯн нест? ва оё хоҳарони ӯ дар ин ҷо бо мо нестанд? Ва онҳо аз ӯ хафа шуданд. 4 Аммо Исо ба онҳо гуфт: « Пайғамбар беобрӯ нест, балки дар кишвари худ, дар байни хешовандони худ ва дар хонаи худ». 5 Ва дар он ҷо ӯ мӯъҷизае карда наметавонист, магар он ки дастҳои Худро бар чанд нафар беморон гузошта, онҳоро шифо дод. 6 Ва аз беимонии онҳо дар ҳайрат монд. Ва ӯ дар деҳот гашта, таълим медод. 7 Ва он дувоздаҳро наздаш хонд ва ба фиристодани онҳо ду-ду ва ду сар кард; ва ба онҳо бар арвоҳи палид қудрат дод; 8 Ва ба онҳо фармуд, ки дар сафар чизе нагиранд, ҷуз асое. дар ҳамёнашон на скрипт, на нон, на пул: 9 Аммо пойафзоли худро дар бар кунед; ва ду пальто напӯшанд. 10 Ба онҳо гуфт: « Дар ҳар ҷое ки ба хонае дароед, то даме ки аз он ҷо берун равед, дар он ҷо бимонед». 11 Ва ҳар кӣ шуморо қабул накунад ва ба сухани шумо гӯш надиҳад, ҳангоме ки аз он ҷо меравед, ғубори пойҳои худро биафшонед, то шаҳодате бар зидди онҳо гардад. Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳолати Садӯм ва Амӯро дар рӯзи доварӣ аз ҳолати он шаҳр сабуктар хоҳад буд. 12 Ва онҳо берун рафта, мавъиза карданд, ки одамон тавба кунанд. 13 Ва девҳои бисьёрро берун карданд ва бисьёр беморонро бо равған тадҳин карда, шифо доданд. 14 Ва подшоҳ Ҳиродус дар бораи ӯ шунид; (Зеро ки номи ӯ дар ҳама ҷо паҳн шуд) ва гуфт: «Яҳёи Таъмиддиҳанда аз мурдагон эҳьё шуд, ва аз ин рӯ мӯъҷизот дар Ӯ зоҳир мегардад». 15 Дигарон гуфтанд: «Ин Илёс аст». Ва дигарон гуфтанд: «Ин паёмбар аст ё мисли яке аз анбиё». 16 Аммо Ҳиродус чун инро шунид, гуфт: «Ин Яҳё аст, ки сарашро аз танаш ҷудо кардам; вай аз мурдагон эҳьё шуд». 17 Зеро ки худи Ҳиродус ба хотири Ҳиродия, зани Филиппус, бародараш, Яҳёро фиристода, дастгир карда, ба зиндон андохта буд, зеро ки вайро ба занӣ гирифта буд. 18 Зеро ки Яҳьё ба Ҳиродус гуфта буд: «Зани бародаратро гирифтан ҷоиз нест». 19 Бинобар ин Ҳиродия бо ӯ ҷанҷол кард ва мехост ӯро бикушад; вале вай натавонист: 20 Зеро Ҳиродус аз Яҳё метарсид, зеро медонист, ки вай одами одил ва муқаддас аст ва ба вай нигоҳ мекард; ва чун шунид, бисьёр корхоро ба чо овард ва бо камоли хурсандй шунид. 21 Ва ҳангоме ки рӯзи муносиб фаро расид, Ҳиродус дар зодрӯзи худ барои оғоён, мириҳазорон ва сардорони сарзамини Ҷалил зиёфат дод; 22 Ва ҳангоме ки духтари Ҳиродияи номбурда даромада, рақс кард ва Ҳиродус ва онҳое ки бо ӯ

нишаста буданд, писанд омад, подшоҳ ба духтар гуфт: «Ҳар чӣ мехоҳӣ, аз ман бихоҳ, ва ба ту медиҳам». 23 Ва ба вай қасам хӯрд: «Ҳар чӣ аз ман бихоҳӣ, ба ту ба нисфи салтанати худ хоҳам дод». 24 Вай берун рафта, ба модараш гуфт: «Чӣ пурсам? Вай гуфт: «Сари Яҳёи Таъмиддиҳанда». 25 Вай дарҳол бо шитоб назди подшоҳ омада, пурсид: «Мехоҳам, ки сари Яҳёи Таъмиддиҳандаро дар зарфе ба ман диҳед». 26 Ва подшоҳ хеле ғамгин шуд; вале ба хотири савганди худ ва ба хотири онҳое ки бо ӯ нишаста буданд, вайро рад накард. 27Ва дарҳол подшоҳ як ҷаллод фиристод, ва фармуд, ки сари ӯро биёранд; 28 Ва сари Ӯро дар зарфе оварда, ба духтар дод, ва духтар онро ба модари худ дод. 29 Ва шогирдонаш чун шуниданд, омада, ҷасади Ӯро бардошта, дар қабр гузоштанд. 30 Ҳаввориён назди Исо ҷамъ шуда, ҳама чизро, чи карда буданд ва чӣ таълим дода буданд, ба Ӯ нақл карданд. 31 Ва ба онҳо гуфт: « Шумо ба ҷои хилвате биравед ва каме истироҳат кунед, зеро омадану рафтани бисьёре буданд, ва онҳо барои хӯрдан вақт надоштанд. 32 Ва онҳо танҳо бо қаиқ ба биёбон рафтанд. 33 Ва мардум рафтани онҳоро диданд, ва бисьёр касон Ӯро мешинохтанд, ва аз тамоми шаҳрҳо ба он ҷо давида, аз онҳо пеш гузашта, назди Ӯ ҷамъ омаданд. 34 Вақте ки Исо берун омад, мардуми бисьёрро дид ва ба онҳо раҳмаш омад, зеро онҳо мисли гӯсфандон буданд, ки чӯпон надоштанд ва ба онҳо бисьёр чизҳоро таълим додан гирифт. 35 Ва ҳангоме ки рӯз фаро расид, шогирдонаш назди Ӯ омада, гуфтанд: «Ин ҷои биёбон аст, ва ҳоло вақт хеле гузаштааст; 36 «Онҳоро ҷавоб деҳ, то ки ба деҳот ва деҳот рафта, ба худ нон бихаранд, зеро ки онҳо чизе барои хӯрдан надоранд. 37 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Шумо ба онҳо хӯрок диҳед». Ва ба Ӯ гуфтанд: «Оё рафта, ба дусад динор нон харида, ба онҳо хӯрем? 38 Ба онҳо гуфт: « Чандто нон доред? рафта бинед. Ва чун донистанд, гуфтанд: «Панҷ ва ду моҳӣ». 39 Ва Ӯ ба онҳо фармуд, ки ҳамаро гурӯҳ-гурӯҳ бар алафи сабз шинонанд. 40 Ва онҳо саф-садо ва панҷоҳ нафар нишастанд. 41 Ва панҷ нон ва ду моҳиро гирифта, ба осмон нигарист ва баракат дод ва нонҳоро пора кард ва ба шогирдонаш дод, то пеши онҳо гузоранд; ва ду моҳиро дар миёни ҳама тақсим кард. 42 Ҳама хӯрданд ва сер шуданд. 43 Ва дувоздаҳ сабадро пур аз пораҳо ва моҳӣ бардоштанд. 44 Ва нонхӯрон тақрибан панҷ ҳазор нафар буданд. 45 Дарҳол Ӯ шогирдони Худро водор сохт, ки ба қаиқ савор шаванд ва пеш аз он сӯи Байт-Сайдо ба соҳили дигар раванд, дар ҳоле ки Ӯ мардумро ҷавоб дод. 46 Ва чун онҳоро ҷавоб дод, барои дуо гуфтан ба кӯҳе баромад. 47 Вақте ки шомгоҳ шуд, қаиқ дар миёнаи баҳр буд, ва ӯ танҳо дар хушкӣ монд.

Инҷили Марқӯс

48 Ва онҳоро дид, ки дар қаиқронӣ меҳнат мекунанд; зеро ки шамол бар хилофи онҳо мевазид, ва тақрибан поси чоруми шаб бар баҳр қадам зада, назди онҳо омад ва мехост аз онҳо бигзарад. 49 Аммо чун диданд, ки Ӯ дар рӯи баҳр қадам мезанад, гумон карданд, ки ин рӯҳ аст ва фарьёд заданд: 50 Зеро ки ҳама Ӯро дида, ба изтироб афтоданд. Дарҳол бо онҳо гуфтугӯ карда, гуфт: « Ором бошед; ин Ман ҳастам; натарсед. 51 Ва назди онҳо ба қаиқ савор шуд; ва шамол хомӯш шуд, ва онҳо ба таври беандоза дар ҳайрат монданд ва дар ҳайрат монданд. 52 «Зеро ки онҳо мӯъҷизаи нонҳоро ба назар нагирифтанд, зеро ки дилашон сангдил буд. 53 Ва онҳо аз убур гузашта, ба замини Ҷинесор омаданд ва ба соҳил кашиданд. 54 Вақте ки онҳо аз қаиқ баромаданд, дарҳол Ӯро шинохтанд, 55 Ва дар тамоми он гирду атроф давида, беморонро, ки шуниданд, дар ҷое ки Ӯст, дар бистарҳо бурдан гирифт. 56 Ва ба ҳар ҷое ки Ӯ ба деҳаҳо, ё шаҳрҳо ва ё деҳот медаромад, беморонро дар кӯчаҳо мегузоштанд ва аз Ӯ илтимос мекарданд, ки агар фақат ба канори ҷомаи Ӯ ламс кунанд; ва ҳар кӣ ба ӯ ламс кард, шифо ёфт.

13 Каломи Худоро ба воситаи урфу одатҳои худ, ки ба онҳо супурдаед, беэътибор мегардонед; ва шумо ба ин монанд чизҳои зиёде мекунед. 14 Ва тамоми мардумро назди Худ даъват карда, ба онҳо гуфт: « Ҳар яки шумо ба ман гӯш диҳед ва бифаҳмед: 15 Ҳеҷ чиз нест, ки аз берун ба одам дохил шавад, вайро палид созад; 16 Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад. 17 Вақте ки Ӯ аз байни мардум ба хона даромад, шогирдонаш дар бораи ин масал аз Ӯ пурсиданд. 18 Ба онҳо гуфт: « Оё шумо низ чунин бефаҳмед? Оё намедонед, ки он чи аз берун ба дохили одам дохил шавад, вайро палид карда наметавонад? 19 «Зеро ки он на ба дили вай, балки ба шиками вай дохил мешавад ва ба ҳозима берун меравад ва тамоми хӯрокҳоро пок мекунад? 20 Ва гуфт: « Он чи аз одам мебарояд, одамро палид мекунад». 21Зеро ки аз дарун, аз дили одамон фикрҳои бад, зино, зино, куштор, 22 Дуздӣ, тамаъкорӣ, шарорат, макр, фисқу фуҷур, чашми бад, куфр, ғурур, аблаҳӣ: 23 Ҳамаи ин чизҳои бадӣ аз дарун баромада, одамро палид мекунанд. 24 Ва аз он ҷо бархоста, ба сарҳадҳои Сӯр ва Сидӯн рафт ва ба хонае даромад, ва намехост, ки касе аз ин хабардор бошад, аммо пинҳон шуда натавонист. 25Зеро ки зане, ки духтараш рӯҳи палид дошт, аз Ӯ шунида, омада, пеши пойҳои Ӯ афтод; 26 Он зан юнонӣ буд, ки аз халқаш сирофиниқиягӣ буд; ва аз вай илтимос кард, ки шайтонро аз духтараш берун кунад. 27 Исо ба вай гуфт: « Бигзор аввал кӯдакон сер шаванд; зеро нони кӯдаконро гирифта, ба сагон партофтан ҷоиз нест». 28 Вай дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Бале, Худовандо! 29 Ба вай гуфт: « Барои ин суханат бирав; шайтон аз духтарат берун шуд. 30 Ва ҳангоме ки ба хонаи худ омад, дид, ки иблис берун шудааст, ва духтараш бар бистар хобидааст. 31 Ва боз аз соҳилҳои Сӯр ва Сидӯн баромада, аз миёни соҳилҳои Декаполис ба баҳри Ҷалил расид. 32 Ва назди Ӯ касеро оварданд, ки кар буд ва дар забонаш душворӣ дошт; ва аз Ӯ илтимос мекунанд, ки даст бар вай гузорад. 33 Ва Ӯро аз байни мардум як сӯ бурда, ангуштонашро дар гӯшҳои вай гузошт, ва туф карда, забонашро ламс кард; 34 Ва ба осмон нигариста, оҳ кашид ва ба ӯ гуфт: «Эффото, яъне: «Кушода шав». 35 Дарҳол гӯшҳояш кушода шуданд, ва риштаи забонаш воз шуда, ошкоро сухан мегуфт. 36 Ва онҳоро фармуд, ки ба ҳеҷ кас чизе нагӯянд; 37 Ва ба ҳадде дар ҳайрат афтода, мегуфтанд: «Ӯ ҳама чизро хуб кардааст: ҳам каронро шунаво мегардонад ва ҳам гунгонро ба сухан».

БОБИ 7 1 Он гоҳ фарисиён ва баъзе аз китобдонон, ки аз Ерусалим омада буданд, назди Ӯ ҷамъ омаданд. 2 Ва чун диданд, ки баъзе аз шогирдони Ӯ бо дастҳои нопок, яъне бо дастҳои ношуста нон мехӯранд, айбе ёфтанд. 3 Зеро фарисиён ва тамоми яҳудиён, агар дастҳои худро зуд-зуд бишӯянд, ба урфу одати пирон риоя карда, хӯрок намехӯранд. 4 Ва чун аз бозор меоянд, магар он ки шустушӯ накунанд, намехӯранд. Ва бисьёр чизҳои дигаре ҳаст, ки онҳо барои нигоҳ доштан гирифтаанд, ба монанди шустани косаҳо, дегҳо, зарфҳои мисин ва мизҳо. 5 Он гоҳ фарисиён ва китобдонон аз Ӯ пурсиданд: «Чаро шогирдони Ту бар тибқи анъанаи пирон рафтор намекунанд, балки бо дастони ношуста нон мехӯранд? 6 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Хуб, Ишаъё дар бораи шумо, риёкорон, нубувват кардааст, чунон ки навишта шудааст: "Ин қавм Маро бо лабони худ эҳтиром мекунад, аммо дилашон аз Ман дур аст". 7 Аммо онҳо беҳуда Маро парастиш мекунанд ва барои таълим аҳкоми одамиро таълим медиҳанд. 8 Зеро ки шумо ҳукми Худоро як сӯ гузошта, урфу одатҳои одамиро, мисли шустани дегҳо ва пиёлаҳоро риоя мекунед; 9 Ба онҳо гуфт: « Бале, шумо аҳкоми Худоро рад мекунед, то ки анъанаи худро риоя кунед». 10 Зеро Мусо гуфта буд: «Падару модари худро иззат намо; ва: «Ҳар кӣ падар ё модарашро дашном диҳад, бимирад». 11 «Лекин шумо мегӯед: "Агар касе ба падар ё модари худ гӯяд: "Ин Қӯрбон аст, яъне ҳадия аст, аз он чи аз ман ба ту фоида оварад"; озод мешавад. 12 Ва шумо дигар ба ӯ иҷозат намедиҳед, ки барои падар ё модараш коре кунад;

Инҷили Марқӯс

БОБИ 8

26 Ва ӯро ба хонааш фиристода, гуфт: « Ба шаҳр нарав ва ба касе дар шаҳр нагӯ». 27 Исо бо шогирдонаш ба шаҳрҳои Қайсарияи Филиппус рафт ва дар аснои роҳ аз шогирдони Худ пурсид: « Мардум Маро кист? 28 Онҳо дар ҷавоб гуфтанд: «Яҳёи Таъмиддиҳанда», лекин баъзеҳо мегӯянд: "Илёс"; ва дигарон, Яке аз паёмбарон. 29 Ба онҳо гуфт: « Лекин шумо Маро кӣ мегӯед? Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Ту Масеҳ ҳастӣ». 30 Ва онҳоро фармуд, ки дар бораи Ӯ ба ҳеҷ кас чизе нагӯянд. 31 Ва Ӯ ба таълим додани онҳо шурӯъ кард, ки Писари Одам бояд бисьёр азоб кашад ва аз ҷониби пирон, саркоҳинон ва китобдонон рад карда шавад ва кушта шавад ва пас аз се рӯз эҳьё шавад. 32 Ва ин суханонро ошкоро гуфт. Петрус Ӯро гирифта, ба сарзаниш шурӯъ кард. 33 Ва чун баргашта, ба шогирдони Худ нигарист, Петрусро сарзаниш карда, гуфт: «Эй шайтон, аз ман дур шав, зеро ту на он чи аз Худост, балки аз чизҳои одамӣ мехӯрӣ». 34 Ва чун мардумро бо шогирдонаш назди Худ даъват кард, ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ аз ақиби Ман биёяд, бигзор худро инкор кунад ва салиби худро бардошта, Маро пайравӣ кунад». 35 Зеро ҳар кӣ ҷони худро раҳонидан хоҳад, онро барбод медиҳад; лекин ҳар кӣ ҷони худро ба хотири Ман ва Инҷил барбод диҳад, онро наҷот хоҳад дод. 36 Зеро ба одам чӣ нафъ хоҳад дошт, агар вай тамоми ҷаҳонро ба даст оварад ва ба ҷони худ зиён расонад? 37 Ё одам ба ивази ҷони худ чӣ бидиҳад? 38 Пас, ҳар кӣ дар ин насли зинокор ва гунаҳкор аз Ман ва аз суханони Ман шарм кунад; Писари Одам низ, вақте ки дар ҷалоли Падари Худ бо фариштагони муқаддас меояд, аз вай хиҷил хоҳад шуд.

1 Дар он рӯзҳо мардум хеле зиёд буданд ва чизе барои хӯрдан надоштанд, Исо шогирдони Худро наздаш хонда, ба онҳо гуфт: 2 Ба мардум раҳмашам, зеро ки онҳо се рӯз боз назди ман ҳастанд ва чизе барои хӯрдан надоранд; 3 Ва агар онҳоро рӯзадор ба хонаҳояшон гусел кунам, дар роҳ беҳуш хоҳанд шуд, зеро ки ғавғои онҳо аз дур омада буданд. 4 Шогирдонаш дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Аз куҷо одам метавонад дар биёбон ин одамонро аз нон сер кунад? 5 Ва аз онҳо пурсид: « Чандто нон доред? Ва гуфтанд: «Ҳафт». 6 Ва Ӯ мардумро фармуд, ки бар замин нишинанд; ва ҳафт нонро гирифта, шукрона гуфт ва пора кард ва ба шогирдонаш дод, то пеши онҳо гузоранд; ва онҳоро пеши мардум гузоштанд. 7 Ва онҳо чанд моҳии хурд доштанд; ва Ӯ баракат дода, фармуд, ки онҳоро низ пеши онҳо гузорад. 8 Пас, хӯрданд ва сер шуданд, ва аз гӯшти шикаста, ки боқимонда буд, ҳафт сабадро гирифтанд. 9 Хӯрандагон тақрибан чор ҳазор нафар буданд, ва Ӯ онҳоро ҷавоб дод. 10 Дарҳол Ӯ бо шогирдонаш ба қаиқ савор шуда, ба қисматҳои Далмонуто омад. 11 Фарисиён берун омада, бо Ӯ пурсидан гирифтанд ва Ӯро озмуда, аломате аз осмон аз Ӯ меҷустанд. 12 Ва ӯ дар рӯҳи худ оҳе кашид ва гуфт: « Чаро ин насл аломате меҷӯяд? Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ба ин насл аломате дода нахоҳад шуд. 13 Ва онҳоро гузошта, боз ба қаиқ савор шуда, ба соҳили дигар равона шуд. 14 Шогирдон гирифтани нонро фаромӯш карда буданд ва дар қаиқ бо худ зиёда аз як нон надоштанд. 15 Ва онҳоро таъкид карда, гуфт: « Эҳтиёт бошед, аз хамиртуруши фарисиён ва аз хамиртуруши Ҳиродус ҳазар кунед». 16 Онҳо байни худ андеша карда, мегуфтанд: «Ин аз он сабаб аст, ки мо нон надорем». 17 Исо инро дарьёфта, ба онҳо гуфт: « Чаро фикр мекунед, ки нон надоред? Оё ҳанӯз дарк накардаед ва намефаҳмед? Оё шумо ҳанӯз дилатон сахт шудааст? 18 Чашм доред, намебинед? ва гӯш доред, намешунавед? Оё ба ёд намеоваред? 19 Вақте ки панҷ нонро аз панҷ ҳазор нафар пора кардам, чанд сабади пур аз пораҳо бардоштед? Ба Ӯ гуфтанд: «Дувоздаҳ». 20 Ва ҳангоме ки ҳафт нафар аз чор ҳазор нафар буданд, чанд сабади пур аз пораҳо бардоштед? Ва гуфтанд: «Ҳафт». 21 Ба онҳо гуфт: « Чӣ гуна аст, ки шумо намефаҳмед? 22 Ва ӯ ба Байт-Сайдо омад; ва кӯреро назди Ӯ оварда, илтимос карданд, ки Ӯро ламс кунад. 23 Ва дасти кӯрро гирифта, аз шаҳр берун бурд; Ва чун ба чашмонаш туф карда, дастҳояшро бар ӯ гузошт, аз ӯ пурсид, ки оё ин корро дидааст? 24 Ва ӯ нигариста гуфт: «Ман одамонро мисли дарахтон мебинам, ки роҳ мераванд». 25 Пас аз он боз дастҳои худро бар чашмонаш гузошта, ӯро водор намуд, ки боло нигарад; ва ӯ барқарор шуд ва ҳамаро равшан дид.

БОБИ 9 1 Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: баъзе аз онҳо дар ин ҷо ҳастанд, ки то Малакути Худо бо қудрат омадани Малакути Худоро набинанд, дами маргро нахоҳанд чашид. 2 Пас аз шаш рӯз Исо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо худ бурд ва онҳоро алоҳида ба кӯҳи баланде баровард, ва дар пеши назари онҳо дигаргун шуд. 3 Ва ҷомаи ӯ дурахшон, мисли барф сафед шуд; ба тавре ки дар руи замин ягон пурчушу хуруш онхоро сафед карда наметавонад. 4 Ва Илёс бо Мусо ба онҳо зоҳир шуд, ва онҳо бо Исо гуфтугӯ мекарданд. 5 Петрус дар ҷавоби Исо гуфт: «Устод! Дар ин ҷо будани мо барои мо хуб аст; ва биёед се хайма созем; Яке барои Ту, дигаре барои Мусо ва дигаре барои Илёс. 6 Зеро намедонист, ки чӣ гӯяд; зеро онҳо сахт тарсиданд. 7 Ва абре буд, ки бар онҳо соя андохт, ва овозе аз даруни абр баромад, ки мегуфт: «Ин Писари Маҳбуби Ман аст; Ӯро бишнавед». 8 Ва ногаҳон, чун ба атроф нигаристанд, дигар ҳеҷ касро надиданд, ҷуз Исо, танҳо бо худ.

Инҷили Марқӯс

9 Ва ҳангоме ки онҳо аз кӯҳ фуромаданд, Ӯ онҳоро фармуд, ки то Писари Одам аз мурдагон эҳьё нашавад, он чи дидаанд, ба ҳеҷ кас нагӯянд. 10 Ва онҳо ин суханро дар дил нигоҳ дошта, аз якдигар мепурсиданд, ки эҳёи мурдагон чӣ маъно дорад? 11 Ва аз Ӯ пурсиданд: «Чаро китобдонон мегӯянд, ки Илёс бояд аввал биёяд? 12 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Дар ҳақиқат Илёс аввал меояд ва ҳама чизро барқарор мекунад; ва чй тавр дар бораи Писари Одам навишта шудааст, ки вай бисьёр азобу укубат кашида, махрум гардад. 13 «Лекин ба шумо мегӯям, ки Илёс воқеан омадааст, ва онҳо ҳар чи гуфтаанд, бо ӯ карданд, чунон ки дар бораи ӯ навишта шудааст. 14 Ва ҳангоме ки назди шогирдони Худ омад, дид, ки дар гирди онҳо шумораи зиёди мардум ва китобдонон бо онҳо саволу ҷавоб мекунанд. 15 Дарҳол тамоми мардум, чун Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд ва давида, ба сӯи Ӯ салом доданд. 16 Ва аз китобдонон пурсид: « Шумо бо онҳо чӣ савол доред? 17 Яке аз мардум дар ҷавоб гуфт: «Эй Ӯстод! Ман писари худро, ки рӯҳи гунг дорад, назди ту овардам; 18 Ва ҳар ҷо, ки вайро бигирад, вайро меканад, ва вай кафк мебарорад ва дандонҳояшро ғиҷиррос мекунад ва канда мешавад; ва ба шогирдони Ту гуфтам, ки Ӯро берун кунанд; ва натавонистанд. 19 Ӯ дар ҷавоби вай гуфт: « Эй насли беимон, то кай бо шумо бошам? то ба кай туро азоб диҳам? ӯро назди ман биёред. 20 Ӯро назди Ӯ оварданд; чун Ӯро дид, рӯҳ дарҳол ӯро кӯфт; ва ба замин афтода, кафк мебарояд. 21 Ва ӯ аз падараш пурсид: « Чанд вақт аст, ки ин ба вай расидааст? Ва гуфт: «Аз кӯдак». 22 Ва борҳо вайро дар оташ ва дар об афканд, то ки Ӯро нобуд созад; 23 Исо ба вай гуфт: « Агар имон оварӣ, барои имондор ҳама чиз имконпазир аст». 24 Дарҳол падари кӯдак фарьёд зада, гирякунон гуфт: «Худовандо! ба куфри ман кумак кун. 25 Вақте Исо дид, ки мардум давида меоянд, рӯҳи палидро манъ карда, гуфт: « Эй рӯҳи гунг ва кар! Туро амр медиҳам, ки аз вай берун шав ва дигар ба вай дохил нашав». 26 Ва рӯҳ фарьёд зада, вайро дард ва аз вай берун баромад; ва ӯ мисли мурда буд; ба тавре ки бисьёр касон мегуфтанд: «Ӯ мурдааст». 27 Аммо Исо дасти вайро гирифта, бардошт; ва ӯ бархост. 28 Вақте ки Ӯ ба хона даромад, шогирдонаш танҳо аз Ӯ пурсиданд: «Чаро мо ӯро берун карда натавонистем? 29 Ба онҳо гуфт: « Ин навъ ба ҳеҷ чиз наметавонад, ҷуз бо дуо ва рӯза ба вуҷуд ояд». 30 Аз он ҷо баромада, аз Ҷалил гузаштанд; ва намехост, ки касе онро донад. 31 Зеро ки Ӯ шогирдони Худро таълим дода, ба онҳо гуфта буд: « Писари Одам ба дасти одамон таслим карда мешавад, ва Ӯро хоҳанд кушт; ва баъд аз кушта шуданаш, дар рӯзи сеюм эҳьё хоҳад шуд. 32 Аммо онҳо ин суханро нафаҳмиданд ва аз Ӯ бипурсанд.

33 Ва ба Кафарнаҳум омад ва дар хона буданаш аз онҳо пурсид: « Дар роҳ бо якдигар дар чӣ баҳс мекардед? 34 Аммо онҳо хомӯш монданд, зеро дар роҳ бо якдигар баҳс мекарданд, ки кист, ки бузургтар аст. 35 Ва Ӯ нишаста, он дувоздаҳро ҷеғ зада, ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ мехоҳад аввалин шавад, вай аз ҳама охирин ва хизматгори ҳама хоҳад буд». 36 Ва кӯдакеро гирифта, дар миёни онҳо гузошт; ва ӯро ба оғӯш гирифта, ба онҳо гуфт: 37 «Ҳар кӣ яке аз чунин кӯдаконро ба исми Ман қабул кунад, Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Маро на, балки Фиристандаи Маро қабул мекунад. 38 Ва Юҳанно дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Мо касеро дидем, ки ба исми Ту девҳоро берун мекард, ва ӯ моро пайравӣ накард, ва мо ӯро манъ кардем, зеро ки моро пайравӣ намекунад». 39 Аммо Исо гуфт: « Ӯро манъ накунед, зеро касе нест, ки ба исми Ман мӯъҷизае ба амал оварад ва дар ҳаққи Ман сабук гап занад». 40 Зеро ҳар кӣ зидди мо нест, аз ҷониби мост. 41 Зеро ҳар кӣ ба исми Ман ба шумо як пиёла об диҳад, то ки шумо ба Масеҳ тааллуқ дошта бошед, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки мукофоти худро аз даст нахоҳад дод. 42 Ва ҳар кӣ яке аз ин тифлонро, ки ба Ман имон овардаанд, ба васваса андозад, барои вай беҳтар аст, ки санги осиёе ба гарданаш овехта, дар баҳр андохта шавад. 43 Ва агар дастат туро ба васваса андозад, онро бибур: барои ту беҳтар аст, ки маъюб шуда ба ҳаёт дароӣ, аз он ки бо ду даст ба дӯзах, ба оташе ки ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳад шуд, дароӣ; 44 Дар ҷое ки кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад. 45 Ва агар пои ту туро ба васваса андозад, онро бибур: барои ту беҳтар аст, ки ба ҳаёт дароӣ, аз он ки ду по дошта бошӣ, ба дӯзах, дар оташе, ки ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳад шуд, андохта шавӣ; 46 Дар ҷое ки кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад. 47 Ва агар чашмат туро ба васваса андозад, онро канда кун: барои ту беҳтар аст, ки бо як чашм ба Малакути Худо дароӣ, аз он ки бо ду чашм ба оташи дӯзах андохта шавӣ. 48 Дар ҷое ки кирми онҳо намемирад, ва оташ хомӯш намешавад. 49 Зеро ки ҳар кас бо оташ намакин хоҳад шуд, ва ҳар қурбонӣ бо намак намакин хоҳад шуд. 50 Намак хуб аст; лекин агар намак намакашро гум карда бошад, онро бо чӣ мазза мекунед? Дар худ намак дошта бошед, ва бо якдигар сулҳ кунед. БОБИ 10 1 Ва ӯ аз он ҷо бархоста, ба соҳилҳои Яҳудо, ки дар он тарафи Урдун буд, омад; ва мардум боз назди Ӯ омаданд; ва аз рӯи одат, онҳоро боз таълим медод. 2 Фарисиён назди Ӯ омада, пурсиданд: «Оё ҷоиз аст, ки мард зани худро талоқ диҳад? васвасаи ӯ. 3 Дар ҷавоби онҳо гуфт: « Мусо ба шумо чӣ фармудааст?

Инҷили Марқӯс

4 Ва гуфтанд: «Мусо иҷозат дод, ки талоқнома нависад ва вайро ҷудо кунад». 5 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Аз сабаби сангдилии шумо ин ҳукмро ба шумо навиштааст. 6 Аммо аз ибтидои офариниш Худо онҳоро марду зан офарид. 7 Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, ба зани худ мепайвандад; 8 Ва ҳар ду як тан хоҳанд буд, бинобар ин онҳо дигар ду тан нестанд, балки як тананд. 9 Пас, он чиро, ки Худо ба ҳам пайвастааст, одам набояд ҷудо кунад. 10 Дар хона шогирдонаш боз дар бораи ҳамин масъала пурсиданд. 11 Ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ зани худро ҷудо карда, дигареро ба занӣ гирад, бо вай зино карда бошад». 12 Ва агар зан аз шавҳари худ ҷудо шуда, ба дигаре издивоҷ кунад, зино кардааст. 13 Ва кӯдакони хурдсолро назди Ӯ оварданд, то ки онҳоро ламс кунад; 14 Аммо Исо инро дида, бағоят ғамгин шуд ва ба онҳо гуфт: « Кӯдаконро бигузоред, ки назди Ман оянд ва ба онҳо монеъ нашавед, зеро Малакути Худо аз они онҳост». 15 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ Малакути Худоро мисли кӯдак қабул накунад, ба он дохил нахоҳад шуд. 16 Ва онҳоро ба оғӯш гирифта, дастҳои Худро бар онҳо гузошта, баракат дод. 17 Ва ҳангоме ки Ӯ ба роҳ баромад, касе давида омада, назди Ӯ зону зада, пурсид: «Эй Устоди нек! Чӣ кунам, то вориси ҳаёти ҷовидонӣ шавам? 18 Исо ба вай гуфт: « Чаро Маро нек мегӯӣ? ҳеҷ хайре нест, ҷуз як, яъне Худо. 19 Ту аҳкомро медонӣ: зино накун, накуш, дуздӣ накун, шаҳодати бардурӯғ надиҳ, фирефта нашав, падару модаратро эҳтиром намо. 20 Ӯ дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Ҳамаи инро ман аз ҷавониам риоя кардам». 21 Исо ӯро дида, ӯро дӯст дошт ва гуфт: «Туро як чиз намерасад: бирав, ҳар чи дорӣ, бифурӯш ва ба мискинон бидеҳ, ва дар осмон ганҷе хоҳӣ дошт; ва омада салибро бардошта бар баъди ман. 22 Ва аз ин сухан ғамгин шуд ва ғамгин шуда рафт, зеро ки дороии зиёд дошт. 23 Исо ба гирду атроф нигариста, ба шогирдонаш гуфт: « Онҳое, ки сарватдор ҳастанд, ба Малакути Худо дохил намешаванд! 24 Шогирдон аз суханони Ӯ дар ҳайрат монданд. Исо боз дар ҷавоби онҳо гуфт: «Эй фарзандон! Ба Малакути Худо даромадан барои онҳое ки ба сарват умед мебанданд, чӣ гуна душвор аст! 25 Аз сӯрохи сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки сарватдор ба Малакути Худо дохил шавад. 26 Ва онҳо дар ҳайрат монданд ва ба якдигар мегуфтанд: «Пас кӣ наҷот ёфта метавонад? 27 Исо ба онҳо нигоҳ карда, гуфт: « Ба одамон имконнопазир аст, аммо на ба Худо, зеро ки ба Худо ҳама чиз имконпазир аст». 28 Он гоҳ Петрус ба Ӯ гуфт: «Инак, мо ҳама чизро тарк карда, Туро пайравӣ кардем». 29 Исо дар ҷавоб гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: касе нест, ки ба хотири Ман ва Инҷил хона, ё

бародарон, ё хоҳарон, ё падар, ё модар, ё зан, ё фарзандон, ё заминро тарк карда бошад. , 30 «Лекин вай ҳоло дар ин замон сад баробар хонаҳо, ва бародарон, ва хоҳарон, ва модарон, ва кӯдакон ва заминҳоро бо таъқибот хоҳад гирифт; ва дар ҷаҳони оянда ҳаёти ҷовидонӣ. 31 «Лекин бисьёре ки аввалин ҳастанд, охирин хоҳанд шуд; ва охирин аввал. 32 Ва онҳо дар роҳи сӯи Ерусалим буданд; Исо пешопеши онҳо рафт, ва онҳо дар ҳайрат монданд; ва чун аз паи онҳо мерафтанд, метарсиданд. Ва боз он дувоздаҳро гирифта, ба онҳо гуфт, ки бо ӯ чӣ мешавад, 33 « Инак, мо ба Ерусалим меравем; ва Писари Одам ба саркоҳинон ва китобдонон таслим хоҳад шуд; ва Ӯро ба марг маҳкум карда, ба дасти халқҳо хоҳанд супурд; 34 «Ва Ӯро тамасхур хоҳанд кард, тозиёна зананд, ва бар ӯ туф хоҳанд кард, ва мекушанд, ва дар рӯзи сеюм ӯ эҳьё хоҳад шуд. 35 Ва Яъқуб ва Юҳанно, писарони Забдой, назди Ӯ омада, гуфтанд: «Устод! 36 Ба онҳо гуфт: « Чӣ мехоҳед, ки барои шумо бикунам? 37 Ба Ӯ гуфтанд: «Ба мо ато деҳ, ки дар ҷалоли Ту яке дар тарафи ростат ва дигаре дар тарафи чапат биншинем». 38 Аммо Исо ба онҳо гуфт: « Шумо намедонед, ки чӣ металабед: оё аз косае ки Ман менӯшам, бинӯшед? ва бо таъмиде, ки ман бо он таъмид мегирам, таъмид гиред? 39 Ба вай гуфтанд: «Метавонем». Исо ба онҳо гуфт: « Шумо аз косае, ки Ман аз он менӯшам, хоҳед нӯшид; ва таъмиде, ки Ман онро меёбам, шумо низ таъмид хоҳед ёфт; 40 Аммо дар дасти рост ва чапи Ман нишастан аз они Ман нест, ки бидиҳам; балки ба онхое дода мешавад, ки барои онхо тайёр карда шудааст. 41 Вақте ки даҳ нафар инро шуниданд, аз Яъқуб ва Юҳанно бағоят хашмгин шуданд. 42 Аммо Исо онҳоро назди Худ хонда, гуфт: « Шумо медонед, ки онҳое ки бар ғайрияҳудиён ҳукмронӣ мекунанд, бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд; ва бузургони онҳо бар онҳо қудрат доранд. 43 «Лекин дар байни шумо ин тавр нахоҳад шуд: балки ҳар кӣ дар байни шумо хоҳад бузург бошад, ходими шумо хоҳад буд; 44 Ва ҳар кӣ аз шумо хоҳад бартарӣ бошад, ғуломи ҳама хоҳад буд. 45 Зеро ки Писари Одам ҳам на барои он омадааст, ки ба Ӯ хизмат кунанд, балки барои он ки хизмат кунад ва ҷони Худро барои фидияи бисьёр касон бидиҳад. 46 Ва онҳо ба Ериҳӯ омаданд, ва ҳангоме ки Ӯ бо шогирдонаш ва шумораи зиёди мардум аз Ериҳӯ берун мерафт, Бартимай ибни Тимайи кӯр дар канори роҳ нишаста, гадоӣ мекард. 47 Чун шунид, ки ин Исои Носирӣ аст, фарьёд зада, гуфт: «Эй Исо, Писари Довуд! Ба ман раҳм кун». 48 Бисёриҳо ӯро таъкид мекарданд, ки хомӯш шавад, лекин ӯ бештар фарьёд зад: «Эй Писари Довуд! Ба ман раҳм кун». 49 Исо истода, фармуд, ки ӯро даъват кунанд. Ва онҳо кӯрро ҷеғ зада, гуфтанд: «Тасаллӣ шав, бархез; туро даъват мекунад.

Инҷили Марқӯс

50 Ва ӯ ҷомаи худро партофта, бархост ва назди Исо омад. 51 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Ту чӣ мехоҳӣ, ки бо ту бикунам? Кӯр ба Ӯ гуфт: «Худовандо! 52 Исо ба вай гуфт: «Бирав; имонат туро шифо бахшид. Ва дарҳол бино шуд ва дар роҳ аз ақиби Исо равона шуд.

21 Петрус ба ёд оварда, ба Ӯ гуфт: «Устод! 22 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ба Худо имон оваред». 23 «Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба ин кӯҳ гӯяд: "Дараф шав ва ба баҳр андохта шав"; ва дар дили худ шубҳа намекунад, балки бовар хоҳад дошт, ки он чи мегӯяд, воқеъ хоҳад шуд; ҳар чӣ гӯяд, ба ӯ хоҳад буд. 24 Бинобар ин ба шумо мегӯям: ҳар он чи мехоҳед, вақте ки дуо гӯед, бовар кунед, ки онро қабул мекунед, ва он ба шумо хоҳад расид. 25 Ва ҳангоме ки дуо мегӯед, агар ба касе муқобилат карда бошед, бибахшед, то ки Падари шумо низ, ки дар осмон аст, гуноҳҳои шуморо биомурзад. 26 Аммо агар шумо набахшед, Падари шумо, ки дар осмон аст, гуноҳҳои шуморо намебахшад. 27 Ва боз ба Ерусалим омаданд, ва ҳангоме ки Ӯ дар маъбад мерафт, саркоҳинон, китобдонон ва пирон назди Ӯ омаданд, 28 Ва ба ӯ бигӯ: "Ту бо кадом қудрат ин корҳоро мекунӣ? ва кӣ ба ту ин қудратро додааст, ки ин корҳоро кунӣ? 29 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ман ҳам аз шумо як савол хоҳам дод ва ба ман ҷавоб диҳед, ва ба шумо мегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам». 30 Таъмиди Яҳё аз осмон буд ё одамон? ба ман ҷавоб те. 31 Ва дар дили худ андеша карда, мегуфтанд: «Агар гӯем, ки "аз осмон"; гӯяд: «Пас чаро ба вай бовар накардед? 32 Аммо агар гӯем, ки "аз одамон"; аз мардум метарсиданд, зеро ки ҳама Яҳёро набӣ медонистанд. 33 Онҳо ба Исо ҷавоб дода, гуфтанд: «Мо чизе гуфта наметавонем». Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам».

БОБИ 11 1 Ва ҳангоме ки онҳо ба Ерусалим, ба Байт-Фоҷӣ ва Байт-Ҳинӣ, дар кӯҳи Зайтун наздик шуданд, Ӯ ду шогирди Худро фиристод, 2 Ва ба онҳо гуфт: « Ба деҳаи рӯ ба рӯи худ равед; ва ҳангоме ки ба он дохил шавед, курраеро баста хоҳед ёфт, ки ҳеҷ кас бар он наменишаст; вайро кушоед ва биёред. 3 Ва агар касе ба шумо гӯяд: "Чаро чунин мекунед?" шумо мегӯед, ки Худованд ба ӯ эҳтиёҷ дорад; ва дарҳол вайро ба ин ҷо хоҳад фиристод. 4 Ва онҳо рафтанд, ва курраро диданд, ки дар беруни он ҷое ки ду роҳ ба ҳам мепайвандад, дар назди дар баста буд; ва ӯро гум мекунанд. 5 Баъзе аз ҳозирон ба онҳо гуфтанд: «Чӣ мекунед, ки курраро воз мекунед? 6 Ба онҳо ончунон ки Исо фармуда буд, гуфтанд, ва онҳоро ҷавоб доданд. 7 Ва курраро назди Исо оварда, ҷомаҳои худро бар Ӯ афканданд; ва бар ӯ нишаст. 8 Ва бисьёр касон ҷомаҳои худро бар сари роҳ густурданд, ва дигарон шохаҳои дарахтонро бурида, дар роҳ густурданд. 9 Ва онҳое ки пеш ва аз ақиб мерафтанд, фарьёд зада мегуфтанд: «Ҳӯшаъно! Хушо касе ки ба исми Худованд меояд! 10 Муборак аст Малакути падари мо Довуд, ки ба исми Худованд меояд: Ҳусанно дар баландтарин! 11 Ва Исо ба Ерусалим ва ба маъбад даромад, ва ба ҳама чиз назар афканд, ва шомгоҳ фаро расида буд, бо он дувоздаҳ ба Байт-Ҳинӣ рафт. 12 Рӯзи дигар, вақте ки онҳо аз Байт-Ҳинӣ омаданд, Ӯ гурусна монд; 13 Ва аз дур дарахти анҷиреро, ки барг дорад, дид, омад, шояд бар он чизе ёбад; зеро замони анҷир ҳанӯз набуд. 14 Исо дар ҷавоби он гуфт: « Аз ин пас то абад касе аз ту мева нахӯрад». Ва шогирдонаш инро шуниданд. 15 Ва онҳо ба Ерусалим омаданд, ва Исо ба маъбад даромада, ба берун рондани онҳое ки дар маъбад харидуфурӯш мекарданд, оғоз намуд, ва мизҳои саррофон ва курсиҳои кабӯтарфурӯшонро чаппа кард; 16 Ва намехост, ки касе зарферо аз маъбад гузаронад. 17 Ва ба онҳо таълим дода, гуфт: « Оё навишта нашудааст: "Хонаи Ман аз ҷониби ҳамаи халқҳо хонаи дуо номида хоҳад шуд?" вале шумо онро ба хонаи дуздон табдил додаед. 18 Китобдонон ва саркоҳинон инро шунида, дар ҷустуҷӯи он буданд, ки чӣ тавр Ӯро ба ҳалокат расонанд; 19 Чун шом шуд, аз шаҳр берун рафт. 20 Ва саҳар, ҳангоме ки аз он ҷо мегузаштанд, дарахти анҷирро диданд, ки аз реша хушк шудааст.

БОБИ 12 1 Ва Ӯ ба онҳо бо масалҳо сухан оғоз кард. Марде токзоре шинонд, ва дар гирди он деворе гузошт, ва барои шароб ҷой кофт, ва бурҷе сохт, ва онро ба токдорон супурд, ва ба кишвари дурдаст рафт. 2 Ва дар вақти фарорасии мавсим хизматгореро назди токдорон фиристод, то ки аз токдорон ҳосили токзор бигирад. 3 Ва ӯро дастгир карда, заданд ва холӣ фиристоданд. 4 Ва боз хизматгори дигареро назди онҳо фиристод; ва ба болои ӯ санг андохта, сарашро захмӣ карданд ва нангинона ҷавоб доданд. 5 Ва боз дигареро фиристод; ва ӯ ва бисьёр дигаронро куштанд; баъзеро мезананд ва баъзеро мекушанд. 6 Пас, боз як писари маҳбуби худ дошта, ӯро низ дар охир ба наздашон фиристода, гуфт: "Аз писарам эҳтиром хоҳанд кард". 7 Аммо он токдорон ба якдигар гуфтанд: «Ин ворис аст; биёед, ӯро бикушем, ва мерос аз они мо хоҳад буд. 8 Ва Ӯро дастгир карда, куштанд ва аз токзор ронданд. 9 Пас, соҳиби токзор чӣ хоҳад кард? омада, токдоронро несту нобуд хоҳад кард ва токзорро ба дигарон хоҳад дод. 10 Оё ин Навиштаро нахондаед? Санге, ки бинокорон рад карданд, сари гӯша шуд:

Инҷили Марқӯс

11 Ин кори Худованд буд ва ин дар назари мо аҷиб аст? 12 Ва хостанд Ӯро дастгир кунанд, вале аз мардум тарсиданд, зеро медонистанд, ки Ӯ ин масалро бар зидди онҳо гуфтааст, ва Ӯро гузошта, рафтанд. 13 Ва баъзе аз фарисиён ва ҳиродиёнро назди Ӯ фиристоданд, то Ӯро дар суханони Ӯ дастгир кунанд. 14 Вақте ки онҳо омаданд, ба Ӯ гуфтанд: «Устод! Мо медонем, ки Ту ҳақиқӣ ҳастӣ ва ба ҳеҷ кас ғамхорӣ намекунӣ; хироҷ ба қайсар, ё не? 15 Оё бидиҳем, ё надиҳем? Аммо Ӯ риёкории онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: « Чаро Маро меозмоед? як динор биёред, то бубинам. 16 Ва онро оварданд. Ба онҳо гуфт: « Ин сурат ва лавҳа аз они кист? Ба Ӯ гуфтанд: «Аз они қайсар». 17 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед ва он чи аз они Худост ба Худо». Ва онҳо ба ӯ тааҷҷуб карданд. 18 «Он гоҳ саддуқиён, ки мегӯянд, ки эҳё нест, назди Ӯ омаданд; ва аз Ӯ пурсида, гуфтанд: 19 Устод, Мусо ба мо навишт: «Агар бародари касе бимирад, ва зани худро тарк кунад ва фарзанде нагузорад, бигзор бародараш зани худро гирифта, барои бародари худ насл ба вуҷуд оварад». 20 Ҳафт бародар буданд, ва якумаш зан гирифт, ва мурдан насле боқӣ намондааст. 21 Ва дуюмаш вайро гирифта, мурд ва насле нагузошт; ва сеюм низ ҳамин тавр. 22 «Ҳафт нафар вайро гирифта, насле нагузоштанд; дар ниҳояти кор зан низ мурд. 23 Пас, дар эҳьё, вақте ки онҳо эҳьё мешаванд, вай зани кадоми онҳо хоҳад буд? зеро ки ҳафт нафар вайро ба занӣ гирифта буданд. 24 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Пас, оё гумроҳ намешавед, зеро на Навиштаҳоро медонед ва на қудрати Худоро? 25 Зеро, вақте ки онҳо аз мурдагон эҳьё мешаванд, на зан мегиранд ва на ба шавҳар мебароянд; балки мисли фариштагони осмонанд. 26 Ва ҳангоме ки ба мурдагон эҳё мешаванд: оё шумо дар китоби Мусо нахондаед, ки чӣ гуна Худо дар бутта ба ӯ сухан ронда, гуфтааст: "Ман Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ҳастам". ? 27 Ӯ на Худои мурдагон, балки Худои зиндагон аст; бинобар ин шумо бисёр гумроҳ мекунед. 28 Яке аз китобдонон омада, мубоҳисаи онҳоро шунид ва фаҳмид, ки ба онҳо ҷавоби хуб додааст, ва аз Ӯ пурсид: «Аҳми аввалини ҳама кадом аст? 29 Исо ба вай ҷавоб дод: « Аз ҳама аҳкоми аввал ин аст: "Гӯш кун, эй Исроил! Худованд Худои мо Худованди як аст: 30 Ва Худованд Худои худро бо тамоми дили ту, ва бо тамоми ҷони ту, ва бо тамоми ҳуши ту ва бо тамоми қуввати ту дӯст бидор: ин ҳукми аввалин аст. 31 Ва дуюмаш монанди ин аст: "Ёри худро мисли худ дӯст бидор". Фармони дигаре аз ин бузургтар нест. 32 Китобдон ба вай гуфт: «Хуб, эй Устод, рост гуфтӣ, зеро ки Худо як аст; ва ҷуз ӯ ҳеҷ каси дигаре нест. 33 Ва ӯро бо тамоми дил, ва бо тамоми ақл, ва бо тамоми қувват дӯст доштан, ва ёри худро мисли худ дӯст доштан, аз ҳама қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои комил зиёдтар аст.

34 Исо чун дид, ки ӯ оқилона ҷавоб медиҳад, ба вай гуфт: « Ту аз Малакути Худо дур нестӣ». Пас аз он ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки аз ӯ чизе бипурсад. 35 Исо ҳангоми таълим дар маъбад дар ҷавоб гуфт: « Чӣ тавр китобдонон мегӯянд, ки Масеҳ Писари Довуд аст? 36Зеро ки худи Довуд ба воситаи Рӯҳулқудс гуфта буд: «Худованд ба Худованди ман гуфт: "Ба ямини Ман бинишин, то душманонатро зери пои ту гардонам"». 37 Бинобар ин худи Довуд Ӯро Худованд меномад; Пас ӯ писари ӯ аз куҷост? Ва мардуми оддӣ ӯро бо хушнудӣ шуниданд. 38 Ва дар таълимоти худ ба онҳо гуфт: « Аз китобдонон ҳазар кунед, ки либоси дароз дар бар шуданро дӯст медоранд ва дар бозорҳо салом гуфтанро дӯст медоранд, 39 Ва курсиҳои сарироҳӣ дар куништҳо ва дар болотарин ҳуҷраҳо дар зиёфатҳо; 40 «Онҳое ки хонаҳои бевазанонро мехӯранд ва барои худнамоӣ дуои тӯлонӣ мекунанд: ба ҷазои сахттар гирифтор хоҳанд шуд. 41 Ва Исо дар муқобили ганҷ нишаста, дид, ки чӣ гуна мардум ба ганҷина пул меандозанд; ва бисьёр сарватдорон бисьёр меандохтанд. 42 «Ва бевазани камбағале омада, ду фулус андохт, ки як фартингиро ташкил медиҳад. 43 Ва шогирдони Худро наздаш хонда, гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин бевазани камбағал аз ҳамаи онҳое ки ба ганҷина андохтанд, бештар пул андохтааст; 44 Зеро ҳар чизе ки онҳо аз фаровонии худ сарф карданд; лекин вай аз нотавонӣ ҳар он чи дошт, андохт, ҳатто тамоми зиндагии худро. БОБИ 13 1 Ва ҳангоме ки Ӯ аз маъбад мебаромад, яке аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Устод! бубин, дар ин ҷо чӣ гуна сангҳо ва чӣ гуна биноҳо ҳастанд! 2 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Ин биноҳои азимро мебинӣ? як санг бар санги дигар намонад, ки ба замин наафтад. 3 Ва ҳангоме ки Ӯ бар кӯҳи Зайтун дар рӯ ба рӯи маъбад менишаст, Петрус, Яъқуб, Юҳанно ва Андриёс ба танҳоӣ аз Ӯ пурсиданд: 4 Ба мо бигӯед, ки ин кай мешавад? ва ҳангоме ки ҳамаи ин чизҳо ба амал ояд, аломати чист? 5 Исо дар ҷавоби онҳо ба гуфтан оғоз кард: « Эҳтиёт бошед, ки касе шуморо фиреб надиҳад; 6 Зеро бисьёр касон ба исми Ман омада, гӯянд: "Ман Масеҳ ҳастам"; ва бисьёр одамонро фиреб медихад. 7 «Ва ҳангоме ки шумо дар бораи ҷангҳо ва овозаҳои ҷангҳо бишнавед, хавотир нашавед, зеро ки чунин чизҳо лозим аст; аммо интиҳо ҳанӯз нахоҳад буд. 8 Зеро ки қавм бар зидди қавме ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард, ва дар ҳар ҷо зилзилаҳо ба амал ояд, ва қаҳтиҳо ва мусибатҳо ба амал ояд; инҳо ибтидои андӯҳҳост. 9 «Лекин худатонро эҳтиёт кунед, зеро ки шуморо ба шӯроҳо хоҳанд супурд; ва дар куништҳо лату кӯб хоҳанд шуд, ва шуморо ба хотири Ман назди ҳокимон

Инҷили Марқӯс

ва подшоҳон хоҳанд бурд, то ки бар зидди онҳо шаҳодате гардад. 10 Ва Инҷил бояд аввал дар байни ҳамаи халқҳо нашр шавад. 11 Аммо ҳангоме ки шуморо роҳбарӣ карда, таслим хоҳанд кард, пешакӣ фикр накунед, ки чӣ бигӯед ва пешакӣ фикр накунед; лекин ҳар он чи дар он соат ба шумо ато шавад, шумо бигӯед, зеро ки шумо сухан намегӯед, балки Рӯҳулқудс. 12 «Акнун бародар бародарро ва падар писарро ба марг таслим хоҳанд кард; ва фарзандон бар зидди падару модари худ қиём карда, онҳоро ба қатл хоҳанд расонд. 13 «Ва ҳама ба хотири исми Ман ба шумо адоват хоҳанд дошт; лекин ҳар кӣ то охир сабр кунад, наҷот хоҳад ёфт. 14 Аммо ҳангоме ки зишти харобиеро, ки Дониёл набӣ гуфта буд, мебинед, ки дар ҷое истода истодааст, ки ин лозим нест, (бигзор касе бихонад, бифаҳмад), бигзор онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо гурезанд. 15Ва ҳар кӣ бар бом аст, ба хона нафурояд ва ба он дохил нашавад, то ки аз хонаи худ чизе бибарад; 16 Ва ҳар кӣ дар саҳро аст, барои гирифтани ҷомаи худ барнагардад. 17 «Вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдорон дар он айём! 18 Ва дуо кунед, ки гурези шумо дар зимистон набошад. 19 Зеро дар он айём чунон мусибате хоҳад буд, ки аз ибтидои офариниш, ки Худо офаридааст, то имрӯз набуд ва нахоҳад шуд. 20 Ва магар он ки Худованд он айёмро кӯтоҳ накарда бошад, ҳеҷ кас наҷот намеёфт; 21 Ва агар касе ба шумо гӯяд: "Инак, Масеҳ дар ин ҷост"; ё инак, вай дар он ҷост; ба ӯ бовар накунед: 22 Зеро ки масеҳони козиб ва анбиёи козиб эҳьё шуда, аломот ва мӯъҷизот нишон хоҳанд дод, то, агар мумкин мебуд, баргузидагонро низ гумроҳ кунанд. 23 «Лекин шумо эҳтиёт шавед: инак, Ман ҳама чизро ба шумо пешгӯӣ кардаам. 24Вале дар он айём, баъд аз он мусибат, офтоб тира хоҳад шуд, ва моҳ равшании худро нахоҳад дод, 25 Ва ситораҳои осмон фурӯ хоҳанд афтод, ва қудратҳо дар осмон ба ларза хоҳанд афтод. 26 «Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абрҳо меояд. 27 Ва он гоҳ фариштагони Худро фиристода, баргузидагони Худро аз чор тараф, аз канори замин то канори осмон ҷамъ хоҳад кард. 28 Акнун дар бораи дарахти анҷир масал омӯзед; Вақте ки шохаи вай ҳанӯз нарм шуда, барг оварад, шумо медонед, ки тобистон наздик аст; 29 Ҳамин тавр шумо, вақте ки ин чизҳо воқеъ мешавад, бидонед, ки он наздик аст, назди дар аст. 30 Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин насл аз олам нагузашта, ҳамаи ин чизҳо ба амал ояд. 31 Осмон ва замин гузарон аст, лекин каломи Ман гузарон нест. 32 Аммо он рӯз ва соатро, ҷуз Падар, ҳеҷ кас намедонад, на фариштагони осмон, на Писар. 33 Эҳтиёт бошед, бедор бошед ва дуо гӯед, зеро намедонед, ки вақт кай фаро мерасад.

34 Зеро Писари Одам мисли одамест, ки ба сафари дур рафта, хонаи худро тарк карда, ба бандагони худ ва ба ҳар кас қудрати кори худ дод ва дарбонро амр фармудааст, ки бедор бошад. 35 Пас, бедор бошед, зеро намедонед, ки соҳиби хона кай меояд, бегоҳ, ё нисфи шаб, ё бо овози хурӯс, ё саҳар; 36 Мабодо ногаҳон омада туро хуфта набинад. 37 «Ва он чи ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: бедор бошед. БОБИ 14 1 Пас аз ду рӯз иди фисҳ ва фатир буд; ва саркоҳинон ва китобдонон дар ҷустуҷӯи он буданд, ки чӣ тавр Ӯро бо ҳила дастгир карда, ба қатл расонанд. 2 Вале гуфтанд: «Дар рӯзи ид не, мабодо шӯру ғавғои мардум нашавад». 3 Ва дар Байт-Ҳинӣ, ки дар хонаи Шимъӯни махавӣ дар сари суфра нишаста буд, зане омад, ки дар даст қуттии равғани атрафшони хушбӯй хеле гаронбаҳо буд; ва қуттӣ пора карда, ба сари ӯ рехт. 4 Ва баъзе касон хашмгин шуда, мегуфтанд: «Чаро ин равғани атрафшон исроф шудааст? 5 Зеро ки онро ба зиёда аз сесад динор фурӯхта, ба мискинон медоданд. Ва онҳо бар зидди вай шикоят карданд. 6 Исо гуфт: « Вайро ором гузоред; чаро ӯро ташвиш медиҳед? вай бар ман кори хубе кардааст. 7 Зеро ки мискинон ҳамеша бо шумо ҳастанд ва ҳар вақте, ки хоҳед, ба онҳо некӣ кунед, лекин Ман на ҳамеша ҳастед. 8 Вай ҳар кори аз дасташ меомадаро кард: вай пешакӣ омадааст, ки бадани Маро барои дафн тадҳин кунад. 9 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ҳар ҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза карда шавад, кори вай низ барои ёдоварии вай гуфта хоҳад шуд. 10 Ва Яҳудои Исқарьют, ки яке аз он дувоздаҳ буд, назди саркоҳинон рафт, то ки Ӯро ба онҳо таслим кунад. 11 Ва чун шуниданд, шод шуданд ва ваъда доданд, ки ба ӯ пул медиҳанд. Ва ӯ меҷуст, ки чӣ тавр ба ӯ хиёнат кунад. 12 Ва дар рӯзи якуми фатир, вақте ки иди фисҳро куштанд, шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Ба куҷо мехоҳӣ, ки мо биравем ва тайёр кунем, то ки фисҳро бихӯрӣ? 13 Ва ду нафар аз шогирдони Худро фиристода, ба онҳо гуфт: « Ба шаҳр биравед ва дар он ҷо марде вомехӯрад, ки кӯзаи об бардошта мебарад; 14 «Ва ба ҳар ҷое ки ӯ дарояд, ба соҳиби хона бигӯед: "Устод мегӯяд: "Меҳмонхона куҷост, ки дар он ҷо бо шогирдони худ таоми фисҳро бихӯрам? 15 Ва ба шумо як болохонаи калонеро, ки муҷаҳҳаз ва омода карда шудааст, нишон медиҳад: дар он ҷо барои мо тайёр кунед. 16 Шогирдонаш берун рафта, ба шаҳр омаданд ва ончунон ки Ӯ ба онҳо гуфта буд, ёфтанд ва фисҳро тайёр карданд. 17 Бегоҳӣ Ӯ бо он дувоздаҳ меояд. 18 Ва ҳангоме ки онҳо нишаста хӯрок мехӯрданд, Исо гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: яке аз шумо, ки бо Ман хӯрок хӯрад, Маро таслим хоҳад кард».

Инҷили Марқӯс

19 Ва онҳо ғамгин шуда, як-як ба Ӯ мегуфтанд: "Оё ин ман?" ва дигаре гуфт: «Оё ин ман? 20 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ин яке аз он дувоздаҳ аст, ки ҳамроҳи ман дар табақ мечакад». 21 Писари Одам дар ҳақиқат меравад, чунон ки дар бораи Ӯ навишта шудааст; барои он мард хуб мебуд, агар ӯ ҳеҷ гоҳ таваллуд намешуд. 22 Ва ҳангоме ки онҳо хӯрданд, Исо нонро гирифта, баракат дод ва пора кард ва ба онҳо дод ва гуфт: « Бигиред, бихӯред; ин Бадани Ман аст». 23 Ва косаро гирифта, шукргузорӣ карда, ба онҳо дод, ва ҳама аз он нӯшиданд. 24 Ба онҳо гуфт: « Ин аст Хуни Ман аз Аҳди Ҷадид, ки барои бисьёр касон рехта мешавад». 25 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: дигар аз меваи ток нахоҳам нӯшид, то он рӯзе, ки дар Малакути Худо онро нав бинӯшам. 26 Ва онҳо суруд хонда, ба кӯҳи Зайтун баромаданд. 27 Исо ба онҳо гуфт: « Ҳамаи шумо ин шаб аз Ман ба васваса хоҳед афтод; зеро навишта шудааст: "Чӯпонро мезанам, ва гӯсфандон пароканда хоҳанд шуд"». 28 Аммо баъд аз эҳьё шуданам, пеш аз шумо ба Ҷалил хоҳам рафт. 29 Аммо Петрус ба вай гуфт: «Ҳама васваса кунанд ҳам, ман намехоҳам». 30 Исо ба вай гуфт: « Ба ростӣ ба ту мегӯям, ки имрӯз, ҳатто дар ҳамин шаб, пеш аз он ки хурӯс ду бор бонг занад, Маро се бор инкор хоҳӣ кард». 31 Аммо ӯ сахттар гуфт: «Агар бо ту бимирам, туро ба ҳеҷ ваҷҳ инкор намекунам». Хамаи онхо низ хамин тавр гуфтанд. 32 Онҳо ба ҷое расиданд, ки Ҷатсамонӣ ном дошт ; 33 Ва Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо худ бурд ва дар ҳайрат афтода ва хеле вазнин шуд; 34 Ва ба онҳо гуфт: " Ҷони Ман ба дараҷае ғамгин аст; дар ин ҷо бимонед ва бедор бошед". 35 Ва каме пештар рафта, бар замин афтод ва дуо гуфт, ки агар мумкин бошад, соат аз вай мегузарад. 36 Ва гуфт: « Эй Або, Падар! ин косаро аз ман бигир, аммо на он чи ман мехоҳам, балки он чи ту мехоҳӣ. 37 Ва омада, онҳоро хуфта дид ва ба Петрус гуфт: « Эй Шимъӯн! Оё наметавонистӣ соате бедор бошӣ? 38 Бедор бошед ва дуо гӯед, то ба озмоиш дучор нашавед. Рӯҳ дар ҳақиқат омода аст, аммо ҷисм нотавон аст. 39 Ва боз рафта, дуо гуфт ва ҳамон суханонро гуфт. 40 Ва чун баргашт, онҳоро боз хуфта дид, зеро чашмонашон вазнин буд ва намедонистанд, ки ба ӯ чӣ ҷавоб диҳанд. 41 Бори сеюм омада, ба онҳо гуфт: « Ҳоло бихобед ва истироҳат кунед; бас аст, соат расидааст; инак, Писари Одам ба дасти гунаҳкорон таслим карда мешавад. 42 Бархезед, биравем; Инак, ҳар кӣ ба Ман хиёнат мекунад, наздик аст. 43 Дарҳол, ҳангоме ки Ӯ сухан мегуфт, Яҳудо, ки яке аз он дувоздаҳ буд, ва бо ӯ мардуми бисьёре бо шамшеру таёқҳо аз ҷониби саркоҳинон, китобдонон ва пирон омаданд. 44 Ва таслимкунандаи Ӯ нишонае дода, гуфта буд: «Ҳар киро бибӯсам, вай ҳамон аст; бигиред ва сиҳату саломат дур кунед.

45 Ҳамин ки омад, дарҳол назди Ӯ рафта, гуфт: «Эй Ӯстод! ва ӯро бӯсид. 46 Ва дастҳои худро бар Ӯ гузошта, Ӯро гирифтанд. 47 Ва яке аз онҳое ки дар он ҷо истода буданд, шамшерро кашида, ба ғуломи саркоҳин зад ва гӯши ӯро бурид. 48 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Оё шумо бар зидди дузд бо шамшеру таёқҳо берун омадаед, то Маро дастгир кунед? 49 Ман ҳар рӯз дар маъбад бо шумо будам, таълим медодед, ва шумо Маро нагирифтед; лекин Навиштаҳо бояд иҷро шаванд. 50 Ва ҳама Ӯро тарк карда, гурехтанд. 51 Ҷавоне аз паи Ӯ мерафт, ки дар танаш катон пӯшида буд; ва ҷавонон ӯро дастгир карданд: 52 Ва ӯ матои катонро гузошта, бараҳна аз онҳо гурехт. 53 Ва Исоро назди саркоҳин бурданд, ва бо ӯ тамоми саркоҳинон, пирон ва китобдонон ҷамъ омаданд. 54 Петрус аз дур, то ба қасри саркоҳин аз ақиби Ӯ равона шуд; ва ӯ бо хизматгорон нишаста, назди оташ гарм мешуд. 55 Саркоҳинон ва тамоми шӯрои пирон дар ҷустуҷӯи шаҳодате бар зидди Исо буданд, то Ӯро ба қатл расонанд; ва ҳеҷ чиз наёфтанд. 56 Зеро ки бисьёр касон бар зидди Ӯ шаҳодати бардурӯғ доданд, аммо шаҳодати онҳо бо ҳам мувофиқ набуд. 57 Ва баъзе касон бархоста, бар зидди Ӯ шаҳодати бардурӯғ доданд ва гуфтанд: 58 «Мо шунидем, ки ӯ мегуфт: "Ман ин маъбадеро, ки бо дастҳо сохта шудааст, вайрон мекунам ва дар давоми се рӯз дигареро, ки аз дасти даст сохта шудааст, месозам". 59 Аммо шоҳиди онҳо низ мувофиқ набуд. 60 Саркоҳин дар миёна бархост ва аз Исо пурсид: «Ту ҳеҷ ҷавоб намедиҳӣ? Ин чист, ки инҳо бар зидди ту шаҳодат медиҳанд? 61 Аммо ӯ хомӯш монд ва ҳеҷ ҷавоб надод. Боз саркоҳин аз Ӯ пурсида, гуфт: «Оё Ту Масеҳ, Писари Муборак ҳастӣ? 62 Исо гуфт: « Ман ҳастам; ва шумо Писари Одамро хоҳед дид, ки ба ямини Қудрат нишаста, бар абрҳои осмон меояд». 63 Он гоҳ саркоҳин ҷомаи худро дарронда, гуфт: «Ба мо шоҳидони дигар чӣ лозим аст? 64 Шумо куфрро шунидаед: чӣ фикр доред? Ва ҳама ӯро ба марг маҳкум карданд. 65 Ва баъзе касон ба рӯи Ӯ туф кардан гирифтанд ва рӯйи Ӯро пӯшониданд ва Ӯро мезананд ва ба Ӯ мегуфтанд: "Нубувват кун" ва ғуломон ӯро бо кафи дастони худ мезаданд. 66 Ва ҳангоме ки Петрус дар поёни қаср буд, яке аз канизони саркоҳин омад; 67 Ва чун дид, ки Петрусро гарм мекунад, ба ӯ нигарист ва гуфт: «Ту низ бо Исои Носирӣ будӣ». 68 Аммо вай инкор карда, гуфт: «Намедонам ва намефаҳмам, ки ту чӣ мегӯӣ». Ва ӯ ба айвон баромад; ва хурӯс бонг. 69 Канизе ӯро бори дигар дида, ба ҳозирон гуфт: «Ин яке аз онҳост».

Инҷили Марқӯс

70 Ва боз инкор кард. Пас аз чанде ҳозирон боз ба Петрус гуфтанд: «Ту яке аз онҳо ҳастӣ, зеро ки ту Ҷалилӣ ҳастӣ, ва суханат ба он мувофиқ аст». 71 Аммо ӯ ба дашном додан ва қасам хӯрдан шурӯъ карда, гуфт: «Ин шахсеро, ки шумо дар бораи Ӯ сухан мегӯед, намешиносам». 72 Ва бори дуюм хурӯс бонг зад. Петрус суханеро, ки Исо ба вай гуфта буд, ба хотир овард: « Пеш аз он ки хурӯс ду бор бонг занад, маро се бор инкор хоҳӣ кард». Ва чун дар ин бора фикр кард, гирист.

22 Ва Ӯро ба ҷое бурданд, ки Ҷолҷото, ки ба таъбири он "Ҷои косахонаи сар" аст. 23 «Ва ба ӯ шароби бо мур омехтаро нӯшидан доданд, аммо нагирифт. 24 Ва ҳангоме ки Ӯро маслуб карданд, либоси Ӯро тақсим карда, қуръа партофтанд, ки ҳар кас чӣ бояд бигирад. 25 Ва соати сеюм буд, ва Ӯро маслуб карданд. 26 Ва дар болои айбномаи ӯ навишта шуда буд: «Подшоҳи Яҳудиён». 27 Ва бо Ӯ ду дуздро маслуб мекунанд; яке аз дасти росташ ва дигаре дар тарафи чапаш. 28 Ва ин Навишта ба амал омад, ки мегӯяд: "Вай ба ҷинояткорон шумурда шуд". 29 Ва роҳгузарон Ӯро дашном дода, сар ҷунбонда, мегуфтанд: «Эй эй, ки маъбадро вайрон карда, дар се рӯз бино мекунӣ! 30 Худатро наҷот деҳ ва аз салиб фуруд ояд. 31 Ҳамчунин саркоҳинон низ бо китобдонон масхара карда, ба якдигар мегуфтанд: «Ӯ дигаронро наҷот дод; худро наҷот дода наметавонад. 32 Бигзор Масеҳ, Подшоҳи Исроил, ҳоло аз салиб нозил шавад, то ки мо бубинем ва имон оварем. Ва онҳое ки бо Ӯ маслуб шуда буданд, Ӯро дашном доданд. 33 Ва ҳангоме ки соати шашум расид, то соати нӯҳум тамоми заминро торикӣ фаро гирифт. 34 Ва дар соати нӯҳум Исо бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: « Элоӣ, Элой, лама сабахтонӣ? ки ин маънои онро дорад, ки "Худои ман, Худои ман, чаро маро тарк кардӣ?" 35 Баъзе аз ҳозирон, чун шуниданд, гуфтанд: «Инак, Ӯ Илёсро мехонад». 36 Ва яке давида, исфанҷеро пур аз сирко пур карда, бар най гузошта, ба вай нӯшонд ва гуфт: «Бигзор! биёед бубинем, ки оё Илёс меояд, то ӯро зер кунад? 37 Исо бо овози баланд фарьёд зада, ҷон дод. 38 Ва пардаи маъбад аз боло то поён ду тан дарида буд. 39 Мирисад, ки дар муқобили ӯ истода буд, дид, ки вай ин қадар фарьёд зада, ҷон дод, гуфт: «Дар ҳақиқат ин Одам Писари Худо буд». 40 Заноне низ буданд, ки ба дур менигаристанд: дар байни онҳо Марьями Маҷдалия ва Марьями модари Яъқуби хурдсол ва Йӯсе ва Саломия буданд; 41 (Онҳо низ, вақте ки Ӯ дар Ҷалил буд, аз ақиби Ӯ омада, ба Ӯ хизмат мекарданд;) ва занони бисьёре, ки бо Ӯ ба Ерусалим омаданд. 42 Ва ҳангоме ки шом фаро расид, чунки тайёрӣ буд, яъне як рӯз пеш аз рӯзи шанбе, 43 Юсуф аз Ариматея, ки мушовири мӯҳтарам буд, ки низ мунтазири Малакути Худо буд, омада, далерона назди Пилотус даромад ва Ҷасади Исоро мехост. 44 Пилотус дар ҳайрат монд, ки оё ӯ аллакай мурдааст; 45 Ва чун аз мирисад фаҳмид, ҷасадро ба Юсуф дод. 46 Ва катони маҳин харида, ӯро фуровард ва ба катон печонд, ва дар қабре, ки аз санг тарошида шуда буд, гузошт, ва сангеро ба дари қабр ғелонид. 47 Ва Марьями Маҷдалия ва Марьями модари Йӯсе диданд, ки Ӯ куҷо гузошта шудааст.

БОБИ 15 1 Дарҳол саҳар саркоҳинон бо пирон ва китобдонон ва тамоми шӯрои пирон машварат карданд ва Исоро баста, бурданд ва ба Пилотус супурданд. 2 Пилотус аз Ӯ пурсид: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ? Ӯ дар ҷавоби вай гуфт: « Ту мегӯӣ». 3 Саркоҳинон Ӯро дар бисьёр чизҳо айбдор карданд, лекин Ӯ ҳеҷ ҷавоб надод. 4 Пилотус боз аз Ӯ пурсид: «Ту ҳеҷ ҷавоб намедиҳӣ? Бингар, ки чӣ қадар бар зидди ту шаҳодат медиҳанд. 5 Аммо Исо ҳанӯз ҳеҷ ҷавоб надод; ба тавре ки Пилотус дар ҳайрат монд. 6 Дар он ид Ӯ як маҳбусро, ки мехостанд, барояшон озод кард. 7 Ва Бараббос ном шахсе буд, ки бо онҳо, ки бо ӯ исьён карда буданд, баста хобида буд ва дар ин шӯриш куштор карда буд. 8 Мардум бо овози баланд фарьёд зада, аз Ӯ хоҳиш карданд, ки он чиро, ки бо онҳо карда буд, бикунад. 9 Аммо Пилотус дар ҷавоби онҳо гуфт: «Оё мехоҳед, ки Подшоҳи Яҳудиёнро барои шумо озод кунам? 10 Зеро медонист, ки саркоҳинон Ӯро аз рӯи ҳасад таслим кардаанд. 11 Аммо саркоҳинон мардумро барангехтанд, ки ӯ беҳтараш Бараббосро барои онҳо озод кунад. 12 Пилотус боз ба онҳо ҷавоб дода, гуфт: «Пас, чӣ мехоҳед, ки бо Он кас, ки Подшоҳи Яҳудиён меномед, ба ҷо оварам? 13 Ва онҳо боз фарьёд заданд: «Ӯро маслуб кун». 14 Пилотус ба онҳо гуфт: «Чаро, ӯ чӣ кори баде кардааст? Ва онҳо бештар фарьёд заданд: «Ӯро маслуб кун». 15 Пас, Пилотус, мехост мардумро қаноат кунад, Бараббосро ба дасти онҳо озод кард ва Исоро тозиёна зада, таслим кард, то маслуб кунад. 16 Ва сарбозон ӯро ба ҳавлӣ, ки претория ном дошт, бурданд; ва тамоми коллективро даъват мекунанд. 17Ва ба Ӯ ҷомаи арғувон пӯшонданд, ва тоҷе аз хор бофта, бар сари ӯ гузоштанд, 18 Ва ба ӯ салом додан гирифт: «Салом, эй Подшоҳи Яҳудиён! 19Ва ба сари ӯ бо най зада, бар ӯ туф карданд ва зону зада, ба Ӯ саҷда карданд. 20 Вақте ки Ӯро масхара карданд, ҷомаи арғувонро аз танаш кашида, ҷомаи худро пӯшида, берун бурданд, то ки Ӯро маслуб кунанд. 21 Ва онҳо яке аз Шимъӯни куриниягиро, ки падари Искандар ва Руфусро, ки аз деҳа баромада мерафт, маҷбур карданд, ки салиби ӯро барад.

Инҷили Марқӯс

БОБИ 16 1 Ва ҳангоме ки рӯзи шанбе гузашт, Марьями Маҷдалия ва Марьями модари Яъқуб ва Саломия ҳанутҳои ширин хариданд, то ки омада, Ӯро тадҳин кунанд. 2 Ва субҳи барвақт, дар рӯзи аввали ҳафта, ҳангоми тулӯи офтоб ба сари қабр омаданд. 3 Ба якдигар гуфтанд: «Кӣ моро аз дари қабр меғелонад? 4 Ва чун диданд, диданд, ки санг ғелонда шудааст, зеро ки он хеле бузург буд. 5 Ва ба қабр даромада, ҷавонеро диданд, ки дар тарафи рост нишаста, ҷомаи сафед дар бар дошт; ва онҳо ба ҳарос афтоданд. 6 Ба онҳо гуфт: «Натарсед: шумо Исои Носириро, ки маслуб шуда буд, меҷӯед; эҳьё шудааст; вай дар ин ҷо нест: инак, ҷое ки Ӯро гузоштанд. 7 «Лекин биравед ва ба шогирдони Ӯ ва Петрус бигӯед, ки пеш аз шумо ба Ҷалил меравад: Ӯро, чунон ки ба шумо гуфта буд, дар он ҷо хоҳед дид. 8 Ва онҳо зуд берун рафта, аз қабр гурехтанд; зеро ки онҳо ба ларза афтоданд ва дар ҳайрат буданд, ва ба касе чизе нагуфтанд; зеро онҳо метарсиданд. 9 Вақте ки Исо дар рӯзи аввали ҳафта эҳьё шуд, аввал ба Марьями Маҷдалия зоҳир шуд, ки аз вай ҳафт девро берун карда буд. 10 Ва вай рафта, ба онҳое ки бо ӯ буданд, хабар дод, ки онҳо мотам гирифта, гиря мекарданд. 11 Ва онҳо, чун шуниданд, ки Ӯ зинда аст ва аз вай дида шудааст, бовар накарданд. 12 Пас аз он Ӯ ба ду нафари онҳо, вақте ки роҳ мерафтанд, ба сурати дигар зоҳир шуд ва ба деҳа мерафтанд. 13 Ва онҳо рафта, инро ба боқимондагон гуфтанд, ва ба онҳо бовар накарданд. 14 Пас аз он ба он ёздаҳ нафар, ки дар сари суфра нишаста буданд, зоҳир шуда, онҳоро бо беимонӣ ва дилсахтии онҳо мазаммат кард, зеро ба онҳое ки Ӯро баъд аз эҳьё шуданаш дида буданд, бовар накарданд. 15 Ба онҳо гуфт: « Ба тамоми ҷаҳон биравед ва ба ҳар махлуқот башорат диҳед». 16 Ҳар кӣ имон оварад ва таъмид гирад, наҷот хоҳад ёфт; лекин ҳар кӣ имон наоварад, маҳкум хоҳад шуд. 17 Ва ин аломот ба имондорон пайравӣ хоҳад кард; Ба исми Ман девҳоро берун хоҳанд кард; ба забонҳои нав сухан хоҳанд гуфт; 18 Онҳо морҳоро хоҳанд гирифт; ва агар чизи марговар бинӯшанд, ба онҳо зиёне нарасонад; даст бар беморон гузошта, шифо меёбанд. 19 Пас аз он ки Худованд ба онҳо сухан гуфт, Ӯ ба осмон бурда шуд ва ба ямини Худо нишаст. 20 Ва онҳо берун рафта, дар ҳама ҷо мавъиза мекарданд, ва Худованд бо онҳо кор мекард ва каломро бо аломатҳои зерин тасдиқ мекард. омин.

Луқо

24 Пас аз он рӯзҳо занаш Элисобаъ ҳомила шуд ва панҷ моҳ пинҳон шуда, гуфт: 25 Худованд дар айёме ки ба ман нигарист, бо ман чунин рафтор кард, то ки расвоии маро дар миёни мардум дур кунад. 26 Ва дар моҳи шашум фаришта Ҷабраил аз ҷониби Худо ба шаҳри Ҷалил, ки Носира ном дошт, фиристода шуд. 27 Ба бокирае, ки ба марде, ки Юсуф ном дошт, аз хонадони Довуд буд; ва номи бокира Марям буд. 28 Ва фаришта назди вай даромада, гуфт: «Салом, эй инояти олӣ! Худованд бо туст; ту дар миёни занон хушбахт ҳастӣ». 29 Ва чун ӯро дид, аз сухани ӯ ба ташвиш афтод ва дар дили худ фикр кард, ки ин чӣ гуна салом аст. 30 Фаришта ба вай гуфт: «Эй Марям, натарс, зеро ки ту назди Худо илтифот ёфтаӣ». 31 «Ва инак, дар батни худ ҳомила хоҳӣ шуд, ва Писаре зоид ва Ӯро Исо хоҳӣ номид. 32Вай бузург хоҳад шуд ва Писари Ҳаққи Таоло хонда хоҳад шуд; ва Худованд Худо тахти падараш Довудро ба ӯ хоҳад дод; 33Ва ӯ бар хонадони Яъқуб то абад подшоҳӣ хоҳад кард; ва салтанати Ӯ интиҳо нахоҳад буд. 34 Он гоҳ Марям ба фаришта гуфт: «Ин чӣ гуна хоҳад буд, дар сурате ки ман одамеро намешиносам? 35 Фаришта дар ҷавоби вай гуфт: «Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад, ва қудрати Ҳаққи Таоло туро соя хоҳад кард; бинобар ин он чизи муқаддасе ки аз ту таваллуд мешавад, Писари Худо номида хоҳад шуд. 36 Ва инак, ҷияни ту Элисобаъ, вай низ дар пирии худ ба писаре ҳомила шуд; 37 Зеро ки дар назди Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нахоҳад буд. 38 Ва Марьям гуфт: «Инак канизи Худованд аст; ба ман мувофиқи каломи Ту бошад. Ва фаришта аз вай дур шуд. 39 Ва Марьям дар он айём бархоста, шитобон ба кӯҳистон, ба шаҳри Яҳудо рафт; 40 Ва ба хонаи Закарьё даромада, ба Элисобаъ салом гуфт. 41 Ва ҳангоме ки Элисобаъ саломи Марямро шунид, кӯдак дар батни вай ба ҷунбиш омад; ва Элисобаъ аз Рӯҳулқудс пур шуд: 42 Ва вай бо овози баланд хитоб карда, гуфт: «Ту дар миёни занон хушбахт ҳастӣ, ва муборак аст меваи батни ту». 43 Ва аз куҷост, ки модари Худованди ман назди ман биёяд? 44 Зеро инак, ҳамин ки садои саломи Ту ба гӯшам расид, кӯдак аз шодӣ дар шикамам ба ҷунбиш омад. 45 «Ва хушо он зане ки имон овардааст, зеро он чи аз ҷониби Худованд ба вай гуфта шудааст, ба амал хоҳад омад. 46 Ва Марям гуфт: «Ҷони ман Худовандро ҳамду сано мегӯяд, 47 Ва рӯҳи ман аз Худои Наҷотдиҳандаи ман шод шуд. 48 «Зеро ки ӯ ба пастии канизи Худ назар кард, зеро ки инак, аз ин пас тамоми наслҳо Маро муборак хоҳанд хонд. 49 «Зеро ки тавоно ба ман корҳои бузург кардааст; ва исми Ӯ муқаддас аст.

БОБИ 1 1Азбаски бисьёр касон даст ба даст гирифтаанд, то баёни он чиро, ки дар байни мо бешубҳа бовар доранд, баён кунанд, 2 Чунон ки онҳоро ба мо, ки аз ибтидо шоҳидон ва ходимони калом буданд, супурданд; 3 Ба назари ман низ, ки аз аввал дар бораи ҳама чиз фаҳмиши комил доштам, ба ту, эй олиҷаноб Теофилус, ба тартиб навиштан мехостам! 4 То бидонӣ аз он чизҳое, ки дар он дастур гирифтаӣ. 5 Дар айёми Ҳиродус, подшоҳи Яҳудо, Закарьё ном коҳине аз қабилаи Абиё буд, ва занаш аз духтарони Ҳорун буд, ва номи вай Элисобаъ буд. 6 Ва ҳардуи онҳо дар ҳузури Худо одил буданд ва мувофиқи тамоми аҳком ва фароизи Худованд беайб рафтор мекарданд. 7 Ва онҳо фарзанд надоштанд, зеро ки Элисобаъ нозой буд, ва ҳардуи онҳо ҳоло хеле солхӯрда буданд. 8Ва воқеъ шуд, ки ҳангоме ки ӯ вазифаи коҳинро ба ҳузури Худо мувофиқи тартиби рафтораш ба ҷо меовард, 9 Мувофиқи одати коҳинон, ҳангоме ки ӯ ба маъбади Худованд даромад, насиби ӯ буд, ки бухур сӯзонад. 10 Ва дар вақти бухур кардан тамоми мардум дар берун дуо мегуфтанд. 11 Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуд, ки дар тарафи рости қурбонгоҳи бухур меистод. 12 Ва ҳангоме ки Закариё ӯро дид, ба изтироб афтод ва тарс бар ӯ афтод. 13 Аммо фаришта ба вай гуфт: «Эй Закариё, натарс, зеро ки дуои ту шунида шуд; ва занат Элисобаъ ба ту писаре хоҳад зоид, ва ту ӯро Яҳё хоҳӣ номид. 14 Ва ту шодӣ ва шодмонӣ хоҳӣ дошт; ва бисьёр касон аз таваллуди вай шод хоханд шуд. 15 Зеро ки вай дар назари Худованд бузург хоҳад буд, ва на шароб хоҳад нӯшид ва на нӯшокии спиртӣ; ва аз Рӯҳулқудс, ҳатто аз шиками модараш пур хоҳад шуд. 16Ва бисьёре аз банӣ-Исроил сӯи Худованд Худои худ рӯй хоҳанд овард. 17 Ва ӯ бо рӯҳ ва қуввати Илёс пешопеши ӯ хоҳад рафт, то ки дили падаронро ба фарзандон ва беитоатонро ба ҳикмати одилон гардонад; то ки қавмеро барои Худованд тайёр кунанд. 18 Ва Закарё ба фаришта гуфт: «Инро аз куҷо донам? зеро ки ман пирамард ҳастам, ва занам солхӯрда аст. 19 Фаришта дар ҷавоби ӯ гуфт: «Ман Ҷабраил ҳастам, ки дар ҳузури Худо истодаам; ва фиристода шудаам, то бо ту сухан ронам ва ин башоратро ба ту расонам. 20 «Ва инак, то рӯзе ки ин корҳо ба амал ояд, гунг хоҳӣ шуд ва сухан ронда натавонед, зеро ба суханони Ман, ки дар вақти худ ба амал ояд, бовар намекунед. 21 Мардум мунтазири Закарьё буданд ва дар тааҷҷуб монданд, ки ӯ ин қадар дар маъбад монд. 22 Ва ҳангоме ки берун омад, ба онҳо сухан гуфта натавонист; ва онҳо фаҳмиданд, ки Ӯ дар маъбад рӯъё дидааст, зеро ки Ӯ ба онҳо ишора карда, хомӯш монд. 23 Ва чунин воқеъ шуд, ки баробари ба охир расидани рӯзҳои хизмати ӯ, ба хонаи худ рафт.

Луқо

50 Ва марҳамати Ӯ бар онҳое ки аз Ӯ метарсанд, насл ба насл аст. 51 Бо бозуи худ тавоноӣ зоҳир кард; мағруронро дар хаёли дилҳояшон пароканда кардааст. 52 Ӯ тавоноёнро аз курсиҳои худ фуровард ва онҳоро баланд бардошт. 53 Гуруснагонро аз неъматҳо сер кард; ва сарватдоронро холӣ фиристод. 54 Ӯ бандаи Худ Исроилро ба ёди марҳамати худ андохт; 55 Чунон ки ба падарони мо, ба Иброҳим ва ба насли ӯ то абад гуфта буд. 56 Ва Марьям тақрибан се моҳ назди вай монд ва ба хонаи худ баргашт. 57 Ва вақти пурраи Элисобаъ фаро расид, ки вай бояд раҳо шавад; ва писаре зоид. 58 Ва ҳамсояҳо ва амакбачаҳояш шуниданд, ки чӣ гуна Худованд ба вай марҳамати бузург зоҳир кардааст; ва онҳо бо вай шодӣ мекарданд. 59 Ва воқеъ шуд, ки дар рӯзи ҳаштум барои хатна кардани кӯдак омаданд; ва ӯро ба номи падараш Закарё ном ниҳоданд. 60 Модараш дар ҷавоб гуфт: «Не; балки вай Яҳьё номида хоҳад шуд. 61 Ба вай гуфтанд: «Аз хешовандони ту касе нест, ки ин ном дорад». 62 Ва ба падараш имову ишора карданд, ки чӣ гуна ӯро даъват кунад? 63 Ва ӯ мизи хаттӣ хост ва навишт: «Номи Ӯ Яҳё аст». Ва ҳама дар ҳайрат монданд. 64 Ва дарҳол даҳони ӯ кушода, забонаш кушода шуд, ва ӯ сухан ронда, Худоро ҳамду сано хонд. 65 Ва тамоми сокинони гирду атрофи онҳо ба ҳарос афтод, ва ҳамаи ин суханон дар тамоми кӯҳистони Яҳудо овоза шуданд. 66 Ва ҳамаи онҳое ки онҳоро мешуниданд, дар дилҳои худ ҷо карда, мегуфтанд: «Ин чӣ гуна кӯдак аст». Ва дасти Худованд бо ӯ буд. 67 Ва падараш Закарьё аз Рӯҳулқудс пур шуда, нубувват карда, гуфт: 68Муборак аст Худованд Худои Исроил! зеро ки Ӯ қавми Худро зиёрат карда, фидия додааст, 69Ва шохи наҷотро барои мо дар хонаи бандаи худ Довуд бардошт; 70 Чунон ки Ӯ бо забони анбиёи муқаддаси худ, ки аз замони пайдоиши ҷаҳон гуфта шудааст: 71 То ки мо аз душманони худ ва аз дасти ҳамаи онҳое ки ба мо нафрат доранд, наҷот ёбем; 72 То марҳамати ба падарони мо ваъдашударо ба ҷо оварем ва аҳди муқаддаси Ӯро ба ёд оварем; 73 Қасамеро, ки ба падари мо Иброҳим ёд карда буд, 74 То ки Ӯ ба мо ато кунад, то ки мо аз дасти душманони худ раҳо шудаем, то ки ба Ӯ бе тарсу ҳарос хизмат кунем, 75 Дар қудсият ва адолат пеши Ӯ, тамоми айёми умри мо. 76 Ва ту, эй кӯдак, набии Ҳаққи Таоло хонда хоҳӣ шуд; 77 То ба халқи Худ ба воситаи омурзиши гуноҳҳояшон дар бораи наҷот дониш диҳад, 78 Ба воситаи марҳамати меҳрубонии Худои мо; ки бо он айёми баланд моро диданд,

79 То ба онҳое, ки дар торикӣ ва дар сояи марг нишастаанд, равшанӣ бахшад, то пойҳои моро ба роҳи осоиштагӣ роҳнамоӣ кунад. 80 Ва кӯдак калон шуда, рӯҳаш қавӣ шуд, ва то рӯзи ба Исроил зоҳир шуданаш дар биёбонҳо буд. БОБИ 2 1 Ва чунин воқеъ шуд, ки дар он айём аз ҷониби қайсар Август ҳукме баровард, ки тамоми ҷаҳон андоз ситонида шавад. 2 (Ва ин андозбандӣ бори аввал вақте ки Кирениюс ҳокими Сурия буд, сурат гирифт.) 3 Ва ҳама барои андозбандӣ, ҳар яке ба шаҳри худ мерафтанд. 4 Ва Юсуф низ аз Ҷалил, аз шаҳри Носира, ба Яҳудия, ба шаҳри Довуд, ки Байт-Лаҳм ном дорад, рафт; (чунки ӯ аз хонадон ва насли Довуд буд:) 5 Бо зани ҳамсараш Марьям андоз гирифта шавад, зеро фарзандаш калон буд. 6 Ва ҳамин тавр шуд, ки вақте ки онҳо дар он ҷо буданд, рӯзҳои таслими вай фаро расид. 7 Ва писари нахустзодаи худро зоид, ва ӯро печонд, ва дар охур хобонд; зеро дар мехмонхона барои онхо чой набуд. 8 Дар ҳамон сарзамин чӯпононе буданд, ки шабона дар саҳро монда, рамаи худро посбонӣ мекарданд. 9 Ва инак, фариштаи Худованд бар онҳо нозил шуд, ва ҷалоли Худованд дар атрофашон дурахшид, ва онҳо сахт тарсиданд. 10 Ва фаришта ба онҳо гуфт: «Натарсед, зеро инак, Ман ба шумо муждаи шодии бузурге мерасонам, ки он барои ҳамаи одамон хоҳад буд». 11 Зеро ки имрӯз барои шумо дар шаҳри Довуд Наҷотдиҳанда таваллуд шудааст, ки Ӯ Масеҳи Худованд аст. 12 Ва ин барои шумо аломате хоҳад буд; Шумо тифлро хоҳед дид, ки дар парпечшуда дар охур хобидааст. 13 Ва ногаҳон бо фаришта шумораи зиёди лашкари осмонӣ пайдо шуд, ки Худоро ҳамду сано хонда, мегуфтанд: 14 Худоро дар олами олӣ ҷалол бод, ва дар рӯи замин осоиштагӣ, иродаи нек нисбат ба одамон. 15 Ва ҳангоме ки фариштагон аз онҳо ба осмон рафтанд, чӯпонон ба якдигар гуфтанд: «Биёед, ҳоло ҳатто ба Байт-Лаҳм биравем ва ин воқеаро бубинем, ки воқеъ мешавад, ки Худованд ба он маълум кардааст. мо. 16 Ва онҳо шитобон омада, Марям ва Юсуф ва кӯдакро дар охур хобида диданд. 17 Ва чун диданд, суханеро, ки дар бораи ин Кӯдак ба онҳо гуфта шуда буд, маълум карданд. 18 Ва ҳамаи онҳое ки инро шуниданд, аз он чи чӯпонон ба онҳо гуфта буданд, дар ҳайрат монданд. 19 Аммо Марям ҳамаи ин чизҳоро нигоҳ дошт ва дар дили худ андеша мекард. 20 Ва чӯпонон баргашта, Худоро ҳамду сано хонда, барои ҳар он чи шунида ва дида буданд, чунон ки ба онҳо гуфта шуда буд. 21 Ва ҳангоме ки барои хатна кардани кӯдак ҳашт рӯз гузашт, номи ӯро Исо номиданд, ки пеш аз он ки ӯ дар батни ҳомила шавад, фаришта чунин ном дошт.

Луқо

22 Ва ҳангоме ки айёми поксозии вай мувофиқи шариати Мусо ба анҷом расид, ӯро ба Ерусалим бурданд, то ки ба Худованд тақдим кунанд; 23 (Чуноне ки дар шариати Худованд навишта шудааст: "Ҳар писаре, ки бачадонро мекушояд, барои Худованд муқаддас хонда мешавад;) 24 Ва мувофиқи он чи дар шариати Худованд гуфта шудааст: "як ҷуфт кабӯтар ё ду ҷавони кабӯтар" қурбонӣ кунед. 25 Ва инак, дар Ерусалим марде буд, ки Шимъӯн ном дошт; ва ҳамон шахс одил ва парҳезгор буд ва мунтазири тасаллии Исроил буд, ва Рӯҳулқудс бар ӯ буд. 26 Ва аз Рӯҳулқудс ба ӯ ошкор шуд, ки пеш аз он ки Масеҳи Худовандро набинад, маргро набинад. 27 Ва Ӯ ба василаи Рӯҳ ба маъбад омад, ва вақте ки волидон Кӯдак Исоро оварданд, то ки барояш мувофиқи одати шариат амал кунанд, 28 Он гоҳ вайро ба оғӯш гирифт ва Худоро ҳамду сано хонд ва гуфт: 29Худовандо, алҳол бандаатро мувофиқи каломи Худ бигзор, ки ба саломатӣ биравад: 30Зеро ки чашмони ман наҷоти Туро дидаанд, 31 Онро дар пеши назари тамоми мардум муҳайё кардаӣ; 32 Чароғе барои равшан кардани халқҳо ва ҷалоли қавми Ту Исроил. 33 Ва Юсуф ва модараш аз он чизҳое ки дар бораи ӯ гуфта шуда буданд, дар ҳайрат монданд. 34 Ва Шимъӯн онҳоро баракат дода, ба модараш Марьям гуфт: «Инак, ин кӯдак барои фурӯпошӣ ва эҳёи бисьёр касон дар Исроил таъин шудааст; ва барои аломате, ки бар зидди он сухан ронда мешавад; 35 (Бале, шамшер ба ҷони ту низ сӯрох хоҳад шуд), то ки андешаҳои дилҳои бисьёр ошкор гардад. 36 Ва як Ҳано ном зани набӣ, духтари Фануил, аз сибти Осор буд; вай калонсол буд ва аз бакораташ ҳафт сол бо шавҳараш зиндагӣ мекард; 37 Ва вай бевазани тақрибан ҳаштодсола буд, ки аз маъбад намебаромад, балки шабу рӯз бо рӯза ва дуо ба Худо хизмат мекард. 38 Ва дар ҳамон лаҳза вай омада, Худовандро шукр гуфт ва ба ҳамаи онҳое ки дар Ерусалим раҳоӣ ёфтан мехостанд, дар бораи Ӯ сухан ронд. 39 Ва ҳама чизро мувофиқи шариати Худованд ба ҷо оварда, ба Ҷалил, ба шаҳри худ Носира баргаштанд. 40 Ва кӯдак калон шуд ва рӯҳаш пурқувват шуд ва аз ҳикмат пур шуд; ва файзи Худо бар ӯ буд. 41 Падару модараш ҳар сол дар иди фисҳ ба Ерусалим мерафтанд. 42 Ва ҳангоме ки Ӯ дувоздаҳсола буд, аз рӯи одати ид ба Ерусалим рафтанд. 43 Ва ҳангоме ки айёмро тамом карданд, вақте ки онҳо баргаштанд, Исои Кӯдак дар Ерусалим монд; ва Юсуф ва модараш аз ин хабар надоштанд. 44 Аммо онҳо гумон карданд, ки ӯ дар он ҷост, як рӯз роҳ тай карданд; ва дар байни хешу табор ва ошнои худ Ӯро ҷустуҷӯ карданд. 45 Ва чун наёфтанд, боз ба Ерусалим баргаштанд ва Ӯро ҷустуҷӯ карданд.

46 Ва чунин воқеъ шуд, ки баъд аз се рӯз Ӯро дар маъбад ёфтанд, ки дар миёни табибон нишаста, суханони онҳоро мешунавид ва ба онҳо савол медод. 47 Ва ҳамаи онҳое ки ӯро мешуниданд, аз фаҳмиш ва ҷавобҳои ӯ дар ҳайрат монданд. 48 Ва чун Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд ва модараш ба Ӯ гуфт: «Писарам! Чаро бо мо чунин рафтор кардӣ? инак, ману падарат туро ғам ҷустаем. 49 Ба онҳо гуфт: « Чӣ гуна Маро ҷустуҷӯ кардед? Оё намехоҳед, ки Ман бояд дар бораи кори Падари худ бошам? 50 Ва онҳо сухани ба онҳо гуфтаашро нафаҳмиданд. 51 Ва ӯ бо онҳо фуруд омада, ба Носира омад ва ба онҳо итоат кард, вале модараш ҳамаи ин суханонро дар дили худ нигоҳ дошт. 52 Ва Исо дар ҳикмат ва қомат афзуда, дар илтифоти Худо ва одамон. БОБИ 3 1Дар соли понздаҳуми ҳукмронии қайсар Тиберий, Понтиюс Пилотус ҳокими Яҳудо ва Ҳиродус тетрархи Ҷалил, ва бародараш Филиппус тетрарх аз Итурая ва вилояти Трахонит ва Лисаниё тетрархи Абилин, 2 Ҳанон ва Қаёфо, ки саркоҳинон буданд, каломи Худо ба Яҳьё ибни Закарьё дар биёбон нозил шуд. 3 Ва ӯ ба тамоми сарзамини атрофи Урдун омада, таъмиди тавбаро барои омурзиши гуноҳҳо мавъиза мекард; 4 Чунон ки дар китоби суханони Ишаъёи набӣ навишта шудааст: "Овози нидокунандае дар биёбон: "Роҳи Худовандро омода кунед, роҳҳои Ӯро рост кунед". 5 Ҳар дара пур хоҳад шуд, ва ҳар кӯҳу теппа паст хоҳад шуд; ва каҷҳо рост ва роҳҳои ноҳамвор ҳамвор хоҳанд шуд; 6 Ва ҳар башар наҷоти Худоро хоҳад дид. 7 Он гоҳ Ӯ ба мардуме, ки барои таъмид гирифтани Ӯ берун омада буданд, гуфт: «Эй насли морҳо, кӣ шуморо огоҳ кардааст, ки аз ғазаби оянда бигрезед? 8 «Пас, самари сазовори тавба оваред ва дар дили худ нагӯед: "Мо падари мо Иброҳимро дорем; зеро ба шумо мегӯям, ки Худо қодир аст аз ин сангҳо барои Иброҳим фарзандон ба вуҷуд оварад". 9 «Ва алҳол теша бар решаи дарахтон гузошта шудааст: бинобар ин ҳар дарахте ки меваи хуб намеоварад, бурида ва дар оташ андохта мешавад. 10 Мардум аз Ӯ пурсиданд: «Пас чӣ кор кунем? 11 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: «Касе ки ду курта дорад, ба касе ки ду курта надорад, бидиҳад; ва ҳар кӣ хӯрок дорад, бигзор ҳамин тавр кунад. 12 Он гоҳ боҷгирон низ барои таъмид гирифтан омада, ба Ӯ гуфтанд: «Устод! Мо чӣ кор кунем? 13 Ба онҳо гуфт: «Бештар аз он чизе ки аз шумо муқаррар шудааст, талаб накунед». 14 Сарбозон низ аз ӯ пурсиданд: «Пас чӣ кор кунем? Ва ба онҳо гуфт: «Ба ҳеҷ кас зӯроварӣ накунед ва касеро бардурӯғ айбдор накунед; ва бо музди худ қаноат кунед. 15 Ва чунон ки мардум интизори он буданд, ва ҳама дар дили худ андеша мекарданд, ки Яҳё Масеҳ аст ё не; 16 Яҳьё ба ҳама ҷавоб дода, гуфт: «Дар ҳақиқат ман шуморо бо об таъмид медиҳам; балки яке аз ман

Луқо

тавонотар меояд, ва ман лоиқи он нестам, ки кафшҳояшро кушоям: Ӯ шуморо бо Рӯҳулқудс ва оташ таъмид хоҳад дод. 17 Ки вентили Ӯ дар дасти Ӯст, ва ӯ фарши худро тоза карда, гандумро дар анбори худ ҷамъ хоҳад кард; балки кохро дар оташи хомушнашаванда месузад. 18 Ва бисьёр чизҳои дигарро дар насиҳати худ ба мардум мавъиза мекард. 19 Аммо тетрарх Ҳиродус, ки ӯро барои зани бародараш Филиппус Ҳиродия ва барои ҳамаи бадиҳое, ки Ҳиродус карда буд, мазаммат кард, 20 Илова бар ин, пеш аз ҳама, вай Яҳёро дар зиндон маҳкам кард. 21 Вақте ки тамоми мардум таъмид гирифтанд, чунин воқеъ шуд, ки Исо низ таъмид гирифта, дуо мегуфт, осмон кушода шуд, 22 Ва Рӯҳулқудс дар шакли бадан мисли кабутар бар ӯ нозил шуд, ва овозе аз осмон баромад, ки мегуфт: «Ту Писари Маҳбуби Ман ҳастӣ; Ман аз ту хушнудам. 23 Ва худи Исо тақрибан сӣ сола шуд, ки писари Юсуф, ки писари Ҳелӣ буд, 24 Ки писари Маттот, писари Левӣ, писари Малки, писари Ҷанна, писари Юсуф, 25 Ки писари Маттатьё, писари Омӯс, писари Ноум, писари Эслӣ, ки писари Наҷҷӣ буд, 26 Ки писари Маат, писари Маттоёс, писари Симей, писари Юсуф, писари Яҳудо буд, 27 Ки писари Юҳанно, писари Ресо, писари Зоробобил, писари Салатиил, ки писари Нерӣ буд, 28 Ки писари Мелкӣ, писари Аддӣ, писари Қӯсам, писари Элмӯдом, ки писари Эр буд, 29 Ки писари Йӯсе, писари Элиезер, писари Йӯрим, писари Маттот, ки писари Левӣ буд, 30 Ки писари Шимъӯн, писари Яҳудо, писари Юсуф, ибни Юнон, ибни Элиёқим, 31 Ки писари Мелеа, писари Менон, писари Маттото, писари Нотон, писари Довуд буд, 32 Ки писари Йисой, писари Убид, писари Буз, писари Салмон, ибни Нассон, 33 Ки писари Аминодоб, писари Арам, писари Эсрӯм, писари Форес, ки писари Яҳудо буд, 34 Ки писари Яъқуб, писари Исҳоқ, писари Иброҳим, писари Тора, писари Ноҳӯр, 35 Ки писари Сарух, писари Рагоу, писари Фалек, ибни Ҳебар, ибни Сало буд, 36 Ки писари Қойнон, писари Арфаксад, писари Сом, писари Нӯ, ки писари Ломак буд, 37 Ки писари Матушала, писари Ҳанӯх, писари Ёред, писари Малилил, ибни Қойнон, 38 Ки писари Инос, писари Шет, писари Одам, писари Худо буд.

4 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Навишта шудааст, ки одам на танҳо бо нон, балки бо ҳар каломи Худо зиндагӣ хоҳад кард». 5 Ва иблис ӯро ба кӯҳи баланде баровард ва дар як лаҳза тамоми салтанатҳои ҷаҳонро ба ӯ нишон дод. 6 Ва иблис ба вай гуфт: «Ҳамаи ин қудрат ва ҷалоли онҳоро ба ту хоҳам дод, зеро ки ин ба Ман супурда шудааст; ва ба ҳар кӣ хоҳам, медиҳам. 7 Пас, агар Маро парастиш кунӣ, ҳама аз они туст. 8 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Эй шайтон, аз ман дур шав, зеро ки навишта шудааст: "Худованд Худои худро парастиш кун ва танҳо Ӯро ибодат намо". 9 Ва ӯро ба Ерусалим оварда, бар қуллаи маъбад гузошт ва ба вай гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро аз ин ҷо ба поён парто». 10 Зеро навишта шудааст: "Ӯ ба фариштагони Худ бар ту амр хоҳад дод, то ки туро нигоҳ доранд". 11 Ва туро дар дасти онҳо хоҳанд бардошт, то ки ҳаргиз пои худро ба санг назанӣ. 12 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Мегӯянд: "Худованд Худои худро наозмояд". 13 Ва ҳангоме ки иблис тамоми озмоишро хотима дод, як муддат аз вай дур шуд. 14 Исо бо қуввати Рӯҳ ба Ҷалил баргашт, ва овозаи Ӯ дар тамоми гирду атроф паҳн шуд. 15 Ва Ӯ дар куништҳои онҳо таълим медод, ки ҳама ҷалол ёфтанд. 16 Ва ба Носира, ки дар он ҷо тарбия ёфта буд, омад ва аз рӯи одати худ дар рӯзи шанбе ба куништ даромад ва барои хондан бархост. 17 Ва ба ӯ китоби Ишаъёи набӣ супурда шуд. Ва ҳангоме ки китобро кушод, ҷойеро ёфт, ки дар он навишта шуда буд: 18 Рӯҳи Худованд бар ман аст, зеро ки Ӯ маро тадҳин кардааст, то ба мискинон башорат диҳам; Ӯ Маро фиристод, то дилҳои шикастаро шифо бахшам, раҳоӣ ба асирон ва биноро ба кӯрон баргардонам, то осебдидагонро озод кунам, 19 Барои мавъиза кардани соли мақбули Худованд. 20 Ва китобро баста, боз ба вазир доду нишаст. Ва чашмони ҳамаи онҳое ки дар куништ буданд, ба Ӯ духта буданд. 21 Ва ба онҳо гуфт: « Имрӯз ин Навишта дар гӯши шумо иҷро шудааст». 22 Ва ҳама ба Ӯ шаҳодат медоданд ва аз суханони нек, ки аз даҳони ӯ мебаромаданд, тааҷҷуб мекарданд. Ва гуфтанд: «Оё ин писари Юсуф нест? 23 Ба онҳо гуфт: « Шумо албатта ба ман ин масалро хоҳед гуфт: "Эй табиб! Худро шифо деҳ: ҳар он чи дар Кафарнаҳум шунидаем, дар ин ҷо, дар кишвари худ низ бикун". 24 Ва гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳеҷ як пайғамбар дар кишвари худ пазируфта намешавад». 25 Аммо ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар айёми Илёс, вақте ки осмон се солу шаш моҳ баста буд, вақте ки дар тамоми замин қаҳтии азим буд, дар Исроил бевазанони зиёде буданд; 26 Аммо Илёс ба ҳеҷ яке аз онҳо фиристода нашуд, ҷуз ба Сорепто, шаҳри Сидӯн, назди зани бевазане. 27 Ва дар замони Элисейи набӣ дар Исроил махавони зиёде буданд; ва ҳеҷ яке аз онҳо пок нашуд, Наамони суриягиро наҷот дод.

БОБИ 4 1 Ва Исо, ки аз Рӯҳулқудс пур буд, аз Урдун баргашт ва Рӯҳ ба биёбон бурд, 2 Чиҳил рӯз иблис озмуда шуд. Ва дар он айём ҳеҷ чиз нахӯрд, ва ҳангоме ки онҳо тамом шуданд, гурусна монд. 3 Ва иблис ба вай гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин санг амр деҳ, ки он нон шавад».

Луқо

28 Ва ҳамаи онҳое ки дар куништ буданд, инро шунида, аз ғазаб пур шуданд. 29 Ва бархоста, ӯро аз шаҳр берун ронда, ба канори теппае, ки шаҳрашон бар он сохта шуда буд, бурданд, то ки Ӯро саранҷом партоянд. 30Вале Ӯ аз миёни онҳо гузашта, ба роҳи худ рафт, 31 Ва ба Кафарнаҳум, шаҳри Ҷалил омада, дар рӯзҳои шанбе онҳоро таълим медод. 32 Ва онҳо аз таълимоти Ӯ дар ҳайрат монданд, зеро ки каломи Ӯ боқувват буд. 33 Дар куништ марде буд, ки рӯҳи иблиси палид дошт ва бо овози баланд фарьёд зад: 34 Гуфт: «Моро ором бигузор; Мо бо ту чӣ кор дорем, эй Исои Носирӣ? Оё барои нест кардани мо омадаӣ? Ман медонам, ки ту кистӣ; муқаддаси Худо. 35 Исо вайро манъ карда, гуфт: « Хомӯш шав ва аз вай берун шав». Ва ҳангоме ки иблис ӯро дар миёнаш андохт, аз вай берун омад ва ба ӯ осебе нарасонд. 36 Ҳама дар ҳайрат монданд ва ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ гап аст! зеро ки Ӯ бо қудрат ва қудрат ба арвоҳи палид амр мекунад, ва онҳо берун меоянд. 37 Ва овозаи Ӯ дар ҳар гӯшаву канори кишвар паҳн шуд. 38 Ӯ аз куништ баромада, ба хонаи Шимъӯн даромад. Ва модари зани Шимъӯн гирифтори табларзаи сахте шуд; ва барои вай аз Ӯ илтимос карданд. 39 Ва Ӯ бар вай истода, табларзаро манъ кард; Вай дарҳол бархоста, ба онҳо хизмат кард. 40 Вақте ки офтоб ғуруб мекард, ҳамаи беморони гирифтори бемориҳои гуногун онҳоро назди Ӯ меоварданд; ва дастҳои Худро бар ҳар яки онҳо гузошта, шифо дод. 41 Ва девҳо низ аз бисьёр касон берун омада, фарьёд зада, мегуфтанд: «Ту Масеҳ Писари Худо ҳастӣ». Ва онҳоро манъ карда, иҷозат дод, ки сухан нагӯянд, зеро медонистанд, ки Ӯ Масеҳ аст. 42 Вақте ки рӯз шуд, ӯ рафта, ба ҷои хилват рафт; 43 Ба онҳо гуфт: « Ман бояд ба шаҳрҳои дигар низ Малакути Худоро башорат диҳам, зеро ки барои ҳамин фиристода шудаам». 44 Ва Ӯ дар куништҳои Ҷалил мавъиза мекард.

7 Ва ба шарикони худ, ки дар қаиқ буданд, ишора карданд, ки омада, ба онҳо кӯмак кунанд. Ва онҳо омада, ҳарду киштиро пур карданд, ба тавре ки онҳо ғарқ шудан гирифтанд. 8 Шимъӯни Петрус инро дида, ба зонуи Исо афтода, гуфт: «Аз пеши Ман дур шав; зеро ки ман одами гунаҳкор ҳастам, эй Худованд. 9Зеро ки ӯ ва ҳамаи ҳамроҳонаш аз обҳои моҳиҳое, ки онҳо гирифта буданд, дар ҳайрат монданд; 10 Ҳамчунин Яъқуб ва Юҳанно, писарони Забдой, ки шарики Шимъӯн буданд, низ чунин буданд. Исо ба Шимъӯн гуфт: « Натарс; аз ин ба баъд одамонро дастгир хоҳӣ кард. 11 Вақте ки киштиҳои худро ба соҳил бароварданд, ҳама чизро тарк карда, аз ақиби Ӯ равона шуданд. 12 Ва ҳангоме ки Ӯ дар шаҳре буд, марде пур аз махав буд, ки Исоро дид, рӯй ба замин афтода, аз Ӯ илтимос карда, гуфт: «Худовандо! 13 Ва дасти Худро дароз карда, вайро ламс карда, гуфт: « Мехоҳам: пок бош». Ва дарҳол махав аз ӯ дур шуд. 14 Ва ба вай фармуд, ки ба ҳеҷ кас чизе нагӯяд; балки бирав ва худро ба коҳин нишон деҳ ва барои покшавии худ, чунон ки Мусо фармудааст, қурбонӣ кун, то шаҳодате ба онҳо гардад. 15 Аммо шуҳрати Ӯ торафт бештар паҳн мешуд, ва мардуми бисьёре ҷамъ меомаданд, то ки Ӯро бишнаванд ва аз заъфҳои худ шифо ёбанд. 16 Ва ӯ ба биёбон рафта, дуо гуфт. 17 Рӯзе, ҳангоме ки Ӯ таълим медод, фарисиён ва шариатдонон дар он ҷо нишаста буданд, ки аз ҳар шаҳрҳои Ҷалил, Яҳудо ва Ерусалим берун омада буданд, ва қудрати Худованд барои шифо додани онҳо ҳузур дошт. 18 Ва инак, одамон мардееро, ки гирифтори фалаҷ буд, дар бистари худ оварданд; 19 Ва чун наёфтанд, ки аз сабаби издиҳом бо кадом роҳ Ӯро дароваранд, ба боми хона баромаданд ва Ӯро бо тахтачааш дар миёни тахтачааш дар пеши Исо фуроварданд. 20 Ва чун имони онҳоро дид, ба вай гуфт: « Эй одам, гуноҳҳои ту омурзида шуданд». 21 Китобдонон ва фарисиён ба андеша сар карда, мегуфтанд: «Ин кист, ки куфр мегӯяд? Кӣ метавонад гуноҳҳоро биёмурзад, ҷуз Худои якто? 22 Исо андешаҳои онҳоро пай бурда, дар ҷавоби онҳо гуфт: « Дар дилатон чӣ фикр доред? 23 Оё осонтар аст, гуфтани он ки "гуноҳҳои ту омурзида шуд"? ё бигӯям: "Бархез ва роҳ рав"? 24 Аммо то бидонед, ки Писари Одам дар рӯи замин қудрати омурзидани гуноҳҳоро дорад, (Ӯ ба мафлуҷ гуфт:) Ба ту мегӯям: бархез ва бистари худро бардор ва ба хонаи худ бирав». 25 Ва дарҳол пеши онҳо бархоста, он чиро, ки бар он хобида буд, бардошт ва Худоро ҳамду сано хонда, ба хонаи худ рафт. 26 Ҳама дар ҳайрат афтода, Худоро ҳамду сано хонда, аз тарс пур шуда, мегуфтанд: «Имрӯз чизҳои аҷоиб дидем». 27 Пас аз ин вай берун рафта, Левӣ ном боҷгиреро дид, ки дар сари боҷ нишастааст, ва ба вай гуфт: « Аз паи Ман биё».

БОБИ 5 1Ва воқеъ шуд, ки қавм, то ки каломи Худоро бишнаванд, ӯро фишор медоданд, ӯ дар канори кӯли Ҷинесор истода, 2 Ва ду киштиро дид, ки дар канори кӯл истодаанд, вале моҳигирон аз онҳо берун рафта, тӯрҳои худро мешӯянд. 3 Ва ба яке аз қаиқҳо, ки аз они Шимъӯн буд, савор шуда, аз ӯ илтимос кард, ки каме аз замин берун равад. Ва ӯ нишаста, мардумро аз қаиқ таълим дод. 4 Вақте ки суханашро ба охир расонд, ба Шимъӯн гуфт: « Ба қаъри қаъри ғарқ бирав ва тӯрҳои худро барои об афтонед». 5 Шимъӯн дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Мо тамоми шаб заҳмат кашида, чизе нагирифтаем; лекин бо суханони Ту тӯрро меандозам». 6 Вақте ки онҳо ин корро карданд, шумораи зиёди моҳиёнро бастанд, ва тӯри онҳо шикаст.

Луқо

28 Ва ҳама чизро тарк карда, бархоста, аз ақиби Ӯ равона шуд. 29Ва Левӣ дар хонаи худ ба ӯ зиёфати бузурге дод; ва шумораи зиёди боҷгирон ва дигарон, ки бо онҳо нишаста буданд, буданд. 30 Аммо китобдонон ва фарисиён аз шогирдони Ӯ шикоят карда, мегуфтанд: «Чаро шумо бо боҷгирон ва гуноҳкорон мехӯред ва менӯшед? 31 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Онони солим ба табиб эҳтиёҷ надоранд; балки беморон. 32 Ман омадаам, ки на одилонро, балки гуноҳкоронро ба тавба даъват кунам. 33 Ба Ӯ гуфтанд: «Чаро шогирдони Яҳьё бисёр вақт рӯза мегиранд ва дуо мегӯянд, инчунин шогирдони фарисиён; аммо ту мехӯранду менӯшанд? 34 Ба онҳо гуфт: « Оё шумо метавонед фарзандони арӯсро, ки домод бо онҳост, рӯзадор кунед? 35 «Лекин айёме фаро мерасад, ки домод аз онҳо гирифта мешавад, ва дар он айём рӯза хоҳанд дошт. 36 Ба онҳо низ масал гуфт; Ҳеҷ кас пораи ҷомаи навро бар либоси кӯҳна намегузорад; Агар дар акси ҳол, ҳам нав ба кироя табдил меёбад, ва ҳам порчаи аз нав гирифташуда ба кӯҳна мувофиқат намекунад. 37 «Ва ҳеҷ кас шароби навро ба машки кӯҳна намеандозад; вагарна шароби нав машкҳоро мешиканад ва мерезад, ва машкҳо нобуд мешаванд. 38 Аммо шароби навро ба машки нав андохтан лозим аст; ва ҳарду нигоҳ дошта мешаванд. 39 «Ҳеҷ кас шароби кӯҳнаро нӯшида, дарҳол майи навро намехоҳад, зеро ки мегӯяд: "Шароби кӯҳна беҳтар аст".

11 Ва онҳо аз девонавор пур шуданд; ва ба якдигар мегуфтанд, ки бо Исо чӣ кор кунанд. 12 Ва чунин воқеъ шуд, ки дар он айём ӯ барои дуо гуфтан ба кӯҳе баромад ва тамоми шаб ба Худо дуо гуфт. 13 Вақте ки рӯз шуд, шогирдони Худро наздаш хонд; 14 Шимъӯн (ӯро Петрус низ номид) ва бародараш Андриёс, Яъқуб ва Юҳанно, Филиппус ва Бартоломю, 15 Матто ва Тумо, Яъқуб ибни Ҳалфой ва Шимъӯн, ки Салотос ном дошт, 16 Ва Яҳудои бародари Яъқуб ва Яҳудои Исқарют, ки хоин низ буд. 17 Ва Ӯ бо онҳо фуруд омада, ва ҳамроҳи шогирдонаш ва мардуми бисьёре аз тамоми Яҳудо ва Ерусалим ва аз соҳили баҳри Сӯр ва Сидӯн, ки барои шунидани ӯ омада буданд, дар дашт истода, ва аз касалихояшон шифо ёбанд; 18 Ва онҳое ки аз арвоҳи палид озурда буданд, ва шифо ёфтанд. 19 Ва тамоми мардум саъй карданд, ки Ӯро ламс кунанд, зеро ки файз аз Ӯ берун баромада, ҳамаро шифо дод. 20 Ва Ӯ чашмони Худро ба шогирдони Худ боло карда, гуфт: « Хушо эй мискинон, зеро ки Малакути Худо аз они шумост». 21 Хушо шумо, ки ҳоло гуруснагон, зеро ки сер хоҳед шуд. Хушо шумо, ки ҳоло гиря мекунед, зеро ки хандед. 22 Хушбахтед шумо, вақте ки одамон ба хотири Писари Одам аз шумо нафрат кунанд, ва шуморо аз ҷамъи худ ҷудо кунанд, ва дашном диҳанд ва исми шуморо ҳамчун бадӣ берун кунанд. 23 Дар он рӯз шодӣ кунед ва аз шодӣ ҷаҳед, зеро ки инак, мукофоти шумо дар осмон бузург аст, зеро падарони онҳо ба анбиё низ ҳамин тавр рафтор кардаанд. 24 Аммо вой бар ҳоли шумо, эй сарватмандон! зеро ки шумо тасаллии худро гирифтаед. 25 Вой бар ҳоли шумо, эй серҳо! зеро ки шумо гурусна хоҳед монд. Вой бар ҳоли шумо, ки ҳоло хандед! зеро ки шумо навҳа ва гиря хоҳед кард. 26 Вой бар ҳоли шумо, вақте ки ҳама дар бораи шумо некӣ мекунанд! зеро ки падаронашон бо анбиёи козиб чунин рафтор кардаанд. 27 Лекин Ман ба шумо, ки мешунаванд, мегӯям: душманони худро дӯст доред, ба онҳое ки аз шумо нафрат мекунанд, некӣ кунед. 28 Ба онҳое ки ба шумо лаънат мекунанд, баракат бигӯед ва барои онҳое, ки ба шумо ғамхорӣ мекунанд, дуо гӯед. 29 «Ва ба касе ки як рухсораи туро бизанад, тарафи дигарашро низ тақдим намояд; ва ҳар кӣ ҷомаи туро мегирад, манъ намекунад, ки куртаатро низ нагирад. 30 Ба ҳар кӣ аз ту талаб кунад, бидеҳ; ва аз касе ки моли туро мегирад, дигар аз онҳо напурс. 31 Ва чӣ тавре ки мехоҳед, ки одамон бо шумо кунанд, шумо низ бо онҳо ҳамон тавр кунед. 32 Зеро, агар шумо онҳоеро дӯст доред, ки шуморо дӯст медоранд, чӣ шукр мегӯед? зеро ки гунаҳкорон низ дӯстдорони худро дӯст медоранд.

БОБИ 6 1 Ва воқеъ шуд, ки дар рӯзи шанбеи дуюм пас аз якум, Ӯ аз киштзор мегузашт; ва шогирдонаш хӯшаҳои гандумро канда, ба дастони худ молида, мехӯрданд. 2 Баъзе аз фарисиён ба онҳо гуфтанд: «Чаро корҳое мекунед, ки дар рӯзҳои шанбе кардан ҷоиз нест? 3 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Оё шумо ин қадар нахондаед, ки Довуд чӣ кард, вақте ки худаш ва ҳамроҳонаш гурусна буданд? 4 «Чӣ гуна ӯ ба хонаи Худо даромад, ва нони тақдимшударо гирифта хӯрд ва ба ҳамроҳонаш низ дод; ки хӯрдани он ҷоиз нест, балки фақат барои коҳинон? 5 Ба онҳо гуфт: «Писари Одам Оғои рӯзи шанбе низ аст». 6 Ва воқеъ шуд, ки рӯзи шанбеи дигар Ӯ ба куништ даромада, таълим медод; ва марде буд, ки дасти росташ хушк шуда буд. 7 Китобдонон ва фарисиён ба Ӯ нигоҳ мекарданд, ки оё дар рӯзи шанбе шифо мебахшад? то ки дар хакки вай айбнома пайдо кунанд. 8 Аммо Ӯ андешаҳои онҳоро донист ва ба марди дасти хушкшуда гуфт: « Бархез ва дар миёна истодан». Ва ӯ бархоста, бархост. 9 Исо ба онҳо гуфт: « Ман аз шумо як чизро мепурсам; Оё дар рӯзҳои шанбе ҷоиз аст некӣ кардан ё бадӣ? барои наҷоти ҳаёт ё нобуд кардани он? 10 Ва ба ҳамаашон нигоҳ карда, ба он мард гуфт: « Дасти худро дароз кун». Ва ӯ чунин кард, ва дасташ мисли дигараш сиҳат шуд.

Луқо

33 Ва агар ба онҳое, ки ба шумо некӣ мекунанд, некӣ кунед, чӣ шукр мегӯед? зеро ки гунаҳкорон низ ҳамин тавр мекунанд. 34 Ва агар ба онҳое, ки ба онҳо умед мебандед, қарз диҳед, чӣ шукр мегӯед? Зеро ки гунаҳкорон низ ба гунаҳкорон қарз медиҳанд, то ки боз ҳамон қадар бигиранд. 35 «Лекин шумо душманони худро дӯст доред, ва некӣ кунед ва қарз диҳед ва ба ҳеҷ чиз умед набандед; ва мукофоти шумо бузург хоҳад буд, ва шумо фарзандони Ҳаққи Таоло хоҳед буд, зеро ки Ӯ ба носипосону бадкорон меҳрубон аст. 36 Пас шумо раҳмдил бошед, чунон ки Падари шумо раҳим аст. 37 Доварӣ накунед, ва маҳкум нахоҳед шуд; маҳкум накунед, ва маҳкум нахоҳед шуд; бибахшед, ва омурзида хоҳед шуд. 38 Бидеҳ, ва ба шумо дода хоҳад шуд; Андозаи хубе, ки фишурда ва ларзонда шуда, давида, ба синаи ту хоҳанд дод. Зеро ба ҳамон андозае, ки бо он чен кунед, барои шумо боз чен карда мешавад. 39 Ва ба онҳо масал гуфт: « Оё кӯре кӯрро роҳнамоӣ кунад? Оё ҳарду ба чоҳ намеафтанд? 40 Шогирд аз устоди худ болотар нест, балки ҳар кӣ комил аст, мисли устоди худ хоҳад буд. 41 «Ва чаро ту хасеро дар чашми бародари худ мебинӣ, вале чӯберо дар чашми худат намебинӣ? 42 Ё чӣ гуна метавонӣ ба бародари худ бигӯй: "Эй бародар! Иҷозат диҳ, ки хасро дар чашми ту дур кунам, дар сурате ки ту чӯберо дар чашми худ намебинӣ?" Эй мунофиқ, аввал чӯбро аз чашми худ дур кун, ва он гоҳ равшан хоҳӣ дид, ки хасеро, ки дар чашми бародарат аст, берун оварӣ. 43 Зеро дарахти нек меваи бад намеоварад; ва дарахти бад меваи нек намеоварад. 44 Зеро ки ҳар дарахт аз меваи худ маълум аст. Зеро одамон аз хор анҷир намечинанд, ва аз буттаи бутта ангур намечинанд. 45 Одами нек аз ганҷинаи неки дилаш чизи нек берун меоварад; ва одами бад аз ганҷинаи бади дилаш чизи бад берун меоварад, зеро ки даҳони ӯ дар бораи фаровонии дил сухан мегӯяд. 46 «Ва чаро Маро, Худовандо, Худовандо мехонед, ва он чи мегӯям, ба ҷо намеоваред? 47 Ҳар кӣ назди Ман ояд, ва суханони Маро бишнавад ва ба амал оварад, ба шумо мегӯям, ки ӯ ба кӣ монанд аст; 48 Вай ба касе монанд аст, ки хонае сохта, чуқур кофта ва бар санг таҳкурсӣ гузошт; ва ҳангоме ки тӯфон бархост, ҷӯй ба он хона зад ва натавонист онро такон диҳад, зеро ки он бар санг бунёд шуда буд. . 49 Аммо ҳар кӣ мешунавад ва намекунад, ба одаме монанд аст, ки бе таҳкурсӣ хонае бар замин бино кардааст; ки наҳр ба муқобили он сахт зад ва дарҳол афтод; ва харобии он хона бузург буд.

2 Ва ғуломи мирисад, ки барояш азиз буд, бемор ва омодаи марг буд. 3 Ва чун дар бораи Исо шунид, пирони яҳудиёнро назди ӯ фиристод ва аз Ӯ илтимос кард, ки биёяд ва хизматгорашро шифо диҳад. 4 Ва ҳангоме ки назди Исо омаданд, дарҳол аз Ӯ илтимос карда, гуфтанд: «Ӯ сазовори он аст, ки барои касе ин корро кунад; 5 Зеро ки Ӯ халқи моро дӯст медорад, ва барои мо куништ бино кардааст. 6 Он гоҳ Исо бо онҳо рафт. Ва ҳангоме ки ӯ аз хона дур набуд, мирисад дӯстонашро назди ӯ фиристода, гуфт: «Худовандо! Худро ташвиш надиҳед, зеро ман лоиқи он нестам, ки зери сақфи ман дароӣ; 7 «Бинобар ин ман низ худро лоиқ надонистам, ки назди ту биёям; балки ба як сухан бигӯ, ва бандаам шифо хоҳад ёфт». 8 Зеро ки ман низ як фармонраво ҳастам, ва дар зери итоати худ сарбозон дорам ва ба яке мегӯям: бирав, вай меравад; ва ба дигаре: «Биё, меояд». ва ба бандаи Ман: "Инро бикун, ва ӯ мекунад". 9 Вақте ки Исо инро шунид, дар тааҷҷуб монд ва ӯро гардонд ва ба мардуме ки аз ақиби Ӯ мерафтанд, гуфт: « Ба шумо мегӯям, ки ман дар Исроил ин қадар имони бузурге наёфтаам. 10 Фиристодагон ба хона баргашта, ғуломро солим диданд, ки бемор буд. 11 Пас аз як рӯз ӯ ба шаҳре рафт, ки Ноин ном дошт; ва бисьёр шогирдонаш ва одамони бисьёре бо вай мерафтанд. 12 Ва ҳангоме ки Ӯ ба дарвозаи шаҳр наздик шуд, инак, мурдаеро, ки писари ягонаи модараш буд, берун бурда мешуд, ва вай бевазане буд, ва мардуми бисьёре аз шаҳр бо вай буданд. 13 Ва Худованд вайро дида, ба вай раҳмаш омад ва ба вай гуфт: « Гирья накун». 14 Ва Ӯ омада, гӯрхонаро ламс кард, ва онҳое ки Ӯро бардошта буданд, истоданд. Ва гуфт: « Эй ҷавон! Ба ту мегӯям: бархез». 15 Мурда аз ҷой нишаст ва ба сухан оғоз кард. Ва ӯро ба модараш супурд. 16 Ва ҳамаро ҳарос фаро гирифт, ва онҳо Худоро ҳамду сано хонда, гуфтанд: «Пайғамбари бузурге дар миёни мо пайдо шудааст; ва, ки Худо қавми Худро дидааст. 17 Ва овозаи Ӯ дар тамоми Яҳудо ва дар тамоми гирду атроф паҳн шуд. 18 Шогирдони Яҳё ҳамаи инро ба ӯ хабар доданд. 19 Ва Юҳанно ду шогирди Худро наздаш хонда, онҳоро назди Исо фиристода, гуфтанд: «Оё Ту Он ки бояд биёӣ?» ё дигарро меҷӯем? 20 Вақте ки одамон назди Ӯ омаданд, гуфтанд: «Яҳёи Таъмиддиҳанда моро назди ту фиристода, гуфт: "Оё Ту он ки бояд биёӣ?" ё дигарро меҷӯем? 21 Ва дар ҳамон соат Ӯ бисьёр бемориҳо ва балоҳои онҳоро ва аз рӯҳҳои нопок шифо дод; ва бисьёр кӯронро бино кард. 22 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Биравед ва он чи дидаед ва шунидаед, ба Яҳё нақл кунед; ки чӣ тавр кӯрон мебинанд, лангон роҳ мераванд, махавиён пок мешаванд, карҳо мешунаванд, мурдагон эҳьё мешаванд, ба мискинон башорат дода мешавад.

БОБИ 7 1 Вақте ки Ӯ тамоми суханони худро дар назди шунавандагони мардум ба охир расонд, ба Кафарнаҳум даромад.

Луқо

23 Ва хушо он касе, ки дар ҳаққи Ман ба васваса наафтад. 24 Ва ҳангоме ки фиристодагони Яҳьё рафтанд, ба мардум дар бораи Яҳьё сухан оғоз кард: « Барои дидани чӣ ба биёбон рафта будед? Камиш аз шамол меларзид? 25 Аммо барои дидани чӣ берун рафтаед? Марде, ки дар тан либоси мулоим дорад? Инак, онҳо, ки либоси зебо доранд ва нозук зиндагӣ мекунанд, дар дарбори подшоҳон ҳастанд. 26 Аммо барои дидани чӣ берун рафтаед? Пайғамбар? Оре, ба шумо мегӯям, ки аз набӣ зиёдтар аст. 27 «Ин ҳамон аст, ки дар бораи Ӯ навишта шудааст: "Инак, Ман қосиди Худро пешопеши Ту мефиристам, то роҳи Туро пеши Ту омода кунад". 28 Зеро ба шумо мегӯям: дар миёни онҳое ки аз зан таваллуд ёфтаанд, ҳеҷ пайғамбаре бузургтар аз Яҳёи Таъмиддиҳанда нест, балки касе ки дар Малакути Худо хурдтарин аст, аз вай бузургтар аст. 29 Ва тамоми мардум, ки суханони ӯро шуниданд, ва боҷгирон, бо таъмиди Яҳьё таъмид ёфта, Худоро сафед карданд. 30 Аммо фарисиён ва шариатдонон маслиҳати Худоро бар зидди худ рад карданд ва аз Ӯ таъмид нагирифтанд. 31 Ва Худованд гуфт: « Пас одамони ин наслро ба чӣ монанд кунам? ва онҳо ба чӣ монанданд? 32 Онҳо ба кӯдаконе монанданд, ки дар бозор нишаста, якдигарро ҷеғ зада, мегӯянд: "Барои шумо най навохтем, ва шумо рақс накардед"; Мо барои шумо мотам гирифтем ва шумо гиря накардед. 33 Зеро ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омад, ки на нон мехӯрад ва на шароб менӯшад; ва шумо мегӯед: "Ӯ дев дорад". 34 Писари Одам меояд, ки мехӯрад ва менӯшад; ва шумо мегӯед: "Инак марди пурхӯр ва майхӯр, дӯсти боҷгирон ва гунаҳкорон"! 35 Аммо ҳикмат аз ҳамаи фарзандонаш сафед мешавад. 36 Яке аз фарисиён аз Ӯ хоҳиш кард, ки бо Ӯ хӯрок хӯрад. Ва ба хонаи фарисй даромада, ба сари суфра нишаст. 37 Ва инак, зани гунаҳкор дар шаҳр, чун донист, ки Исо дар хонаи фарисӣ дар сари суфра нишастааст, як қуттии равғани атрафшон овард; 38 Ва дар пушти пои Ӯ истода, гиря мекард ва бо ашк ба шустани пойҳои Ӯ шурӯъ кард ва бо мӯйҳои сари худ хушконид, ва пойҳои Ӯро бӯсид ва бо равғани атрафшон тадҳин кард. 39 Фарисие ки Ӯро даъват карда буд, инро дида, дар дили худ гуфт: «Агар Ӯ набӣ мебуд, медонист, ки ин кист ва чӣ гуна зан аст, ки ба Ӯ даст мезанад, зеро ки вай гунаҳкор аст». 40 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Эй Шимъӯн! Ба ту чизе гуфтанӣ дорам». Ва гуфт: «Эй Устод! 41 Як қарздоре буд, ки ду қарздор дошт: яке панҷсад динор ва дигаре панҷоҳ динор қарздор. 42 Ва чун чизе барои пардохт надоштанд, Ӯ ошкоро ҳардуи онҳоро бахшид. Пас, ба ман бигӯй, ки кадоме аз онҳо Ӯро бештар дӯст медорад? 43 Шимъӯн дар ҷавоб гуфт: «Ба гумонам он касе, ки ӯро бештар бахшидааст». Ба вай гуфт: « Ту дуруст доварй кардй».

44 Ва ба он зан рӯ оварда, ба Шимъӯн гуфт: « Ин занро мебинӣ? Ба хонаи ту даромадам, барои пойҳоям об надодӣ, вале вай пойҳои маро бо ашк шуст ва бо мӯйҳои сари худ хушк кард. 45 Ту маро бӯса накардӣ, аммо ин зан аз он вақте ки ман омадам, бӯсаи пойҳои маро бас намекунад. 46 Сари маро бо равған молидаӣ, балки ин зан пойҳои Маро бо равғани атрафшон тадҳин кардааст. 47 Бинобар ин ба ту мегӯям: гуноҳҳои бисьёри вай бахшида шудаанд; зеро ки вай бисьёр дӯст медошт; 48 Ба вай гуфт: « Гуноҳҳои ту омурзида шуданд». 49 Ва онҳое ки бо Ӯ дар сари суфра нишаста буданд, дар дили худ мегуфтанд: "Ин кист, ки гуноҳҳоро низ мебахшад?" 50 Ва ба зан гуфт: « Имонат туро наҷот дод; осоишта равед. БОБИ 8 1 Пас аз он чунин воқеъ шуд, ки Ӯ дар ҳар шаҳр ва деҳа гашта, дар бораи Малакути Худо башорат медод ва башорат медод; ва он дувоздаҳ ҳамроҳи ӯ буданд, 2 Ва баъзе занҳое, ки аз рӯҳҳои нопок ва заъф шифо ёфта буданд, Марьям Маҷдалияро номид, ки аз онҳо ҳафт дев баромад, 3 Ва Юҳанно, зани Кӯза, маъмури Ҳиродус, ва Сусанна ва бисьёр дигарон, ки аз молу мулки худ ба ӯ хизмат мекарданд. 4 Ва ҳангоме ки мардуми бисьёре ҷамъ шуда, аз ҳар шаҳр назди Ӯ меомаданд, Ӯ бо масал гуфт: 5 Корандае барои коштани тухми худ баромад; ва он поймол шуд, ва паррандагони ҳаво онро хӯрданд. 6 Баъзеҳо бар санг афтоданд; ва баробари сабзиданаш пажмурда шуд, зеро намй намерасид. 7 Баъзеҳо дар миёни хорҳо афтоданд; ва хорҳо сабзида, онро пахш карданд. 8 Дигаре ба хоки нағз афтода, сабзид ва сад баробар мева дод. Ва ин суханонро гуфт, фарьёд зад: « Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад». 9 Шогирдонаш аз Ӯ пурсиданд: «Ин масал чист? 10 Гуфт: « Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст, вале ба дигарон бо масалҳо; то ки дида, набинанд ва шуниданд, нафаҳманд. 11 Масал ин аст: тухм каломи Худост. 12 Онҳое ки дар канори роҳ ҳастанд, мешунаванд; он гоҳ иблис омада, каломро аз дилҳояшон мерабояд, мабодо имон оваранд ва наҷот ёбанд. 13 Онҳо бар санглох касоне ҳастанд, ки каломро шунида, бо шодӣ қабул мекунанд; ва инҳо реша надоранд, ки муддате имон меоваранд ва дар вақти озмоиш дур мешаванд. 14 Ва он ки дар миёни хорҳо афтодаанд, онҳо ҳастанд, ки ҳангоме ки шуниданд, берун мераванд ва аз ғамхорӣ, сарват ва лаззатҳои зиндагии дунё пахш мешаванд, ва ҳеҷ самаре ба камол намерасонанд. 15 Аммо дар замини нағз касоне ҳастанд, ки дар дили пок ва пок каломро шунида, риоя мекунанд ва бо сабр мева меоваранд. 16 Ҳеҷ кас шамъро даргиронда, онро бо зарф намепӯшонад ё зери кат намегузорад; балки онро бар шамъдон мегузорад, то ки дохилшавандагон нурро бубинанд.

Луқо

17 Зеро ҳеҷ чизи махфӣ нест, ки ошкор нагардад; ва ҳеҷ чизи ниҳон нест, ки маълум ва берун наояд. 18 Пас, диққат диҳед, ки чӣ тавр мешунавед: зеро ҳар кӣ дорад, ба вай дода мешавад; ва ҳар кӣ надорад, аз ӯ он чи ба назараш дорад, гирифта мешавад. 19 Он гоҳ модараш ва бародаронаш назди Ӯ омаданд, ва натавонистанд, ки ба вай фишор оваранд. 20 Ва ба касе маълум шуд, ки мегуфтанд: «Модарат ва бародаронат дар берун истода, мехоҳанд Туро бубинанд». 21 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Модари Ман ва бародарони ман онҳо ҳастанд, ки каломи Худоро мешунаванд ва ба ҷо меоваранд». 22 Рӯзе чунин воқеъ шуд, ки Ӯ бо шогирдонаш ба қаиқ савор шуда, ба онҳо гуфт: « Биёед, ба он тарафи кӯл биравем». Ва онҳо ба берун баромаданд. 23 Аммо вақте ки онҳо шино мекарданд, Ӯ хобидааст; ва бар кӯл тӯфони бод борид; ва аз об пур шуда, зери хатар монданд. 24 Ва назди Ӯ омада, Ӯро бедор карда, гуфтанд: «Эй Ӯстод! Мо ҳалок мешавем». Он гоҳ бархоста, шамол ва хашмгини обро манъ кард; ва онҳо қатъ шуданд, ва оромӣ ба вуҷуд омад. 25 Ба онҳо гуфт: « Имонатон куҷост? Ва онҳо тарсида, дар ҳайрат монданд ва ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ гуна одам аст». зеро ки Ӯ ҳатто ба бодҳо ва об фармон медиҳад, ва онҳо ба Ӯ итоат мекунанд. 26 Ва онҳо ба сарзамини Ғадариён, ки дар рӯ ба рӯи Ҷалил воқеъ аст, расиданд. 27 Ва ҳангоме ки Ӯ ба соҳил баромад, марде аз шаҳр Ӯро вохӯрд, ки дер боз девҳо дошт ва либос мепӯшид ва на дар ҳеҷ хона, балки дар қабрҳо сукунат дошт. 28 Чун Исоро дид, фарьёд зад ва пеши Ӯ афтод ва бо овози баланд гуфт: «Туро бо ман чӣ кор аст, эй Исо, Писари Худои Таоло? Аз ту илтимос мекунам, маро азоб макун. 29 (Зеро ки Ӯ ба рӯҳи палид амр фармуда буд, ки аз он одам берун ояд. Зеро борҳо вайро дастгир мекард, ва ӯ дар занҷир ва занҷир нигоҳ дошта мешуд, ва занҷирҳоро мешиканад ва иблис ба биёбон ронда мешуд. ) 30 Исо аз вай пурсид: « Номи ту чист? Ва гуфт: «Легион! 31 Ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки ба онҳо амр накунад, ки ба чуқурӣ бираванд. 32 Дар он ҷо галаи хукҳои бисьёре дар кӯҳ мечарид; ва онҳо аз Ӯ илтимос карданд, ки иҷозат диҳад, ки ба онҳо дохил шаванд. Ва Ӯ онҳоро азоб дод. 33 Ва девҳо аз он мард берун шуда, ба хукҳо даромаданд; 34 Чорводорон, чун диданд, ки ин воқеаро диданд, гурехтанд ва рафта, дар шаҳр ва деҳот нақл карданд. 35 Он гоҳ онҳо берун рафтанд, то бубинанд, ки чӣ шуд; Ва назди Исо омада, мардеро, ки девҳо аз дарунаш баромада буданд, диданд, ки либоспӯш ва ақли солим назди пойҳои Исо нишастааст; ва ҳаросон шуданд. 36 Онҳое ки инро дида буданд, ба онҳо нақл карданд, ки гирифтори девҳо бо кадом роҳ шифо ёфтааст. 37 Ва тамоми мардуми сарзамини ҷадариён дар гирду атроф аз Ӯ хоҳиш карданд, ки аз онҳо дур шавад; зеро ки онҳо ба ҳарос афтода буданд, ва Ӯ ба қаиқ савор шуда, боз баргашт.

38 Он марде, ки аз дарунаш девҳо баромада буданд, аз Ӯ илтимос кард, ки бо Ӯ бошад; лекин Исо ӯро ҷавоб дода, гуфт: 39 Ба хонаи худ баргард ва нишон деҳ, ки Худо ба ту чӣ гуна корҳои бузург кардааст. Ва ӯ рафт ва он чиро, ки Исо ба ӯ карда буд, дар тамоми шаҳр нақл кард. 40 Ва ҳангоме ки Исо баргашт, мардум Ӯро бо хушнудӣ қабул карданд, зеро ки ҳама мунтазири Ӯ буданд. 41 Ва инак, Ёир ном марде омад, ки сардори куништ буд; 42 Зеро ки ӯ як духтари ягонаи тақрибан дувоздаҳсола дошт, ва вай дар ҳолати мурда буд. Аммо вақте ки ӯ мерафт, мардум Ӯро пур карданд. 43 Ва зане ки дувоздаҳ сол гирифтори хунравӣ буд, ва тамоми рӯзгори худро барои табибон сарф карда буд, ва ҳеҷ кас шифо ёфта натавонист, 44 Аз қафои ӯ омада, ба сарҳади ҷомааш ламс кард, ва дарҳол хунравии вай устувор шуд. 45 Исо гуфт: « Кӣ Маро ламс кард? Вақте ки ҳама инкор карданд, Петрус ва ҳамроҳонаш гуфтанд: «Устод! Мардум Туро ҷамъ карда, фишор медиҳанд ва мегӯӣ: " Кӣ Маро ламс кард?" 46 Исо гуфт: « Касе Маро ламс кардааст, зеро мебинам, ки некӣ аз ман нест». 47 Ва зан чун дид, ки пинҳон нест, ларзон омада, пеши Ӯ афтод ва дар пеши тамоми мардум ба Ӯ нақл кард, ки бо чӣ сабаб ба вай даст расонд ва чӣ тавр дарҳол шифо ёфт. 48 Ба вай гуфт: « Духтарам, ором бош; имонат туро шифо бахшид; осоишта равед. 49 Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, касе аз хонаи сардори куништ омада, ба Ӯ гуфт: «Духтарат мурд; ба устод душворӣ надиҳед. 50 Исо инро шунид, дар ҷавоби вай гуфт: « Натарс, танҳо имон овар, ва вай шифо хоҳад ёфт». 51 Ва ҳангоме ки ба хона даромад, ба ҷуз Петрус, Яъқуб ва Юҳанно ва падар ва модари каниз ҳеҷ касро иҷозат надод, ки ба хона дарояд. 52 Ҳама гиряву нола мекарданд; лекин Ӯ гуфт: « Гирья накун; вай намурдааст, балки хуфтааст. 53 Ва онҳо хандиданд, то ки Ӯро тамасхур кунанд, чун медонистанд, ки вай мурдааст. 54 Ва ҳамаро берун карда, дасти вайро гирифта, нидо карда, гуфт: « Эй каниз, бархез». 55 Ва рӯҳи вай боз омад, ва вай дарҳол бархост; ва ӯ фармуд, ки ба вай хӯрок диҳад. 56 Падару модари вай дар ҳайрат монданд, вале Ӯ ба онҳо фармуд, ки ин воқеаро ба касе нагӯянд. БОБИ 9 1 Сипас дувоздаҳ шогирди Худро ҷеғ зада, ба онҳо қудрат ва қудрат бар тамоми девҳо ва барои шифо додани бемориҳо дод. 2 Ва онҳоро фиристод, то ки Малакути Худоро мавъиза кунанд ва беморонро шифо диҳанд. 3 Ба онҳо гуфт: « Барои сафар чизе нагиред: на таёқ, на чӯб, на нон, на пул; дар як дона ду курта надоранд. 4 Ва ба ҳар хонае, ки дароед, дар он ҷо бимонед ва аз он ҷо равед.

Луқо

5 Ва ҳар кӣ шуморо қабул накунад, ҳангоме ки аз он шаҳр берун меравед, ғубори пойҳои худро биафшонед, то ки бар зидди онҳо шаҳодате гардад. 6 Ва онҳо рафта, дар шаҳрҳо гашта, дар ҳама ҷо башорат медоданд ва шифо мебахшиданд. 7 Ва Ҳиродуси тетрарх аз ҳар коре ки Ӯ карда буд, шунид, ва дар ҳайрат монд, зеро ки дар бораи баъзеҳо мегуфтанд, ки Яҳьё аз мурдагон эҳьё шудааст; 8 Ва баъзеҳо гуфтанд, ки Илёс зоҳир шудааст; ва баъзеи дигар, ки яке аз анбиёи қадим эҳьё шудааст. 9 Ҳиродус гуфт: «Ман сари Яҳёро аз тан ҷудо кардам; Ва ӯ мехост, ки ӯро бубинад. 10 Ва ҳаввориён, вақте ки баргаштанд, ҳар он чи карда буданд, ба Ӯ нақл карданд. Ва онҳоро гирифта, ба танҳоӣ ба ҷои биёбони шаҳре, ки Байт-Сайдо ном дошт, рафт. 11 Мардум, чун фаҳмиданд, аз паи Ӯ равона шуданд, ва Ӯ онҳоро қабул карда, дар бораи Малакути Худо ба онҳо сухан ронд ва онҳоеро, ки ба шифо эҳтиёҷ доштанд, шифо дод. 12 Ва ҳангоме ки рӯз фаро расид, он дувоздаҳ нафар омада, ба Ӯ гуфтанд: «Мардумро ҷавоб деҳ, то ба шаҳрҳо ва деҳоти гирду атроф бираванд, ва манзил кунанд ва ғизо гиранд, зеро ки мо дар ин ҷо ҳастем. ҷои биёбон. 13 Ба онҳо гуфт: « Шумо ба онҳо хӯрок диҳед». Ва гуфтанд: «Мо ҷуз панҷ нон ва ду моҳӣ дигар надорем; магар он ки мо рафта, барои хамаи ин мардум гушт харем. 14 Зеро ки онҳо тақрибан панҷ ҳазор нафар буданд. Ва ба шогирдони худ гуфт: « Онҳоро дар як даста панҷоҳагӣ шинонед». 15 Ва онҳо чунин карданд ва ҳамаро шинонданд. 16 Он гоҳ Ӯ панҷ нон ва ду моҳиро гирифта, ба осмон нигариста, онҳоро баракат дод ва пора кард ва ба шогирдон дод, ки пеши мардум гузоранд. 17 Ва хӯрданд ва ҳама сер шуданд; 18 Ва ҳангоме ки Ӯ танҳо дуо мегуфт, шогирдонаш бо Ӯ буданд; ва Ӯ аз онҳо пурсид: « Мардум Маро кӣ мегӯянд? 19 Дар ҷавоб гуфтанд: «Яҳёи Таъмиддиҳанда; лекин баъзеҳо мегӯянд, ки Илёс; ва дигарон мегӯянд, ки яке аз анбиёи қадим эҳё шудааст. 20 Ба онҳо гуфт: « Лекин шумо Маро кӣ мегӯед? Петрус дар ҷавоб гуфт: «Масеҳи Худост». 21 Ва Ӯ онҳоро сахт таъкид карда, фармуд, ки инро ба касе нагӯянд; 22 Гуфт: « Писари Одам бояд бисьёр азоб кашад ва аз ҷониби пирон, саркоҳинон ва китобдонон рад карда шавад, ва кушта шавад ва дар рӯзи сеюм эҳьё шавад». 23 Ва ба ҳама гуфт: « Агар касе хоҳад аз ақиби Ман биёяд, бигзор худро инкор кунад ва салиби худро ҳар рӯз бардошта, Маро пайравӣ кунад». 24 Зеро ҳар кӣ ҷони худро раҳонидан хоҳад, онро барбод медиҳад; лекин ҳар кӣ ҷони худро ба хотири Ман барбод диҳад, онро наҷот хоҳад дод. 25 Зеро ба одам чӣ фоида дорад, ки агар тамоми ҷаҳонро ба даст овараду худро аз даст диҳад ё ронда шавад? 26 Зеро ҳар кӣ аз Ман ва аз суханони Ман шарм кунад, Писари Одам, ҳангоме ки дар ҷалоли Худ, дар ҷалоли

Падари Худ ва фариштагони муқаддас биёяд, аз вай хиҷил хоҳад шуд. 27 «Лекин ба ростӣ ба шумо мегӯям: дар ин ҷо баъзеҳо ҳастанд, ки то Малакути Худоро набинанд, маргро нахоҳанд чашид. 28 Ва тақрибан ҳашт рӯз пас аз ин суханон, ӯ Петрус, Юҳанно ва Яъқубро гирифта, барои дуо гуфтан ба кӯҳе баромад. 29 Ва ҳангоме ки ӯ дуо мекард, чеҳраи ӯ дигар шуд, ва либосаш сафед ва дурахш буд. 30 Ва инак, ду мард бо Ӯ гуфтугӯ мекарданд, ки Мусо ва Илёс буданд; 31 Ӯ дар ҷалол зоҳир шуда, дар бораи марги худ, ки бояд дар Ерусалим анҷом диҳад, гуфт. 32 Аммо Петрус ва онҳое ки бо Ӯ буданд, сахт хоб буданд, ва ҳангоме ки бедор шуданд, ҷалоли Ӯ ва он ду нафарро, ки бо Ӯ истода буданд, диданд. 33 Ва ҳангоме ки онҳо аз назди Ӯ мерафтанд, Петрус ба Исо гуфт: «Устод! Дар ин ҷо будани мо барои мо хуб аст; ва биёед се хайма созем; Яке барои Ту, дигаре барои Мусо ва дигаре барои Илёс, ва намедонист, ки чӣ гуфт. 34 Вақте ки Ӯ чунин мегуфт, абре пайдо шуда, бар онҳо соя андохт; 35 Ва овозе аз даруни абр баромад, ки мегуфт: «Ин Писари Маҳбуби Ман аст; Ӯро бишнавед». 36 Вақте ки овоз гузашт, Исоро танҳо ёфтанд. Ва онҳо онро наздик нигоҳ доштанд ва дар он айём аз он чи дида буданд, ба касе нагуфтанд. 37 Ва чунин воқеъ шуд, ки рӯзи дигар, вақте ки онҳо аз теппа фуромаданд, одамони бисьёр Ӯро пешвоз гирифтанд. 38 Ва инак, марде аз ҷамоат фарьёд зада, гуфт: «Эй Устод! 39 «Ва инак, рӯҳ ӯро гирифта, ногаҳон фарьёд мезанад; ва боз кафк бароварданаш ӯро меканад, ва кӯфтанаш базӯр аз вай дур мешавад. 40 Ва ман аз шогирдони Ту илтимос кардам, ки Ӯро берун кунанд; ва натавонистанд. 41 Исо дар ҷавоб гуфт: « Эй насли беимон ва каҷрав! То кай бо шумо бошам ва шуморо таҳаммул кунам? Писаратро ба ин ҷо биёр. 42 Ва ҳангоме ки Ӯ наздик буд, иблис ӯро ба замин партофт ва пора кард. Ва Исо рӯҳи палидро манъ карда, кӯдакро шифо дод ва боз ба падараш супурд. 43 Ва ҳама аз қудрати бузурги Худо дар ҳайрат монданд. Аммо ҳангоме ки онҳо аз ҳар коре, ки Исо мекард, дар ҳайрат монданд, Ӯ ба шогирдонаш гуфт: 44 Бигзор ин суханон ба гӯши шумо афтад, зеро ки Писари Одам ба дасти одамон таслим хоҳад шуд. 45 Аммо онҳо ин суханро нафаҳмиданд, ва аз онҳо пӯшида буд, ки дарк намекарданд; ва тарсиданд, ки ин суханро аз Ӯ бипурсанд. 46 Дар байни онҳо фикре ба миён омад, ки кадоме аз онҳо бояд бузургтар бошад. 47 Исо андешаи дили онҳоро дарьёфта, кӯдакеро гирифта, ба наздаш гузошт; 48 Ва ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ ин кӯдакро ба исми Ман қабул кунад, Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Фиристандаи Маро қабул мекунад;

Луқо

49 Ва Юҳанно дар ҷавоб гуфт: «Устод! Мо касеро дидем, ки ба исми Ту девҳоро берун мекард; ва мо ӯро манъ кардем, зеро ӯ бо мо нест. 50 Исо ба вай гуфт: « Ӯро манъ накун, зеро касе ки зидди мо нест, тарафдори мост». 51 Ва ҳангоме ки вақти он расид, ки Ӯро қабул кунанд, ӯ бо қатъият рӯ ба рӯ шуд, то ба Ерусалим биравад; 52 Ва пешопеши ӯ қосидонро фиристод, ва онҳо рафта, ба деҳаи сомариён даромаданд, то ки барои ӯ тайёр кунанд. 53 Ва Ӯро қабул накарданд, зеро ки чеҳрааш гӯё ба Ерусалим меравад. 54 Ва шогирдонаш Яъқуб ва Юҳанно инро диданд, гуфтанд: «Худовандо! 55 Аммо Ӯ рӯй гардонда, онҳоро манъ карда, гуфт: « Шумо намедонед, ки шумо аз чӣ гуна рӯҳ ҳастед». 56 Зеро Писари Одам на барои нест кардани ҷони одамон, балки барои наҷот додани онҳо омадааст. Ва онҳо ба деҳаи дигар рафтанд. 57 Ва ҳангоме ки онҳо дар роҳ мерафтанд, марде ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ҳар ҷое ки биравӣ, аз паи Ту хоҳам рафт». 58 Исо ба вай гуфт: « Рӯбоҳон сӯрох доранд, ва паррандагони ҳаво лона доранд; лекин Писари Одам ҷое надорад, ки сари Худро гузорад. 59 Ба дигаре гуфт: « Аз паи ман биё». Аммо ӯ гуфт: «Худовандо! аввал маро иҷозат деҳ, ки рафта, падарамро дафн кунам». 60 Исо ба вай гуфт: « Бигзор мурдагон мурдагони худро дафн кунанд; лекин ту рафта, Малакути Худоро мавъиза кун». 61 Ва дигаре гуфт: «Худовандо! Ман аз паи Ту хоҳам рафт; лекин биёед аввал бо онҳо, ки дар хона дар хонаи ман ҳастанд, хайрухуш кунам. 62 Исо ба вай гуфт: « Касе, ки дасташро ба амоч гузошта, ба ақиб нигарист, ба Малакути Худо лоиқ нест».

9 Ва беморонеро, ки дар он ҷо ҳастанд, шифо диҳед ва ба онҳо бигӯед: "Малакути Худо ба шумо наздик шудааст". 10 Аммо ба ҳар шаҳре, ки медароед, шуморо қабул намекунанд, ба кӯчаҳои он шаҳр рафта, гӯед: 11 Ҳатто ғубори шаҳри шумо, ки бар мо часпидааст, мо бар шумо меафшонем; бо вуҷуди ин, шумо боварӣ доред, ки Малакути Худо ба шумо наздик шудааст. 12 Аммо ба шумо мегӯям, ки дар он рӯз ҳолати Садӯм аз ҳолати он шаҳр сабуктар хоҳад буд. 13 Вой бар ҳоли ту, эй Кӯразин! вой бар ҳоли ту, эй Байт-Сайдо! зеро ки агар мӯъҷизоте, ки дар шумо зоҳир шудааст, дар Сӯр ва Сидӯн зоҳир мешуд, чанде пеш онҳо дар палос ва хокистар нишаста тавба мекарданд. 14 Аммо дар рӯзи доварӣ ҳолати Сӯр ва Сидӯн аз шумо сабуктар хоҳад буд. 15 Ва ту, эй Кафарнаҳум, ки ба осмон сарафрозӣ, ба дӯзах андохта хоҳӣ шуд. 16 Ҳар кӣ шуморо мешунавад, Маро мешунавад; ва ҳар кӣ шуморо хор кунад, Маро хор мекунад; ва ҳар кӣ Маро хор кунад, Фиристандаи Маро хор мекунад. 17 Ва ҳафтод нафар боз бо шодӣ баргашта, гуфтанд: «Худовандо! Ба исми Ту девҳо низ ба мо итоат мекунанд». 18 Ба онҳо гуфт: « Ман дидам, ки шайтон мисли барқ аз осмон меафтад». 19 Инак, Ман ба шумо қудрат медиҳам, ки морҳо ва каждумҳо ва тамоми қудрати душманро поймол кунед; ва ҳеҷ чиз ба шумо ҳеҷ осебе нахоҳад расонд. 20 Бо вуҷуди ин шод нашавед, ки рӯҳҳо ба шумо итоат мекунанд; балки шод бошед, зеро ки номҳои шумо дар осмон навишта шудааст. 21 Дар он соат Исо аз рӯҳ шод шуда, гуфт: « Туро шукр мегӯям, эй Падар, эй Худованди осмонҳо ва замин, ки ин чизҳоро аз хирадмандон ва доноён пинҳон кардӣ ва ба кӯдакон ошкор кардӣ; ҳамин тавр, эй Падар! зеро дар назари ту чунин менамуд. 22 Ҳама чиз аз ҷониби Падари Ман ба Ман супурда шудааст; ва ҳеҷ кас намедонад, ки Писар кист, ҷуз Падар; ва Падар кист, ҷуз Писар, ва касе ки Писар Ӯро ба ӯ ошкор хоҳад кард. 23 Ва Ӯро ба шогирдони Худ рӯ оварда, дар танҳоӣ гуфт: « Хушо чашмоне ки он чиро, ки шумо мебинед, мебинанд! 24 Зеро ба шумо мегӯям, ки бисьёр анбиё ва подшоҳон мехостанд он чиро, ки шумо мебинед, бубинанд, вале надиданд; ва он чиро, ки шумо мешунавед, бишнавед, вале нашунидаед. 25 Ва инак, шариатдоне бархоста, Ӯро озмуда, гуфт: «Эй Ӯстод! Чӣ кор кунам, то вориси ҳаёти ҷовидонӣ шавам? 26 Ба вай гуфт: « Дар шариат чӣ навишта шудааст? шумо чӣ гуна мехонед? 27 Ва ӯ дар ҷавоб гуфт: «Худованд Худои худро бо тамоми дили ту ва бо тамоми ҷони ту, ва бо тамоми қуввати ту ва бо тамоми ҳуши ту дӯст бидор; ва ёри худро мисли худат. 28 Ба вай гуфт: « Дуруст ҷавоб додӣ: чунин бикун, ва ту зинда хоҳӣ шуд». 29 Аммо вай, ки мехост худро сафед кунад, ба Исо гуфт: «Ва ёри ман кист?

БОБИ 10 1Баъд аз ин Худованд ҳафтод нафари дигарро таъин намуда, онҳоро ду ва ду нафарро пешопеши Ӯ ба ҳар шаҳр ва ҷое фиристод, ки худаш ба он ҷо ояд. 2 Бинобар ин Ӯ ба онҳо гуфт: « Дарав воқеан бузург аст, лекин коргарон кам; бинобар ин, аз Соҳиби дарав дуо гӯед, ки ба дарави худ коргарон фиристад». 3 Ба роҳҳои худ биравед: инак, Ман шуморо мисли барраҳо ба миёни гургон мефиристам. 4 На ҳамьён, на тӯрба, на пойафзол бо худ набаред, ва дар роҳ ба ҳеҷ кас салом нагӯед. 5 Ва ба ҳар хонае, ки медароед, аввал бигӯед: "Салом бар ин хона бод". 6 Ва агар писари сулҳ дар он ҷо бошад, осоиштагии шумо бар он хоҳад буд; агар не, боз ба шумо бармегардад. 7 Ва дар ҳамон хона бимонед ва он чи медиҳанд, бихӯред ва бинӯшед, зеро ки коргар сазовори музди худ аст. Аз хона ба хона нагардед. 8 Ва ба ҳар шаҳре ки медароед, шуморо қабул мекунанд, аз он чи дар пеши шумо гузошта шудааст, бихӯред;

Луқо

30 Исо дар ҷавоб гуфт: « Шахсе аз Ерусалим ба Ериҳӯ фуромад ва ба миёни дуздон афтод, ва онҳо ҷомаи ӯро кашида, захмӣ карданд ва ӯро ниммурда гузошта рафтанд. 31 Тасодуфан як коҳине аз он тараф фуромад, ва ӯро дида, аз он тараф мегузашт. 32 Ҳамчунин як левизодае, ки дар он ҷо буд, омада, ба ӯ нигоҳ кард ва аз он тараф гузашт. 33 Аммо як сомарӣ ҳангоми сафар ба он ҷое ки буд, омад ва ӯро дида, раҳмаш омад. 34 Ва назди ӯ рафта, захмҳои ӯро баста, равған ва шароб рехт, ва ӯро савори ҳайвони ваҳшии худ шинонд, ва ӯро ба меҳмонхона оварда, нигоҳубин кард. 35 Фардои он, ки вай рафт, ду динор бароварда, ба лашкар дод ва ба вай гуфт: «Ӯро нигоҳубин кун; ва ҳар чӣ бештар сарф кунӣ, вақте ки боз омадаам, ба ту бармегардонам. 36 Ба фикри ту, кадоме аз ин се нафар ҳамсояи касе буд, ки ба миёни дуздон афтод? 37 Гуфт: «Он ки ба ӯ марҳамат кардааст». Исо ба вай гуфт: « Бирав ва ту низ ҳамин тавр кун». 38 Ва ҳангоме ки онҳо мерафтанд, Ӯ ба деҳае даромад; ва Марто ном зане Ӯро дар хонаи худ қабул кард. 39 Ва Марям ном хоҳаре дошт, ки вай низ назди пойҳои Исо нишаста, каломи Ӯро шунид. 40 Аммо Марто аз хизмати бисьёр гарон шуда, назди Ӯ омада, гуфт: «Худовандо! Оё парвое надорӣ, ки хоҳари ман маро ба танҳоӣ гузоштааст? бинобар ин ба вай амр деҳ, ки ба ман кӯмак кунад. 41 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Марто, Марто! 42 Аммо як чиз лозим аст: ва Марьям он қисми хуберо баргузид, ки аз вай гирифта намешавад.

10 Зеро ҳар кӣ талаб кунад, мегирад; ва ҳар кӣ меҷӯяд, меёбад; ва ҳар кӣ дарро бикӯбад, он кушода мешавад. 11 «Агар писаре аз яке аз шумо, ки падар аст, нон талаб кунад, оё ба вай санг медиҳад? ё агар аз моҳӣ пурсад, оё барои моҳӣ ба вай мор медиҳад? 12 Ё агар тухм биталабад, ба ӯ каждум тақдим мекунад? 13 Пас, агар шумо, ки шарир ҳастед, медонед, ки ба фарзандони худ тӯҳфаҳои нек бидиҳед, пас Падари осмонии шумо чӣ қадар зиёдтар Рӯҳулқудсро ба онҳое ки аз Ӯ мепурсанд, ато хоҳад кард? 14 Ва деверо берун мекард, ки гунг буд. Ва ҳангоме ки иблис берун шуд, гунг ба сухан баромад; ва мардум ҳайрон шуданд. 15 Аммо баъзе аз онҳо гуфтанд: «Ӯ девҳоро ба воситаи Баал-Забул, сардори девҳо берун мекунад». 16 Ва дигарон Ӯро озмуда, аломате аз осмон аз Ӯ талаб карданд. 17 Аммо Ӯ андешаҳои онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: « Ҳар салтанате, ки бар зидди худ аз ҳам ҷудо шудааст, ба харобазор табдил меёбад; ва хонае, ки бар зидди хона тақсим шудааст, меафтад. 18 Агар шайтон низ бар зидди худ аз ҳам ҷудо шавад, салтанати вай чӣ гуна устувор мемонад? зеро шумо мегӯед, ки Ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекунам. 19 Ва агар Ман девҳоро ба воситаи Баал-Забул берун мекарда бошам, писарони шумо онҳоро ба воситаи кӣ берун мекунанд? бинобар ин онҳо доварони шумо хоҳанд буд. 20 Аммо агар Ман девҳоро бо ангушти Худо берун кунам, бешубҳа Малакути Худо бар шумо омадааст. 21 Вақте ки марди пурқувват қасри худро нигоҳ медорад, молу мулкаш дар осоиштагӣ аст; 22 Аммо вақте ки қавитар аз ӯ бар ӯ омада, ғолиб ояд, тамоми зиреҳи ӯро, ки ба он боварӣ дошт, гирифта, ғанимати худро тақсим мекунад. 23 Ҳар кӣ бо Ман нест, зидди Ман аст, ва ҳар кӣ бо Ман ҷамъ намекунад, пароканда мекунад. 24 Вақте ки рӯҳи палид аз одам берун мешавад, дар ҷустуҷӯи оромӣ дар ҷойҳои хушк қадам мезанад; ва ҳеҷ чиз наёфта, мегӯяд: «Ба хонаи худ, ки аз он ҷо берун омадаам, бармегардам». 25 Ва ҳангоме ки меояд, онро рӯфта ва ороста мебинад. 26 Он гоҳ рафта, ҳафт рӯҳи дигареро, ки аз худаш бадтар аст, ба назди худ меорад; ва онҳо дохил шуда, дар он ҷо сокинанд; ва ҳолати охирини он одам аз аввалаш бадтар аст. 27 Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро мегуфт, зане аз аҳли ҷамоат овози худро баланд карда, ба Ӯ гуфт: «Хушо бачане, ки туро зоид, ва папаҳое, ки ту ширидаӣ». 28 Аммо Ӯ гуфт: « Бале, хушо онҳое ки каломи Худоро мешунаванд ва онро риоя мекунанд». 29 Ва ҳангоме ки мардум ҷамъ омаданд, Ӯ ба сухан оғоз кард: « Ин насли бад аст; онҳо аломате меҷӯянд; ва ба он аломате дода нахоҳад шуд, ҷуз аломати Юнуси набӣ. 30 Зеро, чунон ки Юнус барои мардуми Нинве аломате буд, Писари Одам низ барои ин насл аломате хоҳад буд. 31 Маликаи ҷануб дар рӯзи доварӣ бо одамони ин насл бархоста, онҳоро маҳкум хоҳад кард, зеро ки вай барои шунидани ҳикмати Сулаймон аз гӯшаву канори замин омадааст; ва инак, бузургтар аз Сулаймон дар ин ҷост.

БОБИ 11 1 Ва ҳангоме ки Ӯ дар ҷое дуо мегуфт, ҳангоме ки тамом шуд, яке аз шогирдонаш ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ба мо дуо гуфтанро таълим деҳ, чунон ки Яҳё низ ба шогирдони Худ таълим медод». 2 Ба онҳо гуфт: « Вақте ки дуо мегӯед, бигӯед: "Падари мо, ки дар осмон аст, исми Ту муқаддас бод". Малакути Ту биёяд. Иродаи Ту, чунон ки дар осмон, дар замин ба амал ояд. 3 Рӯз ба рӯз нони ҳаррӯзаи моро ба мо деҳ. 4 Ва гуноҳҳои моро биёмурз; зеро ки мо низ ҳар касеро, ки аз мо қарздор аст, мебахшем. Ва моро ба васваса наандоз; балки моро аз бадӣ раҳо кун. 5 Ба онҳо гуфт: « Кадоме аз шумо дӯсте дошта бошад, ва нисфи шаб назди ӯ рафта, ба ӯ гӯяд: «Эй дӯст, ба ман се нон қарз деҳ». 6 «Зеро як дӯсти ман дар сафар назди ман омадааст, ва ман чизе надорам, ки пеши ӯ гузорам? 7 Ва ӯ аз дарун ҷавоб дода, гӯяд: "Маро ташвиш надиҳед: дар ҳоло баста аст, ва фарзандонам бо ман дар бистар ҳастанд; Ман наметавонам бархоста ба ту диҳам. 8 Ба шумо мегӯям: гарчанде ки вай бархоста, ба вай намедиҳад, зеро ки дӯсти вай аст, аммо аз сабаби ғамгинии худ бархоста, ба вай ҳарчи лозим бошад, хоҳад дод. 9 «Ва Ман ба шумо мегӯям: биталабед, ба шумо дода хоҳад шуд; ҷустуҷӯ кунед, хоҳед ёфт; бикӯбед, ва он ба рӯи шумо кушода хоҳад шуд.

Луқо

32 Мардуми Нинве дар рӯзи доварӣ бо ин насл бархоста, онро маҳкум хоҳанд кард, зеро ки онҳо аз мавъизаи Юнус тавба карданд; ва инак, бузургтар аз Юнус дар ин ҷост. 33 «Ҳеҷ кас шамъро даргиронда, онро на дар ҷои пинҳонӣ, на зери бутта, балки бар шамъдон мегузорад, то ки воридшавандагон нурро бубинанд. 34 Нури бадан чашм аст; бинобар ин, вақте ки чашми ту муҷаррад аст, тамоми баданат низ аз нур пур мешавад; лекин вақте ки чашмат бад бошад, ҷисми ту низ аз зулмот пур мешавад. 35 Пас, эҳтиёт бошед, ки нуре ки дар туст, зулмот набошад. 36 Пас, агар тамоми баданат пур аз рӯшноӣ бошад, ва ҳеҷ қисми торик набошад, тамоми бадан пур аз нур хоҳад буд, чунон ки дурахши шамъ ба ту равшанӣ мебахшад. 37 Ва ҳангоме ки Ӯ сухан мегуфт, фарисие аз Ӯ хоҳиш кард, ки бо Ӯ хӯрок бихӯрад; 38 Фариси инро дида, тааҷҷуб кард, ки пеш аз хӯрок нашуст. 39 Ва Худованд ба вай гуфт: « Акнун шумо, фарисиён, беруни коса ва табақро тоза мекунед; аммо даруни ту пур аз ғазаб ва бадӣ аст. 40 Эй аблаҳон, магар Он ки берунро Офарид, он чиро, ки дарун аст? 41 Балки аз он чи доред, садақа диҳед; ва инак, ҳама чиз барои шумо пок аст. 42 Вой бар ҳоли шумо, эй фарисиён! зеро ки шумо аз наъно, каду ва ҳар гуна гиёҳҳо даҳьяк медиҳед, ва аз доварӣ ва муҳаббати Худо гузашт мекунед: инҳоро бояд ба ҷо меовардед, ва дигареро бекор нагузоред. 43 Вой бар ҳоли шумо, эй фарисиён! зеро ки шумо дар куништҳо курсиҳои боло нишастан ва дар бозорҳо салом гуфтанро дӯст медоред. 44 Вой бар ҳоли шумо, эй китобдонон ва фарисиён, риёкорон! зеро ки шумо мисли қабрҳое ҳастед, ки ба назар намоён нестанд, ва одамоне, ки бар онҳо мегузаранд, аз онҳо огоҳ нестанд. 45 Яке аз шариатдонон дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! 46 Ва гуфт: « Вой бар ҳоли шумо низ, эй шариатдонон! Зеро шумо мардумро бори вазнин мегузоред ва худ ба як ангушти худ ба он бор намерасонед. 47 Вой бар ҳоли шумо! зеро ки шумо қабри анбиёро месозед, ва падарони шумо онҳоро куштанд. 48 Ба ростӣ шумо шоҳидӣ медиҳед, ки ба аъмоли падарони худ раво медоред, зеро онҳо онҳоро куштанд ва шумо қабрҳои онҳоро бино мекунед. 49 Бинобар ин ҳикмати Худо низ гуфтааст: "Ман ба онҳо анбиё ва ҳаввориён хоҳам фиристод, ва баъзеи онҳоро хоҳанд кушт ва таъқиб хоҳанд кард". 50 «То хуни ҳамаи анбиё, ки аз офариниши ҷаҳон рехта шудааст, аз ин насл талаб карда шавад; 51 Аз хуни Ҳобил то хуни Закарьё, ки дар байни қурбонгоҳ ва маъбад ҳалок шуд: ба ростӣ ба шумо мегӯям: аз ин насл талаб карда мешавад. 52 Вой бар ҳоли шумо, эй қонуншиносон! зеро ки шумо калиди донишро гирифтаед, ба даруни худ надаромадаед, ва ба онҳое ки медароянд, монеъ мешудед. 53 Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро ба онҳо гуфт, китобдонон ва фарисиён Ӯро сахт ташвиқ мекарданд ва

Ӯро водор мекарданд, ки дар бораи чизҳои бисьёр сухан гӯяд; 54 Уро мунтазир шуда, аз даҳони ӯ чизе берун кашидан мехоҳанд, то ки Ӯро айбдор кунанд. БОБИ 12 1 Дар ҳамин ҳол, вақте ки мардуми бешуморе ҷамъ омада, ба дараҷае ки якдигарро поймол мекарданд, Ӯ ба шогирдонаш гуфт: « Аз хамиртуруши фарисиён, ки риёкорӣ аст, ҳазар кунед». 2 Зеро ҳеҷ чизи пӯшида нест, ки ошкор нагардад; на пинҳон, ки маълум нахоҳад шуд. 3 Пас, ҳар он чи дар торикӣ гуфтаед, дар рӯшноӣ шунида хоҳад шуд; ва он чи шумо дар ҷевонҳо ба гӯш гуфтаед, дар болои бомҳо эълон хоҳад шуд. 4 Ва ба шумо дӯстони худ мегӯям: аз онҳое, ки ҷисмро мекушанд, ва баъд аз он дигар коре надоранд, натарсед. 5 «Лекин Ман шуморо огоҳ мекунам, ки аз кӣ тарсед: аз Ӯ битарсед, ки пас аз куштанаш қудрати ба дӯзах андохтанро дорад; Оре, ба шумо мегӯям: аз Ӯ битарсед». 6 Оё панҷ гунҷишк ба ду тин фурӯхта намешавад, ва ҳеҷ яке аз онҳо пеши Худо фаромӯш нашудааст? 7 Аммо ҳатто мӯйҳои сари шумо низ шумурда шудаанд. Пас, натарсед: шумо аз гунҷишкони бисёре бартарӣ доред. 8 Инчунин ба шумо мегӯям: ҳар кӣ Маро дар назди мардум эътироф кунад, Писари Одам низ дар назди фариштагони Худо иқрор хоҳад кард; 9 Аммо касе ки Маро дар назди мардум инкор кунад, дар назди фариштагони Худо инкор карда мешавад. 10 Ва ҳар кӣ бар зидди Писари Одам сухане гӯяд, омурзида мешавад; 11 Ва ҳангоме ки шуморо ба куништҳо ва ҳокимон ва ҳокимон меоранд, фикр накунед, ки чӣ гуна ё чӣ ҷавоб гӯед ё чӣ бигӯед; 12 Зеро ки Рӯҳулқудс дар ҳамон соат ба шумо таълим хоҳад дод, ки чӣ бояд бигӯед. 13 Яке аз ҷамоатҳо ба ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Ба бародарам бигӯ, ки меросро бо ман тақсим кунад». 14 Ба вай гуфт: « Эй одам, кӣ маро бар ту қозӣ ё тақсимкунанда таъин кардааст? 15 Ба онҳо гуфт: « Эҳтиёт бошед ва аз тамаъкорӣ ҳазар кунед, зеро ки ҳаёти одам аз фаровонии дороии вай вобаста нест. 16 Ва ба онҳо масале нақл карда, гуфт: « Замини як сарватдор фаровон ҳосил дод; 17 Ва ӯ дар дили худ фикр карда, гуфт: «Чӣ кунам, зеро ҷои барои додани меваи худ надорам? 18 Ва гуфт: «Инро хоҳам кард: анборҳои худро вайрон карда, бузургтарашро бино мекунам; ва дар он ҷо тамоми меваҳо ва дороии худро медиҳам. 19 Ва ба ҷони худ хоҳам гуфт: "ҷон! ором бош, бихӯр, бинӯш ва шодӣ кун. 20 Аммо Худо ба вай гуфт: «Эй нодон, ин шаб ҷони ту аз ту талаб карда мешавад; пас он чизҳое ки ту додаӣ, аз они кист? 21 Чунин аст касе ки барои худ ганҷ ҷамъ мекунад, вале дар назди Худо бой нест.

Луқо

22 Ва ба шогирдони Худ гуфт: «Бинобар ин ба шумо мегӯям: дар бораи ҷони худ фикр накунед, ки чӣ бихӯред; на барои бадан, он чиро бипӯшед. 23 Ҳаёт аз гӯшт ва ҷисм аз либос болотар аст. 24 Ба зоғҳо нигаред: зеро онҳо на мекоранд ва на медараванд; ки на анбор доранду на анбор; ва Худо ба онҳо таъом медиҳад. Чӣ қадар шумо аз паррандагон беҳтаред? 25 Ва кадоме аз шумо бо андешаи худ қомати худро як зироъ баланд карда метавонад? 26 Пас, агар шумо кори хурдтаринро карда наметавонед, пас чаро дар бораи дигарон фикр мекунед? 27 Ба савсанҳо нигоҳ кунед, ки чӣ гуна мерӯянд: онҳо меҳнат намекунанд ва намересанд; лекин ба шумо мегӯям, ки Сулаймон дар тамоми ҷалоли худ мисли яке аз онҳо либос надошт. 28 Пас, агар Худо алаферо, ки имрӯз дар саҳро аст ва фардо ба танӯр андохта мешавад, ҳамин тавр пӯшонад; Ӯ шуморо, эй сустимонҳо, боз чӣ қадар мепӯшонад? 29 Ва наҷӯед, ки чӣ бихӯред ё чӣ бинӯшед ва дар шубҳа набошед. 30 Зеро ки халқҳои ҷаҳон дар пайи ҳамаи ин чизҳо ҳастанд, ва Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо эҳтиёҷ доред. 31 Балки шумо Малакути Худоро ҷустуҷӯ кунед; ва ҳамаи ин ба шумо илова карда хоҳад шуд. 32 Натарс, эй рамаи хурд; зеро ки Падари шумо аз он аст, ки Малакутро ба шумо ато кунад. 33 Он чи доред, бифурӯшед ва садақа диҳед; Барои худ халтаҳое, ки муми кӯҳнанашуда, ганҷе дар осмон муҳайё кунед, ки аз байн намеравад, ва ба он ҷо дузд наздик намешавад ва куя фосид намекунад. 34 Зеро ҳар ҷое ки ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд. 35 Камари шумо баста бошад, ва чароғҳои шумо фурӯзон бошад; 36 Ва шумо ба одамоне монандед, ки мунтазири оғои худ ҳастанд, вақте ки ӯ аз тӯй бармегардад; то ки вай омада, дарро бикӯбад, дарҳол ба рӯяш кушода шаванд. 37 Хушбахтанд он ғуломон, ки оғо, вақте ки меояд, онҳоро бедор хоҳад дид: ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки камари худро баста, онҳоро ба сари суфра мешинонад ва берун омада, ба онҳо хизмат хоҳад кард. 38 «Ва агар вай дар поси дуюм ё дар поси сеюм биёяд ва онҳоро чунин ёбад, хушо он ғуломон. 39 Ва инро бидонед, ки агар соҳиби хона медонист, ки дузд дар кадом соат меояд, бедор мешуд ва намегузошт, ки хонаашро вайрон кунад. 40 «Пас, шумо низ тайёр бошед, зеро Писари Одам дар соате меояд, ки шумо фикр намекунед. 41 Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Оё ин масалро ба мо мегӯӣ ё ба ҳама? 42 Ва Худованд гуфт: « Пас он идоракунандаи мӯътамад ва доно кист, ки оғояш ӯро бар хонадони худ сардор таъин кунад, то ки дар сари вақт ба онҳо гӯшт диҳад? 43 Хушо он ғулом, ки оғояш, вақте ки меояд, вайро дар айни ҳол мебинад. 44 Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки вай ӯро бар тамоми дороии худ ҳоким хоҳад кард. 45 Аммо агар он ғулом дар дили худ гӯяд: "Оғоям омадани худро ба таъхир меандозад"; ва ба латукӯб

кардани ғуломон ва канизон, ва ба хӯрдану нӯшидан ва маст шудан шурӯъ хоҳад кард; 46 Оғои он банда дар рӯзе меояд, ки ӯро намеҷӯяд ва дар соате ки бехабар бошад, ва ӯро пора-пора хоҳад кард ва насибеашро дар баробари беимонон муқаррар хоҳад кард. 47 «Ва он ғулом, ки иродаи оғои худро медонист, ва худро омода накардааст ва мувофиқи хости ӯ амал намекард, зарбаи сахт хоҳад зад. 48 Аммо касе ки намедонист ва корҳои сазовори ҷазо кардааст, бо зарбаи андаке латукӯб хоҳад шуд. Зеро ки ба ҳар кӣ бисьёр дода шавад, аз вай бисьёр талаб карда мешавад; 49 Ман омадаам, то бар замин оташ фиристам; ва агар он аллакай аланга зада бошад, ман чӣ хоҳам кард? 50 Аммо ман таъмид дорам, ки бояд таъмид гирам; ва чӣ гуна ман танг шудаам, то ба анҷом расад! 51 Оё гумон мекунед, ки Ман барои осоиштагӣ бар рӯи замин омадаам? Ба шумо мегӯям, не; балки тақсимот: 52 «Зеро ки минбаъд дар як хона панҷ нафар аз ҳам ҷудо хоҳанд шуд: се нафар бар зидди ду ва ду нафар бар зидди се». 53 Падар аз писар ва писар аз падар ҷудо мешавад; модар бар зидди духтар ва духтар бар зидди модар; хушдоман бар зидди келинаш ва келин бар зидди хушдоман. 54 Ва ба мардум низ гуфт: « Вақте ки абреро мебинед, ки аз ғарб мебарояд, дарҳол мегӯед: "Борон меборад"; ва хамин тавр хам. 55 Ва ҳангоме ки шамоли ҷанубиро мебинед, мегӯед: "Гармо хоҳад буд"; ва ба амал меояд. 56 Эй риёкорон, чеҳраи осмон ва заминро мефаҳмед; Аммо чӣ гуна шумо ин вақтро намефаҳмед? 57 Бале, ва чаро шумо дар бораи худ ҳукм намекунед? 58 Ва ҳангоме ки бо душмани худ назди қодир меравӣ, чун дар роҳ ҳастӣ, саъй кун, то ки аз вай раҳоӣ ёбӣ; Мабодо туро ба назди қозӣ набарад, ва қозӣ туро ба афсар супорад, ва афсар туро ба зиндон наандозад. 59 Ба ту мегӯям, ки то фулуси охиринро адо накунӣ, аз он ҷо нарафт. БОБИ 13 1 Дар он вақт баъзе касон ба Ӯ дар бораи ҷалилиён, ки хуни онҳоро Пилотус бо қурбониҳои онҳо омехта карда буд, нақл карданд. 2 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Оё гумон мекунед, ки ин ҷалилиён болотар аз тамоми ҷалилиён гунаҳкор буданд, зеро онҳо чунин азоб кашиданд? 3 Ба шумо мегӯям, не, лекин агар тавба накунед, ҳамаатон ҳамин тавр ҳалок хоҳед шуд. 4 Ё он ҳаждаҳ нафаре, ки бурҷи Шилӯаҳ ба болои онҳо афтода, онҳоро куштааст, гумон мекунед, ки онҳо аз ҳама сокинони Ерусалим болотар гунаҳкор буданд? 5 Ба шумо мегӯям, не, лекин агар тавба накунед, ҳамаатон ҳамин тавр ҳалок хоҳед шуд. 6 Ӯ ин масалро низ гуфт; Марде дар токзори худ дарахти анҷир шинонда буд; ва омада, бар он мева меҷуст, вале наёфт. 7 Он гоҳ ӯ ба токзори худ гуфт: «Инак, се сол аст, ки ман меоям, то аз ин дарахти анҷир мева ҷӯям, вале наёбам; онро буред; чаро онро замин бор мекунад?

Луқо

8 Ӯ дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Худовандо! имсол низ бигзоред, то даме ки ман онро кофта, пору хоҳам кард; 9 Ва агар он мева оварад, хуб; ва агар не, пас онро буред. 10 Ӯ рӯзи шанбе дар яке аз куништҳо таълим медод. 11 Ва инак, зане буд, ки ҳаждаҳ сол рӯҳи заъф дошт, ва бо ҳам саҷда карда буд, ва ҳеҷ гоҳ худро баланд карда натавонист. 12 Исо вайро дида, ба наздаш хонд ва гуфт: « Эй зан! 13 Ва дастҳои Худро бар вай гузошт, ва дарҳол вай рост шуда, Худоро ҳамду сано хонд. 14 Сардори куништ бо хашм ҷавоб дод, зеро ки Исо дар рӯзи шанбе шифо дода, ба мардум гуфт: «Шаш рӯз аст, ки одамон бояд дар он кор кунанд; пас, дар он ҷо биёед ва шифо ёбед, на дар рӯзи шанбе. рӯзи шанбе. 15Худованд ба вай ҷавоб дода, гуфт: « Эй риёкор! Оё ҳар яке аз шумо дар рӯзи шанбе гов ё хари худро аз охур воз карда, ӯро ба об додан намебарад? 16 Ва оё ин зан, ки духтари Иброҳим аст, ки шайтон ӯро ҳаждаҳ сол боз бастааст, дар рӯзи шанбе аз ин занҷир озод карда намешавад? 17 Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро гуфт, ҳамаи душманонаш хиҷил шуданд, ва тамоми мардум аз тамоми корҳои ҷалоле ки Ӯ карда буд, шодӣ карданд. 18 Он гоҳ гуфт: « Малакути Худо ба чӣ монанд аст? ва ба куҷо монанд кунам? 19 Он мисли донаи хардалест, ки касе онро гирифта, ба боғи худ андохтааст; ва нашъунамо ёфта, дарахти бузурге мум шуд; ва мурғони ҳаво дар шохаҳои он ҷойгир шудаанд. 20 Ва боз гуфт: « Малакути Худоро ба чӣ монанд кунам? 21 Он мисли хамиртурушест, ки зане гирифта, дар се ченак орд пинҳон кард, то даме ки тамоми хамиртуруш шавад. 22 Ва ӯ дар шаҳрҳо ва деҳот гашта, таълим медод ва сӯи Ерусалим мерафт. 23 Он гоҳ касе ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Наҷотёфтагон каманд? Ва ба онҳо гуфт: 24 Саъй кунед, ки аз дари танг дароед; зеро, ба шумо мегӯям, ки бисьёр касон саъй мекунанд, ки дохил шаванд, вале наметавонанд дохил шаванд. 25 Вақте ки соҳиби хона бархоста, дарро баста, шумо дар берун истода, дарро мекӯфтед ва мегӯед: "Худовандо! Худовандо! ва ӯ ба шумо ҷавоб дода, хоҳад гуфт: "Ман шуморо намедонам, ки аз куҷоед; 26 Он гоҳ шумо хоҳед гуфт: "Мо дар ҳузури Ту хӯрда ва нӯшидем, ва Ту дар кӯчаҳои мо таълим медодӣ". 27 «Лекин вай гӯяд: "Ба шумо мегӯям: шуморо намешиносам, ки аз куҷоед; аз ман дур шавед, эй ҳамаи ситамкорон. 28 Вақте ки шумо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ва тамоми анбиёро дар Малакути Худо хоҳед дид, гиря ва ғиҷирроси дандон хоҳад буд, ва шумо худро бадар рондаед. 29Ва онҳо аз шарқ ва аз ғарб ва шимол ва аз ҷануб омада, дар Малакути Худо хоҳанд нишаст. 30 «Ва инак, охиринҳо ҳастанд, ки аввалин хоҳанд шуд, ва аввалинҳо ҳастанд, ки охирин хоҳанд шуд. 31 Дар ҳамон рӯз баъзе аз фарисиён омада, ба Ӯ гуфтанд: «Баро ва аз он ҷо бирав, зеро Ҳиродус туро хоҳад кушт».

32 Ба онҳо гуфт: « Биравед ва ба он рӯбоҳ бигӯед: "Инак, Ман девҳоро берун мекунам ва имрӯз ва фардо табобат мекунам, ва дар рӯзи сеюм комил хоҳам буд". 33 Бо вуҷуди ин, ман бояд имрӯз ва фардо ва фардо роҳ равам, зеро мумкин нест, ки пайғамбаре аз Ерусалим нобуд шавад. 34 Эй Ерусалим, Ерусалим! Чанд бор мехостам фарзандони туро ҷамъ кунам, чунон ки мурғ чӯҷаҳои худро зери болҳои худ ҷамъ мекунад, ва шумо намехоҳед! 35 «Инак, хонаи шумо бароятон хароб шудааст; ва ба ростӣ ба шумо мегӯям: Маро нахоҳед дид, то даме ки бигӯед: "Муборак аст Он ки ба исми Худованд меояд". БОБИ 14 1 Ва ҳангоме ки Ӯ дар рӯзи шанбе барои хӯрдани нон ба хонаи яке аз сардорони фарисиён даромад, онҳо Ӯро тамошо карданд. 2 Ва инак, марде дар пеши Ӯ буд, ки гирифтори исфаноҷ буд. 3 Исо дар ҷавоби шариатдонон ва фарисиён гуфт: « Оё дар рӯзи шанбе шифо додан ҷоиз аст? 4 Ва онҳо хомӯш монданд. Ва ӯро гирифта, шифо дод ва ҷавоб дод; 5 Ва ба онҳо ҷавоб дода, гуфт: « Кадоме аз шумо хар ё гове дошта бошад, ки ба чоҳ афтода бошад, ва дар рӯзи шанбе ӯро берун накашад? 6 Ва онҳо дигар ба ин суханон ҷавоб дода натавонистанд. 7 Ва ӯ ба даъватшудагон масал овард, вақте ки ӯ қайд кард, ки чӣ тавр онҳо утоқҳои калонро интихоб мекунанд; ба онҳо гуфт, 8 Вақте ки касе туро ба тӯй даъват кунанд, дар баландтарин ҳуҷра нанишин; мабодо марди гиромитаре аз ту бар ӯ даъват шавад; 9 Ва он ки туро фармудааст ва ба ту гӯяд: "Ба ин одам ҷой деҳ"; ва ту бо шарм ба гирифтани ҳуҷраи пасттарин шурӯъ мекунӣ. 10 «Лекин вақте ки туро даъват карданд, бирав ва дар поёнтарин ҳуҷра нишин; То ки вақте ки туро фармудааст, биёяд, ба ту гӯяд: "Эй дӯст, баландтар шав; пас дар ҳузури онҳое ки бо ту дар сари суфра нишастаанд, саҷда хоҳӣ кард". 11 Зеро ҳар кӣ худро боло бардорад, хор хоҳад шуд; ва ҳар кӣ худро фурӯтан кунад, сарафроз хоҳад шуд. 12 Он гоҳ ба касе, ки ӯро фармудааст, гуфт: « Вақте ки хӯроки шом ё шом мепазӣ, на дӯстони худ, на бародарони худ, на хешовандони худ ва на ҳамсоягони сарватманди худро даъват накун; Мабодо боз ба ту фармон надиҳанд, ва ҷазои ту дода шавад. 13 Аммо вақте ки ту зиёфат мекунӣ, мискинон, маъюбон, лангон ва кӯронро даъват кун; 14 Ва ту баракат хоҳӣ ёфт; зеро ки онҳо ба ту подош дода наметавонанд, зеро ки дар эҳьёи одил подош хоҳӣ дод. 15 Ва яке аз онҳое ки бо Ӯ дар сари суфра нишаста буданд, инро шунида, ба Ӯ гуфт: «Хушо касе ки дар Малакути Худо нон бихӯрад». 16 Он гоҳ ба вай гуфт: « Шахсе зиёфати калоне ороста, бисьёр касонро гуфт;

Луқо

17 Ва ғуломи худро ҳангоми таоми шом фиристод, то ба даъватшудагон бигӯяд: "Биёед"; зеро ки ҳама чиз ҳоло омода аст. 18 Ва ҳама бо як розигӣ ба узрхоҳӣ сар карданд. Аввалин ба вай гуфт: «Ман як порча замин харидаам ва бояд рафта, онро бубинам; 19 Ва дигаре гуфт: «Ман панҷ юғи гов харидам ва меравам, то онҳоро озмоиш кунам; 20 Дигаре гуфт: «Ман зан гирифтам ва аз ин рӯ омада наметавонам». 21 Он ғулом омада, инро ба оғои худ хабар дод. Он гоҳ соҳиби хона ба ғазаб омада, ба ғуломи худ гуфт: «Зуд ба кӯчаҳо ва паскӯчаҳои шаҳр баромада, мискинон, маъюбон, бандҳо ва кӯронро ба ин ҷо биёр». 22 Ва ғулом гуфт: «Худовандо! Он чи фармудаӣ, иҷро шуд, вале ҷой ҳаст». 23 Ва оғо ба ғулом гуфт: «Ба шоҳроҳҳо ва чарогоҳҳо баромада, онҳоро маҷбур кун, ки дароянд, то хонаи ман пур шавад». 24 «Зеро ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ яке аз онҳое ки даъват шуда буданд, таоми шоми маро нахоҳанд чашид. 25 Ва мардуми бисьёре бо Ӯ мерафтанд, ва Ӯ рӯй гардонда, ба онҳо гуфт: 26 Агар касе назди Ман омада, аз падар, модар, ва зан, ва фарзандон, ва бародарон, ва хоҳарони худ ва аз ҷони худ нафрат накунад, наметавонад шогирди Ман бошад. 27 Ва ҳар кӣ салиби худро бардошта, Маро пайравӣ накунад, наметавонад шогирди Ман бошад. 28 «Зеро ки кадоме аз шумо, ки қасди сохтани бурҷро дорад, аввал нишаста, харҷи онро ҳисоб намекунад, ки оё барои анҷом додани он кофӣ дорад? 29 Мабодо, ки баъд аз гузоштани таҳкурсӣ ва ба анҷом расондан натавонад, ҳамаи онҳое ки онро мебинанд, Ӯро тамасхур кунанд, 30 Гуфт: «Ин одам ба сохтмон шурўъ карда, ба охир расонда натавонист». 31 Ё кадом подшоҳ, ки ба муқобили подшоҳи дигар ҷанг карданӣ мешавад, аввал нишаста, машварат намекунад, ки оё вай бо даҳ ҳазор нафар метавонад бо бист ҳазор нафар ба муқобили ӯ пешвоз гирад? 32 Вагарна, дар ҳоле ки дигаре дар масофаи дур аст, вай сафир фиристода, сулҳ мехоҳад. 33 Ҳамин тавр, ҳар кӣ аз шумо бошад, ҳар он чи дорад, тарк накунад, шогирди Ман шуда наметавонад. 34 Намак хуб аст; лекин агар намак маззаи худро гум карда бошад, бо кадом чиз онро пухта тавонад? 35 Он на ба замин мувофиқ аст, на барои пору; вале одамон онро берун мекунанд. Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад.

6 Ва ҳангоме ки ба хона бармегардад, дӯстон ва ҳамсоягони худро ҷеғ зада, ба онҳо мегӯяд: «Бо ман шодӣ кунед; зеро ки гӯсфанди гумшудаи худро ёфтам. 7 Ба шумо мегӯям, ки дар осмон низ барои як гунаҳкори тавбакунанда шодӣ хоҳад буд, на барои наваду нӯҳ одил, ки ба тавба эҳтиёҷ надоранд. 8 Ё кадом зане, ки даҳ тангаи нуқра дорад, агар як пораашро гум кунад, шамъ даргиронда, хонаро рӯрӯб намекунад ва то он даме ки онро ёбад, боғайрат намеҷӯяд? 9 Ва чун ёфт, дӯстон ва ҳамсоягони худро ҷеғ зада, мегӯяд: «Бо ман шодӣ кунед; зеро ки пораи гумкардаамро ёфтам. 10 Ҳамин тавр, ба шумо мегӯям: дар ҳузури фариштагони Худо барои як гуноҳкоре ки тавба мекунад, шодӣ аст. 11 Ва гуфт: «Марде ду писар дошт; 12 Ва хурдии онҳо ба падари худ гуфт: «Эй падар, он чизеро, ки ба ман меафтад, ба ман деҳ». Ва зиндагии худро ба онҳо тақсим кард. 13 Ва чанд рӯз пас аз он ки писари хурдӣ ҳама ҷамъ омада, ба кишвари дурдаст сафар кард, ва дар он ҷо дороии худро бо зиндагии бетартибона сарф кард. 14 Ва ҳангоме ки ӯ ҳамаашро сарф кард, дар он сарзамин қаҳтии сахте ба амал омад; ва ӯ ба бенавоӣ сар кард. 15 Ва ӯ рафта, ба як шаҳрванди он кишвар пайваст; ва ӯро ба киштзорҳои худ фиристод, то хукҳоро бихӯрад. 16 Ва ӯ мехост, ки шиками худро аз пустҳое, ки хукҳо мехӯрданд, пур кунад, ва ҳеҷ кас ба ӯ надод. 17 Ва чун ба худ омад, гуфт: «Чӣ кадар муздурони падарам нони серӣ ва захира доранд, ва ман аз гуруснагӣ мемирам! 18 Ман бархоста, назди падарам меравам ва ба вай мегӯям: Падар! 19 «Ва дигар лоиқи он нестам, ки писари ту номида шавам: маро ҳамчун муздури худ қарор деҳ». 20 Ва ӯ бархоста, назди падараш омад. Аммо вақте ки ӯ ҳанӯз дуртар буд, падараш ӯро дида, раҳмаш омад ва давида давида, бар гарданаш афтод ва ӯро бӯсид. 21 Ва писар ба ӯ гуфт: «Эй падар! 22 Аммо падар ба навкарони худ гуфт: «Ҷомаи беҳтаринро оварда, ба вай бипӯшонед; ва ба дасташ ангуштарӣ ва ба пойҳояш кафш гузошт; 23 Ва гӯсолаи фарбеҳро ба ин ҷо оварда, бикушед; ва биёед бихӯрем ва шодӣ кунем; 24 «Зеро ки писари ман мурда буд ва зинда аст; гум шуда буд ва ёфт мешавад. Ва онҳо ба шодмонӣ шурӯъ карданд. 25 Ва писари калониаш дар саҳро буд, ва ҳангоме ки ӯ омада, ба хона наздик мешуд, садои мусиқию рақсро шунид. 26 Ва яке аз ғуломонро ҷеғ зада, пурсид, ки ин чӣ маъно дорад? 27 Ба вай гуфт: «Бародарат омад; ва падарат гӯсолаи фарбеҳро куштааст, зеро ки ӯро сиҳату саломат қабул кардааст. 28 Ва ӯ ба хашм омада, нахост ба хона дарояд; 29 Ва ӯ ба падараш гуфт: «Инак, ин қадар солҳо ба ту хизмат мекунам ва ҳеҷ гоҳ фармони Туро вайрон накардаам, вале ту ба ман кӯдаке надодӣ, то ки бо дӯстони худ шодӣ кунам;

БОБИ 15 1 Он гоҳ ҳамаи боҷгирон ва гуноҳкорон ба Ӯ наздик шуданд, то ки Ӯро бишнаванд. 2 Фарисиён ва китобдонон шиква карда, мегуфтанд: «Ин шахс гунаҳкоронро қабул карда, бо онҳо хӯрок мехӯрад». 3 Ва ин масалро ба онҳо гуфта, гуфт: 4 Кадом касе аз шумо, ки сад гӯсфанд дошта бошад, як сарашро гум кунад, наваду нӯҳро дар биёбон монда, аз паи он гумшуда намеравад, то даме ки онро ёбад? 5 Чу ёфт, Бар китфи худ ниҳода шод.

Луқо

30 «Аммо ҳамин ки ин писарат омад, ки моли туро бо фоҳишаҳо хӯрдааст, ту барояш гӯсолаи фарбеҳро куштаӣ». 31 Ба вай гуфт: «Писарам, ту ҳамеша бо Ман ҳастӣ, ва он чи дорам, аз они туст». 32 Вобаста ба он буд, ки мо хурсандӣ кунем ва шод шавем, зеро ин бародарат мурда буд ва зинда аст; ва гум шуда буд ва ёфт мешавад.

19 Марди сарватдоре буд, ки либоси арғувон ва катони маҳин дар бар дошт ва ҳар рӯз пурдабдаба мекард; 20 Ва Лаъзор ном гадое буд, ки пур аз захмҳо назди дарвозаи ӯ хобида буд. 21 Ва мехостанд аз нонрезаҳоеро, ки аз дастархони марди сарватдор меафтад, сер шавад; 22 Ва чунин воқеъ шуд, ки гадо мурд, ва онро фариштагон ба оғӯши Иброҳим бурданд; он сарватдор низ мурд ва ба хок супурда шуд; 23 Ва дар дӯзах, ки дар азоб буд, чашмонашро боло карда, аз дур Иброҳим ва Лаъзорро дар оғӯши ӯ дид. 24 Ва фарьёд зада, гуфт: «Эй падар, Иброҳим! зеро ки ман дар ин шӯъла азоб мекашам. 25 Аммо Иброҳим гуфт: «Эй писарам, дар хотир дор, ки ту дар умри худ чизҳои неки худро гирифтаӣ, инчунин Лаъзор чизҳои бадиро гирифт; 26 Ва ғайр аз ҳамаи ин, дар байни мову шумо як фосилаи бузурге ҳаст; ба тавре ки онҳое ки аз он ҷо ба сӯи шумо гузаштан мехоҳанд, наметавонанд; ва ба мо гузашта наметавонанд, ки аз он ҷо хоҳад буд. 27 Он гоҳ гуфт: «Пас, эй падар, аз ту илтимос мекунам, ки ӯро ба хонаи падарам бифиристӣ; 28 Зеро ки ман панҷ бародар дорам; то ки ба онҳо шаҳодат диҳад, мабодо онҳо низ ба ин макони азоб наоянд. 29 Иброҳим ба вай гуфт: «Онҳо Мусо ва анбиё доранд; бигзор онҳоро бишнаванд. 30 Гуфт: «Не, падар Иброҳим! 31 Ба вай гуфт: «Агар ба Мусо ва анбиё гӯш надиҳанд, ва ҳарчанд яке аз мурдагон эҳьё шуда бошад ҳам, бовар нахоҳанд кард».

БОБИ 16 1 Ва Ӯ ба шогирдони Худ низ гуфт: « Марди сарватдоре буд, ки маъмуре дошт; ва ба вай айбдор карда шуд, ки молашро исроф кардааст. 2 Ва ӯро ҷеғ зада, гуфт: «Чӣ гуна аст, ки ман ин суханонро дар бораи ту мешунавам? дар бораи кори худ ҳисобот деҳ; зеро ки ту дигар идоракунанда набошӣ. 3 Он гоҳ идоракунанда дар дили худ гуфт: «Чӣ кунам? зеро ки оғои ман идоракуниро аз ман мегирад; ман кофта наметавонам; гадо кардан ман шарм медорам. 4 Ман тасмим гирифтам, ки чӣ кор кунам, то ки маро аз сарпарастӣ дур кунанд, маро дар хонаҳои худ қабул кунанд. 5 Ва ӯ ҳар яке аз қарздорони оғои худро назди худ хонд ва ба аввал гуфт: «Ту аз оғои ман чӣ қадар қарздор ҳастӣ? 6 Ва гуфт: «Сад ченак равган». Ва ба вай гуфт: «Ҳисоби худро бигир ва зуд нишаста, панҷоҳ бинавис». 7 Пас ба дигаре гуфт: «Ту чӣ қадар қарздор ҳастӣ? Ва гуфт: «Сад чора гандум». Ва ба вай гуфт: «Ҳисоби худро гирифта, ҳаштод бинавис». 8 Ва оғо идоракунандаи золимро таъриф кард, зеро ки ӯ оқилона карда буд, зеро ки фарзандони ин ҷаҳон дар насли худ аз фарзандони нур донотаранд. 9 Ва Ман ба шумо мегӯям: барои худ дӯстони сарвати ноинсофӣ пайдо кунед; то ки чун ноком шудед, шуморо ба манзилҳои абадӣ қабул кунанд. 10 Ҳар кӣ дар чизи хурд мӯътамад бошад, дар чизи бисьёр низ мӯътамад аст; 11 Пас, агар шумо дар сарвати ноинсоф мӯътамад набудед, кист, ки сарвати ҳақиқиро ба шумо месупорад? 12 Ва агар шумо дар он чи аз они каси дигар мӯътамад набудед, кист, ки он чи аз они шумост ба шумо медиҳад? 13 Ҳеҷ ғулом ба ду оғо хизмат карда наметавонад: зеро ки ё аз яке нафрат карда, дигареро дӯст медорад; вагарна ба яке часпида, дигареро хор мекунад. Шумо наметавонед ба Худо ва момон хизмат кунед. 14 Фарисиён низ, ки тамаъкор буданд, ҳамаи инро шуниданд ва Ӯро тамасхур карданд. 15 Ба онҳо гуфт: « Шумо онҳое ҳастед, ки худро дар назди мардум сафед мекунед; Аммо Худо аз дилҳои шумо огоҳ аст, зеро он чӣ дар миёни мардум азиз аст, дар назди Худо зишт аст. 16 Таврот ва анбиё то замони Яҳьё вуҷуд доштанд; аз он вақт инҷониб Малакути Худо мавъиза карда мешавад ва ҳар кас ба он кӯшиш мекунад. 17 Ва гузариши осмон ва замин осонтар аст, аз он ки як унвон аз вайрон шавад. 18 Ҳар кӣ зани худро талоқ дода, дигареро никоҳ кунад, зино карда бошад;

БОБИ 17 1 Он гоҳ ба шогирдон гуфт: « Ин ғайриимкон аст, ки васвасаҳо ба амал оянд; 2 Барои ӯ беҳтар буд, ки санги осиёе ба гарданаш овехта, дар баҳр андохт, аз он ки яке аз ин хурдсолонро ба васваса андозад. 3 Худро эҳтиёт кун: агар бародарат ба ту гуноҳе кунад, ӯро сарзаниш кун; ва агар тавба кунад, омурзишаш кун. 4 Ва агар дар як рӯз ҳафт бор бар зидди ту гуноҳ кунад, ва дар як рӯз ҳафт бор боз ба ту рӯй оварда, гӯяд: "Тавба мекунам"; ту ӯро мебахшӣ. 5 Ва ҳаввориён ба Худованд гуфтанд: «Имони моро афзун кун». 6 Ва Худованд гуфт: « Агар шумо мисли донаи хардал имон медоштед, метавонистед ба ин дарахти чинор бигӯед: "Аз реша канда шуда, дар баҳр шинонда шав"; ва он бояд ба шумо итоат кунад. 7 «Лекин кадоме аз шумо, ки ғуломе дорад, ки шудгор мекунад ё чорпоён мекунад, вакте ки вай аз саҳро меояд, ба вай оҳиста-оҳиста гӯяд: "Бирав ва ба сари суфра биншин"? 8 Ва ба ҷои он ки ба ӯ нагӯяд: "Он чизе ки ман хӯрок бихӯрам, тайёр кун ва камари худро баста ва ба ман хизмат кун, то даме ки ман хӯрдам ва бинӯшам"; ва баъд хоҳӣ бихӯр ва бинӯш? 9 Оё вай ба он ғулом барои он ки он чи ба ӯ фармуда шуда буд, ба ҷо овард, ташаккур мегӯяд? намекунам. 10 «Ҳамчунин шумо, ҳангоме ки ҳамаи он чиро, ки ба шумо фармудаанд, ба ҷо оваред, бигӯед: "Мо ғуломони

Луқо

бефоида ҳастем; мо он чиро, ки бояд иҷро кунем, ба ҷо овардаем". 11 Ва ҳангоме ки Ӯ ба Ерусалим мерафт, аз миёни Сомария ва Ҷалил мегузашт. 12 Ва ҳангоме ки Ӯ ба деҳае даромад, даҳ марди махавиро, ки аз дур истода буданд, вохӯрданд; 13 Онҳо овози худро баланд карда, гуфтанд: «Эй Исо, эй Устод! Ба мо марҳамат кун». 14 Чун онҳоро дид, ба онҳо гуфт: « Биравед, худро ба коҳинон нишон диҳед». Ва ҳангоме ки онҳо мерафтанд, пок шуданд. 15Ва яке аз онҳо чун дид, ки шифо ёфтааст, баргашт ва бо овози баланд Худоро ҳамду сано хонд. 16 Ва бар пойҳои Ӯ афтода, Ӯро шукр гуфт, ва ӯ сомарӣ буд. 17 Исо дар ҷавоб гуфт: « Оё даҳ нафари покшудагон набуданд? аммо нӯҳ нафар куҷоянд? 18 Ба ҷуз ин бегона касе ёфт нашуд, ки баргашта, Худоро ҳамду сано гӯяд. 19 Ба вай гуфт: « Бархез, бирав; имонат туро шифо бахшид». 20 Ва ҳангоме ки аз фарисиён талаб карда шуд, ки Малакути Худо кай фаро мерасад, Ӯ ба онҳо ҷавоб дода, гуфт: « Малакути Худо бо мушоҳида намеояд; 21 Ҳамчунин нагӯянд: "Ин ҷост"! ё инак, он ҷо! зеро инак, Малакути Худо дар дохили шумост. 22 Ва ба шогирдон гуфт: « Айёме мерасад, ки яке аз айёми Писари Одамро дидан мехоҳед, вале онро нахоҳед дид». 23 Ва ба шумо хоҳанд гуфт: "Ин ҷо бубин; ё он ҷо бубинед: аз ақиби онҳо наравед ва аз паи онҳо наравед. 24 Зеро, чунон ки барқе, ки аз як қисмати зери осмон нур мепошад, то канори дигари зери осмон медурахшад; Писари Одам низ дар айёми Худ ҳамин тавр хоҳад буд. 25 «Лекин аввал ӯ бояд бисьёр азоб кашад ва аз ин насл рад карда шавад. 26 «Ва чӣ тавре ки дар айёми Нӯҳ буд, дар айёми Писари Одам низ ҳамин тавр хоҳад шуд. 27 То рӯзе, ки Нӯҳ ба киштӣ даромад, ва тӯфон омада, ҳамаро несту нобуд кард. 28 Ҳамчунин, чунон ки дар айёми Лут буд; мехӯрданд, менӯшиданд, мехариданд, мефурӯхтанд, кишт мекарданд, бино мекарданд; 29 Аммо ҳамон рӯзе, ки Лут аз Садӯм баромад, аз осмон оташ ва кибрит борид ва ҳамаро несту нобуд кард. 30 Дар рӯзе ки Писари Одам зоҳир мешавад, ҳамин тавр хоҳад буд. 31 «Дар он рӯз касе ки бар бом бошад, ва чизҳои вай дар хона бошад, барои гирифтани он фурӯ наояд; ва ҳар кӣ дар саҳро аст, барнагардад. 32 Зани Лутро ба ёд оред. 33 Ҳар кӣ ҷони худро наҷот диҳад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ ҷони худро барбод диҳад, онро нигоҳ медорад. 34 Ба шумо мегӯям, ки дар он шаб ду нафар дар як бистар хоҳанд буд; яке гирифта ва дигаре гузошта мешавад. 35 «Ду зан бо ҳам дастос мекунанд; яке гирифта ва дигаре гузошта мешавад.

36 «Ду мард дар саҳро хоҳанд буд; яке гирифта ва дигаре гузошта мешавад. 37 Дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Куҷо, эй Худованд? Ба онҳо гуфт: « Ҳар ҷо ки ҷасад бошад, уқобҳо дар он ҷо ҷамъ хоҳанд шуд». БОБИ 18 1 Ва Ӯ ба онҳо масале гуфт, ки одамон бояд ҳамеша дуо гӯянд, ва суст нашаванд; 2 Гуфт: « Дар шаҳре қозӣ буд, ки на аз Худо метарсид ва на ба одам эътибор медод; 3 Дар он шаҳр бевазане буд; ва вай назди Ӯ омада, гуфт: «Интиқомро аз душманам бигир». 4 Ва муддате намехост, аммо баъд дар дили худ гуфт: "Гарчанде ки ман аз Худо наметарсам ва ба одамизод наметарсам; 5 Аммо азбаски ин бевазан маро ба изтироб меорад, аз вай интиқом хоҳам гирифт, мабодо аз омадани доимии худ маро хаста накунад. 6 Ва Худованд гуфт: « Гӯш кун, ки қозии золим чӣ мегӯяд». 7 Оё Худо баргузидагони Худро, ки шабу рӯз ба сӯи Ӯ нидо мекунанд, интиқом намегирад, гарчанде ки бо онҳо сабр кунад? 8 Ба шумо мегӯям, ки Ӯ ба зудӣ интиқоми онҳоро хоҳад гирифт. Лекин, вақте ки Писари Одам меояд, дар рӯи замин имон хоҳад ёфт? 9 Ва Ӯ ин масалро ба баъзе одамоне гуфт, ки ба худ боварӣ доштанд, ки одил ҳастанд ва дигаронро нафрат мекунанд: 10 Ду мард барои дуо гуфтан ба маъбад рафтанд; яке фарисий ва дигаре боҷгир. 11 Фарисй истода, бо худ чунин дуо гуфт: «Худовандо! Туро шукр мегӯям, ки ман мисли одамони дигар, тамаъҷӯ, золим, зинокор ва ҳатто ин боҷгир нестам». 12 Ман дар як ҳафта ду бор рӯза мегирам ва аз ҳар чизе ки дорам, даҳяк медиҳам. 13 Ва боҷгир, ки аз дур истода буд, нахост, ки чашмони худро ба осмон боло барад, балки ба синааш зад ва гуфт: "Худо ба ман, ки гуноҳкорамро раҳм кун". 14 Ба шумо мегӯям, ки ин шахс ба хонаи худ нисбат ба дигаре сафедшуда фурӯд омад; зеро ҳар кӣ худро баланд бардорад, хор хоҳад шуд; ва ҳар кӣ худро фурӯтан кунад, сарафроз хоҳад шуд. 15 Кӯдаконро низ назди Ӯ оварданд, то ки онҳоро ламс кунад, лекин шогирдонаш чун диданд, онҳоро сарзаниш карданд. 16 Аммо Исо онҳоро назди худ хонда, гуфт: « Кӯдаконро бигузоред, ки назди Ман оянд ва ба онҳо монеъ нашавед, зеро Малакути Худо аз они онҳост». 17 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ Малакути Худоро мисли кӯдак қабул накунад, ба он дохил нахоҳад шуд. 18 Сардоре аз Ӯ пурсид: «Эй Устоди нек! 19 Исо ба вай гуфт: « Чаро Маро нек мегӯӣ? Ҳеҷ кас хуб нест, ҷуз якто, яъне Худо. 20 Ту аҳкомро медонӣ: «Зино накун, накуш, дуздӣ накун, шаҳодати бардурӯғ надиҳ, падар ва модари худро эҳтиром намо». 21 Ва гуфт: «Ҳамаи инро ман аз ҷавониам нигоҳ доштаам».

Луқо

22 Исо инро шунида, ба вай гуфт: « Ба ту боз як чиз намерасад: ҳар он чи дорӣ, бифурӯш ва ба мискинон тақсим кун, ва дар осмон ганҷе хоҳӣ дошт; ва омада, Маро пайравӣ кун». 23 Чун инро шунид, хеле ғамгин шуд, зеро ки сарватдор буд. 24 Исо чун дид, ки хеле ғамгин аст, гуфт: « Онҳое, ки сарватдор ҳастанд, ба Малакути Худо дохил намешаванд! 25 Зеро аз сӯрохи сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки сарватдор ба Малакути Худо дохил шавад. 26 Онҳое ки шуниданд, гуфтанд: «Пас кӣ наҷот ёфта метавонад? 27 Ва гуфт: « Он чи барои одамон ғайриимкон аст, бо Худо имконпазир аст». 28 Он гоҳ Петрус гуфт: «Инак, мо ҳама чизро тарк карда, Туро пайравӣ кардем». 29 Ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям: касе нест, ки аз барои Малакути Худо хона, ё падару модар, ё бародарон, ё зан ё фарзандонро тарк карда бошад. 30 «Кӣ дар ин замони ҳозира ва дар дунёи оянда ҳаёти ҷовидонӣ нахоҳанд гирифт». 31 Он гоҳ Ӯ дувоздаҳро назди Худ гирифта, ба онҳо гуфт: « Инак, мо ба Ерусалим меравем, ва ҳар он чи анбиё дар бораи Писари Одам навиштаанд, ба амал ояд». 32 Зеро ки вай ба дасти ғайрияҳудиён таслим карда, тамасхур ва дашном дода ва туф хоҳад шуд; 33 «Ва ӯро тозиёна зада, хоҳанд кушт, ва дар рӯзи сеюм эҳьё хоҳад шуд. 34 Ва онҳо ҳеҷ яке аз ин чизҳоро нафаҳмиданд, ва ин сухан аз онҳо пинҳон буд, ва онҳо аз суханони гуфташуда хабар надоштанд. 35 Ва ҳангоме ки Ӯ ба Ериҳӯ наздик мешуд, кӯре дар канори роҳ нишаста, гадоӣ мекард; 36 Ва чун гузашти мардумро шунид, пурсид, ки ин чӣ маъно дорад. 37 Ба вай гуфтанд, ки Исои Носирӣ аз он ҷо мегузарад. 38 Ва фарьёд зада, гуфт: «Эй Исо, Писари Довуд, ба ман марҳамат кун». 39 Онҳое ки пеш мерафтанд, вайро манъ карданд, ки хомӯш шавад, лекин вай боз зиёдтар фарьёд зад: «Эй Писари Довуд! Ба ман раҳм кун». 40 Исо истода, фармуд, ки ӯро назди Ӯ биёранд; ва чун наздик шуд, аз Ӯ пурсид: 41 Гуфт: " Ту чӣ мехоҳӣ, ки бо ту бикунам?" Ва гуфт: «Худовандо! То бино шавам». 42 Исо ба вай гуфт: « Бибиё бош; имонат туро наҷот дод». 43 Дарҳол ӯ бино шуд ва Худоро ҳамду сано хонда, аз паи Ӯ равона шуд; ва тамоми мардум, чун диданд, Худоро ҳамду сано хонданд.

5 Ва ҳангоме ки Исо ба он ҷо расид, боло нигарист ва ӯро дид ва ба вай гуфт: « Эй Заккай! зеро ки имрӯз бояд дар хонаи ту бимонам». 6 Ва шитоб карда, фуруд омад ва ӯро шодона қабул кард. 7 Ва чун диданд, ҳама шиква карда, гуфтанд: «Ӯ барои меҳмони шахси гунаҳкор рафтааст». 8 Ва Заккай истода, ба Худованд гуфт; Инак, Худовандо, нисфи дороии худро ба мискинон медиҳам; ва агар аз касе бо айби бардурӯғ чизе гирифта бошам, ӯро чор баробар бармегардонам. 9 Исо ба вай гуфт: « Имрӯз наҷот ба ин хона омад, зеро ки ӯ низ писари Иброҳим аст». 10 «Зеро ки Писари Одам омадааст, то ки гумшударо ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад. 11 Ва ҳангоме ки онҳо ин суханонро шуниданд, Исо илова карда, масал гуфт, зеро ки Ӯ ба Ерусалим наздик буд, ва онҳо гумон мекарданд, ки Малакути Худо дарҳол зуҳур мекунад. 12 Ӯ гуфт: « Шахсе бузургвор ба кишвари дурдаст рафт, то ки барои худ салтанате бигирад ва баргардад». 13 Ва даҳ ғуломи худро ҷеғ зада, ба онҳо даҳ мино дод ва ба онҳо гуфт: «То омаданам машғул шавед». 14 Аммо шаҳрвандонаш аз ӯ нафрат доштанд ва аз ақиби ӯ хабар фиристода, гуфтанд: «Мо намехоҳем, ки ин шахс бар мо подшоҳӣ кунад». 15 Ва ҳангоме ки ӯ салтанатро гирифта, баргашт, фармуд, ки ин ғуломонро, ки ба онҳо пул дода буд, даъват кунанд, то бидонад, ки ҳар кас аз тиҷорат чӣ қадар фоида гирифтааст. 16 Он гоҳ аввалин омада, гуфт: «Худовандо! минои ту даҳ мино афзудааст». 17 Ба вай гуфт: «Хуб, эй ғуломи нек! 18 Ва дуюмӣ омада, гуфт: «Худовандо! минои ту панҷ мино афзудааст». 19 Ӯ низ ба ӯ гуфт: «Ту низ бар панҷ шаҳр бош». 20 Ва дигаре омада, гуфт: «Худовандо! 21 «Зеро ки ман аз ту тарсидам, зеро ки ту одами сахтгир ҳастӣ: он чи нагузоштаӣ, мебардорӣ ва он чи накоштаӣ, медавӣ. 22 Ба вай гуфт: «Туро аз забони худат доварӣ хоҳам кард, эй ғуломи шарир». Ту медонистӣ, ки ман одами сахтгирам ва он чи нагузоштаам, медаравам ва накоштаам. 23 Пас чаро пули маро ба бонк надодӣ, то ки ҳангоми омаданам пули худро бо рибо талаб кунам? 24 Ва ба ҳозирон гуфт: «Аз вай мино гирифта, ба касе ки даҳ мино дорад, бидиҳед». 25 (Ва ба Ӯ гуфтанд: "Худовандо! Ӯ даҳ мино дорад". 26 Зеро ба шумо мегӯям: ба ҳар кӣ дорад, дода мешавад; ва аз касе ки надорад, ҳатто он чи ҳам дорад, аз вай гирифта мешавад. 27 Аммо он душманони ман, ки намехостанд, ки бар онҳо подшоҳӣ кунам, ба ин ҷо оварда, пеши ман бикушанд. 28 Чун инро гуфт, пештар рафта, сӯи Ерусалим баромад. 29 Ва ҳангоме ки Ӯ ба Байт-Фоҷӣ ва Байт-Ҳинӣ, дар кӯҳи кӯҳи Зайтун ном дошт, наздик омад, ду шогирди Худро фиристод, 30 Ва гуфт: " Ба деҳаи рӯ ба рӯи худ биравед; Дар он вақте ки даромадед, курраи бастаеро хоҳед дид, ки то

БОБИ 19 1 Ва Исо ворид шуда, аз Ериҳӯ гузашт. 2 Ва инак, Заккай ном марде буд, ки сардори боҷгирон буд, ва сарватдор буд. 3 Ва ӯ мехост, ки Исоро бубинад, ки Ӯ кист; ва барои матбуот наметавонист, зеро вай қадбаланд буд. 4 Ва ӯ пеш давида, ба болои дарахти ангур баромад, то ки Ӯро бубинад, зеро ки ӯ бояд аз он роҳ гузарад.

Луқо

ҳол дар он ҳеҷ кас наменишаст; вайро воз карда, ба ин ҷо биёред. 31 Ва агар касе аз шумо бипурсад: "Чаро ӯро гум мекунед?" Ба вай чунин бигӯед: "Зеро ки Худованд ба вай эҳтиёҷ дорад". 32 Фиристодагон рафтанд ва ончунон ки Ӯ ба онҳо гуфта буд, ёфтанд. 33 Вақте ки онҳо курраро воз мекарданд, соҳибони он ба онҳо гуфтанд: «Чаро курраро воз мекунед? 34 Ва гуфтанд: «Худованд ба вай эҳтиёҷ дорад». 35 Ӯро назди Исо оварданд ва ҷомаҳои худро бар курра партофтанд ва Исоро савор карданд. 36 Ва ҳангоме ки Ӯ мерафт, онҳо ҷомаҳои худро бар сари роҳ густурданд. 37 Ва ҳангоме ки Ӯ наздик шуд, ҳоло ҳам дар фуромадани кӯҳи Зайтун, тамоми издиҳоми шогирдон ба шодӣ шурӯъ карданд ва барои ҳамаи мӯъҷизаҳое ки дида буданд, бо овози баланд Худоро ҳамду сано мегуфтанд; 38 Гуфт: «Муборак аст Подшоҳе ки ба исми Худованд меояд: осоиштагӣ дар осмон ва ҷалол дар олитарин». 39 Баъзе аз фарисиён аз байни мардум ба Ӯ гуфтанд: «Устод! шогирдони Худро мазаммат кун». 40 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ба шумо мегӯям, ки агар инҳо хомӯш шаванд, сангҳо дарҳол фарьёд хоҳанд зад». 41 Ва чун наздик шуд, шаҳрро дида, бар он гирист; 42 Ва мегуфт: « Агар ту, ақаллан дар ин айёми худ медонистӣ, ки он чиро, ки ба осоиштагии ту тааллуқ дорад, медонистӣ». вале акнун онҳо аз чашмони ту пинҳон шудаанд. 43Зеро айёме фаро хоҳад расид, ки душманонат дар гирди ту хандақ андохта, гирдатро иҳота карда, аз ҳар тараф нигоҳ хоҳанд дошт, 44 «Ва туро бо замин хоҳад гузошт, ва фарзандонатро дар дохили ту хоҳанд гузошт; ва дар ту санг бар санги дигар нахоҳанд монд; зеро ки вақти омадани худро намедонистӣ. 45 Ва ба маъбад даромада, ба берун рондани фурӯшандагон ва харидорони он шурӯъ кард; 46 Ба онҳо гуфт: " Навишта шудааст, ки "Хонаи Ман хонаи намоз аст, аммо шумо онро ба хонаи дуздон табдил додаед". 47 Ва ҳар рӯз дар маъбад таълим медод. Аммо саркоҳинон, китобдонон ва сардори қавм мехостанд Ӯро ба ҳалокат расонанд, 48 Ва наметавонистанд, ки чӣ кор кунанд, зеро ки тамоми мардум бодиққат шунидани Ӯ буданд.

6 Аммо агар гӯем, ки "аз одамон"; тамоми мардум моро сангсор хоҳанд кард, зеро онҳо боварӣ доранд, ки Яҳё набӣ буд. 7 Онҳо дар ҷавоб гуфтанд, ки гуфта наметавонанд, ки аз куҷост. 8 Исо ба онҳо гуфт: « Ман ҳам ба шумо намегӯям, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунам». 9 Он гоҳ ба мардум ин масалро гуфт; Марде токзоре шинонд, ва онро ба токдорон супурд, ва ба муддати дуру дароз ба кишвари дур рафт. 10 Ва дар вақти мавсим хизматгореро назди токдорон фиристод, то ки аз меваи токзор ба ӯ диҳанд, вале токдорон ӯро зада, тиҳидаст гусел карданд. 11 Ва боз ғуломи дигарро фиристод, ва онҳо низ ӯро зада, шарманда карданд ва тиҳидаст гусел карданд. 12 Боз сеюмашро фиристод, ва онҳо ӯро низ захмӣ карда, берун ронданд. 13 Соҳиби токзор гуфт: «Чӣ кунам? Ман писари маҳбуби худро мефиристам: шояд ӯро дида, эҳтиромаш кунанд. 14 «Лекин токдорон чун ӯро диданд, бо якдигар андеша карда, гуфтанд: «Ин ворис аст; биёед, ӯро бикушем, то ки мерос аз они мо бошад». 15 Пас вайро аз токзор ронда, куштанд. Пас, соҳиби токзор ба онҳо чӣ хоҳад кард? 16 Ӯ омада, ин токдоронро несту нобуд хоҳад кард ва токзорро ба дигарон хоҳад дод. Ва чун шуниданд, гуфтанд: «Худо накунад». 17 Ва Ӯ ба онҳо нигоҳ карда, гуфт: « Пас, ин чист, ки навишта шудааст: "Санге ки бинокорон рад карданд, сари гӯша шуд?" 18 Ҳар кӣ бар он санг афтад, шикаста хоҳад шуд; балки ба болои касе, ки он афтад, вайро хока меандозад. 19 Ва худи ҳамон соат саркоҳинон ва китобдонон хостанд ба Ӯ даст гузоранд; ва аз мардум метарсиданд, зеро фаҳмиданд, ки Ӯ ин масалро бар зидди онҳо гуфтааст. 20 Ва онҳо Ӯро посбонӣ карда, ҷосусонро фиристоданд, ки онҳо худро одил муаррифӣ кунанд, то суханони Ӯро фаҳманд, то ки Ӯро ба қудрат ва қудрати ҳоким таслим кунанд. 21 Ва аз Ӯ пурсиданд: «Эй Ӯстод! Мо медонем, ки Ту рост мегӯӣ ва таълим медиҳӣ ва ба ҳеҷ кас писанд нестӣ, балки роҳи Худоро ба ростӣ таълим медиҳӣ; 22 Оё ҷоиз аст, ки ба қайсар хироҷ диҳем, ё не? 23 Аммо Ӯ макри онҳоро дарьёфта, ба онҳо гуфт: « Чаро Маро меозмоед? 24 Ба ман як динор нишон диҳед. Он тасвир ва навиштаҷоти кӣ дорад? Дар ҷавоб гуфтанд: «Аз они қайсар». 25 Ба онҳо гуфт: « Пас он чи аз они қайсар аст, ба қайсар диҳед ва он чи аз они Худост, ба Худо». 26 Ва онҳо натавонистанд суханони Ӯро дар пеши мардум бифаҳманд, ва аз ҷавоби Ӯ дар ҳайрат монданд ва хомӯш монданд. 27 Он гоҳ баъзе аз саддуқиён назди Ӯ омаданд, ки ҳеҷ гуна эҳёро инкор мекунанд; ва аз ӯ пурсиданд, 28 Гуфт: «Эй Ӯстод! Мусо ба мо навиштааст: "Агар бародари касе бимирад, ки зане дошта бошад ва бе фарзанд бимирад, бародараш зани худро гирифта, барои бародари худ насл ба вуҷуд оварад".

БОБИ 20 1Ва воқеъ шуд, ки дар яке аз он рӯзҳо, вақте ки Ӯ дар маъбад ба мардум таълим медод ва Инҷилро мавъиза мекард, саркоҳинон ва китобдонон бо пирон бар Ӯ омаданд, 2 Ва ба ӯ гуфт: «Ба мо бигӯй, ки бо кадом қудрат ин корҳоро мекунӣ? ё кист, ки ин қудратро ба ту додааст? 3 Дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ман ҳам аз шумо як чиз мепурсам; ва ба ман ҷавоб диҳед: 4 Таъмиди Яҳё аз осмон буд ё одамон? 5 Ва дар дили худ андеша карда, мегуфтанд: «Агар гӯем, ки "аз осмон"; гӯяд: «Пас чаро ба вай бовар накардед?

Луқо

29 Пас, ҳафт бародар буданд, ва якумаш зан гирифт ва бефарзанд мурд. 30 Ва дуюмаш вайро ба занӣ гирифт, ва ӯ бефарзанд мурд. 31 Ва сеюмаш вайро гирифт; «Ҳафт нафар низ ҳамин тавр, ва онҳо фарзанде нагузошта, мурданд. 32 Дар охир зан низ мурд. 33 Пас, дар қиёмат вай зани кадоми онҳост? зеро ки ҳафт вайро ба занӣ гирифта буданд. 34 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Фарзандони ин ҷаҳон зан мегиранд ва ба шавҳар мебароянд; 35 Аммо онҳое ки сазовори гирифтани он ҷаҳон ва эҳьёи мурдагон мебошанд, на зан мегиранд ва на ба шавҳар дода мешаванд; 36 Ва онҳо дигар мурда наметавонанд, зеро ки онҳо ба фариштагон баробаранд; ва фарзандони Худо ҳастанд, ки фарзандони эҳё ҳастанд. 37 Ва ҳангоме ки мурдагон эҳьё мешаванд, Мусо дар назди бутта нишон дода, Худовандро Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб номид. 38 Зеро ки Ӯ на Худои мурдагон, балки Худои зиндагон аст, зеро ки ҳама барои Ӯ зиндаанд. 39 Баъзе аз китобдонон дар ҷавоб гуфтанд: «Эй Ӯстод! 40 Пас аз он онҳо ҷуръат накарданд, ки аз Ӯ чизе бипурсанд. 41 Ба онҳо гуфт: « Чӣ тавр онҳо мегӯянд, ки Масеҳ писари Довуд аст? 42 Ва худи Довуд дар китоби Забур гуфтааст: "Худованд ба Худованди ман гуфт: "Ба ямини Ман бинишин, 43 То даме ки душманонатро зери пои ту гардонам. 44 Пас, Довуд ӯро Худованд меномад, пас ӯ чӣ гуна писари вай аст? 45 Он гоҳ дар ҳузури тамоми мардум ба шогирдони Худ гуфт: 46 Аз китобдонон ҳазар кунед, ки мехоҳанд либосҳои дароз дар бар кунанд ва дар бозорҳо салом гӯянд, ва дар куништҳо курсиҳои баландро ишғол кунанд ва дар зиёфатҳо саломро дӯст доранд; 47 «Онҳое ки хонаҳои бевазанонро мехӯранд ва барои нишон додан дуои дароз мекунанд: ба ҷазои сахттар гирифтор хоҳад шуд».

7 Ва аз Ӯ пурсиданд: «Эй Ӯстод! Аммо ин кай мешавад? ва вақте ки ин чизҳо воқеъ мешаванд, чӣ аломате хоҳад буд? 8 Ва гуфт: « Эҳтиёт бошед, ки фирефта нашавед; зеро бисьёр касон ба исми Ман омада, гӯянд: "Ман Масеҳ ҳастам"; ва вақт наздик мешавад; пас аз ақиби онҳо наравед. 9 «Лекин вақте ки шумо дар бораи ҷангҳо ва ошӯбҳо хоҳед шунид, натарсед; зеро ки ин чизҳо бояд аввал ба амал ояд; вале инти-хоб нагузаштааст. 10 Ба онҳо гуфт: « Қавме бар зидди қавме ва салтанате бар зидди салтанате қиём хоҳад кард; 11 Ва дар ҳар ҷо заминҷунбии азиме, ва қаҳтиҳо ва вабоҳо хоҳад буд; ва манзараҳои даҳшатовар ва аломоти бузург аз осмон хоҳад буд. 12 «Лекин пеш аз ҳамаи ин ба хотири исми Ман дасти худ дароз карда, шуморо таъқиб карда, ба куништҳо ва зиндонҳо хоҳанд супурд ва ба пеши подшоҳон ва ҳокимон хоҳанд бурд. 13 Ва он барои шаҳодате ба шумо муроҷиат хоҳад кард. 14 Пас, онро дар дилҳои худ ҷойгир кунед, то дар бораи он ки чӣ ҷавоб диҳед, мулоҳиза накунед: 15 Зеро ки Ман ба шумо даҳон ва ҳикмат хоҳам дод, ки ҳамаи душманони шумо наметавонанд онро рад кунанд ва муқобилат кунанд. 16 Ва падару модар ва бародарон, ва хешовандон ва дӯстон ба шумо хиёнат хоҳанд кард; ва баъзе аз шуморо ба ҳалокат хоҳанд расонд. 17 Ва ба хотири исми Ман аз ҳама одамон ба шумо адоват хоҳанд дошт. 18 «Лекин ҳеҷ мӯе аз сари шумо нест нахоҳад шуд. 19 Бо сабри худ ҷонҳои худро соҳиб шавед. 20 Ва ҳангоме ки Ерусалимро лашкар иҳота карда хоҳед дид, бидонед, ки харобии он наздик аст. 21 «Он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо гурезанд; ва онҳое ки дар миёни он ҳастанд, берун раванд; ва онҳое ки дар кишварҳо ҳастанд, ба он дохил нашаванд. 22 Зеро ин айёми интиқом аст, то ки ҳар он чи навишта шудааст, ба амал ояд. 23 Аммо вой бар ҳоли ҳомиладорон ва ширдорон дар он айём! зеро ки дар замин мусибати бузурге ва ғазаби ин қавм хоҳад буд. 24 Ва онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод, ва ба асорати ҳамаи халқҳо бурда хоҳанд шуд; 25 Ва дар офтоб ва моҳ ва дар ситорагон аломатҳо хоҳанд буд; ва бар замин халқҳо бо изтироб ва изтироб; баҳр ва мавҷҳо ғуррон; 26 Дилҳои одамон аз тарс ва аз нигоҳи он чи дар рӯи замин меоянд, ноумед мешаванд, зеро ки қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд афтод. 27 «Ва он гоҳ Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли азим бар абр меояд. 28 Ва ҳангоме ки ин чизҳо ба амал ояд, ба боло нигаред ва сарҳои худро боло кунед; зеро ки фидияи ту наздик аст. 29 Ба онҳо масал гуфт; Инак, дарахти анҷир ва ҳамаи дарахтон; 30 Ва ҳангоме ки онҳо ҳоло тирандозӣ мекунанд, шумо худатон мебинед ва медонед, ки тобистон наздик аст. 31 Ҳамин тавр, шумо, вақте ки ин чизҳо воқеъ мешавад, бидонед, ки Малакути Худо наздик аст.

БОБИ 21 1 Ба боло нигаристу дид, ки сарватдорон ҳадяҳои худро ба ганҷина меандохтанд. 2 Ва ӯ низ бевазани камбағалеро дид, ки дар он ҷо ду фулус меандохт. 3 Ва гуфт: « Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ин бевазани камбағал бештар аз ҳама андохт; 4 Зеро ки ҳамаи инҳо аз фаровонии худ барои ҳадияҳои Худо андохтаанд, вале вай аз камбағалии худ тамоми дороии худро андохт. 5 Ва чунон ки баъзе касон дар бораи маъбад нақл карданд, ки он бо сангҳои некӯ ва ҳадяҳо оро ёфтааст, гуфт: 6 Дар бораи ин чизҳое, ки шумо мебинед, айёме хоҳад омад, ки дар онҳо санг бар санги дигар намонад, ва он нахоҳанд афтод.

Луқо

32 Ба ростӣ ба шумо мегӯям: ин насл аз олам нагузашта, ҳамааш ба амал ояд. 33 Осмон ва замин гузарон аст, лекин каломи Ман гузарон нест. 34 Ва худатонро эҳтиёт кунед, ки мабодо дилҳои шумо аз серӣ ва мастӣ ва ғамхории зиндагии дунявӣ пур шавад, ва он рӯз ногаҳон бар шумо фаро расад. 35 «Зеро он ҳамчун дом бар ҳамаи сокинони рӯи тамоми замин хоҳад омад. 36 Пас, бедор бошед ва ҳамеша дуо гӯед, то сазовори раҳоӣ ёфтан аз ҳамаи ин чизҳои оянда ва дар пеши Писари Одам истода бошед. 37 Ва рӯзона Ӯ дар маъбад таълим медод; ва шабона берун рафта, дар кӯҳе, ки кӯҳи Зайтун ном дорад, сукунат кард. 38 Ва тамоми мардум субҳи барвақт назди Ӯ ба маъбад меомаданд, то суханашро бишнаванд.

21 Аммо инак, дасти таслимкунандаи Ман бо Ман дар сари суфра аст. 22 Ва дар ҳақиқат Писари Одам ҳамон тавре ки муқаррар шуда буд, меравад; лекин вой бар ҳоли он шахсе, ки ба василаи вай вай таслим карда мешавад! 23 Ва онҳо аз якдигар пурсидан гирифтанд, ки кадоме аз онҳо ин корро кардан лозим аст? 24 Ва дар байни онҳо низоъе ба миён омад, ки кадоме аз онҳо бояд бузургтар ҳисобида шавад. 25 Ба онҳо гуфт: « Подшоҳони халқҳо бар онҳо ҳукмронӣ мекунанд; ва онҳое, ки бар онҳо қудрат доранд, хайрхоҳ номида мешаванд. 26 «Лекин шумо ин тавр нашавед: балки касе ки дар байни шумо бузургтар аст, бигзор вай мисли хурдӣ бошад; ва он ки сардор аст, мисли он ки хизмат мекунад. 27 «Зеро ки кадоме бузургтар аст: он ки дар сари суфра нишаста бошад, ё хизматгор? Магар он ки дар сари суфра нишастааст? лекин Ман дар байни шумо ҳамчун хизматгор ҳастам. 28 «Шумо онҳое ҳастед, ки дар озмоишҳои ман бо Ман истодаед. 29 Ва Ман ба шумо салтанате таъин мекунам, чунон ки Падари Ман барои Ман таъин кардааст; 30 То ки шумо дар Малакути Ман дар сари суфраи Ман бихӯред ва бинӯшед, ва бар тахтҳо нишаста, бар дувоздаҳ сибти Исроил доварӣ кунед. 31 Ва Худованд гуфт: « Эй Шимъӯн, Шимъӯн! 32 «Лекин ман барои ту дуо гуфтам, ки имонат суст нашавад; 33 Ба вай гуфт: «Худовандо! Ман тайёрам, ки бо Ту ҳам ба зиндон ва ҳам ба марг биравам». 34 Ва гуфт: « Ба ту мегӯям, эй Петрус, имрӯз хурӯс бонг нахохад дод, пеш аз он ки ту Маро мешиносӣ, се бор инкор хоҳӣ кард». 35 Ба онҳо гуфт: « Вақте ки ман шуморо бе ҳамьён, тӯрба ва пойафзол фиристодам, аз чизе намерасид? Ва гуфтанд: «Ҳеҷ чиз». 36 Он гоҳ ба онҳо гуфт: « Лекин акнун касе ки ҳамьён дорад, бигзор онро бигирад ва инчунин тӯрбаашро; ва ҳар кӣ шамшер надорад, ҷомаи худро фурӯхта, бихарад». 37 «Зеро ба шумо мегӯям, ки он чи навишта шудааст, бояд дар Ман ба амал ояд: "Вай дар миёни ҷинояткорон ҳисобида шуд, зеро ки он чи дар бораи ман анҷом ёфтааст". 38 Ва гуфтанд: «Худовандо! инак, ду шамшер ҳаст». Ба онҳо гуфт: « Бас аст». 39 Ва берун омада, аз рӯи одат ба кӯҳи Зайтун рафт; ва шогирдонаш низ аз ақиби Ӯ рафтанд. 40 Вақте ки Ӯ дар он ҷо буд, ба онҳо гуфт: « Дуо кунед, то ба озмоиш дучор нашавед». 41 Ва Ӯ тақрибан як санг аз онҳо дур шуд ва зону зада, дуо гуфт: 42 Ва гуфт: " Эй Падар! 43 Ва фариштае аз осмон бар Ӯ зоҳир шуда, Ӯро қувват бахшид. 44 Ва дар азобу андӯҳ ӯ бо ҷидду ҷаҳд дуо гуфт, ва арақи ӯ мисли қатраҳои хун буд, ки ба замин меафтид. 45 Ва ҳангоме ки Ӯ аз намоз бархоста, назди шогирдонаш омад, дид, ки онҳо аз ғам хобанд;

БОБИ 22 1 Иди фатир, ки Фисҳ номида мешавад, наздик мешуд. 2 Саркоҳинон ва китобдонон дар ҷустуҷӯи он буданд, ки чӣ тавр Ӯро бикушанд; зеро аз мардум метарсиданд. 3 Он гоҳ шайтон ба даруни Яҳудо, ки Исқарют ном дошт ва аз шумораи дувоздаҳ буд, дохил шуд. 4 Ва ӯ рафта, бо саркоҳинон ва сардорон гуфтугӯ кард, ки чӣ тавр Ӯро ба онҳо таслим кунад. 5 Ва онҳо шод шуданд ва аҳд карданд, ки ба ӯ пул медиҳанд. 6 Ва ваъда дода, фурсат меҷуст, ки дар ғоибонаи мардум Ӯро ба онҳо таслим кунад. 7 Ва рӯзи иди фатир фаро расид, ки фисҳ бояд кушта шавад. 8 Ва Петрус ва Юҳанноро фиристода, гуфт: « Биравед ва барои мо иди фисҳро тайёр кунед, то бихӯрем». 9 Ба Ӯ гуфтанд: «Дар куҷо мехоҳӣ, ки мо тайёр кунем? 10 Ва ба онҳо гуфт: « Инак, вақте ки ба шаҳр медароед, марде бо шумо рӯ ба рӯ хоҳад шуд, ки кӯзаи обро мебардорад; аз паи ӯ ба хонае, ки ба он ҷо медарояд. 11 Ва шумо ба соҳиби хона бигӯед: "Устод ба ту мегӯяд: "Меҳмонхона куҷост, ки дар он ҷо бо шогирдони худ таоми фисҳро бихӯрам? 12 Ва ба шумо як болохонаи калонеро, ки муҷаҳҳаз шудааст, нишон медиҳад: дар он ҷо тайёр кунед. 13 Ва онҳо рафта, ончунон ки Ӯ ба онҳо гуфта буд, ёфтанд, ва фисҳро тайёр карданд. 14 Вақте ки соат расид, Ӯ ва дувоздаҳ ҳаввориён бо ӯ нишастанд. 15 Ба онҳо гуфт: « Ман мехостам, ки пеш аз уқубат кардан бо шумо ин фисҳро бихӯрам; 16 Зеро ба шумо мегӯям: дигар аз он нахоҳам хӯрд, то даме ки он дар Малакути Худо ба амал ояд. 17 Ва косаро гирифта, шукрона гуфт: « Инро гирифта, байни худ тақсим кунед; 18 Зеро ба шумо мегӯям: то даме ки Малакути Худо биёяд, аз меваи ток нахоҳам нӯшид. 19 Ва нонро гирифта, шукрона гуфт ва пора карда, ба онҳо дода, гуфт: " Ин Бадани Ман аст, ки барои шумо ато шудааст; инро ба ёди Ман кунед". 20 «Ҳамчунин косаро пас аз хӯроки шом гирифта, гуфт: " Ин коса аҳди ҷадиди хуни ман аст, ки барои шумо рехта мешавад".

Луқо

БОБИ 23

46 Ва ба онҳо гуфт: « Чаро хобед? Бархез ва дуо гӯед, то ба озмоиш дучор нашавед. 47 Ҳанӯз ӯ сухан мегуфт, инак мардуми бисьёре, ки Яҳудо ном дошт, яке аз он дувоздаҳ буд, пешопеши онҳо рафта, ба Исо наздик шуд, то ки Ӯро бибӯсад. 48 Аммо Исо ба вай гуфт: « Эй Яҳудо, оё ба Писари Одам бо бӯса таслим мекунӣ? 49 Онҳое ки дар атрофи Ӯ буданд, диданд, ки чӣ кор хоҳад омад, ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо! Оё мо бо шамшер мезанем? 50 Ва яке аз онҳо ғуломи саркоҳинро зада, гӯши рости ӯро бурид. 51 Исо дар ҷавоб гуфт: « То ҳол таҳаммул кунед». Ва ба гӯши вай ламс карда, ӯро шифо дод. 52 Он гоҳ Исо ба саркоҳинон, сардорони маъбад ва пирон, ки назди Ӯ омада буданд, гуфт: « Оё шумо мисли бар зидди дузд бо шамшеру таёқҳо берун омадаед? 53 Ва ҳангоме ки ҳар рӯз бо шумо дар маъбад будам, шумо бар зидди ман даст дароз накардед, аммо ин соати шумост ва қудрати зулмот. 54 Он гоҳ Ӯро гирифта бурданд ва ба хонаи саркоҳин оварданд. Ва Петрус аз дур аз ақиби онҳо рафт. 55 Ва ҳангоме ки онҳо дар миёнаи толор оташ афрӯхтанд ва якҷоя нишастанд, Петрус дар миёни онҳо нишаст. 56 Аммо канизе, ки дар назди оташ нишаста буд, ба Ӯ нигоҳ карда, бо ҷидду ҷаҳд ба ӯ нигоҳ карда, гуфт: «Ин шахс низ бо Ӯ буд». 57 Ва Ӯро инкор карда, гуфт: «Эй зан! Ман Ӯро намешиносам». 58 Пас аз андаке дигаре ӯро дида, гуфт: «Ту низ аз онҳо ҳастӣ». Петрус гуфт: «Эй одам! 59 Ва тақрибан як соат пас аз дигар бо итминон тасдиқ карда, мегуфтанд: «Дар ҳақиқат ин шахс низ бо Ӯ буд, зеро ки ӯ Ҷалилӣ аст». 60 Петрус гуфт: «Эй одам, намедонам, ки ту чӣ мегӯӣ». Ва дарҳол, вақте ки ӯ сухан мегуфт, хурӯс бонг зад. 61 Ва Худованд рӯй гардонда, ба Петрус нигарист. Ва Петрус каломи Худовандро ба ёд овард, ки ба вай гуфта буд: « Пеш аз он ки хурӯс бонг занад, маро се бор инкор хоҳӣ кард». 62 Петрус берун рафта, зор-зор гирист. 63 Он одамоне, ки Исоро дастгир карда буданд, Ӯро тамасхур карда, заданд. 64 Ва чашмони ӯро баста, ба рӯи Ӯ зада, пурсиданд: «Нубувват кун, кист, ки туро зад? 65 Ва бисьёр чизҳои дигар бар зидди Ӯ куфр мегуфтанд. 66 Ҳамин ки рӯз шуд, пирони қавм ва саркоҳинон ва китобдонон ҷамъ омада, Ӯро ба шӯрои худ бурданд ва гуфтанд: 67 Оё Ту Масеҳ ҳастӣ? ба мо бигӯед. Ва ба онҳо гуфт: « Агар ба шумо гӯям, бовар намекунед: 68 «Ва агар аз шумо пурсам, ба ман ҷавоб намедиҳед ва маро раҳо намекунед. 69 Минбаъд Писари Одам ба ямини қудрати Худо хоҳад нишаст. 70 Он гоҳ ҳама гуфтанд: «Пас, Ту Писари Худо ҳастӣ?» Ба онҳо гуфт: « Шумо мегӯед, ки Ман ҳастам». 71 Гуфтанд: «Шоҳиди дигар ба мо чӣ лозим? зеро ки мо худамон аз забони Ӯ шунидаем.

1 Ва тамоми мардум бархоста, Ӯро назди Пилотус бурданд. 2 Ва Ӯро айбдор карда, гуфтанд: «Мо ёфтем, ки ин шахс миллатро гумроҳ мекунад ва ба қайсар хироҷ доданро манъ карда, мегуфт, ки Худаш Масеҳ Подшоҳ аст». 3 Пилотус аз Ӯ пурсид: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?» Ӯ дар ҷавоби вай гуфт: « Ту мегӯӣ». 4 Он гоҳ Пилотус ба саркоҳинон ва мардум гуфт: «Дар ин одам ҳеҷ айбе намеёбам». 5 Ва онҳо бештар хашмгинтар шуда, мегуфтанд: «Ӯ мардумро ба шӯр оварда, дар тамоми яҳудиён, аз Ҷалил сар карда, то ин ҷо таълим медиҳад». 6 Вақте Пилотус дар бораи Ҷалил шунид, пурсид, ки оё он мард Ҷалилӣ аст? 7 Ва чун донист, ки вай ба тобеияти Ҳиродус тааллуқ дорад, ӯро назди Ҳиродус фиристод, ки вай низ дар он вақт дар Ерусалим буд. 8 Ва Ҳиродус Исоро дида, бағоят шод шуд, зеро ки дер боз мехост, ки Ӯро бубинад, зеро дар бораи Ӯ бисьёр шунида буд; ва ӯ умед дошт, ки ягон мӯъҷизаи аз ҷониби ӯ анҷом додашударо дидааст. 9 Пас аз вай бо суханони бисьёр пурсид; вале ба вай чизе нагуфт. 10 Саркоҳинон ва китобдонон истода, Ӯро сахт айбдор мекарданд. 11 Ва Ҳиродус бо сарбозони худ Ӯро нодида гирифта, масхара карданд ва ҷомаи зебое ба бар карда, боз назди Пилотус фиристод. 12 Дар ҳамон рӯз Пилотус ва Ҳиродус бо ҳам дӯст шуданд, зеро ки пеш аз ин байни худ адоват доштанд. 13 Пилотус, вақте ки саркоҳинон, сардорон ва мардумро даъват кард, 14 Ба онҳо гуфт: «Шумо ин шахсро назди ман овардед, ки қавмро фосид мекунад; 15 Не, на Ҳиродус, зеро ки ман шуморо назди Ӯ фиристодам; ва инак, ҳеҷ кори сазовори марг ба ӯ карда нашудааст. 16 Пас, Ман ӯро ҷазо дода, озод хоҳам кард. 17 (Зеро ки дар ид бояд якеро барои онҳо озод кунад.) 18 Ва онҳо якбора фарьёд зада, гуфтанд: «Ин одамро дафъ кунед ва Бараббосро барои мо озод кунед». 19 (Он ки барои фитнае дар шаҳр ва барои одамкушӣ ба зиндон андохта шуд.) 20 Пилотус, ки мехост Исоро озод кунад, боз ба онҳо гуфт. 21 Аммо онҳо фарьёд зада, мегуфтанд: «Ӯро маслуб кун, маслуб кун». 22 Бори сеюм Ӯ ба онҳо гуфт: «Чаро ӯ чӣ кори баде кардааст? Ман дар вай ягон сабаби марг наёфтаам, бинобар ин ӯро ҷазо дода, раҳо мекунам. 23 Онҳо дарҳол бо овози баланд талаб карданд, ки Ӯро маслуб кунанд. Ва овози онҳо ва саркоҳинон ғолиб омад. 24 Пилотус ҳукм кард, ки он тавре ки онҳо талаб мекарданд, бояд бошад. 25 Ва Ӯ касеро, ки барои фитна ва куштор ба зиндон андохта шуда буд, ки мехостанд, барояшон озод кард; балки Исоро ба ихтиёри онҳо таслим кард.

Луқо

26 Ва ҳангоме ки Ӯро бурданд, Шимъӯни Куриниро, ки аз деҳа баромада буд, дастгир карданд ва салибро бар ӯ гузоштанд, то ки Ӯро аз паи Исо бардошта барад. 27 Ва гурӯҳе аз мардум ва занон аз ақиби Ӯ рафтанд, ки онҳо низ барои Ӯ навҳаю нола мекарданд. 28 Аммо Исо ба онҳо рӯ оварда, гуфт: « Эй духтарони Ерусалим, барои Ман гиря накунед, балки барои худатон ва барои фарзандони худ гиря кунед». 29 Зеро инак, айёме меояд, ки гӯянд: "Хушо нозоён, ва бачаҳое, ки ҳеҷ гоҳ зоид ва шир намедиханд". 30 «Он гоҳ ба кӯҳҳо хоҳанд гуфт: "Ба болои мо биафтед"; ва ба теппаҳо, Моро бипӯшонед. 31 Зеро, агар онҳо ин корҳоро дар дарахти сабз кунанд, дар хушкӣ чӣ мешавад? 32 Ва боз ду ҷинояткори дигар низ буданд, ки бо Ӯ барои куштан бурданд. 33 Ва ҳангоме ки ба маконе расиданд, ки Ғолотир ном дорад, дар он ҷо Ӯро ва ҷинояткоронро, ки яке аз тарафи рост ва дигаре аз тарафи чап аст, маслуб карданд. 34 Исо гуфт: «Эй Падар! зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд. Ва либоси ӯро тақсим карда, қуръа партофтанд. 35 Ва мардум истода, диданд. Сардорон низ бо онҳо Ӯро тамасхур карда, мегуфтанд: «Ӯ дигаронро наҷот дод; Бигзор худро наҷот диҳад, агар Ӯ Масеҳ, баргузидаи Худо бошад. 36 Сарбозон низ Ӯро тамасхур карда, назди Ӯ омада, ба ӯ сирко пешкаш карданд. 37 Ва мегуфт: «Агар Ту Подшоҳи Яҳудиён бошӣ, Худро наҷот деҳ». 38 Ва дар болои ӯ лавҳае низ бо ҳарфҳои юнонӣ, лотинӣ ва ибронӣ навишта шуда буд: "ИН Шоҳи Яҳудиён аст". 39 Яке аз ҷинояткорон, ки ба дор овехта шуда буд, Ӯро дашном дода, гуфт: «Агар Ту Масеҳ бошӣ, Худро ва моро наҷот деҳ». 40 Аммо дигаре дар ҷавоб вайро мазаммат карда, гуфт: «Оё ту аз Худо наметарсӣ, дар сурате ки ту ҳам дар ҳамон маҳкумият ҳастӣ? 41 Мо адолат кардем. зеро ки мо мукофоти аъмоли худро мегирем, аммо ин одам ҳеҷ кори бад накардааст. 42 Ва ба Исо гуфт: «Худовандо! Вақте ки ба Малакути Худ меоӣ, маро ба ёд овар». 43 Исо ба вай гуфт: « Ба ростӣ ба ту мегӯям, ки имрӯз бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд». 44 Ва тақрибан соати шашум буд, ва то соати нӯҳум тамоми заминро торикӣ фаро гирифт. 45 Ва офтоб тира шуд, ва пардаи маъбад дар миёна пора шуд. 46 Ва Исо бо овози баланд нидо карда, гуфт: « Эй Падар! Рӯҳи Худро ба дасти Ту месупорам ; 47 Мирисад ин воқеаро дида, Худоро ҳамду сано хонд ва гуфт: «Ба ростӣ, ки ин марди одил буд». 48 Ва тамоми мардуме ки ба он манзара ҷамъ омада буданд, ин воқеаро диданд, ба синаҳои худ зада, баргаштанд. 49 Ва тамоми шиносонаш ва заноне ки аз Ҷалил Ӯро пайравӣ мекарданд, аз дур истода, инро диданд. 50 Ва инак, Юсуф ном марде буд, ки машваратчӣ буд; ва ӯ марди нек ва одил буд:

51 Вай аз Ариматея, шаҳри яҳудиён буд, ва худаш низ мунтазири Малакути Худо буд. 52 Ин шахс назди Пилотус рафта, ҷасади Исоро зорӣ кард. 53 Ва онро фуроварда, ба катон печонд ва дар қабре гузошт, ки аз санг тарошида шуда буд, ва дар он ҳеҷ гоҳ одаме гузошта нашудааст. 54 Ва он рӯз тайёрӣ буд, ва рӯзи шанбе давом мекард. 55 Ва заноне ки бо Ӯ аз Ҷалил омада буданд, аз паи онҳо рафта, қабр ва чӣ гуна гузошта шудани ҷасади Ӯро диданд. 56 Ва онҳо баргашта, ҳанут ва равғани атрафшон тайёр карданд; ва рӯзи шанбе мувофиқи ҳукм истироҳат кард. БОБИ 24 1 Дар рӯзи якуми ҳафта, субҳи барвақт, ҳанутеро, ки тайёр карда буданд, ва баъзеи дигарро бо худ оварда, ба сари қабр омаданд. 2 Биёфтанд санги ғелонда аз қабр. 3 Ва онҳо даромада, Ҷасади Исои Худовандро наёфтанд. 4 Ва ҳангоме ки онҳо дар ин бора ба ҳайрат афтода буданд, инак, ду мард дар тан либосҳои дурахшон дар бар онҳо истода буданд; 5 Ва ҳангоме ки онҳо тарсиданд ва рӯй ба замин хам карданд, ба онҳо гуфтанд: «Чаро зиндаро дар миёни мурдагон ҷустуҷӯ мекунед? 6 Ӯ дар ин ҷо нест, балки эҳьё шудааст: ба ёд оваред, ки чӣ тавр Ӯ дар Ҷалил ба шумо гуфта буд. 7 Гуфт: «Писари Одам бояд ба дасти одамони гунаҳкор таслим карда, маслуб гардад ва дар рӯзи сеюм эҳьё шавад». 8Ва суханони Ӯро ба ёд оварданд, 9 Ва аз қабр баргашта, ҳамаи инро ба ёздаҳ ва ба ҳамаи дигарон нақл кард. 10 Марьями Маҷдалия ва Юҳанно ва Марьями модари Яъқуб ва дигар заноне ки бо онҳо буданд, инро ба ҳаввориён гуфтанд. 11 Ва суханонашон ба назарашон афсонаи беҳуда менамуд, вале ба онҳо бовар накарданд. 12 Он гоҳ Петрус бархоста, сӯи қабр давид; ва хам шуда, либоси катони ба худ гузошташударо дид ва аз ин воқеа дар ҳайрат афтода, рафт. 13 Ва инак, ду нафари онҳо дар ҳамон рӯз ба деҳае рафтанд, ки Эммоус ном дошт, ки аз Ерусалим тақрибан шаст метр дур буд. 14 Ва онҳо дар бораи ҳамаи ин воқеаҳо сӯҳбат карданд. 15 Ва ҳангоме ки онҳо бо ҳам гуфтугӯ ва муҳокима мекарданд, Худи Исо наздик омада, бо онҳо рафт. 16 Аммо чашмони онҳо баста буд, ки Ӯро нашиносанд. 17 Ва ба онҳо гуфт: « Инҳо чӣ гуна иртибот доранд, ки шумо ҳангоми роҳ рафтан ва ғамгин шудан ба якдигар доред? 18 Яке аз онҳо, ки Клеопос ном дошт, дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Оё ту танҳо дар Ерусалим ғарибе ҳастӣ, ва аз он чи дар ин рӯзҳо дар он ҷо рӯй медиҳад, надонистӣ? 19 Ба онҳо гуфт: « Чӣ чиз? Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Дар бораи Исои Носирӣ, ки пайғамбаре буд тавоно дар амал ва гуфтор дар пеши Худо ва тамоми мардум;

Луқо

20 Ва чӣ гуна саркоҳинон ва сардорони мо Ӯро таслим карданд, то ки ба марг маҳкум шавад, ва Ӯро маслуб карданд. 21 Вале мо боварӣ доштем, ки маҳз Ӯст, ки Исроилро фидия медод; 22 Бале, баъзе занони аҳли байти мо низ моро, ки дар сари қабр буданд, ба ҳайрат оварданд; 23 Вақте ки ҷасади Ӯро наёфтанд, омада, гуфтанд, ки фариштагонро низ дар рӯъё дидаанд, ки Ӯ зинда аст. 24 Ва баъзе аз онҳое ки бо мо буданд, ба қабр рафтанд ва онро чуноне ёфтанд, ки занон гуфта буданд, вале Ӯро надиданд. 25 Он гоҳ ба онҳо гуфт: « Эй аблаҳон ва сустдилҳо дар имон ба ҳар он чи анбиё гуфтаанд: 26 Оё Масеҳ набояд ин азобҳоро кашида, ба ҷалоли Худ дохил шавад? 27 Ва аз Мусо ва тамоми анбиё сар карда, дар тамоми Навиштаҳо он чиро, ки дар бораи худ дорад, ба онҳо фаҳмонд. 28 Ва онҳо ба деҳае, ки ба он ҷо мерафтанд, наздик шуданд; 29 Аммо онҳо Ӯро боздошта, гуфтанд: «Бо мо бимон, зеро шомгоҳ аст, ва рӯз ба охир мерасад». Ва ӯ даромад, то ки бо онҳо бимонад. 30 Ва ҳангоме ки Ӯ бо онҳо дар сари суфра нишаста буд, нонро гирифта, баракат дод ва пора карда, ба онҳо дод. 31 Ва чашмони онҳо кушода, Ӯро шинохт; ва ӯ аз назари онҳо нопадид шуд. 32 Ва ба якдигар мегуфтанд: «Оё дили мо дар дили мо намесухт, вақте ки Ӯ дар роҳ бо мо сӯҳбат мекард ва Навиштаҳоро ба мо кушод? 33 Ва дар ҳамон соат бархоста, ба Ерусалим баргаштанд, ва диданд, ки он ёздаҳ нафар ва ҳамроҳонашон ҷамъ омадаанд. 34 «Худованд дар ҳақиқат эҳьё шуд ва ба Шимъӯн зоҳир шуд». 35 Ва онҳо нақл карданд, ки дар роҳ чӣ кор карда шуд, ва дар пора кардани нон чӣ гуна Ӯро шинохтанд. 36 Вақте ки онҳо чунин мегуфтанд, Худи Исо дар миёни онҳо истода, ба онҳо гуфт: « Салом бар шумо бод». 37 Аммо онҳо ба ҳарос афтоданд ва гумон карданд, ки рӯҳе дидаанд. 38 Ба онҳо гуфт: « Чаро дар ташвиш ҳастед? ва чаро дар дили шумо фикрҳо пайдо мешаванд? 39 Инак, дастҳо ва пойҳои Маро бубин, ки худи Ман ҳастам; маро дастгир кун ва бубин; зеро ки рӯҳ гӯшт ва устухон надорад, чунон ки шумо мебинед. 40 Чун инро гуфт, дастҳо ва пойҳои Худро ба онҳо нишон дод. 41 Ва ҳангоме ки онҳо аз шодӣ бовар накарданд ва дар ҳайрат буданд, Ӯ ба онҳо гуфт: « Оё дар ин ҷо хӯроке доред? 42 Ва ба ӯ як порча моҳии пухта ва асали асал доданд. 43 Ва онро гирифта, дар пеши назари онҳо хӯрд. 44 Ва ба онҳо гуфт: « Инҳоянд суханоне ки ман, ҳангоме ки назди шумо будам, ба шумо гуфтам, ки бояд ба амал ояд, ки ҳар он чи дар Тавроти Мусо ва анбиё ва дар таронаҳои Забур навишта шудааст, дар бораи ман.

45 Он гоҳ фаҳмиши онҳоро кушод, то ки Навиштаҳоро бифаҳманд, 46 Ва ба онҳо гуфт: « Ҳамин тавр навишта шудааст, ва аз ин рӯ лозим буд, ки Масеҳ азоб кашад ва дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳьё шавад. 47 Ва бояд тавба ва омурзиши гуноҳҳо ба исми Ӯ дар байни ҳамаи халқҳо, аз Ерусалим сар карда, мавъиза карда шавад. 48 Ва шумо шоҳидони ин чизҳо ҳастед. 49 «Ва инак, Ман ваъдаи Падари Худро бар шумо мефиристам; лекин шумо дар шаҳри Ерусалим бимонед, то даме ки ба шумо қудрате аз боло насиб гардад. 50 Ва онҳоро берун карда, то Байт-Ҳинӣ бурд, ва дастҳои Худро бардошта, онҳоро баракат дод. 51 Ва ҳангоме ки Ӯ онҳоро баракат дод, аз онҳо ҷудо шуда, ба осмон бурд. 52 Ва онҳо ба Ӯ саҷда карданд ва бо шодии бузург ба Ерусалим баргаштанд; 53 Ва ҳамеша дар маъбад буданд ва Худоро ҳамду сано мегуфтанд. омин.

Ҷон

26 Яҳьё дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман бо об таъмид медиҳам; лекин дар байни шумо касе истодааст, ки шумо Ӯро намешиносед; 27 Ӯст, ки аз паси ман меояд, аз ман бартарӣ дорад, ва ман лоиқи он нестам, ки қуттии кафшашро кушоям. 28 Ин корҳо дар Байт-Баро дар он тарафи Урдун, ки дар он ҷо Яҳё таъмид медод, ба амал омад. 29 Рӯзи дигар Яҳьё дид, ки Исо ба наздаш меояд ва гуфт: «Инак Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад». 30 «Ин ҳамон аст, ки дар бораи Ӯ гуфтам: "Аз паси ман Шахсе меояд, ки пеш аз ман бартарӣ дорад, зеро ки вай пеш аз ман буд". 31 Ва ман ӯро намешинохтам, балки барои он ки вай ба Исроил зоҳир шавад, бинобар ин омадаам, ки бо об таъмид диҳам. 32 Ва Юҳанно шаҳодат дода, гуфт: «Ман Рӯҳро дидам, ки мисли кабӯтаре аз осмон нозил шуда, бар Ӯ қарор гирифт». 33 «Ва ман Ӯро намешинохтам, лекин Он ки маро фиристод, то бо об таъмид диҳам, ба ман гуфт: «Ба болои ҳар кӣ Рӯҳро бубинӣ, ки бар Ӯ нозил шуда, мемонад, ҳамон касест, ки бо Рӯҳулқудс таъмид медиҳад». 34 Ва ман дидам ва шаҳодат додам, ки Ӯ Писари Худост. 35 Боз рӯзи дигар пас аз он ки Яҳё бо ду шогирдаш бархостанд; 36 Ва ҳангоме ки роҳ мерафт, ба Исо нигоҳ карда, гуфт: «Инак Барраи Худо! 37 Он ду шогирд сухани ӯро шунида, аз ақиби Исо рафтанд. 38 Исо рӯй гардонда, дид, ки аз ақиби онҳо меоянд ва ба онҳо гуфт: « Чӣ меҷӯед? Ба Ӯ гуфтанд: «Устод! 39 Ба онҳо гуфт: « Биёед ва бубинед». Онҳо омада, диданд, ки дар куҷо иқомат дошт, ва дар он рӯз назди Ӯ монданд, зеро ки тақрибан соати даҳум буд. 40 Яке аз он ду нафар, ки сухани Яҳёро шунида, аз ақиби Ӯ мерафт, Андриёс, бародари Шимъӯни Петрус буд. 41 Ӯ аввал бародари худ Шимъӯнро ёфта, ба ӯ гуфт: «Мо Масеҳро, ки ба таъбири худаш Масеҳ аст, ёфтем». 42 Ва ӯро назди Исо овард. Ва Исо ба вай нигариста, гуфт: « Ту Шимъӯн ибни Юнус ҳастӣ; ту Кифо хонда хоҳанд шуд, ки маънояш санг аст». 43 Рӯзи дигар Исо мехост ба Ҷалил биравад ва Филиппусро ёфта, ба вай гуфт: « Аз паи Ман биё». 44 Филиппус аз Байт-Сайдо, шаҳри Андриёс ва Петрус буд. 45 Филиппус Натанъилро ёфта, ба ӯ гуфт: «Мо Он Касеро, ки Мусо дар шариат ва анбиё дар бораи Ӯ навишта буданд, ёфтаем: Исои Носирӣ, ибни Юсуф». 46 Ва Натанъил ба вай гуфт: «Оё аз Носира чизи хубе барояд? Филиппус ба вай гуфт: «Биё ва бубин». 47 Исо Натанъилро дид, ки ба наздаш меояд ва дар бораи вай гуфт: « Инак, исроилӣ, ки дар Ӯ ҳеҷ макр надорад». 48 Натанъил ба вай гуфт: «Маро аз куҷо мешиносӣ? Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Пеш аз он ки Филиппус туро даъват кунад, вақте ки зери дарахти анҷир будӣ, ман туро дидам». 49 Натанъил дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй Ӯстод! Ту Писари Худо ҳастӣ; Ту Подшоҳи Исроил ҳастӣ.

БОБИ 1 1 Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд. 2 Дар ибтидо бо Худо низ ҳамин тавр буд. 3 Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шудааст; ва ҳеҷ чизи офаридашуда бе Ӯ ба вуҷуд наомадааст. 4 Дар Ӯ ҳаёт буд; ва ҳаёт нури одамон буд. 5 Ва нур дар торикӣ медурахшад; ва торикӣ онро нафаҳмид. 6 Марде аз ҷониби Худо фиристода шуда буд, ки Яҳё ном дошт. 7 Ӯ барои шаҳодате омад, ки бар Нур шаҳодат диҳад, то ки ҳама ба воситаи Ӯ имон оваранд. 8 Ӯ он Нур набуд, балки фиристода шуда буд, то дар бораи он Нур шаҳодат диҳад. 9 Ин Нури ҳақиқӣ буд, ки ҳар одами ба ҷаҳон омадаро равшан мекунад. 10 Ӯ дар ҷаҳон буд, ва ҷаҳон аз ҷониби Ӯ офарида шудааст, ва ҷаҳон Ӯро нашинохт. 11 Ӯ ба назди худ омад, ва аҳли худаш ӯро қабул накарданд. 12 Аммо ба ҳамаи онҳое ки Ӯро қабул карданд, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд, ҳатто ба исми Ӯ имон овардаанд; 13 Онҳо на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон, балки аз Худо таваллуд шудаанд. 14 Ва Калом ҷисм шуд, ва дар миёни мо сокин шуд, (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ки ҷалоли Фарзанди ягонаи Падар аст), пур аз файз ва ростӣ. 15 Яҳьё дар бораи ӯ шаҳодат дода, фарьёд зада, гуфт: «Ин ҳамон аст, ки дар бораи Ӯ гуфтам: "Он ки пас аз ман меояд, аз ман бартарӣ аст, зеро ки Ӯ пеш аз ман буд". 16 Ва аз пуррагии Ӯ мо ҳама чизро гирифтаем, ва файз барои файз. 17 Зеро ки шариат ба воситаи Мусо дода шуд, вале файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад. 18 Ҳеҷ кас Худоро ҳеҷ гоҳ надидааст; Писари ягоназод, ки дар оғӯши Падар аст, Ӯро эълон кардааст. 19 Ва ин аст шаҳодати Яҳё, вақте ки яҳудиён коҳинон ва левизодагонро аз Ерусалим фиристоданд, то аз Ӯ бипурсанд: "Ту кистӣ?" 20 Ва иқрор шуд ва инкор накард; лекин иқрор шуд, ки Ман Масеҳ нестам. 21 Ва аз Ӯ пурсиданд: «Пас чӣ? Ту Илёс ҳастӣ? Ва гуфт: «Нестам». Оё ту он паёмбар ҳастӣ? Ва ӯ ҷавоб дод: Не. 22 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Ту кистӣ? то ки мо ба фиристодагони худ ҷавоб диҳем. Ту дар бораи худ чӣ мегӯӣ? 23 Гуфт: «Ман овози нидокунандае дар биёбон ҳастам: "Роҳи Худовандро рост кунед, чунон ки Ишаъёи набӣ гуфтааст". 24 Фиристодагон аз фарисиён буданд. 25 Ва онҳо аз Ӯ пурсида, гуфтанд: «Пас чаро таъмид медиҳӣ, агар Ту он Масеҳ нестӣ, на Илёс ва на он пайғамбар?

Ҷон

50 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Азбаски ба ту гуфтам: "Туро дар зери дарахти анҷир дидам, оё бовар мекунӣ?" чизҳои бузургтар аз инҳоро хоҳед дид. 51 Ва ба вай гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: баъд аз ин шумо осмонро кушода ва фариштагони Худоро хоҳед дид, ки бар Писари Одам сууд карда, фуруд меоянд».

23 Ва ҳангоме ки Ӯ дар иди фисҳ, дар Ерусалим буд, бисьёр касон мӯъҷизаҳои Ӯро дида, ба исми Ӯ имон оварданд. 24 Аммо Исо Худро ба онҳо супорид, зеро ки ҳама одамонро медонист, 25 Ва лозим набуд, ки касе дар бораи одам шаҳодат диҳад, зеро ки Ӯ медонист, ки он чи дар одам аст.

БОБИ 2

БОБИ 3

1 Рӯзи сеюм дар Қонои Ҷалил тӯй барпо шуд; ва модари Исо дар он ҷо буд: 2 Исо ва шогирдонаш ба тӯй даъват карда шуданд. 3 Вақте ки онҳо май хостанд, модари Исо ба Ӯ гуфт: «Онҳо май надоранд». 4 Исо ба вай гуфт: « Эй зан! Ман бо ту чӣ кор дорам? соати ман ҳанӯз нарасидааст. 5 Модараш ба хизматгорон гуфт: «Ҳар чи ба шумо гӯяд, бикунед». 6 Ва дар он ҷо шаш кӯзаи сангин мувофиқи тарзи поксозии яҳудиён гузошта шуда буд, ки дар ҳар як дона ду ё се фиркин буд. 7 Исо ба онҳо гуфт: «Кӯзаҳоро аз об пур кунед». Ва онҳоро то лабрез пур карданд. 8 Ва ба онҳо гуфт: « Ҳоло кашед ва ба ҳокими ид баред». Ва онҳо онро барҳам доданд. 9 Ҳангоме ки сардори базм оби шаробро чашид, вале намедонист, ки он аз куҷост; (вале хизматгороне, ки обро мекашиданд, медонистанд;) ҳокими ид домодро даъват кард, 10 Ва ба вай гуфт: «Ҳар кас дар аввал шароби нек мебарорад; ва ҳангоме ки одамон хуб нӯшанд, он бадтар аст; аммо ту шароби хубро то ҳол нигоҳ доштаӣ. 11 Ин ибтидои мӯъҷизот Исо дар Қонои Ҷалил нишон дода, ҷалоли Худро зоҳир намуд; ва шогирдонаш ба Ӯ имон оварданд. 12 Пас аз ин Ӯ бо модараш, бародаронаш ва шогирдонаш ба Кафарнаҳум фуромад, ва чанд рӯз дар он ҷо монданд. 13 Ва иди фисҳи яҳудиён наздик буд, ва Исо ба Ерусалим рафт. 14 Ва дар маъбад онҳоеро ёфтанд, ки гову гӯсфанд ва кабӯтар мефурӯхтанд ва саррофон нишаста буданд; 15 Ва тозиёнае аз арғамҳо сохта, ҳамаро аз маъбад берун кард, ва гӯсфандон ва говонро; пули саррофонро рехта, мизҳоро чаппа кард; 16 Ва ба кабӯтарфурӯшон гуфт: « Ин чизҳоро аз ин ҷо бигиред; хонаи Падари Маро ба хонаи тиҷорат табдил надиҳед. 17 Ва шогирдонаш ба ёд оварданд, ки навишта шудааст: "Ғайрати хонаи Ту маро хӯрд". 18 Он гоҳ яҳудиён дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Чӣ мӯъҷизае ба мо нишон медиҳӣ, ки ин корҳоро мекунӣ? 19 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барқарор хоҳам кард». 20 Он гоҳ яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад чилу шаш сол сохта шуд, ва ту онро дар се рӯз месозӣ? 21 Аммо ӯ дар бораи маъбади бадани худ сухан меронд. 22 Вақте ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд, шогирдонаш ба хотир оварданд, ки Ӯ ба онҳо гуфта буд; ва онҳо ба Навиштаҳо ва ба каломе ки Исо гуфта буд, имон оварданд.

1 Ниқӯдимус ном марде аз фарисиён буд, ки ҳокими яҳудиён буд. 2 Вай шабона назди Исо омада, гуфт: «Устод! Мо медонем, ки Ту муаллиме ҳастӣ, ки аз ҷониби Худо ҳастӣ; зеро ҳеҷ кас наметавонад ин мӯъҷизаҳоеро, ки ту мекунӣ, ба амал оварад, магар ин ки Худо бо ӯ бошад». 3 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: касе ки аз нав таваллуд наёбад, Малакути Худоро дида наметавонад». 4 Ниқӯдимус ба Ӯ гуфт: «Чӣ гуна одам метавонад пир шавад, таваллуд ёбад? Оё вай бори дуюм ба шиками модараш даромада, таваллуд шуда метавонад? 5 Исо дар ҷавоб гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: касе ки аз об ва аз Рӯҳ таваллуд наёбад, наметавонад ба Малакути Худо дохил шавад». 6 Он чи аз ҷисм таваллуд меёбад, ҷисм аст; ва он чи аз Рӯҳ таваллуд меёбад, рӯҳ аст. 7 Аз он чизе ки ба ту гуфтам, тааҷҷуб накун: "Шумо бояд аз нав таваллуд ёбед". 8 Шамол ҳар ҷое, ки хоҳад мевазад, ва ту садои онро мешунавӣ, вале намедонӣ, ки аз куҷо меояд ва ба куҷо меравад: ҳар кӣ аз Рӯҳ таваллуд ёфтааст, ҳамин тавр аст. 9 Ниқӯдимус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Ин чӣ гуна буда метавонад? 10 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Оё ту оғои Исроил ҳастӣ, ва инҳоро намедонӣ? 11 Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: мо мегӯем, ки медонем, ва шаҳодат медиҳем, ки дидаем; ва шумо шаҳодати моро қабул намекунед. 12 «Агар Ман ба шумо чизҳои заминиро гуфта бошаму имон наоваред, агар ба шумо чизҳои осмониро бигӯям, чӣ гуна бовар мекунед? 13 Ва ҳеҷ кас ба осмон сууд накардааст, магар он ки аз осмон нозил шудааст, яъне Писари Одам, ки дар осмон аст. 14 Ва чунон ки Мусо морро дар биёбон боло бардошт, Писари Одам низ бояд боло бардошта шавад. 15 То ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ ёбад. 16 Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ ёбад. 17 Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад; балки ба воситаи Ӯ ҷаҳон наҷот ёбад. 18 Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум нашудааст, лекин ҳар кӣ имон надорад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба исми Писари ягонаи Худо имон наовардааст.

Ҷон

19 Ва маҳкумият ин аст, ки нур ба ҷаҳон омад, ва одамон торикиро аз рӯшноӣ бештар дӯст медоштанд, зеро аъмоли онҳо бад буд. 20 Зеро ҳар кӣ бадӣ мекунад, аз рӯшноӣ нафрат мекунад ва ба рӯшноӣ намеояд, то ки аъмоли ӯ фош нашавад. 21 Аммо ҳар кӣ росткор аст, назди рӯшноӣ меояд, то ки аъмоли вай ошкор гардад, ки онҳо дар Худо содир шудаанд. 22 Пас аз ин Исо бо шогирдонаш ба сарзамини Яҳудо омаданд; ва дар он ҷо бо онҳо монд ва таъмид дод. 23 Ва Яҳё низ дар Айнӯне, ки дар наздикии Салим буд, таъмид медод, зеро ки дар он ҷо об бисьёр буд; ва онҳо омада, таъмид гирифтанд. 24 Зеро ки Яҳё ҳанӯз ба зиндон андохта нашуда буд. 25 Он гоҳ дар байни баъзе аз шогирдони Яҳё ва яҳудиён дар бораи поксозӣ саволе ба миён омад. 26 Ва назди Яҳьё омада, ба ӯ гуфтанд: «Устод! Он ки бо ту дар он тарафи Ӯрдун буд, ва ту бар вай шаҳодат додаӣ, инак, ҳамон кас таъмид медиҳад, ва ҳама назди Ӯ меоянд». 27 Юҳанно дар ҷавоб гуфт: «Касе наметавонад чизе қабул кунад, магар он ки аз осмон ба ӯ ато нашавад». 28 Худатон ба ман шаҳодат медиҳед, ки гуфтам: "Ман Масеҳ нестам, балки пешопеши Ӯ фиристода шудаам". 29 Касе ки арӯс дорад, домод аст; аммо дӯсти домод, ки истода, ӯро мешунавад, аз овози домод бағоят шод мешавад: ин шодии ман комил аст. 30 Вай бояд зиёд шавад, аммо ман бояд кам кунам. 31 Он ки аз боло меояд, аз ҳама болотар аст; он ки аз замин аст, заминист ва дар бораи замин сухан мегӯяд; Он ки аз осмон меояд, аз ҳама болотар аст. 32 «Ва он чи дидааст ва шунидааст, шаҳодат медиҳад; ва ҳеҷ кас шаҳодати Ӯро қабул намекунад. 33 Ҳар кӣ шаҳодати Ӯро қабул кардааст, мӯҳри худро гузоштааст, ки Худо ҳақ аст. 34 Зеро Он ки Худо фиристодааст, суханони Худоро мегӯяд, зеро ки Худо Рӯҳро ба андозае ба ӯ намедиҳад. 35 Падар Писарро дӯст медорад ва ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст. 36 Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид; вале ғазаби Худо бар ӯ боқӣ мемонад.

9 Он гоҳ зани сомарӣ ба ӯ гуфт: «Чӣ гуна аст, ки ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, аз ман, ки зани сомарӣ ҳастам, об мепурсӣ? зеро ки яҳудиён бо сомариён коре надоранд. 10 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Агар ту атои Худоро медонистӣ ва он кист, ки ба ту мегӯяд: "Ба ман об деҳ"; ту аз ӯ талаб мекардӣ ва ӯ ба ту оби ҳаёт медод. 11 Зан ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Ту чизе барои кашидан надорӣ, ва чоҳ чуқур аст; пас он оби ҳаётро аз куҷо дорӣ? 12 Оё ту аз падари мо Яъқуб, ки чоҳро ба мо дод ва худ ва фарзандонаш ва чорпоёнаш аз он менӯшид, бузургтарӣ? 13 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Ҳар кӣ аз ин об бинӯшад, боз ташна хоҳад шуд; 14 «Лекин ҳар кӣ аз обе ки Ман ба вай медиҳам, бинӯшад, ҳаргиз ташна нахоҳад монд; балки обе, ки ба вай медиҳам, дар вай чоҳи об хоҳад буд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ мебарояд. 15 Зан ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Ин обро ба ман деҳ, то ки ташна нашавам ва барои обкашӣ ба ин ҷо наоям». 16 Исо ба вай гуфт: « Бирав, шавҳаратро даъват кун ва ба ин ҷо биё». 17 Зан дар ҷавоб гуфт: «Ман шавҳар надорам». Исо ба вай гуфт: « Ту дуруст гуфтӣ, ки ман шавҳар надорам; 18 Зеро ки ту панҷ шавҳар доштӣ; ва он ки ҳоло дорӣ, шавҳари ту нест; 19 Зан ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! Ман медонам, ки Ту пайғамбар ҳастӣ». 20 Падарони мо дар ин кӯҳ саҷда мекарданд; ва шумо мегӯед, ки дар Ерусалим ҷоест, ки одамон бояд парастиш кунанд. 21 Исо ба вай гуфт: « Эй зан! Ба Ман бовар кун, соате мерасад, ки на дар ин кӯҳ ва на дар Ерусалим ба Падар саҷда нахоҳӣ кард». 22 Шумо намедонед, ки чиро мепарастед; мо медонем, ки чӣ мепарастем, зеро ки наҷот аз яҳудиён аст. 23 Аммо соате мерасад, ва ҳоло аст, ки парастандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ парастиш хоҳанд кард, зеро ки Падар чунин меҷӯяд, ки Ӯро парастиш кунанд. 24 Худо Рӯҳ аст, ва онҳое ки Ӯро парастиш мекунанд, бояд Ӯро дар рӯҳ ва ростӣ парастиш кунанд. 25 Зан ба Ӯ гуфт: «Медонам, ки Масеҳ меояд, ки Масеҳ номида мешавад; вақте ки Ӯ ояд, ҳама чизро ба мо хоҳад гуфт». 26 Исо ба вай гуфт: « Онест, ки ба ту сухан гӯям». 27 Шогирдонаш омада, аз гуфтугӯи Ӯ бо он зан дар тааҷҷуб монданд, вале ҳеҷ кас нагуфт: "Чӣ меҷӯй?" ё: "Чаро бо вай гап мезанӣ?" 28 Он гоҳ зан кӯзаи худро гузошта, ба шаҳр рафт ва ба мардум гуфт: 29 «Биё, мардеро бубин, ки ҳар он чи кардаам, ба ман нақл кард: оё ин Масеҳ нест? 30 Он гоҳ онҳо аз шаҳр баромада, назди Ӯ омаданд. 31 Дар ҳамин ҳол шогирдонаш ба Ӯ дуо гуфта, гуфтанд: «Устод! бихӯр». 32 Ба онҳо гуфт: « Ман хӯроке дорам, ки бихӯрам, ки шумо намедонед». 33 Бинобар ин шогирдон ба якдигар мегуфтанд: «Оё касе барои хӯрдани Ӯ овардааст?

БОБИ 4 1 Пас, вақте ки Худованд фаҳмид, ки фарисиён чӣ гуна шуниданд, ки Исо аз Яҳё бештар шогирд офарида ва таъмид додааст, 2 (Гарчанде ки худи Исо на, балки шогирдонаш таъмид медоданд), 3 Ӯ аз Яҳудия баромада, боз ба Ҷалил рафт. 4 Ва ӯ бояд аз Сомария гузарад. 5 Он гоҳ ӯ ба шаҳри Сомария омад, ки Сикор ном дорад, дар наздикии қитъаи замине, ки Яъқуб ба писараш Юсуф дода буд. 6 Дар он ҷо чоҳи Яъқуб буд. Исо аз сафар хаста шуда, дар сари чоҳ нишаст, ва тақрибан соати шашум буд. 7 Зане аз сомарӣ барои обкашӣ омад; Исо ба вай гуфт: « Ба ман об деҳ». 8 (Зеро ки шогирдонаш барои харидани хӯрок ба шаҳр рафта буданд.)

Ҷон

34 Исо ба онҳо гуфт: « Хӯроки Ман он аст, ки иродаи Фиристандаи Маро ба ҷо оварам ва кори Ӯро анҷом диҳам». 35 «Шумо намегӯед: "Ҳанӯз чор моҳ мондааст, ва баъд дарав меояд?" инак, ба шумо мегӯям: чашмони худро боло карда, ба саҳро нигоҳ кунед; зеро онҳо аллакай сафед шудаанд, то дарав кунанд. 36 Ва даравгар музд мегирад ва барои ҳаёти ҷовидонӣ мева ҷамъ мекунад, то ки ҳам мекорад ва ҳам даравгар якҷоя шод шаванд. 37 Дар ин ҷо сухан дуруст аст: "Яке мекорад ва дигаре дарав мекунад". 38 «Ман шуморо барои даравидани он чизе, ки шумо бар он меҳнат накардаед, фиристодаам: дигарон меҳнат карданд, ва шумо ба меҳнати онҳо дохил шудаед. 39 Ва бисьёре аз сомариён дар он шаҳр ба суханони он зан, ки шаҳодат медод: "Ҳар он чи кардаам, ба ман нақл кард", имон оварданд. 40 Вақте ки сомариён назди Ӯ омаданд, аз Ӯ хоҳиш карданд, ки бо онҳо бимонад, ва ӯ ду рӯз дар он ҷо монд. 41 Ва бисьёр касон аз рӯи каломи Ӯ имон оварданд; 42 Ва ба зан гуфт: «Акнун мо на аз рӯи суханони Ту имон овардем, зеро ки худамон Ӯро шунидем ва медонем, ки Ӯ дар ҳақиқат Масеҳ, Наҷотдиҳандаи ҷаҳон аст». 43 Пас аз ду рӯз Ӯ аз он ҷо рафта, ба Ҷалил рафт. 44 Зеро худи Исо шаҳодат дода буд, ки пайғамбар дар кишвари худ иззат надорад. 45 Вақте ки Ӯ ба Ҷалил омад, ҷалилиён Ӯро пазироӣ карданд, чун диданд, ки Ӯ дар Ерусалим дар ид мекард, зеро ки онҳо низ ба ид рафтанд. 46 Ва Исо боз ба Қонои Ҷалил омад ва дар он ҷо обро шароб сохт. Ва дар Кафарнаҳум марде буд, ки писараш бемор буд. 47 Чун шунид, ки Исо аз Яҳудо ба Ҷалил омадааст, назди вай омада, илтимос кард, ки фуромада, писарашро шифо диҳад, зеро ки ӯ дар арафаи марг буд. 48 Исо ба вай гуфт: « Агар аломот ва мӯъҷизот набинед, имон намеоваред». 49 Бузургвор ба вай гуфт: «Эй оғо, пеш аз он ки кӯдаки ман бимирад, поён биё». 50 Исо ба вай гуфт: «Бирав; писарат зинда аст. Он мард ба сухане ки Исо ба вай гуфта буд, бовар карда, ба роҳи худ рафт. 51 Ва ҳангоме ки Ӯ поён мерафт, навкаронаш бо ӯ вохӯрда, гуфтанд: «Писарат зинда аст». 52 Он гоҳ аз онҳо пурсид, ки соате, ки ба ислоҳ шурӯъ кард. Ва ба Ӯ гуфтанд: «Дирӯз дар соати ҳафтум табларзааш тарк шуд». 53 Падар донист, ки дар ҳамон соате буд, ки Исо ба вай гуфт: « Писари ту зинда аст, ва худаш ва тамоми аҳли байташ имон оварданд». 54 Ин бори дигар мӯъҷизаи дуюмест, ки Исо ҳангоми аз Яҳудо ба Ҷалил баромаданаш карда буд.

3 Дар ин ҷо шумораи зиёди мардуми нотавон, кӯрон, бемадор ва хушкшуда, мунтазири ҳаракати об буданд. 4 Зеро ки фариштае дар вақти муайян ба ҳавз фурӯд омада, обро изтироб меовард: ҳар кӣ пас аз ғалти об аввал ба ҳавз даромада, аз ҳар беморие, ки дошт, шифо меёфт. 5 Дар он ҷо марде буд, ки сию ҳаштсола бемор буд. 6 Вақте ки Исо дурӯғгӯи ӯро дид ва донист, ки муддати тӯлонӣ дар ин ҳолат аст, ба вай гуфт: « Оё шифо меёбӣ?» 7 Он марди нотавон дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Эй оғо! Касе надорам, ки вақте ки об ҷӯш мезанад, маро ба ҳавз андозад; 8 Исо ба вай гуфт: « Бархез, бистари худро бардор ва бирав». 9 Дарҳол он мард шифо ёфт ва бистари худро бардошта, роҳ рафт; ва ҳамон рӯз рӯзи шанбе буд. 10 Яҳудиён ба шифоёфта гуфтанд: «Имрӯз рӯзи шанбе аст; бистари худро бардоштан бароят ҷоиз нест». 11 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: «Он ки маро шифо дод, ба ман гуфт: "Бистаратро бардор ва бирав". 12 Он гоҳ аз Ӯ пурсиданд: «Кист, ки ба ту гуфт: "Бистаратро бардор ва роҳ рав?" 13 Он ки шифо ёфт, намедонист, ки ин кист, зеро ки Исо дар он ҷо мардуми бисьёре буданд, худро тарк карда буд. 14 Пас аз он Исо ӯро дар маъбад ёфта, ба вай гуфт: « Инак, шифо ёфтӣ: дигар гуноҳ накун, мабодо ба сари ту чизи бадтаре расад». 15 Он мард рафта, ба яҳудиён гуфт, ки ӯро Исо шифо додааст. 16 Бинобар ин яҳудиён Исоро таъқиб карда, мехостанд Ӯро бикушанд, зеро ки Ӯ ин корҳоро дар рӯзи шанбе карда буд. 17 Исо ба онҳо ҷавоб дод: « Падари Ман то ҳол кор мекунад, ва Ман кор мекунам». 18 Бинобар ин яҳудиён бештар саъй мекарданд, ки Ӯро бикушанд, зеро ӯ на танҳо рӯзи шанберо вайрон карда буд, балки ҳамчунин мегуфт, ки Худо Падари Ӯст ва Худро бо Худо баробар кардааст. 19 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Писар наметавонад аз Худ чизе бикунад, магар он чи мебинад, ки Падар мекунад; зеро ҳар он чи Ӯ мекунад, Писар низ ҳамин тавр мекунад. 20 Зеро ки Падар Писарро дӯст медорад ва ҳар он чи Худаш мекунад, ба Ӯ нишон медиҳад; 21 Зеро, чунон ки Падар мурдагонро эҳьё карда, зинда мекунад; ҳамин тавр Писар ҳар киро хоҳад, зинда мекунад. 22 Зеро ки Падар ҳеҷ касро доварӣ намекунад, балки тамоми довариро ба Писар супурдааст; 23 То ки ҳама одамон Писарро эҳтиром кунанд, чунон ки Падарро эҳтиром мекунанд. Ҳар кӣ Писарро эҳтиром намекунад, Падарро, ки Ӯро фиристодааст, эҳтиром намекунад. 24 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Маро имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият дучор нахоҳад шуд; балки аз марг ба хаёт мегузарад. 25 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: соате мерасад, ва ҳоло расидааст, ки мурдагон овози Писари Худоро

БОБИ 5 1 Баъд аз ин иди яҳудиён буд; ва Исо ба Ерусалим рафт. 2 Дар Ерусалим дар назди бозори гӯсфандон ҳавзе ҳаст, ки онро ба забони ибронӣ Байт-Исдо меноманд ва панҷ айвон дорад.

Ҷон

хоҳанд шунид, ва онҳое ки мешунаванд, зинда хоҳанд шуд. 26 Зеро, чунон ки Падар дар Худ ҳаёт дорад; Ҳамин тавр Ӯ ба Писар ато кардааст, ки дар Худ ҳаёт дошта бошад; 27 Ва ба Ӯ қудрат додааст, ки доварӣ кунад, зеро ки Ӯ Писари Одам аст. 28 Аз ин тааҷҷуб накунед: зеро соате меояд, ки ҳамаи онҳое ки дар қабр ҳастанд, овози Ӯро хоҳанд шунид, 29 Ва берун хоҳад омад; Онҳое ки некӣ кардаанд, то эҳёи ҳаёт; ва бадкорон, то эҳёи маҳкумият. 30 Ман аз худам ҳеҷ кор карда наметавонам: чунон ки мешунавам, ҳукм мекунам; ва доварии Ман одилона аст; зеро ки на хости Худро меҷӯям, балки хости Падаре ки Маро фиристодааст. 31 Агар бар худам шаҳодат диҳам, шаҳодати ман рост нест. 32 Дигаре ҳаст, ки бар Ман шаҳодат медиҳад; ва ман медонам, ки шаҳодате ки ӯ бар ман медиҳад, ҳақ аст. 33 Шумо назди Яҳё фиристодед, ва ӯ ба ростӣ шаҳодат дод. 34 Аммо ман аз одам шаҳодат намегирам, балки инро мегӯям, то ки шумо наҷот ёбед. 35 Ӯ нури сӯзон ва дурахшон буд, ва шумо мехостед, ки муддате аз нури Ӯ шодӣ кунед. 36 «Лекин Ман шаҳодати бузургтар аз шаҳодати Яҳьё дорам: зеро корҳое ки Падар ба Ман супурдааст, то ба анҷом расонам, ҳамон корҳое ки Ман мекунам, бар Ман шаҳодат медиҳанд, ки Падар Маро фиристодааст. 37 «Ва худи Падаре ки Маро фиристод, бар Ман шаҳодат дод. Шумо ҳеҷ гоҳ овози Ӯро нашунидаед ва шаклашро надидаед. 38 «Ва каломи Ӯ дар шумо сокин нест: барои он ки Ӯ фиристодааст, имон намеоваред. 39 Навиштаҳоро ҷустуҷӯ кунед; зеро шумо гумон мекунед, ки дар онҳо ҳаёти ҷовидонӣ доред, ва онҳо бар Ман шаҳодат медиҳанд. 40 «Ва шумо назди Ман нахоҳед омад, то ки ҳаёт дошта бошед. 41 Ман аз мардум иззат намебинам. 42 Аммо ман шуморо мешиносам, ки дар шумо муҳаббати Худо нест. 43 «Ман ба исми Падари Худ омадаам, ва шумо Маро қабул намекунед; агар каси дигаре ба исми худаш биёяд, вайро қабул хоҳед кард. 44 Чӣ гуна шумо метавонед имон оваред, ки якдигарро иззату ҳурмат меҷӯед ва иззатеро, ки танҳо аз ҷониби Худост, намеҷӯед? 45 Гумон накунед, ки Ман шуморо дар назди Падар айбдор мекунам: касе ҳаст, ки шуморо айбдор мекунад, Мусоро, ки шумо ба Ӯ таваккал мекунед. 46 Зеро, агар шумо ба Мусо имон меовардед, ба ман имон меовардед, зеро ки Ӯ дар бораи Ман навиштааст. 47 «Аммо агар ба навиштаҳои Ӯ бовар накунед, ба суханони Ман чӣ гуна бовар мекунед?

3 Исо ба кӯҳе баромад ва дар он ҷо бо шогирдонаш нишаст. 4 Ва иди фисҳ, иди яҳудиён, наздик буд. 5 Вақте ки Исо чашмони Худро боло карда, дид, ки мардуми бисьёре назди Ӯ меоянд, ба Филиппус гуфт: « Аз куҷо нон бихарем, то ки онҳо бихӯранд? 6 Ва инро барои имтиҳони ӯ гуфт, зеро худаш медонист, ки чӣ кор хоҳад кард. 7 Филиппус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Дусад динор нон барои онҳо басанда нест, то ҳар яке андаке бигирад». 8 Яке аз шогирдонаш, Андриёс, бародари Шимъӯни Петрус, ба Ӯ гуфт: 9 Дар ин ҷо писарбачае ҳаст, ки панҷ нони ҷав ва ду моҳии хурд дорад; 10 Исо гуфт: «Мардонро шинонед». Акнун дар ин чо алаф бисьёр буд. Пас, мардон нишастанд, ки шумораи онҳо тақрибан панҷ ҳазор аст. 11 Исо нонҳоро гирифт; Ва чун шукргузорӣ кард, ба шогирдон тақсим кард, ва шогирдон ба нишастагон; ва инчунин аз моҳиён ба қадри ки мехостанд. 12 Вақте ки онҳо сер шуданд, Ӯ ба шогирдони Худ гуфт: « Пораҳои боқимондаро ҷамъ кунед, то ки ҳеҷ чиз талаф нашавад». 13 Ва онҳоро ҷамъ карда, дувоздаҳ сабадро аз пораҳои панҷ нони ҷав пур карданд, ки аз болои он барои хӯрдагон боқӣ монд. 14 Он одамон мӯъҷизаеро, ки Исо карда буд, диданд, гуфтанд: «Ин ҳақиқати пайғамбарест, ки бояд ба ҷаҳон биёяд». 15 Вақте ки Исо фаҳмид, ки онҳо омада, ӯро ба зӯрӣ гирифта, подшоҳӣ мекунанд, боз худаш танҳо ба кӯҳе баромад. 16 Вақте ки шомгоҳ шуд, шогирдонаш ба баҳр фуромаданд, 17 Ва ба қаиқ савор шуда, аз баҳр ба сӯи Кафарнаҳум равон шуд. Ва ҳоло торик буд, ва Исо назди онҳо наомад. 18 Ва баҳр аз шамоли сахте, ки вазида буд, бархост. 19 Ва ҳангоме ки онҳо тақрибан бисту панҷ ва сӣ фона қаиқ ронданд, Исоро диданд, ки бар баҳр қадам зада, ба қаиқ наздик мешавад, ва тарсиданд. 20 Аммо Ӯ ба онҳо гуфт: « Ин Ман ҳастам; натарсед. 21 Он гоҳ онҳо бо омодагӣ Ӯро ба қаиқ қабул карданд; ва дарҳол қаиқ ба замине, ки онҳо ба он ҷо мерафтанд, қарор гирифт. 22 Рӯзи дигар, вақте ки мардуме, ки дар он тарафи баҳр истода буданд, диданд, ки дар он ҷо қаиқе дигар нест, ба ҷуз қаиқе, ки шогирдонаш ба он савор шуда буданд, ва Исо на бо шогирдонаш ба қаиқ савор шуд, балки шогирдон танҳо рафтанд; 23 (Аммо қаиқҳои дигар аз Табария ба он ҷое ки нон мехӯрданд, баъд аз он ки Худованд шукр гуфт) наздик омад. 24 Мардум чун диданд, ки Исо ва шогирдонаш дар он ҷо нестанд, онҳо низ ба киштӣ савор карда, ба ҷустуҷӯи Исо ба Кафарнаҳум омаданд. 25 Вақте ки Ӯро дар он тарафи баҳр ёфтанд, ба Ӯ гуфтанд: «Устод! Ту кай ба ин ҷо омадаӣ? 26 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Маро на барои он ҷустуҷӯ мекунед, ки мӯъҷизаҳоро дидед, балки барои он ки аз нон хӯрда, сер шудед.

БОБИ 6 1 Пас аз ин Исо аз баҳри Ҷалил, ки баҳри Табария аст, гузашт. 2 Ва мардуми бисьёре аз ақиби Ӯ мерафтанд, зеро мӯъҷизаҳои Ӯро, ки бар беморон нишон медод, диданд.

Ҷон

27 На барои хӯроки нобудшаванда, балки барои хӯроке ки барои ҳаёти ҷовидонӣ боқӣ мемонад, меҳнат кунед, ки онро Писари Одам ба шумо хоҳад дод, зеро ки Ӯро Худои Падар мӯҳр задааст. 28 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Чӣ кунем, то корҳои Худоро ба ҷо оварем? 29 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Кори Худо ин аст, ки шумо ба Он Касе ки Ӯ фиристодааст, имон оваред». 30 Ба Ӯ гуфтанд: «Пас, чӣ мӯъҷиза нишон медиҳӣ, то ки мо бубинем ва ба ту имон оварем? ту чӣ кор мекунӣ? 31 Падарони мо дар биёбон манн мехӯрданд; чунон ки навишта шудааст: «Ӯ ба онҳо аз осмон нон дод, то бихӯранд». 32 Исо ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Мусо он нонро аз осмон ба шумо надодааст; лекин Падари Ман нони ҳақиқиро аз осмон ба шумо медиҳад. 33 Зеро нони Худо Он аст, ки аз осмон нозил шуда, ба ҷаҳон ҳаёт мебахшад. 34 Ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо! То абад ин нонро ба мо деҳ». 35 Исо ба онҳо гуфт: « Ман нони ҳаёт ҳастам; ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳеҷ гоҳ гурусна нахоҳад монд; ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад монд. 36 «Лекин Ман ба шумо гуфтам, ки шумо низ Маро дидаед ва бовар намекунед». 37 Ҳар он чи Падар ба Ман медиҳад, назди Ман хоҳад омад; ва ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳеҷ гоҳ бадар нахоҳам кард. 38 Зеро ки ман аз осмон фуруд омадаам, на барои он ки хости Худро, балки хости Фиристандаи Худро ба ҷо оварам. 39 Ва иродаи Падаре ки Маро фиристодааст, ин аст, ки аз ҳар он чи ба Ман ато кардааст, чизеро аз даст надиҳам, балки онро дар рӯзи охир эҳьё кунам. 40 Ва иродаи Фиристандаи Маро ин аст, ки ҳар кӣ Писарро бубинад ва ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад, ва Ман Ӯро дар рӯзи охир эҳьё хоҳам кард. 41 Он гоҳ яҳудиён аз Ӯ шикоят карданд, зеро ки ӯ гуфтааст: "Ман он ноне ҳастам, ки аз осмон нозил шудааст". 42 Гуфтанд: «Оё ин Исо писари Юсуф нест, ки мо падару модарашро мешиносем? Пас чӣ гуна аст, ки ӯ мегӯяд: "Ман аз осмон фуруд омадаам?" 43 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ба якдигар шикоят накунед». 44 Ҳеҷ кас наметавонад назди Ман биёяд, магар он ки Падаре ки Маро фиристод, вайро ҷалб кунад; ва Ман дар рӯзи охир вайро эҳьё хоҳам кард. 45 Дар китоби анбиё навишта шудааст: "Ва ҳама аз Худо таълим хоҳанд ёфт". Пас, ҳар кӣ аз Падар шунида ва таълим гирифтааст, назди Ман меояд. 46 На ин ки ҳеҷ кас Падарро дидааст, ҷуз он ки аз Худост, вай Падарро дидааст. 47 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад. 48 Ман он нони ҳаёт ҳастам. 49Падарони шумо дар биёбон манн мехӯрданд ва мурданд. 50 «Ин аст ноне ки аз осмон нозил мешавад, то ки одам аз он бихӯрад, ва намирад.

51 «Ман нони зинда ҳастам, ки аз осмон нозил шуд: ҳар кӣ аз ин нон бихӯрад, то абад зинда хоҳад монд; ва ноне ки Ман медиҳам, Бадани Ман аст, ки онро барои ҳаёти ҷаҳон хоҳам дод. 52 Яҳудиён бо якдигар баҳс карда, мегуфтанд: «Чӣ тавр Ин Одам метавонад ҷисми Худро ба мо диҳад, то бихӯрем? 53 Исо ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар Бадани Писари Одамро нахӯред ва Хуни Ӯро нахӯред, дар шумо ҳаёт нахоҳед дошт. 54 Ҳар кӣ Бадани Маро бихӯрад ва Хуни Маро нӯшад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва дар рӯзи охир ӯро эҳьё хоҳам кард. 55 Зеро ки ҷисми ман гӯшт аст, ва хуни ман нӯшокии ҳақиқӣ аст. 56 Ҳар кӣ Бадани Маро бихӯрад ва Хуни Маро менӯшад, дар Ман сокин аст, ва Ман дар вай. 57 «Чунон ки Падари Ҳай Маро фиристод, ва Ман ба воситаи Падар зиндагӣ мекунам; ончунон ҳар кӣ Маро бихӯрад, ба василаи Ман зиндагӣ хоҳад кард. 58 «Ин аст он ноне, ки аз осмон нозил шуд: на ончунон, ки падарони шумо манн хӯрда, мурданд; ҳар кӣ аз ин нон бихӯрад, то абад зинда хоҳад монд. 59 Ин суханонро Ӯ дар куништ, вақте ки дар Кафарнаҳум таълим медод, гуфт. 60 Бисьёре аз шогирдони Ӯ инро шунида, гуфтанд: «Ин сухани сахт аст; ки онро мешунавад? 61 Вақте ки Исо дар дили худ донист, ки шогирдонаш дар ин бора шикоят мекунанд, ба онҳо гуфт: « Оё ин шуморо ба васваса меандозад? 62 Агар Писари Одамро бинед, ки ба он ҷое ки пештар буд, боло меравад? 63 Рӯҳ аст, ки зинда мекунад; Аз ҷисм фоидае нест: суханоне ки ба шумо мегӯям, рӯҳ ва ҳаёт мебошанд. 64 Аммо баъзе аз шумо имон намеоваранд. Зеро ки Исо аз аввал медонист, ки онҳо киҳоянд, ки имон наоварданд ва кӣ ба Ӯ хиёнат кунад. 65 Ва гуфт: « Бинобар ин ба шумо гуфтам, ки ҳеҷ кас наметавонад назди Ман биёяд, магар ин ки Падари Ман ба вай ато нагардида бошад». 66 Аз он вақт инҷониб бисьёре аз шогирдонаш баргаштанд ва дигар бо Ӯ роҳ нарафтанд. 67 Он гоҳ Исо ба он дувоздаҳ гуфт: « Оё шумо низ меравед? 68 Шимъӯни Петрус дар ҷавоби Ӯ гуфт: «Худовандо! Мо назди кӣ биравем? Ту суханони ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ. 69 Ва мо имон дорем ва боварӣ дорем, ки Ту Масеҳ, Писари Худои Ҳай ҳастӣ. 70 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Оё Ман шуморо дувоздаҳ нафар интихоб накардаам, ва яке аз шумо иблис аст? 71 Ӯ дар бораи Яҳудои Исқарьют ибни Шимъӯн сухан гуфт, зеро ки Ӯ яке аз дувоздаҳ буд, ки Ӯро таслим мекард. БОБИ 7 1 Пас аз ин Исо дар Ҷалил роҳ мерафт, зеро ки дар яҳудиён рафтор кардан намехост, зеро яҳудиён мехостанд Ӯро бикушанд. 2 Иди хаймаҳои яҳудиён наздик буд.

Ҷон

3 Бародаронаш ба Ӯ гуфтанд: «Аз ин ҷо рафта, ба Яҳудо рав, то ки шогирдонат низ корҳои кардаиатро бубинанд». 4 Зеро касе нест, ки дар ниҳон коре кунад, ва худаш мекӯшад, ки ошкоро шинохта шавад. Агар ин корҳоро кунӣ, худро ба ҷаҳон нишон деҳ. 5 Зеро ки бародаронаш низ ба Ӯ имон наоварданд. 6 Исо ба онҳо гуфт: « Вақти Ман ҳанӯз нарасидааст, лекин вақти шумо ҳамеша тайёр аст». 7 Ҷаҳон наметавонад аз шумо нафрат кунад; балки аз ман нафрат мекунад, зеро ки дар бораи он шаҳодат медиҳам, ки аъмоли он бад аст. 8 «Шумо ба ин ид биравед: Ман ҳанӯз ба ин ид намеравам; зеро ки вақти ман ҳанӯз пур нашудааст. 9 Вақте ки Ӯ ин суханонро ба онҳо гуфт, дар Ҷалил монд. 10 Аммо, вақте ки бародаронаш рафтанд, Ӯ низ ба ид рафт, на ошкоро, балки пинҳонӣ. 11 Он гоҳ яҳудиён Ӯро дар ид ҷустуҷӯ карда, гуфтанд: «Ӯ куҷост? 12 Ва дар байни мардум дар бораи Ӯ шикваҳои зиёд ба амал омад, зеро баъзеҳо мегуфтанд: «Ӯ одами некӯ аст, ва баъзе мегуфтанд: «Не; вале вай мардумро фиреб медихад. 13 Аммо ҳеҷ кас аз тарси яҳудиён дар бораи Ӯ ошкоро сухан нагуфт. 14 Дар миёни ид Исо ба маъбад даромада, таълим медод. 15 Ва яҳудиён дар тааҷҷуб афтода, гуфтанд: «Аз куҷо Ӯ ҳарфҳоро медонад, дар ҳоле ки ҳеҷ гоҳ нахондааст? 16 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Таълимоти Ман аз они Ман нест, балки аз они Фиристандаи Ман аст». 17 Агар касе хоҳад хости Ӯро ба ҷо оварад, вай дар бораи таълим хоҳад донист, ки оё он аз Худост ё ман аз худам сухан меронам. 18 Ҳар кӣ дар бораи худ сухан гӯяд, ҷалоли худро меҷӯяд; 19 Оё Мусо ба шумо шариат надод, лекин ҳеҷ яке аз шумо шариатро риоят намекунад? Чаро маро куштанӣ ҳастед? 20 Мардум дар ҷавоб гуфтанд: «Ту дев дорӣ; кӣ мехоҳад туро бикушад? 21 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ман як кор кардам, ва ҳама дар тааҷҷуб ҳастед». 22 Пас, Мусо ба шумо хатна дод; (на барои он ки ин аз Мусо, балки аз падарон аст;) ва шумо дар рӯзи шанбе одамро хатна мекунед. 23 Агар касе дар рӯзи шанбе хатна бигирад, то ки шариати Мусо вайрон нашавад; Оё шумо ба Ман хашмгинед, ки дар рӯзи шанбе одамро шифо додаам? 24 Аз рӯи намуди зоҳирӣ доварӣ накунед, балки аз рӯи адолат доварӣ кунед. 25 Баъзе аз сокинони Ерусалим гуфтанд: «Оё Ӯ ҳамон нест, ки Ӯро куштан мехоҳанд? 26 Аммо инак, Ӯ далерона сухан меронад, ва онҳо ба Ӯ чизе намегӯянд. Оё ҳокимон дар ҳақиқат медонанд, ки ин худи Масеҳ аст? 27 Аммо мо медонем, ки Ӯ аз куҷост, лекин вақте ки Масеҳ меояд, ҳеҷ кас намедонад, ки Ӯ аз куҷост. 28 Он гоҳ Исо дар маъбад, вақте ки таълим медод, нидо карда, гуфт: « Шумо Маро мешиносед ва аз куҷо буданамро медонед;

29 «Лекин Ман Ӯро мешиносам, зеро ки ман аз Ӯ ҳастам, ва Ӯ Маро фиристодааст. 30 Он гоҳ хостанд Ӯро дастгир кунанд, лекин ҳеҷ кас бар Ӯ даст нагузошт, зеро соаташ ҳанӯз нарасидааст. 31 Бисёре аз мардум ба Ӯ имон оварда, мегуфтанд: «Вақте ки Масеҳ меояд, оё вай аз мӯъҷизаҳои ин Одам зиёдтар мӯъҷизаҳо мекунад? 32 Фарисиён шуниданд, ки мардум дар бораи Ӯ чунин шикоят мекунанд; ва фарисиён ва саркоҳинон нозиронро фиристоданд, то Ӯро дастгир кунанд. 33 Исо ба онҳо гуфт: « Боз чанде пеш Ман бо шумо ҳастам, ва баъд назди Фиристандаи Худ меравам». 34 «Шумо Маро хоҳед ҷуст, ва нахоҳед ёфт; ва ба ҷое ки Ман ҳастам, ба он ҷо омада наметавонед». 35 Он гоҳ яҳудиён ба якдигар гуфтанд: «Ӯ ба куҷо меравад, ки мо Ӯро наёбем? Оё вай назди халқҳо пароканда шуда, ба ғайрияҳудиён таълим медиҳад? 36 Ин чӣ гуна аст, ки Ӯ гуфтааст: "Маро хоҳед ҷуст ва нахоҳед ёфт; ва ба он ҷое ки Ман ҳастам, ба он ҷо омада наметавонед?" 37 Дар рӯзи охир, он рӯзи бузурги ид, Исо истода, фарьёд зада, гуфт: « Касе ташна бошад, назди Ман омада бинӯшад». 38 Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, чунон ки дар Навиштаҳо гуфта шудааст, аз шиками ӯ дарёҳои оби ҳаёт ҷорӣ хоҳад шуд. 39 (Лекин инро Ӯ дар бораи Рӯҳе гуфт, ки имондорон онро бояд қабул кунанд, зеро ки Рӯҳулқудс ҳанӯз дода нашудааст, зеро ки Исо ҳанӯз ҷалол наёфта буд.) 40 Бисёре аз мардум ин суханро шунида, гуфтанд: «Ба ростӣ, ин пайғамбар аст». 41 Дигарон гуфтанд: «Ин Масеҳ аст». Аммо баъзеҳо мегуфтанд: «Оё Масеҳ аз Ҷалил берун меояд? 42 Оё Навиштаҳо нагуфтаанд, ки Масеҳ аз насли Довуд ва аз шаҳри Байт-Лаҳм, ки Довуд дар он ҷо буд, меояд? 43 Бинобар ин дар байни мардум ба сабаби ӯ ихтилоф ба вуҷуд омад. 44 Баъзе аз онҳо мехостанд Ӯро бигиранд; вале ҳеҷ кас ба ӯ даст надод. 45 Он гоҳ нозирон назди саркоҳинон ва фарисиён омаданд; ва ба онҳо гуфтанд: «Чаро Ӯро наовардед? 46 Нозирон дар ҷавоб гуфтанд: «Ҳаргиз одам мисли ин одам сухан нагуфтааст». 47 Фарисиён ба онҳо ҷавоб доданд: «Оё шумо низ фирефта шудаед? 48 Оё касе аз сардорон ё аз фарисиён ба Ӯ имон овардааст? 49 Аммо ин қавм, ки шариатро намедонанд, лаънат шудаанд. 50 Ниқӯдимус ба онҳо гуфт: «Он ки яке аз онҳо буд, шабона назди Исо омад, 51 Оё шариати мо касеро доварӣ мекунад, пеш аз он ки вайро бишнавад ва бидонад, ки чӣ кор мекунад? 52 Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Ту ҳам аз Ҷалилӣ? Ҷустуҷӯ кунед ва бубинед: зеро ки аз Ҷалил пайғамбаре ба вуҷуд намеояд. 53 Ва ҳар кас ба хонаи худ рафт. БОБИ 8 1 Исо ба кӯҳи Зайтун рафт.

Ҷон

2 Ва саҳарии барвақт боз ба маъбад омад, ва тамоми мардум назди Ӯ омаданд; Ӯ нишаста, онҳоро таълим дод. 3 Ва китобдонон ва фарисиён занеро, ки ба зино бурда шуда буд, назди Ӯ оварданд; ва ҳангоме ки вайро дар миён гузоштанд, 4 Ба Ӯ гуфтанд: «Устод! 5 Ва Мусо дар шариат ба мо фармудааст, ки чунин шахсонро сангсор кунанд; лекин Ту чӣ мегӯӣ? 6 Инро онҳо Ӯро озмуда, гуфтанд, то ки Ӯро айбдор кунанд. Аммо Исо хам шуда, бо ангушташ бар замин менавишт, гӯё ки онҳоро нашунидааст. 7 Вақте ки онҳо аз Ӯ бозпурсӣ мекарданд, ӯ бархоста, ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ аз шумо бегуноҳ аст, аввал ба вай санг партояд». 8 Ва боз хам шуда, бар замин навишт. 9 Онҳое ки инро шуниданд, аз рӯи виҷдони худ маҳкум шуда, аз калонӣ сар карда, то охирон як-як берун рафтанд; ва Исо танҳо монд, ва зан дар миёна истода буд. 10 Вақте ки Исо бархоста, ҷуз зан касеро надид, ба вай гуфт: «Эй зан! Он айбдоркунандагони ту куҷоянд? Оё касе туро маҳкум накардааст? 11 Вай гуфт: «Эй оғо, одам нест». Исо ба вай гуфт: « Ман ҳам туро маҳкум намекунам; бирав ва дигар гуноҳ накун». 12 Он гоҳ Исо боз ба онҳо гуфт: « Ман нури ҷаҳон ҳастам; ҳар кӣ аз ақиби Ман меравад, дар зулмот нахоҳад рафт, балки нури ҳаётро соҳиб хоҳад шуд». 13 Фарисиён ба Ӯ гуфтанд: «Ту дар бораи Худ шаҳодат медиҳӣ; Сабти ту рост нест. 14 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Гарчанде ки Ман бар Худ шаҳодат медиҳам, шаҳодати Ман рост аст; зеро Ман медонам, ки аз куҷо омадаам ва ба куҷо меравам; лекин шумо наметавонед бигӯед, ки аз куҷо омадаам ва ба куҷо меравам. 15 Шумо ба ҳасби ҷисм доварӣ мекунед; Ман ҳеҷ касро ҳукм намекунам. 16 Аммо агар доварӣ кунам, доварии Ман рост аст, зеро ки Ман танҳо нестам, балки Ман ва Падаре ки Маро фиристодааст. 17 Дар шариати шумо низ навишта шудааст, ки шаҳодати ду мард рост аст. 18 Ман бар Худ шаҳодат медиҳам, ва Падаре ки Маро фиристод, бар Ман шаҳодат медиҳад. 19 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Падарат куҷост? Исо ҷавоб дод: « Шумо на Маро мешиносед ва на Падари Маро; агар Маро мешинохтед, Падари Маро низ мешинохтед». 20 Ин суханонро Исо дар ганҷина гуфт, вақте ки дар маъбад таълим медод; зеро ки соати Ӯ ҳанӯз нарасидааст. 21 Исо боз ба онҳо гуфт: « Ман меравам, ва шумо Маро хоҳед ҷуст ва дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд; ба он ҷое ки Ман меравам, шумо наметавонед биёед». 22 Он гоҳ яҳудиён гуфтанд: «Оё худро мекушад? зеро ки Ӯ мегӯяд: «Ба он ҷое ки Ман меравам, шумо наметавонед биёед». 23 Ба онҳо гуфт: « Шумо аз поён ҳастед; Ман аз боло ҳастам; шумо аз ин ҷаҳон ҳастед; Ман аз ин дунё нестам.

24 «Бинобар ин ба шумо гуфтам, ки дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд; зеро агар имон наоваред, ки Ман он ҳастам, дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд. 25 Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Ту кистӣ? Исо ба онҳо гуфт: « Ҳамон чизе ки аз аввал ба шумо гуфта будам». 26 Ман бисьёр чизҳо дорам, ки бигӯям ва дар бораи шумо доварӣ кунам; лекин Фиристандаи Ман рост аст; ва он чи дар бораи Ӯ шунидаам, ба ҷаҳон мегӯям. 27 Онҳо нафаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо дар бораи Падар сухан гуфтааст. 28 Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: « Вақте ки Писари Одамро боло кардед, хоҳед донист, ки Ӯ Ман ҳастам, ва аз Худ чизе намекунам; балки чунон ки Падарам ба ман таълим додааст, инро мегӯям. 29 «Ва Фиристандаи Ман бо Ман аст; Падар Маро танҳо нагузоштааст; зеро ки ман ҳамеша корҳое мекунам, ки ба ӯ писанд аст. 30 Вақте ки Ӯ ин суханонро гуфт, бисьёр касон ба Ӯ имон оварданд. 31 Он гоҳ Исо ба яҳудиёне ки ба Ӯ имон оварда буданд, гуфт: « Агар дар каломи Ман монед, дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед; 32 «Ва ростиро хоҳед донист, ва ростӣ шуморо озод хоҳад кард. 33 Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Мо насли Иброҳим ҳастем ва ҳеҷ гоҳ ғуломи ҳеҷ кас набудем; 34 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ гуноҳ кунад, бандаи гуноҳ аст». 35 «Ва ғулом то абад дар хона намемонад, балки Писар то абад бимонад. 36 Пас, агар Писар шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд. 37 Ман медонам, ки шумо насли Иброҳим ҳастед; лекин шумо мехоҳед Маро бикушед, зеро каломи Ман дар шумо ҷой надорад. 38 Ман он чи дар назди Падари Худ дидаам, мегӯям, ва шумо он чи дар назди падари худ дидаед, мекунед. 39 Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Иброҳим падари мост». Исо ба онҳо гуфт: « Агар фарзандони Иброҳим мебудед, аъмоли Иброҳимро ба ҷо меовардед». 40 «Аммо ҳоло мехоҳед Маро бикушед, ки он шахсеро, ки аз Худо шунидаам, ба шумо рост гуфтааст: Иброҳим ин корро накардааст. 41 Шумо аъмоли падари худро мекунед. Он гоҳ ба Ӯ гуфтанд: «Мо аз зино таваллуд нашудаем; Мо як Падар дорем, ҳатто Худо. 42 Исо ба онҳо гуфт: « Агар Худо Падари шумо мебуд, Маро дӯст медоштед; зеро ки Ман берун омада, аз ҷониби Худо омадаам; на аз худам омадаам, балки Ӯ маро фиристод. 43 Чаро сухани маро намефаҳмед? ҳатто барои он ки шумо каломи Маро намешунавед. 44 Шумо аз падари худ иблис ҳастед, ва ҳавасҳои падари худро ба ҷо хоҳед овард. Ӯ аз ибтидо қотил буд ва дар ростӣ сокин набуд, зеро ки дар ӯ ростӣ нест. Вақте ки ӯ дурӯғ мегӯяд, аз худаш мегӯяд, зеро ӯ дурӯғгӯй ва падари он аст. 45 Ва азбаски ба шумо рост мегӯям, ба Ман бовар намекунед. 46 Кадоме аз шумо маро ба гуноҳ бовар мекунонад? Ва агар рост гӯям, чаро ба ман бовар намекунед?

Ҷон

47 Ҳар кӣ аз Худост, суханони Худоро мешунавад, лекин шумо онҳоро намешунавед, чунки аз Худо нестед. 48 Он гоҳ яҳудиён дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Нагуфтем, ки ту сомарӣ ҳастӣ ва дев дорӣ? 49 Исо дар ҷавоб гуфт: « Ман дев надорам; лекин Ман Падари Худро эҳтиром мекунам, ва шумо Маро беҳурмат мекунед. 50 «Ва ман толиби ҷалоли худ нестам: касе ҳаст, ки толиб ва доварӣ мекунад. 51 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: касе ки сухани Маро риоя кунад, ҳаргиз маргро нахоҳад дид. 52 Яҳудиён ба Ӯ гуфтанд: «Акнун мо медонем, ки ту дев дорӣ». Иброҳим ва анбиё мурданд; ва ту мегӯӣ: "Агар касе сухани Маро риоя кунад, ҳаргиз маргро намечашад". 53 Оё ту аз падари мо Иброҳим, ки мурдааст, бузургтар ҳастӣ? ва анбиё мурданд: Худро кӣ мекунӣ? 54 Исо дар ҷавоб гуфт: « Агар Ман Худро эҳтиром кунам, шарафи Ман ҳеҷ аст; Падари Ман Маро иззату эҳтиром мекунад; дар бораи Ӯ мегӯед, ки Ӯ Худои шумост; 55 «Бо вуҷуди ин шумо Ӯро нашинохтаед; лекин Ман Ӯро мешиносам; ва агар гӯям, ки "Ӯро намешиносам", мисли шумо дурӯғгӯ хоҳам буд; 56 Падари шумо Иброҳим аз дидани рӯзи ман шодӣ кард, ва онро дида, шод шуд. 57 Он гоҳ яҳудиён ба ӯ гуфтанд: «Ту ҳанӯз панҷоҳсола нестӣ, ва оё Иброҳимро дидаӣ? 58 Исо ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: пеш аз он ки Иброҳим пайдо шавад, Ман ҳастам». 59 Он гоҳ санг бардоштанд, то ки Ӯро партоянд; лекин Исо пинҳон шуд ва аз байни онҳо гузашта, аз маъбад берун шуд ва ҳамин тавр гузашт.

11 Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Марде, ки Исо ном дорад, гил сохта, чашмони маро тадҳин кард ва ба ман гуфт: "Ба ҳавзи Шилӯаҳ бирав ва шустушӯ шав"; 12 Ба Ӯ гуфтанд: «Ӯ куҷост? Гуфт: намедонам. 13 Он ки пештар кӯр буд, назди фарисиён оварданд. 14 Ва он рӯз рӯзи шанбе буд, ки Исо гил сохт ва чашмони Ӯро кушод. 15 Фарисиён низ аз Ӯ пурсиданд, ки чӣ тавр бино шудааст. Ба онҳо гуфт: «Ба чашмонам гил пошид, ва ман шустам ва мебинам». 16 Бинобар ин баъзе аз фарисиён гуфтанд: «Ин шахс аз Худо нест, зеро ки рӯзи шанберо риоя намекунад». Дигарон гуфтанд: «Чӣ гуна одами гунаҳкор метавонад чунин мӯъҷизаҳо кунад? Ва дар байни онҳо ихтилоф ба амал омад. 17 Боз ба кӯр гуфтанд: «Дар бораи ӯ чӣ мегӯӣ, ки чашмони туро кушод?» Гуфт: «Ӯ паёмбар аст». 18 Аммо яҳудиён ба вай бовар накарданд, ки ӯ кӯр буд ва бино шуд, то даме ки падару модари биноро даъват кунанд. 19 Ва аз онҳо пурсиданд: «Оё ин писари шумост, ки ба гуфтаи шумо кӯр таваллуд шудааст? Пас чӣ гуна ӯ ҳоло мебинад? 20 Падару модараш дар ҷавоби онҳо гуфтанд: «Мо медонем, ки ин писари мост ва кӯр таваллуд шудааст; 21 «Аммо Ӯ ҳоло чӣ гуна мебинад, мо намедонем; ё ки чашмони Ӯро кушодааст, мо намедонем: вай калон аст; аз ӯ бипурсед, ки ӯ барои худ сухан хоҳад гуфт. 22 Ин суханонро волидонаш гуфтанд, зеро аз яҳудиён метарсиданд, зеро яҳудиён аллакай ба мувофиқа расида буданд, ки агар касе иқрор шавад, ки Масеҳ аст, аз куништ ронда шавад. 23 Бинобар ин падару модараш гуфтанд: «Ӯ калонсол аст; аз ӯ пурсед. 24 Он гоҳ онҳо он марди кӯрро боз хонда, ба Ӯ гуфтанд: «Худоро ҳамду сано гӯед; мо медонем, ки ин шахс гунаҳкор аст». 25 Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Оё вай гунаҳкор аст ё не, намедонам: як чизро медонам, ки кӯр будам, ҳоло мебинам». 26 Боз ба Ӯ гуфтанд: «Ӯ ба ту чӣ кор кард? Чӣ тавр ӯ чашмони туро кушод? 27 Ӯ дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ман ба шумо аллакай гуфтам, ва нашунидаед; чаро боз шунидаед? Оё шумо низ шогирдони Ӯ хоҳед буд? 28 Он гоҳ Ӯро дашном дода, гуфтанд: «Ту шогирди Ӯ ҳастӣ; лекин мо шогирдони Мусо ҳастем. 29 Мо медонем, ки Худо ба Мусо сухан гуфтааст, аммо ин шахс аз куҷост, намедонем. 30 Он шахс дар ҷавоби онҳо гуфт: «Чаро аҷиб аст, ки шумо намедонед, ки Ӯ аз куҷост, вале Ӯ чашмони маро кушод». 31 Акнун мо медонем, ки Худо гуноҳкоронро намешунавад; лекин агар касе ба Худо парастиш карда, иродаи Ӯро ба ҷо оварад, вайро мешунавад. 32 Аз замони пайдоиши ҷаҳон шунида нашудааст, ки касе чашмони кӯри модарзодро кушода бошад. 33 Агар ин шахс аз Худо намебуд, ҳеҷ кор карда наметавонист. 34 Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Ту комилан дар гуноҳ таваллуд шудаӣ ва оё моро таълим медиҳӣ? Ва ӯро берун ронданд.

БОБИ 9 1 Ва ҳангоме ки Исо аз он ҷо мегузашт, мардеро дид, ки аз модарзодаш кӯр буд. 2 Шогирдонаш аз Ӯ пурсиданд: «Устод! Кӣ гуноҳ кардааст, ки ин шахс ё падару модараш кӯр таваллуд шудааст? 3 Исо дар ҷавоб гуфт: « На ин одам гуноҳ кардааст ва на падару модараш, балки барои он ки аъмоли Худо дар вай зоҳир шавад». 4 Ман бояд корҳои Фиристандаи Худро ба ҷо оварам, дар ҳоле ки рӯз аст: шаб фаро мерасад, ки ҳеҷ кас наметавонад кор кунад. 5 То он даме, ки дар ҷаҳон бошам, нури ҷаҳонам. 6 Чун инро гуфт, ба замин туф кард ва аз туф гил сохт, ва чашмони кӯрро бо гил молид; 7 Ва ба вай гуфт: « Рафта, дар ҳавзи Шилӯаҳ бишӯй, (ки ба таъбири Фиристодааст.) Ӯ рафта, шустушӯй кард ва дид. 8 Ҳамсояҳо ва онҳое, ки пештар Ӯро кӯр буданд, дида буданд, гуфтанд: «Оё ин ҳамон касе нест, ки нишаста гадоӣ мекард? 9 Баъзеҳо гуфтанд: "Ин ҳамон аст"; баъзеҳо мегуфтанд: "Ӯ монанди ӯ аст"; 10 Ба Ӯ гуфтанд: «Чӣ гуна чашмони ту кушода шуданд?

Ҷон

35 Исо шунид, ки онҳо Ӯро рондаанд; ва ӯро ёфта, ба вай гуфт: « Оё ба Писари Худо имон меоварӣ?» 36 Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Ӯ кист, эй Худованд, то ба Ӯ имон оварам? 37 Исо ба вай гуфт: « Ту Ӯро дидаӣ, ва Ӯст, ки бо ту сӯҳбат мекунад». 38 Гуфт: «Худовандо! Ман имон дорам». Ва Ӯро парастиш мекард. 39 Исо гуфт: « Ман барои доварӣ ба ин ҷаҳон омадаам, то ки намебинанд; ва биноён кӯр шаванд. 40 Баъзе аз фарисиён, ки бо Ӯ буданд, ин суханонро шунида, ба Ӯ гуфтанд: «Оё мо низ кӯрем? 41 Исо ба онҳо гуфт: « Агар кӯр мебудед, гуноҳ намедоштед; лекин акнун шумо мегӯед: "Мо мебинем"; бинобар ин гуноҳи шумо боқӣ мемонад.

кунам ва ман қудрат дорам, ки онро дубора бигирам. Ин ҳукмро Ман аз Падари худ гирифтаам. 19 Дар байни яҳудиён барои ин суханон боз ихтилоф ба амал омад. 20 Ва бисьёре аз онҳо гуфтанд: «Ӯ дев дорад ва девона аст; чаро ӯро мешунавед? 21 Дигарон гуфтанд: «Ин суханони девона нест». Оё шайтон чашмони нобиноёнро мекушояд? 22 Ва дар Ерусалим иди бахшида шуда буд, ва зимистон буд. 23 Ва Исо дар маъбад дар айвони Сулаймон қадам мезад. 24 Он гоҳ яҳудиён гирди Ӯ омада, ба Ӯ гуфтанд: «То кай моро дар шубҳа мекунӣ? Агар Ту Масеҳ бошӣ, ба мо ошкоро бигӯ. 25 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Ман ба шумо гуфтам, бовар накардед: корҳое ки Ман ба исми Падари Худ мекунам, бар Ман шаҳодат медиҳанд. 26 Аммо шумо имон намеоваред, зеро ки шумо аз гӯсфандони Ман нестед, чунон ки ба шумо гуфтам. 27 Гӯсфандони Ман овози Маро мешунаванд, ва Ман онҳоро мешиносам, ва онҳо Маро пайравӣ мекунанд; 28 Ва Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ мебахшам; ва онҳо то абад нобуд нахоҳанд шуд, ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман кашида нахоҳад гирифт. 29 Падари Ман, ки онҳоро ба Ман додааст, аз ҳама бузургтар аст; ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Падари Ман бигирад. 30 Ман ва Падари Ман як ҳастем. 31 Он гоҳ яҳудиён боз санг бардоштанд, то Ӯро сангсор кунанд. 32 Исо ба онҳо ҷавоб дод: « Аз ҷониби Падари Худ ба шумо корҳои неки бисьёре нишон додаам; барои кадоме аз ин корҳо маро сангсор мекунед? 33 Яҳудиён дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Туро барои кори нек сангсор намекунем; балки барои куфр; ва барои он ки ту, ки одам ҳастӣ, худро Худо мекунӣ. 34 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Оё дар шариати шумо навишта нашудааст, ки ман гуфтам: "Шумо худо ҳастед?" 35 «Агар онҳоро худоён хонда бошад, ки каломи Худо ба онҳо расидааст, ва Навиштаҳоро вайрон кардан мумкин нест; 36 «Шумо дар бораи Он ки Падар Ӯро тақдис карда, ба ҷаҳон фиристод, бигӯед: "Куфр мегӯӣ"; зеро гуфтам: "Ман Писари Худо ҳастам?" 37 «Агар аъмоли Падари Худро ба ҷо наоварам, ба Ман бовар накунед. 38 «Лекин агар мекунам, гарчанде ки ба Ман имон наоваред, ба аъмол бовар кунед, то бидонед ва имон оваред, ки Падар дар Ман аст, ва Ман дар Ӯ. 39 Бинобар ин онҳо боз хостанд Ӯро дастгир кунанд, вале Ӯ аз дасти онҳо раҳо шуд, 40 Ва боз ба он тарафи Ӯрдун ба он ҷое ки Яҳё аввал таъмид медод, рафт; ва дар он ҷо монд. 41 Бисьёр касон назди Ӯ омада, мегуфтанд: «Яҳё мӯъҷизае накардааст, балки ҳар он чи Яҳё дар бораи ин шахс гуфта буд, рост буд». 42 Дар он ҷо бисёриҳо ба Ӯ имон оварданд.

БОБИ 10 1 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба оғили гӯсфанд аз дар даромада, балки аз роҳи дигар мебарояд, вай дузд ва роҳзан аст. 2 Аммо касе ки аз дар дарояд, чӯпони гӯсфандон аст. 3 Дарбон ба рӯяш мекушояд; ва гӯсфандон овози ӯро мешунаванд, ва ӯ гӯсфандони худро ба ном хонда, онҳоро берун мебарад. 4 Ва ҳангоме ки гӯсфандони худро мебарорад, пешопеши онҳо меравад, ва гӯсфандон аз ақиби вай мераванд, зеро ки овози Ӯро мешиносанд. 5 «Ва аз ақиби шахси бегона нахоҳанд рафт, балки аз ӯ мегурезанд, зеро ки овози бегонагонро намешиносанд. 6 Ин масалро Исо ба онҳо гуфт, лекин онҳо нафаҳмиданд, ки Ӯ ба онҳо чӣ гуфта буд. 7 Исо боз ба онҳо гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: Ман дари гӯсфандон ҳастам». 8 Ҳамаи онҳое ки пеш аз ман омада буданд, дузд ва роҳзананд, аммо гӯсфандон ба онҳо гӯш надоданд. 9 Ман дар ҳастам: ҳар кӣ ба василаи Ман дарояд, наҷот хоҳад ёфт ва ба дарун ва берун меравад ва чарогоҳ пайдо мекунад. 10 Дузд на барои он меояд, ки дуздӣ, куштан ва ҳалок кардан аст; Ман омадаам, то ки онҳо ҳаёт дошта бошанд, ва онро фаровонтар дошта бошанд. 11 Ман чӯпони нек ҳастам: чӯпони нек ҷони худро барои гӯсфандон медиҳад. 12 Аммо касе ки муздур аст, на чӯпон, ки гӯсфандонаш аз они онҳо нестанд, мебинад, ки гург меояд ва гӯсфандонро монда, мегурезад; ва гург онҳоро дастгир карда, гӯсфандонро пароканда мекунад. 13 Муродир мегурезад, зеро ки муздур аст ва ғамхории гӯсфандонро надорад. 14 Ман чӯпони нек ҳастам, ва гӯсфандони худро мешиносам ва аз они худам мешиносам. 15 Чунон ки Падар Маро мешиносад, Ман низ Падарро мешиносам; ва ҷони Худро барои гӯсфандон фидо мекунам. 16 «Ва гӯсфандони дигаре низ дорам, ки аз ин оғил нестанд: онҳоро низ бояд оварам, ва онҳо овози Маро хоҳанд шунид; ва як оғил ва як чӯпон хоҳад буд. 17 Бинобар ин Падар Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро фидо мекунам, то ки онро дубора бигирам. 18 Ҳеҷ кас онро аз ман намегирад, балки Ман онро аз худам фидо мекунам. Ман қудрат дорам, ки онро фидо

Ҷон

БОБИ 11

28 Чун инро гуфт, рафт ва хоҳари худ Марьямро пинҳонӣ хонд ва гуфт: "Устод омада, туро даъват мекунад". 29 Ҳамин ки вай инро шунид, зуд бархост ва назди Ӯ омад. 30 Исо ҳанӯз ба шаҳр наомада буд, балки дар ҳамон ҷое буд, ки Марто Ӯро пешвоз гирифт. 31 Яҳудиёне ки бо ӯ дар хона буданд ва ӯро тасаллӣ медоданд, чун диданд, ки Марьям шитобон бархоста, берун рафт, аз паи вай рафта, гуфтанд: «Вай назди қабр меравад, то дар он ҷо гиря кунад». 32 Вақте ки Марьям ба он ҷое ки Исо буд, омад ва ӯро дид, пеши пойҳои Ӯ афтод ва гуфт: «Худовандо! Агар дар ин ҷо мебудӣ, бародарам намемурд». 33 Чун Исо дид, ки гирьяи вай ва яҳудиёне ки ҳамроҳи вай омада буданд, гирья мекунанд, дар рӯҳ оҳу нола кард ва дар изтироб афтод; 34 Ва гуфт: « Ӯро дар куҷо гузоштаед? Ба Ӯ гуфтанд: «Худовандо! биё ва бубин». 35 Исо гиря кард. 36 Он гоҳ яҳудиён гуфтанд: «Инак, Ӯро чӣ гуна дӯст медошт! 37 Баъзе аз онҳо мегуфтанд: «Оё ин шахсе, ки чашмони кӯронро кушод, наметавонист боиси марги ин шахс бошад? 38 Исо боз оҳу нолакунон ба сари қабр омад. Ин ғор буд ва санг бар он хобида буд. 39 Исо гуфт: «Сангро бардоред». Марто, хоҳари мурда, ба Ӯ гуфт: «Худовандо! То ин вақт вай бадбӯй кардааст, зеро ки чор рӯз аст, ки мурдааст». 40 Исо ба вай гуфт: « Оё ба ту нагуфтаам, ки агар имон оварӣ, ҷалоли Худоро хоҳӣ дид? 41 Он гоҳ сангро аз ҷои гузоштани мурда бурданд. Исо чашмони Худро боло карда, гуфт: « Эй Падар! 42 «Ва ман медонистам, ки Ту ҳамеша Маро мешунавӣ, лекин барои мардуме ки дар он ҷо истодаанд, гуфтам, то бовар кунанд, ки Ту Маро фиристодаӣ. 43 Чун инро гуфт, бо овози баланд фарьёд зад: « Эй Лаъзор! 44 Ва мурда, берун омад, ки дасту пои худро бо либоси қабр баста буд, ва рӯйи ӯ бо рӯймоле баста буд. Исо ба онҳо гуфт: « Ӯро воз кунед ва биравад». 45 Он гоҳ бисьёре аз яҳудиён, ки назди Марям омаданд ва корҳои Исоро дида буданд, ба Ӯ имон оварданд. 46 Аммо баъзе аз онҳо назди фарисиён рафта, корҳои Исоро ба онҳо нақл карданд. 47 Он гоҳ саркоҳинон ва фарисиён шӯро ҷамъ карда, гуфтанд: «Мо чӣ кор кунем? зеро ки ин одам мӯъҷизаҳои зиёде мекунад. 48 Агар мо ӯро ҳамин тавр ба ҳоли худ гузорем, ҳама ба Ӯ имон хоҳанд овард, ва румиён омада, ҳам макони моро ва ҳам қавми моро хоҳанд бурд. 49 Яке аз онҳо, ки Қаёфо ном дошт, ҳамон сол саркоҳин буд, ба онҳо гуфт: «Шумо ҳеҷ чизро намедонед; 50 Ва фикр накунед, ки барои мо беҳтар аст, ки як кас барои мардум бимирад, ва тамоми халқ нобуд нашавад. 51 Ва инро дар бораи худ нагуфт, балки он сол саркоҳин буд, пешгӯӣ карда буд, ки Исо барои он халқ бимирад;

1 Ва Лаъзор ном марде бемор буд, ки аз Байт-Ҳинӣ, шаҳри Марям ва хоҳараш Марто буд. 2 (Ин Марям буд, ки Худовандро бо равғани атрафшон тадҳин карда, пойҳои Ӯро бо мӯйи худ хушконид, ки бародараш Лаъзор бемор буд.) 3 Бинобар ин хоҳаронаш назди Ӯ фиристода, гуфтанд: «Худовандо! Инак, он ки дӯст медорӣ, бемор аст». 4 Исо инро шунид, гуфт: « Ин беморӣ на барои мамот, балки барои ҷалоли Худост, то ки Писари Худо ба василаи он ҷалол ёбад». 5 Исо Марто, хоҳар ва Лаъзорро дӯст медошт. 6 Чун шунид, ки бемор аст, дар ҳамон ҷое ки буд, ду рӯз монд. 7 Пас аз он ба шогирдони Худ гуфт: « Биёед боз ба Яҳудо равем». 8 Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Устод! Яҳудиён вақтҳои охир мехостанд Туро сангсор кунанд; ва боз ба он ҷо меравӣ? 9 Исо дар ҷавоб гуфт: « Оё рӯзона дувоздаҳ соат нест? Касе ки дар рӯз роҳ меравад, пешпо намехӯрад, зеро ки нури ин ҷаҳонро мебинад. 10 Аммо касе ки шабона роҳ меравад, пешпо мехӯрад, зеро ки дар вай нур нест. 11 Инро гуфт: ва баъд аз он ба онҳо гуфт: « Дӯсти мо Лаъзор хуфтааст; вале ман меравам, то ки ӯро аз хоб бедор кунам. 12 Шогирдонаш гуфтанд: «Худовандо! Агар хоб кунад, сиҳат мешавад». 13 Аммо Исо дар бораи марги Ӯ сухан гуфт, лекин онҳо гумон карданд, ки Ӯ дар бораи оромӣ дар хоб сухан гуфтааст. 14 Исо ба онҳо ошкоро гуфт: « Лаъзор мурдааст». 15 Ва ба хотири шумо шодам, ки дар он ҷо набудам, то ки имон оваред; лекин биёед назди Ӯ биравем. 16 Он гоҳ Тумо, ки Дидим ном дошт, ба шогирдонаш гуфт: «Биёед мо низ биравем, то ки бо Ӯ бимирем». 17 Вақте ки Исо омад, дид, ки аллакай чор рӯз дар қабр хобидааст. 18 Байт-Ҳинӣ ба Ерусалим наздик буд, тақрибан понздаҳ фосила дуртар буд. 19 Ва бисьёре аз яҳудиён назди Марто ва Марям омаданд, то онҳоро дар бораи бародарашон тасаллӣ диҳанд. 20 Марто чун шунид, ки Исо меояд, рафта, ӯро пешвоз гирифт; 21 Марто ба Исо гуфт: «Худовандо! Агар дар ин ҷо мебудӣ, бародарам намемурд». 22 Аммо ман медонам, ки ҳоло ҳам, ҳар чӣ аз Худо талаб кунӣ, Худо ба ту медиҳад. 23 Исо ба вай гуфт: « Бародарат эҳьё хоҳад шуд». 24 Марто ба Ӯ гуфт: «Медонам, ки Ӯ дар қиёмат дар рӯзи охир эҳьё хоҳад шуд». 25 Исо ба вай гуфт: « Ман эҳё ва ҳаёт ҳастам; ҳар кӣ ба Ман имон оварад, мурда бошад ҳам, зинда хоҳад шуд». 26 Ва ҳар кӣ зинда бошад ва ба Ман имон оварад, то абад нахоҳад мурд. Шумо ба ин бовар мекунед? 27 Вай ба Ӯ гуфт: «Оре, Худовандо! Ман имон дорам, ки Ту Масеҳ, Писари Худо ҳастӣ, ки бояд ба ҷаҳон биёяд».

Ҷон

52 Ва на танҳо барои он халқ, балки ҳамчунин барои он ки Ӯ фарзандони Худоро, ки пароканда буданд, дар як ҷо ҷамъ кунад. 53 Ва аз ҳамон рӯз онҳо машварат карданд, ки Ӯро ба қатл расонанд. 54 Пас, Исо дигар дар миёни яҳудиён ошкоро рафтор намекард; балки аз он ҷо ба кишвари наздики биёбон, ба шаҳре ки Эфроим ном дошт, рафт ва дар он ҷо бо шогирдонаш монд. 55 Ва иди фисҳи яҳудиён наздик буд, ва бисьёр касон аз кишвар берун омада, пеш аз иди фисҳ ба Ерусалим рафтанд, то худро пок кунанд. 56 Он гоҳ онҳо Исоро ҷустуҷӯ карда, дар маъбад истода, ба якдигар мегуфтанд: «Чӣ фикр доред, ки Ӯ ба ид намеояд? 57 Саркоҳинон ва фарисиён фармуда буданд, ки агар касе донад, ки Ӯ дар куҷост, хабар диҳад, то Ӯро дастгир кунанд.

суханон дар бораи Ӯ навишта шудааст ва онҳо бо Ӯ ин корро кардаанд. 17 Ва қавме ки бо Ӯ буданд, вақте ки Ӯ Лаъзорро аз қабр даъват карда, аз мурдагон эҳьё кард, шаҳодат доданд. 18 Аз ин сабаб мардум низ бо Ӯ вохӯрданд, зеро шуниданд, ки ӯ ин мӯъҷиза кардааст. 19 Фарисиён ба якдигар гуфтанд: «Оё медонед, ки чӣ тавр ҳеҷ чиз ғолиб намеояд? инак, ҷаҳон аз паси ӯ рафт. 20 Дар байни онҳо юнониён низ буданд, ки ба ид барои ибодат омада буданд; 21 Он кас назди Филиппус, ки аз Байт-Сайдаи Ҷалил буд, омада, хоҳиш карда, гуфт: «Эй оғо! Мо Исоро мебинем». 22 Филиппус омада, ба Андриёс хабар дод, ва боз Андриёс ва Филиппус ба Исо гуфтанд. 23 Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: « Соати он расидааст, ки Писари Одам ҷалол ёбад». 24 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар донаи гандум ба замин наафтад ва намонад, танҳо мемонад; лекин агар бимирад, ҳосили фаровон медиҳад. 25 Ҳар кӣ ҷони худро дӯст медорад, онро барбод медиҳад; ва ҳар кӣ аз ҷони худ дар ин ҷаҳон нафрат дорад, онро барои ҳаёти ҷовидонӣ нигоҳ медорад. 26 Агар касе ба Ман хизмат кунад, бигзор маро пайравӣ кунад; ва дар ҷое ки Ман бошам, бандаи Ман низ дар он ҷо хоҳад буд: агар касе ба Ман хизмат кунад, Падари Ман ӯро иззату эҳтиром хоҳад кард. 27 Алҳол ҷони ман дар ташвиш аст; ва чӣ гӯям? Эй Падар! Маро аз ин соат наҷот деҳ; лекин Ман барои ҳамин ба ин соат омадаам. 28 Эй Падар, исми Худро ҷалол деҳ. Он гоҳ овозе аз осмон расид, ки гуфт: "Ман онро ҷалол додам ва боз ҳам ҷалол хоҳам дод". 29 Мардум, ки дар он ҷо истода, инро шуниданд, гуфтанд, ки раъд бархост, ва дигарон гуфтанд: «Фариштае бо Ӯ сухан гуфт». 30 Исо дар ҷавоб гуфт: « Ин овоз на аз барои Ман, балки ба хотири шумо садо дод». 31 Алҳол доварии ин ҷаҳон аст: акнун мири ин ҷаҳон бадар ронда хоҳад шуд. 32 «Ва ман, агар аз замин бардошта шавам, ҳама одамонро ба сӯи худ ҷалб хоҳам кард. 33 Инро Ӯ гуфт, ки маънои онро дорад, ки чӣ гуна марг бояд бимирад. 34 Мардум дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Мо аз шариат шунидаем, ки Масеҳ то абад боқӣ мемонад; ин Писари Одам кист? 35 Исо ба онҳо гуфт: « Боз чанде пеш нур бо шумост». Ҳангоме ки нур доред, роҳ равед, то торикӣ бар шумо наояд, зеро касе ки дар торикӣ роҳ меравад, намедонад, ки ба куҷо меравад. 36 Ҳангоме ки нур доред, ба нур имон оваред, то фарзандони нур бошед. Ин суханонро Исо гуфт ва дур шуд ва аз онҳо пинҳон шуд. 37 Аммо, гарчанде ки Ӯ дар пеши назари онҳо ин қадар мӯъҷизаҳо нишон дода буд, вале онҳо ба Ӯ имон наоварданд; 38 То сухани Ишаъёи набӣ ба амал ояд, ки гуфта буд: "Худовандо! Кӣ ба хабари мо бовар кард?" ва бозуи Худованд ба кӣ зоҳир шудааст?

БОБИ 12 1 Он гоҳ Исо шаш рӯз пеш аз иди фисҳ ба Байт-Ҳинӣ омад, ки дар он ҷо Лаъзори мурда буд ва ӯро аз мурдагон эҳьё кард. 2 Дар он ҷо ба ӯ зиёфат доданд; ва Марто хизмат мекард, вале Лаъзор яке аз онҳо буд, ки бо ӯ сари суфра нишаста буд. 3 Он гоҳ Марьям як кило равғани атрафшони равғани атрафшони бағоят гаронбаҳоро гирифта, пойҳои Исоро тадҳин кард ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ хушконид; ва хона аз бӯи равған пур шуд. 4 Он гоҳ яке аз шогирдонаш гуфт: Яҳудои Исқарьют, писари Шимъӯн, ки бояд ба Ӯ хиёнат кунад: 5 Чаро ин атрафшон ба сесад динор фурӯхта, ба мискинон дода нашуд? 6 Инро Ӯ гуфт, на барои он ки ғамхории мискинон буд; балки барои он ки вай дузд буд ва халтаро дар даст дошт ва он чиро, ки дар он гузошта шуда буд, бардошта буд. 7 Он гоҳ Исо гуфт: « Вайро ба ҳоли худ гузоред; вай инро дар рӯзи дафни Ман нигоҳ доштааст». 8 Зеро ки мискинон ҳамеша бо шумо ҳастанд; вале ман на ҳамеша. 9 Бисёре аз яҳудиён медонистанд, ки Ӯ дар он ҷост, ва онҳо на танҳо ба хотири Исо, балки барои он омаданд, ки Лаъзорро низ, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё карда буд, бубинанд. 10 Аммо саркоҳинон машварат карданд, ки Лаъзорро низ ба қатл расонанд; 11 Зеро ки бисёре аз яҳудиён ба сабаби Ӯ рафта, ба Исо имон оварданд. 12 Рӯзи дигар мардуми бисьёре ба ид омаданд, чун шуниданд, ки Исо ба Ерусалим меояд, 13 Шохаҳои дарахтони хурмо гирифта, ба пешвози ӯ баромад ва нидо дод: «Ҳӯшаъно! Муборак аст Подшоҳи Исроил, ки ба исми Худованд меояд». 14 Исо, чун хари ҷавоне ёфт, бар он нишаст; чунон ки навишта шудааст, 15 Натарс, эй духтари Сион; инак, Подшоҳи ту меояд ва бар курраи хар нишастааст. 16 Дар аввал шогирдони Ӯ инро нафаҳмиданд, лекин ҳангоме ки Исо ҷалол ёфт, ба хотир оварданд, ки ин

Ҷон

39 Бинобар ин бовар карда натавонистанд, зеро ки Ишаъё боз гуфт: 40 Чашмони онҳоро кӯр кардааст, ва дилҳояшонро сахт кардааст; ки бо чашмони худ набинанд ва бо дили худ нафаҳманд ва руҷӯъ накунанд, ва Ман онҳоро шифо диҳам. 41 Ин суханонро Ишаъё, ҳангоме ки ҷалоли Ӯро дида, дар бораи Ӯ гуфт. 42 Бо вуҷуди ин, дар миёни сардорон низ бисёриҳо ба Ӯ имон оварданд; Аммо ба сабаби фарисиён ба гуноҳаш иқрор нашуданд, то ки онҳо аз куништ ронда шаванд. 43 Зеро ки онҳо ҳамду санои одамонро бештар аз ҳамду санои Худо дӯст медоштанд. 44 Исо фарьёд зада, гуфт: « Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, на ба Ман, балки ба Фиристандаи Маро бовар мекунад». 45 «Ва ҳар кӣ Маро бинад, Фиристандаи Маро мебинад. 46 Ман нуре ба ҷаҳон омадаам, то ҳар кӣ ба Ман имон оварад, дар торикӣ намонад. 47 «Ва агар касе суханони Маро бишнавад ва бовар накунад, ман бар вай доварӣ намекунам, зеро ки Ман на барои доварӣ кардани ҷаҳон, балки барои наҷот додани ҷаҳон омадаам. 48 Ҳар кӣ Маро рад кунад ва суханони Маро қабул накунад, вайро доварӣ мекунад; каломе ки Ман гуфтам, дар рӯзи охир вайро доварӣ хоҳад кард. 49 Зеро ки ман дар бораи худ нагуфтаам; лекин Падаре ки Маро фиристод, ба Ман фармудааст, ки чӣ гӯям ва чӣ бигӯям. 50 «Ва ман медонам, ки ҳукми Ӯ ҳаёти ҷовидонӣ аст; бинобар ин, ҳар чи мегӯям, ончунон ки Падар ба Ман гуфта буд, ҳамон тавр мегӯям.

11 Зеро медонист, ки кӣ ба Ӯ хиёнат кунад; бинобар ин гуфт: «На ҳама пок ҳастед». 12 Пас аз он ки пойҳои онҳоро шуст ва ҷомаҳои Худро гирифт ва боз нишаст, ба онҳо гуфт: « Оё медонед, ки Ман бо шумо чӣ кардам? 13 Шумо Маро Устод ва Худованд мегӯед ва хуб мегӯед; зеро ки ман чунин ҳастам. 14 Пас, агар Ман, Худованд ва Устоди шумо, пойҳои шуморо шуста бошам; шумо низ бояд пойҳои якдигарро бишӯед. 15 Зеро ки ман ба шумо мисол овардам, то ончунон ки Ман ба шумо кардаам, шумо низ амал кунед. 16 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ғулом аз оғои худ бузургтар нест; на фиристодашуда бузургтар аз Фиристандаи Ӯ. 17 Агар шумо инро медонед, хушбахт ҳастед, агар онҳоро ба ҷо оваред. 18 Ман дар бораи ҳамаи шумо намегӯям: Ман медонам, ки киро баргузидаам, балки барои он ки Навишта ба амал ояд: "Ҳар кӣ бо Ман нон мехӯрад, пошнаи худро бар Ман боло кардааст". 19 «Алҳол, пеш аз омадан ба шумо мегӯям, то ки ҳангоме ки ин воқеъ мешавад, имон оваред, ки Ман он ҳастам. 20 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ҳар кӣ мефиристам, Маро қабул мекунад; ва ҳар кӣ Маро қабул кунад, Фиристандаи Маро қабул мекунад. 21 Вақте ки Исо инро гуфт, рӯҳаш дар изтироб афтод ва шаҳодат дод ва гуфт: « Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки яке аз шумо Маро таслим хоҳад кард». 22 Он гоҳ шогирдон ба якдигар нигоҳ карда, шубҳа доштанд, ки Ӯ дар бораи кӣ ҳарф мезанад. 23 Яке аз шогирдонаш, ки Исо ӯро дӯст медошт, ба синаи Исо такя мекард. 24 Шимъӯни Петрус ба ӯ ишора кард, то бипурсад, ки дар бораи кӣ сухан меронад? 25 Он гоҳ Ӯ бар синаи Исо хобида, ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ин кист? 26 Исо дар ҷавоб гуфт: «Ӯст, ки ман як пораро ғӯтонда, ба Ӯ медиҳам». Ва хӯришро тар карда, ба Яҳудои Исқарьют ибни Шимъӯн дод. 27 Пас аз он шайтон ба даруни ӯ даромад. Исо ба вай гуфт: «Он чи мекунӣ, зуд бикун». 28 Ва ҳеҷ кас дар сари суфра намедонист, ки бо чӣ ният ба вай ин суханонро гуфт. 29 Баъзе аз онҳо гумон карданд, ки халта дар дасти Яҳудо буд, ки Исо ба вай гуфтааст: "Он чиро, ки ба мо лозим аст, дар пеш аз ид бихар"; ё, ки ба мискинон чизе бидиҳад. 30 Ва луқмаро гирифта, дарҳол берун рафт; ва шаб буд. 31 Пас, ҳангоме ки берун рафт, Исо гуфт: « Акнун Писари Одам ҷалол ёфт ва Худо дар Ӯ ҷалол ёфт». 32 Агар Худо дар Ӯ ҷалол ёбад, Худо низ Ӯро дар Худ ҷалол хоҳад дод ва дарҳол Ӯро ҷалол хоҳад дод. 33 Фарзандони хурдсол, боз андаке бо шумо ҳастам. Шумо Маро хоҳед ҷуст; ва чунон ки ба яҳудиён гуфтам: "Ба он ҷое ки Ман меравам, шумо наметавонед биёед"; пас акнун ба шумо мегӯям. 34 Ба шумо ҳукми нав медиҳам, ки якдигарро дӯст доред; чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ якдигарро дӯст доред.

БОБИ 13 1 Пеш аз иди фисҳ, вақте ки Исо донист, ки соати Ӯ расидааст, ки аз ин ҷаҳон назди Падар биравад ва одамони Худро, ки дар ҷаҳон ҳастанд, дӯст дошт ва онҳоро то охир дӯст дошт. 2 Таоми шом ба охир расид, иблис дар дили Яҳудои Исқарьют, писари Шимъӯн қарор дод, то Ӯро таслим кунад; 3 Исо медонист, ки Падар ҳама чизро ба дасти Ӯ додааст, ва Ӯ аз ҷониби Худо омада, сӯи Худо рафт; 4 Аз шом бархоста, ҷомаҳои худро ба як сӯ гузошт; ва дастмоле гирифта, камар баста. 5 Баъд аз он Ӯ ба табақе об рехт ва ба шустани пойҳои шогирдон ва хушконидани онҳо бо дастмоле, ки ба камараш баста буд, оғоз намуд. 6 Он гоҳ назди Шимъӯни Петрус омад, ва Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! 7 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Ту ҳоло намедонӣ, ки Ман чӣ мекунам; вале баъд аз он хоҳӣ донист. 8 Петрус ба Ӯ гуфт: «Ҳеҷ гоҳ пойҳои Маро нашуст». Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Агар туро шуста накунам, ту бо Ман ҳиссае надорӣ». 9 Шимъӯни Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! на танҳо пойҳои ман, балки дастҳо ва сарамро низ». 10 Исо ба вай гуфт: « Касе ки шуста шудааст, на танҳо ба шустани пойҳои худ эҳтиёҷ дорад, балки ҳама чиз пок аст; ва шумо пок ҳастед, лекин на ҳама».

Ҷон

35 Аз ин ҳама хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар якдигарро дӯст доред. 36 Шимъӯни Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ба куҷо меравӣ? Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Ба он ҷое ки Ман меравам, ту алҳол Маро пайравӣ карда наметавонӣ; вале баъд аз паи ман хоҳӣ рафт». 37 Петрус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Ман ҷонамро ба хотири ту фидо мекунам. 38 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Оё ҷони худро ба хотири Ман фидо мекунӣ? Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: хурӯс бонг нахоҳад зад, то маро се бор инкор накунӣ».

19 «Боз чанде нагузашта, ҷаҳон дигар Маро намебинад; лекин шумо Маро мебинед, зеро ки Ман зиндаам, шумо низ хоҳед зист. 20 Дар он рӯз хоҳед донист, ки Ман дар Падари Худ ҳастам, ва шумо дар Ман, ва Ман дар шумо. 21 Ҳар кӣ аҳкоми Маро дорад ва ба онҳо риоя мекунад, вай Маро дӯст медорад; 22 Яҳудо на Исқарьют ба ӯ гуфт: «Худовандо! Чӣ гуна аст, ки Ту ба мо зоҳир хоҳӣ шуд, на ба ҷаҳон? 23 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Агар касе Маро дӯст дорад, суханони Маро риоя хоҳад кард; ва Падари Ман вайро дӯст хоҳад дошт, ва мо назди вай омада, бо ӯ маскан хоҳем гирифт». 24 Ҳар кӣ Маро дӯст надорад, суханони Маро риоя намекунад; ва каломе ки шумо мешунавед, аз они Ман нест, балки аз они Падаре ки Маро фиристодааст. 25 Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, ки ҳанӯз назди шумо будам. 26 Аммо Пуштибон, ки Рӯҳулқудс аст, ки Падар Ӯро ба исми Ман хоҳад фиристод, ҳама чизро ба шумо таълим хоҳад дод ва ҳар он чи ба шумо гуфтам, ҳама чизро ба ёди шумо хоҳад овард. 27 Осоиштро ба шумо мегузорам, осоиштагии Худро ба шумо медиҳам: на ончунон ки ҷаҳон медиҳад, Ман ба шумо медиҳам. Бигзор дилат ғамгин нашавад ва натарсад. 28 «Шунидед, ки ба шумо гуфтам: "Меравам ва назди шумо бармегардам". Агар Маро дӯст медоштед, шод мешудед, зеро гуфтам: "Назди Падар меравам, зеро Падари Ман аз Ман бузургтар аст". 29 «Ва алҳол, пеш аз воқеъ шуданаш ба шумо гуфтам, то ки ҳангоме ки воқеъ шавад, имон оваред. 30 «Баъд аз ин ман бо шумо бисьёр сӯҳбат нахоҳам кард, зеро ки мири ин ҷаҳон меояд, ва дар ман чизе надорад. 31 Аммо то ҷаҳон бидонад, ки Ман Падарро дӯст медорам; ва чунон ки Падар ба Ман фармудааст, ҳамон тавр мекунам. Бархезед, аз ин ҷо равем.

БОБИ 14 1 Дили шумо музтариб нашавад: шумо ба Худо имон доред, ба ман низ имон оваред. 2 Дар хонаи Падари Ман иморатҳои зиёде ҳастанд: агар ин тавр намебуд, ба шумо мегуфтам. Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. 3 Ва агар биравам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз омада, шуморо назди Худ хоҳам бурд; то ки дар он ҷое ки Ман ҳастам, шумо низ дар он ҷо бошед. 4 Ва ба куҷое ки Ман меравам, шумо медонед, ва роҳро низ медонед. 5 Тумо ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Намедонем, ки Ту ба куҷо меравӣ; ва чӣ тавр мо метавонем роҳро бидонем? 6 Исо ба вай гуфт: « Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам; касе наметавонад назди Падар ояд, магар ин ки ба василаи Ман». 7 Агар Маро мешинохтед, Падари Маро низ мешинохтед; ва аз ин пас Ӯро мешиносед ва дидаед. 8 Филиппус ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Падарро ба мо нишон деҳ, ва ин ба мо кофист». 9 Исо ба вай гуфт: « Оё ин қадар вақт бо ту будам, ва ту Маро нашинохтӣ, Филиппус? ҳар кӣ Маро дида бошад, Падарро дидааст; Пас, чӣ тавр мегӯӣ: "Падарро ба мо нишон деҳ?" 10 Оё бовар намекунӣ, ки Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман? Суханоне ки ба шумо мегӯям, аз Худ намегӯям, балки Падаре ки дар Ман сокин аст, корҳоро мекунад. 11 Ба Ман имон оваред, ки Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман; вагарна, ба хотири ин аъмол ба Ман имон оваред. 12 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ ба Ман имон оварад, корҳое ки Ман мекунам, вай низ хоҳад кард; ва корҳои бузургтар аз инҳо хоҳад кард; зеро ки Ман назди Падари Худ меравам. 13 Ва ҳар чи ба исми Ман талаб кунед, Ман онро хоҳам кард, то ки Падар дар Писар ҷалол ёбад. 14 «Агар чизе ба исми Ман талаб кунед, ба ҷо хоҳам овард. 15 Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед. 16 Ва Ман аз Падар илтимос хоҳам кард, ва Ӯ ба шумо Тасликдиҳандаи дигаре ато хоҳад кард, то ки то абад бо шумо бимонад; 17 Ҳатто Рӯҳи ростӣ; Ҷаҳон Ӯро қабул карда наметавонад, зеро ки Ӯро намебинад ва намешиносад; лекин шумо Ӯро мешиносед; зеро ки Ӯ бо шумо сокин аст ва дар шумо хоҳад буд. 18 Ман шуморо ором намегузорам: назди шумо хоҳам омад.

БОБИ 15 1 Ман токи ҳақиқӣ ҳастам, ва Падари Ман токпарвар аст. 2 Ҳар навдаеро, ки дар Ман мева наоварад, меканад; ва ҳар шохае ки мева меоварад, онро пок мекунад, то ки меваи бештар оварад. 3 «Акнун шумо ба воситаи каломе ки ба шумо гуфтам, пок ҳастед. 4 Дар Ман бимонед, ва Ман дар шумо. Чун шоха наметавонад худ аз худ мева диҳад, магар он ки дар ток намонад; шумо дигар наметавонед, магар он ки дар Ман бимонед. 5 Ман ток ҳастам, шумо навдаҳо: Ҳар кӣ дар Ман бимонад, ва Ман дар вай, меваи фаровон медиҳад, зеро бе Ман ҳеҷ кор карда наметавонед. 6 Агар касе дар Ман намонад, вай мисли навда берун партофта мешавад ва пажмурда мешавад; ва одамон онҳоро ҷамъ карда, ба оташ меандозанд, ва онҳо сӯзонданд. 7 Агар шумо дар Ман бимонед, ва суханони Ман дар шумо бимонанд, он чи хоҳед, бипурсед, ва он ба шумо дода мешавад.

Ҷон

8 Дар ин ҷо Падари Ман ҷалол ёфтааст, ки шумо меваи фаровон меоред; шумо низ шогирдони Ман хоҳед буд. 9 Чӣ тавре ки Падар Маро дӯст доштааст, Ман низ шуморо дӯст доштам; шумо дар муҳаббати Ман бимонед. 10 Агар аҳкоми Маро риоя кунед, дар муҳаббати Ман хоҳед монд; чунон ки Ман аҳкоми Падари Худро риоя кардам ва дар муҳаббати Ӯ бимонам. 11 Инро ба шумо гуфтам, то ки шодии Ман дар шумо бимонад, ва шодии шумо пур шавад. 12 Фармони Ман ин аст, ки шумо якдигарро дӯст доред, чунон ки Ман шуморо дӯст доштам. 13 Муҳаббати бузургтаре аз ин нест, ки одам ҷони худро барои дӯстони худ фидо кунад. 14 «Шумо дӯстони ман ҳастед, агар он чиро, ки ба шумо фармудам, ба ҷо оваред. 15 Минбаъд шуморо ғулом намедонам; зеро ки банда намедонад, ки оғояш чӣ мекунад; лекин ман шуморо дӯст хондаам; зеро ҳар он чи дар бораи Падари Худ шунидаам, ба шумо маълум кардам. 16 Шумо Маро баргузидаед, балки Ман шуморо баргузидаам ва баргузидаам, то биравед ва мева оваред, ва меваи шумо бимонад, то ҳар он чи аз Падар ба исми Ман талаб кунед, ба шумо ато кунад. . 17 Инро ба шумо амр медиҳам, ки якдигарро дӯст доред. 18 Агар ҷаҳон аз шумо нафрат кунад, шумо медонед, ки пеш аз он ки аз шумо нафрат кунад, аз ман нафрат дошт. 19 Агар шумо аз ҷаҳон мебудед, ҷаҳон азони Худро дӯст медошт; лекин азбаски шумо аз ҷаҳон нестед, балки Ман шуморо аз ҷаҳон баргузидаам, бинобар ин ҷаҳон аз шумо нафрат мекунад. 20 Суханеро, ки ба шумо гуфтам, ба ёд оред: "Ғулом аз оғои худ бузургтар нест". Агар Маро таъқиб карда бошанд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард; агар суханони Маро риоя кунанд, суханони шуморо низ риоя хоҳанд кард. 21 Аммо ҳамаи ин чизҳоро ба хотири исми Ман бо шумо хоҳанд кард, зеро Фиристандаи Маро намешиносанд. 22 «Агар Ман намеомадам ва ба онҳо сухан намегуфтам, гуноҳе намедоштанд; 23 Ҳар кӣ аз Ман нафрат кунад, аз Падари Ман низ нафрат мекунад. 24 «Агар Ман дар байни онҳо корҳое намекардам, ки ҳеҷ каси дигар намекард, онҳо гуноҳ намедоштанд; 25 Аммо ин воқеъ мешавад, то ба амал ояд каломе ки дар шариати онҳо навишта шудааст: "Бе сабаб аз ман нафрат карданд". 26 Аммо вақте ки Пуштибон, ки аз ҷониби Падар назди шумо мефиристам, биёяд, яъне Рӯҳи ростӣ, ки аз Падар мебарояд, дар бораи Ман шаҳодат хоҳад дод; 27 «Ва шумо низ шаҳодат хоҳед дод, зеро ки аз ибтидо бо Ман будед.

3 Ва ин корҳоро бо шумо хоҳанд кард, зеро ки на Падарро мешинохтанд ва на Маро. 4 «Лекин инро ба шумо гуфтам, то вақте ки вақташ фаро расад, ба ёд оваред, ки Ман дар бораи онҳо ба шумо гуфтам. Ва ин чизҳоро дар аввал ба шумо нагуфтам, зеро ки бо шумо будам. 5 Аммо акнун назди Фиристандаи Худ меравам; ва ҳеҷ яке аз шумо аз Ман намепурсад: "Куҷо меравӣ?" 6 Аммо азбаски инро ба шумо гуфтам, дили шуморо андӯҳ пур кардааст. 7 Бо вуҷуди ин ба шумо рост мегӯям; Бароятон беҳтар аст, ки биравам; лекин агар биравам, ӯро назди шумо хоҳам фиристод. 8 Ва ҳангоме ки Ӯ биёяд, ҷаҳонро бар гуноҳ, ва адолат ва доварӣ мазаммат хоҳад кард; 9 Гуноҳ, чунки ба Ман имон намеоваранд; 10 Аз адолат, зеро ки Ман назди Падари Худ меравам, ва шумо Маро дигар намебинед; 11 Дар бораи доварӣ, зеро ки мири ин ҷаҳон доварӣ шудааст. 12 Боз чизҳои зиёде дорам, ки ба шумо бигӯям, аммо шумо ҳоло онҳоро таҳаммул карда наметавонед. 13 Аммо, вақте ки Ӯ, яъне Рӯҳи ростӣ ояд, шуморо ба тамоми ростӣ роҳнамоӣ хоҳад кард, зеро ки аз худаш сухан нахоҳад гуфт; лекин ҳар чи мешунавад, бигӯяд, ва аз оянда ба шумо хабар хоҳад дод. 14 «Ӯ Маро ҷалол хоҳад дод, зеро ки аз они Ман гирифта, ба шумо нишон хоҳад дод. 15 «Ҳар он чи Падар дорад, аз они Ман аст; бинобар ин гуфтам, ки аз они Ман гирифта, ба шумо нишон хоҳад дод. 16 Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз дере нагузашта Маро хоҳед дид, зеро ки Ман назди Падар меравам. 17 Он гоҳ баъзе аз шогирдони Ӯ ба якдигар гуфтанд: «Ин чӣ аст, ки Ӯ ба мо мегӯяд: "Дере нагузашта Маро нахоҳед дид; ва боз, дере нагузашта Маро хоҳед дид" ва "Зеро ки Ман ба назди Падар? 18 Онҳо гуфтанд: «Ин чӣ аст, ки Ӯ мегӯяд: "Дере нагузашта?" мо гуфта наметавонем, ки ӯ чӣ мегӯяд. 19 Исо фаҳмид, ки онҳо мехоҳанд аз Ӯ бипурсанд, ва ба онҳо гуфт: « Оё шумо дар бораи он чизе, ки гуфтам: "Дере нагузашта Маро нахоҳед дид, ва боз, дере нагузашта Маро хоҳед дид," аз якдигар мепурсед. ? 20 Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: шумо гиря ва навҳа хоҳед кард, лекин ҷаҳон шод хоҳад шуд; шумо ғамгин хоҳед шуд, аммо ғами шумо ба шодӣ мубаддал хоҳад шуд. 21 Зане, ки дар зоиш аст, ғамгин мешавад, зеро соаташ расидааст; лекин ҳамин ки кӯдак зоид, андӯҳашро дигар ба хотир намеорад, зеро шодии он ки одам дар ҷаҳон таваллуд шудааст. 22 «Пас, шумо ҳоло ғамгин ҳастед, лекин боз шуморо хоҳам дид, ва дили шумо шод хоҳад шуд, ва шодии шуморо ҳеҷ кас аз шумо намегирад. 23 «Ва дар он рӯз аз Ман чизе нахоҳед пурсид. Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар чи аз Падар ба исми Ман талаб кунед, ба шумо хоҳад дод. 24 То ин дам ба исми Ман чизе талаб накардаед: биталабед ва хоҳед гирифт, то ки шодии шумо пурра гардад.

БОБИ 16 1 Ин чизҳоро ба шумо гуфтам, то ба васваса наафтед. 2 Шуморо аз куништҳо берун хоҳанд кард; оре, вақт мерасад, ки ҳар кӣ шуморо бикушад, гумон мекунад, ки ба Худо хизмат мекунад.

Ҷон

25 Ин чизҳоро ба шумо бо масалҳо гуфтам, аммо вақте мерасад, ки дигар ба шумо бо масалҳо сухан нагӯям, балки Падарро ба шумо ошкоро нишон хоҳам дод. 26 Дар он рӯз шумо ба исми Ман талаб хоҳед кард, ва Ман ба шумо намегӯям, ки барои шумо аз Падар дуо хоҳам кард. 27 Зеро ки Худи Падар шуморо дӯст медорад, зеро шумо Маро дӯст доштаед ва имон овардаед, ки Ман аз ҷониби Худо омадаам. 28 Ман аз ҷониби Падар омадам ва ба ҷаҳон омадаам; боз ҷаҳонро тарк карда, назди Падар меравам. 29 Шогирдонаш ба Ӯ гуфтанд: «Инак, акнун ошкоро сухан мегӯӣ, вале масал намегӯӣ». 30 «Акнун мо итминон дорем, ки Ту ҳама чизро медонед, ва эҳтиёҷ надоред, ки касе аз ту бипурсад; ба ин бовар дорем, ки Ту аз ҷониби Худо омадаӣ». 31 Исо ба онҳо ҷавоб дод: « Оё акнун имон меоваред? 32 «Инак, соате меояд, оре, ҳоло расидааст, ки шумо пароканда шуда, ҳар кас ба сӯи худаш, ва Маро танҳо мегузорад; лекин Ман танҳо нестам, зеро ки Падар бо Ман аст. 33 Инро ба шумо гуфтам, то ки шумо дар Ман осоиштагӣ дошта бошед. Дар ҷаҳон мусибатҳо хоҳед дошт; Ман ҷаҳонро мағлуб кардам.

13 «Ва акнун назди ту меоям; ва ин суханонро дар ҷаҳон мегӯям, то ки шодии Ман дар худ комил гардад. 14 Каломи Туро ба онҳо додаам; ва ҷаҳон аз онҳо нафрат кардааст, зеро ки онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман аз ҷаҳон нестам. 15 Ман намехоҳам, ки Ту онҳоро аз ҷаҳон бибарӣ, балки онҳоро аз бадӣ нигоҳ дор. 16 Онҳо аз ҷаҳон нестанд, чунон ки Ман аз ҷаҳон нестам. 17 Онҳоро ба воситаи ростии Худ тақдис намо: каломи Ту ростист. 18 Чӣ тавре ки Ту Маро ба ҷаҳон фиристодӣ, ман низ онҳоро ба ҷаҳон фиристодаам. 19 Ва ба хотири онҳо Худро тақдис мекунам, то ки онҳо низ ба воситаи ростӣ тақдис шаванд. 20 На танҳо барои инҳо, балки барои онҳое, ки ба воситаи каломи онҳо ба Ман имон хоҳанд овард; 21 То ҳама як бошанд; чунон ки Ту, эй Падар, дар Ман ҳастӣ, ва Ман дар Ту, то ки онҳо низ дар мо як бошанд, то ҷаҳон имон оварад, ки Ту Маро фиристодаӣ. 22 Ва ҷалолеро, ки ба Ман додаӣ, ба онҳо додаам; то ки онҳо як бошанд, чунон ки мо як ҳастем; 23 Ман дар онҳо ва ту дар Ман, то ки онҳо дар як комил шаванд; ва ҷаҳон бидонад, ки Ту Маро фиристодаӣ ва онҳоро дӯст доштаӣ, чунон ки Маро дӯст доштаӣ. 24 Эй падар! то ки ҷалоли Маро, ки ба Ман ато кардаӣ, бубинанд, зеро ки Ту маро пеш аз офариниши ҷаҳон дӯст медоштӣ. 25 Эй Падари Одил, ҷаҳон Туро нашинохт; лекин Ман Туро мешинохтам, ва онҳо медонанд, ки Ту Маро фиристодаӣ. 26 «Ва Ман исми Туро ба онҳо эълон кардам ва хоҳам гуфт, то он муҳаббате ки Ту Маро дӯст доштаӣ, дар онҳо бошад, ва Ман дар онҳо.

БОБИ 17 1 Ин суханонро Исо гуфт ва чашмони Худро сӯи осмон боло карда, гуфт: « Эй Падар! соат расидааст; Писари Худро ҷалол деҳ, то ки Писари Ту низ Туро ҷалол диҳад; 2 Чунон ки ба ӯ бар тамоми башар қудрат додаӣ, то ба ҳар кӣ ба ӯ ато кардаӣ, ҳаёти ҷовидонӣ ато кунад. 3 Ва ин ҳаёти ҷовидонӣ аст, то ки Ту Худои ягонаи ҳақиқӣ ва Исои Масеҳро, ки фиристодаӣ, бидонанд. 4 Туро дар рӯи замин ҷалол додам, кореро, ки ба ман додаӣ, анҷом додам. 5 Ва алҳол, эй Падар, Маро бо Худи Худ ҷалол деҳ, ба он ҷалоле ки пеш аз пайдо шудани ҷаҳон назди Ту доштам. 6 Номи Туро ба одамоне ки аз ҷаҳон ба Ман ато кардаӣ, зоҳир кардам; онҳо аз они Ту буданд, ва Ту ба онҳо ба Ман ато кардӣ; ва онҳо ба каломи Ту вафо карданд. 7 Акнун онҳо донистанд, ки ҳар он чи ба ман додаӣ, аз Туст. 8 «Зеро ки суханоне ки ба Ман додаӣ, ба онҳо додаам; ва онҳо онҳоро қабул карданд ва донистанд, ки Ман аз ҷониби Ту омадаам, ва имон оварданд, ки Ту Маро фиристодаӣ». 9 Ман барои онҳо дуо мегӯям: на барои ҷаҳон, балки барои онҳое ки ба Ман ато кардаӣ; зеро ки онҳо аз они туст. 10 «Ва ҳама аз они ман аз они туст, ва аз они туст аз они ман; ва ман дар онҳо ҷалол ёфтаам. 11 Ва алҳол ман дигар дар ҷаҳон нестам, лекин онҳо дар ҷаҳон ҳастанд, ва ман назди ту меоям. Эй Падари муқаддас, онҳоеро, ки ба Ман додаӣ, ба василаи исми Худ нигоҳ дор, то ки онҳо мисли мо як бошанд. 12 Вақте ки ман дар ҷаҳон бо онҳо будам, онҳоро ба исми Ту нигоҳ доштам; он чиро, ки ба ман додӣ, нигоҳ доштам, ва ҳеҷ яке аз онҳо гум нашудааст, ҷуз писари ҳалокат; ки навиштаҷот иҷро шавад.

БОБИ 18 1 Вақте ки Исо ин суханонро гуфт, бо шогирдонаш аз рӯди Қидрӯн баромад, ки дар он ҷо боғе буд, ки Ӯ ва шогирдонаш ба он даромад. 2 Яҳудои таслимкунандаи Ӯ низ ин ҷойро медонист, зеро ки Исо борҳо ҳамроҳи шогирдонаш дар он ҷо мерафт. 3 Он гоҳ Яҳудо як гурӯҳи одамон ва мулозимонро аз саркоҳинон ва фарисиён қабул карда, бо чароғҳо, машъалҳо ва силоҳҳо ба он ҷо омад. 4 Исо, чун медонист, ки ҳар он чи ба сари Ӯ хоҳад омад, берун рафта, ба онҳо гуфт: « Киро ҷустуҷӯ мекунед? 5 Ба Ӯ ҷавоб доданд: «Исои Носирӣ». Исо ба онҳо гуфт: « Ӯ Ман ҳастам». Ва Яҳудо низ, ки ба Ӯ хиёнат кард, бо онҳо истода буд. 6 Ҳамин ки Ӯ ба онҳо гуфт: "Ман ҳастам", онҳо ақиб рафта, ба замин афтоданд. 7 Боз аз онҳо пурсид: « Киро ҷустуҷӯ мекунед? Ва гуфтанд: «Исои Носирӣ». 8 Исо дар ҷавоб гуфт: « Ман ба шумо гуфтам, ки Ӯ ҳастам; 9 То ба амал ояд сухане ки ӯ гуфта буд: " Аз он чи ба ман додӣ, ҳеҷ касро гум накардаам".

Ҷон

10 Он гоҳ Шимъӯни Петрус, ки шамшер дошт, онро кашида, ба ғуломи саркоҳин зад ва гӯши росташро бурида партофт. Номи ғулом Малхус буд. 11 Он гоҳ Исо ба Петрус гуфт: « Шамшери худро ба ғилоф кун; оё он косаро, ки Падари Ман ба Ман додааст, нахӯрам? 12 Он гоҳ даста, мириҳазор ва нозирони яҳудиён Исоро гирифта, бастанд. 13 Ва аввал ӯро назди Ҳанон бурд; зеро ки вай падараруси Қаёфо буд, ки ҳамон сол саркоҳин буд. 14 Қаёфо ҳамон шахсе буд, ки ба яҳудиён маслиҳат медод, ки барои мардум бояд як кас бимирад. 15 Шимъӯни Петрус ва як шогирди дигар аз ақиби Исо рафтанд: он шогирдро саркоҳин мешинохт ва бо Исо ба қасри саркоҳин даромад. 16 Аммо Петрус дар берун, дар назди дар меистод. Он гоҳ он шогирди дигаре, ки ба саркоҳин шинос буд, берун рафта, ба посбони дар сухан ронда, Петрусро даровард. 17 Он духтар, ки дарбон буд, ба Петрус гуфт: «Оё ту ҳам аз шогирдони Ӯ нестӣ? Ӯ гуфт, ки ман нестам. 18 Дар он ҷо ғуломон ва нозирон, ки оташи ангишт афрӯхта буданд, истода буданд; зеро ки ҳаво сард буд, ва онҳо гарм мешуданд, ва Петрус бо онҳо истода, худро гарм мекард. 19 Он гоҳ саркоҳин аз Исо дар бораи шогирдонаш ва таълимоти ӯ пурсид. 20 Исо ба вай ҷавоб дод: « Ман ба ҷаҳон ошкоро гуфтам; Ман ҳамеша дар куништ ва дар маъбад, ки яҳудиён ҳамеша ба он ҷо мераванд, таълим медодам; ва пинҳонӣ чизе нагуфтаам. 21 Чаро аз ман мепурсӣ? Аз онҳое ки маро шуниданд, бипурс, ки Ман ба онҳо чӣ гуфтаам: инак, онҳо медонанд, ки чӣ гуфтаам. 22 Ва ҳангоме ки Ӯ ин суханонро гуфт, яке аз мулозимон, ки дар он ҷо истода буд, бо кафи дасташ ба Исо зада, гуфт: «Оё ту ба саркоҳин чунин ҷавоб медиҳӣ? 23 Исо дар ҷавоби вай гуфт: « Агар Ман бад гуфта бошам, ба бадӣ шаҳодат деҳ; лекин агар хуб бошад, чаро Маро мезанӣ? 24Ва Ҳонон ӯро баста назди Қаёфои саркоҳин фиристод. 25 Шимъӯни Петрус истода, худро гарм кард. Ба Ӯ гуфтанд: «Оё ту низ яке аз шогирдони Ӯ нестӣ? Ӯ инро инкор карда, гуфт: «Не». 26 Яке аз хизматгорони саркоҳин, ки хеши ӯ буд, ки Петрус гӯшашро бурид, гуфт: «Оё ман туро дар боғ бо ӯ надидаам? 27 Петрус боз инкор кард ва дарҳол хурӯс бонг зад. 28 Он гоҳ Исоро аз назди Қаёфо ба толори доварӣ бурданд; ва субҳ буд; ва худашон ба толори доварӣ нарафтанд, то ки наҷис нашаванд; балки барои он ки фисҳро бихӯранд. 29 Пилотус назди онҳо берун омада, гуфт: «Шумо ба ин Одам чӣ айб доред? 30 Онҳо дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Агар ӯ ҷинояткор намебуд, мо ӯро ба ту намесупурдем». 31 Пилотус ба онҳо гуфт: «Шумо Ӯро бигиред ва мувофиқи шариати худ бар Ӯ доварӣ кунед». Яҳудиён ба Ӯ гуфтанд: «Ба мо ҷоиз нест, ки касеро ба қатл расонем;

32 То сухани Исо, ки гуфта буд, ба амал ояд, ки вай дар бораи чӣ гуна марг бояд бимирад. 33 Пилотус боз ба толори доварӣ даромад ва Исоро ҷеғ зада, гуфт: «Оё Ту Подшоҳи Яҳудиён ҳастӣ?» 34 Исо дар ҷавоби вай гуфт: «Инро ту аз худат мегӯӣ ё дигарон инро ба ту дар бораи Ман гуфтаанд? 35 Пилотус ҷавоб дод: «Оё ман яҳудӣ ҳастам? Қавми ту ва саркоҳинон туро ба ман супурданд: чӣ кор кардаӣ? 36 Исо ҷавоб дод: « Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон нест; агар Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон мебуд, бандагони Ман меҷангиданд, то ки Ман ба яҳудиён таслим нашавам; лекин акнун Подшоҳии Ман аз ин ҷо нест». 37 Пилотус ба Ӯ гуфт: «Пас, Ту подшоҳ ҳастӣ?» Исо ҷавоб дод: « Ту мегӯӣ, ки Ман подшоҳ ҳастам». Ман барои ҳамин таваллуд шудаам ва барои ҳамин ба ҷаҳон омадаам, то ки бар ростӣ шаҳодат диҳам. Ҳар кӣ аз ростӣ бошад, овози Маро мешунавад. 38 Пилотус ба Ӯ гуфт: «Ҳақиқат чист? Чун инро гуфт, боз назди яҳудиён рафт ва ба онҳо гуфт: «Дар Ӯ ҳеҷ айбе намебинам». 39 Аммо шумо одате доред, ки дар иди фисҳ якеро барои шумо озод кунам; пас оё оё шумо Подшоҳи Яҳудиёнро барои шумо озод мекунам? 40 Он гоҳ ҳама боз фарьёд зада, гуфтанд: «На ин Одам, балки Бараббосро». Ва Бараббос роҳзан буд. БОБИ 19 1 Он гоҳ Пилотус Исоро гирифта, тозиёна зад. 2Ва сарбозон тоҷе аз хор бофта, бар сари ӯ гузоштанд, ва ҷомаи арғувон бар ӯ пӯшиданд. 3 Ва гуфт: «Салом, эй Подшоҳи Яҳудиён! ва бо дастони худ ӯро мезананд. 4 Пилотус боз берун рафта, ба онҳо гуфт: «Инак, Ман Ӯро назди шумо берун меорам, то бидонед, ки дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбам». 5 Он гоҳ Исо берун омад, ки дар тан тоҷи хор ва ҷомаи арғувон дошт. Пилотус ба онҳо гуфт: «Инак он одам! 6 Саркоҳинон ва нозирон чун Ӯро диданд, фарьёд зада, гуфтанд: «Ӯро маслуб кун, маслуб кун». Пилотус ба онҳо гуфт: «Ӯро гирифта, маслуб кунед, зеро ки дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбам». 7 Яҳудиён дар ҷавоби Ӯ гуфтанд: «Мо шариат дорем ва мувофиқи шариати мо Ӯ бояд бимирад, зеро ки Худро Писари Худо кардааст». 8 Вақте ки Пилотус ин суханонро шунид, бештар тарсид; 9 Ва боз ба толори доварӣ даромада, ба Исо гуфт: «Ту аз куҷоӣ? Аммо Исо ба вай ҷавобе надод. 10 Пилотус ба Ӯ гуфт: «Оё ба Ман намегӯӣ? Оё намедонӣ, ки ман қудрат дорам, ки туро маслуб кунам ва қудрат дорам, ки туро озод кунам? 11 Исо ҷавоб дод: « Ту бар зидди ман ҳеҷ қудрате надошта бошӣ, магар он ки аз боло ба ту ато карда нашавад; бинобар ин ҳар кӣ Маро ба ту таслим кард, гуноҳи бузургтаре дорад». 12 Пас аз он Пилотус хост, ки Ӯро озод кунад, вале яҳудиён фарьёд зада, гуфтанд: «Агар ин шахсро раҳо диҳӣ, дӯсти қайсар нестӣ; ҳар кӣ худро подшоҳ кунад, бар зидди қайсар сухан меронад». 13 Вақте ки Пилотус ин суханонро шунид, Исоро берун овард ва дар ҷое, ки сангфарш ва ба забони

Ҷон

ибронӣ Габбота номида мешавад, ба курсии доварӣ нишаст. 14 Ва вақти тайёрии иди фисҳ ва тақрибан соати шашум буд, ва ба яҳудиён гуфт: «Инак Подшоҳи шумо! 15 Аммо онҳо фарьёд заданд: «Ӯро дур кун, маслуб кун». Пилотус ба онҳо гуфт: «Оё Подшоҳи шуморо маслуб кунам? Саркоҳинон ҷавоб доданд: «Мо ҷуз қайсар подшоҳе надорем». 16 Он гоҳ Ӯро ба дасти онҳо супурд, то маслуб кунанд. Ва онҳо Исоро гирифта, бурданд. 17 Ва салиби худро бардошта, ба ҷое баромад, ки ҷои косахонаи сар ва ба забони ибронӣ Ҷолҷото номида мешавад; 18 Дар он ҷо Ӯро ва ду нафари дигарро бо Ӯ маслуб карданд, яктоаш аз ду тараф ва Исо дар миёна. 19 Пилотус унвоне навишт ва бар салиб гузошт. Ва навиштаҷот чунин буд: Исои Носирӣ Подшоҳи Яҳудиён. 20 Он гоҳ ин унвонро бисёре аз яҳудиён хонданд, зеро маконе, ки Исо маслуб шуда буд, ба шаҳр наздик буд, ва он ба забонҳои ибронӣ, юнонӣ ва лотинӣ навишта шуда буд. 21 Саркоҳинони яҳудиён ба Пилотус гуфтанд: «Подшоҳи Яҳудиёнро нанавис; балки он чи гуфт: «Ман Подшоҳи Яҳудиён ҳастам». 22 Пилотус ҷавоб дод: «Он чи навиштаам, навиштаам». 23 Сарбозон, ҳангоме ки Исоро маслуб карданд, либоси Ӯро гирифта, ба чор қисм тақсим карданд, ба ҳар сарбоз як ҳисса; ва инчунин куртааш: акнун курта бе дарз буд ва аз боло бофта буд. 24 Онҳо ба якдигар гуфтанд: «Биёед онро пора накунем, балки қуръа андозем, ки он аз они кист, то ки Навишта ба амал ояд, ки мегӯяд: "Либоси Маро дар байни худ тақсим карданд, ва барои либоси Ман қуръа партофтанд". Сарбозон ин корро карданд. 25 Дар назди салиби Исо модараш ва хоҳари модараш Марьями зани Клеофос ва Марьями Маҷдалия меистоданд. 26 Вақте ки Исо модари худ ва шогирдеро, ки Ӯро дӯст медошт, истода дид, ба модараш гуфт: « Эй зан! инак писари ту! 27 Он гоҳ ба шогирд гуфт: « Инак модарат! Ва аз ҳамон соат он шогирд вайро ба хонаи худ бурд. 28 Пас аз он Исо медонист, ки ҳама чиз акнун ба анҷом расидааст, то ки Навиштаҳо ба амал ояд, гуфт: « Ман ташнаам». 29 Дар он ҷо зарфе пур аз сирко гузошта шуда буд, ва исфанҷеро аз сирко пур карда, бар иссоп андохта, ба даҳони ӯ андохтанд. 30 Исо сиркоро гирифта гуфт: « Иҷро шуд!» ва сари худро хам карда, ҷон дод. 31 Бинобар ин, яҳудиён, азбаски тайёрӣ дида буд, ки ҷасадҳо дар рӯзи шанбе бар салиб намонанд, (зеро он рӯзи шанбе рӯзи баланд буд), аз Пилотус илтимос карданд, ки пойҳояшон шикаста шавад ва бурданд. 32 Он гоҳ сарбозон омада, пойҳои аввалин ва дигареро, ки бо Ӯ маслуб шуда буданд, пора карданд. 33 Аммо чун назди Исо омаданд ва диданд, ки Ӯ аллакай мурдааст, пойҳои Ӯро нашиканданд; 34 Аммо яке аз сарбозон бо найза паҳлӯи ӯро сӯрох кард ва дарҳол хун ва об берун омад.

35 Ва ҳар кӣ дид, шаҳодат дод, ва шаҳодаташ рост аст ва медонад, ки рост мегӯяд, то имон оваред. 36 Зеро ин корҳо барои он карда шуданд, ки Навишта ба амал ояд: "Ягон устухони Ӯ шикаста нахоҳад шуд". 37 Ва боз Навиштаҳои дигаре гуфта шудааст: "Онҳо ба Касе ки сӯрох кардаанд, хоҳанд дид". 38 Пас аз он Юсуфи Ариматея, ки шогирди Исо буд, вале аз тарси яҳудиён пинҳонӣ аз Пилотус хоҳиш кард, ки ҷасади Исоро бигирад, ва Пилотус ба вай иҷозат дод. Ӯ омада, ҷасади Исоро гирифт. 39 Ва Ниқӯдимус низ омад, ки бори аввал шабона назди Исо омада, омехтаи мур ва алое, ки тақрибан сад фунт вазн дошт, овард. 40 Он гоҳ ҷасади Исоро гирифта, ба катон бо хушбӯйҳо печониданд, чунон ки аз рӯи одати яҳудиён дафн кардан аст. 41 Дар ҷое ки Ӯ маслуб шуда буд, боғе буд; ва дар боғ қабри наве пайдо шуд, ки дар он ҳеҷ гоҳ одам гузошта нашудааст. 42 Ба сабаби рӯзи тайёрии яҳудиён Исоро дар он ҷо гузоштанд; зеро қабр наздик буд. БОБИ 20 1 Рӯзи якуми ҳафта Марьями Маҷдалия барвақт, вақте ки ҳаво ҳанӯз торик буд, ба сари қабр меояд ва дид, ки санг аз қабр гирифта шудааст. 2 Вай давида, назди Шимъӯни Петрус ва шогирди дигаре, ки Исо ӯро дӯст медошт, омад ва ба онҳо гуфт: «Худовандро аз қабр бурданд, ва мо намедонем, ки Ӯро дар куҷо гузоштаанд». 3 Петрус ва он шогирди дигар берун рафта, ба сари қабр омад. 4 Он гоҳ ҳарду якҷоя давида рафтанд, ва шогирди дигар аз Петрус пеш гузашта, аввал ба сари қабр омад. 5 Ва хам шуда, ба дарун нигарист, ки либоси катони хобида буд; аммо надаромад. 6 Он гоҳ Шимъӯни Петрус аз ақиби Ӯ омада, ба қабр даромад ва дид, ки ҷомаҳои катон хобидаанд; 7 Ва рӯймоле, ки дар сари ӯ буд, на бо либоси катон, балки дар ҷое худ ба ҳам печонда буд. 8 Он гоҳ он шогирди дигаре, ки аввал ба сари қабр омада буд, дохил шуд ва дид ва имон овард. 9 Зеро ҳанӯз Навиштаҳоро надонистаанд, ки Ӯ бояд аз мурдагон эҳьё шавад. 10 Он гоҳ шогирдон боз ба хонаи худ рафтанд. 11 Аммо Марьям берун, назди қабр истода, гиря мекард; ва ҳангоме ки гиря мекард, хам шуда, ба қабр нигоҳ кард, 12 Ва дид, ки ду фариштаи сафедпӯст, ки дар он ҷо ҷасади Исо гузошта шуда буд, нишастаанд: яке дар сар ва дигаре дар пои. 13 Ба вай гуфтанд: «Эй зан! Чаро гиря мекунӣ? Вай ба онҳо гуфт: «Чунки онҳо Худованди маро бурданд, ва намедонам, ки Ӯро куҷо гузоштаанд». 14 Ва ин тавр гуфт, худ баргашт ва Исоро истода дид, вале нафаҳмид, ки ин Исост. 15 Исо ба вай гуфт: « Эй зан! Чаро гиря мекунӣ? киро меҷӯӣ? Вай гумон кард, ки ӯ боғбон аст, ба Ӯ гуфт: «Эй оғо! 16 Исо ба вай гуфт: «Марям». Вай рӯй гардонда, ба Ӯ гуфт: «Эй Раббонӣ! яъне устод.

Ҷон

17 Исо ба вай гуфт: « Ба Ман даст нарасон; зеро ки ҳанӯз назди Падари Худ сууд накардаам; балки назди бародарони Ман биравед ва ба онҳо бигӯед: "Ман назди Падари Худ ва Падари шумо сууд мекунам"; ва ба Худои ман ва Худои шумо. 18 Марьями Маҷдалия омада, ба шогирдонаш гуфт, ки Худовандро дидааст ва Ӯ инро ба вай гуфтааст. 19 Дар ҳамон рӯз, дар рӯзи аввали ҳафта, вақте ки дарҳо, ки шогирдон аз тарси яҳудиён ҷамъ омада буданд, баста буданд, Исо омада, дар миёна истода, ба онҳо гуфт: « Салом бар шумо бод». 20 Ва чун гуфт, дастҳо ва паҳлуи худро ба онҳо нишон дод. Он гоҳ шогирдон Худовандро диданд, шод шуданд. 21 Исо боз ба онҳо гуфт: « Салом бар шумо бод! 22 Чун инро гуфт, бар онҳо дамид ва ба онҳо гуфт: « Рӯҳулқудсро қабул кунед! 23 Ҳар касеро, ки гуноҳҳояшро афв кунед, омурзида мешавад. ва ҳар кӣ гуноҳашро нигоҳ доред, нигоҳ дошта мешавад. 24 Аммо Тумо, ки яке аз он дувоздаҳ шогирд буд, дувоздаҳ ном дошт, вақте ки Исо омад, бо онҳо набуд. 25 Шогирдони дигар ба Ӯ гуфтанд: «Мо Худовандро дидем». Аммо Ӯ ба онҳо гуфт: «Агар дар дасти ӯ изи мехҳоро набинам, ва ангушти худро ба тори мехҳо назанам ва дастамро ба паҳлуи ӯ назанам, бовар намекунам». 26 Пас аз ҳашт рӯз боз шогирдонаш дар дохил буданд, ва Тумо низ бо онҳо буданд; Исо, ки дарҳо баста буд, омада, дар миёна истода, гуфт: « Салом бар шумо бод». 27 Он гоҳ ба Тумо гуфт: « Ангушти худро ба ин ҷо бирасон, ва инак, дастҳои Маро бубин; ва дасти худро ба ин ҷо биёр ва онро ба паҳлуи ман биандоз; ва беимон набош, балки имондор бош». 28 Ва Тумо дар ҷавоби вай гуфт: «Худовандо ва Худои ман». 29 Исо ба вай гуфт: « Эй Тумо! 30 Ва бисьёр мӯъҷизоти дигаре, ки Исо дар ҳузури шогирдонаш нишон дод, ки дар ин китоб навишта нашудааст: 31 Аммо инҳо навишта шудаанд, то имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост; ва имон оварда, ба исми Ӯ ҳаёт ёбед.

7 Пас он шогирде ки Исо дӯст медошт, ба Петрус гуфт: «Ин Худованд аст». Шимъӯни Петрус чун шунид, ки ин Худованд аст, ҷомаи моҳидори худро ба танаш кашид, зеро ки бараҳна буд, ва худро ба баҳр андохт. 8 Шогирдони дигар бо қаиқе омаданд; (Зеро ки онҳо аз хушкӣ дур набуданд, балки дусад зироъ буд), тӯрро бо моҳӣ кашола мекарданд. 9 Ҳамин ки ба соҳил расиданд, дар он ҷо оташи ангишт ва моҳӣ ва нонро диданд. 10 Исо ба онҳо гуфт: « Аз моҳие ки ҳоло сайд кардаед, биёред». 11 Шимъӯни Петрус баромада, тӯрро пур аз моҳиёни бузург, яъне яксаду панҷоҳу се ба хушкӣ кашид; 12 Исо ба онҳо гуфт: « Биёед ва хӯрок хӯред». Ва ҳеҷ яке аз шогирдон ҷуръат накард, ки аз Ӯ бипурсад: "Ту кистӣ?" зеро медонист, ки ин Худованд аст. 13 Он гоҳ Исо омада, нонро гирифт ва ба онҳо дод ва инчунин моҳӣ дод. 14 Ин бори сеюм аст, ки Исо баъд аз эҳьё шуданаш, худро ба шогирдонаш нишон дод. 15 Вақте ки онҳо хӯрок хӯрданд, Исо ба Шимъӯни Петрус гуфт: « Эй Шимъӯн ибни Юнус! Ту Маро аз инҳо бештар дӯст медорӣ? Ба вай гуфт: «Оре, Худовандо! ту медонӣ, ки ман туро дӯст медорам. Ба вай гуфт: « Барраҳои Маро чӯпон». 16 Бори дуюм ба вай гуфт: « Эй Шимъӯн ибни Юнус! Маро дӯст медорӣ? Ба вай гуфт: «Оре, Худовандо! ту медонӣ, ки ман туро дӯст медорам. Ба вай гуфт: « Гӯсфандони маро бичарон». 17 Бори сеюм ба вай гуфт: « Эй Шимъӯн ибни Юнус! Маро дӯст медорӣ? Петрус ғамгин шуд, ки бори сеюм ба вай гуфт: «Маро дӯст медорӣ?» Ба вай гуфт: «Худовандо! Ту ҳама чизро медонӣ; ту медонӣ, ки ман туро дӯст медорам. Исо ба вай гуфт: « Гӯсфандони Маро бичарон». 18 Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям: вақте ки ҷавонӣ ту камар баста будӣ ва ба он ҷое ки мехостӣ, мерафтӣ; намехостам. 19 Ӯ инро гуфта, нишон дод, ки бо кадом марг бояд Худоро ҳамду сано гӯяд. Ва чун инро гуфт, ба вай гуфт: « Аз паи Ман биё». 20 Петрус ба ақиб нигоҳ карда дид, ки шогирде ки Исо ӯро дӯст медошт, аз ақиби Ӯ меравад; ки дар вакти таоми шом ба синаи худ такья карда, мегуфт: "Худовандо! Он кист, ки ба Ту хиёнат мекунад?" 21 Петрус ӯро дида, ба Исо гуфт: «Худовандо! 22 Исо ба вай гуфт: « Агар хоҳам, ки то омаданам ӯ бимонад, ин ба ту чист? маро пайравӣ кун. 23 Он гоҳ дар байни бародарон чунин сухан паҳн шуд, ки он шогирд намурд; лекин Исо ба вай нагуфт: «Нахоҳад мурд; аммо: " Агар бихоҳам, ки то омаданам бимонад, ин ба ту чӣ мешавад?" 24 Ин шогирдест, ки ба ин чизҳо шаҳодат медиҳад ва инро навиштааст; ва мо медонем, ки шаҳодати Ӯ рост аст. 25 Ва боз бисьёр корҳои дигаре низ ҳаст, ки Исо анҷом дод, ки агар ҳар яки онҳо навишта шаванд, ба гумонам, худи ҷаҳон ҳам китобҳои навишташавандаро дар бар гирифта наметавонист. омин.

БОБИ 21 1 Пас аз ин Исо боз дар баҳри Табария ба шогирдонаш зоҳир шуд; ва дар ин бора худаш нишон дод. 2 Шимъӯни Петрус, ва Тумо, ки Дидимус ном дошт, ва Натанъил аз Қонои Ҷалил, писарони Забдой ва ду шогирди дигари Ӯ якҷоя буданд. 3 Шимъӯни Петрус ба онҳо гуфт: «Ман ба моҳидорӣ меравам». Ба Ӯ гуфтанд: «Мо низ бо ту меравем». Онҳо берун рафта, дарҳол ба қаиқ савор шуданд; ва он шаб онҳо чизе нагирифтанд. 4 Вақте ки субҳ шуд, Исо дар соҳил истода буд, вале шогирдон намедонистанд, ки ин Исост. 5 Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: « Эй фарзандон, хӯроке доред? Ба ӯ ҷавоб доданд: «Не». 6 Ба онҳо гуфт: « Тӯрро ба тарафи рости қаиқ партоед, ва хоҳед ёфт». Онҳо партофтанд, ва акнун натавонистанд онро барои моҳиёни зиёд кашанд.

Аъмоли ҳаввориён

20 Зеро ки дар китоби Забур навишта шудааст: "Маконаш хароб гардад, ва ҳеҷ кас дар он сокин нашавад; ва усқуфи вайро дигаре бигирад". 21Бинобар ин аз ин одамоне, ки ҳама вақт, ки Исои Худованд дар миёни мо меомад ва берун мерафт, бо мо ҳамроҳ буданд, 22 Аз таъмиди Яҳьё сар карда, то ҳамон рӯзе, ки Ӯ аз мо гирифта шуд, бояд касе таъин карда шавад, ки бо мо дар бораи эҳёи Ӯ шоҳид бошад. 23 Ва онҳо ду нафарро таъин карданд: Юсуф ном Баршаборо, ки лақабаш Юстус буд, ва Матьёс. 24 Ва онҳо дуо карда, гуфтанд: «Худовандо! 25 То ки ӯ дар ин хизмат ва ҳавворӣ, ки Яҳудо бо гуноҳ аз он афтода буд, иштирок кунад, то ки ба ҷои худ биравад. 26 Ва қуръаи худро доданд; ва қуръа бар Матиё афтод; ва ӯ дар қатори ёздаҳ ҳаввориён шумурда шуд.

БОБИ 1 1 Ман рисолаи пештараро, эй Теофилус, дар бораи он чизе ки Исо ба кор кардан ва таълим додан оғоз карда буд, гуфтам, 2 То рӯзе ки бардошта шуд, баъд аз он ба воситаи Рӯҳулқудс ба ҳаввориёне ки баргузида буд, фармуд: 3 Ва Ӯро низ пас аз ҳаваси худ бо далелҳои зиёди беайб зинда нишон дод, ки дар онҳо чиҳил рӯз зоҳир шуда, дар бораи Малакути Худо сухан ронд. 4 Ва, ки бо онҳо ҷамъ омада, ба онҳо фармуд, ки аз Ерусалим нараванд, балки мунтазири ваъдаи Падар бошед, ки Ӯ мегӯяд : "Дар бораи Ман шунидаед". 5 Зеро ки Яҳьё дар ҳақиқат бо об таъмид медод; вале чанд рӯз нагузашта шумо бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт. 6 Вақте ки онҳо ҷамъ омаданд, аз Ӯ пурсиданд: «Худовандо! 7 Ба онҳо гуфт: « Шумо донед, ки замонҳо ва фаслҳоро, ки Падар бо қудрати Худ гузоштааст, бидонед». 8 Аммо пас аз он ки Рӯҳулқудс бар шумо нозил шавад, шумо қувват хоҳед ёфт; ва шумо ҳам дар Ерусалим, ва ҳам дар тамоми Яҳудо, ва дар Сомария ва то ақсои замин шоҳидони Ман хоҳед буд. 9 Вақте ки Ӯ инро гуфт, ҳангоме ки онҳо диданд, бардошта шуд; ва абре Ӯро аз назари онҳо дур кард. 10 Ва ҳангоме ки Ӯ боло мерафт, бодиққат сӯи осмон менигаристанд, инак, ду мард дар тан либоси сафед дар бар онҳо истода буданд; 11 Ӯ ҳамчунин гуфт: «Эй мардони Ҷалил! Чаро истода истода, ба осмон нигоҳ мекунед? худи ҳамон Исо, ки аз шумо ба осмон бардошта шуд, ҳамон тавр хоҳад омад, чунон ки шумо дидаед, ки Ӯ ба осмон меравад. 12 Пас аз он аз кӯҳи Зайтун, ки аз Ерусалим як рӯзи шанбе дуртар аст, ба Ерусалим баргаштанд. 13 Ва ҳангоме ки ба хона даромаданд, ба болохонае баромаданд, ки дар он Петрус, Яъқуб ва Юҳанно, ва Андриёс, Филиппус ва Тумо, Бартолмей ва Матто, Яъқуб ибни Ҳалфой ва Шимъӯни Салотос, дар он ҷо буданд. ва Яҳудо бародари Яъқуб. 14 Ҳамаи онҳо якдилона бо занон ва Марьям, модари Исо ва бародаронаш дар дуо ва илтиҷо идома доданд. 15 Дар он рӯзҳо Петрус дар миёни шогирдон бархоста, гуфт: «Шумораи номҳо якҷоя тақрибан саду бист нафар буд. 16 Эй бародарон, ин Навишта бояд иҷро мешуд, ки Рӯҳулқудс бо забони Довуд пеш аз ин дар бораи Яҳудо гуфта буд, ки он барои дастгиркунандагони Исо роҳнамоӣ мекард. 17 Зеро ки ӯ дар қатори мо ҳисоб шуда буд ва як қисми ин хизматро ба даст оварда буд. 18 Ва ин шахс бо мукофоти шарорат киштзор харид; ва сараш афтода, дар миён пора-пора шуд, ва тамоми рӯдаҳояш берун баромад. 19 Ва ба ҳамаи сокинони Ерусалим маълум шуд; ба тавре ки он майдонро ба забони худашон «Аселдама», яъне «Майдони хун» меноманд.

БОБИ 2 1 Ва ҳангоме ки рӯзи Пантикост фаро расид, ҳама якдилона дар як ҷо ҷамъ омаданд. 2 Ва ногаҳон аз осмон садои шамоли сахте баромад, ва он тамоми хонаеро, ки онҳо нишаста буданд, пур кард. 3 Ва ба онҳо забонҳои порае мисли оташ зоҳир шуд, ва он бар ҳар яке аз онҳо нишаст. 4 Ва ҳама аз Рӯҳулқудс пур шуданд ва, чунон ки Рӯҳ ба онҳо гуфта буд, ба забонҳои дигар сухан ронданд. 5 Дар Ерусалим яҳудиён, одамони худотарс аз ҳар халқи зери осмон сокин буданд. 6 Вақте ки ин овоза баланд шуд, мардум ҷамъ омада, дар ҳайрат афтоданд, зеро ки ҳар кас ба забони худ суханронии онҳоро мешунид. 7 Ва ҳама дар ҳайрат ва мутааҷҷиб шуда, ба якдигар мегуфтанд: «Инак, оё ҳамаи ин сухангӯён Ҷалилӣ нестанд? 8 Ва чӣ гуна ҳар яки мо ба забони худ, ки дар он таваллуд шудаем, мешунавем? 9Парфияҳо, ва Мидиён, ва Эломиён, ва сокинони Байнаннаҳравӣ, ва дар Яҳудо ва Кападокия, дар Понтус ва Осиё, 10Фриҷия ва Памфилия, дар Миср ва дар қисматҳои Либия дар атрофи Курин, ва ғарибони Рум, яҳудиён ва дини мубини дин, 11 Критҳо ва арабҳо, мо мешунавем, ки онҳо ба забони мо корҳои аҷоиби Худоро мегӯянд. 12 Ҳама дар ҳайрат монданд ва дар шубҳа буданд ва ба якдигар мегуфтанд: «Ин чӣ маъно дорад? 13 Дигарон масхара карда мегуфтанд: «Ин одамон аз шароби нав пуранд». 14 Аммо Петрус бо он ёздаҳ бархоста, овози худро баланд карда, ба онҳо гуфт: «Эй мардони Яҳудо ва ҳамаи сокинони Ерусалим! 15 «Зеро ки онҳо маст нестанд, чунон ки шумо гумон мекунед, ва инак, танҳо соати сеюми рӯз аст. 16 Аммо он чизест, ки Юил-пайғамбар гуфта буд; 17 Ва воқеъ хоҳад шуд, ки дар айёми охир, мегӯяд Худо, Ман аз Рӯҳи Худ бар ҳар башар мерезам; ва писарон ва духтарони шумо нубувват хоҳанд кард, ва ҷавонони шумо рӯъёҳо хоҳанд дид, ва пирони шумо хобҳо хоҳанд дид. : 18 Ва дар он айём Рӯҳи Худро бар ғуломон ва канизонам рехт; ва нубувват хоҳанд кард:

Аъмоли ҳаввориён

19 Ва дар осмон мӯъҷизот нишон хоҳам дод, ва аломот дар замин дар поён; хун ва оташ ва бухори дуд; 20Офтоб ба зулмот ва моҳ ба хун мубаддал хоҳад шуд, пеш аз он ки рӯзи бузург ва барҷастаи Худованд фаро расад; 21 Ва воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт. 22 Эй мардони Исроил, ин суханонро бишнавед; Исои Носирӣ, марде, ки дар миёни шумо бо мӯъҷизот, мӯъҷизот ва аломот аз Худо писандида буд, ки Худо ба воситаи ӯ дар миёни шумо нишон дод, чунон ки худатон низ медонед: 23 Шумо, ки Ӯро бо маслиҳати муайян ва огоҳии Худо таслим кардаед, ва бо дасти шарир маслуб карда, куштаед; 24 Худо Ӯро эҳьё карда, дардҳои маргро аз байн бурдааст, зеро имкон надошт, ки Ӯро ба он нигоҳ дорад. 25Зеро ки Довуд дар бораи ӯ сухан меронад: "Ман Худовандро ҳамеша пеши рӯям пешгӯӣ мекардам, зеро ки Ӯ дар тарафи рости ман аст, то ки ба ларза наафтам". 26 Бинобар ин дилам шод шуд, ва забонам шод шуд; Ва ҷисми ман низ дар умед ором хоҳад шуд; 27 Зеро ки ту ҷони маро дар дӯзах намегузорӣ ва ба Қуддуси Худ нахоҳӣ дод, ки фасодро бубинад. 28 Роҳҳои ҳаётро ба ман маълум кардӣ; маро бо чеҳраи худ пур аз шодӣ хоҳӣ кард. 29 Эй бародарон! 30 Бинобар ин, чун набӣ буд ва медонист, ки Худо ба ӯ қасам хӯрдааст, ки аз ҳосили камараш, ба ҳасби ҷисм, Масеҳро эҳьё мекунад, то бар тахти худ биншинад; 31 Ӯ инро дида, пеш аз он дар бораи эҳёи Масеҳ гуфт, ки ҷони ӯ дар дӯзах намонда ва ҷисми вай фасодро надидааст. 32 Ин Исоро Худо эҳьё кардааст, ки ҳамаи мо шоҳидони он ҳастем. 33 Бинобар ин, Ӯ бо дасти ямини Худо сарафроз буда, ваъдаи Рӯҳулқудсро аз Падар қабул карда, онро рехт, ки шумо ҳоло мебинед ва мешунавед. 34Зеро ки Довуд ба осмон сууд накардааст, балки худаш мегӯяд: "Худованд ба Худованди ман гуфт: "Ба ямини Ман бинишин". 35 То даме ки душманонатро зери пои ту гардонам. 36 Пас, бигзор тамоми хонадони Исроил аниқ бидонанд, ки Худо ҳамон Исоро, ки шумо маслуб кардаед, Худованд ва Масеҳ гардонид. 37 Чун инро шуниданд, дар дилашон сӯхт ва ба Петрус ва ба дигар ҳаввориён гуфтанд: «Эй бародарон, мо чӣ кор кунем? 38 Он гоҳ Петрус ба онҳо гуфт: «Тавба кунед ва ҳар яке аз шумо ба исми Исои Масеҳ барои омурзиши гуноҳҳо таъмид бигиред, ва атои Рӯҳулқудсро хоҳед ёфт». 39 «Зеро ки ваъда барои шумо ва фарзандони шумо ва барои ҳамаи онҳое ки дур ҳастанд, барои ҳар касе ки Худованд Худои мо даъват мекунад, аст. 40 Ва бо суханони бисьёре шаҳодат дода, насиҳат карда, мегуфт: «Худро аз ин насли нобакор наҷот диҳед». 41 Он гоҳ онҳое ки каломи Ӯро бо хушҳолӣ қабул карданд, таъмид гирифтанд ва худи ҳамон рӯз ба онҳо тақрибан се ҳазор нафар илова карда шуд.

42 Ва онҳо дар таълимоти ҳаввориён ва мушоракат, ва дар шикастани нон ва дар дуо устувор монданд. 43 Ва ҳар касро тарс фаро гирифт, ва ҳаввориён мӯъҷизоту мӯъҷизотҳои зиёде ба амал оварданд. 44 Ва ҳамаи имондорон якҷоя буданд ва ҳама чиз муштарак буданд; 45 Ва молу мулки худро фурӯхтанд ва ба ҳама тақсим карданд, ба қадри ки ҳар кас лозим буд. 46 Ва онҳо ҳар рӯз якдилона дар маъбад истода, хона ба хона нон мешикастанд, бо шодӣ ва якдилӣ гӯшти худро мехӯрданд, 47 Худоро ҳамду сано гӯед ва дар байни тамоми мардум илтифот дошта бошед. Ва Худованд ҳар рӯз ба калисо онҳоеро илова мекард, ки бояд наҷот ёбад. БОБИ 3 1 Петрус ва Юҳанно якҷоя дар соати дуо, ки соати нӯҳум буд, ба маъбад рафтанд. 2 Ва марде ки ланги аз шиками модари худ буд, бардошта бурданд, ва ҳар рӯз ӯро назди дарвозаи маъбад, ки Зебо номида мешавад, гузоштанд, то аз онҳое ки ба маъбад меомаданд, садақа бихоҳанд; 3 Касе, ки Петрус ва Юҳанноро диданд, ки ба маъбад рафтанӣ ҳастанд, садақа пурсид. 4 Петрус бо Юҳанно ба ӯ нигоҳ карда, гуфт: «Ба мо нигоҳ кун». 5 Ва Ӯ ба онҳо диққат дода, интизори он буд, ки аз онҳо чизе бигирад. 6 Петрус гуфт: «Ман нуқра ва тилло надорам; балки он чи дорам, ба ту медиҳам: ба исми Исои Масеҳи Носирӣ бархез ва роҳ рав». 7 Ва аз дасти росташ гирифта, бардошт, ва дарҳол пойҳо ва устухонҳои пойҳояш қувват гирифтанд. 8 Ва ӯ ҷаҳид ва бархост ва роҳ мерафт ва бо онҳо роҳ мерафт ва ҷаҳида, Худоро ҳамду сано хонда, ба маъбад даромад. 9Ва тамоми мардум ӯро диданд, ки роҳ мерафт ва Худоро ҳамду сано мегӯяд; 10 Ва онҳо медонистанд, ки Ӯст, ки дар назди дарвозаи Зебои маъбад барои садақа нишастааст, ва аз он чи бо ӯ рӯй дода буд, дар ҳайрат ва тааҷҷуб буданд. 11 Вақте ки ланг, ки шифо ёфта буд, Петрус ва Юҳанноро нигоҳ дошт, тамоми мардум дар айвони Сулаймон бо ҳам ба сӯи онҳо давида, дар ҳайрат монданд. 12 Петрус инро дида, ба мардум ҷавоб дод: «Эй мардони Исроил! Чаро аз ин тааҷҷуб мекунед? ё чаро шумо ба мо ин қадар бодиққат нигоҳ мекунед, гӯё ки гӯё бо қудрат ё муқаддасии худ ин Одамро роҳнамоӣ кардаем? 13 Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, Худои падарони мо, Писари Худ Исоро ҷалол дод; Шумо Ӯро таслим кардед ва дар ҳузури Пилотус Ӯро инкор кардед, ҳангоме ки Ӯ қасд дошт, ки ӯро раҳо кунад. 14 Аммо шумо Қуддус ва Одилро инкор карда, мехостед, ки қотил ба шумо ато шавад; 15 Ва Сарвари ҳаётро, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кардааст, куштанд; Мо шоҳиди он ҳастем. 16 Ва исми Ӯ ба воситаи имон ба исми Ӯ ин шахсеро, ки шумо мебинед ва мешиносед, қавӣ гардонд; оре,

Аъмоли ҳаввориён

имоне ки ба воситаи Ӯст, дар ҳузури ҳамаи шумо ба ӯ ин солимии комилро ато кардааст. 17 Ва алҳол, эй бародарон, ман фаҳмидам, ки шумо, мисли ҳокимони шумо, аз рӯи нодонӣ ин корро кардаед. 18 Аммо он чиро, ки Худо пеш аз ин бо забони ҳамаи анбиёи Худ ошкор карда буд, ки Масеҳ бояд уқубат кашад, иҷро кард. 19 Пас тавба кунед ва руҷӯъ кунед, то ки гуноҳҳои шумо, вақте ки аз ҳузури Худованд фаро мерасад, пок гардад; 20 Ва Ӯ Исои Масеҳро, ки пештар ба шумо мавъиза шуда буд, хоҳад фиристод; 21 «Осмон Ӯро бояд қабул кунад, то замонҳои барқароршавии ҳама чиз, ки Худо бо забони ҳамаи анбиёи муқаддаси Худ аз замони ибтидои олам гуфта шудааст. 22 Зеро Мусо ба падарон рост гуфта буд: «Худованд Худои шумо барои шумо аз байни бародаронатон пайғамбаре ба миён хоҳад овард, ки мисли ман бошад; Ӯро дар ҳама чиз хоҳед шунид, ки ба шумо гӯяд. 23 Ва воқеъ хоҳад шуд, ки ҳар касе, ки ба он набӣ гӯш надиҳад, аз миёни қавм маҳв хоҳад шуд. 24 Бале, ва ҳамаи анбиё аз Самуил ва онҳое ки баъд аз он буданд, ҳар кӣ сухан гӯянд, дар бораи ин айём низ ҳамин тавр башорат дода буданд. 25 «Шумо фарзандони анбиё ва аҳде ҳастед, ки Худо бо падарони мо баста, ба Иброҳим гуфта буд: "Ва ҳамаи қабилаҳои рӯи замин дар насли ту баракат хоҳанд ёфт". 26 Худо аввал назди шумо Писари Худ Исоро эҳьё карда, фиристод, то ки шуморо баракат диҳад, то ки ҳар яке аз шуморо аз гуноҳҳои худ дур кунад.

11Ин аст санге, ки аз шумо бинокорон ба ҳеҷ чиз гузошта нашудааст, ва сари гӯшае шудааст. 12 Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон ҳеҷ исми дигаре ба одамон ато нашудааст, ки мо ба василаи он наҷот ёбем. 13 Вақте ки онҳо ҷасорати Петрус ва Юҳанноро диданд, ва фаҳмиданд, ки онҳо одамони нохонда ва нодонанд, дар ҳайрат монданд; ва онҳо фаҳмиданд, ки бо Исо буданд. 14 Ва диданд, ки марде ки шифо ёфт, бо онҳо истода буд, онҳо ҳеҷ чиз гуфта натавонистанд. 15 Аммо чун ба онҳо фармуданд, ки аз шӯрои пирон берун раванд, бо якдигар машварат карданд, 16 Гуфт: «Бо ин одамон чӣ кор кунем? зеро ки мӯъҷизаи аҷибе аз ҷониби онҳо ба амал омадааст, ба ҳамаи сокинони Ерусалим маълум аст; ва мо инро инкор карда наметавонем. 17 Аммо барои он ки ин дар байни мардум дигар паҳн нашавад, биёед онҳоро сахт таҳдид кунем, ки минбаъд ба ҳеҷ кас ба ин ном сухан нагӯянд. 18 Онҳоро даъват намуда, фармуданд, ки ба исми Исо ҳеҷ сухан нагӯянд ва таълим надиҳанд. 19 Аммо Петрус ва Юҳанно дар ҷавоби онҳо гуфтанд: «Ҳукм кунед, ки оё дар назари Худо дуруст аст, ки ба сухани шумо аз Худо дида бештар гӯш диҳем? 20 Зеро мо наметавонем он чиро, ки дидаем ва шунидаем, бигӯем. 21 Пас аз он ки боз онҳоро таҳдид карданд, ҷавоб доданд, зеро ҳеҷ чиз наёфтанд, ки чӣ гуна онҳоро ҷазо диҳанд, ба сабаби мардум, зеро ки ҳама барои коре ки содир шуда буд, Худоро ҳамду сано хонданд. 22 Зеро марде аз чиҳил боло буд, ки ин мӯъҷизаи шифо бар ӯ зоҳир шуда буд. 23 Вақте ки онҳоро раҳо карданд, ба назди гурӯҳи худ рафта, ҳар он чиро, ки саркоҳинон ва пирон гуфта буданд, нақл карданд. 24 Ва чун шуниданд, якдилона сӯи Худо овози худро баланд карда, гуфтанд: «Худовандо! 25 Кӣ бо забони бандаи ту Довуд гуфтааст: "Чаро халқҳо ба хашм омадаанд, ва мардум чизҳои беҳуда мепиндоштанд?" 26 Подшоҳони замин бархостанд, ва ҳокимон бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ ҷамъ шуданд. 27 Зеро ки бар зидди Писари муқаддаси Худ Исо, ки Ӯро тадҳин кардаӣ, Ҳиродус ва Понтиюс Пилотус бо халқҳо ва банӣ-Исроил ҷамъ омада буданд, 28 Зеро ки ҳар он чи дастат ва маслиҳати ту пеш аз ба амал ояд, ба ҷо овар. 29 Ва алҳол, эй Худованд! 30 Дасти худро барои шифо дароз кардан; ва аломот ва мӯъҷизот ба исми фарзанди муқаддаси ту Исо ба амал ояд. 31 Ва ҳангоме ки онҳо дуо карданд, ҷое ки ҷамъ шуда буданд, ба ларза омад; ва ҳама аз Рӯҳулқудс пур шуданд ва каломи Худоро далерона мегуфтанд. 32 Ва шумораи зиёди имондорон аз як дил ва як ҷон буданд, ва ҳеҷ яке аз онҳо нагуфт, ки он чи дороист, аз они худ аст; вале дар онхо хама чизи умумй дошт. 33 Ва ҳаввориён бо қудрати азим дар бораи эҳёи Исои Худованд шаҳодат медоданд, ва файзи азим бар ҳамаи онҳо буд.

БОБИ 4 1 Ва ҳангоме ки онҳо ба мардум сухан мегуфтанд, коҳинон ва сардори маъбад ва саддуқиён бар онҳо омаданд, 2 Онҳо ғамгин буданд, ки мардумро таълим медоданд ва ба воситаи Исо эҳёи мурдагонро мавъиза мекарданд. 3 Ва даст бар онҳо гузошта, то рӯзи дигар нигоҳ доштанд, зеро ки шомгоҳ буд. 4 Аммо бисьёре аз онҳо, ки каломро шуниданд, имон оварданд; ва шумораи мардон тақрибан панҷ ҳазор нафар буд. 5 Ва фардо чунин воқеъ шуд, ки ҳокимон ва пирон ва китобдонон, 6 Ва Ҳаноси саркоҳин, ва Қаёфо, ва Юҳанно ва Искандар ва ҳамаи онҳое ки аз хешовандони саркоҳин буданд, дар Ерусалим ҷамъ шуданд. 7 Ва онҳоро дар миён гузошта, пурсиданд: «Бо кадом қудрат ё бо кадом ном ин корро кардаед? 8 Он гоҳ Петрус, ки аз Рӯҳулқудс пур шуда буд, ба онҳо гуфт: «Эй сардорони қавм ва пирони Исроил! 9 Агар имрўз мо дар бораи некие, ки ба одами нотавон карда шудааст, тафтиш кунем, вай бо кадом восита шифо меёбад? 10 Ба ҳамаи шумо ва ба тамоми банӣ-Исроил маълум аст, ки ин шахс ба исми Исои Масеҳи Носирӣ, ки шумо Ӯро маслуб кардаед ва Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, дар ин ҷо, дар пеши назари шумо сиҳат истода истодааст.

Аъмоли ҳаввориён

34 Дар байни онҳо ҳеҷ кас камбуд надошт, зеро ҳар ки соҳибони замин ва хонаҳо онҳоро мефурӯхт ва қимати чизҳои фурӯхташударо меовард, 35 Ва онҳоро назди ҳаввориён гузошт, ва ба ҳар кас мувофиқи ниёзаш тақсим карда шуд. 36 Ва Йӯсе, ки аз ҷониби ҳаввориён Барнаббо номида шуда буд, (ба таъбири он писари тасаллӣ аст) левизода ва аз кишвари Қаприс, 37 Вақте ки замин дошт, онро фурӯхт ва пулро оварда, ба пои ҳаввориён гузошт.

19Вале фариштаи Худованд шабона дарҳои зиндонро кушода, онҳоро берун оварда, гуфт: 20 Бирав, дар маъбад истода, тамоми суханони ин ҳаётро ба мардум бигӯ. 21 Ва чун шуниданд, субҳи барвақт ба маъбад даромада, таълим медоданд. Аммо саркоҳин ва онҳое ки бо ӯ буданд, омада, шӯрои пирон ва тамоми ҳайати банӣ-Исроилро даъват намуда, ба зиндон фиристод, то ки онҳоро биёранд. 22 Аммо вақте ки нозирон омада, онҳоро дар зиндон наёфтанд, баргашта, гуфтанд: 23 Ва гуфт: «Дар ҳақиқат зиндонро бо тамоми бехатарӣ баста дидем, ва посбонон дар берун истода, дар назди дарҳо истоданд; лекин вақте ки мо кушодем, дар дохили он касеро наёфтем». 24 Саркоҳин, сардори маъбад ва саркоҳинон ин суханонро шунида, шубҳа карданд, ки ин ба чӣ оварда мерасонад. 25 Он гоҳ касе омада, ба онҳо гуфт: «Инак, одамоне, ки шумо дар зиндон кардаед, дар маъбад истода, мардумро таълим медиҳанд». 26 Он гоҳ мириҳазор бо мулозимон рафта, онҳоро бе зӯроварӣ овард, зеро онҳо аз мардум метарсиданд, ки мабодо онҳоро сангсор кунанд. 27 Вақте ки онҳоро оварданд, назди шӯрои пирон гузоштанд, ва саркоҳин аз онҳо пурсид: 28 Гуфт: «Оё ба шумо ба таври қатъӣ амр накардаем, ки ба ин ном таълим надиҳед? ва инак, шумо Ерусалимро аз таълимоти худ пур кардаед ва ният доред, ки хуни ин Одамро ба гардани мо бор кунед. 29 Петрус ва дигар расулон дар ҷавоб гуфтанд: «Мо бояд ба Худо итоат кунем, на ба одамон». 30 Худои падарони мо Исоро, ки шумо кушта ва бар дарахт овехта будед, эҳьё кард. 31 Худо Ӯро бо дасти рости Худ сарафроз кард, то ки Сардор ва Наҷотдиҳанда бошад, то ки ба Исроил тавба ва омурзиши гуноҳҳоро ато кунад. 32 Ва мо шоҳидони ин чизҳо ҳастем; ва ҳамчунин Рӯҳулқудс, ки Худо ба итоаткорони Ӯ ато кардааст. 33 Вақте ки онҳо инро шуниданд, ба ғазаб афтоданд ва машварат карданд, ки онҳоро бикушанд. 34 Он гоҳ яке дар шӯрои шӯрои пирон бархост, ки Ҷамалиил ном як фарисие, ки доктори шариат буд, дар байни тамоми мардум обрӯю эътибор дошт ва фармуд, ки ҳаввориёнро каме дур гузоранд; 35 Ва ба онҳо гуфт: «Эй мардони исроилӣ, худатон эҳтиёт шавед, ки чӣ кор кардан мехоҳед, ки ба ин одамон даст занед». 36 Зеро ки пеш аз ин айём Теуда бархост ва фахр мекард, ки касест; Тақрибан чорсад нафар ба онҳо ҳамроҳ шуданд: кушта шуданд; ва ҳама, ҳар кӣ ба Ӯ итоат мекарданд, пароканда ва нобуд шуданд. 37 Пас аз он шахс Яҳудои Ҷалил дар айёми андоз бархоста, мардуми бисьёреро аз ақиби худ кашид, ва ӯ низ ҳалок шуд; ва ҳама, ҳатто онҳое ки ба Ӯ итоат мекарданд, пароканда шуданд. 38 Ва алҳол ба шумо мегӯям: аз ин одамон худдорӣ кунед ва онҳоро ба ҳоли худ бигузоред; 39 Аммо агар он аз ҷониби Худо бошад, шумо онро нест карда наметавонед; Мабодо наёбед, ки бо Худо меҷангед.

БОБИ 5 1Вале марде бо номи Ҳанониё бо занаш Сафира дороии худро фурӯхт, 2 Ва як қисми нархро, ки занаш низ аз он огоҳ буд, нигоҳ дошт ва як қисми онро оварда, ба пои ҳаввориён гузошт. 3 Аммо Петрус гуфт: «Эй Ҳанониё, чаро шайтон дили туро пур кард, ки ба Рӯҳулқудс дурӯғ бигӯй ва як қисми арзиши заминро нигоҳ дошта бошӣ? 4 То он даме ки он боқӣ монд, оё он аз они туст? ва пас аз он ки фурӯхта шуд, оё он дар ихтиёри ту набуд? Чаро ин чизро дар дили худ ҳомила кардӣ? ту на ба одамон, балки ба Худо дурӯғ гуфтӣ. 5 Ҳанониё, ки ин суханонро шунид, ба замин афтода, ҷон дод; ва ҳамаи онҳое ки ин суханонро шуниданд, ба ҳароси азиме афтоданд. 6 Ва ҷавонон бархоста, Ӯро захмӣ карданд ва берун бурданд ва дафн карданд. 7 Тахминан се соат гузашт, ки занаш надониста, аз чӣ кор шуд, даромад. 8 Петрус ба вай ҷавоб дод: «Ба ман бигӯй, ки оё заминро ба ин қадар қимат фурӯхтед? Ва вай гуфт: «Бале, барои ҳамин қадар». 9 Петрус ба вай гуфт: «Чӣ гуна аст, ки шумо якҷо шудаед, ки Рӯҳи Худовандро меозмоед? инак, пойҳои онҳое ки шавҳаратро дафн кардаанд, дар назди дар ҳастанд ва туро берун хоҳанд бурд. 10 Он гоҳ вай дарҳол пеши пойҳои Ӯ афтод ва арвоҳро таслим кард; ва ҷавонон даромада, вайро мурда диданд ва берун бурда, дар назди шавҳараш дафн карданд. 11 Ва тамоми калисо ва ҳамаи онҳоеро, ки инро шуниданд, ба ҳароси азиме афтод. 12 Ва бо дасти ҳаввориён аломот ва мӯъҷизоти зиёде дар миёни мардум ба амал меоварданд; (ва ҳама якдилона дар айвони Сулаймон буданд. 13 Ва аз дигарон ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки ба онҳо ҳамроҳ шавад; 14 Ва имондорон бештар аз мардон ва занон ба Худованд илова мешуданд.) 15 Ба тавре ки беморонро ба кӯчаҳо бароварда, болои катҳо ва бистарҳо хобонданд, то ҳадди ақал сояи Петрус, ки аз он ҷо мегузарад, бар баъзеи онҳо соя афтад. 16 Ҳамчунин мардуми бисьёре аз шаҳрҳои гирду атроф ба Ерусалим омада, беморон ва гирифторони арвоҳи палидро меоварданд, ва ҳамаашон шифо ёфтанд. 17 Он гоҳ саркоҳин ва ҳамаи онҳое ки бо ӯ буданд, (ки фирқаи саддуқиён аст) бархоста, аз хашм пур шуданд, 18 Ва дастҳои онҳоро бар ҳаввориён гузошта, дар зиндони умумӣ андохтанд.

Аъмоли ҳаввориён

40 Ва онҳо ба ӯ розӣ шуданд ва ҳаввориёнро даъват карда, заданд ва фармуданд, ки ба исми Исо сухан нагӯянд ва ҷавоб диҳанд. 41 Ва онҳо аз ҳузури шӯрои пирон баромада, аз он шод шуданд, ки сазовори исми Ӯ расво шуданд. 42 Ва ҳар рӯз дар маъбад ва дар ҳар хона таълим додан ва мавъиза кардани Исои Масеҳро бас намекарданд.

3 Бад-ӯ гуфт: «Аз кишвари худ ва аз хешовандони худ дур шав ва ба замине ки ба ту нишон хоҳам дод, бирав». 4Ва ӯ аз замини калдониён берун омада, дар Хоррон сокин шуд; ва аз он ҷо, вақте ки падараш мурданд, ӯро ба ин замине ки шумо ҳоло дар он сокинед, бурд. 5 Ва дар он ба вай меросе надод, на, на ба қадри ки пои ӯ барояд; лекин ваъда дод, ки онро ба ӯ ва ба насли баъд аз ӯ, ки ҳанӯз фарзанд надошт, хоҳад дод. . 6 Ва Худо бар ин ҳикмат гуфт, ки насли ӯ дар ғариб иқомат кунад. ва чорсад сол онҳоро ба ғуломӣ оваранд ва бадӣ кунанд. 7 «Ва қавмеро, ки онҳо дар ғуломӣ хоҳанд буд, доварӣ хоҳам кард, гуфт Худо, ва баъд аз он онҳо берун омада, дар ин макон ба Ман хизмат хоҳанд кард. 8 Ва ба ӯ аҳди хатна дод, ва Иброҳим Исҳоқро ба дуньё овард, ва дар рӯзи ҳаштум ӯро хатна кард; ва Исҳоқ Яъқубро ба дунё овард; ва Яъқуб дувоздаҳ патриархро ба дуньё овард. 9Ва сарбозон, ки аз ҳасад афтода, Юсуфро ба Миср фурӯхтанд, вале Худо бо ӯ буд, 10 Ва ӯро аз ҳар андӯҳаш раҳоӣ дод, ва дар назари фиръавн подшоҳи Миср ба ӯ марҳамат ва ҳикмат ато намуд; ва ӯро бар Миср ва тамоми хонадони ӯ ҳоким таъин кард. 11Ва дар тамоми замини Миср ва Канъон қаҳтӣ ва мусибати азиме фаро расид, ва падарони мо ризқе наёфтанд. 12 Аммо чун Яъқуб шунид, ки дар Миср ғалла ҳаст, аввал падарони моро фиристод. 13 Ва дар дафъаи дуюм Юсуф ба бародарони худ шинос шуд; ва хешовандони Юсуф ба фиръавн маълум шуд. 14 Он гоҳ Юсуфро фиристода, падараш Яъқубро ва тамоми хешовандонаш ҳаштоду понздаҳ нафарро назди худ хонд. 15Ва Яъқуб ба Миср фуруд омад, ва худаш ва падарони мо мурд, 16 Ва онҳоро ба Шайхем бурданд ва дар қабре, ки Иброҳим ба як пули писарони Амӯр, падари Шекем харида буд, гузоштанд. 17 Аммо, вақте ки вақти он ваъдае ки Худо ба Иброҳим қасам хӯрда буд, наздик омад, қавм дар Миср афзоиш ва афзоиш ёфтанд, 18То даме ки подшоҳи дигаре бархост, ки Юсуфро намешинохт. 19 Ҳамин тавр бо хешовандони мо маккорона рафтор карда, падарони моро бадӣ мекард, то ки фарзандони худро бадар ронданд, то ки зинда намонданд. 20 Дар он вақт Мӯсо таваллуд шуда, хеле одилона буд ва се моҳ дар хонаи падараш парвариш ёфт; 21 Ва ҳангоме ки ӯро бадар карданд, духтари фиръавн ӯро гирифта, барои писари худ парвариш дод. 22 Ва Мусо аз тамоми ҳикмати мисриён омӯхт ва дар сухан ва дар амал тавоно буд. 23 Ва ҳангоме ки ӯ чиҳилсола шуд, ба дилаш омад, ки бародарони худ, банӣ-Исроилро аёдат кунад. 24 Ва чун дид, ки яке аз онҳо ситам мекунад, вайро муҳофизат кард ва аз мазлум интиқом гирифт, ва мисриро зарба зад. 25 Зеро ки Ӯ гумон мекард, ки бародаронаш хоҳанд фаҳмид, ки чӣ тавр Худо онҳоро бо дасти Ӯ наҷот медиҳад, лекин онҳо нафаҳмиданд.

БОБИ 6 1 Ва дар он айём, ки шумораи шогирдон зиёд мешуд, шикояти юнониён бар зидди ибриён бархост, зеро ки бевазанони онҳо дар хизмати ҳаррӯза беэътиноӣ мекарданд. 2 Он гоҳ он дувоздаҳ анбӯҳи шогирдонро ба наздашон хонда, гуфтанд: «Сабаб нест, ки мо каломи Худоро тарк карда, ба дастархон хизмат кунем». 3 Бинобар ин, эй бародарон, аз байни худ ҳафт марди ростқавл ва пур аз Рӯҳулқудс ва ҳикматро нигоҳ доред, то ки мо онҳоро бар ин кор таъин кунем. 4 Аммо мо худро ҳамеша ба дуо ва ба хизмати калом мебахшем. 5 Ва ин сухан ба тамоми мардум писанд омад, ва онҳо Истефанусро, ки пур аз имон ва аз Рӯҳулқудс буд, ва Филиппус, Прохор, Никанор, Тимӯн ва Парменос ва Николасро, ки аз Антиёхия буд, интихоб карданд. 6 Онҳоро ба ҳаввориён гузоштанд, ва чун дуо карданд, дастҳои худро бар онҳо гузоштанд. 7 Ва каломи Худо афзоиш ёфт; ва шумораи шогирдон дар Ерусалим бағоят зиёд мешуд; ва гурӯҳи бузурги коҳинон ба имон итоат мекарданд. 8 Ва Истефанус, ки пур аз имон ва қувват буд, дар байни мардум мӯъҷизот ва мӯъҷизаҳои бузург ба амал овард. 9 Он гоҳ баъзе аз куништҳо, ки куништ номида мешавад, бархоста, бо Истефанус баҳс карданд. 10 Ва онҳо натавонистанд ба ҳикмат ва рӯҳе, ки бо он сухан мегуфт, муқобилат кунанд. 11 Он гоҳ мардумро таҳқир карданд ва гуфтанд: «Шунидем, ки ӯ дар ҳаққи Мусо ва бар Худо суханони куфр мегуфт». 12 Ва мардум ва пирон ва китобдононро ба шӯр андохтанд, ва бар ӯ омада, дастгир карда, ба шӯрои пирон бурданд. 13 Ва шоҳидони козибро таъин кунед, ки мегуфтанд: «Ин шахс дар бораи ин макони муқаддас ва шариат суханони куфр гуфтанро бас намекунад; 14 Зеро мо шунидаем, ки Ӯ гуфтааст: "Ин Исои Носирӣ ин маконро хароб хоҳад кард ва урфу одатҳоеро, ки Мусо ба мо таслим кардааст, тағир хоҳад дод". 15 Ва ҳамаи онҳое ки дар шӯрои пирон буданд, ба Ӯ нигоҳ карда, чеҳраи ӯро диданд, ки чеҳраи фариштае буд. БОБИ 7 1 Он гоҳ саркоҳин гуфт: «Оё ин тавр аст? 2 Ва гуфт: «Эй мардон, эй бародарон ва падарон! Худои ҷалол ба падари мо Иброҳим, вақте ки дар Байнаннаҳрайн буд, пеш аз сокин шуданаш дар Чаррон зоҳир шуд,

Аъмоли ҳаввориён

26 Рӯзи дигар Ӯ худро ба онҳо нишон дод, ки онҳо ҷанҷол мекарданд, ва мехост онҳоро боз ба ҳам оварда, гуфт: «Эй оғоён! чаро ба якдигар ситам мекунед? 27 Аммо касе ки ёри худ ситам карда буд, вайро ронда, гуфт: "Кӣ туро бар мо сардор ва қозӣ таъин кардааст?" 28Оё маро бикушӣ, чунон ки дирӯз бо мисрӣ додӣ? 29Ва Мусо аз ин сухан гурехт ва дар замини Мадиян ғариб буд ва дар он ҷо ду писар ба дунё овард. 30 Ва ҳангоме ки чиҳил сол гузашт, дар биёбони кӯҳи Сино фариштаи Худованд дар шӯълаи оташ дар буттае зоҳир шуд. 31 Ва Мӯсо инро дида, аз ин манзара дар тааҷҷуб монд; ва ҳангоме ки ба он наздик мешуд, барои дидани он, овози Худованд ба вай расид: 32 «Ман Худои падарони ту, Худои Иброҳим ва Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб ҳастам». Ва Мусо ларзид ва ҷуръат накард. 33 Он гоҳ Худованд ба ӯ гуфт: «Кафшҳоятро аз пои худ каш, зеро ки маконе ки ту истодаӣ, хоки муқаддас аст». 34Ман дидам, ва андӯҳи қавми Худро, ки дар Миср аст, дидам, ва нолаи онҳоро шунидам, ва барои наҷот додани онҳо фурӯд омадаам. Ва алҳол биё, туро ба Миср мефиристам». 35 Ин Мӯсоро, ки онҳо рад карданд ва гуфтанд: "Кӣ туро ҳоким ва қозӣ таъин кардааст?" Худо низ ба воситаи фариштае ки дар бутта ба ӯ зоҳир шуда буд, фиристод, то ки ҳоким ва раҳокунанда шавад. 36 Пас аз он ки дар замини Миср, дар баҳри Сурх ва дар биёбон чил сол мӯъҷизот ва аломот нишон дода буд, онҳоро берун овард. 37 Ин ҳамон Мусо аст, ки ба банӣ-Исроил гуфта буд: «Худованд Худои шумо барои шумо аз миёни бародарони шумо пайғамбаре ба миён хоҳад овард, мисли ман; Ӯро хоҳед шунид. 38 Ин аст он кас, ки дар калисо дар биёбон бо фариштае ки дар кӯҳи Сино ба ӯ сухан мегуфт ва бо падарони мо буд, ва каломҳои рӯҳбаландкунандаро қабул карда, то ба мо бидиҳад. 39Ва падарони мо ба онҳо итоат накарданд, балки ӯро аз онҳо дур карданд ва дар дилҳояшон боз ба Миср баргаштанд, 40 Ва ба Ҳорун гуфт: «Моро худоён бисоз, ки пешопеши мо бираванд, зеро ки ин Мусо, ки моро аз замини Миср берун овард, мо намедонем, ки ба ӯ чӣ шуд». 41 Ва дар он айём гӯсолае сохта, барои бут қурбонӣ карданд ва аз аъмоли дастони худ шодӣ мекарданд. 42 Он гоҳ Худо рӯй гардонда, онҳоро супурд, то ба лашкари осмон саҷда кунанд; Чунон ки дар китоби анбиё навишта шудааст: "Эй хонадони Исроил, оё шумо дар тӯли чиҳил сол дар биёбон барои Ман ҳайвоноти ваҳшӣ ва қурбониҳо тақдим кардаед?" 43 Оре, шумо хаймаи Молух ва ситораи худои худ Ремфонро, ки ҳайкалҳоеро, ки барои саҷда кардан сохтаед, бардоштаед, ва Ман шуморо аз тарафи Бобил хоҳам бурд. 44 Падарони мо хаймаи шаҳодатро дар биёбон доштанд, чунон ки Ӯ ба Мусо сухан ронда, таъин карда буд, то ки онро мувофиқи расме ки дида буд, созад. 45 Ва падарони мо, ки баъд аз он омада буданд, бо Исо ба мулки ғайрияҳудиён оварданд, ки Худо онҳоро то

айёми Довуд пеш аз пеши падарони мо бадар ронда буд; 46 Онҳое ки дар назди Худо илтифот ёфтанд ва мехостанд барои Худои Яъқуб хаймае пайдо кунанд. 47 Аммо Сулаймон барои ӯ хона сохт. 48 Аммо Ҳаққи Таоло дар маъбадҳои бо даст сохташуда сокин нест; чунон ки паёмбар мефармояд, 49 Осмон тахти Ман аст, ва замин зери пои ман аст: кадом хонае барои Ман бино хоҳед кард? мегӯяд Худованд: ё ҷои оромии ман чист? 50 Оё ҳамаи ин чизҳоро дасти Ман наофаридааст? 51 Эй гардани гардан ва номахтунони дилу гӯш, шумо ҳамеша ба Рӯҳулқудс муқобилат мекунед; чунон ки падарони худ карда буданд, шумо низ ҳамин тавр рафтор мекунед. 52 Падарони шумо кадоме аз анбиёро таъқиб накардаанд? ва онҳоеро, ки пеш аз омадани Одил хабар дода буданд, куштанд; ки шумо ҳоло хиёнаткор ва қотили онҳо шудаед; 53 Онҳое ки шариатро ба василаи фариштагон гирифтаанд, вале онро риоя накардаанд. 54 Вақте ки онҳо ин суханонро шуниданд, ба ғазаб афтоданд ва дандонҳои худро ғиҷиррос заданд. 55 Аммо ӯ, ки пур аз Рӯҳулқудс буд, бо чашмонаш ба осмон нигарист ва ҷалоли Худоро дид, ва Исо дар тарафи рости Худо истода буд. 56 Ва гуфт: «Инак, мебинам, ки осмон кушода шудааст, ва Писари Одам дар тарафи рости Худо истодааст». 57 Он гоҳ онҳо бо овози баланд фарьёд зада, гӯшҳои худро баста, якдилона ба сӯи Ӯ давиданд; 58 Ва ӯро аз шаҳр берун ронда, сангсор карданд, ва шоҳидон либоси худро пеши пои ҷавоне, ки Шоул ном дошт, гузоштанд. 59 Ва Истефанусро сангсор карданд ва Худоро нидо карданд ва гуфтанд: «Эй Худованд Исо! Рӯҳи маро қабул кун». 60 Ва зону зада, бо овози баланд фарьёд зад: «Худовандо! Ин гуноҳро ба гардани онҳо нагузор». Ва чун инро гуфт, хобаш бурд. БОБИ 8 1 Ва Шоул ба марги худ розӣ буд. Дар он вақт таъқиботи азиме бар зидди калисое ки дар Ерусалим буд; ва ҳама, ба ҷуз ҳаввориён, дар сарзаминҳои Яҳудо ва Сомария пароканда шуданд. 2 Мардуми худотарс Истефанусро ба дафни ӯ бурданд ва барои ӯ навҳаи сахт гирифтанд. 3Ва Шоул бошад, вай калисоро хароб карда, ба ҳар хона даромад ва мардону занонро ба зиндон мепартофт. 4 Бинобар ин онҳое ки пароканда буданд, ба ҳар ҷо рафта, каломро мавъиза мекарданд. 5 Филиппус ба шаҳри Сомария омада, ба онҳо Масеҳро мавъиза кард. 6 Ва мардум якдилона ба он чизҳое ки Филиппус мегуфт, мӯъҷизаҳоеро, ки ӯ карда буд, шунида ва диданд, гӯш карданд. 7 Зеро арвоҳи палид аз бисьёр девонагон бо овози баланд фарьёд зада, берун меомаданд; 8 Ва дар он шаҳр шодии бузурге буд. 9 Аммо шахсе буд, ки Шимъӯн ном дошт, ки пештар дар ҳамон шаҳр ҷодугарӣ мекард ва мардуми

Аъмоли ҳаввориён

Сомарияро ба ҷодугарӣ меандохт ва нишон медод, ки худро бузург аст; 10 Ҳама аз хурд то калон ба Ӯ гӯш дода, мегуфтанд: "Ин Одам қудрати бузурги Худост". 11 Ва онҳо ба ӯ таваҷҷӯҳ карданд, зеро ки муддати тӯлонӣ онҳоро бо ҷодугарӣ ҷоду карда буд. 12 Аммо вақте ки онҳо имон оварданд, ки Филиппус дар бораи Малакути Худо ва исми Исои Масеҳ мавъиза мекунад, мардон ва занон таъмид гирифтанд. 13 Худи Шимъӯн низ имон овард ва чун таъмид гирифт, бо Филиппус монд ва мӯъҷизот ва мӯъҷизотеро дида, дар ҳайрат монд. 14 Ҳаввориёне ки дар Ерусалим буданд, чун шуниданд, ки Сомария каломи Худоро қабул кардааст, Петрус ва Юҳанноро назди онҳо фиристоданд. 15 Ва ҳангоме ки онҳо фурӯд омаданд, барои онҳо дуо карданд, то Рӯҳулқудсро қабул кунанд; 16 (Зеро ки ҳанӯз ба ҳеҷ кадоме аз онҳо афтода набуд, танҳо онҳо ба исми Исои Худованд таъмид гирифта буданд.) 17 Он гоҳ дастҳои худро бар онҳо гузоштанд, ва Рӯҳулқудсро қабул карданд. 18 Ва чун Шимъӯн дид, ки ба воситаи гузоштани дасти ҳаввориён Рӯҳулқудс дода шудааст, ба онҳо пул пешниҳод кард, 19 Гуфт: "Ин қудратро ба ман низ деҳ, то ки ҳар кӣ даст гузорам, Рӯҳулқудсро қабул кунад". 20 Аммо Петрус ба вай гуфт: «Мулқи ту бо ту нобуд мешавад, зеро гумон кардаӣ, ки атои Худоро бо пул харидан мумкин аст». 21 Ту дар ин кор саҳм надорӣ ва насиб дорӣ, зеро ки дилат дар назари Худо дуруст нест. 22 Пас, аз ин шарорати худ тавба кун ва аз Худо дуо гӯй, ки шояд андешаи дилат омурзида шавад. 23 Зеро мебинам, ки ту дар заҳраи талх ва дар банди шарорат ҳастӣ. 24 Шимъӯн дар ҷавоби онҳо гуфт: «Барои ман ба Худованд дуо гӯед, ки ҳеҷ яке аз ин чизҳое, ки гуфтаед, ба сари ман наояд». 25 Ва онҳо, вақте ки шаҳодат дода, каломи Худовандро мавъиза карданд, ба Ерусалим баргаштанд ва дар бисёре аз деҳаҳои сомариён Инҷилро мавъиза карданд. 26 Ва фариштаи Худованд ба Филиппус гуфт: «Бархез ва ба тарафи ҷануб ба роҳе ки аз Ерусалим ба Ғазза, ки биёбон аст, бирав». 27Ва бархоста, рафт, ва инак, марде аз Ҳабашистон, хоҷаи қудратманди зери дасти Кандаки маликаи ҳабашиён буд, ки бар ӯҳдаи тамоми ганҷинаи вай буд ва барои ибодат ба Ерусалим омада буд, 28 Баргашт ва дар аробаи худ нишаста, китоби Ишаъёи набиро мехонд. 29 Рӯҳ ба Филиппус гуфт: «Наздик рафта, ба ин ароба ҳамроҳ шав». 30 Филиппус ба он ҷо давида, шунид, ки ӯ Ишаъёи набиро мехонад ва гуфт: «Оё мефаҳмӣ, ки чӣ мехонӣ? 31 Гуфт: «Чӣ гуна метавонам, магар касе маро ҳидоят накунад? Ва аз Филиппус хоҳиш кард, ки омада, бо ӯ биншинад. 32 Ҷои Навиштае, ки ӯ хонда буд, ин буд: «Ӯро мисли гӯсфанд ба забҳ бурданд; ва мисли баррае, ки дар назди пашмтарошаш гунг аст, даҳони худро накушод;

33 Дар хории ӯ доварии ӯ бардошта шуд; ва кӣ насли Ӯро эълон хоҳад кард? зеро ки ҷони ӯ аз замин гирифта шудааст. 34 Ва хоҷасаро ба Филиппус ҷавоб дода, гуфт: «Аз ту хоҳиш мекунам, ки набӣ дар бораи кӣ ин суханонро мегӯяд? аз худаш ё аз каси дигар? 35 Филиппус даҳони худро кушода, аз ҳамон Навишта сар карда, Исоро ба вай мавъиза кард. 36 Ва ҳангоме ки онҳо роҳ мерафтанд, ба обе расиданд; ва хоҷасаро гуфт: «Инак, об аст; Чӣ ба ман халал мерасонад, ки таъмид гирам? 37 Филиппус гуфт: «Агар аз тамоми дили худ имон оварӣ, метавонӣ». Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Ман имон дорам, ки Исои Масеҳ Писари Худост». 38 Ва ба ароба амр фармуд, ки бозистад; ва онҳо ҳам Филиппус ва хоҷасаро ба об фуромаданд; ва Ӯро таъмид дод. 39 Вақте ки онҳо аз об баромаданд, Рӯҳи Худованд Филиппусро гирифт, ки хоҷасаро дигар ӯро надид; 40 Аммо Филиппусро дар Азотус ёфтанд ва дар тамоми шаҳрҳо гашта, мавъиза мекард, то даме ки ба Қайсария расид. БОБИ 9 1Ва Шоул, бо вуҷуди он ки ба шогирдони Худованд таҳдид ва қатл мекард, назди саркоҳин рафт, 2 Ва аз ӯ ба Димишқ ба куништҳо мактубҳо хост, то ки агар касеро аз ин роҳ ёбад, хоҳ мард ва хоҳ зан, онҳоро баста ба Ерусалим биёрад. 3 Ва ҳангоме ки ӯ сафар мекард, ба Димишқ наздик шуд, ва ногаҳон нуре аз осмон дар атрофаш дурахшид. 4 Ва ӯ ба замин афтод ва овозе шунид, ки мегуфт: « Шоул, Шоул! Чаро Маро таъқиб мекунӣ? 5 Ва гуфт: «Худовандо, Ту кистӣ? Ва Худованд гуфт: « Ман он Исо ҳастам, ки ту Ӯро таъқиб мекунӣ; барои ту лагад задан душвор аст». 6 Ва ӯ ларзону ҳайратзада гуфт: «Худовандо! Ва Худованд ба вай гуфт: « Бархез ва ба шаҳр бирав, ва ба ту хоҳанд гуфт, ки чӣ кор бояд кард». 7 Ва одамоне, ки бо ӯ буданд, овозе шунида, касеро надида, хомӯш меистоданд. 8 Ва Шоул аз замин бархост; ва чун чашмонаш кушода шуд, касеро надид, балки аз дасташ бурда, ба Димишқ оварданд. 9 Ва ӯ се рӯз нобино буд, ва на нахӯрд ва на нӯшид. 10 Дар Димишқ Ҳанониё ном шогирде буд; ва Худованд дар рӯъё ба ӯ гуфт: «Ҳанониё». Ва гуфт: «Инак, ман дар ин ҷо ҳастам, эй Худованд». 11 Ва Худованд ба вай гуфт: « Бархез ва ба кӯчае ки рост номида мешавад, бирав ва дар хонаи Яҳудо касеро бипурс, ки Шоул аз Тарсус ном дорад, зеро ки инак, вай дуо мегӯяд: 12 Ва дар рӯъё дидааст, ки Ҳанониё ном марде омада, даст бар вай мегузорад, то бино шавад. 13 Он гоҳ Ҳанониё ҷавоб дод: «Худовандо! Ман аз бисьёр одамон шунидаам, ки вай дар Ерусалим ба муқаддасони Ту чӣ қадар бадӣ кардааст; 14 Ва дар ин ҷо Ӯ аз саркоҳинон қудрат дорад, ки ҳамаи онҳоеро, ки исми Туро мехонанд, бибандад.

Аъмоли ҳаввориён

15 Аммо Худованд ба вай гуфт: « Бирав, зеро ки вай зарфи баргузидаи ман аст, то ки исми Маро дар пеши халқҳо, подшоҳон ва банӣ-Исроил гӯяд. 16 Зеро ки ба вай нишон хоҳам дод, ки ӯ ба хотири исми Ман чӣ гуна азобу уқубат кашад. 17 Ва Ҳанониё рафта, ба хона даромад; ва дастонашро бар ӯ гузошта, гуфт: «Эй бародар Шоул! Худовандо, Исои Масеҳ, ки ҳангоми омаданат ба ту зоҳир шуд, маро фиристод, то ки бино шавӣ ва аз Рӯҳулқудс пур шавӣ». 18 Ва дарҳол аз чашмони ӯ мисли пулак афтид; ва дарҳол бино шуд, ва бархоста, таъмид гирифт. 19 Ва ҳангоме ки хӯрок гирифт, қувват гирифт. Чанд рӯз Шоул бо шогирдоне, ки дар Димишқ буданд, буд. 20 Дарҳол Ӯ дар куништҳо Масеҳро мавъиза кард, ки Ӯ Писари Худост. 21 Аммо ҳамаи онҳое ки суханони ӯро шуниданд, дар ҳайрат монданд ва мегуфтанд; Магар Ӯ нест, ки онҳоеро, ки ин номро дар Ерусалим хонда буданд, несту нобуд карда буд ва барои ҳамин ба ин ҷо омада буд, то ки онҳоро баста назди саркоҳинон биёрад? 22 Аммо Шоул қувваташро бештар мекард ва яҳудиёнеро, ки дар Димишқ сокин буданд, ба ҳайрат меовард ва исбот мекард, ки ин худи Масеҳ аст. 23 Пас аз гузашти рӯзҳои зиёде, яҳудиён маслиҳат карданд, ки Ӯро бикушанд; 24 Аммо интизории онҳо аз Шоул маълум буд. Ва онҳо шабу рӯз ба дарвозаҳо нигоҳ мекарданд, то ки ӯро бикушанд. 25 Шогирдон шабона Ӯро гирифта, дар сабаде аз канори девор фуроварданд. 26 Вақте ки Шоул ба Ерусалим омад, хост, ки ба шогирдон ҳамроҳ шавад, лекин ҳама аз ӯ метарсиданд ва ба шогирд будани ӯ бовар намекарданд. 27 Аммо Барнаббо ӯро гирифта, назди ҳаввориён овард ва ба онҳо нақл кард, ки чӣ гуна Худовандро дар роҳ дидааст, ва ба ӯ сухан гуфтааст ва чӣ гуна дар Димишқ ба исми Исо далерона мавъиза кардааст. 28 Ва Ӯ бо онҳо буд, ки ба Ерусалим меомад ва берун мерафт. 29 Ва ӯ ба исми Исои Худованд далерона сухан ронда, бо юнониён мубоҳиса мекард, вале онҳо мехостанд Ӯро бикушанд. 30 Вақте ки бародарон фаҳмиданд, Ӯро ба Қайсария оварда, ба Тарсус фиристоданд. 31 Он гоҳ калисоҳо дар тамоми Яҳудо, Ҷалил ва Сомария ором гирифта, обод шуданд; ва дар тарси Худованд ва дар тасаллои Рӯҳулқудс рафтор мекарданд, зиёд шуданд. 32 Ва ҳангоме ки Петрус дар ҳама ҷо мегашт, назди муқаддасоне ки дар Лидда сокин буданд, омад. 33 Ва дар он ҷо Аниёс ном шахсеро дид, ки ҳашт сол бистари худро нигоҳ дошта, гирифтори фалаҷ буд. 34 Петрус ба вай гуфт: «Эй Аниёс! Исои Масеҳ туро шифо мебахшад; бархез ва бистари худро гузор». Ва ӯ дарҳол бархост. 35 Ва ҳамаи сокинони Лидда ва Сарун ӯро дида, сӯи Худованд рӯй оварданд. 36 Дар Ёфо шогирде буд, ки Тобито ном дорад, ки онро Дорка меноманд; ин зан пур аз аъмоли нек ва хайрия буд.

37 Ва воқеъ шуд, ки дар он рӯзҳо вай бемор шуда, мурд; варо шустан, дар болохонае гузоштанд. 38 Ва азбаски Лидда ба Ёфо наздик буд, ва шогирдон шуниданд, ки Петрус дар он ҷост, ду нафарро назди Ӯ фиристода, хоҳиш карданд, ки таъхир накунад, то назди онҳо биёяд. 39 Он гоҳ Петрус бархоста, бо онҳо рафт. Вақте ки Ӯ омад, ӯро ба болохона бурданд; ва ҳамаи бевазанон гирьякунон назди ӯ истода, куртаҳо ва ҷомаҳоеро, ки Дорка дар ҳоле ки бо онҳо буд, духта буданд, нишон медоданд. 40 Аммо Петрус ҳамаро берун карда, зону зада, дуо гуфт; ва ӯро ба ҷасад оварда, гуфт: «Эй Тобито, бархез». Вай чашмонашро кушод ва Петрусро дида, бархост. 41 Ва дасташро ба вай дода, бардошт, ва муқаддасон ва бевазанонро даъват карда, вайро зинда супурд. 42 Ва ин дар тамоми Ёфо маълум буд; ва бисьёр касон ба Худованд имон оварданд. 43 Ва чунин воқеъ шуд, ки ӯ бо Шимъӯни даббоғе, ки ном дошт, дар Ёфо чанд рӯз монд. БОБИ 10 1Дар Қайсария марде буд, ки Корнилюс ном дошт, мирисад аз дастаи итолиёвӣ ном дошт. 2 Марди парҳезгор ва бо тамоми аҳли байташ аз Худо метарсад, ки ба мардум садақа медод ва ҳамеша ба Худо дуо мегуфт. 3 Вай дар рӯъё аён буд, ки тақрибан соати нӯҳуми рӯз фариштаи Худо ба наздаш омада, ба ӯ гуфт: «Корнилюс». 4 Ва чун ба ӯ нигарист, тарсид ва гуфт: «Худовандо, ин чист? Ва ба вай гуфт: «Дуоҳо ва садақаҳои ту барои ёдоварӣ ба ҳузури Худо омадаанд». 5 Ва алҳол ба Ёфо одамон фиристода, Шимъӯнро, ки насабаш Петрус аст, даъват кунед; 6 Ӯ дар назди Шимъӯни даббоғе, ки хонааш дар соҳили баҳр аст, меҳмондорӣ мекунад ва ба ту хоҳад гуфт, ки чӣ кор бояд кард. 7 Ва ҳангоме ки фариштае ки бо Корнилюс сухан мегуфт, ду нафар хизматгорони хонадони худ ва як сарбози мӯътамадро, ки ҳамеша дар интизори ӯ буданд, даъват кард; 8 Ва ҳамаи ин чизҳоро ба онҳо фаҳмонд, онҳоро ба Ёфо фиристод. 9 Фардо, ҳангоме ки онҳо дар роҳ мерафтанд ва ба шаҳр наздик мешуданд, Петрус тақрибан соати шашум ба боми хона баромад, то дуо гӯяд: 10 Ва ӯ хеле гурусна шуд ва мехост хӯрд; 11 Ва дид, ки осмон кушода шуд, ва зарфе ба сӯи Ӯ нозил мешавад, мисли он ки дар чор гӯшааш варақи калон бофта шуда, ба замин фуруд омад. 12 Дар он ҷо ҳар гуна ҳайвоноти чорпояи замин, ва ҳайвоноти ваҳшӣ, ва хазандагон ва мурғони ҳаво буданд. 13 Ва овозе ба наздаш расид: «Бархез, Петрус! бикушед ва бихӯред. 14 Аммо Петрус гуфт: «Не, Худовандо! зеро ки ман ҳеҷ гоҳ чизи маъмулӣ ва нопок нахӯрдаам. 15 Ва овоз бори дуюм ба вай гуфт: «Он чи Худо пок кардааст, туро оддӣ нагӯй».

Аъмоли ҳаввориён

16 Ин се маротиба такрор шуд, ва зарф аз нав ба осмон бардошта шуд. 17 Ҳангоме ки Петрус дар дили худ шубҳа мекард, ки ин рӯъёи дидааш чӣ маъно дорад, инак, одамоне ки аз Корнилюс фиристода шуда буданд, хонаи Шимъӯнро тафтиш карда, дар назди дарвоза истода буданд, 18 Ва занг зада пурсид, ки оё Шимъӯн, ки лақаби Петрус буд, дар он ҷо иқомат дорад? 19 Ҳангоме ки Петрус дар бораи ин рӯъё фикр мекард, Рӯҳ ба ӯ гуфт: «Инак, се нафар Туро меҷӯянд». 20 «Пас, бархез ва фуромада, бо онҳо бирав, ва ҳеҷ шубҳа накун, зеро ки Ман онҳоро фиристодаам». 21 Он гоҳ Петрус назди одамоне ки аз ҷониби Корнилюс ба наздаш фиристода шуда буданд, фуромад; ва гуфт: «Инак, Ман он касе ҳастам, ки шумо дар ҷустуҷӯ доред; чаро омадаед? 22 Ва онҳо гуфтанд: «Корнилюси мирисад, ки одами одил ва аз Худо метарсад ва дар байни тамоми қавми яҳудиён шӯҳрати хуб дошт, аз ҷониби Худо ба воситаи фариштаи муқаддас огоҳ карда шудааст, ки туро ба хонаи худ даъват кунад ва суханони ту. 23 Он гоҳ онҳоро даъват карда, меҳмоннавозӣ дод. Фардои он Петрус бо онҳо рафт, ва баъзе бародарон аз Ёфо ҳамроҳи ӯ рафтанд. 24 Пас аз он ки онҳо ба Қайсария даромаданд. Ва Корнилюс мунтазири онҳо буд ва хешовандон ва дӯстони наздики худро даъват карда буд. 25 Ҳангоме ки Петрус меомад, Корнилюс ӯро пешвоз гирифт ва пеши пойҳояш афтода, ба Ӯ саҷда кард. 26 Аммо Петрус Ӯро бардошта, гуфт: «Бархез; Ман худам ҳам мардам. 27 Ва ҳангоме ки бо ӯ сӯҳбат мекард, ба хона даромад ва дид, ки бисьёр одамон ҷамъ омадаанд. 28 Ба онҳо гуфт: «Шумо медонед, ки барои яҳудӣ муошират кардан ё назди халқи дигар омадан ҳаром аст; лекин Худо ба ман нишон дод, ки ман ҳеҷ касро авом ё нопок нагӯям. 29 «Бинобар ин, ҳангоме ки даъват карда шудам, беихтиёр назди шумо омадам: пас мепурсам, ки барои чӣ маро даъват кардаед? 30 Корнилюс гуфт: «Чор рӯз пеш ман то ин соат рӯза доштам; ва дар соати нӯҳум дар хонаи худ дуо гуфтам, ва инак, марде дар тан либоси дурахшон дар пеши ман истода буд, 31 Ва гуфт: «Эй Корнилюс, дуои ту шунида шуд, ва садақаат дар пеши назари Худо ба ёд оварда шудааст». 32 Пас, ба Ёфо фиристода, Шимъӯнро, ки насабаш Петрус аст, даъват кунед; вай дар хонаи Шимъӯни даббоғе, ки дар соҳили баҳр воқеъ аст, маскан гирифтааст; вай, вақте ки меояд, бо ту сухан хоҳад гуфт. 33 Дарҳол назди ту фиристодам; ва ту хуб кардӣ, ки омадаӣ. Бинобар ин, ҳамаи мо дар ин ҷо ба ҳузури Худо ҳастем, то ҳар он чиро, ки Худо ба ту фармудааст, бишнавем. 34 Он гоҳ Петрус даҳони худро кушода, гуфт: «Ба ростӣ медонам, ки Худо ҳеҷ касро дӯст намедорад; 35 Аммо дар ҳар халқе, ки аз Ӯ метарсад ва кори адолатро мекунад, дар назди Ӯ мақбул мешавад. 36 Каломеро, ки Худо ба банӣ-Исроил фиристод ва ба воситаи Исои Масеҳ сулҳро башорат дод: (Ӯ Худованди ҳама аст.)

37 Мегӯям, шумо медонед, ки он калом дар тамоми Яҳудо интишор шудааст ва аз Ҷалил, баъд аз таъмиде, ки Яҳё мавъиза мекард, сар шуда буд; 38 Чӣ гуна Худо Исои Носириро бо Рӯҳулқудс ва бо қувват тадҳин кард: Ӯ ба корҳои нек мерафт ва ҳамаи мазлумони иблисро шифо медод; зеро ки Худо бо ӯ буд. 39 Ва мо шоҳидони ҳама корҳое ҳастем, ки ӯ ҳам дар замини яҳудиён ва ҳам дар Ерусалим мекард; ки онхоро куштанд ва ба дарахт овехтаанд: 40 Худо Ӯро дар рӯзи сеюм эҳьё карда, ба вай ошкоро нишон дод; 41 На ба ҳамаи мардум, балки ба шоҳидони пеш аз Худо баргузидашуда, ҳатто барои мо, ки баъд аз эҳьёи Ӯ аз мурдагон бо Ӯ хӯрда ва менӯшидем. 42 Ва Ӯ ба мо амр дод, ки ба мардум мавъиза кунем ва шаҳодат диҳем, ки Ӯ Ӯст, ки аз ҷониби Худо Довари мурдагон ва мурдагон таъин шудааст. 43 Ба Ӯ ҳамаи анбиё шаҳодат диҳед, ки ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ба василаи исми Ӯ омурзиши гуноҳҳо хоҳад ёфт. 44 Ҳанӯз Петрус ин суханонро мегуфт, Рӯҳулқудс бар ҳамаи шунавандагони калом афтод. 45 Ва аҳли хатна, ки бо Петрус омада буданд, дар ҳайрат монданд, зеро ки атои Рӯҳулқудс бар халқҳо низ рехта шудааст. 46 Зеро шуниданд, ки онҳо ба забонҳо сухан меронанд ва Худоро ҳамду сано мегӯянд. Он гоҳ Петрус ҷавоб дод: 47 Оё касе метавонад обро манъ кунад, то онҳо, ки мисли мо Рӯҳулқудсро қабул кардаанд, таъмид нагиранд? 48 Ва фармуд, ки ба исми Худованд таъмид гиранд. Пас аз ӯ дуо карданд, ки чанд рӯз бимонад. БОБИ 11 1 Ва ҳаввориён ва бародароне ки дар Яҳудо буданд, шуниданд, ки халқҳо низ каломи Худоро қабул кардаанд. 2 Ва ҳангоме ки Петрус ба Ерусалим омад, аҳли махтун бо Ӯ баҳс карданд, 3 Гуфт: «Ту назди одамони номахтун даромадӣ ва бо онҳо хӯрок хӯрдед». 4 Аммо Петрус ин воқеаро аз аввал такрор карда, ба онҳо фаҳмонд ва гуфт: 5 Ман дар шаҳри Ёфо будам, ки дуо мехондам; ва дар ҳолати транс дар рӯъё дидам: «Корте, ки баргҳои калоне буд, аз чор гӯшааш аз осмон фуруд омад; ва ҳатто ба ман расид: 6 Ва ҳангоме ки чашмони худро бар он дӯхтам, дидам ва ҳайвонҳои чорпояи замин, ва ҳайвоноти ваҳшӣ, ва хазандагон ва паррандагони ҳаворо дидам. 7 Ва овозе шунидам, ки ба ман мегуфт: «Бархез, Петрус! бикушед ва бихӯред. 8 Аммо ман гуфтам: «Не, эй Худованд! 9 Аммо овозе аз осмон боз ба ман ҷавоб дод: "Он чи Худо пок кардааст, туро оддӣ нагӯй". 10 Ва ин се маротиба такрор шуд, ва ҳама боз ба осмон кашида шуданд. 11 Ва инак, дарҳол се нафаре ки аз Қайсария назди ман фиристода шуда буданд, ба хонае ки ман будам, омаданд.

Аъмоли ҳаввориён

12 Ва Рӯҳ ба ман амр дод, ки бо онҳо биравам, ҳеҷ шакке надошта бошам. Илова бар ин, ин шаш бародар ҳамроҳи ман буданд, ва мо ба хонаи он мард даромадем: 13 Ва Ӯ ба мо нақл кард, ки чӣ гуна фариштаиеро дар хонаи худ дидааст, ки истода, ба Ӯ гуфт: «Ба Ёфо одамон фиристода, Шимъӯнро, ки лақабаш Петрус аст, даъват кун; 14 «Кӣ ба ту суханоне гӯяд, ки ту ва тамоми хонадонат ба василаи он наҷот хоҳӣ ёфт». 15 Ва ҳангоме ки ман ба сухан шурӯъ кардам, Рӯҳулқудс бар онҳо афтод, чунон ки дар аввал бар мо буд. 16 Он гоҳ каломи Худовандро ба ёд овардам, ки гуфта буд: " Ҳақиқатан Яҳё бо об таъмид медод"; балки бо Рӯҳулқудс таъмид хоҳед ёфт. 17 Зеро, чунон ки Худо ба онҳо ато кардааст, чунон ки ба мо, ки ба Исои Масеҳи Худованд имон оварда будем, ато кардааст; Ман чӣ будам, ки ба Худо муқобилат карда метавонам? 18 Чун инро шуниданд, хомӯш монданд ва Худоро ҳамду сано хонда, гуфтанд: «Пас Худо ба халқҳо низ тавбаро барои ҳаёт ато кардааст». 19 Онҳое ки аз таъқиботи Истефанус ба вуҷуд омада, пароканда шуда буданд, то Финика, Қаприс ва Антиёхия рафта, каломро ба ҷуз ба яҳудиён башорат медоданд. 20 Баъзе аз онҳо мардони Қибрис ва Куринӣ буданд, ки ҳангоме ки ба Антиёхия омаданд, ба юнониён сухан ронда, Исои Худовандро мавъиза мекарданд. 21 Ва дасти Худованд бо онҳо буд, ва шумораи бисьёре имон оварда, ба Худованд рӯй оварданд. 22 Дар ин бора ба гӯши аҳли калисои Ерусалим хабар расид ва Барнабборо фиристоданд, то то Антиёхия биравад. 23 Ва ҳангоме ки Ӯ омада, файзи Худоро дид, шод шуд ва ҳамаро насиҳат дод, ки бо нияти дил ба Худованд часпида гиранд. 24 Зеро ки вай одами нек ва пур аз Рӯҳулқудс ва имон буд, ва мардуми бисьёре ба Худованд зам шуда буд. 25 Он гоҳ Барнаббо барои ҷустуҷӯи Шоул ба Тарсус рафт. 26 Ва ӯро ёфта, ба Антиёхия овард. Ва чунин воқеъ шуд, ки дар давоми як сол онҳо бо калисо ҷамъ омада, одамони зиёдеро таълим доданд. Ва шогирдон аввал дар Антиёхия масеҳиён номида шуданд. 27 Дар ин айём аз Ерусалим ба Антиёхия анбиё омаданд. 28 Ва яке аз онҳо Оғобус ном бархоста, ба василаи Рӯҳ ишора кард, ки дар тамоми ҷаҳон қаҳтии азим хоҳад буд; 29 Он гоҳ шогирдон, ҳар кас мувофиқи қобилияти худ, тасмим гирифтанд, ки ба бародароне ки дар Яҳудо сокин буданд, кӯмак фиристанд. 30 Онро низ карда, ба воситаи Барнаббо ва Шоул ба пирон фиристоданд.

3 Ва азбаски дид, ки ин ба яҳудиён писанд омад, боз давом додани Петрусро низ гирифт. (Он вақт айёми фатир буд.) 4 Ва ӯро дастгир карда, дар зиндон андохт ва ба чор гурӯҳи сарбозон супурд, то ки ӯро нигоҳ доранд; ният дошт, ки баъд аз иди Пасха Ӯро назди мардум барорад. 5 Бинобар ин Петрус дар зиндон нигоҳ дошта мешуд, аммо калисо барои ӯ пайваста ба Худо дуо мегуфт. 6 Ва ҳангоме ки Ҳиродус мехост ӯро берун кунад, ҳамон шаб Петрус дар байни ду сарбоз, ки бо ду занҷир баста буд, хоб буд; ва посбонон дар назди дар зиндонро нигоҳ медоштанд. 7 Ва инак, фариштаи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва нуре дар зиндон дурахшид; ва ӯ ба паҳлӯи Петрус зада, ӯро бархезонду гуфт: «Зуд бархез». Ва занҷирҳо аз дастонаш афтоданд. 8 Ва фаришта ба ӯ гуфт: «Камар баста ва пойафзоли худро бандед». Ва ин тавр кард. Ва ба вай гуфт: «Ҷомаи худро бар худ бипӯш ва Маро пайравӣ кун». 9 Ва берун баромада, аз ақиби Ӯ равона шуд; ва намедонистед, ки он чи аз ҷониби фаришта карда шудааст, дуруст аст; вале фикр мекард, ки рӯъё дидааст. 10 Вақте ки онҳо аз палатаи якум ва дуюм гузаштанд, ба дарвозаи оҳанине, ки сӯи шаҳр мебарад, расиданд; ки худаш ба рӯяшон кушода шуд; ва онҳо баромада, аз як кӯча гузаштанд; ва дарҳол фаришта аз ӯ дур шуд. 11 Петрус ба худ омада, гуфт: «Акнун ман аниқ медонам, ки Худованд фариштаи Худро фиристода, маро аз дасти Ҳиродус ва аз ҳар гуна интизории қавми яҳудиён раҳо кардааст». 12 Ва чун дар ин бора андеша кард, ба хонаи Марьям, модари Юҳанно, ки лақабаш Марқӯс буд, омад; ки дар он чо бисьёр одамон чамъ шуда, дуо мехонданд. 13 Ва ҳангоме ки Петрус дари дарвозаро кӯфт, духтаре омад, ки Рӯда ном дошт. 14 Вақте ки вай овози Петрусро шунид, барои шодӣ дарвозаро накушод, балки давида даромад ва нақл кард, ки Петрус дар назди дарвоза чӣ гуна истодааст. 15 Ба вай гуфтанд: «Ту девона ҳастӣ». Аммо вай пайваста тасдиқ мекард, ки ин ҳам ҳаст. Он гоҳ гуфтанд: «Ин фариштаи Ӯст». 16 Аммо Петрус тақ-тақ карданро давом дод; ва онҳо дарро кушода, Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд. 17 Аммо ӯ бо дасташон ишора кард, ки хомӯш шаванд ва ба онҳо нақл кард, ки чӣ тавр Худованд ӯро аз зиндон берун овард. Ва гуфт: «Рафта, инро ба Яъқуб ва ба бародарон хабар деҳ». Ва ӯ рафта, ба ҷои дигар рафт. 18 Ҳамин ки рӯз шуд, дар байни сарбозон шӯру ғавғои хурде набуд, ки ба Петрус чӣ шуд. 19 Чун Ҳиродус ӯро ҷустуҷӯ кард, ва наёфт, посбононро тафтиш карда, фармуд, ки онҳоро ба қатл расонанд. Ва аз Яҳудо ба Қайсария омад ва дар он ҷо монд. 20 Ва Ҳиродус аз сокинони Сӯр ва Сидӯн бағоят хашмгин шуд, вале онҳо якдилона назди ӯ омаданд ва Бластусро, ки нозири хонаи подшоҳ буд, дӯсти худ карда, хостори сулҳ шуданд. зеро мамлакати онхо аз мамлакати подшох гизо мегирифт. 21 Ва дар рӯзи муайян Ҳиродус, ки либоси шоҳона дар бар дошт, бар тахти худ нишаст ва ба онҳо сухан гуфт. 22 Ва мардум фарьёд зада, гуфтанд: «Ин овози худо аст, на овози одам».

БОБИ 12 1 Дар он вақт подшоҳ Ҳиродус дастҳои худро дароз карда, баъзе аз аҳли калисоро ба хашм овард. 2 Ва Яъқуб бародари Юҳанноро бо шамшер кушт.

Аъмоли ҳаввориён

23 Ва дарҳол фариштаи Худованд ӯро зад, зеро ки Худоро ҷалол надодааст; ва кирмҳо хӯрда, ҷон дод. 24 Аммо каломи Худо афзоиш ёфт ва афзун мешуд. 25 Ва Барнаббо ва Шоул, ҳангоме ки хизмати худро анҷом доданд, аз Ерусалим баргаштанд ва Юҳанноро, ки лақабаш Марқӯс буд, бо худ бурданд.

19Ва ҳангоме ки ҳафт халқро дар замини Канъон несту нобуд кард, замини онҳоро бо қуръа ба онҳо тақсим кард. 20 Ва баъд аз он ӯ ба онҳо доваронро дод, ки тақрибан чорсаду панҷоҳ сол то Самуили набӣ. 21 Ва баъд аз он онҳо хостори подшоҳӣ шуданд, ва Худо Шоул ибни Қисро, ки марди сибти Биньёмин буд, дар муддати чиҳил сол ба онҳо дод. 22 Ва ҳангоме ки вайро барканор кард, Довудро назди онҳо баргузид, то подшоҳи онҳо шавад; Ӯ низ ба ӯ шаҳодат дода, гуфт: "Ман Довуд ибни Йисойро ёфтам, ки шахсе аз дили худам аст, ки тамоми иродаи маро ба ҷо хоҳад овард". 23 Аз насли ин одам Худо мувофиқи ваъдаи худ барои Исроил Наҷотдиҳанда Исоро баровард. 24 Вақте ки Яҳё пеш аз омаданаш таъмиди тавбаро ба тамоми банӣ-Исроил мавъиза карда буд. 25 Ва ҳангоме ки Яҳьё роҳи худро анҷом дод, гуфт: «Шумо гумон мекунед, ки Маро кист? Ман вай нестам. Аммо инак, касе аз паси ман меояд, ки ман лоиқи он нестам, ки кафшҳои пойҳояшро кушоям. 26 Эй мардон ва бародарон, эй фарзандони насли Иброҳим, ва ҳар кӣ аз шумо аз Худо метарсад, каломи ин наҷот ба сӯи шумо фиристода шудааст. 27 Зеро сокинони Ерусалим ва сарварони онҳо, азбаски Ӯро намешинохтанд, ва овози анбиё, ки ҳар рӯзи шанбе хонда мешавад, онҳоро дар маҳкум кардани Ӯ иҷро карданд. 28 Ва гарчанде ки дар Ӯ ҳеҷ сабаби марг наёфтанд, вале аз Пилотус мехостанд, ки Ӯ кушта шавад. 29 Ва ҳар он чи дар бораи Ӯ навишта шуда буд, иҷро карданд, Ӯро аз дарахт фуроварда, дар қабр гузоштанд. 30 Аммо Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард: 31 Ва Ӯро рӯзҳои бисьёре дида мешуд, ки бо Ӯ аз Ҷалил ба Ерусалим омаданд, ки шоҳидони Ӯ дар назди мардум ҳастанд. 32 Ва мо ба шумо башорат медиҳем, ки ваъдае ки ба падарон дода шудааст, 33 Худо ҳамон чизеро барои мо фарзандони онҳо ба амал овард, ки Исоро эҳьё кард; чунон ки дар таронаи дуюм низ навишта шудааст: "Ту Писари Ман ҳастӣ; имрӯз Ман Туро ба дунё овардаам". 34 Ва дар бораи он ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, акнун дигар ба фано барнагардед, дар бораи он гуфт: "Марҳамати Довудро ба ту хоҳам бахшид". 35 Бинобар ин ӯ дар таронаи дигар низ мегӯяд: "Ба Қуддуси Худ нагузор, ки фасодро бубинад". 36Зеро ки Довуд, баъд аз он ки ба насли худ, бо хости Худо хизмат карда буд, хобида, ба падарони худ гузошта шуд, ва фано дид; 37 Аммо Он ки Худо Ӯро эҳьё кард, фано надид. 38 Пас, эй бародарон, ба шумо маълум аст, ки ба воситаи ин Одам омурзиши гуноҳҳо ба шумо башорат дода мешавад; 39 Ва ҳамаи имондорон аз ҳар чизе ки ба василаи шариати Мусо сафед шуда натавонистед, ба воситаи Ӯ сафед шудаанд. 40 «Пас, ҳазар кунед, мабодо он чи дар бораи анбиё гуфта шудааст, ба шумо наояд; 41 «Инак, шумо, эй хоркунандагон ва тааҷҷубовар ва ҳалок мешавед, зеро ки ман дар айёми шумо коре

БОБИ 13 1 Дар калисои Антиёхия якчанд анбиё ва муаллимон буданд; чунон ки Барнаббо, ва Шимъӯн, ки Ниҷер ном дошт, ва Лукиси Куринӣ ва Манаен, ки бо тетрарх Ҳиродус тарбият ёфта буд, ва Шоул. 2 Ҳангоме ки онҳо ба Худованд хизмат мекарданд ва рӯза медоштанд, Рӯҳулқудс гуфт: «Барнаббо ва Шоулро барои коре ки ман онҳоро даъват кардаам, ҷудо кунед». 3 Ва ҳангоме ки рӯза гирифта, дуо карданд ва дастҳои худро бар онҳо гузоштанд, онҳоро ҷавоб доданд. 4 Ва онҳо, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс фиристода шуда, ба Селевкия равона шуданд; ва аз он чо ба Кипр рафтанд. 5 Ва ҳангоме ки онҳо дар Саламис буданд, дар куништҳои яҳудиён каломи Худоро мавъиза мекарданд, ва Яҳёро низ ба хизматгузори худ доштанд. 6 Ва ҳангоме ки аз ҷазира ба Пофос гузаштанд, ҷодугареро ёфтанд, ки пайғамбари козиб ва яҳудӣ буд, ки Бархесус ном дошт. 7 Он ки бо сарвари кишвар Серҷий Павлус, марди оқил буд; ки Барнаббо ва Шоулро даъват намуда, каломи Худоро шунидан мехостанд. 8 Аммо Элимоси ҷодугар, (зеро номи ӯ аз рӯи таъбир чунин аст) ба онҳо муқобилат карда, мехост вакилро аз имон дур кунад. 9 Он гоҳ Шоул, ки ӯро Павлус меноманд, аз Рӯҳулқудс пур шуда, ба ӯ нигоҳ кард 10 Ва гуфт: «Эй пур аз ҳар гуна маккорӣ ва ҳар гуна фасод, эй фарзанди иблис, эй душмани ҳар адолат! 11Ва алҳол, инак, дасти Худованд бар ту аст, ва ту кӯр хоҳӣ шуд, ва як муддат офтобро нахоҳӣ дид. Ва дарҳол бар ӯ туман ва торикӣ афтод; ва ӯ дар ҷустуҷӯи баъзеҳо рафт, ки дасти ӯро бибаранд. 12 Ва ноиби ин воқеаро дида, аз таълимоти Худованд дар ҳайрат афтода, имон овард. 13 Вақте ки Павлус ва ҳамроҳонаш аз Пофос раҳо шуданд, ба Перҷаи Памфилия омаданд, ва Юҳанно аз онҳо баромада, ба Ерусалим баргашт. 14 Вақте ки онҳо аз Перҷа рафтанд, ба Антиёхияи Писидия омаданд ва дар рӯзи шанбе ба куништ даромада, нишастанд. 15 Пас аз хондани Таврот ва анбиё сардорони куништ назди онҳо кас фиристода, гуфтанд: «Эй бародарон, агар барои мардум сухане насиҳате дошта бошед, бигӯед». 16 Павлус бархоста, бо дасташ ишора карда гуфт: «Эй мардони Исроил, ва шумо, ки аз Худо тарсед, ба гӯш диҳед». 17 Худои ин қавми Исроил падарони моро баргузид, ва қавмро, вақте ки онҳо дар замини Миср дар ғариб зиндагӣ мекарданд, сарафроз кард, ва онҳоро бо бозуи баланд аз он берун овард. 18 Ва тақрибан чиҳил сол дар биёбон рафтори онҳоро азоб дод.

Аъмоли ҳаввориён

мекунам, ва коре ба он меоварам, ки агар касе онро ба шумо эълон кунад, шумо ба он бовар нахоҳед кард. 42 Вақте ки яҳудиён аз куништ баромаданд, ғайрияҳудиён илтимос карданд, ки ин суханонро рӯзи шанбеи оянда ба онҳо мавъиза кунанд. 43 Вақте ки ҷамоат пароканда шуд, бисьёре аз яҳудиён ва пайравони дин аз паи Павлус ва Барнаббо рафтанд; 44 Рӯзи шанбеи дигар қариб тамоми аҳли шаҳр барои шунидани каломи Худо ҷамъ омаданд. 45 Аммо, вақте ки яҳудиён мардумро диданд, аз ҳасад пур шуданд ва ба суханони Павлус мухолифат ва куфр мегуфтанд. 46 Он гоҳ Павлус ва Барнаббо ҷуръат намуда, гуфтанд: «Бояд аввал каломи Худо ба шумо гуфта мешуд; . 47 Зеро ки Худованд ба мо чунин амр фармуда, гуфтааст: "Ман туро нури халқҳо гузоштаам, то ки барои наҷот то ақсои замин шавӣ". 48 Ва чун халқҳо инро шуниданд, шод шуданд ва каломи Худовандро ҳамду сано хонданд, ва ҳамаи онҳое ки ба ҳаёти ҷовидонӣ таъин шудаанд, имон оварданд. 49Ва каломи Худованд дар тамоми минтақа паҳн шуд. 50 Аммо яҳудиён занони мӯътамад ва мӯътамад ва сардорони шаҳрро ба шӯр оварда, бар зидди Павлус ва Барнаббо таъқиб карда, онҳоро аз ҳудуди худ бадар ронданд. 51 Аммо онҳо ғубори пойҳои худро бар зидди онҳо афшонда, ба Иқуния омаданд. 52 Ва шогирдон аз шодӣ ва аз Рӯҳулқудс пур шуданд.

12 Ва Барнабборо Юпитер номиданд; ва Павлус, Меркурий, зеро ки ӯ сарвари нотиқ буд. 13 Он гоҳ коҳини Юпитер, ки дар пеши шаҳри онҳо буд, говҳо ва гулчанбарҳоро ба назди дарвоза овард ва мехост бо мардум қурбонӣ кунад. 14 Ҳаввориён, Барнаббо ва Павлус, чун шуниданд, либосҳои худро дарронда, дар миёни мардум давида, фарьёд заданд: 15 Ва гуфтанд: «Эй оғоён! Чаро ин корҳоро мекунед? Мо низ бо шумо одамони ҳаваскорем ва ба шумо мавъиза мекунем, ки аз ин ботил ба Худои Ҳай, ки осмон, замин ва баҳр ва ҳар он чи дар он аст, офарид, рӯй гардонед. 16 Ӯ дар замонҳои гузашта ба ҳамаи халқҳо маҷбур карда буд, ки бо роҳҳои худ рафтор кунанд. 17 Бо вуҷуди ин, Ӯ худро дар кори некӯӣ бенасиб нагузошт ва ба мо аз осмон борон ва фаслҳои пурсамар дод, ва дилҳои моро аз ғизо ва шодӣ пур кард. 18 Ва бо ин суханон онҳо қавмро кам ба худдорӣ карданд, ки барои онҳо қурбонӣ накардаанд. 19 Баъзе яҳудиён аз Антиёхия ва Иқуния ба он ҷо омада, мардумро бовар кунонданд ва Павлусро сангсор карда, ба гумони он ки мурдааст, аз шаҳр берун кашиданд. 20 Аммо, вақте ки шогирдон дар гирди Ӯ истода буданд, бархоста, ба шаҳр омад ва рӯзи дигар бо Барнаббо ба Дарба равона шуд. 21 Ва ҳангоме ки онҳо башоратро дар он шаҳр мавъиза карда, бисьёр касонро таълим доданд, боз ба Лустра ва Иқуния ва Антиёхия баргаштанд, 22 Ҷонҳои шогирдонро тасдиқ намуда, онҳоро насиҳат дод, ки дар имон устувор бошанд, ва мо бояд бо мусибатҳои зиёд ба Малакути Худо дохил шавем. 23 Ва ҳангоме ки онҳо дар ҳар калисо ба онҳо пирон таъин карда, бо рӯза дуо карданд, онҳоро ба Худованде, ки ба Ӯ имон оварда буданд, супурданд. 24 Пас аз он ки аз тамоми Писидия гузаштанд, ба Памфилия омаданд. 25 Ва дар Перҷа каломро мавъиза карда, ба Атталия фуромаданд; 26 Ва аз он ҷо бо киштӣ ба Антиёхия рафтанд, ки аз он ҷо онҳо барои коре ки ба ҷо оварда буданд, ба файзи Худо тавсия шуда буданд. 27 Ва ҳангоме ки онҳо омада, калисоро ҷамъ карданд, он чиро, ки Худо бо онҳо карда буд ва чӣ гуна Ӯ дари имонро ба рӯи ғайрияҳудиён кушод, нақл карданд. 28 Ва дар он ҷо бо шогирдон муддати тӯлонӣ монданд.

БОБИ 14 1 Ва воқеъ шуд, ки дар Иқуния ҳарду якҷоя ба куништгоҳи яҳудиён даромада, чунон сухан гуфтанд, ки шумораи зиёди яҳудиён ва юнониён имон оварданд. 2 Аммо яҳудиёни беимон халқҳоро барангехта, ақли худро бар зидди бародарон таҳрик доданд. 3 Ва муддати тӯлонӣ дар он ҷо монданд, ки дар Худованд далерона сухан мегуфтанд, ки ба каломи файзи Ӯ шаҳодат медод ва аломот ва мӯъҷизот мебахшид, ки бо дасти онҳо ба амал ояд. 4 Аммо мардуми шаҳр аз ҳам ҷудо шуданд, як қисми яҳудиён ва як қисми ҳаввориён буданд. 5 Ва ҳангоме ки ҳарду ғайрияҳудиён ва инчунин яҳудиён бо сардорони худ ҳамла ба амал омаданд, то ки онҳоро бо исрофкорӣ истифода баранд ва сангсор кунанд, 6Онҳо аз он огоҳ шуда, ба Лустра ва Дарба, шаҳрҳои Ликония ва ба он минтақае ки гирду атроф воқеъ аст, гурехтанд; 7 Дар он ҷо онҳо башорат медоданд. 8 Ва марде дар Лустра нишаста буд, ки пойҳояш нотавон буд ва аз шиками модараш маъюб буд ва ҳеҷ гоҳ роҳ нарафтааст; 9 Ӯ сухани Павлусро шунид, ки ба ӯ нигоҳ карда, медонист, ки имон дорад, ки шифо ёбад. 10 Бо овози баланд гуфт: «Бар пои худ рост биист». Ва ӯ ҷаҳид ва роҳ рафт. 11 Ва мардум кори Павлусро диданд, овози худро баланд карда, аз забони Ликония гуфтанд: «Худоҳо ба сурати одамон назди мо фуруд омадаанд».

БОБИ 15 1 Ва баъзе одамоне, ки аз Яҳудо омада буданд, бародаронро таълим дода, мегуфтанд: «Агар мувофиқи одати Мусо хатна нашавед, наҷот ёфта наметавонед». 2 Вақте ки Павлус ва Барнаббо бо онҳо ихтилоф ва баҳси хурде надоштанд, қарор карданд, ки Павлус ва Барнаббо ва баъзеи дигар аз онҳо барои ин масъала ба Ерусалим назди ҳаввориён ва пирон бираванд. 3 Вақте ки калисо онҳоро ба роҳ мебурд, аз Финиқия ва Сомария мегузаштанд ва аз дини ғайрияҳудиён хабар медоданд, ва онҳо тамоми бародаронро шод карданд.

Аъмоли ҳаввориён

4 Вақте ки онҳо ба Ерусалим расиданд, аҳли калисо, ҳаввориён ва пирон онҳоро пазироӣ карданд ва ҳар он чи Худо бо онҳо карда буд, нақл карданд. 5 Аммо баъзе аз гурӯҳи фарисиён, ки имон оварда буданд, бархоста, гуфтанд: «Онҳоро хатна кардан лозим аст ва ба онҳо амр кардан лозим аст, ки шариати Мусоро риоя кунанд». 6 Ва ҳаввориён ва пирон барои баррасии ин масъала ҷамъ омаданд. 7 Ва ҳангоме ки баҳсҳои зиёд ба амал омад, Петрус бархоста, ба онҳо гуфт: «Эй бародарон! ва бовар кунед. 8 Ва Худо, ки дилҳоро доност, ба онҳо шаҳодат дода, Рӯҳулқудсро ба онҳо дод, чунон ки Ӯ ба мо дод; 9 Ва миёни мову онҳо фарқе нагузоред ва дилҳои онҳоро бо имон пок созед. 10 Пас, чаро шумо Худоро меозмоед, то ба гардани шогирдон юғе гузоред, ки онро на падарони мо ва на мо бардошта натавонистем? 11 Аммо мо боварӣ дорем, ки ба воситаи файзи Исои Масеҳи Худованд наҷот хоҳем ёфт, мисли онҳо. 12 Он гоҳ тамоми мардум хомӯш монданд ва Барнаббо ва Павлусро шунида, нақл карданд, ки Худо дар байни халқҳо чӣ гуна мӯъҷизот ва мӯъҷизот ба василаи онҳо ба амал овардааст. 13 Пас аз хомӯш кардани онҳо, Яъқуб дар ҷавоб гуфт: «Эй бародарон, ба ман гӯш диҳед! 14 Шимъӯн нақл кард, ки чӣ тавр Худо дар аввал халқҳоро дидан кард, то ки аз байни онҳо қавме ба исми Худ барорад. 15 Ва суханони анбиё ба ин мувофиқанд; чунон ки навишта шудааст, 16 Пас аз он ман бармегардам ва хаймаи Довудро, ки хароб шудааст, боз хоҳам сохт; ва харобаҳои онро боз хоҳам сохт, ва онро барқарор хоҳам кард; 17 То ки бақияи одамон Худованд ва тамоми халқҳоеро, ки исми Ман бар онҳо хонда шудааст, ҷӯё шаванд, мегӯяд Худованд, ки ҳамаи ин корҳоро мекунад. 18 Ҳама аъмоли Ӯ аз ибтидои ҷаҳон ба Худо маълум аст. 19 Бинобар ин ҳукми ман ин аст, ки ба онҳо, ки аз байни халқҳо ба Худо муроҷиат мекунанд, ташвиш надиҳем; 20 Лекин мо ба онҳо менависем, ки онҳо аз палидҳои бутҳо, аз зино ва аз буғишуда ва аз хун парҳез кунанд. 21 Зеро ки Мусо аз қадим дар ҳар шаҳр мавъизакунандагони Ӯро дорад, ки ҳар рӯзи шанбе дар куништҳо хонда мешуданд. 22 Он гоҳ расулон ва пирон бо тамоми калисо хоҳиш карданд, ки одамони баргузидаи худро бо Павлус ва Барнаббо ба Антиёхия фиристанд; яъне Яҳудо, ки лақаби Барсабо буд ва Сило, ки сардорони бародарон буданд; 23 Ва онҳо ба воситаи онҳо нома навиштанд; Ҳаввориён ва пирон ва бародарон ба бародароне ки аз халқҳо дар Антиёхия ва Сурия ва Киликия мебошанд, салом мефиристанд: 24 Чунон ки шунидаем, он касон аз мо берун омада, шуморо бо суханон ба ташвиш андохта, ҷонҳои шуморо хароб карда, гуфтаанд: "Шумо бояд хатна шавед ва шариатро риоя кунед; мо ба онҳо чунин амр надодаем".

25 Ба назари мо, ки якдилона ҷамъ омада, баргузидагонро бо Барнаббо ва Павлуси маҳбуби худ назди шумо фиристем. 26 Мардоне, ки ҷони худро барои исми Худованди мо Исои Масеҳ дар хатар гузоштаанд. 27 Пас, мо Яҳудо ва Силоро фиристодем, ки онҳо низ ҳамон чизро ба шумо даҳонӣ хоҳанд гуфт. 28 Зеро ба назари Рӯҳулқудс ва ба мо писанд омад, ки бар шумо бори гаронтар аз ин чизҳои зарурӣ нагузорем; 29 То аз қурбониҳои бутҳо, аз хун, ва аз қурбониҳои буғишуда ва зино парҳез кунед; агар худро аз он нигоҳ доред, некӣ мекунед. Саломат бошед. 30 Вақте ки онҳоро ҷавоб доданд, ба Антиёхия омаданд ва мардумро ҷамъ карда, номаро супурданд: 31 Инро хонда, аз тасаллӣ шодӣ карданд. 32 Ва Яҳудо ва Сило, ки худашон пайғамбар буданд, бародаронро бо суханони бисьёр насиҳат карда, онҳоро тасдиқ мекарданд. 33 Пас аз он ки дар он ҷо каме истоданд, онҳо ба саломатӣ аз ҷониби бародарон ба ҳаввориён фиристода шуданд. 34 Аммо ба Сило маъқул буд, ки дар он ҷо бимонад. 35 Павлус ва Барнаббо дар Антиёхия истода, бо бисьёр дигарон каломи Худовандро таълим ва мавъиза мекарданд. 36 Пас аз чанд рӯз Павлус ба Барнаббо гуфт: «Биёед, боз рафта, ба бародарони худ дар ҳар шаҳре ки каломи Худовандро мавъиза кардаем, хабар диҳем ва бубинем, ки онҳо чӣ кор мекунанд». 37 Ва Барнаббо тасмим гирифт, ки Юҳанноро, ки лақабаш Марқӯс буд, бо худ бибарад. 38 Аммо Павлусро, ки аз Памфилия аз онҳо дур шуда, ҳамроҳи онҳо ба кор нарафтааст, бо худ бурдан хуб набуд. 39 Ва низоъ байни онҳо чунон шадид буд, ки онҳо аз якдигар ҷудо шуданд; ва Барнаббо Марқӯсро гирифта, бо киштӣ ба Қаприс равона шуд; 40 Павлус Силоро интихоб кард ва аз ҷониби бародарон ба файзи Худо тавсия дода шуд, равона шуд. 41 Ва Ӯ аз Сурия ва Қилиқия гузашта, калисоҳоро тасдиқ мекард. БОБИ 16 1 Он гоҳ ӯ ба Дарба ва Лустра омад; ва инак, Тимотиюс ном шогирде дар он ҷо буд, ки писари зане яҳудӣ буд ва имон овард; аммо падараш юнонӣ буд: 2 Дар бораи он бародароне ки дар Лустра ва Иқуния буданд, ба хубӣ хабар доданд. 3 Павлус мехост, ки бо ӯ берун равад; Ва Ӯро гирифта, ба сабаби яҳудиёне ки дар он маҳалҳо буданд, хатна карданд, зеро ҳама медонистанд, ки падараш юнонӣ аст. 4 Ва ҳангоме ки онҳо аз шаҳрҳо мегузаштанд, фармонҳоеро, ки ҳаввориён ва пирони дар Ерусалим буданд, ба онҳо риоя мекарданд, супурданд. 5 Ҳамин тавр, калисоҳо дар имон устувор шуда, шумораашон рӯз аз рӯз зиёд мешуд. 6 Ва ҳангоме ки онҳо дар саросари Фриҷия ва вилояти Ғалотия гашт, ва аз Рӯҳулқудс манъ карда шуд, ки каломро дар Осиё мавъиза кунанд, 7 Баъд аз он ки онҳо ба Мисия омаданд, қасди рафтан ба Битиния карданд, аммо Рӯҳ ба онҳо иҷозат надод.

Аъмоли ҳаввориён

8 Ва онҳо аз Мисия гузашта, ба Трӯос фуромаданд. 9 Шабона ба Павлус рӯъёе зоҳир шуд; Дар он ҷо марде аз Мақдуния истода, ба Ӯ дуо карда, гуфт: «Ба Мақдуния биё ва ба мо мадад кун». 10 Пас аз он ки ӯ ин рӯъёро дид, мо дарҳол кӯшиш кардем, ки ба Мақдуния биравем ва аниқ фаҳмидем, ки Худованд моро даъват кардааст, то ба онҳо башорат диҳем. 11 Бинобар ин мо аз Трӯос мағлуб шуда, бо роҳи рост ба Сомотракия ва рӯзи дигар ба Неаполис омадем; 12 Ва аз он ҷо ба Филиппӣ, ки шаҳри асосии он қисми Мақдуния ва мустамлика аст; ва мо дар он шаҳр чанд рӯз мондем. 13 Ва дар рӯзи шанбе аз шаҳр ба соҳили дарё баромадем, ки дар он ҷо одатан дуо гуфта мешуд; Ва мо нишаста, бо заноне, ки ба он ҷо омада буданд, сӯҳбат кардем. 14 Ва Лидия ном зани арғувонфурӯш аз шаҳри Тиётира, ки Худоро парастиш мекард, сухани моро шунид; Худованд дили ӯро кушод, то ки ба суханони Павлус гӯш диҳад. 15 Ва ҳангоме ки вай ва аҳли байташ таъмид гирифтанд, аз мо илтимос карда, гуфт: «Агар шумо ҳукм карда бошед, ки маро ба Худованд содиқ ҳастам, ба хонаи ман биёед ва дар он ҷо бимонед». Ва ӯ моро маҷбур кард. 16 Ва ҳангоме ки мо ба дуо мерафтем, духтаре бо рӯҳи фолбинӣ бо мо вохӯрд, ки бо фолбинӣ ба оғоёнаш фоидаи зиёд овард: 17 Вай аз ақиби мо ва Павлус омада, фарьёд зада, гуфт: «Ин одамон бандагони Худои Таоло ҳастанд ва роҳи наҷотро ба мо нишон медиҳанд». 18 Ва вай рӯзҳои зиёд чунин кард. Аммо Павлус ғамгин шуда, ба рӯҳ рӯ оварда, гуфт: «Ба исми Исои Масеҳ ба ту амр медиҳам, ки аз вай берун шав». Ва ӯ ҳамон соат берун омад. 19 Ва оғоёни вай чун диданд, ки умеди фоидаи онҳо нест, Павлус ва Силоро дастгир карда, ба бозор назди сардорон бурданд. 20 Ва онҳоро назди ҳокимон оварда, гуфтанд: «Ин одамон, ки яҳудӣ ҳастанд, шаҳри моро бағоят изтироб меоранд; 21 Ва урфу одатҳоеро таълим деҳ, ки ба мо раво нест, ки қабул кунем ва риоя накунем, дар румиён. 22 Мардум бо ҳам бар зидди онҳо қиём карданд, ва ҳокимон ҷомаҳои онҳоро дарронда, фармуданд, ки онҳоро латукӯб кунанд. 23 Ва ҳангоме ки бар онҳо захмҳои зиёде заданд, онҳоро ба зиндон андохтанд ва ба зиндонбон фармуданд, ки онҳоро эмин нигоҳ дорад. 24 «Онҳо, ки ин гуна айбнома гирифтанд, онҳоро ба зиндони дарунӣ андохта, пойҳои онҳоро ба чӯбдаст маҳкам карданд. 25 Нисфи шаб Павлус ва Сило дуо гуфта, Худоро ҳамду сано хонданд, ва маҳбусон онҳоро шуниданд. 26 Ва ногаҳон заминҷунбии азиме рӯй дод, ки таҳкурсии зиндон ба ларза афтод; ва дарҳол ҳама дарҳо кушода шуданд, ва бандҳои ҳар яке аз онҳо кушода шуданд. 27 Ва посбони зиндон аз хоби худ бедор шуда, дарҳои зиндонро кушода дид, шамшери худро кашида, мехост

худро бикушад, ба гумони он ки маҳбусон гурехта шудаанд. 28 Аммо Павлус бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Ба худат зарар нарасон, зеро ки ҳама дар ин ҷо ҳастем». 29 Он гоҳ вай нурро даъват карда, ба дарун давид ва ларзон омада, пеши Павлус ва Сило афтод. 30 Ва онҳоро берун оварда, гуфт: «Эй оғоён, чӣ кор кунам, то наҷот ёбам? 31 Ва онҳо гуфтанд: «Ба Исои Масеҳи Худованд имон овар, ва ту ва хонадони худ наҷот хоҳӣ ёфт». 32 Ва онҳо каломи Худовандро ба ӯ ва ба ҳамаи онҳое ки дар хонаи ӯ буданд, нақл карданд. 33 Ва дар ҳамон соати шаб онҳоро гирифта, захмҳои онҳоро шуст; ва дарҳол ӯ ва ҳамааш таъмид гирифтанд. 34 Ва онҳоро ба хонаи худ овард, дар назди онҳо хӯрок гузошт ва шодӣ кард ва бо тамоми хонаи худ ба Худо имон овард. 35 Вақте ки рӯз шуд, ҳокимон сарбозонро фиристода, гуфтанд: «Он одамонро ҷавоб диҳед». 36 Нозири зиндон инро ба Павлус гуфт: «Қолирон фиристоданд, ки туро ҷавоб диҳанд; акнун рафта, осоиштагӣ бирав». 37 Аммо Павлус ба онҳо гуфт: «Моро, ки румӣ ҳастем, ошкоро латукӯб карда, ба зиндон андохтанд; ва акнун онҳо моро махфӣ пеш мекунанд? не, албатта; балки худашон омада, моро берун оваранд. 38 Сарбозон ин суханонро ба волиён гуфтанд, ва чун шуниданд, ки румӣ ҳастанд, тарсиданд. 39 Ва онҳо омада, аз онҳо илтимос карданд, ва берун оварданд ва хоҳиш карданд, ки аз шаҳр бираванд. 40 Ва онҳо аз зиндон баромада, ба хонаи Лидия даромаданд ва бародаронро дида, онҳоро тасаллӣ дода, рафтанд. БОБИ 17 1 Вақте ки онҳо аз Амфиполис ва Аполлония гузашта, ба Таслӯникӣ омаданд, ки дар он ҷо куништгоҳи яҳудиён буд. 2 Павлус, ба тавре ки рафтораш буд, назди онҳо даромад ва се рӯзи шанбе бо онҳо аз рӯи Навиштаҳо муҳокима кард: 3 Кушода ва даъво мекард, ки Масеҳ бояд уқубат кашида, аз мурдагон эҳьё шавад; ва ин Исо, ки ба шумо мавъиза мекунам, Масеҳ аст. 4 Баъзе аз онҳо имон оварда, бо Павлус ва Сило ҳамнишин шуданд; ва аз юнониёни диндор шумораи зиёди занон ва на кам аз занони сардор. 5 Аммо яҳудиёне, ки имон намеоварданд, бо ҳасад ба худашон баъзе фоҳишаҳои бадахлоқро гирифтанд, ва гурӯҳе ҷамъ карданд, ва тамоми шаҳрро ба шӯр оварданд, ва ба хонаи Ёсӯн ҳамла карданд ва хостанд, ки онҳоро берун кунанд. ба мардум. 6 Ва чун наёфтанд, Ёсӯн ва баъзе бародаронро ба назди сардорони шаҳр кашида, фарьёд заданд: «Онҳое ки ҷаҳонро чаппа кардаанд, ба ин ҷо низ омадаанд; 7 Онҳоро Ёсӯн қабул кардааст, ва ҳамаи онҳо бар хилофи фармонҳои қайсар рафтор карда, мегӯянд, ки Подшоҳи дигаре ҳаст, яъне як Исо. 8 Ва мардум ва сардорони шаҳр инро шунида, ба изтироб афтоданд.

Аъмоли ҳаввориён

9 Ва чун аз Ёсӯн ва дигаре эмин шуданд, онҳоро ҷавоб доданд. 10 Бародарон фавран Павлус ва Силоро шабона ба Бирия гусел карданд; 11 Инҳо нисбат ба аҳли Таслӯникӣ олиҷанобтар буданд, зеро онҳо каломро бо камоли майл қабул карданд ва ҳар рӯз Навиштаҳоро тафтиш мекарданд, ки оё ин тавр аст ё не. 12 Бинобар ин бисёре аз онҳо имон оварданд; инчунин занони мӯҳтарам, ки юнониён буданд, ва аз мардон, на андаке. 13 Аммо чун яҳудиёни Таслӯникӣ донистанд, ки каломи Худоро Павлус дар Бирия мавъиза кардааст, ба он ҷо низ омада, мардумро ба шӯр оварданд. 14 Он гоҳ бародарон дарҳол Павлусро фиристоданд, ки мисли он сӯи баҳр биравад, вале Сило ва Тимотиюс дар он ҷо монданд. 15 Роҳбарони Павлус ӯро ба Афина бурданд ва ба Сило ва Тимотиюс фармон гирифтанд, ки бо тамоми суръат назди ӯ биёянд. 16 Ҳангоме ки Павлус дар Афина мунтазири онҳо буд, чун дид, ки шаҳр пурра ба бутпарастӣ мубаддал шудааст, рӯҳаш дар вай ба ҷунбиш омад. 17 Бинобар ин Ӯ дар куништ бо яҳудиён ва диндорон ва ҳар рӯз дар бозор бо онҳое ки бо Ӯ вохӯрданд, баҳс мекард. 18 Он гоҳ баъзе файласуфони эпикуриён ва стоикҳо бо ӯ вохӯрданд. Баъзеҳо гуфтанд: «Ин гапзан чӣ хоҳад гуфт? Баъзеи дигар, ба назар чунин менамояд, ки Ӯ фиристандаи худоёни бегона аст, зеро ки Ӯ ба онҳо Исо ва эҳёро мавъиза мекард. 19 Ва Ӯро гирифта, ба Ареопагус бурданд ва гуфтанд: «Оё метавонем бидонем, ки ин таълимоти нав, ки ту дар бораи он сухан мегӯӣ, чист?» 20 Зеро ки ту ба гӯши мо чизҳои аҷибе меоварӣ; бинобар ин мо мефаҳмем, ки ин чӣ маъно дорад. 21 (Зеро ки ҳамаи афинаиҳо ва мардуми бегонае, ки дар он ҷо буданд, вақти худро бо чизи дигаре сарф намекарданд, балки барои гуфтан ё шунидани чизи нав.) 22 Павлус дар миёни теппаи Миррих истода, гуфт: «Эй мардони Афина! Ман мебинам, ки шумо дар ҳама чиз аз ҳад зиёд хурофотпарастед. 23 Зеро, вақте ки ман аз он ҷо мегузаштам ва ибодатҳои шуморо дидам, қурбонгоҳе ёфтам, ки дар он чунин навишта шудааст: «Ба Худои ношинос». Пас, ба касе, ки бехабарона парастиш мекунед, ба шумо мегӯям. 24 Худое, ки ҷаҳон ва ҳама чизро дар он офарид, чун Худованди осмонҳо ва замин аст, дар маъбадҳои бо даст сохташуда сокин нест; 25 Бо дасти одамон низ саҷда карда намешавад, чунон ки гӯё ба чизе эҳтиёҷ дорад, зеро ки Ӯ ба ҳама ҳаёт, нафас ва ҳама чиз медиҳад; 26 Ва аз як хун ҳамаи халқҳои одамонро ба вуҷуд овард, то ки дар тамоми рӯи замин сокин шаванд, ва замонҳои пеш аз ин муқарраршуда ва ҳудуди маскани онҳоро муайян намуд; 27 То ки онҳо Худовандро биҷӯянд, шояд, ки Ӯро ҳис кунанд ва Ӯро пайдо кунанд, гарчанде ки Ӯ аз ҳар яки мо дур нест.

28 Зеро ки мо дар Ӯ зиндагӣ мекунем ва ҳаракат мекунем ва ҳастем; чунон ки баъзе аз шоирони шумо низ гуфтаанд: «Зеро ки мо низ насли Ӯ ҳастем». 29 Пас, азбаски мо насли Худо ҳастем, набояд фикр кунем, ки Худой ба тилло, нуқра ё санге монанд аст, ки бо ҳунар ва ҳунари одамӣ канда шудааст. 30 Ва Худо ба айёми ин ҷаҳолат чашмак зад; вале алҳол ба ҳама амр мекунад, ки дар ҳар ҷо тавба кунанд: 31 Зеро ки Ӯ рӯзеро муқаррар кардааст, ки дар он ҷаҳонро ба василаи он шахсе ки таъин кардааст, аз рӯи адолат доварӣ хоҳад кард; ки дар бораи он ба ҳамаи одамон итминон додааст, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кардааст. 32 Ва чун шуниданд, ки эҳьёи мурдагонро шуниданд, баъзеҳо тамасхур карданд, ва баъзеи дигар гуфтанд: «Дар ин бора боз ба ту мешунавем». 33 Павлус аз миёни онҳо рафт. 34 Аммо баъзе одамон ба Ӯ майл карда, имон оварданд: дар байни онҳо Дионисиюси Ареопагит ва Домарис ном зане ва дигарон низ бо онҳо буданд. БОБИ 18 1 Пас аз ин Павлус аз Афина баромада, ба Қӯринтус омад; 2 Ва Акило ном яҳудиеро, ки дар Понтус таваллуд шуда буд, бо занаш Прискила, ки чанде пеш аз Италия омада буд, ёфт; (Зеро ки Клавдиюс ба ҳамаи яҳудиён амр фармуда буд, ки аз Рум раванд:) ва назди онҳо омад. 3 Ва азбаски соҳиби як касб буд, бо онҳо бимонд ва кор мекард, зеро ки онҳо аз рӯи шуғли худ хаймасоз буданд. 4 Ва Ӯ ҳар рӯзи шанбе дар куништ муҳокима карда, яҳудиён ва юнониёнро бовар мекунонд. 5 Вақте ки Сило ва Тимотиюс аз Мақдуния омаданд, Павлус рӯҳафтода шуд ва ба яҳудиён шаҳодат дод, ки Исо Масеҳ аст. 6 Ва ҳангоме ки онҳо ба якдигар муқобилат карда, куфр мегуфтанд, либоси худро ҷунбонда, ба онҳо гуфт: «Хуни шумо ба гардани шумост; Ман пок ҳастам: минбаъд назди халқҳо хоҳам рафт. 7 Ва аз он ҷо рафта, ба хонаи шахсе, ки Юстус ном дошт, даромад, ки ба Худо саҷда мекард ва хонааш ба куништ пайваст буд. 8 Ва Криспус, ки сардори куништ буд, бо тамоми аҳли байташ ба Худованд имон овард; ва бисьёре аз Қӯринтиён, ки шуниданд, имон оварданд ва таъмид гирифтанд. 9 Ва Худованд шабона ба Павлус бо рӯъё гуфт: « Натарс, балки сухан гӯ ва хомӯш нашав; 10 «Зеро ки Ман бо ту ҳастам, ва ҳеҷ кас наметавонад ба ту зарар расонад, зеро ки ман дар ин шаҳр мардуми зиёд дорам. 11 Ва дар он ҷо як солу шаш моҳ монд ва каломи Худоро ба миёни онҳо таълим дод. 12 Ва ҳангоме ки Ғалиё ноиби Охоия буд, яҳудиён якдилона бар зидди Павлус шӯриш бардошта, ӯро ба курсии доварӣ бурданд. 13 Гуфт: «Ин шахс одамонро водор мекунад, ки бар хилофи шариат Худоро ибодат кунанд».

Аъмоли ҳаввориён

14 Ва ҳангоме ки Павлус мехост даҳони худро кушояд, Ғалий ба яҳудиён гуфт: «Эй яҳудиён! 15 Аммо агар сухан дар бораи калимаҳо ва номҳо ва шариати шумо бошад, ба он нигоҳ кунед; зеро ки ман дар ин корҳо довар нахоҳам шуд. 16 Ва онҳоро аз курсии доварӣ пеш кард. 17 Он гоҳ тамоми юнониён Сӯстинис, сардори куништро гирифта, дар назди курсии доварӣ заданд. Ва Галлио ба ҳеҷ кадоми ин чизҳо ғамхорӣ намекард. 18 Пас аз ин Павлус дар он ҷо боз каме истод, ва аз бародарон ҷудо шуда, бо киштӣ бо Прискила ва Акило аз он ҷо ба Сурия рафт. ки дар Канхария сари худро тарошида буд, зеро ки назр карда буд. 19 Ва ба Эфсӯс омада, онҳоро дар он ҷо гузошт, вале худаш ба куништ даромад ва бо яҳудиён гуфтугӯ кард. 20 Чун хостанд, ки бо онҳо боз ҳам бимонад, ӯ розӣ нашуд; 21 Аммо бо онҳо хайрухуш карда, гуфт: «Ман бояд ин идеро, ки дар Ерусалим меояд, ба ҷо оварам, лекин агар Худо хоҳад, боз назди шумо бармегардам». Ва аз Эфсӯс шино кард. 22 Ва ба Қайсария фуруд омада, баромада, ба калисо салом гуфт, ба Антиёхия фуромад. 23 Пас аз муддате дар он ҷо истода, равона шуд ва тамоми сарзамини Ғалотия ва Фриҷияро давр зада, ҳамаи шогирдонро қавӣ мегардонд. 24 Ва Апӯллӯс ном яҳудӣ, ки дар Искандария таваллуд шуда, марди сухангӯ ва тавоно дар Навиштаҳо буд, ба Эфсӯс омад. 25 Ин одам дар роҳи Худованд таълим гирифта буд; ва дар рӯҳ бо ҷуръат сухан ронда, чизҳои Худовандро боғайратона таълим медод ва танҳо таъмиди Яҳёро медонист. 26 Ва Ӯ дар куништ далерона ба сухан оғоз кард; Акило ва Прискила суханони ӯро шунида, ӯро ба назди худ бурданд ва роҳи Худоро ба ӯ мукаммалтар фаҳмонданд. 27 Ва ҳангоме ки Ӯ қасд дошт, ки ба Охоия биравад, бародарон шогирдонро насиҳат дода, навиштанд, ки Ӯро пазироӣ кунанд: Ӯ, вақте ки Ӯ омад, ба онҳое ки имон оварда буданд, ба воситаи файз кӯмак кард. 28 Зеро ки вай яҳудиёнро ба таври қавӣ бовар мекунонд, ки дар пеши назари мардум ба воситаи Навиштаҳо нишон дод, ки Исо Масеҳ аст.

6 Вақте ки Павлус дастҳои худро бар онҳо гузошт, Рӯҳулқудс бар онҳо нозил шуд; ва ба забонҳо сухан мегуфтанд ва нубувват мекарданд. 7 Ва ҳамаи мардон тақрибан дувоздаҳ нафар буданд. 8 Ва ӯ ба куништ даромад ва дар давоми се моҳ далерона сухан ронда, дар бораи Малакути Худо баҳсу мунозира мекард ва бовар мекунонд. 9 Аммо вақте ки ғаввосҳо сахтгир шуданд ва имон наоварданд, балки дар пеши мардум дар бораи ин роҳ бадгӯӣ карданд, Ӯ аз онҳо дур шуда, шогирдонро ҷудо карда, ҳар рӯз дар мактаби як Тиранус баҳс мекард. 10 Ва ин ду сол давом кард; Ба тавре ки ҳамаи сокинони Осиё, ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, каломи Исои Худовандро шуниданд. 11 Ва Худо бо дасти Павлус мӯъҷизаҳои махсус ба амал овард: 12 Ба тавре ки аз бадани Ӯ рӯймолҳо ё пешдоманҳо ба беморон оварда мешуд, ва бемориҳо аз онҳо дур мешуданд, ва рӯҳҳои нопок аз онҳо берун мерафтанд. 13 Он гоҳ баъзе аз яҳудиёни овора, яъне зӯроварон, ба назди худ гирифтанд, ки ба рӯҳҳои нопок исми Исои Худовандро бихонанд ва гуфтанд: «Шуморо ба Исое ки Павлус мавъиза мекунад, қасам медиҳем». 14 Ва ҳафт писари як Скева, яҳудӣ ва сардорони коҳинон, ки чунин мекарданд. 15 Рӯҳи нопок дар ҷавоб гуфт: «Исоро мешиносам ва Павлусро мешиносам; аммо шумо кистед? 16 Ва он марде, ки рӯҳи нопок дар дарунаш буд, бар онҳо ҷаҳида, ғолиб омад ва бар онҳо ғолиб омад, ба тавре ки онҳо бараҳна ва захмӣ аз он хона гурехтанд. 17 Ва ин ба ҳамаи яҳудиён ва юнониёни сокини Эфсӯс маълум буд; ва ҳамаро тарс фаро гирифт, ва исми Исои Худованд ҷалол ёфт. 18 Ва бисёре аз имондорон омада, иқрор шуданд ва аъмоли худро нишон доданд. 19 Бисёре аз онҳое, ки ҳунарҳои аҷиб доштанд, китобҳои худро ҷамъ оварда, дар пеши назари ҳама сӯзонданд, ва нархи онҳоро ҳисоб карда, панҷоҳ ҳазор тангаи нуқра ёфтанд. 20 Ҳамин тавр каломи Худо ба таври қавӣ инкишоф ёфт ва ғолиб омад. 21 Пас аз анҷоми ин корҳо, Павлус дар рӯҳ ният кард, ки аз Мақдуния ва Охоия гузашта, ба Ерусалим биравад ва гуфт: «Баъд аз он ки дар он ҷо будам, бояд Румро низ бубинам». 22 Ва ду нафарро, ки ба ӯ хизмат мекарданд, ба Мақдуния фиристод: Тимотиюс ва Эрастус; вале худаш як мавсим дар Осиё монд. 23 Дар ҳамон вақт дар он роҳ шӯриши хурде ба амал наомад. 24 Зеро Димитриус ном марде, ки нуқрагар буд, ки барои Диана ибодатгоҳҳои нуқра месохт, ба ҳунармандон фоидаи андаке намеовард; 25 Ӯро бо коргарони ҳамсон даъват карда, гуфт: «Эй оғоён! Шумо медонед, ки мо бо ин ҳунар сарвати худро дорем». 26 Ва шумо мебинед ва мешунавед, ки на танҳо дар Эфсӯс, балки қариб дар тамоми Осиё ин Павлус мардуми бисьёрро бовар кунонида, онҳоро аз худ дур карда, гуфтааст, ки онҳо худое нестанд, ки бо даст сохта шудаанд.

БОБИ 19 1 Ва ҳангоме ки Апӯллӯс дар Қӯринтус буд, Павлус аз соҳилҳои боло гузашта, ба Эфсӯс омад ва шогирдони баъзеро ёфт, 2 Ба онҳо гуфт: «Оё аз он даме ки имон овардаед, Рӯҳулқудсро қабул кардаед? Ба Ӯ гуфтанд: «Мо он қадар нашунидаем, ки оё Рӯҳулқудс вуҷуд дорад». 3 Ба онҳо гуфт: «Пас барои чӣ таъмид гирифтаед? Ва гуфтанд: «Ба таъмиди Яҳьё». 4 Павлус гуфт: «Ба ростӣ Яҳё таъмиди тавбаро таъмид дода, ба мардум мегуфт, ки ба Он ки баъд аз ӯ меояд, яъне ба Исои Масеҳ имон оваранд». 5 Вақте ки онҳо инро шуниданд, ба исми Исои Худованд таъмид гирифтанд.

Аъмоли ҳаввориён

27 Ба тавре ки на танҳо ин ҳунари мо дар хатар аст, ки нобуд шавад; балки инчунин маъбади олихаи бузург Диана хор карда шавад ва бузургии вай, ки тамоми Осиё ва тамоми чахон ба вай парастиш мекунанд, вайрон карда шавад. 28 Вақте ки онҳо ин суханонро шуниданд, пур аз ғазаб шуданд ва фарьёд зада, гуфтанд: «Диана аз Эфсӯсиён бузург аст». 29 Ва тамоми шаҳр аз изтироб пур шуд ва Ғоюс ва Ористархус, ки аз Мақдуния буданд, ҳамроҳони Павлусро, ки дар сафар буданд, дастгир карда, якдилона ба сӯи театр шитофтанд. 30 Ва ҳангоме ки Павлус мехост ба назди мардум дарояд, шогирдон ба вай иҷозат надоданд. 31 Баъзе аз сардорони Осиё, ки дӯстонаш буданд, назди ӯ фиристода, хоҳиш карданд, ки ба театр саёҳат накунад. 32 Баъзеҳо як чиз фарьёд заданд, баъзе дигар чизе, зеро ки калисо ошуфта буд; ва бештари онҳо намедонист, ки барои чӣ ҷамъ омадаанд. 33 Ва Искандарро аз миёни издиҳом кашида гирифтанд, ва яҳудиён ӯро пеш бурданд. Ва Искандар бо даст ишора кард ва мехост дифоъи худро пеши мардум кунад. 34 Аммо чун фаҳмиданд, ки ӯ яҳудӣ аст, ҳама бо як овоз тақрибан ду соат фарьёд заданд: «Диана аз Эфсӯсиён бузург аст». 35 Ва котиб мардумро ором карда, гуфт: «Эй мардони Эфсӯс! Чӣ касе намедонад, ки шаҳри Эфсӯсиён парастандаи олиҳаи бузург Диана ва ҳайкали аз Юпитер афтода аст. ? 36 «Пас, модоме ки ин чизҳоро бар зидди онҳо гуфтан мумкин нест, шумо бояд хомӯш бошед ва ҳеҷ коре бесаводона накунед. 37 Зеро ки шумо ин одамонро ба ин ҷо овардаед, ки онҳо на ғоратгарони калисо ҳастанд ва на ба олиҳаи шумо куфр мегӯянд. 38 Бинобар ин, агар Димитриюс ва ҳунармандоне, ки бо ӯ ҳастанд, аз касе даъвое дошта бошанд, шариат кушода аст, ва вакилон ҳам ҳастанд: бигзор онҳо якдигарро муҳокима кунанд. 39 Аммо агар шумо дар бораи чизҳои дигар чизе пурсед, он бояд дар маҷлиси қонунӣ муайян карда шавад. 40 Зеро дар хатари мост, ки барои шӯру ғавғои имрӯза зери шубҳа гузорем, зеро ҳеҷ сабабе нест, ки мо дар бораи ин ҷамъомад ҳисобот диҳем. 41 Ва чун ин суханонро гуфт, калисоро тарк кард. БОБИ 20 1 Пас аз он ки шӯру ғавғо қатъ шуд, Павлус шогирдонро наздаш хонд ва онҳоро ба оғӯш гирифт ва барои рафтан ба Мақдуния равона шуд. 2 Ва аз он тарафҳо гузашта, онҳоро насиҳати зиёд дод, ба Юнон омад, 3 Ва дар он ҷо се моҳ монд. Ва ҳангоме ки яҳудиён мунтазири Ӯ шуданд, ҳангоме ки ӯ ба Сурия рафтанӣ буд, ӯ ният дошт, ки тавассути Мақдуния баргардад. 4 Дар он ҷо Ӯро Супатри Бирия ба Осиё ҳамроҳӣ кард; ва аз Таслӯникиён Аристарх ва Секундус; ва Ғоюс аз Дарба ва Тимотиюс; ва аз Осиё, Тӯхиқӯс ва Трофимус.

100

5 Онҳое, ки пештар мерафтанд, барои мо дар Трӯос монданд. 6 Ва мо пас аз айёми фатир аз Филиппӣ бо киштӣ рафтем ва дар давоми панҷ рӯз назди онҳо ба Трӯос расидем; дар он ҷо ҳафт рӯз иқомат кардем. 7 Дар рӯзи якуми ҳафта, вақте ки шогирдон барои нон шикастан ҷамъ омаданд, Павлус ба онҳо мавъиза кард, ки фардо омодагӣ ба он ҷо равад; ва суханашро то нисфи шаб давом дод. 8 Ва дар ҳуҷраи боло, ки дар он ҷо ҷамъ омада буданд, чароғҳои зиёде буд. 9 Ва дар тирезае ҷавонмарде бо номи Евтихус нишаст, ки хоби сахт бурд; ва ҳангоме ки Павлус муддати тӯлонӣ мавъиза мекард, хоб ғарқ шуд ва аз ошёнаи сеюм ба замин афтод, ва мурда бардошта шуд. 10 Павлус поён фаромада, бар вай афтод ва ӯро ба оғӯш гирифта гуфт: «Хафа нашавед; зеро ки ҳаёти ӯ дар Ӯст. 11 Ва ҳангоме ки ӯ боз омада, нонро шикаста ва хӯрд ва то саҳар суханронии зиёде кард, ба роҳ баромад. 12 Ва он ҷавонро зинда оварданд, ва андаке тасаллӣ наёфтанд. 13 Мо пеш ба киштӣ равона шуда, ба Асӯс шино кардем, то ки дар он ҷо Павлусро қабул карданӣ будем; 14 Ва ҳангоме ки ӯ дар Асӯс бо мо вохӯрд, мо ӯро гирифта, ба Митилинӣ омадем. 15 Ва мо аз он ҷо шино карда, рӯзи дигар ба сӯи Хиос расидем; ва рӯзи дигар мо ба Сомос расидем ва дар Трогиллиум мондем; ва рӯзи дигар мо ба Милитус омадем. 16 Зеро Павлус тасмим гирифта буд, ки аз ҷониби Эфсӯс шино кунад, зеро ки вақти худро дар Осиё гузаронидан намехост, зеро ки агар имкон дошт, дар рӯзи Пантикост дар Ерусалим бошад, шитоб мекард. 17 Ва аз Милитус ба Эфсӯс кас фиристода, пирони калисоро даъват намуд. 18 Ва ҳангоме ки назди Ӯ омаданд, ба онҳо гуфт: «Шумо медонед, ки аз рӯзи аввали ба Осиё омаданам, чунон ки дар ҳар сол бо шумо будам, 19Худовандро бо тамоми фурӯтанӣ ва бо ашкҳои зиёд ва васвасаҳо, ки дар камини яҳудиён ба сари ман афтода буданд, хизмат мекунам; 20 Ва чӣ гуна ман чизеро, ки ба шумо фоиданок буд, нигоҳ доштам, балки ба шумо ошкор намуда, ба шумо ошкоро ва хона ба хона таълим додам, 21 Ҳам ба яҳудиён ва ҳам ба юнониён шаҳодат дода, ба сӯи Худо тавба кунед ва ба Худованди мо Исои Масеҳ имон оваред. 22 Ва алҳол, инак, ман дар рӯҳ баста ба Ерусалим меравам, ва намедонам он чи дар он ҷо ба сари ман хоҳад омад; 23 Ба ҷуз он ки Рӯҳулқудс дар ҳар шаҳр шаҳодат дода, мегӯяд, ки занҷирҳо ва андӯҳҳо дар ман боқӣ мемонад. 24 Аммо ҳеҷ яке аз ин чизҳо маро ба ҳаяҷон намеандозад ва ҷони худро барои худ азиз намедонам, то ки роҳи худ ва хизматеро, ки аз Худованд Исои Масеҳ гирифтаам, барои шаҳодат додани башорати файзи Худо ба анҷом расонам. . 25 Ва алҳол, инак, ман медонам, ки ҳамаи шумо, ки дар миёни онҳо дар бораи Малакути Худо мавъиза кардаам, дигар рӯи Маро нахоҳед дид.

Аъмоли ҳаввориён

26 Бинобар ин ман шуморо мебарам, ки имрӯз қайд кунед, ки ман аз хуни ҳамаи одамон пок ҳастам. 27 Зеро ки ман худдорӣ накардаам, ки тамоми иродаи Худоро ба шумо баён кунам. 28 Пас, аз худ ва ба тамоми рамае, ки Рӯҳулқудс шуморо бар онҳо нозирон таъин кардааст, эҳтиёт шавед, то калисои Худоро, ки Ӯ бо Хуни Худ харидааст, бихӯред. 29 Зеро ман медонам, ки баъд аз рафтани Ман гургҳои дарднок ба миёни шумо дохил хоҳанд шуд, ва рамаро амон нахоҳанд дод. 30 Ҳамчунин аз худи шумо низ одамоне бархоста, суханони каҷ гӯянд, то шогирдонро аз ақиби худ кашанд. 31 Пас, бедор бошед ва дар хотир доред, ки дар тӯли се сол ман ҳар шабу рӯз бо ашк огоҳ накардаам. 32 Ва алҳол, эй бародарон, шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки қодир аст шуморо обод кунад ва дар миёни ҳамаи муқаддасон ба шумо меросе диҳад. 33 На нуқра, на тилло ва на либоси касеро тамаъ накардаам. 34 Оре, худатон медонед, ки ин дастҳо барои эҳтиёҷоти ман ва ба онҳое ки бо ман буданд, хизмат кардаанд. 35 Ман ҳама чизро ба шумо нишон додам, ки чӣ тавр шумо бояд ин қадар меҳнат карда, нотавононро дастгирӣ кунед ва суханони Исои Худовандро дар хотир нигоҳ доред, ки гуфта буд: " Додан аз гирифтан хушбахттар аст". 36 Чун инро гуфт, зону зада, бо ҳама дуо гуфт. 37 Ва ҳама гиряҳои сахт гирифтанд ва ба гардани Павлус афтода, ӯро бӯсиданд. 38 Аз ҳама бештар аз он суханоне ки Ӯ гуфта буд, андӯҳгин шуданд, ки дигар чеҳраи Ӯро набинанд. Ва онҳо ӯро то қаиқ ҳамроҳӣ карданд. БОБИ 21 1 Ва чунин воқеъ шуд, ки пас аз он ки мо аз онҳо раҳо шуда, ба роҳ баромадем, бо роҳи рост ба Кус омадем ва рӯзи дигар ба Родос ва аз он ҷо ба Патара омадем. 2 Ва киштеро ёфтем, ки сӯи Финиқия мерафт, ба он савор шуда, ба роҳ баромадем. 3 Вақте ки мо Қибрисро ёфтем, онро ба тарафи чап гузошта, ба Сурия шино кардем ва дар Сӯр фуруд омадем, зеро ки дар он ҷо киштӣ бояд бори ӯро фуровард. 4 Ва шогирдонро ёфта, дар он ҷо ҳафт рӯз мондем, ва онҳо ба воситаи Рӯҳ ба Павлус гуфтанд, ки ба Ерусалим наравад. 5 Ва ҳангоме ки он айёмро ба анҷом расонидем, равона шуда, ба роҳи худ равона шудем; ва ҳама моро бо занону кӯдакон ба роҳ бурданд, то аз шаҳр берун шудем; ва мо дар соҳил зону зада дуо кардем. 6 Ва чун аз якдигар ҷудо шудем, ба киштӣ савор шудем. ва боз ба хона баргаштанд. 7 Ва ҳангоме ки роҳи худро аз Сӯр тамом кардем, ба Птоломай омадем ва ба бародарон салом додем ва рӯзе назди онҳо мондем. 8 Рӯзи дигар мо, ки ҳамроҳи Павлус будем, рафта, ба Қайсария омадем ва ба хонаи Филиппуси

101

башоратдиҳанда, ки яке аз ҳафт нафар буд, даромадем; ва бо ӯ бимонед. 9 Ва он мард чор духтари бокира дошт, ки нубувват мекарданд. 10 Ва ҳангоме ки рӯзҳои зиёде дар он ҷо мондем, аз Яҳудо пайғамбаре омад, ки Оғобус ном дошт. 11 Ва ҳангоме ки ӯ назди мо омад, камарбанди Павлусро гирифта, дастҳо ва пойҳои худро баста, гуфт: «Рӯҳулқудс чунин мегӯяд: яҳудиён дар Ерусалим шахсеро, ки соҳиби ин камарбанд аст, ҳамин тавр хоҳанд баста, ӯро ба дасти худ хоҳанд супурд. дасти халқҳо. 12 Вақте ки мо инро шунидем, ҳам мо ва ҳам сокинони он ҷо аз Ӯ илтимос кардем, ки ба Ерусалим наравад. 13 Павлус дар ҷавоб гуфт: «Чӣ мехоҳед, ки гиря кунед ва дили маро мешиканад? зеро ман тайёрам, ки на танҳо баста шавам, балки барои исми Исои Худованд дар Ерусалим бимирам. 14 Ва ҳангоме ки ӯро бовар кунонданд, мо қатъ шуда, гуфтем: "Иродаи Худованд ба амал ояд". 15 Пас аз он рӯзҳо мо ба аробаҳои худ савор шуда, сӯи Ерусалим равона шудем. 16 Баъзе аз шогирдони Қайсария низ ҳамроҳи мо рафта, як Мнасӯни Қибрисро, ки шогирди кӯҳна буд, ҳамроҳи худ оварданд, ки мо бояд дар назди ӯ иқомат кунем. 17 Вақте ки мо ба Ерусалим омадем, бародарон моро бо хушҳолӣ қабул карданд. 18 Рӯзи дигар Павлус бо мо назди Яъқуб омад; ва ҳамаи пирон ҳозир буданд. 19 Ва ҳангоме ки ба онҳо салом расонд, он чиро, ки Худо бо хизмати худ дар байни халқҳо ба амал оварда буд, нақл кард. 20 Ва чун шуниданд, Худовандро ҳамду сано хонда, ба ӯ гуфтанд: «Эй бародар, мебинӣ, ки чанд ҳазор яҳудиён имон овардаанд; ва ҳама барои шариат ғаюранд; 21 Ва онҳо дар бораи ту хабар додаанд, ки Ту ба ҳамаи яҳудиёне ки дар миёни халқҳо ҳастанд, таълим медиҳӣ, ки Мусоро тарк кунанд ва мегӯӣ, ки набояд фарзандони худро хатна кунанд ва аз рӯи урфу одат рафтор накунанд. 22 Пас, ин чист? Мардум бояд ҷамъ шаванд, зеро онҳо хоҳанд шунид, ки Ту омадаӣ. 23 Пас, он чиро, ки ба ту мегӯем, ба ҷо овар: мо чор нафар дорем, ки назр доранд; 24 «Онҳоро гирифта, бо онҳо пок намо ва бо онҳо масъул бош, то мӯйҳои худро битарошанд; балки худат низ боинтизом рафтор мекунӣ ва шариатро риоя мекунӣ. 25 Дар бораи ғайрияҳудиён, ки имон овардаанд, мо навишта ва ба хулосае омадем, ки онҳо ба ин чизе риоя намекунанд, фақат барои он ки худро аз қурбониҳои бутҳо, аз хун, аз буғишуда ва аз зино нигоҳ доранд. 26 Павлус ин одамонро гирифта, рӯзи дигар бо онҳо пок шуда, ба маъбад даромад, то ба анҷом расидани рӯзҳои покшавӣ ишора кунад, то ки барои ҳар яке аз онҳо қурбонӣ оварда шавад. 27 Ва ҳангоме ки ҳафт рӯз ба охир расид, яҳудиёне ки аз Осиё буданд, чун Ӯро дар маъбад диданд, тамоми мардумро ба шӯр андохтанд ва даст бар Ӯ гузоштанд. 28 «Эй мардони Исроил, фарьёд зада, мадад кунед: Ин шахсест, ки дар ҳама ҷо ба муқобили қавм, ва шариат ва ин макон ҳамаро таълим медиҳад ва юнониёнро низ

Аъмоли ҳаввориён

ба маъбад оварда, ин макони муқаддасро палид кардааст. 29 (Зеро ки онҳо пештар дар шаҳр Трофимусро бо ӯ дида буданд, ки эфсӯсӣ буд, ки гумон мекарданд, ки Павлус ӯро ба маъбад овардааст). 30 Ва тамоми шаҳр ба ҷунбиш омад, ва мардум бо ҳам шитофтанд, ва Павлусро гирифта, аз маъбад берун кашиданд, ва дарҳол дарҳо баста шуданд. 31 Ва ҳангоме ки онҳо қасди куштани Ӯ буданд, ба сардори даста хабар расид, ки тамоми Ерусалим шӯру ғавғо дорад. 32 Онҳо дарҳол сарбозон ва мирисадҳоро гирифта, назди онҳо шитофтанд, ва чун мириҳазор ва сарбозонро диданд, латукӯби Павлусро тарк карданд. 33 Он гоҳ мириҳазор наздик омада, ӯро гирифта, фармуд, ки бо ду занҷир баста шавад; ва талаб мекард, ки вай кист ва чй кор кардааст. 34 Дар миёни издиҳом баъзе касон як чиз, баъзеи дигар фарьёд мезаданд, ва чун наметавонист дар бораи изтироб боварии комил дошта бошад, фармуд, ки ӯро ба қалъа бурданд. 35 Ва ҳангоме ки ӯ ба зинапоя расид, аз дасти сарбозон барои зӯроварии мардум бардошта шуд. 36 Зеро ки мардуми бисьёре аз паи онҳо омада, фарьёд зада, мегуфтанд: «Ӯро дур кунед». 37 Ва ҳангоме ки Павлусро ба қалъа бурданд, ба мириҳазор гуфт: «Оё метавонам бо ту сухан гӯям? Кӣ гуфт: «Оё метавонӣ бо забони юнонӣ ҳарф занӣ? 38 Оё ту он мисрӣ нестӣ, ки пеш аз ин рӯзҳо шӯру ғавғо карда, чор ҳазор одами қотилро ба биёбон бурд? 39 Аммо Павлус гуфт: «Ман як яҳудӣ аз Тарсус, як шаҳри Қилиқия ҳастам, шаҳрванди шаҳре ҳастам; ва аз ту илтимос мекунам, ки ба ман иҷозат деҳ, ки ба мардум сухан гӯям». 40 Вақте ки ба ӯ иҷозатнома дод, Павлус дар зинапоя истода, бо даст ба мардум ишора кард. Ва ҳангоме ки хомӯшии бузурге ба амал омад, ба онҳо ба забони ибронӣ сухан ронда, гуфт:

8 Ва ман дар ҷавоб гуфтам: "Худовандо, Ту кистӣ?" Ва ба ман гуфт: « Ман Исои Носирӣ ҳастам, ки ту Ӯро таъқиб мекунӣ». 9 Ва онҳое ки бо ман буданд, равшаниро дида, тарсиданд; вале онҳо овози касеро, ки бо ман сухан мегуфт, нашуниданд. 10 Ва ман гуфтам: «Худовандо, чӣ кор кунам? Ва Худованд ба ман гуфт: « Бархез ва ба Димишқ бирав; ва дар он ҷо ба ту дар бораи ҳар он чи бароятон таъин шудааст, гуфта хоҳад шуд. 11 Ва ҳангоме ки ман аз сабаби ҷалоли он нурро дида натавонистам, бо дасти онҳое ки бо ман буданд, ба Димишқ омадам. 12 Ва Ҳанониё, ки аз рӯи шариат мӯътамад буд, дар бораи тамоми яҳудиёне ки дар он ҷо сокин буданд, хабари нек дорад. 13 Назди ман омада, истода, ба ман гуфт: "Эй бародар Шоул! Ва ҳамон соат ман ба ӯ нигоҳ кардам. 14 Ва гуфт: «Худои падарони мо туро баргузид, то ки иродаи Ӯро бидонӣ, ва Одилро бубин ва овози даҳони Ӯро бишнавӣ». 15 Зеро ки ту дар бораи он чи дидаӣ ва шунидаӣ, барои ҳама шоҳиди Ӯ хоҳӣ буд. 16 Ва алҳол барои чӣ дармонда истодаӣ? Бархез ва таъмид бигир ва гуноҳҳои худро шуста, исми Худовандро бихон. 17 Ва ҳангоме ки боз ба Ерусалим омадам, ҳангоме ки дар маъбад дуо мегуфтам, дар хаёл будам; 18 Ва ӯро дид, ки ба ман гуфт: " Шитоб кун ва зуд аз Ерусалим берун шав, зеро ки онҳо шаҳодати Туро дар бораи Ман қабул нахоҳанд кард". 19 Ва ман гуфтам: «Худовандо! Онҳо медонанд, ки Ман онҳоеро, ки ба Ту имон оварда буданд, дар ҳар куништ зиндон кардаам ва латукӯб кардам; 20 Ва ҳангоме ки хуни шаҳиди ту Истефанус рехта шуд, ман низ дар канор истода, ба марги ӯ розӣ шуда, либоси онҳоеро, ки ӯро куштанд, нигоҳ доштам. 21 Ва ӯ ба ман гуфт: « Бирав, зеро ки Ман туро аз он ҷо дур назди халқҳо хоҳам фиристод». 22 Ва онҳо ин суханро ба ӯ шунавонида, овози худро баланд карда, гуфтанд: «Аз замин дур шавед, зеро ки ӯ зистан лоиқ нест». 23 Ва ҳангоме ки онҳо фарьёд зада, ҷомаҳои худро кашиданд ва ғуборро ба ҳаво мепартофтанд, 24 Сардор фармон дод, ки ӯро ба қалъа биёранд ва фармуд, ки бо қамчинкорӣ муоина кунанд; то бидонад, ки барои чӣ онҳо бар зидди ӯ ин қадар дод заданд. 25 Ва ҳангоме ки онҳо ӯро бо танӯр баста буданд, Павлус ба мирисад, ки дар он ҷо истода буд, гуфт: «Оё барои шумо ҷоиз аст, ки одами румӣ ва маҳкумнашударо қамчин занед? 26 Мирисад инро шунида, рафта, ба мириҳазор гуфт: «Бохабар бош, ки чӣ мекунӣ, зеро ки ин одам румӣ аст». 27 Он гоҳ мириҳазор омада, ба вай гуфт: «Ба ман бигӯ, ки ту румӣ ҳастӣ?» Гуфт: Оре. 28 Сардор ҷавоб дод: «Ман ин озодиро ба маблағи зиёд ба даст овардам». Павлус гуфт: «Аммо ман озод таваллуд шудаам». 29 Он гоҳ онҳо дарҳол аз назди он кас, ки бояд ӯро муоина мекарданд, рафтанд; ва мириҳазор низ, чун донист, ки румӣ аст, ва ӯро баста буд, тарсид.

БОБИ 22 1 Эй мардон, эй бародарон ва падарон, муҳофизати маро, ки ҳоло ба шумо мегӯям, бишнавед. 2 (Ва чун шуниданд, ки Ӯ бо онҳо ба забони ибронӣ сухан меронад, боз ҳам бештар хомӯш монданд; ва Ӯ гуфт: 3 Дар ҳақиқат ман як яҳудӣ ҳастам, ки дар Тарсус, шаҳри Қилиқия таваллуд шудаам, вале дар ин шаҳр дар зери пои Ҷамалиил ба воя расидаам ва мувофиқи одоби комили шариати падарон таълим медодам ва барои Худоё, мисли ҳамаи шумо имрӯз ҳастед. 4 Ва ман дар ин роҳ то мамот таъқиб намуда, мардон ва занонро баста ва ба зиндонҳо месупурдам. 5 Чунон ки саркоҳин ва тамоми амволе ки пирон ба ман шаҳодат медиҳанд, ман ҳам аз онҳо ба бародарон нома гирифтам ва ба Димишқ рафтам, то ки дар он ҷо бастагони Ерусалимро биёранд, то ки ҷазо диҳанд. 6 Ва воқеъ шуд, ки ҳангоме ки ман сафар карда, нисфирӯзӣ ба Димишқ наздик шудам, ногаҳон аз осмон нури азиме дар атрофам дурахшид. 7 Ва ман ба замин афтодам, ва овозе шунидам, ки ба ман мегуфт: " Шоул, Шоул! Чаро маро таъқиб мекунӣ?

102

Аъмоли ҳаввориён

30 Фардо, азбаски медонист, ки чаро ӯро аз ҷониби яҳудиён айбдор мекунанд, вайро аз дастааш озод карда, ба саркоҳинон ва тамоми шӯроиёни онҳоро амр фармуд, ки ҳозир шаванд ва Павлусро фуроварда, пеши онҳо гузошт. БОБИ 23 1 Павлус, бо ҷидду ҷаҳд ба шӯрои пирон нигоҳ карда, гуфт: «Эй бародарон! 2 Саркоҳин Ҳанониё ба онҳое ки дар паҳлӯи ӯ истода буданд, фармуд, ки ба даҳони вай бизананд. 3 Павлус ба вай гуфт: «Худо туро мезанад, эй девори сафедшуда! 4 Ва ҳозирон гуфтанд: «Оё саркоҳини Худоро дашном медиҳӣ? 5 Павлус гуфт: «Эй бародарон, намедонам, ки вай саркоҳин аст, зеро ки навишта шудааст: "Дар ҳаққи ҳокими қавми худ бадгӯӣ накун". 6 Аммо чун Павлус донист, ки як қисми онҳо саддуқӣ ва дигарашон фарисиёнанд, дар шӯрои шӯро фарьёд зада гуфт: «Эй бародарон! дар савол. 7 Вақте ки Ӯ чунин гуфт, дар байни фарисиён ва саддуқиён низоъ бархост, ва мардум пароканда шуданд. 8 Зеро саддуқиён мегӯянд, ки на эҳё вуҷуд дорад, на фаришта ва на рӯҳ; лекин фарисиён ҳар дуро эътироф мекунанд. 9 Ва фарьёди азиме баланд шуд, ва китобдонон, ки аз фарисиён буданд, бархоста, мубориза бурда, мегуфтанд: «Дар ин Одам ҳеҷ бадее наёфтем; Худоё. 10 Ва ҳангоме ки муноқишаи азиме ба амал омад, мириҳазор аз тарси он ки Павлус пора-пора шавад, ба сарбозон фармуд, ки фуроянд ва ӯро аз миёни онҳо зӯран гирифта, ба қалъа оваранд. 11 Шабе, ки баъд аз он Худованд назди ӯ истода, гуфт: « Зод бош, Павлус! 12 Ва ҳангоме ки рӯз шуд, баъзе аз яҳудиён ҷамъ шуда, худро зери лаънат хонда, гуфтанд, ки то Павлусро накушанд, на намехӯранд ва на бинӯшанд. 13 Ва онҳо зиёда аз чиҳил нафар буданд, ки ин қасдро мекарданд. 14 Ва онҳо назди саркоҳинон ва пирон омада, гуфтанд: «Мо худро зери лаънати бузурге бастаем, ки то даме ки Павлусро накушем, чизе нахӯрем». 15 Пас, шумо бо шӯрои пирон ба мириҳазор хабар диҳед, ки вайро фардо назди шумо фуроварад, гӯё ки гӯё дар бораи ӯ чизи дақиқтаре пурсед; 16 Писари хоҳари Павлус аз камингирии онҳо шунид, рафта, ба қалъа даромад ва ба Павлус хабар дод. 17 Он гоҳ Павлус яке аз мирисадҳоро наздаш хонда, гуфт: «Ин ҷавонро назди мириҳазор биёред, зеро ки вай чизе дорад, ки ба ӯ бигӯяд». 18 Ӯ ӯро гирифта, назди мириҳазор овард ва гуфт: «Павлуси асир маро назди худ хонд ва аз ман илтимос кард, ки ин ҷавонро назди ту биёрам, ки ба ту сухане дорад». 19 Он гоҳ мириҳазор дасти ӯро гирифта, бо ӯ танҳо ба як сӯ рафт ва аз ӯ пурсид: «Ин чӣ аст, ки ба ман бигӯӣ?» 20 Ва ӯ гуфт: «Яҳудиён ба мувофиқа расиданд, ки аз ту хоҳиш доранд, ки Павлусро фардо ба шӯрои шӯро

103

оварӣ, гӯё ки гӯё дар бораи ӯ ба таври комилтар чизе бипурсанд». 21 Аммо ту ба онҳо итоат накун, зеро ки дар миёни онҳо беш аз чил нафар камин доранд, ки қасам хӯрдаанд, ки то ӯро накушанд, на нахӯранд ва на бинӯшанд; ва ҳоло онҳо тайёранд, аз ту ваъда меҷӯям. 22 Пас, мириҳазор ҷавонро иҷозат дод ва ба ӯ фармуд: «Нагӯй, ки ба ҳеҷ кас нагӯй, ки ин чизҳоро ба ман хабар додаӣ». 23 Ва ду мирисадро наздаш хонда, гуфт: «Дар соати сеюми шаб дусад сарбоз ва шасту даҳ савора ва дусад нафар найзадоронро барои рафтан ба Қайсария омода созед; 24 Ва ба онҳо ҳайвоноти ваҳшӣ диҳед, то ки Павлусро савор карда, саломат ба назди Феликси ҳоким биёранд. 25 Ва ӯ ба ин тариқ нома навишт: 26 Клавдиюс Лисий ба ҳокими олӣ Феликс салом мерасонад. 27 Ин шахс аз яҳудиён гирифта шуда буд ва мебоист аз дасти онҳо кушта мешуд; он гоҳ ман бо лашкар омада, ӯро наҷот додам, чун фаҳмидам, ки вай румӣ аст. 28 Ва ҳангоме ки мехостам бидонам, ки сабаберо, ки чаро онҳо ӯро айбдор карданд, ба шӯрои онҳо берун овардам. 29 Ман дидам, ки Ӯро дар саволҳои шариати онҳо айбдор мекунанд, лекин ба ӯ ҳеҷ гуна айбномаи сазовори марг ё ҳабс гузошта нашудаам. 30 Ва ҳангоме ки ба ман гуфтанд, ки яҳудиён мунтазири он мард ҳастанд, ман дарҳол назди ту фиристодам ва ба айбдоркунандагони вай низ амр фармудам, ки пеши ту гӯянд, ки дар ҳаққи ӯ чӣ доранд. Алвидоъ. 31 Он гоҳ сарбозон, мувофиқи фармони онҳо, Павлусро гирифта, шабона ба Антипатрис бурданд. 32 Фардо онҳо саворонро гузошта, бо ӯ рафтанд ва ба қалъа баргаштанд. 33 Ва ҳангоме ки онҳо ба Қайсария омаданд ва номаро ба ҳоким супурданд, Павлусро низ ба ҳузури ӯ пешниҳод карданд. 34 Ва ҳоким мактубро хонда, пурсид, ки ӯ аз кадом вилоят аст. Ва чун фаҳмид, ки аз Қилиқия аст; 35 «Ман туро хоҳам шунид, гуфт ӯ, вақте ки айбдоркунандагони ту низ меоянд». Ва фармуд, ки ӯро дар толори доварии Ҳиродус нигоҳ доранд. БОБИ 24 1 Пас аз панҷ рӯз Ҳанониёи саркоҳин бо пирон ва бо як суханваре бо номи Тертулус, ки ҳокимро бар зидди Павлус хабар дод, фуруд омад. 2 Ва ҳангоме ки ӯро даъват карданд, Тертулл ба ӯ айбдор карда, гуфт: «Модоме ки мо ба василаи ту оромии бузург дорем, ва бо иродаат ба ин халқ корҳои бағоят шоистае карда мешавад, 3 Мо онро ҳамеша ва дар ҳама ҷо қабул мекунем, Феликси олиҷаноб, бо шукргузорӣ. 4 Бо вуҷуди ин, барои ту бештар дилгир нашавам, аз ту хоҳишмандам, ки дар бораи марҳамати худ чанд сухани моро бишнавӣ. 5 Зеро ки мо ин шахсро як одами вабо ва барангезандаи фитнагарӣ дар байни тамоми яҳудиён дар саросари ҷаҳон ва саркардаи сектаи Носириён ёфтем.

Аъмоли ҳаввориён

БОБИ 25

6 «Ӯ низ рафта буд, ки маъбадро палид кунад; мо Ӯро гирифта, мувофиқи шариати худ доварӣ мекардем. 7Лекин мириҳазор Лисиё ба сари мо омад ва ӯро бо зӯроварии зиёд аз дасти мо гирифт. 8 Ва фармудааст, ки айбдоркунандагони Ӯ назди ту биёянд: ба воситаи тафтиш, ки ту метавонӣ ҳамаи ин чизҳоеро, ки мо Ӯро айбдор мекунем, донӣ. 9 Яҳудиён низ розӣ шуда, гуфтанд, ки ин чунин аст. 10 Павлус, пас аз он ки ҳоким ба вай ишора кард, то сухан бигӯяд: «Азбаски ман медонам, ки ту чандин сол довари ин халқ ҳастӣ, ман барои худ бо қаноатмандӣ ҷавоб медиҳам; 11 Барои он ки ту бифаҳмӣ, ки ҳанӯз дувоздаҳ рӯз аст, ки барои ибодат ба Ерусалим рафтам. 12 Ва маро наёфтанд, ки дар маъбад бо касе мубоҳиса карда бошам, ва на дар куништҳо ва на дар шаҳр мардумро бархезондам. 13 Онҳо низ наметавонанд он чиро, ки ҳоло дар бораи ман айбдор мекунанд, исбот кунанд. 14 Аммо инро ба ту иқрор мекунам, ки ман ба он роҳе ки онҳо бидъат меноманд, ҳамин тавр ман Худои падарони худро парастиш мекунам ва ба ҳар он чи дар Таврот ва анбиё навишта шудааст, имон меоварам. 15 Ва ба Худо умед дошта бошед, ки худашон низ ба он иҷозат медиҳанд, ки эҳёи мурдагон, хоҳ одил ва ҳам аз золимон. 16 Ва дар ин ҷо ман машқ мекунам, ки виҷдонам дар назди Худо ва одамон ҳамеша пок бошад. 17 Пас аз солҳои зиёд ман омадам, то ба халқи худ садақа ва ҳадия биёрам. 18 Пас аз он баъзе яҳудиён аз Осиё маро дар маъбад пок ёфта буданд, на дар миёни издиҳом ва на аз изтироб. 19 «Онҳо бояд дар ин ҷо пеш аз ту мебуданд ва эътироз мекарданд, агар ба ман муқобилат мекарданд. 20 Ё ин ки дар ин ҷо бигзор онҳо бигӯянд: «Агар дар ман кори баде пайдо карда бошанд, дар ҳоле ки ман дар назди шӯрои пирон истода будам, 21 Магар барои як овоз, ки ман дар миёни онҳо истода фарьёд задам: "Имрӯз ба эҳёи мурдагон дахл карда, аз ҷониби шумо мавриди баҳс қарор гирифтаам". 22 Вақте ки Феликс ин суханонро шунид, дар бораи ин роҳ дониши бештаре дошта, онҳоро ба таъхир андохта, гуфт: «Вақте ки Лисиёси мириҳазор фурояд, аз кори шумо ҳама чизро хоҳам донист». 23 Ва ба мирисад фармуд, ки Павлусро нигоҳ дорад ва ба вай озодӣ диҳад ва ба ҳеҷ кас аз шиносонаш манъ накунад, ки ба ӯ хизмат кунад ва назди ӯ ояд. 24 Пас аз чанд рӯз, вақте ки Феликс бо зани худ Друсила, ки яҳудӣ буд, омад, Павлусро даъват намуда, суханашро дар бораи имон ба Масеҳ шунид. 25 Ва ҳангоме ки ӯ дар бораи адолат, содиқ ва доварии оянда андеша мекард, Феликс ба ларза афтод ва ҷавоб дод: «То ин вақт бирав; вақте ки мавсими муносибе дорам, туро даъват мекунам. 26 Ӯ ҳамчунин умедвор буд, ки аз ҷониби Павлус ба ӯ пул дода шавад, то ки ӯро гум кунад; бинобар ин вайро зуд-зуд даъват карда, бо ӯ гуфтугӯ мекард. 27 Аммо пас аз ду сол Поркиюс Фестус ба хонаи Феликс омад ва Феликс, ки мехост ба яҳудиён хушнуд шавад, Павлусро баста монд.

1 Вақте ки Фестус ба вилоят омад, пас аз се рӯз аз Қайсария ба Ерусалим баромад. 2 Он гоҳ саркоҳин ва сардорони яҳудиён ба ӯ дар бораи Павлус хабар дода, илтимос карданд: 3 Ва бар ӯ илтифот хост, то ӯро ба Ерусалим бифиристад ва дар роҳи куштани вай мунтазир шавад. 4 Аммо Фестус дар ҷавоб гуфт, ки Павлус бояд дар Қайсария нигоҳ дошта шавад ва худи ӯ ба зудӣ ба он ҷо меравад. 5 «Пас, бигзор онҳое, ки аз миёни шумо қодиранд, ҳамроҳи ман фуруд оянд ва ин шахсро, агар дар вай ягон бадӣ бошад, айбдор кунанд». 6 Ва дар миёни онҳо зиёда аз даҳ рӯз истода, ба Қайсария равона шуд; ва рӯзи дигар дар курсии доварӣ нишаста фармон дод, ки Павлусро биёранд. 7 Ва ҳангоме ки Ӯ омад, яҳудиёне ки аз Ерусалим омада буданд, гирду атроф истода, бар зидди Павлус шикоятҳои бисьёр ва сахт доданд, ки исбот карда натавонистанд. 8 Дар ҳоле ки ӯ барои худ ҷавоб дод: «На бар зидди шариати яҳудиён, на бар зидди маъбад ва на бар зидди қайсар, ҳеҷ чизро васваса накардаам». 9 Аммо Фестус, ки мехост ба яҳудиён лаззат барад, ба Павлус ҷавоб дода, гуфт: «Оё ба Ерусалим меравӣ, ва дар ин бора дар пеши ман доварӣ хоҳӣ кард? 10 Павлус гуфт: «Ман дар курсии доварии қайсар истодаам ва дар он ҷо бояд доварӣ кунам; ман ба яҳудиён ҳеҷ гуноҳе накардаам, чунон ки ту хуб медонӣ». 11 Зеро, агар ҷинояткор бошам, ё коре карда бошам, ки сазовори марг шуда бошам, аз мурдан даст намекашам; Ман ба қайсар муроҷиат мекунам. 12 Фестус, вақте ки бо шӯрои пирон машварат кард, ҷавоб дод: «Оё ба қайсар муроҷиат кардӣ? назди қайсар меравӣ». 13 Пас аз чанд рӯз подшоҳ Ағрипос ва Бернико ба Қайсария омаданд, то Фестусро салом расонанд. 14 Рӯзҳои зиёде дар он ҷо буданд, Фестус кори Павлусро ба подшоҳ эълон карда, гуфт: «Шахсе ҳаст, ки Феликс дар занҷир мондааст; 15 Вақте ки ман дар Ерусалим будам, саркоҳинон ва пирони яҳудиён дар бораи онҳо ба ман хабар дода, мехостанд бар вай доварӣ кунам. 16 Дар ҷавоби онҳо гуфтам: «Одати румиён нест, ки касеро ба марг таслим кунанд, пеш аз он ки айбдоршаванда бо айбдоркунандагон рӯ ба рӯ шавад ва иҷозае дошта бошад, ки дар бораи ҷинояти бар зидди ӯ гузошташуда ҷавоб диҳад». 17 Бинобар ин, вақте ки онҳо ба ин ҷо омаданд, фардо бе таъхир ман бар курсии доварӣ нишастам ва фармудам, ки он мардро берун оваранд. 18 Ва ҳангоме ки айбдоркунандагон бар зидди онҳо бархостанд, дар бораи он чизе ки ман гумон мекардам, ҳеҷ гуна иттиҳоме наоварданд: 19 Аммо дар бораи хурофоти худашон ва дар бораи як Исои мурда, ки Павлус тасдиқ кард, ки зинда аст, ба Ӯ саволҳои муайяне доштанд. 20 Ва азбаски ба чунин саволҳо шубҳа доштам, аз ӯ пурсидам, ки оё вай ба Ерусалим меравад ва дар он ҷо доварӣ хоҳад шуд?

104

Аъмоли ҳаввориён

21 Аммо вақте ки Павлус хоҳиш кард, ки ба гӯши Август нигоҳ дошта шавад, ман фармудам, ки то даме ки ӯро назди қайсар бифиристам, нигоҳ дошта шавад. 22 Он гоҳ Ағрипос ба Фестус гуфт: «Ман ҳам мехостам сухани ин мардро бишнавам». Фардо, гуфт ӯ, вайро мешунавӣ. 23 Фардои он, вақте ки Агрипос ва Берника бо шукӯҳи азим омада, бо мириҳазорон ва мири шаҳр ба ҷои шунидан даромаданд, Павлус бо амри Фестус берун оварда шуд. 24 Фестус гуфт: «Эй подшоҳ Ағрипос, ва ҳамаи одамоне, ки дар ин ҷо бо мо ҳастанд, шумо ин шахсро мебинед, ки тамоми анбӯҳи яҳудиён ҳам дар Ерусалим ва ҳам дар ин ҷо бо ман бо ман муомила кардаанд ва фарьёд зада, ки набояд дигар зиндагӣ кунед. 25 Аммо чун фаҳмидам, ки вай ҳеҷ кори сазовори марг накардааст ва худи ӯ ба Август муроҷиат кардааст, ман қарор додам, ки ӯро бифиристам. 26 Дар бораи онҳо чизе надорам, ки ба оғои худ бинависам. Бинобар ин, ман ӯро ба ҳузури ту ва алалхусус ба ҳузури ту, эй подшоҳ Ағрипос, овардам, то ки пас аз санҷиш чизе бинависам. 27 Зеро ба назари ман фиристодани асир беақл аст, на ин ки маънои ҷиноятҳои бар зидди ӯ гузошташударо нишон диҳад.

12Ва ҳангоме ки бо ваколат ва супориши саркоҳинон ба Димишқ рафтам, 13 Дар нисфирӯзӣ, эй подшоҳ, ман дар роҳ нуре аз осмон дидам, ки дар боло аз равшании офтоб дурахшид, дар гирди ман ва онҳое ки бо ман сафар мекарданд, дурахшид. 14 Ва ҳангоме ки ҳамаи мо бар замин афтодем, овозе шунидам, ки ба ман сухан меронад ва ба забони ибронӣ мегуфт: " Шоул, Шоул! Чаро Маро таъқиб мекунӣ? лагад задан бар ту душвор аст. 15 Ва ман гуфтам: "Худовандо, Ту кистӣ?" Гуфт: « Ман он Исо ҳастам, ки ту Ӯро таъқиб мекунӣ». 16 Аммо бархез ва бар пои худ бархез, зеро ки Ман барои ҳамин ба ту зоҳир шудаам, то ки туро хизматгор ва шоҳиди ҳарду аз ин чизҳое ки ту дидаӣ ва дар бораи он чи дар он ба ту зоҳир хоҳам кард, гардонам; 17 «Туро аз дасти халқҳо ва аз халқҳо, ки ҳоло ба назди онҳо мефиристам, раҳо мекунам, 18 «То ки чашмони онҳоро кушояд, ва онҳоро аз зулмот ба рӯшноӣ ва аз қудрати шайтон ба Худо баргардонад, то ки омурзиши гуноҳҳо ва меросе дар миёни онҳо, ки ба василаи имоне, ки ба Ман аст, қудсият пайдо кунанд. 19 Пас, эй подшоҳ Ағрипос, ман ба рӯъёи осмонӣ итоат накардаам; 20 Аммо аввал ба сокинони Димишқ ва Ерусалим ва дар тамоми ҳудуди Яҳудо ва баъд ба ғайрияҳудиён фаҳмонд, ки тавба карда, ба Худо рӯй оваранд ва корҳое кунанд, ки ба тавба мувофиқат кунанд. 21 Барои ҳамин яҳудиён маро дар маъбад дастгир карда, қасди куштан гирифтанд. 22 Бинобар ин, ман аз Худо мадад гирифта, то имрӯз ҳам ба хурду калон шаҳодат медиҳам ва ҷуз он чизе ки анбиё ва Мусо гуфта буданд, бояд биёяд, чизе намегӯям: 23 То ки Масеҳ уқубат кашад ва аввалин касе бошад, ки аз мурдагон эҳьё шавад ва ба мардум ва ба ғайрияҳудиён нур нишон диҳад. 24 Ва ҳангоме ки ӯ барои худ чунин сухан мегуфт, Фестус бо овози баланд гуфт: «Эй Павлус! дониши зиёд туро девона мекунад. 25 Аммо ӯ гуфт: «Ман девона нестам, эй Фестуси бузургвор! балки суханони ростй ва хушьёрро баён кунед. 26 Зеро подшоҳ аз ин чизҳо медонад, ки ман ба ҳузури Ӯ озодона сухан мегӯям; зеро ман боварӣ дорам, ки ҳеҷ яке аз ин чизҳо аз вай пӯшида нест; зеро ин кор дар як гуша карда нашудааст. 27 Эй подшоҳ Ағрипос, оё ба анбиё бовар мекунӣ? Ман медонам, ки ту имон дорӣ. 28 Он гоҳ Ағрипос ба Павлус гуфт: «Қариб ту маро бовар кунонӣ, ки масеҳӣ бошам». 29 Павлус гуфт: «Аз Худо мехостам, ки на танҳо ту, балки ҳамаи онҳое ки имрӯз маро мешунаванд, қариб ва умуман мисли ман бошӣ, ба ҷуз ин занҷирҳо». 30 Ва ҳангоме ки ӯ ин суханонро гуфт, подшоҳ, ҳоким ва Берника ва онҳое ки бо онҳо нишаста буданд, бархостанд; 31 Ва ҳангоме ки онҳо рафтанд, байни худ гап зада, гуфтанд: «Ин одам ҳеҷ коре намекунад, ки сазовори марг ё занҷир бошад».

БОБИ 26 1 Он гоҳ Ағрипос ба Павлус гуфт: «Ба ту иҷозат дода шудааст, ки аз номи худ сухан гӯӣ». Он гоҳ Павлус дасташро дароз карда, худаш ҷавоб дод: 2 Ман худро хушбахт меҳисобам, эй подшоҳ Ағрипос, зеро ки имрӯз дар пеши ту дар бораи ҳама чизҳое ки яҳудиён маро айбдор мекунанд, барои худ ҷавоб хоҳам дод. 3 Хусусан аз он сабаб, ки ман медонам, ки ту дар ҳама урфу одатҳо ва масъалаҳои байни яҳудиён доно ҳастӣ; бинобар ин аз ту илтимос мекунам, ки маро босаброна бишнав. 4 Тарзи зиндагии ман аз овони ҷавониам, ки дар байни халқи худам дар Ерусалим аввалин шуда буд, ҳама яҳудиёнро мешиносанд; 5 Онҳое ки маро аз ибтидо медонистанд, агар шаҳодат медоданд, ки ман пас аз сахттарин мазҳаби дини мо фарисие зиндагӣ мекардам. 6 Ва алҳол ман истода, барои умеди ваъдаи Худо ба падарони мо доварӣ шудаам; 7 Он ваъдаест, ки дувоздаҳ сибти мо, ки шабу рӯз ба Худо хизмат мекунанд, умед доранд. Ба хотири умед, эй подшоҳ Агрипос, маро ба яҳудиён айбдор мекунанд. 8 Барои чӣ Худо мурдагонро эҳьё кунад, дар назари шумо як чизи аҷибе ҳисобида мешавад? 9 Ман бо худ фикр мекардам, ки бар хилофи исми Исои Носирӣ бояд бисёр корҳо кунам. 10 Он чизеро, ки ман дар Ерусалим кардаам; ва ҳангоме ки онҳо кушта шуданд, Ман бар зидди онҳо овози худро гуфтам. 11 Ва Ман онҳоро борҳо дар ҳар куништ ҷазо дода, маҷбур мекардам, ки куфр гӯянд; ва аз онҳо бағоят хашмгин шудам, ҳатто дар шаҳрҳои бегона онҳоро таъқиб мекардам.

105

Аъмоли ҳаввориён

32 Он гоҳ Ағрипос ба Фестус гуфт: «Агар ин одам ба даъвои қайсар намерасид, шояд озод мешуд».

21 Аммо пас аз парҳези тӯлонӣ Павлус дар миёни онҳо истода, гуфт: «Эй оғоён! Мебоист ба ман гӯш медодед ва аз Крит раҳо намешудед ва ба ин зарару зиён мерасид». 22 Ва алҳол ман шуморо насиҳат медиҳам, ки рӯҳбаланд бошед, зеро ки дар миёни шумо ҳеҷ кас, ҷуз қаиқ талаф нахоҳад шуд. 23Зеро ки ин шаб фариштаи Худо, ки ман аз они Ӯ ҳастам ва ба Ӯ хизмат мекунам, назди ман истода буд, 24 Гуфт: «Натарс, Павлус! туро ба назди қайсар оваранд, ва инак, Худо ҳамаи киштиҳоро бо ту ба ту додааст. 25 Бинобар ин, эй ҷаноб! 26 Бо вуҷуди ин, мо бояд ба ҷазирае партофта шавем. 27 Аммо шаби чордаҳум фаро расид, ки моро дар Адрия ба поён ва боло ронда будем, тақрибан нисфи шаб киштирон гумон карданд, ки ба ягон кишвар наздик шудаанд; 28 Ва ковиш карданд, ва онро бист қутб ёфтанд; ва каме дуртар рафтанд, боз садо доданд ва понздаҳ қутб ёфтанд. 29 Он гоҳ аз тарси он, ки мабодо бар сангҳо афтем, аз қафои он чор лангар партофтанд ва орзу карданд, ки рӯзро фаро гирад. 30 Ва ҳангоме ки киштирон аз қаиқ гурехтанӣ буданд, вакте ки қаиқро бо ранге ба баҳр фуроварданд, гӯё ки лангарро аз пешин берун мекарданд, 31 Павлус ба мирисад ва сарбозон гуфт: «Агар инҳо дар қаиқ намонанд, наҷот ёфта наметавонед». 32 Он гоҳ сарбозон ресмонҳои қаиқро буриданд, ва вай ба замин афтод. 33 Ва ҳангоме ки рӯз фаро расид, Павлус аз ҳама хоҳиш кард, ки хӯрок хӯранд ва гуфт: «Имрӯз рӯзи чордаҳум аст, ки шумо дар он ҷо истодаед ва чизе нахӯрда, рӯза медоред». 34 Бинобар ин аз шумо хоҳишмандам, ки каме гӯшт бихӯред, зеро ин барои саломатии шумост, зеро аз сари ҳеҷ яки шумо мӯйе нахоҳад афтод. 35 Чун инро гуфт, нонро гирифт ва дар ҳузури ҳама Худоро шукр гуфт ва пора карда, ба хӯрдан шурӯъ кард. 36 Он гоҳ ҳама рӯҳбаланд шуда, гӯшт низ гирифтанд. 37 Ва мо ҳама дар қаиқ дусаду шастдаҳ нафар будем. 38 Ва ҳангоме ки сер шуданд, киштиро сабук карданд ва гандумро ба баҳр партофтанд. 39 Ва ҳангоме ки рӯз шуд, онҳо заминро нашинохтанд, аммо дарёеро ёфтанд, ки соҳилаш дорад ва ният доштанд, ки агар имкон бошад, ба қаиқ даронанд. 40 Ва ҳангоме ки лангар бардоштанд, худро ба баҳр гузоштанд, ва бандҳоро кушоданд, ва бодбонро ба бод бардошта, ба соҳил рафтанд. 41 Ва ба ҷое афтоданд, ки ду баҳр ба ҳам мепайвандад, киштӣ ба қаъри об баромаданд; ва пешонааш сахт часпида, беҷунб монд, вале қисми монеаш аз шиддати мавҷҳо шикаста шуд. 42 Ва сарбозон тасмим гирифтанд, ки асиронро бикушанд, мабодо касе аз онҳо шино карда гурехт. 43 Аммо мирисад, ки мехост Павлусро наҷот диҳад, онҳоро аз нияташон боздошт. ва фармуд, ки шиноварон аввал худро ба баҳр андохта, ба хушкӣ раванд;

БОБИ 27 1 Ва ҳангоме ки қарор дода шуд, ки мо ба Итолиё бо киштӣ равем, онҳо Павлус ва чанд бандии дигарро ба Юлиус ном мирисад аз банди Август таслим карданд. 2 Ва ба киштии Адрамит даромада, савор шудем, ки маънои онро дорад, ки дар соҳилҳои Осиё шино мекардем; Як Ористарх, ки аз Мақдунии Таслӯникӣ буд, бо мо буд. 3 Рӯзи дигар мо ба Сидӯн расидем. Ва Юлиус аз Павлус илтиҷо кард ва ба ӯ иҷозат дод, ки ба назди дӯстонаш равад, то худро ором кунад. 4 Ва аз он ҷо баромада, дар зери Қибрис шино кардем, зеро бодҳои муқобил мевазид. 5 Ва аз баҳри Қилиқия ва Памфилия шино карда, ба Мира, шаҳри Ликия расидем. 6 Дар он ҷо мирисад киштии Искандарияро ёфт, ки ба Итолиё мерафт; ва моро дар он ҷо гузошт. 7 Рӯзҳои зиёд оҳиста-оҳиста шино карда, ба муқобили Книдус кам омадем, ва шамол ба мо халал нарасонд, мо дар зери Крит, ба сӯи Салмӯн шино кардем; 8 Ва базӯр аз он гузашта, ба ҷое расид, ки онро «Паноҳгоҳҳои зебо» меноманд; Дар наздикии он шаҳри Ласеа воқеъ буд. 9 Ва ҳангоме ки вақти зиёд сипарӣ шуд ва ҳангоми киштиронӣ хатарнок буд, зеро ки рӯза аллакай гузашта буд, Павлус онҳоро насиҳат дод: 10 Ва ба онҳо гуфт: «Ҷаноб! 11 Бо вуҷуди ин мирисад назар ба суханони Павлус бештар ба усто ва соҳиби киштӣ бовар кард. 12 Ва азбаски паноҳгоҳ барои зимистонгузаронӣ мувофиқ набуд, ба қисми бештари онҳо маслиҳат доданд, ки аз он ҷо раванд, ба шарте ки ба Финика бирасанд, ва дар он ҷо барои зимистонгузаронӣ; ки паноҳгоҳи Крит буда, дар ҷанубу ғарб ва шимолу ғарб ҷойгир аст. 13 Ва ҳангоме ки боди ҷанубӣ нарм вазид, ба гумони он ки онҳо ба мақсади худ расиданд ва аз он ҷо раҳо шуданд, аз наздикии Крит шино карданд. 14 Аммо дере нагузашта бар зидди он шамоли тундбоде бархост, ки Евроклидон ном дошт. 15 Ва ҳангоме ки киштӣ дармонда, ба шамол тоб оварда натавонист, ба вай иҷозат додем, ки ронда шавад. 16 Ва аз зери ҷазирае, ки Клавда ном дорад, давида, мо кори бисьёре доштем, ки бо қаиқ биёем; 17 Ва ҳангоме ки ба он савор шуданд, ёриҳоро истифода бурда, камари қаиқро зер карданд; ва аз тарси он ки онҳо ба реги ғарқ нашаванд, бодбонро пахш карданд ва аз ин рӯ ронда шуданд. 18 Ва тундбоди сахт моро ба ларза андохта, рӯзи дигар киштиро сабук карданд; 19 Ва рӯзи сеюм мо бо дастони худ бандҳои киштиро берун кардем. 20 Ва ҳангоме ки дар тӯли чанд рӯз на офтоб ва на ситорагон пайдо шуданд, ва ҳеҷ тундбоди хурде бар сари мо нагузашт, ҳама умеде, ки наҷот меёбем, аз байн рафт.

106

Аъмоли ҳаввориён

44 Ва дигарон, баъзе дар тахтаҳо ва баъзе дар пораҳои шикастаи киштӣ. Ва ҳамин тавр воқеъ шуд, ки онҳо ҳама сиҳат гурехта, ба замин баромаданд. БОБИ 28 1 Ва ҳангоме ки гурехтанд, фаҳмиданд, ки ҷазира Мелита ном дорад. 2 Ва мардуми ваҳшӣ ба мо каме меҳрубонӣ зоҳир карданд, зеро ки онҳо оташ афрӯхтанд ва ҳар яке моро аз борони ҳозира ва аз хунукӣ қабул карданд. 3 Ва ҳангоме ки Павлус як даста чуб ҷамъ карда, бар оташ гузошт, мори афъие аз гармӣ берун омада, ба дасташ часпид. 4 Ва барбарҳо диданд, ки ҳайвони заҳрдор дар дасти ӯ овезон аст, ба якдигар гуфтанд: «Бешубҳа, ин одам қотил аст, ки ҳарчанд аз баҳр раҳо ёфта бошад ҳам, интиқом наметавонад зинда бимонад». 5 Ва ҳайвони ваҳширо ба оташ афканд, ва ҳеҷ осебе надид. 6 Аммо онҳо диданд, ки кай Ӯ варам мекард ё ногаҳон ба замин меафтад, вале баъд аз муддати зиёд нигоҳ карда диданд, ки ҳеҷ осебе ба ӯ нарасидааст, аз ақидаи худ баргаштанд ва гуфтанд, ки вай худо аст. 7 Дар ҳамон маҳалла моликияти сардори ҷазира буд, ки номаш Публиюс буд; ки моро кабул карда, се руз хушмуомила истикомат кард. 8 Ва чунин воқеъ шуд, ки падари Публиюс аз табларза ва хунолуд хобида буд; 9 Вақте ки ин кор анҷом ёфт, дигарон низ, ки дар ҷазира бемор буданд, омада, шифо ёфтанд. 10 Ӯ низ моро бо ҷалолҳои зиёд ҷалол додааст; ва ҳангоме ки мо рафтем, ба мо чизҳои заруриро бор карданд. 11 Пас аз се моҳ мо бо киштии Искандария, ки дар ҷазира зимистонгузаронӣ карда буд, ва аломати он Кастор ва Поллукс буд, равона шудем. 12 Ва ба Сиракуз фуруд омада, дар он ҷо се рӯз мондем. 13 Ва аз он ҷо қутбнамо оварда, ба Региум омадем; ва пас аз як рӯз шамоли ҷанубӣ вазид, ва рӯзи дигар ба Путоли омадем. 14 Дар он ҷо бародаронро ёфтем ва хостем, ки бо онҳо ҳафт рӯз бимонем, ва ба ҳамин тариқ ба Рум рафтем. 15 Ва аз он ҷо, ки бародарон дар бораи мо шуниданд, ба истиқболи мо то минбари Апиӣ ва се майхона омаданд; Павлус онҳоро дида, Худоро шукр гуфт ва далер шуд. 16 Вақте ки мо ба Рум омадем, мирисад асиронро ба сардори посбонон супурд, аммо ба Павлус иҷозат дода шуд, ки бо як сарбозе, ки ӯро посбонӣ мекард, танҳо зиндагӣ кунад. 17 Ва чунин воқеъ шуд, ки пас аз се рӯз Павлус сардорони яҳудиёнро ҷеғ зада, онҳо ҷамъ омада, ба онҳо гуфт: «Эй бародарон! Аммо ман асир аз Ерусалим ба дасти румиён таслим шуда будам. 18 «Онҳо, вақте ки маро муоина карданд, маро ҷавоб медоданд, зеро ҳеҷ сабаби марги ман набуд. 19 Аммо вақте ки яҳудиён бар зидди он сухан гуфтанд, ман маҷбур шудам, ки ба қайсар муроҷиат кунам; на ин ки ман бояд миллати худро айбдор кунам.

107

20 Бинобар ин ман шуморо даъват кардам, то ки бо шумо бубинам ва бо шумо сухан гӯям, зеро ки ман ба умеди Исроил бо ин занҷир баста шудаам. 21 Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо аз Яҳудо дар бораи ту нома нагирифтаем, ва ҳеҷ яке аз бародароне, ки омада буданд, дар бораи ту хабар надодаанд ва ё бадӣ нагуфтаанд». 22 Вале мо мехоҳем, ки дар бораи ту чӣ фикр дорӣ, зеро мо медонем, ки дар бораи ин фирқа дар ҳама ҷо бар зидди он сухан мегӯянд. 23 Ва чун рӯзе таъин карданд, бисьёр касон назди ӯ ба манзилаш омаданд; Ӯ ба ӯ Малакути Худоро фаҳмонд ва шаҳодат медод, ва онҳоро ҳам аз рӯи шариати Мусо ва ҳам аз рӯи анбиё, аз субҳ то шом дар бораи Исо бовар мекунонд. 24 Баъзеҳо ба суханони гуфташуда бовар карданд, баъзеҳо бовар накарданд. 25 Пас аз он ки Павлус як сухан гуфт: «Рӯҳулқудсро ба воситаи Ишаъёи набӣ ба падарони мо хуб гуфтааст: 26 Бигӯ: "Назди ин қавм биравед ва бигӯед: "Шунаво хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва бубинед, хоҳед дид, ва намефаҳмед; 27 «Зеро ки дили ин қавм ғамгин аст, гӯшҳошон кунд ва чашмонашон баста шудааст; Мабодо бо чашмонашон бубинанд ва бо гӯшҳояшон бишнаванд ва бо дил бифаҳманд ва ба онҳо табдил наёбанд, ва ман онҳоро шифо диҳам. 28 Пас, ба шумо маълум аст, ки наҷоти Худо ба халқҳо фиристода шудааст, ва онҳо онро мешунаванд. 29 Вақте ки Ӯ ин суханонро гуфт, яҳудиён рафтанд ва дар байни худ андешаҳои зиёде доштанд. 30 Ва Павлус ду соли тамом дар хонаи кирояи худ сукунат карда, ҳар он чиро, ки ба ӯ даромаданд, қабул кард, 31 Малакути Худоро мавъиза намуда, он чиро, ки дар бораи Исои Масеҳи Худованд аст, таълим медод, бо камоли боварӣ ва ҳеҷ кас ӯро манъ намекунад.

Румиён БОБИ 1 1 Павлус, бандаи Исои Масеҳ, ки ба ҳавворӣ даъват шуда, барои башорати Худо ҷудо шудааст, 2 (Он чизеро, ки ӯ қаблан ба воситаи анбиёи худ дар Навиштаҳои муқаддас ваъда дода буд,) 3 Дар бораи Писари Ӯ Исои Масеҳи Худованди мо, ки аз насли Довуд ба ҳасби ҷисм ба вуҷуд омадааст; 4 Ва ба василаи эҳьёи мурдагон Писари Худоро бо қудрат, ба ҳасби рӯҳи қудсият эълон карданд; 5 Ба воситаи Ӯ мо файз ва ҳавворӣ гирифтаем, то ки ба имон дар байни ҳамаи халқҳо итоат кунем, ба исми Ӯ; 6 Дар миёни онҳо шумо низ даъвати Исои Масеҳ ҳастед; 7 Ба ҳамаи онҳое ки дар Рум ҳастанд, маҳбубони Худо, ки барои муқаддас шудан даъват шудаанд: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 8 Аввалан, ба Худои худ ба воситаи Исои Масеҳ барои ҳамаи шумо шукр мегӯям, ки имони шумо дар тамоми ҷаҳон овоза шудааст. 9 Зеро Худо шоҳиди ман аст, ки ман бо рӯҳи худ дар башорати Писари Ӯ ба Ӯ хизмат мекунам, ки ҳамеша дар дуоҳоям туро ёд мекунам; 10 Ман хоҳиш мекунам, ки агар ҳоло бо хости Худо як сафари муваффақе дошта бошам, то назди шумо биёям. 11 Зеро ман орзуи дидани шуморо дорам, то ки ба шумо атои рӯҳонӣ бидиҳам, то ки шумо устувор гардед; 12 Яъне: бо имони мутақобилаи шумо ва ман бо шумо тасаллӣ ёбам. 13 Эй бародарон, намехоҳам, ки шумо, эй бародарон, бехабар бошед, ки борҳо қасд доштам назди шумо биёям, (вале то ҳол иҷозат дода шуда буд), то ки дар миёни шумо низ, чунон ки дар байни халқҳои дигар, мевае дошта бошам. 14 Ман ҳам дар назди юнониён ва ҳам назди варварҳо қарздорам; хам ба доноён ва хам ба нодонон. 15 Пас, ба қадри ки дар ман аст, тайёрам ба шумо, ки дар Рум ҳастед, башорат диҳам. 16 Зеро ки ман аз башорати Масеҳ шарм намекунам, зеро он қудрати Худост, ки барои наҷот додани ҳар як имондор; аввал ба яҳудӣ ва инчунин ба юнонӣ. 17 Зеро ки дар он адолати Худо аз имон ба имон зоҳир мешавад: чунон ки навишта шудааст: "Одил ба воситаи имон зиндагӣ хоҳад кард". 18 Зеро ки ғазаби Худо аз осмон бар зидди ҳар гуна инсофӣ ва ноинсофии одамон, ки ростиро дар ноинсофӣ нигоҳ медоранд, зоҳир мешавад; 19 Зеро он чи дар бораи Худо маълум аст, дар онҳо ошкор аст; зеро ки Худо инро ба онҳо ошкор кардааст. 20 Зеро чизҳои нонамоёни Ӯ аз офариниши ҷаҳон ба таври равшан дида мешаванд, ки аз офаридаҳои офаридашуда, қудрати ҷовидонӣ ва Худодории Ӯ фаҳмида мешаванд; то ки онҳо бе узр: 21 Зеро, вақте ки онҳо Худоро шинохтанд, Ӯро ҳамчун Худо ҷалол надоданд ва шукр намекарданд; вале дар хаёли онхо барбод рафт ва дили аблахи онхо тира шуд. 22Онҳо худро доно эълон карда, аблаҳ шуданд,

108

23 Ва ҷалоли Худои бефаноро ба сурате табдил дод, ки ба одами фосид, ва паррандагон, ва чорпоён ва ҳайвоноти хазанда монанд шудааст. 24 Бинобар ин Худо онҳоро низ ба палидӣ ба василаи ҳавасҳои дилашон супурд, то ки ҷисмҳои худро дар байни худ нангин кунанд; 25 Он ки ҳақиқати Худоро ба дурӯғ табдил дод ва махлуқотро бештар аз Офаридгор, ки то абад муборак аст, парастиш кард ва ибодат кард. омин. 26 Ба ин сабаб Худо онҳоро ба ишқҳои зишт таслим кард, зеро ки ҳатто занони онҳо истифодаи табииро ба он чи хилофи табиат иваз карданд; 27 Ҳамчунин мардон низ истифодаи табиии занро тарк карда, дар ҳаваси худ ба якдигар оташ мезаданд; мардон бо мардон кори ношоиста мекунанд ва дар худ ҷазои хатои худро, ки мувофиқ буд, мегиранд. 28 Ва ҳангоме ки онҳо намехостанд, ки Худоро дар дониши худ нигоҳ доранд, Худо онҳоро ба ақли нофармон супорид, то корҳои ношоиста кунанд; 29 Ва пур аз ҳар гуна ноинсофӣ, зино, бадӣ, тамаъкорӣ ва бадӣ; пур аз ҳасад, куштор, баҳс, фиреб, бадгӯӣ; пичирроскунандагон, 30Ғайбаткунандагон, бадбинони Худо, бепарво, мағрур, фахрфурӯш, ихтироъкорони бадӣ, беитоатӣ ба падару модар, 31 Бефаҳм, эй вайронкунандагони аҳд, бе меҳри табиӣ, оштинопазир, раҳмдил! 32 Онҳое ки доварии Худоро медонанд, ки онҳое ки чунин корҳоро содир мекунанд, сазовори марганд, на танҳо ҳамин корро мекунанд, балки аз онҳое ки ин корро мекунанд, лаззат мебаранд. БОБИ 2 1 Пас, ту узрнопазир ҳастӣ, эй одам, ҳар кӣ ҳастӣ, доварӣ; зеро ки ту, ки доварӣ ҳастӣ, ҳамин корро мекунад. 2 Вале мо итминон дорем, ки доварии Худо бар зидди онҳое ки чунин корҳоро содир мекунанд, аз рӯи ҳақиқат аст. 3 Ва ту, эй одамизод, оё гумон мекунӣ, ки онҳоеро, ки чунин корҳоро содир мекунанд, доварӣ мекунӣ ва чунин мекунанд, ки аз доварии Худо раҳо хоҳӣ шуд? 4 Ё аз сарвати некиву бурдборӣ ва пурсабрии ӯ беэътиноӣ мекунӣ; Оё намедонед, ки некии Худо туро ба сӯи тавба мебарад? 5 Аммо пас аз сахтдилӣ ва дили тавбанашавандаи ту ғазаби худро бар зидди рӯзи ғазаб ва зуҳури доварии одилонаи Худо ганҷ гузор; 6 Ки ба ҳар кас мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод: 7 Ба онҳое ки бо сабр дар некӣ ҷалол, иззат ва ҷовидонӣ, ҳаёти ҷовидонӣ меҷӯянд: 8 Аммо ба даъвогарон ва ба ростӣ итоат намекунанд, балки ба ноинсофӣ, ғазаб ва ғазаб итоат мекунанд, 9 Мусибат ва андӯҳ бар ҷони ҳар одаме ки бадӣ мекунад, пеш аз ҳама яҳудӣ ва ҳам аз юнониён. 10 Аммо ҷалол, шаъну шараф ва осоиштагӣ ба ҳар касе ки кори нек мекунад, пеш аз ҳама ба яҳудӣ ва инчунин ба ғайрияҳудиён! 11 Зеро ки дар назди Худо касе эҳтиром надорад. 12 Зеро ҳар кӣ бе шариат гуноҳ кардааст, бе шариат низ ҳалок хоҳанд шуд;

Румиён

13 (Зеро ки шунавандагони шариат дар назди Худо адолат надоранд, балки иҷрокунандагони шариат сафед хоҳанд шуд. 14 Зеро, вақте ки ғайрияҳудиён, ки шариат надоранд, табиатан он чи дар шариат гуфта шудааст, ба ҷо меоваранд, онҳо, ки шариат надоранд, барои худ қонун мебошанд. 15 Онҳо кори шариатро, ки дар дилҳои онҳо навишта шудааст, нишон медиҳанд, виҷдонашон низ шаҳодат медиҳад, ва андешаҳои онҳо дар вақти айбдоркунӣ ё сафед кардани якдигар;) 16 Дар рӯзе ки Худо сирри одамонро ба воситаи Исои Масеҳ бар тибқи башорати ман доварӣ хоҳад кард. 17Инак, ту яҳудӣ номида шудаӣ, ва дар шариат оромӣ мегирӣ ва бо Худо фахр мекунӣ, 18 Ва иродаи Ӯро медонад, ва он чиро, ки аз шариат таълим дода шудааст, беҳтар меҳисобад; 19Ва мутмаин дорӣ, ки ту раҳнамои кӯрон ва нури дар зулмот ҳастанд, 20 Устоди аблаҳон, муаллими кӯдакон, ки дар шариат шакли дониш ва ростиро дорад. 21 Пас, ту, ки дигаронро таълим медиҳӣ, худат намеомӯзӣ? Ту, ки одамро мавъиза мекунӣ, набояд дуздӣ, оё дуздӣ мекунӣ? 22 Ту мегӯӣ, ки одам набояд зино кунад, оё ту зино мекунӣ? Ту, ки аз бутҳо нафрат мекунӣ, парастиш мекунӣ? 23 Ту, ки бо шариат фахр мекунӣ, бо вайрон кардани шариат Худоро беобрӯ мекунӣ? 24 Зеро ки исми Худоро дар миёни халқҳо ба василаи шумо дашном медиҳанд, чунон ки навишта шудааст. 25 Зеро ки хатна фоида мебахшад, агар шариатро риоя кунӣ; 26 Пас, агар номахтунӣ адолати шариатро риоя кунад, оё номахтунии вай хатна ҳисоб намешавад? 27 «Ва номахтуние, ки табиатан шариатро ба ҷо меоварад, магар туро ҳукм намекунад, кист, ки бо ҳарф ва хатна шариатро вайрон мекунад? 28 Зеро ки вай яҳудӣ нест, ки зоҳиран як аст; ва он хатнае ки зоҳирии ҷисм аст, нест; 29 Аммо вай яҳудӣ аст, ки дар ботин як аст; ва хатна аз дилҳост, дар рӯҳ аст, на дар ҳарф; ки ситоиши вай на аз они одамон, балки аз они Худост.

8 Ва на, (чунон ки ба мо тӯҳмат мекунанд ва чунон ки баъзеҳо тасдиқ мекунанд, ки мо мегӯем) биёед бадӣ кунем, то некӣ биёяд? ки лаънати онхо одилона аст. 9 Пас чӣ? оё мо аз онҳо беҳтар аст? Не, ба ҳеҷ ваҷҳ, зеро ки мо пештар ҳам яҳудиён ва ҳам ғайрияҳудиёнро исбот карда будем, ки ҳама зери гуноҳ ҳастанд; 10 Чунон ки навишта шудааст: "Ҳеҷ одил нест, як нафар нест". 11 Ҳеҷ кас намефаҳмад, касе нест, ки Худоро меҷӯяд. 12 Ҳамаашон аз роҳ рафтанд, якҷо бефоида шуданд; касе нест, ки некӣ кунад, ҳеҷ кас нест. 13Гулӯяшон қабри кушода аст; бо забонҳои худ макр карданд; заҳри асп дар зери лаб аст: 14Ва даҳонаш пур аз лаънат ва талх аст; 15 Пойҳои онҳо зуд ба рехтани хунанд; 16 Ҳалокат ва бадбахтӣ дар роҳҳои онҳост: 17Ва роҳи осоиштагиро намедонанд; 18 Дар пеши назари онҳо аз Худо тарсе нест. 19 Акнун мо медонем, ки ҳар он чи шариат мегӯяд, ба тобеи шариат мегӯяд, то ҳар даҳон баста шавад ва тамоми ҷаҳон дар пеши Худо гунаҳкор гардад. 20 Бинобар ин, ҳеҷ кас ба воситаи аъмоли шариат дар назари Ӯ сафед карда нахоҳад шуд, зеро ки дониши гуноҳ ба воситаи шариат аст. 21 Аммо алҳол адолати Худо бе шариат зоҳир мешавад, ки ба воситаи шариат ва анбиё шаҳодат медиҳанд; 22 Ҳатто адолати Худо, ки ба воситаи имон ба Исои Масеҳ барои ҳама ва бар ҳамаи имондорон аст, зеро ҳеҷ тафовуте нест. 23 Зеро ки ҳама гуноҳ карда, аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд; 24 Бо файзи Ӯ ба воситаи фидияе ки дар Исои Масеҳ аст, ба таври озод сафед шудаед: 25 Ӯро Худо ба воситаи имон дар хуни Худ кафорат муқаррар кардааст, то ки адолати Ӯро барои омурзиши гуноҳҳои гузашта, ба василаи пурсабрии Худо эълон кунад; 26 Ман мегӯям, ки дар айни замон адолати Ӯро эълон кунам, то ки Ӯ одил бошад ва касеро, ки ба Исо имон дорад, сафед кунад. 27 Пас, куҷост фахр кардан? Он истисно карда мешавад. Бо кадом қонун? аз асар? На, балки аз рӯи шариати имон. 28 Бинобар ин мо ба хулосае омадаем, ки одам ба воситаи имон бе аъмоли шариат сафед мешавад. 29 Оё Ӯ танҳо Худои яҳудиён аст? Оё ӯ низ аз халқҳо нест? Бале, аз ғайрияҳудиён низ: 30 Зеро Худои якто аст, ки махтунонро ба воситаи имон ва номахтуниро ба воситаи имон сафед мекунад. 31 Пас, оё мо шариатро ба воситаи имон ботил мекунем? Худо накунад: бале, мо қонунро муқаррар мекунем.

БОБИ 3 1 Пас, яҳудӣ чӣ фоида дорад? ё хатна чӣ фоида дорад? 2 Бештар аз ҳама, пеш аз ҳама, зеро ки суханони Худо ба онҳо супурда шудааст. 3 Агар баъзеҳо имон наоварданд-чӣ? Оё беимонии онҳо имони Худоро ботил гардонад? 4 Бале, Худо ҳақ бошад, лекин ҳар кас дурӯғгӯй аст; Чунон ки навишта шудааст: "То ки дар суханони худ сафед шавӣ ва дар вақти доварӣ ғолиб шавӣ". 5 Аммо агар ноадолатии мо адолати Худоро таъриф кунад, мо чӣ гӯем? Оё Худо беадолат аст, ки интиқом мегирад? (Ман ҳамчун мард гап мезанам) 6 Худо накунад, зеро пас Худо чӣ гуна ҷаҳонро доварӣ мекунад? 7 Зеро, агар ростии Худо ба воситаи дурӯғи ман барои ҷалоли Ӯ афзунтар бошад; Чаро то ҳол ман низ ҳамчун гунаҳкор маҳкум шудаам?

БОБИ 4 1 Пас, мо чӣ гӯем, ки падари мо Иброҳим, ки ба ҳасби ҷисм аст, пайдо кардааст? 2 Зеро, агар Иброҳим бо аъмоли худ сафед шуда бошад, вай аз он фахр мекунад; вале на пеши Худо. 3 Зеро ки Навиштаҷот чӣ мегӯяд? Иброҳим ба Худо имон овард ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд.

109

Румиён

БОБИ 5

4 Ва барои касе ки кор мекунад, мукофот на аз файз, балки аз рӯи қарз ҳисоб карда мешавад. 5 Аммо барои касе ки кор намекунад, балки ба касе ки осиёнро сафед мекунад, имон оварад, имони вай адолат ҳисоб карда мешавад. 6Чунон ки Довуд низ хушбахтии шахсеро тасвир кардааст, ки Худо ба вай адолатро бе аъмол муҳосиб кардааст, 7 Гуфт: «Хушо онҳое ки гуноҳҳояшон омурзида ва гуноҳҳояшон пӯшида шудааст». 8 Хушо марде, ки Худованд гуноҳашро ба вай нисбат намедиҳад. 9 Пас, ин баракат танҳо ба махтунон меояд ё бар номахтунон? зеро мо мегӯем, ки имон ба Иброҳим барои адолат ҳисоб карда шуд. 10 Он гоҳ он чӣ гуна ҳисоб карда шуд? вақте ки ӯ дар хатна буд, ё номахтунӣ? На дар хатна, балки дар номахтунӣ. 11 Ва ӯ аломати хатна, мӯҳри адолати имонро, ки ҳанӯз номахтунӣ буд, гирифт, то ки падари ҳамаи имондорон бошад, гарчанде ки онҳо хатна нашудаанд; то ки адолат бар онҳо низ ҳисоб карда шавад: 12 Ва падари хатна ба онҳое ки на танҳо аз махтунон ҳастанд, балки бо қадамҳои имони падари мо Иброҳим, ки ҳанӯз номахтун шуда буд, рафтор мекунанд. 13 Зеро ваъдаи вориси ҷаҳон будан ба Иброҳим ё насли ӯ на ба воситаи шариат, балки ба воситаи адолати имон дода шудааст. 14 Зеро ки агар аҳли шариат ворисон бошанд, имон ботил аст ва ваъда ботил аст; 15 Зеро ки шариат ғазабро ба амал меоварад, зеро дар ҷое ки шариат нест, вайронкунӣ ҳам нест. 16 Бинобар ин он аз рӯи имон аст, то ки он ба воситаи файз бошад; то охир ваъда барои тамоми насл боваринок бошад; на танҳо ба он чи аз рӯи шариат аст, балки ба он чизе ки аз имони Иброҳим аст; ки падари ҳамаи мост, 17 «Чунон ки навишта шудааст: «Ман туро падари халқҳои бисьёре кардаам, ки пеш аз он ки Ӯ имон оварда буд, Худое, ки мурдагонро зинда мекунад, ва чизҳоеро, ки гӯё набуда» меномад. 18 «Вай бар хилофи умед ба умед ба умед имон овард, то ки падари халқҳои бисьёр гардад, мувофиқи он ки гуфта шудааст: "Насли ту ҳамин тавр хоҳад шуд". 19 Ва чун дар имон суст набуд, ҷисми худро, ки тақрибан садсола буд, ва ҳанӯз мурдагии батни Соро мурда нашумурд; 20 Ӯ аз ваъдаи Худо ба сабаби беимонӣ ба ҳайрат намеомад; балки дар имон қавӣ буд ва Худоро ҳамду сано мегуфт; 21 Ва пурра боварӣ дошт, ки он чи ваъда дода буд, низ қодир ба амал ояд. 22 Бинобар ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд. 23 «На танҳо ба хотири ӯ навишта шудааст, ки ин ба вай ҳисоб карда шудааст; 24 Аммо барои мо низ, ки ба Ӯ ҳисоб карда мешавад, агар ба Он ки Худованди мо Исои мурдагонро эҳьё кард, имон оварем; 25 Ки барои гуноҳҳои мо таслим шуд ва барои сафед кардани мо эҳьё шуд.

1 Бинобар ин, мо бо имон сафед шудаем, ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳу осоиштагӣ дорем. 2 Ба воситаи Ӯ мо низ ба воситаи имон ба ин файзе ки дар он истодаем, дастрас шуда, бо умеди ҷалоли Худо шодӣ мекунем. 3 Ва на танҳо бо ин, балки дар мусибатҳо низ фахр мекунем: зеро медонем, ки мусибат сабрро ба вуҷуд меорад; 4 Ва сабр, таҷриба; ва таҷриба, умед: 5 Ва умед хиҷил намекунад; зеро муҳаббати Худо аз ҷониби Рӯҳулқудс, ки ба мо ато шудааст, дар дилҳои мо рехта мешавад. 6 Зеро, вақте ки мо ҳанӯз қувват надоштем, дар вақташ Масеҳ барои осиён мурд. 7 Зеро ки базӯр касе барои одил бимирад, лекин шояд барои одами нек баъзеҳо ҷуръат кунанд, ки бимиранд. 8 Аммо Худо муҳаббати худро нисбат ба мо бо он таъриф мекунад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. 9 Пас, алҳол, ки бо хуни Ӯ сафед шудаем, ба воситаи Ӯ аз ғазаб наҷот хоҳем ёфт. 10 Зеро, агар, вақте ки мо душман будем, бо марги Писари Ӯ бо Худо мусолиҳа карда бошем, пас, алалхусус, вақте ки мусолиҳа шудем, ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт. 11 Ва на танҳо ин, балки мо низ аз Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба воситаи Ӯ кафорат гирифтаем, низ шодӣ мекунем. 12 Бинобар ин, чунон ки ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон дохил шуд, ва мамот ба воситаи гуноҳ; ва ҳамин тавр марг бар ҳамаи одамон гузашт, зеро ки ҳама гуноҳ кардаанд; 13 (Зеро ки то замони шариат гуноҳ дар ҷаҳон буд, аммо дар сурате ки шариат вуҷуд надорад, гуноҳ ҳисоб карда намешавад. 14 Бо вуҷуди ин, марг аз Одам то Мусо, ҳатто бар онҳое, ки баъд аз мисоли ҷинояти Одам гуноҳ накарда буданд, ҳукмронӣ мекард, ки он шахси оянда аст. 15 Аммо на ҳамчун васваса, бахшоиши муфт низ ҳамин тавр аст. Зеро, агар ба василаи гуноҳи як кас бисьёр касон мурданд, алалхусус файзи Худо ва бахшоиши файз, ки ба воситаи як одам, Исои Масеҳ аст, барои бисьёр касон фаровон шудааст. 16 Ва на ончунон, ки гуноҳкоре буд, бахшоиш ончунон аст: зеро ки доварӣ ба воситаи як кас барои маҳкумият буд, аммо бахшоиши муфт барои гуноҳҳои бисьёр барои сафед кардан аст. 17 Зеро ки агар бо гуноҳи як кас мамот ҳукмфармо бошад; бештар онҳое, ки файзи фаровон ва атои адолатро мегиранд, дар ҳаёт ба воситаи як Исои Масеҳ ҳукмронӣ хоҳанд кард.) 18 Бинобар ин, чунон ки ба воситаи гуноҳи як доварӣ ҳамаи одамон ба маҳкумият дучор шуданд; Ҳамин тавр, ба воситаи адолати як кас атои муфт ба ҳамаи одамон барои сафед кардани ҳаёт омад. 19 Зеро, чунон ки ба воситаи беитоатии як кас бисьёр касон гуноҳкор шудаанд, ончунон ба воситаи итоаткории як кас бисьёр касон одил мешаванд.

110

Румиён

20 Илова бар ин, шариат ворид шуд, то ки гуноҳ зиёд шавад. Аммо дар ҷое ки гуноҳ зиёд мешуд, файз хеле зиёд мешуд: 21 То ончунон ки гуноҳ то мамот ҳукмронӣ кардааст, ончунон файз низ ба воситаи адолат барои ҳаёти ҷовидонӣ ба василаи Худованди мо Исои Масеҳ ҳукмрон шавад.

22 Аммо акнун, ки аз гуноҳ озод шуда, бандагони Худо гардидаед, шумо меваи худро ба қудсият ва анҷоми ҳаёти ҷовидонӣ доред. 23 Зеро ки музди гуноҳ мамот аст; балки атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ аст. БОБИ 7

БОБИ 6 1 Пас мо чӣ гӯем? Оё дар гуноҳ боқӣ мемонем, то файз фаровон шавад? 2 Худо нигах дорад. Чӣ тавр мо, ки барои гуноҳ мурдаем, дигар дар он зиндагӣ кунем? 3 Оё намедонед, ки бисёре аз мо, ки дар Исои Масеҳ таъмид ёфтаем, дар мамоти Ӯ таъмид гирифтаем? 4 Бинобар ин, мо бо Ӯ дар мамот таъмид гирифта, дафн шудаем, то чунон ки Масеҳ бо ҷалоли Падар аз мурдагон эҳьё шуд, ончунон мо низ дар ҳаёти нав рафтор кунем. 5 Зеро, агар мо дар мисоли мамоти Ӯ кошта шуда бошем, мо низ дар мисоли эҳёи Ӯ хоҳем буд; 6 Чун медонем, ки пири мо бо ӯ маслуб шудааст, то ки ҷисми гуноҳ нест шавад, то ки минбаъд ба гуноҳ хизмат накунем. 7 Зеро ки мурда аз гуноҳ озод аст. 8 Агар мо бо Масеҳ мурда бошем, имон дорем, ки бо Ӯ низ зиндагӣ хоҳем кард; 9 Чун медонед, ки Масеҳ аз мурдагон эҳьё шуда, дигар намемирад; марг дигар бар вай ҳукмфармо нест. 10 Зеро ки бо мурд ӯ як бор барои гуноҳ мурд, аммо дар он чи ки зинда аст, барои Худо зиндагӣ мекунад. 11 Ҳамчунин шумо низ худро барои гуноҳ мурда меҳисобед, вале барои Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ зинда ҳастед. 12 Пас, бигзор гуноҳ дар ҷисми мирандаи шумо ҳукмрон нашавад, то ки ба ҳавасҳои он итоат кунед. 13 На андоми худро ҳамчун олоти ноинсофӣ ба гуноҳ таслим накунед, балки худро ба Худо таслим кунед, мисли онҳое ки зинда аз мурдагонанд, ва андоми худро ҳамчун олоти адолат ба Худо таслим кунед. 14 Зеро ки гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард, зеро ки шумо тобеи шариат нестед, балки тобеи файз ҳастед. 15 Пас чӣ? Оё гуноҳ кунем, чунки зери дасти шариат нестем, балки тобеи файз ҳастем? Худо накунад. 16 «Шумо намедонед, ки ба ҳар кӣ худро бандагони итоат мекунед, бандагони вай ҳастед, ба ҳар кӣ итоат мекунед; хоҳ аз гуноҳ то мамот бошад, хоҳ аз итоаткорӣ барои адолат? 17 Аммо Худоро шукр, ки шумо бандагони гуноҳ будед, вале он шакли таълимеро, ки ба шумо таслим шудааст, аз таҳти дил итоат кардед. 18 Пас аз гуноҳ озод шуда, бандагони адолат шудед. 19 Ман аз рӯи заъфи ҷисми худ ба тарзи одамон мегӯям: зеро чунон ки шумо ғуломони худро ба нопокӣ ва шароратро ба шарорат супурдаед; Ҳамин тавр, алҳол андоми худро бандагони адолатро ба қудсият супоред. 20 Зеро, вақте ки шумо бандагони гуноҳ будед, аз адолат озод будед. 21 Пас аз он чизҳое, ки ҳоло аз онҳо шарм медоред, чӣ самаре доштед? зеро охири ин корҳо мамот аст.

111

1 Шумо, эй бародарон, намедонед, (зеро ман ба донандагони шариат мегӯям, ки чӣ тавр шариат бар одам то даме ки зинда аст, ҳукмфармост? 2 Зеро зане ки шавҳар дорад, то даме ки шавҳараш зинда аст, мувофиқи шариат ба шавҳараш вобаста аст; лекин агар шавҳар мурда бошад, вай аз шариати шавҳараш озод мешавад. 3 Пас, агар вай дар вақти зинда будани шавҳараш ба марди дигаре издивоҷ кунад, вай зино номида мешавад; лекин агар шавҳараш мурда бошад, вай аз ин шариат озод аст; ба тавре ки вай зино накунад, гарчанде ки ба марди дигар издивоҷ карда бошад. 4 Бинобар ин, эй бародарони ман, шумо низ ба воситаи Бадани Масеҳ барои шариат мурдаед; то ки шумо ба дигаре, ки аз мурдагон эҳьё шудааст, издивоҷ кунед, то ки мо барои Худо самаре оварем. 5 Зеро ки ҳангоме ки мо ба ҳасби ҷисм будем, ҳаракатҳои гуноҳҳо, ки аз рӯи шариат буд, дар андоми мо амал мекарданд, то самаре барои мамот оваранд. 6 Аммо алҳол мо аз шариат раҳо шудаем, зеро мурдагоне ки дар он нигоҳ дошта шуда будем; ки мо бояд дар рУхя нав хизмат кунем, на ба харфи кухна. 7 Пас чӣ гӯем? Оё қонун гуноҳ аст? Худо накунад. «Не, ман гуноҳро намедонистам, балки аз рӯи шариат, зеро ки шаҳватро намедонистам, магар он ки шариат гуфта бошад, ки "тамаъ накун". 8 Аммо гуноҳ, бо назардошти ҳукми худ, дар ман ҳар гуна нафратро ба вуҷуд овард. Зеро бе шариат гуноҳ мурда буд. 9 Зеро ки ман як бор бе шариат зинда будам, лекин ҳангоме ки ҳукм омад, гуноҳ эҳё шуд, ва ман мурдам. 10 Ва ҳукме ки барои ҳаёт муқаррар шуда буд, ман фаҳмидам, ки мамот аст. 11 Зеро ки гуноҳ, бо назардошти ҳукми худ, маро фирефта кард ва ба воситаи он кушт. 12 Бинобар ин шариат муқаддас аст ва ҳукм муқаддас, одил ва нек аст. 13 Пас, оё чизи нек барои ман мамот шуд? Худо накунад. Аммо гуноҳ, то ки гуноҳ зоҳир шавад, ва ба воситаи чизи нек дар ман мамотро ба вуҷуд меорад; то ки гуноҳ ба воситаи ҳукм аз ҳад зиёд гуноҳкор гардад. 14 Зеро мо медонем, ки шариат рӯҳонӣ аст, аммо ман ҷисмӣ ҳастам ва ба гуноҳ фурӯхта шудаам. 15 Зеро он чи мекунам, иҷозат намедиҳам; зеро он чи мехоҳам, намекунам; аммо он чизе, ки ман нафрат дорам, ман онро мекунам. 16 Пас, агар он чи намехоҳам, ба ҷо оварам, ба шариат розӣ ҳастам, ки он хуб аст. 17 Пас, акнун ин корро ман нестам, балки гуноҳе ки дар ман сокин аст. 18 Зеро медонам, ки дар ман (яъне дар ҷисми ман) чизи хубе нест; зеро ки ирода бо ман мавҷуд аст; аммо чӣ тавр иҷро кардани он чи хуб аст, намеёбам.

Румиён

19 Зеро ки некие, ки мехостам намекунам, лекин бадие ки намехоҳам, мекунам. 20 «Агар он чи кунам, ки намехоҳам, дигар ман нестам, балки гуноҳест, ки дар ман сокин аст. 21 Пас, ман қонуне меёбам, ки ҳангоме ки некӣ кардан мехоҳам, бадӣ дар назди ман аст. 22Зеро ки ман аз шариати Худо ба ҳасби одами ботин лаззат мебарам; 23 Аммо ман дар андоми худ қонуни дигареро мебинам, ки бар зидди қонуни ақли ман меҷангад ва маро асири қонуни гуноҳ мекунад, ки дар андоми ман аст. 24 Эй бадбахт, ки ман ҳастам! ки маро аз ин ҷасади марг раҳоӣ медиҳад? 25 Ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ Худоро шукр мегӯям. Пас, ман худам бо ақл ба шариати Худо хизмат мекунам; балки бо ҷисм қонуни гуноҳ аст. БОБИ 8 1 Пас, алҳол барои онҳое ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби Рӯҳ рафтор мекунанд, ҳеҷ маҳкумияте нест. 2 Зеро ки қонуни Рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ маро аз қонуни гуноҳ ва мамот озод кардааст. 3 Зеро он чи шариат карда наметавонист, зеро он ба воситаи ҷисм нотавон буд, Худо Писари Худро ба сурати ҷисми гунаҳкор фиристод, ва барои гуноҳ гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард. 4 То ки адолати шариат дар мо, ки на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби Рӯҳ рафтор мекунем, ба амал ояд. 5 Зеро ки онҳое ки ба ҳасби ҷисм ҳастанд, дар бораи чисм фикр мекунанд; лекин онҳое ки мувофиқи Рӯҳ ҳастанд, чизҳои Рӯҳ мебошанд. 6 Зеро ки рӯҳияи ҷисмонӣ мамот аст; балки аз чихати маънавй фикр кардан — хаёт ва сулх. 7 Зеро ки тафаккури ҷисмонӣ душманӣ ба Худост, зеро он ба шариати Худо итоат намекунад ва наметавонад бошад. 8 Пас, онҳое ки ба ҳасби ҷисм ҳастанд, наметавонанд ба Худо писанд оянд. 9 Аммо шумо на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби Рӯҳ ҳастед, агар ин тавр бошад, Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст. Ва агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад, вай аз они Ӯ нест. 10 Ва агар Масеҳ дар шумо бошад, ҷисм ба сабаби гуноҳ мурда аст; Аммо Рӯҳ ба воситаи адолат ҳаёт аст. 11 Аммо агар Рӯҳи Он ки Исоро аз мурдагон эҳьё кард, дар шумо сокин бошад, Он ки Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард, ҷисми мирандаи шуморо низ ба воситаи Рӯҳи Худ, ки дар шумо сокин аст, зинда хоҳад кард. 12 Бинобар ин, эй бародарон, мо қарздор ҳастем, на ба ҳасби ҷисм, ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунем. 13 Зеро, агар шумо ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунед, хоҳед мурд; лекин агар аъмоли баданро ба воситаи Рӯҳ нобуд кунед, зинда хоҳед монд. 14 Зеро ҳар кӣ бо роҳнамоии Рӯҳи Худост, фарзандони Худо ҳастанд. 15 Зеро ки шумо рӯҳи ғуломиро боз барои тарс қабул накардаед; лекин шумо Рӯҳи фарзандхондагиро қабул кардаед, ки мо ба василаи он нидо мекунем: «Эй Або, эй Падар».

112

16 Худи Рӯҳ бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем; 17 Ва агар фарзандон бошанд, ворисон бошанд; ворисони Худо ва ворисони Масеҳ; Агар ин тавр бошад, ки бо Ӯ азоб кашем, то ки мо низ якҷоя ҷалол ёбем. 18 Зеро ки ман фикр мекунам, ки уқубатҳои замони ҳозира сазовори муқоиса кардан бо ҷалоле, ки дар мо зоҳир хоҳад шуд, нестанд. 19 Зеро интизории ҷиддии махлуқот мунтазири зуҳури фарзандони Худост. 20 Зеро ки махлуқот на бо хоҳиши худ, балки ба василаи касе ки онро бо умед мутеъ кардааст, мутеъи ботил шудааст, 21 Зеро худи махлуқот низ аз ғуломии фано ба озодии ҷалоли фарзандони Худо раҳо хоҳад шуд. 22 Зеро мо медонем, ки тамоми махлуқот то ҳол якҷоя оҳу нола мекунад ва дард мекашад. 23 Ва на танҳо онҳо, балки худи мо низ, ки нахустсамарҳои Рӯҳ доранд, дар худ нола мекунем ва мунтазири фарзандхонд шудан ва фидияи ҷисми худ мебошем. 24 Зеро ки мо ба воситаи умед наҷот ёфтаем, аммо умеде ки намоён аст, умед нест; зеро ки одам он чиро мебинад, чаро то ҳол ба он умед мебандад? 25 Аммо агар ба он умед баста бошем, ки намебинем, пас бо сабр интизори он ҳастем. 26 Ҳамчунин Рӯҳ низ ба заъфҳои мо мадад мерасонад, зеро намедонем, ки дар бораи чӣ бояд дуо гӯем, ба тавре ки лозим аст; 27 Ва ҳар кӣ дилҳоро меомӯзад, медонад, ки фикри Рӯҳ чист, зеро ки Ӯ мувофиқи хости Худо барои муқаддасон шафоат мекунад. 28 Ва мо медонем, ки ҳама чиз барои дӯстдорони Худо ва барои онҳое ки мувофиқи нияти Ӯ даъват шудаанд, ба манфиати нек аст. 29 Зеро ки Ӯ пешгӯӣ карда буд, низ пешакӣ муайян кардааст, ки ба сурати Писари худ мувофиқат кунад, то ки дар байни бародарони бисьёр нахустзода бошад. 30 Ва ҳар киро, ки Ӯ пешакӣ муайян кардааст, онҳоро низ даъват кардааст; ва ҳар киро, ки даъват кардааст, онҳоро низ сафед кардааст; ва ҳар киро сафед кардааст, онҳоро низ ҷалол додааст. 31 Пас мо ба ин чизҳо чӣ гӯем? Агар Худо тарафдори мо бошад, кӣ метавонад бар зидди мо бошад? 32 Он ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо ба таври ройгон намедиҳад? 33 Кӣ баргузидагони Худоро айбдор мекунад? Худост сафедкунанда! 34 Он кист, ки маҳкум мекунад? Ин Масеҳ аст, ки мурд, бале, эҳьё шуд, ки дар ямини Худост ва барои мо шафоат мекунад. 35 Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо мекунад? Оё мусибат, ё тангӣ, ё таъқибот, ё гуруснагӣ, ё бараҳнагӣ, ё хатар, ё шамшер? 36 Чунон ки навишта шудааст: "Мо ҳама рӯз ба хотири Ту куштаем"; моро гӯсфандони кушташуда ҳисоб мекунанд. 37 На, дар ҳамаи ин чизҳо мо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст дошт, ғолиб омадаем.

Румиён

38 Зеро ман итминон дорам, ки на мамот, на ҳаёт, на фариштагон, на сарварон, на қудратҳо, на ҳозира ва на оянда. 39 На баландӣ, на умқ ва на ҳеҷ махлуқи дигар моро аз муҳаббати Худо, ки дар Худованди мо Исои Масеҳ аст, ҷудо карда наметавонад. БОБИ 9 1 Дар Масеҳ рост мегӯям, дурӯғ намегӯям, виҷдонам низ дар Рӯҳулқудс ба ман шаҳодат медиҳад, 2 Ки дар дилам гарон ва ғами пайваста дорам. 3 Зеро ман мехостам, ки барои бародаронам, ки ба ҳасби ҷисм хешовандони худам, аз ҷониби Масеҳ лаънат шуда бошам; 4 Исроилиён кистанд; фарзандхондӣ, ҷалол ва аҳдҳо, ва додани шариат, ва ибодати Худо ва ваъдаҳо аз они кист; 5 Падарон аз они онҳоянд ва Масеҳ ба ҳасби ҷисм аз онҳо омадааст, ки бар ҳама аст, Худо то абад муборак аст. омин. 6 На ончунон ки каломи Худо эътибор наёфтааст. Зеро ки на ҳама Исроил, ки аз Исроил ҳастанд; 7 «На, азбаски онҳо насли Иброҳим мебошанд, ҳама фарзандонанд; 8 Яъне: фарзандони ҷисм фарзандони Худо нестанд, балки фарзандони ваъда барои насл ҳисоб карда мешаванд. 9 Зеро ин аст каломи ваъда: «Дар ҳамин вақт хоҳам омад, ва Соро писаре хоҳад дошт». 10 Ва на танҳо ин; Аммо вақте ки Ривқо низ аз яке, яъне аз падари мо Исҳоқ ҳомила шуд; 11 (Зеро ки кӯдакон ҳанӯз таваллуд нашудаанд ва на кори нек ё бадӣ накардаанд, то ки нияти Худо аз рӯи интихоб на аз аъмол, балки даъваткунанда бошад;) 12 Ба вай гуфта шуд: «Пирон ба хурдӣ хизмат мекунад». 13 Чунон ки навишта шудааст: "Ман Яъқубро дӯст доштам, аммо Эсовро нафрат кардам". 14 Пас чӣ гӯем? Оё дар назди Худо ноинсофӣ ҳаст? Худо накунад. 15 Зеро ӯ ба Мусо гуфтааст: "Ба ҳар кӣ марҳамат кунам, марҳамат хоҳам кард, ва ба ҳар кӣ раҳм кунам, раҳм хоҳам кард". 16 Пас, на аз ҷониби касе, ки хоҳад, ва на аз давида, балки аз ҷониби Худо, ки марҳамат мекунад. 17 Зеро ки Навиштаҳо ба фиръавн гуфта шудааст: "Ман туро барои ҳамин эҳьё кардаам, то ки қудрати Худро дар ту нишон диҳам, ва исми Ман дар тамоми замин мавъиза шавад". 18 Бинобар ин ба ҳар кӣ раҳм кунад, марҳамат мекунад ва ба ҳар ки хоҳад, сахтгир мешавад. 19 Ту ба ман хоҳӣ гуфт: "Чаро ӯ то ҳол айб меҷӯяд?" Зеро кист, ки ба иродаи Ӯ муқобилат кард? 20 На, эй одам, кистӣ, ки ба Худо ҷавоб медиҳӣ? Оё ба шаклдор гӯяд: «Чаро маро чунин сохтӣ? 21 Оё кулолгар бар гил қудрат надорад, ки аз як хамир як зарфро барои иззат ва дигареро барои зишт созад? 22 Чӣ мешавад, агар Худо мехост, ки ғазаби Худро нишон диҳад ва қудрати Худро маълум кунад, зарфҳои ғазаби ба ҳалокат расидани пурсабрии зиёдро таҳаммул кунад?

113

23 Ва то ки сарвати ҷалоли Худро бар зарфҳои марҳамат, ки пештар барои ҷалол омода карда буд, маълум кунад, 24 Ҳатто моро, ки Ӯ онҳоро на танҳо аз яҳудиён, балки аз халқҳо низ даъват кардааст? 25 «Чунон ки дар Осие низ мегӯяд: "Ман онҳоро қавми Худ хоҳам хонд, ки қавми Ман набуданд; ва маҳбуби вай, ки маҳбуб набуд. 26 Ва воқеъ хоҳад шуд, ки дар он ҷое ки ба онҳо гуфта шуда буд, ки шумо қавми Ман нестед; дар он ҷо онҳо фарзандони Худои Ҳай номида хоҳанд шуд. 27 Ишаъё низ дар бораи Исроил нидо мекунад: «Агар шумораи банӣ-Исроил мисли реги баҳр бошад, бақияи наҷот хоҳад ёфт: 28 Зеро ки Ӯ корро ба анҷом расонид ва онро дар адолат кӯтоҳ хоҳад кард, зеро ки Худованд кори кӯтоҳе бар замин хоҳад кард. 29 Ва чунон ки Ишаъё пештар гуфта буд: «Агар Худованди Сабоӯт ба мо насле нагузошта бошад, мо мисли Садӯма будем ва ба Амӯро монанд мешудем». 30 Пас чӣ гӯем? То ки халқҳо, ки аз паси адолат пайравӣ накарданд, ба адолат ноил шуданд, ҳатто адолате ки аз имон аст. 31 Аммо Исроил, ки аз рӯи шариати адолат рафтор кард, ба шариати адолат нарасид. 32 Барои чӣ? Зеро ки онҳо онро на ба воситаи имон, балки ба воситаи аъмоли шариат талаб мекарданд. Зеро ки онҳо дар он санг пешпо мехӯрданд; 33 Чунон ки навишта шудааст: "Инак, Ман дар Сион санги пешпо ва санги васваса мегузорам; ва ҳар кӣ ба вай имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд". БОБИ 10 1 Эй бародарон, хоҳиш ва дуои дили ман ба Худо барои Исроил ин аст, ки онҳо наҷот ёбанд. 2 Зеро ки ман ба онҳо шаҳодат медиҳам, ки онҳо ғаюри Худоро доранд, аммо на аз рӯи дониш. 3 Зеро ки онҳо аз адолати Худо бехабар буда, адолати худро барқарор карданианд, ба адолати Худо итоат накардаанд. 4 Зеро ки Масеҳ анҷоми шариат аст, то барои адолат барои ҳар имондор. 5 Зеро Мусо адолатеро, ки аз шариат аст, тасвир мекунад, ки ҳар кӣ ин корҳоро ба ҷо меорад, ба василаи он зиндагӣ хоҳад кард. 6 Аммо адолате ки аз имон аст, дар бораи ин ҳикмат мегӯяд: "Дар дили худ нагӯ: "Кӣ ба осмон сууд мекунад?" (яъне барои он ки Масеҳро аз боло фуроварад:) 7 Ё: «Кӣ ба қаър фуруд меояд? (яъне барои аз нав зинда кардани Масеҳ аз мурдагон). 8 Аммо он чӣ мегӯяд? Калом дар даҳони туст ва дар дили туст, яъне каломи имон, ки мо онро мавъиза мекунем; 9 То ки агар ту бо даҳони худ иқрор шавӣ, ки Худованд Исои Масеҳ аст ва бо дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт. 10 Зеро ки одам бо дили худ ба адолат имон меорад; ва бо даҳон иқрор мешавад, ки наҷот ёбад. 11 Зеро ки Навиштаҳо мегӯяд: "Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд".

Румиён

12 Зеро ки ҳеҷ тафовуте дар байни яҳудӣ ва юнонӣ нест, зеро ки як Худованди ҳама барои ҳамаи онҳое ки Ӯро мехонанд, сарватманд аст. 13 Зеро ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт. 14 Пас чӣ гуна онҳо Онеро, ки ба Ӯ имон наовардаанд, бихонанд? ва чӣ гуна онҳо ба касе ки дар бораи Ӯ нашунидаанд, имон оваранд? ва бе воиз чӣ гуна мешунаванд? 15 Ва чӣ гуна онҳо мавъиза кунанд, магар он ки фиристода шаванд? чунон ки навишта шудааст: «Чй зебост пои онхое ки башорати сулхро башорат дода, аз некй башорат медиханд! 16 Аммо на ҳама ба Инҷил итоат карданд. Зеро Ишаъё мегӯяд: «Худовандо! Кӣ ба хабари мо бовар кард? 17 Пас имон ба воситаи шунидан ва шунидан ба воситаи каломи Худо меояд. 18 Аммо ман мегӯям: оё онҳо нашунидаанд? Бале, садои онҳо дар тамоми замин паҳн шуд, ва суханони онҳо то ақсои олам паҳн шуд. 19 Аммо ман мегӯям: оё Исроил намедонист? Аввал Мусо мегӯяд: "Ман шуморо ба воситаи ононе ки қавм нестанд, ба хашм хоҳам овард, ва ба воситаи қавми аблаҳ шуморо ба хашм хоҳам овард". 20 Аммо Ишаъё далер аст ва мегӯяд: «Ман аз онҳое ёфт шудаам, ки Маро наҷӯянд; Ба касоне, ки аз ман талаб намекунанд, ошкор шудам. 21 Аммо ба Исроил гуфт: «Тамоми рӯз Ман дастҳои Худро сӯи қавми беитоат ва мухолиф дароз кардаам».

11 Пас мегӯям: оё онҳо пешпо хӯрдаанд, ки меафтанд? Худо накунад, балки ба воситаи суқути онҳо наҷот ба ғайрияҳудиён омад, то ки онҳоро ба ҳасад баранд. 12 Ва агар фурӯпошии онҳо сарвати ҷаҳон бошад, ва кам шудани онҳо сарвати халқҳо бошад; пуррагии онҳо чӣ қадар бештар аст? 13 Зеро ки ба шумо, эй халқҳо мегӯям, азбаски ман ҳаввории ғайрияҳудиён ҳастам, вазифаи худро баланд мебардорам; 14 Агар бо ягон роҳ ба онҳо тақлид кунам, ки ҷисми Ман ҳастанд ва баъзеи онҳоро наҷот диҳам. 15 Зеро, агар рад кардани онҳо мусолиҳаи ҷаҳон бошад, пас қабули онҳо, ҷуз зиндашавӣ аз мурдагон чӣ хоҳад буд? 16 Зеро, агар ҳосили аввал муқаддас бошад, хамра низ муқаддас аст; ва агар реша муқаддас бошад, шохаҳо низ муқаддасанд. 17 Ва агар баъзе шохаҳо канда шаванд, ва ту, ки зайтуни ваҳшӣ ҳастӣ, дар миёни онҳо пайванд шуда бошӣ, ва бо онҳо аз реша ва фарбеҳи дарахти зайтун ҳисса мебинӣ; 18 Бо шохаҳо фахр накунед. Аммо агар фахр кунӣ, на реша, балки решаи худро дорост. 19 Ту хоҳӣ гуфт: "Шохаҳо пора шуданд, то ки ман пайванд шавам". 20 Хуб; ба сабаби беимонӣ онҳо шикаста шуданд, ва ту бо имон истодагӣ. Мағрур нашав, балки битарс: 21 Зеро, агар Худо шохаҳои табииро амон надода бошад, эҳтиёт шавед, ки шуморо низ амон нагузорад. 22 Пас, инак некӯӣ ва сахтгирии Худо: сахтгирӣ бар афтодагон; балки бар ту, эй некӣ, агар дар некии ӯ устувор бошӣ, вагарна ту низ маҳв хоҳӣ шуд. 23 Ва онҳо низ, агар дар беимонӣ намонанд, пайванд хоҳанд шуд, зеро Худо қодир аст, ки онҳоро дубора пайванд кунад. 24 Зеро, агар ту аз зайтуни табиатан ваҳшӣ бурида шуда бошӣ ва бар хилофи табиат ба зайтуни хуб пайванд шуда бошӣ, пас чӣ қадар бештар онҳо, ки шохаҳои табиӣ ҳастанд, ба зайтуни худ пайванд хоҳанд шуд? 25 Зеро, эй бародарон, намехоҳам, ки шумо аз ин асрор бехабар бошед, то ки дар ғурури худ хирадманд нашавед; ки қисман нобиноӣ бо Исроил рӯй додааст, то даме ки пуррагии ғайрияҳудиён фаро расад. 26 Ва ҳамин тавр тамоми Исроил наҷот хоҳад ёфт: чунон ки навишта шудааст: "Аз Сион Наҷотдиҳанда берун хоҳад омад, ва осиёнро аз Яъқуб дур хоҳад кард". 27 Зеро ин аст аҳди Ман бо онҳо, вақте ки Ман гуноҳҳои онҳоро мебардорам. 28 Дар мавриди Инҷил, онҳо ба хотири шумо душмананд, аммо дар мавриди интихоб, ба хотири падарон маҳбубанд. 29 Зеро ки бахшоиши Худо ва даъвати Худо тавба нест. 30 Зеро, чунон ки дар гузашта ба Худо имон наовардаед, ҳоло ҳам ба воситаи беимонии онҳо марҳамат пайдо кардаед. 31 «Ҳамчунин онҳо низ алҳол имон наовардаанд, то ки ба воситаи марҳамати Ту онҳо низ марҳамат пайдо кунанд. 32 Зеро ки Худо ҳамаро ба беимонӣ маҳкум кардааст, то ба ҳама марҳамат кунад.

БОБИ 11 1 Пас мегӯям: оё Худо қавми Худро ронд? Худо накунад. Зеро ки ман низ исроилӣ, аз насли Иброҳим, аз сибти Биньёмин ҳастам. 2 Худо қавми Худро, ки пешакӣ медонист, напартофт. Оё надидаед, ки Навиштаҳо дар бораи Илёс чӣ мегӯяд? чӣ гуна ӯ ба Худо бар зидди Исроил шафоат карда, мегӯяд: 3 Худовандо, анбиёи Туро куштанд, ва қурбонгоҳҳои Туро кофтаанд; ва ман танҳо мондаам, ва онҳо ҷони маро меҷӯянд. 4 Аммо Худо ба ӯ чӣ гуфт? Ман ҳафт ҳазор нафарро барои худ нигоҳ доштам, ки ба пайкари Баал зону хам накардаанд. 5 Ҳамин тавр, дар айни замон низ бақияи бар тибқи интихоби файз вуҷуд дорад. 6 Ва агар ба воситаи файз бошад, пас ин дигар аз аъмол нест; вагарна файз дигар файз нест. Аммо агар он аз аъмол бошад, пас ин файз дигар нест: вагарна кор дигар кор нест. 7 Пас чӣ? Исроил он чиро, ки мехост, ба даст наовард; Аммо интихобот ба даст омад, ва дигарон кӯр шуданд 8 (Чуноне ки навишта шудааст: Худо ба онҳо рӯҳи хоб, чашмҳое додааст, ки набинанд, ва гӯшҳое, ки нашунаванд;) то имрӯз. 9 Ва Довуд гуфт: «Бигзор дастархони онҳо ба дом ва дом, ва монеа ва мукофоте гардад; 10 Бигзор чашмонашон тира шавад, то набинанд, ва ҳамеша пушти сар хам кунанд.

114

Румиён

33 Эй умқи сарвати ҳикмат ва дониши Худо! Чӣ қадар ақлнопазир аст доварӣ ва роҳҳои Ӯ аз ошкор! 34 Зеро кист, ки ақли Худовандро донист? ё кист, ки машваратчии ӯ буд? 35 Ё кист, ки аввал ба ӯ ато кардааст, ва ба ӯ подош хоҳад дод? 36 Зеро ки ҳама чиз аз Ӯст, ба воситаи Ӯ ва барои Ӯст: Ӯро то абад ҷалол бод. омин.

20 «Пас, агар душманат гурусна бошад, ӯро сер кун; агар ташна бошад, ба вай об деҳ, зеро ки бо чунин рафтор бар сари ӯ ангиштҳои оташ хоҳӣ андохт. 21 Бар бадӣ мағлуб нашав, балки бадиро бо некӣ мағлуб кун. БОБИ 13 1 Бигзор ҳар кас ба қудратҳои болотар итоат кунад. Зеро ки қудрате ҷуз аз Худо нест: қудратҳо аз ҷониби Худо муқаррар шудаанд. 2 Пас, ҳар кӣ ба қудрат муқобилат кунад, ба амри Худо мухолифат мекунад; 3 Зеро ки ҳокимон на барои аъмоли нек, балки барои бадӣ даҳшатоваранд. Оё аз қудрат наметарсӣ? кори нек бикун, ва туро ҳамду сано хоҳӣ дошт. 4 Зеро ки вай ба манфиати ту хизматгори Худост. Аммо агар кори бад кунӣ, битарс; зеро ки вай шамшерро бар абас намебардорад, зеро ки вай хизматгори Худост ва интиқомгирандаест, ки аз бадкор ғазаб кунад. 5 Бинобар ин шумо бояд на танҳо ба ғазаб, балки ба хотири виҷдон низ мутеъ бошед. 6 Зеро барои ҳамин шумо хироҷ низ медиҳед, зеро ки онҳо хизматгорони Худо ҳастанд ва ҳамеша дар ин кор машғуланд. 7 Пас, ба ҳамаи ҳаққи онҳо пардохт кунед: хироҷе, ки ба ҳар кӣ андоз лозим аст; одат ба кӣ одат шудааст; тарс ба касе, ки метарсад; шаъну шараф ба кй. 8 Аз ҳеҷ кас чизе қарздор нест, ҷуз он ки якдигарро дӯст дорад, зеро ҳар кӣ дигареро дӯст медорад, шариатро ба ҷо овардааст. 9 Барои ин: зино накун, накуш, дуздӣ накун, шаҳодати бардурӯғ надиҳӣ, тамаъ накун; ва агар ҳукми дигаре бошад, дар ин сухан ба таври мухтасар фаҳмида мешавад: "Ёри худро мисли худ дӯст бидор". 10 Муҳаббат ба ёри худ бадӣ намекунад, бинобар ин муҳаббат иҷроиши шариат аст. 11 Ва чун медонед, ки вақти он расидааст, ки ҳоло вақти аз хоб бедор шудан расидааст; зеро ки алҳол наҷоти мо назар ба он вақте ки мо имон овардем, наздиктар аст. 12 Шаб гузаштааст, рӯз наздик аст: Пас биёед корҳои зулмотро тарк кунем ва зиреҳи нурро дар бар кунем. 13 Биёед, мисли рӯзона софдилона рафтор кунем; на дар ошӯб ва мастигарӣ, на дар хонадорӣ ва бешарафӣ, на дар низоъ ва ҳасад. 14 Лекин шумо Исои Масеҳи Худовандро дар бар кунед ва барои ҷисм ғамхорӣ накунед, то ки ҳавасҳои онро ба амал оваред.

БОБИ 12 1 Пас, эй бародарон, аз марҳамати Худо аз шумо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо гардонед, ки ин хизмати оқилонаи шумост. 2 Ва ба ин ҷаҳон мутобиқ нашавед, балки бо таҷдиди ақли худ дигаргун шавед, то исбот кунед, ки иродаи нек, писандида ва комили Худо чист. 3 Зеро ки ба воситаи файзе ки ба ман ато шудааст, ба ҳар касе ки дар миёни шумост, мегӯям, ки дар бораи худ болотар аз он ки бояд фикр кунад, фикр накунад; балки бодиққат фикр кунед, чунон ки Худо ба ҳар кас ба андозаи имон муқаррар кардааст. 4 Зеро ки мо дар як бадан узвҳои зиёде дорем, ва ҳамаи узвҳо як вазифа надоранд; 5 Ҳамин тавр, мо, ки бисёр ҳастем, дар Масеҳ як бадан ҳастем, ва ҳар яке андоми якдигарем. 6 Пас, бахшоишҳое дорем, ки мувофиқи файзе ки ба мо ато шудааст, хоҳ нубувват, балки ба андозаи имон нубувват кунем; 7 Ё хизмат, биёед ба хидмати худ мунтазир бошем; ё касе ки таълим медиҳад, таълим медиҳад; 8 Ё касе ки насиҳат медиҳад, бо насиҳат: ҳар кӣ медиҳад, бигзор онро бо соддагӣ иҷро кунад; он ки ҳукмронӣ мекунад, бо ҷидду ҷаҳд; касе ки марҳамат мекунад, бо шодмонӣ. 9 Бигзор ишқ бе таҳриф бошад. Аз бадӣ нафрат кунед; ба он чи хуб аст, часпида. 10 Ба якдигар бо муҳаббати бародарона меҳрубон бошед; ба эҳтироми якдигар; 11 Дар тиҷорат танбал нест; рӯҳи гарм; хизмат ба Худованд; 12 Бо умед шодӣ кардан; сабр дар мусибат; пайваста дар намоз; 13 Ба эҳтиёҷоти муқаддасон тақсим кардан; ба мехмоннавозй дода шудааст. 14 Ба онҳое ки шуморо таъқиб мекунанд, баракат бигӯед: баракат диҳед ва лаънат накунед. 15 Бо шодиён шодӣ кунед, ва бо гирьякунандагон гиря кунед. 16 Бо якдигар як фикр кунед. Дар бораи чизҳои баланд фикр накунед, балки ба одамони камбағал фурӯтан бошед. Дар кибрҳои худ хирадманд набошед. 17 Ба ҳеҷ кас ба ивази бадӣ бадӣ надиҳед. Дар пеши назари ҳама чизҳои поквиҷдонро таъмин кунед. 18 Агар имконпазир бошад, ба қадри ки дар шумост, бо ҳама одамон осоишта зиндагӣ кунед. 19 Эй маҳбубони азиз, интиқоми худро нагиред, балки ба ғазаб ҷой диҳед; зеро ки навишта шудааст: "Интиқом аз они Ман аст"; Ман мукофот хоҳам дод, мегӯяд Худованд.

БОБИ 14 1 Касеро, ки дар имон суст аст, қабул кунед, вале на ба баҳсу мунозира. 2 Зеро яке имон дорад, ки ҳама чизро бихӯрад; дигаре, ки нотавон аст, набот мехӯрад. 3 Бигзор касе ки мехӯрад, касеро, ки намехӯрад, хор накунад; ва касе ки намехӯрад, набояд касеро, ки мехӯрад, доварӣ кунад, зеро ки Худо ӯро қабул кардааст.

115

Румиён

БОБИ 15

4 Ту кистӣ, ки бандаи каси дигарро доварӣ мекунӣ? назди оғои худ меистад ё меафтад. Оре, ӯ устувор хоҳад шуд, зеро Худо қодир аст, ки ӯро ба по бархезонад. 5 Яке рӯзро аз рӯзи дигар болотар медонад, дигаре ҳар рӯзро яксон медонад. Бигзор ҳар кас дар ақли худ пурра бовар кунад. 6 Ҳар кӣ рӯзро дар назар дорад, ба Худованд назар мекунад; ва ҳар кӣ рӯзро ба назар намегирад, барои Худованд онро ба назар намегирад. Ҳар кӣ мехӯрад, барои Худованд мехӯрад, зеро ки Худоро шукр мегӯяд; ва ҳар кӣ намехӯрад, барои Худованд намехӯрад ва Худоро шукр мегӯяд. 7 Зеро ки ҳеҷ яке аз мо барои худ зиндагӣ намекунад, ва ҳеҷ кас барои худ намемирад. 8 Зеро ки агар зиндагӣ кунем, барои Худованд зиндагӣ мекунем; ва хоҳ бимирем, барои Худованд мемирем; пас, хоҳ зиндагӣ кунем, хоҳ бимирем, аз они Худованд ҳастем. 9 Зеро ки Масеҳ барои ҳамин мурд, эҳьё шуд ва эҳё шуд, то ки Худованди мурдагон ва зиндагон бошад. 10 Аммо чаро ту бародари худро доварӣ мекунӣ? ё чаро бародари худро ноумед мекунӣ? зеро ки ҳама дар назди курсии доварии Масеҳ истодаем. 11 Зеро ки навишта шудааст: "Ба ҳаёти Ман, мегӯяд Худованд, ҳар зону пеши Ман хам хоҳад шуд, ва ҳар забон ба Худо иқрор хоҳад кард". 12 Пас, ҳар яке аз мо дар бораи худ ба Худо ҳисобот хоҳад дод. 13 Пас, биёед дигар якдигарро доварӣ накунем, балки дар ин бора ҳукм кунед, ки ҳеҷ кас дар роҳи бародари худ монеа ё васваса нагузорад. 14 Ман медонам ва ба воситаи Исои Худованд итминон дорам, ки ҳеҷ чиз худ аз худ нопок нест; 15 Аммо агар бародарат аз гӯшти ту ғамгин шавад, алҳол ту садақа намекунӣ. Онро, ки Масеҳ барои Ӯ мурд, бо гӯшти худ нобуд накун. 16 Пас, нагузоред, ки некии шумо бадӣ карда шавад: 17 Зеро ки Малакути Худо хӯрок ва нӯшокӣ нест; балки адолат, осоиштагӣ ва шодмонӣ дар Рӯҳулқудс аст. 18 Зеро касе ки Масеҳро бо ин чизҳо ибодат мекунад, ба Худо мақбул ва писандидаи одамон аст. 19 Пас, биёед аз паи он чизҳое бошем, ки сулҳу осоиштагӣ мебахшад ва он чиро, ки кас дигареро обод мекунад, пайравӣ кунем. 20 Зеро ки гӯшт кори Худоро вайрон накунед. Ҳама чиз пок аст. балки барои касе ки ба васваса мехӯрад, бад аст. 21 Хуб аст, ки на гӯшт хӯрдан, на шароб нӯшидан, на чизе ки бародарат ба василаи он пешпо хӯрад, ё ба васваса меафтад ё нотавон гардад. 22 Оё имон дорӣ? онро дар назди Худо барои худ дошта бош. Хушо касе ки худро дар он чи иҷозат додааст, маҳкум намекунад. 23 Ва ҳар кӣ шубҳа дорад, агар бихӯрад, маҳкум мешавад, зеро ки аз имон намехӯрад; зеро он чи аз имон нест, гуноҳ аст.

1 Пас, мо, ки тавоно ҳастем, бояд заъфҳои нотавононро бардорем, на ба худамон. 2 Бигзор ҳар яки мо ба ёри худ барои ободии худ писанд ояд. 3 Зеро ки Масеҳ низ ба Худ писанд набуд; лекин, чунон ки навишта шудааст: "Танноҳои онҳо, ки Туро мазаммат карданд, бар ман афтод". 4 Зеро ҳар он чи пештар навишта шуда буд, барои омӯхтани мо навишта шудааст, то ки мо ба воситаи сабр ва тасаллӣ аз Навиштаҳо умед дошта бошем. 5 Худои пурсабр ва тасаллӣ ба шумо ато кунад, ки ба ҳасби Исои Масеҳ ба якдигар монанд бошед; 6 То ки шумо бо як ақл ва як даҳон Худоро, Падари Худованди мо Исои Масеҳро ҳамду сано хонед. 7 Пас, якдигарро қабул кунед, чунон ки Масеҳ низ моро барои ҷалоли Худо қабул кардааст. 8 Ҳоло ман мегӯям, ки Исои Масеҳ хизматгори хатнагон барои ростии Худо буд, то ваъдаҳои ба падарон додашударо тасдиқ кунад: 9 Ва то ки халқҳо Худоро барои марҳаматаш ҳамду сано гӯянд; чунон ки навишта шудааст: "Ба ин сабаб дар миёни халқҳо туро эътироф хоҳам кард ва исми Туро тараннум хоҳам кард". 10 Ва боз гуфт: «Эй халқҳо, бо қавми Ӯ шодӣ кунед». 11 Ва боз: Худовандро ҳамду сано гӯед, эй ҳамаи халқҳо! ва Ӯро ситоиш кунед, эй тамоми мардум. 12 Ва боз мегӯяд, Ишаъё мегӯяд: «Решаи Йисой хоҳад буд ва Он ки барои подшоҳӣ бар халқҳо бархоста хоҳад шуд; халқҳо ба Ӯ таваккал хоҳанд кард. 13 Худои умед шуморо дар имон аз ҳар гуна шодмонӣ ва осоиштагӣ пур мекунад, то ки шумо ба василаи қуввати Рӯҳулқудс дар умед фаровон шавед. 14 Ва худи ман низ аз шумо, эй бародарон, итминон дорам, ки шумо низ пур аз некӣ ва аз ҳар дониш пур ҳастед ва қодиред, ки якдигарро насиҳат кунед. 15 Бо вуҷуди ин, эй бародарон, ман дар бораи файзе ки Худо ба ман ато шудааст, ба шумо далеронатар навиштаам, то ки шуморо дар назар дошта бошад. 16 То ки ман хизматгузори Исои Масеҳ ба ғайрияҳудиён бошам ва башорати Худоро ба ҷо оварам, то ки қурбонии ғайрияҳудиён мақбул гардад ва ба воситаи Рӯҳулқудс тақдис гардад. 17 Пас, ман чизе дорам, ки ба воситаи Исои Масеҳ дар он чи ба Худо тааллуқ дорад, фахр намоям. 18 Зеро ман ҷуръат намекунам, ки дар бораи ҳеҷ яке аз он корҳое, ки Масеҳ ба василаи ман накардааст, сухан гӯям, то ки халқҳоро бо сухан ва амал итоаткор гардонад, 19 Ба воситаи аломот ва мӯъҷизот, бо қудрати Рӯҳи Худо; ба тавре ки ман аз Ерусалим ва гирду атрофи Иллирик, Инҷили Масеҳро пурра мавъиза кардам. 20 Бале, ман ҳамин тавр кӯшиш кардам, ки башоратро мавъиза кунам, на дар он ҷое ки Масеҳ ном дорад, то ки бар пояи каси дигар бино накунам. 21 «Лекин, чунон ки навишта шудааст: "Дар бораи Ӯ сухан нагуфтааст, хоҳанд дид, ва нашунидаанд, хоҳанд фаҳмид". 22 Аз ин сабаб ҳам ба ман хеле монеа шудаам, ки назди шумо биёям.

116

Румиён

23 Аммо алҳол дар ин бахшҳо дигар ҷой надоред ва дар тӯли солҳои зиёд орзуи зиёд доштам, ки назди шумо биёянд; 24 «Ҳар гоҳ ки ба Испания сафар кунам, назди шумо хоҳам омад, зеро бовар дорам, ки дар сафари худ шуморо бубинам ва агар аввал аз ҳамроҳи шумо каме сер шавам, шуморо ба он ҷо мебарам. 25 Аммо ҳоло ман ба Ерусалим меравам, то ки ба муқаддасон хизмат кунам. 26 «Зеро ки ба мардуми Мақдуния ва Охоия писанд омад, ки барои муқаддасони камбағале, ки дар Ерусалим ҳастанд, саҳм гузоранд. 27 Ба дурустӣ ки ин аз онҳо хушнуд шуд. ва онҳо қарздор ҳастанд. Зеро, агар ғайрияҳудиён шарики чизҳои рӯҳонии онҳо гардида бошанд, вазифаи онҳо низ он аст, ки ба онҳо дар корҳои ҷисмонӣ хизмат кунанд. 28 Пас, ҳангоме ки инро ба ҷо овардам ва ин меваро ба онҳо мӯҳр задам, ба воситаи шумо ба Испания хоҳам омад. 29 Ва ман боварӣ дорам, ки ҳангоме ки назди шумо меоям, дар пур аз баракати Инҷили Масеҳ хоҳам омад. 30 Ҳоло, эй бародарон, аз шумо, ба хотири Исои Масеҳи Худованд ва ба муҳаббати Рӯҳ хоҳишмандам, ки бо ман дар дуоҳои худ ба Худо барои ман саъй кунед; 31 «То аз онҳое ки ба Яҳудо имон намеоваранд, раҳо шавам; ва то хидмате ки ман барои Ерусалим дорам, аз ҷониби муқаддасон қабул гардад; 32 То ки бо хости Худо бо шодӣ назди шумо биёям ва бо шумо ором шавам. 33 Худои осоиштагӣ бо ҳамаи шумо бод. омин.

12 Ба Трифина ва Трифосо, ки дар Худованд меҳнат мекунанд, салом гӯед. Ба Персиси маҳбуб, ки дар Худованд бисёр меҳнат кардааст, салом гӯед. 13 Ба Руфус баргузидаи Худованд, ва ба модари ӯ ва ба модари ман салом гӯед. 14 Ба Асинкритус, Флегон, Ҳермас, Патробос, Ҳермес ва ба бародароне ки бо онҳо ҳастанд, салом гӯед. 15 Ба Филолог ва Юлия, Нереюс ва хоҳараш, ва Олимпос ва ба ҳамаи муқаддасоне ки бо онҳо ҳастанд, салом гӯед. 16 Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом гӯед. Калисоҳои Масеҳ ба шумо салом мегӯянд. 17 Акнун аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунам, ки онҳоеро, ки бар хилофи таълимоте, ки шумо омӯхтаед, ихтилоф ва васвасаҳо ба вуҷуд меоранд, қайд кунед; ва аз онҳо дурӣ ҷӯед. 18 Зеро ки чунин шахсон на Худованди мо Исои Масеҳ, балки шиками худро парастиш мекунанд; ва бо сухани нек ва сухани одилона дили оддиро фиреб медихад. 19 Зеро ки итоаткории шумо ба ҳама маълум шудааст. Аз ин рӯ, ман аз шумо шодам, лекин мехоҳам, ки шумо дар кори нек хирадманд бошед ва нисбат ба бадӣ содда бошед. 20 Ва Худои сулҳу осоиштагӣ ба қарибӣ шайтонро зери пойҳои шумо хоҳад зад. Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод. омин. 21 Ҳамкори ман Тимотиюс ва хешовандони ман Лукиюс ва Ёсӯн ва Сӯсипатрус ба шумо салом мегӯянд. 22 Ман, Тартиюс, ки ин номаро навиштаам, ба шумо дар Худованд салом мегӯям. 23 Сарвари ман Ғоюс ва аз тамоми калисо ба шумо салом мерасонанд. Арастус, ки дар шаҳр буд, ба шумо салом мерасонад, ва Квартус бародар. 24 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. омин. 25 Ба касе ки қудрат дорад, ки шуморо мувофиқи башорати ман ва мавъизаи Исои Масеҳ, ба ҳасби ваҳйи сирре, ки аз ибтидои ҷаҳон махфӣ буд, устувор гардонад, 26 Аммо алҳол ба василаи Навиштаҳои анбиё, мувофиқи амри Худои ҷовидонӣ, ба ҳамаи халқҳо барои итоаткории имон маълум шудааст: 27 Ягона Худои ҳаким, ба воситаи Исои Масеҳ то абад ҷалол бод. омин. (Ба румиён аз Қӯринтус навишта шудааст ва аз ҷониби ходими калисои Кенкирия Фибӣ фиристода шудааст.)

БОБИ 16 1 Хоҳари мо Фибӣ, ки хизматгори калисои Канхария аст, ба ту месупорам: 2 То ки вайро дар Худованд, чунон ки муқаддасон шудааст, қабул кунед ва дар ҳар коре, ки аз шумо эҳтиёҷ дорад, ба вай мадад расонед, зеро ки вай ба бисьёр касон ва ман низ мададгор буд. 3 Ба Прискила ва Акило ба ёрдамчиёни ман дар Исои Масеҳ салом гӯед: 4 Онҳое ки барои ҷони ман гардани худро гузоштаанд: ба онҳо на танҳо ман, балки тамоми калисоҳои ғайрияҳудиён низ шукр мегӯям. 5 Ҳамчунин ба калисое ки дар хонаи онҳост, салом гӯед. Ба маҳбуби ман Эпанетус, ки аввалин меваҳои Охоия барои Масеҳ аст, салом гӯед. 6 Салом ба Марям, ки ба мо меҳнати зиёде бахшидааст. 7 Ба хешовандони ман ва ҳамкорони ман Андроник ва Юния, ки дар миёни ҳаввориён маъруфанд, ки пеш аз ман дар Масеҳ буданд, салом гӯед. 8 Ба Амплиёси маҳбуби ман дар Худованд салом гӯед. 9 Ба Урбон, ки мададгори мо дар Масеҳ аст, ва ба Стахиси маҳбуби ман салом гӯед. 10 Ба Апелес, ки дар Масеҳ эътироф шудааст, салом гӯед. Ба аҳли байти Аристобул салом расонед. 11 Ба хеши ман Ҳиродион салом гӯед. Ба аҳли байти Наркисус, ки дар Худованд ҳастанд, салом гӯед.

117

1 Қӯринтиён БОБИ 1 1 Павлус, ки бо хости Худо ҳаввории Исои Масеҳ шудан даъват шудааст ва бародари мо Сустенис, 2 Ба калисои Худо, ки дар Қӯринф аст, ба онҳое ки дар Исои Масеҳ тақдис шудаанд ва барои муқаддасон даъват шудаанд, бо ҳар он чи дар ҳар ҷо исми Худованди мо Исои Масеҳро мехонанд, ҳам азони онҳо ва ҳам азони мо. 3 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ бар шумо бод. 4 Ман ҳамеша барои шумо Худои худро барои файзи Худое ки Исои Масеҳ ба шумо ато кардааст, шукр мегӯям. 5 Ки шумо аз ҳар чиз, аз ҳар сухан ва дар ҳар дониш бой мешавед; 6 Чунон ки шаҳодати Масеҳ дар шумо тасдиқ шудааст: 7 Ба тавре ки шумо дар ҳадяе қафо нашавед; мунтазири омадани Худованди мо Исои Масеҳ: 8 Ӯ низ шуморо то охир мустаҳкам хоҳад кард, то ки дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошед. 9 Худо амин аст, ки шумо ба воситаи Ӯ ба мушоракати Худованди мо Исои Масеҳи Писари Ӯ даъват шудаед. 10 Акнун аз шумо, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ илтимос мекунам, ки ҳамаи шумо як чизро гӯед, ва дар байни шумо ҳеҷ ихтилофе набошад; балки барои он ки шумо комилан дар як фикр ва дар як довар муттаҳид шавед. 11 Зеро ки ба ман дар бораи шумо, эй бародаронам, аз аҳли хонаи Хлӯо гуфта шудааст, ки дар байни шумо низоъҳо ҳаст. 12 Инро мегӯям, ки ҳар яке аз шумо мегӯед: "Ман аз они Павлус ҳастам"; ва ман аз Апӯллӯс; ва ман аз Кифо; ва ман аз Масеҳ. 13 Оё Масеҳ аз ҳам ҷудо шудааст? Оё Павлус барои шумо маслуб шудааст? ё шумо ба исми Павлус таъмид гирифтаед? 14 Худоро шукр мегӯям, ки ҷуз Криспус ва Ғаюс ҳеҷ яке аз шуморо таъмид надодаам; 15 Мабодо касе нагӯяд, ки ман ба исми худам таъмид додаам. 16 Ва ман аҳли хонаводаи Истефанусро низ таъмид додам; ғайр аз ин, намедонам, ки ягон каси дигарро таъмид додаам ё не. 17 Зеро Масеҳ маро на барои таъмид додан, балки барои башорат додани Инҷил фиристод, на бо ҳикмати сухан, то ки салиби Масеҳ барбод нагардад. 18 Зеро ки мавъизаи салиб барои онҳое ки ҳалок мешаванд, аблаҳӣ аст; балки барои мо, ки наҷот ёфтаем, қудрати Худост. 19 Зеро навишта шудааст: "Ҳикмати хирадмандонро нобуд хоҳам кард, ва фаҳмиши хирадмандонро нобуд хоҳам кард". 20 Доно куҷост? котиб куҷост? баҳси ин дунё куҷост? Оё Худо ҳикмати ин ҷаҳонро беақл накардааст? 21 Зеро ки баъд аз он, аз рӯи ҳикмати Худо, ҷаҳон бо ҳикмат Худоро нашинохт, ба Худо писанд омад, ки бо аблаҳӣ мавъиза кунад, ки имондоронро наҷот диҳад.

118

22 Зеро ки яҳудиён аломате талаб мекунанд, ва юнониён дар ҷустуҷӯи ҳикмат ҳастанд; 23 Аммо мо Масеҳи маслубшударо мавъиза мекунем, ки барои яҳудиён монеа ва барои юнониён ҷаҳолат аст; 24 Аммо барои даъватшудагон, ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, Масеҳ қудрати Худо ва ҳикмати Худост. 25 Зеро ҷаҳолати Худо аз одамон донотар аст; ва заъфи Худо аз одамон қавитар аст. 26 Зеро ки шумо, эй бародарон, даъвати шуморо мебинед, ки чӣ тавр бисьёр хирадмандон ба ҳасби ҷисм даъват карда нашудаанд, на бисьёр тавоноҳо ва на бисьёр олиҷаноб; 27 Аммо Худо аблаҳони ҷаҳонро баргузид, то ки хирадмандонро хиҷолат диҳанд; ва Худо нотавонони ҷаҳонро баргузид, то чизҳои тавоноро халалдор созад; 28 Ва пасттарин чизҳои ҷаҳон, ва чизҳои хоршуда, Худо баргузидааст, оре, ва чизҳои ғайриқонунӣ, то он чиро, ки мавҷуд аст, нобуд созад. 29 То ки ҳеҷ башар дар ҳузури Ӯ фахр накунад. 30 Аммо шумо аз Ӯ дар Исои Масеҳ ҳастед, ки аз Худо барои мо ҳикмат, адолат, қудсият ва кафорат офарида шудааст. 31 Чунон ки навишта шудааст: "Ҳар кӣ фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад". БОБИ 2 1 Ва ман, эй бародарон, ҳангоме ки назди шумо омадам, на бо камоли сухан ва ҳикмат наомадаам, то шаҳодати Худоро ба шумо эълон кунам. 2 Зеро ман қарор додам, ки дар миёни шумо чизе надонам, ҷуз Исои Масеҳ ва маслубшуда. 3 Ва ман бо шумо дар заъф ва тарс ва ларзон будам. 4 Ва сухани ман ва мавъизаи ман на бо суханони дилфиреби ҳикмати инсонӣ, балки дар намоиши Рӯҳ ва қувват буд. 5 То ки имони шумо на дар ҳикмати одамон, балки дар қудрати Худо устувор бошад. 6 Бо вуҷуди ин, мо дар миёни камолот ҳикмат мегӯем, аммо на ҳикмати ин ҷаҳон ва на дар бораи мирони ин ҷаҳон, ки барбод рафтаанд. 7 Аммо мо дар бораи ҳикмати Худо дар сирре сухан мегӯем, ҳатто он ҳикмати ниҳон, ки Худо дар пеши ҷаҳон барои ҷалоли мо муқаррар кардааст; 8 Онро ҳеҷ яке аз мирони ин ҷаҳон намедонист, зеро агар медонистанд, Худованди ҷалолро маслуб намекарданд. 9 Аммо, чунон ки навишта шудааст: "Он чиро, ки Худо барои дӯстдорони Худ муҳайё кардааст, чашм надидааст ва гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон дохил нашудааст". 10 Аммо Худо онҳоро ба мо тавассути Рӯҳи Худ ошкор кардааст, зеро ки Рӯҳ ҳама чизро, оре, амиқҳои Худоро меҷӯяд. 11 «Зеро кист, ки чизи одамиро медонад, ҷуз рӯҳи одамизод, ки дар вай аст? Ҳамин тавр, чизҳои Худоро ҳеҷ кас намедонад, ҷуз Рӯҳи Худо. 12 Мо на рӯҳи ҷаҳонро, балки рӯҳи Худоро қабул кардаем; то он чиро, ки Худо ба мо ба таври ройгон ато кардааст, бидонем. 13 Мо инро на аз рӯи суханоне мегӯем, ки ҳикмати инсон таълим медиҳад, балки он чизе ки Рӯҳулқудс

1 Қӯринтиён

таълим медиҳад; муқоиса кардани чизҳои рӯҳонӣ бо рӯҳонӣ. 14 Аммо одами табиӣ он чиро, ки аз Рӯҳи Худост, қабул намекунад, зеро ки ин барои ӯ ҷаҳолат аст; ва вай наметавонад онҳоро донад, зеро ки онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ дарк карда шудаанд. 15 Аммо касе ки рӯҳонӣ аст, ҳама чизро доварӣ мекунад, лекин худаш аз рӯи ҳеҷ кас доварӣ карда намешавад. 16 Зеро кист, ки ақли Худовандро донист, то ки Ӯро таълим диҳад? Аммо мо ақли Масеҳро дорем.

19 Зеро ки ҳикмати ин ҷаҳон назди Худо ҷаҳолат аст. Зеро навишта шудааст: "Ҳакимонро ба макри худ ҷалб мекунад". 20 Ва боз: "Худованд андешаҳои ҳакимонро медонад, ки онҳо беҳуда аст". 21 Пас, ҳеҷ кас набояд бо одамон фахр кунад. Зеро ки ҳама чиз аз они туст; 22 Хоҳ Павлус, хоҳ Апӯллӯс, хоҳ Кифо, хоҳ ҷаҳон, хоҳ ҳаёт, хоҳ мамот, хоҳ ҳозира, хоҳ оянда; ҳама аз они ту; 23 Ва шумо аз они Масеҳ ҳастед; ва Масеҳ аз они Худост.

БОБИ 3

БОБИ 4

1 Ва ман, эй бародарон, наметавонистам бо шумо, мисли рӯҳониён сухан гӯям, балки ҳамчун бо ҷисмоние, ки дар Масеҳ ҳастанд, сухан ронам. 2 «Ман шуморо бо шир сер кардам, на бо гӯшт; зеро ки то ин вақт ба он тоб оварда натавонистед ва ҳоло ҳам наметавонед. 3 Зеро ки шумо ҳанӯз ҷисмонӣ ҳастед, зеро дар ҳоле ки дар байни шумо ҳасад, ҷанҷол ва ихтилофот вуҷуд дорад, оё шумо ҷисмонӣ нестед ва мисли одамон рафтор намекунед? 4 Зеро ки касе мегӯяд: "Ман аз они Павлус ҳастам"; ва дигаре, ки ман аз Апӯллӯс ҳастам; Оё шумо ҷисм нестед? 5 Пас Павлус кист ва Апӯллӯс кист, ҷуз хизматгузороне ки ба онҳо имон овардаед, чунон ки Худованд ба ҳар кас ато кардааст? 6 Ман кишт кардам, Апӯллӯс об дод; аммо Худо афзунӣ дод. 7 Пас, на касе ки кишт мекунад ва на обдиҳанда; балки Худое ки афзун гардонад. 8 Ва кишткунанда ва обдиҳанда яканд; ва ҳар кас мувофиқи меҳнати худ мукофоти худро хоҳад гирифт. 9 Зеро ки мо дар баробари Худо меҳнат мекунем: шумо киштзори Худо ҳастед, шумо бинои Худо ҳастед. 10 Мувофиқи файзи Худо, ки ба ман ато шудааст, ҳамчун бинокори доно, ман таҳкурсӣ гузоштам, ва дигаре бар он бино мекунад. Аммо бигзор ҳар кас бифаҳмад, ки чӣ гуна бар он бино мекунад. 11 Зеро ҳеҷ кас таҳкурсии дигаре гузошта наметавонад, ҷуз он ки гузошта шудааст, ки он Исои Масеҳ аст. 12 Ва агар касе бар ин таҳкурсӣ тилло, нуқра, сангҳои қиматбаҳо, ҳезум, хасбеда, хошок бино кунад; 13 Аъмоли ҳар кас ошкор хоҳад шуд: зеро ки рӯз онро эълон хоҳад кард, зеро ки он дар оташ зоҳир хоҳад шуд; ва оташ кори ҳар касро меозмояд, ки чӣ гуна аст. 14 Агар кори касе, ки бар он бино кардааст, боқӣ монад, вай мукофот хоҳад гирифт. 15 Агар кори касе сӯхта шавад, вай зиён хоҳад дид; лекин худи ӯ наҷот хоҳад ёфт; аммо мисли оташ. 16 Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед, ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст? 17 Агар касе маъбади Худоро палид кунад, Худо вайро хароб хоҳад кард; зеро ки маъбади Худо муқаддас аст, шумо кадом маъбад ҳастед. 18 Бигзор ҳеҷ кас худро фиреб надиҳад. Агар касе аз шумо дар ин ҷаҳон доно гӯяд, бигзор ӯ аблаҳ шавад, то ки доно шавад.

1 Бигзор касе дар бораи мо, чун ходимони Масеҳ ва идоракунандагони асрори Худо ҳисоб кунад. 2 Илова бар ин, аз идоракунандагон талаб карда мешавад, ки одами содиқ пайдо шавад. 3 Аммо барои ман чизи хеле хурд аст, ки ман аз рӯи шумо ё доварии одамӣ доварӣ кунам; оре, ман дар бораи худам ҳукм намекунам. 4 Зеро ки худам чизе намедонам; лекин ман бо ин сафед нашудаам; балки касе ки маро доварӣ мекунад, Худованд аст. 5 Пас, пеш аз вақт, то даме ки Худованд биёяд, ҳеҷ чизро доварӣ накунед, ки ҳар ду чизҳои ниҳони зулмотро равшан хоҳад кард, ва ниятҳои дилҳоро ошкор хоҳад кард; ва он гоҳ ҳама Худоро ҳамду сано хоҳанд гуфт. 6 Ва инро, эй бародарон, ман ба хотири шумо ба худ ва ба Апӯллӯс додаам; то ки шумо дар мо ёд гиред, ки дар бораи одамон аз он чи навишта шудааст, болотар нашуморед, то ки ҳеҷ яке аз шумо ба якдигар мағрур нашавад. 7 Зеро кист, ки туро аз дигарон фарқ кунад? ва чӣ дорӣ, ки нагирифтаӣ? Акнун, агар онро гирифта бошӣ, чаро фахр мекунӣ, ки гӯё онро нагирифта бошӣ? 8 Ҳоло шумо сер ҳастед, акнун сарватдор ҳастед, бе мо подшоҳон подшоҳӣ кардаед; 9 Зеро ман фикр мекунам, ки Худо ба мо ҳаввориёнро, ки барои мамот таъин шуда буд, ба охир расонд, зеро ки мо барои ҷаҳон, барои фариштагон ва барои одамон тамошо карда шудаем. 10 Мо ба хотири Масеҳ аблаҳ ҳастем, лекин шумо дар Масеҳ доно ҳастед; мо нотавон ҳастем, вале шумо тавоно ҳастед; шумо мӯҳтарам ҳастед, вале мо хору залил ҳастем. 11 «Ҳатто то имрӯз мо гурусна ва ташна ҳастем, бараҳна ва бараҳна ҳастем, ва ғӯзапоя ҳастем, ва ҷои истиқомат надорем; 12 Ва меҳнат карда, бо дастҳои худ кор мекунем: моро дашном медиҳанд, баракат медиҳем; таъқиб карда, мо азоб мекашем: 13 Моро бадном карда, илтиҷо менамоем: мо мисли ифлоси ҷаҳон офарида шудаем ва то имрӯз поккунандаи ҳама чиз ҳастем. 14 Инро на барои он менависам, ки шуморо хиҷил кунам, балки ҳамчун писарони маҳбуби худ шуморо огоҳ мекунам. 15 Зеро, гарчанде ки шумо дар Масеҳ даҳ ҳазор насиҳатдиҳанда доред, падарони бисьёр надоред, зеро

119

1 Қӯринтиён

БОБИ 6

ки ман шуморо дар Исои Масеҳ ба воситаи башорат ба дунё овардаам. 16 Бинобар ин аз шумо илтимос мекунам, ки пайрави Ман бошед. 17 Ба ин сабаб ман Тимотиюсро назди шумо фиристодам, ки писари маҳбуби ман ва дар Худованд мӯътамад аст, ва Ӯ шуморо ба ёд меорад, ки роҳҳои Ман дар Масеҳ аст, чунон ки ман дар ҳама ҷо дар ҳар калисо таълим медиҳам. 18 Баъзеҳо мағрур шудаанд, ки гӯё ман назди шумо намеоям. 19 Аммо ба зудӣ назди шумо хоҳам омад, агар Худованд бихоҳад ва на сухани мағрурон, балки қудратро донист. 20 Зеро ки Малакути Худо на дар сухан, балки дар қувват аст. 21 Шумо чӣ мехоҳед? Оё бо асо ё бо муҳаббат ва бо рӯҳи фурӯтанӣ назди шумо биёям?

1 Касе аз шумо, ки бо дигаре даъво дорад, ҷуръат мекунад, ки ба назди муқаддасон не, балки ба золимон муроҷиат кунад? 2 Оё намедонед, ки муқаддасон ҷаҳонро доварӣ хоҳанд кард? ва агар ҷаҳон аз ҷониби шумо доварӣ шавад, оё шумо лоиқ нестед, ки дар чизҳои хурдтарин доварӣ кунед? 3 Оё намедонед, ки мо фариштагонро доварӣ хоҳем кард? боз чӣ қадар чизҳое, ки ба ин ҳаёт дахл доранд? 4 Пас, агар шумо дар бораи чизҳое, ки ба ин ҳаёт дахл дорад, доварӣ дошта бошед, онҳоро ба доварӣ таъин кунед, ки онҳо дар калисо камтар эътибор доранд. 5 Ба шармандагии ту сухан мегӯям. Оё чунин аст, ки дар байни шумо доно нест? На, касе нест, ки дар байни бародарони худ доварӣ карда тавонад? 6 Аммо бародар бо бародар мурофиа мекунад, ва он дар пеши беимонон. 7 Пас, дар миёни шумо комилан айбе ҳаст, ки шумо бо якдигар ҳукм мекунед. Чаро шумо хато намекунед? Чаро шумо беҳтар нестед, ки худро фиреб диҳед? 8 На, шумо ситам мекунед ва фиреб медиҳед ва бародарони худро. 9 Оё намедонед, ки золимон вориси Малакути Худо нахоҳанд шуд? Фирефта нашавед: на зинокорон, на бутпарастон, на зинокорон, на занона ва на озордиҳандагон бо одамон, 10 На дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на бадгӯён, на ғоратгарон вориси Малакути Худо нахоҳанд шуд. 11 Ва баъзе аз шумо инҳо буданд, лекин шумо шустаед, вале қудсият доред, лекин ба исми Исои Худованд ва ба василаи Рӯҳи Худои мо сафед шудаед. 12 Ҳама чиз ба ман ҷоиз аст, лекин ҳама чиз мувофиқ нест; 13 Хӯрок барои шикам ва шикам барои хӯрок, лекин Худо ҳам онро ва ҳам онҳоро нобуд хоҳад кард. Ва ҷисм на барои зино, балки барои Худованд аст; ва Худованд барои бадан. 14 Ва Худо Худовандро эҳьё кард ва моро низ бо қуввати Худ эҳьё хоҳад кард. 15 Оё намедонед, ки ҷисмҳои шумо узвҳои Масеҳ мебошанд? Оё ман узвҳои Масеҳро гирифта, узвҳои фоҳиша гардонам? Худо накунад. 16 Чӣ? Оё намедонед, ки касе ки ба фоҳиша пайваст аст, як бадан аст? зеро ки ду тан, мегӯяд ӯ, як тан хоҳанд буд. 17 Аммо касе ки ба Худованд пайваст аст, як рӯҳ аст. 18 Аз зино гурезед. Ҳар гуноҳе ки одам мекунад, бе бадан аст; лекин ҳар кӣ зино мекунад, бар зидди ҷисми худ гуноҳ мекунад. 19 Чӣ? Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳулқудс аст, ки дар шумост ва он аз Худост, ва шумо аз они худ нестед? 20 Зеро ки шумо бо баҳои гарон харида шудаед, бинобар ин Худоро дар ҷисми худ ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост, ҳамду сано гӯед.

БОБИ 5 1 Дар байни шумо гӯё зино вуҷуд дорад, ки дар байни халқҳо он қадар зино нест, ки касе бояд зани падари худро дошта бошад. 2 Ва шумо мағрур шудаед ва мотам нагирифтед, то касе ки ин корро кардааст, аз миёни шумо гирифта шавад. 3 Зеро ки ман, чунон ки дар ҷисм ғоибам, вале дар рӯҳ ҳозирам, дар бораи касе ки ин корро кардааст, аллакай, чунон ки гӯё ҳозир будам, доварӣ кардам, 4 Ба исми Худованди мо Исои Масеҳ, вақте ки шумо ва рӯҳи ман бо қудрати Худованди мо Исои Масеҳ ҷамъ мешавед, 5 Барои он ки чунин шахсро ба шайтон супорад, то ки ҷисмро нобуд созад, то ки рӯҳ дар рӯзи Худованд Исои Масеҳ наҷот ёбад. 6 Ҷалоли шумо хуб нест. Оё намедонед, ки андаке хамиртуруш тамоми хамирро мепазад? 7 Пас, хамиртуруши кӯҳнаро тоза кунед, то ки хамиртуруши нав бошед, чунон ки хамиртуруш нестед. Зеро ки Масеҳ низ фисҳи мо барои мо қурбон шудааст: 8 Пас, биёед идро риоя кунем, на бо хамиртуруши кӯҳна, на бо хамиртуруши кина ва бадӣ; балки бо фатири самимият ва ростй. 9 Дар нома ба шумо навишта будам, ки бо зинокорон ҳамроҳ нашавед: 10 Аммо на ҳама бо зинокорони ин ҷаҳон, ё бо тамаъкорон, ё тамаъкорон, ё бо бутпарастон; зеро он гоҳ шумо бояд аз ҷаҳон биравед. 11 Аммо алҳол ба шумо навиштаам, ки агар касе, ки бародар номида мешавад, зинокор, ё тамаъкор, ё бутпараст, ё бадкирдор, ё майзада, ё ғоратгар бошад, ҳамроҳ нашавед; бо чунин кас нахӯрад. 12 Зеро ки ман чӣ кор кунам, то онҳоро низ доварӣ кунам? Оё шумо ба онҳое ки дарунанд, ҳукм намекунед? 13 Аммо онҳое ки берунанд, Худо доварӣ мекунад. Пас он шарирро аз байни худ дур кунед.

120

1 Қӯринтиён

БОБИ 7

24 Эй бародарон, ҳар кас, ки дар он даъват шудааст, дар он ҷо назди Худо бимонад. 25 Дар бораи бокирагон ҳеҷ амре аз Худованд надорам, лекин ман ҳамчун касе, ки марҳамати Худовандро сазовор шуда, аминам, ҳукм мекунам. 26 Пас, ман фикр мекунам, ки ин барои андӯҳи ҳозира хуб аст, мегӯям, ки барои одам хуб аст. 27 Оё ту ба зан бастаӣ? кушиш кунанд, ки аз даст наафтанд. Оё ту аз зан озод шудаӣ? зан наҷӯед. 28 Аммо агар никоҳ кунӣ, гуноҳ накардаӣ; ва агар бокира издивоҷ кунад, гуноҳе накардааст. Бо вуҷуди ин, онҳо дар ҷисм изтироб хоҳанд дошт; лекин Ман шуморо раҳм мекунам. 29 Аммо инро мегӯям, эй бародарон, вақт кам аст: боқӣ мемонад, ки ҳарду зан доранд, гӯё ки зан надоранд; 30 Ва гирьякунандагон, гӯё ки гиря накардаанд; ва шодӣ, чунон ки гӯё шодӣ накардаанд; ва мехаранд, гӯё молики он надоранд; 31 Ва онҳое ки аз ин ҷаҳон истифода мебаранд, чунон ки суиистифода намекунанд, зеро ки тарзи ин ҷаҳон гузарон аст. 32 Аммо ман мехостам, ки туро беэҳтиётӣ. Шахси муҷаррад дар бораи он чи аз они Худованд аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ тавр ба Худованд писанд ояд; 33 Аммо никоҳдор дар бораи он чи аз рӯи ҷаҳон аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ тавр ба зани худ писанд ояд. 34 Байни зан ва бокира низ фарқият вуҷуд дорад. Зани бешавҳар дар бораи чизҳои Худованд ғамхорӣ мекунад, то ки ҳам дар ҷисм ва ҳам дар рӯҳ муқаддас бошад; 35 Ва инро ба манфиати шумо мегӯям; на барои он ки ман ба шумо дом афканам, балки барои он чизе ки нек аст, ва шумо бе парешон ба Худованд хизмат кунед. 36 Аммо агар касе гумон кунад, ки бо бокираи худ рафтори ношоиста мекунад, агар вай ба синни балоғат расида, ба ин ниёз дошта бошад, бигзор вай он чи мехоҳад, бикунад, вай гуноҳ намекунад: бигзор онҳо зан гиранд. 37 Бо вуҷуди ин, касе ки дар дили худ устувор аст ва ҳеҷ зарурате надорад, балки бар иродаи худ қудрат дорад ва дар дили худ чунин қарор дорад, ки бокираи худро нигоҳ дорад, кори хуб мекунад. 38 Пас, касе ки вайро ба шавҳар медиҳад, кори хуб мекунад; лекин касе ки вайро ба шавҳар намедиҳад, беҳтар аст. 39 Зан то даме ки шавҳараш зинда аст, мувофиқи шариат вобаста аст; лекин агар шавҳараш мурда бошад, вай озод аст, ки ба ҳар кӣ хоҳад, издивоҷ кунад; танҳо дар Худованд. 40 Аммо вай хушбахттар аст, ки агар чунин бимонад, пас аз доварии ман; ва ман низ фикр мекунам, ки Рӯҳи Худоро дорам.

1 Дар бораи он чи шумо ба ман навиштаед: «Барои мард хуб аст, ки ба зан даст нарасонад». 2 Бо вуҷуди ин, барои пешгирӣ кардани зино, бигзор ҳар мард зани худро дошта бошад, ва ҳар зан шавҳари худро дошта бошад. 3 Бигзор шавҳар ба зан некӣ кунад, инчунин зан низ ба шавҳар. 4 Зан қудрати ҷисми худ надорад, балки шавҳар; 5 Аз якдигар фиреб надиҳед, магар ин ки ба ризоят то муддате бошад, то ба рӯза ва намоз бипардозед. ва боз ҳам ҷамъ шавед, то шайтон шуморо ба васваса наандозад. 6 Аммо ман инро аз рӯи иҷозат мегӯям, на аз рӯи амр. 7 Зеро мехостам, ки ҳама одамон мисли ман бошанд. Аммо ҳар кас атои мувофиқи Худоро дорад: яке ба ин ва дигаре баъд аз он. 8 Бинобар ин ба муҷаррадону бевазанон мегӯям: барои онҳо хуб аст, ки мисли ман бимонанд. 9 Аммо агар нигоҳ дошта натавонанд, бигзор зан гиранд, зеро ки издивоҷ кардан аз сӯхтан беҳтар аст. 10 Ва ба зандор, вале на ман, балки Худованд амр медиҳам: зан аз шавҳари худ дур нашавад. 11 Аммо агар вай биравад, бигзор вай муҷаррад бимонад, ё бо шавҳараш оштӣ шавад; ва шавҳар зани худро талоқ надиҳад. 12 Аммо ба дигарон мегӯям, на Худованд: агар бародаре зане дошта бошад, ки имон надорад, ва ӯ розӣ бошад, ки бо вай зиндагӣ кунад, бигзор вайро ҷудо накунад. 13 Ва зане ки шавҳаре дошта бошад, ки имон надорад, ва агар шавҳар мехоҳад, ки бо вай зиндагӣ кунад, бигзор вайро тарк накунад. 14 Зеро ки шавҳари беимонро занаш тақдис мекунад, ва зани беимонро шавҳараш тақдис мекунад; вагарна фарзандони шумо наҷис мебуданд; вале ҳоло онҳо муқаддасанд. 15 Аммо агар беимон биравад, бигзор равад. Бародар ё хоҳаре дар чунин мавридҳо зери ғуломӣ нест, балки Худо моро ба сулҳ даъват кардааст. 16 «Зеро ту, эй зан, аз куҷо донӣ, ки шавҳари худро наҷот хоҳӣ дод? ё аз куҷо ту медонӣ, эй мард, зани худро наҷот хоҳӣ дод? 17 Аммо, чунон ки Худо ба ҳар кас тақсим кардааст, чунон ки Худованд ҳар касро даъват кардааст, бигзор вай рафтор кунад. Ва ҳамин тавр ман дар ҳама калисоҳо муқаррар мекунам. 18 Оё касе ки хатна даъват карда мешавад? бигзор номахтун нагардад. Оё касе номахтунӣ даъват карда мешавад? бигзор вай хатна нашавад. 19 Хатна ҳеҷ аст, ва номахтунӣ ҳеҷ аст, ҷуз риояи аҳкоми Худо. 20 Бигзор ҳар кас дар ҳамон даъвате бимонад, ки дар он даъват шудааст. 21 Оё туро ғулом даъват кардаанд? ғамхорӣ накун; лекин агар озод шавӣ, аз он истифода барад. 22 Зеро касе ки дар Худованд даъват шудааст, ғулом аст, озоди Худованд аст; ҳамчунин даъватшуда, ки озод аст, бандаи Масеҳ аст. 23 Шумо бо баҳои гарон харидаед; бандагони одамон нашавед.

БОБИ 8 1 Дар мавриди қурбониҳои бутҳо мо медонем, ки ҳамаамон дониш дорем. Дониш мағрур мекунад, аммо садақа обод мекунад. 2 Ва агар касе гумон кунад, ки чизе медонад, вай ҳанӯз чизеро намедонад, чунон ки бояд донад. 3 Аммо агар касе Худоро дӯст дорад, дар бораи Ӯ маълум аст.

121

1 Қӯринтиён

4 Дар мавриди хӯрдани қурбонии бутҳо мо медонем, ки бут дар ҷаҳон ҳеҷ чиз нест, ва ҷуз Худои якто худои дигаре нест. 5 Зеро, гарчанде ки худоён номида мешаванд, хоҳ дар осмон ва хоҳ дар замин, (чунон ки худоён бисьёранд ва худоён бисьёранд,) 6 Аммо барои мо танҳо як Худо ҳаст, ки Падар, ҳама чиз аз Ӯст, ва мо дар Ӯ ҳастем; ва як Худованд Исои Масеҳ, ки ҳама чиз ба воситаи Ӯст, ва мо ба воситаи Ӯ. 7 Аммо дар ҳар кас донише нест, зеро ки баъзе касон бо виҷдони бут то имрӯз онро ҳамчун қурбонии бут мехӯранд; ва виҷдони онҳо нотавон аст. 8 «Лекин хӯрок моро ба Худо тавсия намекунад; на, агар мо нахӯрем, оё мо бадтарем. 9 Аммо ҳушёр бошед, ки ин озодии шумо ба ҳеҷ ваҷҳ монеаи пешпо барои нотавонон гардад. 10 Зеро, агар касе туро, ки доноӣ, бубинад, ки дар маъбади бут дар сари суфра нишастаӣ, виҷдони нотавонро ба хӯрдани қурбониҳои бутҳо ташвиқ накунад; 11 Ва ба воситаи дониши ту бародари нотавон, ки Масеҳ барои ӯ мурд, нобуд хоҳад шуд? 12 Аммо вақте ки шумо бар зидди бародарон чунин гуноҳ мекунед ва ба виҷдони сусти онҳо осеб мерасонед, бар зидди Масеҳ гуноҳ мекунед. 13 Бинобар ин, агар гӯшт бародари маро ба васваса андозад, ман гӯшт намехӯрам, то даме ки ҷаҳон истодааст, то бародари худро ба васваса наандозам. БОБИ 9 1 Оё ман ҳавворӣ нестам? ман озод нестам? Оё ман Худованди мо Исои Масеҳро надидаам? Оё шумо кори ман дар Худованд нестед? 2 Агар барои дигарон ҳавворӣ набошам, барои шумо ҳастам, зеро ки мӯҳри ҳавворияти ман дар Худованд ҳастед. 3Ҷавоби Ман ба онҳое, ки маро имтиҳон мекунанд, ин аст: 4 Оё мо қудрат надорем, ки бихӯрем ва бинӯшем? 5 Оё мо қудрат надорем, ки хоҳар, зан ва ҳамчунин ҳаввориён ва бародарони Худованд ва Кифоро роҳнамоӣ кунем? 6 Ё танҳо ман ва Барнаббо, оё мо қудрат надорем, ки аз кор даст кашем? 7 Кист, ки ҳар вақт бо фармони худ ба ҷанг меравад? ки токзоре шинонда, аз меваи он намехурад? ё ки гӯсфандро мечаронад, ва аз шири рама намехӯрад? 8 Ман инро ҳамчун одам мегӯям? ё шариат низ ҳаминро намегӯяд? 9 Зеро ки дар Тавроти Мусо навишта шудааст: "Даҳони гове ки хирман мекӯбад, даҳони онро набанд". Оё Худо ба говҳо ғамхорӣ мекунад? 10 Ё ин ки комилан ба хотири мо мегӯяд? Ба хотири мо, бешубҳа, чунин навишта шудааст: «Он ки шудгоркунанда бо умед шудгор кунад; ва касе ки бо умед хирман мекӯбад, шарики умеди вай бошад. 11 Агар мо ба шумо чизҳои рӯҳониро кошта бошем, оё ин кори бузург аст, ки агар чизҳои ҷисмонии шуморо дарав кунем? 12 Агар дигарон ба ин қудрат бар шумо шарик бошанд, оё мо беҳтар нестем? Бо вуҷуди ин, мо аз ин қудрат

122

истифода накардаем; балки ҳама чиз азоб кашед, то ки мо ба башорати Масеҳ халал нарасонем. 13 Оё намедонед, ки ходимони муқаддас аз чизҳои маъбад зиндагӣ мекунанд? ва онҳое ки дар қурбонгоҳ интизорӣ мекашанд, аз қурбонгоҳ шариканд? 14 Ҳамчунин Худованд муқаррар кардааст, ки башоратдиҳандагон аз рӯи башорат зиндагӣ кунанд. 15 Аммо ман ҳеҷ яке аз ин чизҳоро истифода накардаам ва инро нанавиштам, то ки бо ман чунин шавад; зеро ки мурданам барои ман беҳтар аз он буд, ки касе ҷалоли маро нест кунад. 16 Зеро, гарчанде ки башоратро мавъиза мекунам, ман аз он фахр кардан чизе надорам; Оре, вой бар ҳоли ман, агар башорат надиҳам! 17 Зеро, агар ин корро бо ихтиёри худ кунам, мукофот мегирам; 18 Пас мукофоти ман чист? Ба ростӣ, вақте ки ман башоратро мавъиза мекунам, метавонам башорати Масеҳро бемузд расонам, то ки қудрати худро дар Инҷил сӯиистифода накунам. 19 Зеро, гарчанде ки ман аз ҳама озод бошам, аммо худро ғуломи ҳама кардаам, то ки бештар ба даст оварам. 20 Ва барои яҳудиён мисли яҳудӣ шудам, то ки яҳудиёнро ҷалб намоям; ба тобеони шариат, чунон ки зери шариат ҳастанд, то ки зери дасти шариат бошанд; 21 Барои бешариат, мисли шариат, (на барои Худо, балки зери шариати Масеҳ ҳастам), то ки бешариатонро ба даст орам. 22 Барои нотавонон мисли нотавон шудам, то ки нотавононро ба даст оварам; барои ҳама чиз барои ҳама офарида шудаам, то ки бо ҳар роҳ баъзеҳоро наҷот диҳам. 23 Ва инро ман ба хотири Инҷил мекунам, то ки бо шумо шарики он бошам. 24 Оё намедонед, ки давандагони мусобиқа ҳама давида, мукофотро як кас мегирад? Пас давед, то ба даст оред. 25 Ва ҳар кӣ барои соҳиб шудан кӯшиш мекунад, дар ҳама чиз бомулоҳиза аст. Акнун онҳо ин корро барои ба даст овардани тоҷи фосидкунанда мекунанд; вале мо вайроннашавандаем. 26 «Пас, ман ончунон медавидам, на ончунон бешубҳа; Пас ман ҷанг мекунам, на ҳамчун касе ки ҳаворо мезанад: 27 Аммо ман баданамро зери итоат мегузорам, то ки ба дигарон мавъиза карда бошам, худам овора нашавам. БОБИ 10 1 Ва, эй бародарон, намехоҳам, ки шумо бехабар бошед, ки чӣ гуна ҳамаи падарони мо дар зери абр буданд ва ҳама аз баҳр гузаштаанд; 2 Ва ҳама дар абр ва баҳр назди Мусо таъмид гирифтанд; 3 Ва ҳама як гӯшти рӯҳонӣ мехӯрданд; 4 Ва ҳама як нӯшокии рӯҳониро менӯшиданд, зеро ки аз он санги рӯҳонӣ, ки аз ақиби онҳо меомад, менӯшиданд, ва он санг Масеҳ буд. 5 Аммо аз бисьёрии онҳо Худо хушнуд набуд, зеро ки онҳо дар биёбон сарнагун шуда буданд.

1 Қӯринтиён

6 Ин чизҳо барои мо намунаи ибрат буданд, то ки мо ба бадӣ ҳавас накунем, чунон ки онҳо низ шаҳват доштанд. 7 Шумо низ мисли баъзе аз онҳо мушрик нашавед. чунон ки навишта шудааст: "Мардум барои хӯрдану нӯшидан нишастанд ва барои бозӣ бархостанд". 8 Мо низ зино накунем, чунон ки баъзеи онҳо рафтор карда, дар як рӯз бисту се ҳазор нафар афтоданд. 9 Биёед, Масеҳро низ озмуда накунем, чунон ки баъзеи онҳо низ озмуда буданд ва аз морҳо нобуд шуданд. 10 Шумо низ шикоят накунед, чунон ки баъзеи онҳо шикоят карда, аз дасти харобкунанда нобуд шуданд. 11 Ҳамаи ин воқеаҳо барои намунае бо онҳо рӯй дода буд, ва онҳо барои насиҳати мо навишта шудаанд, ки охири ҷаҳон ба онҳо расидааст. 12 Бинобар ин, ҳар кӣ гумон мекунад, ки истода истодааст, эҳтиёт кунад, ки наафтад. 13 Ҳеҷ озмоише ба шумо нагирифтааст, магар он чизе ки барои одамизод маъмул аст; балки бо васваса низ роҳи раҳоӣ хоҳад ёфт, то ки шумо ба он тоб оварда тавонед. 14 Пас, эй маҳбуби азизи ман, аз бутпарастӣ бигрез. 15 Ман ба хирадмандон сухан мегӯям; шумо ҳукм кунед, ки ман чӣ мегӯям. 16 Оё косаи баракат, ки мо онро баракат медиҳем, шарикии Хуни Масеҳ нест? Оё ноне ки мо мешиканем, иттиҳоди Бадани Масеҳ нест? 17 Зеро ки мо бисёр ҳастем, як нон ва як бадан ҳастем, зеро ки ҳамаамон шарики он як нон ҳастем. 18 Инак, Исроил ба ҳасби ҷисм: оё онҳое ки аз қурбониҳо мехӯранд, шарикони қурбонгоҳ нестанд? 19 Пас чӣ мегӯям? ки бут чизест ё он чи барои бутҳо қурбонӣ мешавад, чизест? 20 Аммо ман мегӯям, ки он чи ғайрияҳудиён қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо; ва ман намехоҳам, ки шумо бо девҳо шарик бошед. 21 Шумо наметавонед косаи Худовандро бинӯшед, ва косаи иблисҳоро: шумо шарики дастархони Худованд ва суфраи девҳо шуда наметавонед. 22 Оё мо Худовандро ба ҳасад меандозем? оё мо аз ӯ қавитарем? 23 Ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин ҳама чиз фоиданок нест; ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин ҳама чиз обод намекунад. 24 Бигзор ҳеҷ кас моли худро, балки моли дигаронро толиб шавад. 25 Ҳар он чи дар харобазор фурӯхта мешавад, бихӯранд ва ба хотири виҷдон ҳеҷ савол намедиҳанд; 26 Зеро ки замин ва пурраи он аз они Худованд аст. 27 Агар касе аз онҳо, ки имон намеоваранд, шуморо ба зиёфат даъват кунад, ва шумо майл доред, ки биравед; ҳар он чи дар пеши шумо гузошта шудааст, бихӯред ва ба хотири виҷдон чизе напурсед. 28 Аммо агар касе ба шумо гӯяд: "Ин қурбонии бутҳост, нахӯред ба хотири касе ки онро ошкор кардааст ва ба хотири виҷдонаш, зеро замин ва пурраи он аз они Худованд аст". 29 Ман мегӯям, ки виҷдон на аз они ту, балки виҷдони дигаре аст; зеро чаро озодии ман аз рӯи виҷдони каси дигар доварӣ мешавад? 30 Зеро, агар ман бо файз шарик бошам, чаро маро бадгӯӣ мекунанд, ки барои он шукр мегӯям?

31 Пас, хоҳ мехӯред, хоҳ менӯшед, хоҳ он чи мекунед, ҳамаашро барои ҷалоли Худо кунед. 32 Ҳеҷ касро ба васваса назанед, на яҳудиён, на ба ғайрияҳудиён ва на калисои Худо; 33 «Чунон ки ман дар ҳама чиз ба ҳама писанд омадаам, на дар пайи нафъи худам, балки манфиати бисьёр касон, то ки онҳо наҷот ёбанд. БОБИ 11 1 Шумо низ пайравони ман бошед, чунон ки ман низ аз Масеҳ ҳастам. 2 Алҳол, эй бародарон, шуморо ситоиш мекунам, ки Маро дар ҳама чиз ба ёд меоред ва фароизҳоро риоя мекунед, чунон ки ба шумо супурдаам. 3 Аммо мехоҳам бидонед, ки сари ҳар кас Масеҳ аст; ва сари зан мард аст; ва сари Масеҳ Худост. 4 Ҳар касе, ки сари худро пӯшида дуо мегӯяд ё нубувват мекунад, сари худро хор мекунад. 5 Аммо ҳар зане ки бо сари пӯшида дуо гӯяд ё нубувват кунад, сари худро хор мекунад; 6 Зеро, агар зан пӯшонида нашавад, бигзор вай низ кӯтоҳ карда шавад; лекин агар тарошидан ё риштароштан барои зан нанг бошад, бигзор вай пӯшида шавад. 7 Зеро ки мард набояд сари худро пӯшонад, зеро ки вай сурат ва ҷалоли Худост, лекин зан ҷалоли мард аст. 8 Зеро ки мард аз зан нест; балки зани мард. 9 Мард низ барои зан офарида нашудааст; балки зан барои мард. 10 Бинобар ин зан бояд аз дасти фариштагон бар сари худ қудрат дошта бошад. 11 Аммо дар Худованд на мард бе зан, на зан бе мард. 12 Зеро, чунон ки зан аз мард аст, ончунон мард низ ба воситаи зан; балки ҳама чиз аз Худост. 13 Худатон ҳукм кунед: оё ҷоиз аст, ки зан рӯпӯш ба Худо дуо кунад? 14 Оё ҳатто худи табиат ба шумо таълим намедиҳад, ки агар одам мӯйҳои дароз дошта бошад, барои ӯ нанг аст? 15 Аммо агар зан мӯи дароз дошта бошад, ин барои вай ҷалол аст, зеро мӯи вай ба вай барои пӯшиш дода шудааст. 16 Аммо, агар касе баҳсу мунозира кунад, на мо, на дар калисоҳои Худо чунин одате надорем. 17 Дар ин бора, ки ба шумо баён мекунам, шуморо ситоиш намекунам, ки на барои беҳтар, балки барои бадтар ҷамъ омадаед. 18 Зеро, пеш аз ҳама, вақте ки шумо дар калисо ҷамъ мешавед, мешунавам, ки дар байни шумо ихтилофҳо ба амал омадааст; ва ман қисман бовар дорам. 19 Зеро ки дар миёни шумо низ бидъатҳо бояд бошад, то ки маъкулшудагон дар миёни шумо ошкор гардад. 20 Пас, вақте ки шумо дар як ҷо ҷамъ мешавед, ин барои хӯрдани таоми шоми Худованд нест. 21 Зеро ки ҳар кас ҳангоми хӯрдани дигар хӯроки шоми худро мехӯрад, ва яке гурусна ва дигаре маст аст. 22 Чӣ? Оё шумо хонаҳое надоред, ки бихӯред ва бинӯшед? ё калисои Худоро беэътиноӣ мекунед ва онҳоеро, ки надоранд, шарманда мекунед? Ба шумо чӣ гӯям? Оё туро дар ин бора ситоиш кунам? Туро таъриф намекунам.

123

1 Қӯринтиён

23 Зеро ки он чиро ба шумо супурдаам, аз Худованд гирифтаам, ки Исои Худованд дар ҳамон шабе ки таслим карда шуд, нон гирифт; 24 Ва чун шукрона кард, пора карда, гуфт: « Бигир, бихӯр; ин Бадани Ман аст, ки барои шумо пора шудааст; инро ба ёди Ман ба ҷо оваред». 25 Ҳамин тавр, косаро низ гирифта, баъд аз таоми шом гуфт: " Ин коса аҳди ҷадиди Хуни Ман аст; ҳар вақте, ки онро менӯшед, инро ба ёди Ман мекунед". 26 Зеро ҳар боре ки ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, марги Худовандро то омадани Ӯ нишон медиҳед. 27 Бинобар ин ҳар кӣ аз ин нонро бихӯрад ва ин косаи Худовандро ношоиста бинӯшад, бар Бадан ва Хуни Худованд гунаҳкор хоҳад буд. 28 Аммо бигзор касе худро тафтиш кунад, ва аз он нон бихӯрад ва аз он коса бинӯшад. 29 Зеро касе ки ба таври ношоиста мехӯрад ва менӯшад, бадани Худовандро нафаҳмида, барои худ маҳкумият мехӯрад ва менӯшад. 30 Аз ин сабаб дар байни шумо бисьёр касон нотавон ва беморанд ва бисьёр касон хобидаанд. 31 Зеро, агар мо худамонро доварӣ мекардем, набояд доварӣ кунем. 32 Аммо вақте ки моро доварӣ мекунанд, аз ҷониби Худованд ҷазо дода мешавад, то ки мо бо ҷаҳон маҳкум нашавем. 33 Бинобар ин, эй бародарони ман, вақте ки барои хӯрок хӯрдан ҷамъ мешавед, барои якдигар нишинед. 34 Ва агар касе гурусна бошад, бигзор дар хона бихӯрад; то ки барои маҳкумият якҷоя нашавед. Ва боқимондаро ҳангоми омаданам ба тартиб хоҳам дод. БОБИ 12 1 Дар бораи атоҳои рӯҳонӣ, эй бародарон, намехоҳам, ки шумо бехабар бошед. 2 Шумо медонед, ки шумо ғайрияҳудиён будед ва ба сӯи ин бутҳои гунг бурда шудаед, чунон ки шуморо бурданд. 3 Бинобар ин ба шумо мефаҳмонам, ки ҳеҷ кас, ки бо Рӯҳи Худо сухан меронад, Исоро малъун намегӯяд; ва ҳеҷ кас наметавонад Исоро Худованд аст, ҷуз ба василаи Рӯҳулқудс. 4 Инъомҳо гуногунанд, аммо Рӯҳ ҳамон як аст. 5 Ва идораҳо гуногунанд, аммо Худованд як аст. 6 Ва амалҳо гуногунанд, аммо Худо ҳамон аст, ки ҳама чизро дар ҳама амал мекунад. 7 Аммо зуҳури Рӯҳ ба ҳар кас дода мешавад, то ки бо худ нафъ расонад. 8 Зеро ки ба касе аз Рӯҳ каломи ҳикмат дода мешавад; ба дигаре каломи донишро бо ҳамон Рӯҳ; 9 Ба имони дигар бо ҳамон Рӯҳ; ба дигаре бахшоишҳои шифобахшро бо ҳамон Рӯҳ; 10 Ба дигаре мӯъҷизот нишон медиҳад; ба пешгӯии дигар; ба дигар фаҳмиши рӯҳҳо; ба дигар забонҳои гуногун; ба дигаре тафсири забонҳо: 11 Аммо ҳамаи инҳо як Рӯҳро ба амал меоварад, ки ба ҳар кас мувофиқи хости худ тақсим мекунад. 12 Зеро, чунон ки бадан як аст ва узвҳои зиёд дорад, ва ҳамаи узвҳои он як бадан, ки бисьёранд, як бадананд, Масеҳ низ ҳамин тавр аст.

13 Зеро ки ҳама бо як Рӯҳ дар як бадан таъмид гирифтаем, хоҳ яҳудӣ бошем, хоҳ ғайрияҳудиён, хоҳ ғулом бошем, хоҳ озод; ва ҳама аз як Рӯҳ нӯшонида шудаанд. 14 Зеро ки бадан як узв нест, балки бисёр узв аст. 15 Агар по гӯяд: "Азбаски ман даст нестам, аз бадан нестам"; Пас, оё он аз бадан нест? 16 Ва агар гӯш гӯяд: "Азбаски ман чашм нестам, ман аз бадан нестам"; Пас, оё он аз бадан нест? 17 Агар тамоми бадан чашм бошад, шунавоӣ куҷост? Агар ҳама мешунаванд, бӯй куҷост? 18 Аммо алҳол Худо узвҳоро ҳар яке аз онҳоро дар бадан, чунон ки ба Ӯ маъқул буд, муқаррар кардааст. 19 Ва агар ҳама як узв мебуданд, бадан куҷост? 20 Аммо онҳо узвҳои бисьёранд, лекин як бадан. 21 «Ва чашм наметавонад ба даст бигӯяд: "Ту ба ман даркор нестӣ", ва боз сар ба пойҳо: "Ту ба ман даркор нестӣ". 22 На, он узвҳои бадан, ки ба назар заифтаранд, бештар заруранд: 23 Ва он узвҳои баданро, ки ба назари мо камтар шарафманд аст, ба онҳо эҳтироми бештаре медиҳем; ва қисматҳои ношоистаи мо зебоии бештар доранд. 24 Зеро узвҳои зебои мо эҳтиёҷе надоранд; балки Худо баданро бо ҳам мубтало кардааст, ва он узвро, ки норасоиро бештар эҳтиром кардааст; 25 То ки дар бадан ихтилоф набошад; балки аъзоён дар хакки якдигар як хел гамхорй кунанд. 26 Ва агар як узв дард кунад, ҳама узвҳо бо он азоб мекашанд; ё як узв обруманд бошад, хамаи аъзоён аз он шод мешаванд. 27 Акнун шумо Бадани Масеҳ ҳастед, алалхусус узвҳо. 28 Ва Худо баъзеро дар калисо, аввал ҳаввориён, дар навбати дуюм анбиё, сеюмин муаллимон, баъд аз он мӯъҷизаҳо, баъд инъомҳои шифобахш, мададҳо, ҳукуматҳо ва забонҳои гуногунро таъин кардааст. 29 Оё ҳама ҳаввориёнанд? ҳама паёмбаранд? ҳама омӯзгоранд? Оё ҳама мӯъҷизакоронанд? 30 Оё ҳамаи инъомҳои шифобахш доранд? Оё ҳама ба забонҳо гап мезананд? ҳама тафсир мекунанд? 31 Аммо ба тӯҳфаҳои беҳтарин тамаъ кунед, ва ман ба шумо роҳи беҳтареро нишон медиҳам. БОБИ 13 1 Ҳарчанд бо забони мардум ва фариштагон сухан гӯям, ва садақа надорам, Ҳамчун миси ҷаранговар ё санҷе шудаам. 2 Ва гарчанде ки атои нубувватро дошта бошам, ва ҳама асрор ва ҳама донишро мефаҳмам; ва гарчанде ки имон дорам, то кӯҳҳоро барканам ва садақа надорам, ман ҳеҷ нестам. 3 Ва гарчанде ки тамоми дороии худро барои таъом додани мискинон медиҳам, ва агар баданамро барои сӯхтан супорам, ва садақа надошта бошам, ба ман ҳеҷ фоидае намебахшад. 4 Садақа дароз кашад ва меҳрубон аст; Садақа ҳасад намекунад; Садақа худашро фахр намекунад, мағрур намешавад, 5 Худро ношоиста намекунад, аз они худро намеҷӯяд, ба осонӣ ба хашм намеояд, бадӣ фикр намекунад;

124

1 Қӯринтиён

6 На аз шарорат шодӣ мекунад, балки аз ростӣ шодӣ мекунад; 7 Ҳама чизро таҳаммул мекунад, ба ҳама чиз бовар мекунад, ба ҳама чиз умед мебандад, ба ҳама чиз тоб меорад. 8 Садақа ҳеҷ гоҳ ноком намешавад; агар забонҳо вуҷуд дошта бошанд, онҳо қатъ хоҳанд шуд; агар дониш ҳаст, он нест хоҳад шуд. 9 Зеро ки мо қисман медонем ва қисман нубувват мекунем. 10 Аммо ҳангоме ки комил ояд, он чи қисман аст, нест хоҳад шуд. 11 Вақте ки кӯдак будам, кӯдакӣ мегуфтам, кӯдакӣ мефаҳмидам, кӯдакӣ фикр мекардам, аммо вақте ки мард шудам, чизҳои кӯдакиро дур кардам. 12 Ҳоло мо аз шиша тира мебинем; вале баъд ру ба ру: акнун ман цисман медонам; лекин он гоҳ хоҳам донист, чунон ки ман низ маълумам. 13 Ва алҳол ин се чиз боқӣ мемонад: имон, умед ва эҳсон; Аммо бузургтарини онҳо садақа аст. БОБИ 14 1 Аз паи садақа пайравӣ кунед ва бахшоиши рӯҳонӣ орзу кунед, балки барои он ки нубувват кунед. 2 Зеро касе ки ба забони номаълум сухан меронад, на ба одамон, балки ба Худо сухан меронад, зеро ки ҳеҷ кас вайро намефаҳмад; аммо дар рӯҳ асрор мегӯяд. 3 Аммо касе ки нубувват мекунад, ба одамон барои ободкунӣ, насиҳат ва тасаллӣ сухан меронад. 4 Ҳар кӣ ба забони ношинос сухан меронад, худро обод мекунад; балки касе ки нубувват мекунад, калисоро обод мекунад. 5 Мехостам, ки ҳама ба забонҳо сухан гӯед, балки пешгӯӣ мекардед; зеро ки нубувваткунанда аз касе ки ба забонҳо сухан меронад, бузургтар аст, магар он ки вай тафсир накунад, то ки калисо обод гардад. 6 Акнун, эй бародарон, агар назди шумо биёям, ки ба забонҳо сухан ронам, ба шумо чӣ фоидае хоҳад дошт, магар он ки бо шумо бо ваҳй, ё ба воситаи дониш, ё нубувват, ё ба воситаи таълим сухан нагӯям? 7 Ва ҳатто чизҳои беҳаёт садо медиҳанд, хоҳ най ё барфа, магар он ки онҳо дар садоҳо фарқ накунанд, аз куҷо маълум мешавад, ки най ё барфа чист? 8 Зеро, агар карнай садои номуайян барорад, кӣ ба ҷанг омода шавад? 9 Ҳамин тавр шумо, агар ба забон калимаҳои фаҳмо нагӯед, чӣ тавр маълум мешавад, ки чӣ гуфта мешавад? зеро ки шумо ба ҳаво сухан хоҳед гуфт. 10 Шояд дар ҷаҳон ин қадар овозҳо вуҷуд доранд ва ҳеҷ яке аз онҳо бемаънӣ нест. 11 Пас, агар ман маънои овозро надонам, барои ҳар кӣ сухан гӯяд, ваҳшӣ хоҳам буд, ва ҳар кӣ сухан гӯяд, барои ман ваҳшӣ хоҳад буд. 12 Ҳамин тавр, шумо, азбаски дар бахшоишҳои рӯҳонӣ ғаюред, кӯшиш кунед, ки дар обод кардани калисо бартарӣ дошта бошед. 13 Бинобар ин ҳар кӣ ба забони номаълум сухан меронад, бигзор дуо гӯяд, то тафсир кунад. 14 Зеро, агар ман ба забони номаълум дуо гӯям, рӯҳи ман дуо мекунад, аммо фаҳмиши ман бесамар аст.

125

15 Пас ин чист? Ман бо рӯҳ дуо хоҳам кард, ва бо ақл низ дуо хоҳам кард: бо рӯҳ суруд хоҳам хонд, ва бо ақл низ суруд хоҳам хонд. 16 Дар акси ҳол, вақте ки ту бо рӯҳ баракат хоҳӣ дод, он кас, ки дар хонаи бехабарон қарор дорад, чӣ гуна метавонад ҳангоми шукргузории ту омин гӯяд, дар сурате ки вай он чи мегӯӣ, намефаҳмад? 17 Зеро ки ту хуб шукр мегӯӣ, лекин дигаре обод нашудааст. 18Ба Худои худ шукр мегӯям, ки аз ҳамаи шумо бештар ба забонҳо сухан меронам; 19 Аммо ман дар калисо бо ақли худ панҷ калима гуфтанро афзал медонистам, то ки бо овози худ дигаронро низ таълим диҳам, аз он ки даҳ ҳазор калима ба забони номаълум. 20 Эй бародарон! 21 Дар шариат навишта шудааст: "Ба ин қавм бо забонҳои дигар ва забонҳои дигар сухан хоҳам гуфт; лекин ба ҳар ҳол онҳо Маро намешунаванд, мегӯяд Худованд. 22 Бинобар ин забонҳо на барои имондорон, балки барои онҳое, ки имон намеоваранд, аломат аст; аммо нубувват на барои имондорон, балки барои имондорон хизмат мекунад. 23 Пас, агар тамоми калисо дар як ҷо ҷамъ шуда, ҳама ба забонҳо сухан гӯянд, ва бехабарон ё беимонон оянд, оё онҳо намегӯянд, ки шумо девонаед? 24 Аммо, агар ҳама нубувват кунанд, ва касе ки имон надорад, ё бехабар ояд, вай ба ҳама боварӣ дошта бошад, вай бар ҳама доварӣ карда мешавад; 25 Ва ин тавр аст асрори дилаш ошкор; Ва рӯй ба замин афтода, Худоро парастиш мекунад ва мегӯяд, ки Худо дар ту ба ҳақ аст. 26 Пас, эй бародарон? Вақте ки шумо ҷамъ мешавед, ҳар яке аз шумо таронаи забур, таълимот, забон, ваҳй ва таъбире дорад. Бигзор ҳама чиз барои обод кардан анҷом дода шавад. 27 «Ҳар кӣ ба забони ношинос сухан гӯяд, бигзор ду нафар бошад, ё бештар аз се нафар бошад, ва он ҳам ба таври ҷудогона; ва бигзор касе тафсир кунад. 28 Аммо агар тарҷумон набошад, бигзор вай дар калисо хомӯш бошад; ва бигзор вай ба худаш ва ба Худо сухан гӯяд. 29 Бигзор анбиё ду ё се сухан гӯянд, ва дигаре ҳукм кунад. 30 Агар чизе ба дигаре, ки дар он ҷо нишастааст, ошкор шавад, бигзор аввалинаш хомӯш бошад. 31 Зеро ки ҳамаатон як-як нубувват кунед, то ки ҳама таълим гиранд ва ҳама тасаллӣ ёбанд. 32 Ва рӯҳҳои анбиё ба анбиё итоат мекунанд. 33 Зеро ки Худо на муаллифи ошуфтагӣ, балки осоиштагӣ аст, чунон ки дар ҳамаи калисоҳои муқаддасон. 34 Бигзор занони шумо дар калисоҳо хомӯш бошанд, зеро ки ба онҳо иҷозат нест, ки сухан гӯянд; балки ба онҳо фармон дода шудааст, ки итоат кунанд, чунон ки шариат низ мегӯяд. 35 Ва агар онҳо чизе омӯзанд, бигзор дар хона аз шавҳарони худ бипурсанд, зеро ки дар калисо сухан гуфтан барои занон нанг аст. 36 Чӣ? Каломи Худо аз шумо нозил шудааст? ё танҳо ба шумо омадааст?

1 Қӯринтиён

37 Агар касе худро набӣ ё рӯҳонӣ ҳисоб кунад, бигзор вай эътироф кунад, ки он чи ба шумо менависам, аҳкоми Худованд аст. 38 Аммо агар касе нодон бошад, бигзор нодон бошад. 39 Бинобар ин, эй бародарон, тамаъ кунед, ки нубувват кунед ва ба забонҳо сухан гуфтанро манъ накунед. 40 Бигзор ҳама чиз ба таври шоиста ва бо тартиб сурат гирад.

22 Зеро, чунон ки дар Одам ҳама мемиранд, ончунон дар Масеҳ ҳама зинда хоҳанд шуд. 23 Аммо ҳар кас бо тартиби худ: Масеҳ бори аввал аст; баъд аз омадани Ӯ онҳое ки аз они Масеҳанд. 24 «Он гоҳ интиҳо фаро мерасад, вақте ки Ӯ Малакутро ба Худо, яъне ба Падар супурд; ҳангоме ки ӯ тамоми ҳукмронӣ ва тамоми қудрат ва қудратро барҳам медиҳад. 25 «Зеро ки Ӯ бояд подшоҳӣ кунад, то даме ки ҳамаи душманонро зери пои Ӯ андозад. 26 Охирин душмане, ки нест карда мешавад, марг аст. 27 Зеро ки Ӯ ҳама чизро зери пои Ӯ гузоштааст. Аммо ҳангоме ки мегӯяд, ки ҳама чиз зери дасти Ӯст, маълум аст, ки Ӯ истисно аст, ки ҳама чизро зери дасти Ӯ гузоштааст. 28 Ва ҳангоме ки ҳама чиз ба Ӯ тобеъ шавад, худи Писар низ ба касе ки ҳама чизро зери дасти Ӯ гузорад, тобеъ хоҳад шуд, то ки Худо ҳама дар ҳама бошад. 29 Вагарна онҳое ки барои мурдагон таъмид мегиранд, чӣ кор хоҳанд кард, агар мурдагон эҳьё нашаванд? пас чаро онҳо барои мурдагон таъмид мегиранд? 30 Ва чаро мо ҳар соат дар хатар мемонем? 31 Ман аз шодии шумо, ки дар Худованди мо Исои Масеҳ дорам, эътироз мекунам, ман ҳар рӯз мемирам. 32 «Агар дар Эфсӯс бо одамони дарранда ҷанг карда бошам, ба ман чӣ фоида дорад, агар мурдагон эҳьё нашаванд? биёед бихӯрем ва бинӯшем; зеро ки фардо мемирем. 33 Фирефта нашавед: сухани бад одоби некро вайрон мекунад. 34 Ба адолат бедор шавед, ва гуноҳ накунед; зеро ки баъзе касон дар бораи Худо дониш надоранд: инро барои хиҷили шумо мегӯям. 35 Аммо касе хоҳад гуфт: "Мурдагон чӣ гуна эҳьё мешаванд?" ва онҳо бо кадом бадан меоянд? 36 Эй нодон, он чи ту мекорӣ, зинда намешавад, магар он ки бимирад; 37 Ва он чи ту мекорӣ, на он бадани оянда мекорӣ, балки гандум ё донаи дигарро мекорӣ; 38 Аммо Худо ба он ҷисме медиҳад, ки ба Ӯ маъқул аст, ва ба ҳар насл ҷисми худро медиҳад. 39 Ҳар як гӯшт як хел нест, балки гӯшти одамон дигар, гӯшти ҳайвоноти ваҳшӣ дигар, гӯшти моҳӣ дигар ва гӯшти парранда дигар аст. 40 Ҷисмҳои осмонӣ ва ҷисмҳои заминӣ низ ҳастанд, аммо ҷалоли осмонӣ як аст, ҷалоли заминӣ дигар. 41 Ҷалоли офтоб як аст, ҷалоли моҳ дигар, ва ҷалоли ситораҳо дигар, зеро ки як ситора аз ситораи дигар бо ҷалол фарқ мекунад. 42 Эҳёи мурдагон низ ҳамин тавр аст. Он дар фасод кошта мешавад; дар бефасод баланд мешавад: 43 Дар нангин кошта мешавад; дар ҷалол эҳьё мешавад: дар заъф кошта мешавад; дар қудрат баланд мешавад: 44 Он ҷисми табиӣ кошта шудааст; он ҷисми рӯҳонӣ баланд мешавад. Ҷисми табиӣ вуҷуд дорад ва ҷисми рӯҳонӣ вуҷуд дорад. 45 Ҳамин тавр навишта шудааст: "Одами аввалин Одам ҷони зинда гардид"; Одами охирин рӯҳи зиндакунанда сохта шудааст. 46 Аммо на аввал рӯҳонӣ, балки он чизест, ки табиӣ аст; ва баъд аз он чизе, ки рӯҳонӣ аст.

БОБИ 15 1 Илова бар ин, эй бародарон, башоратеро, ки ба шумо мавъиза кардам, ва шумо низ онро қабул кардаед ва дар он истодаед, ба шумо баён мекунам; 2 Ба воситаи он шумо низ наҷот меёбед, агар он чиро, ки ба шумо башорат додаам, дар хотир нигоҳ доред, магар ин ки бар абас имон наовардаед. 3 Зеро ки ман пеш аз ҳама он чи гирифтаам, ба шумо супурдам, ки чӣ тавр Масеҳ мувофиқи Навиштаҳо барои гуноҳҳои мо мурд; 4 Ва дар бораи дафн шуданаш ва дар рӯзи сеюм эҳьё шуд, мувофиқи Навиштаҳо: 5 Ва ӯ дар назди Кифо, баъд аз он дувоздаҳ дида шуд: 6 Баъд аз ин, дар яку якбора зиёда аз панҷсад нафар бародарон ӯро диданд; ки қисми зиёди онҳо то имрӯз боқӣ мондаанд, вале баъзеашон хоб рафтаанд. 7 Пас аз он, вай ба Яъқуб зоҳир шуд; пас аз тамоми ҳаввориён. 8 Ва дар ниҳоят, ӯ низ дар назди ман, мисли касе ки аз вақт таваллуд шудааст, зоҳир шуд. 9 Зеро ки ман хурдтарини ҳаввориён ҳастам, ки лоиқ нестам, ки ҳавворӣ номида шаванд, зеро калисои Худоро таъқиб мекардам. 10 Аммо ба файзи Худо он чи ҳастам, ҳастам; ва файзи Ӯ, ки ба ман ато шудааст, бар абас набуд; лекин ман аз ҳама зиёдтар меҳнат кардам, лекин на ман, балки файзи Худое ки бо ман буд. 11 Бинобар ин, хоҳ ман бошам, хоҳ онҳо, мо ҳамин тавр мавъиза мекунем, ва шумо низ ҳамин тавр имон овардед. 12 Агар дар бораи Масеҳ мавъиза карда шавад, ки аз мурдагон эҳьё шуд, пас чӣ тавр баъзе аз шумо мегӯянд, ки эҳёи мурдагон нест? 13 Аммо агар эҳёи мурдагон набошад, Масеҳ низ эҳьё нашудааст; 14 Ва агар Масеҳ эҳьё нашавад, мавъизаи мо низ бар абас аст, ва имони шумо низ бар абас аст. 15 Бале, мо шоҳидони бардурӯғи Худо ҳастем; зеро ки мо дар бораи Худо шаҳодат додаем, ки Ӯ Масеҳро эҳьё кардааст; 16 Зеро, агар мурдагон эҳьё нашаванд, Масеҳ низ эҳьё нашудааст. 17 Ва агар Масеҳ эҳьё нашавад, имони шумо бар абас аст; шумо ҳанӯз дар гуноҳҳои худ ҳастед. 18 Он гоҳ онҳое низ, ки дар Масеҳ хуфтаанд, ҳалок мешаванд. 19 Агар мо танҳо дар ин ҳаёт ба Масеҳ умед дошта бошем, аз ҳама бадбахттаринем. 20 Аммо Масеҳ алҳол аз мурдагон эҳьё шуд ва аввалин самари хуфтагон гардид. 21 Зеро, азбаски мамот ба воситаи одам омад, эҳьёи мурдагон низ ба воситаи одам омад.

126

1 Қӯринтиён

47 Одами якум аз замин аст, замин аст; одами дуюм Худованд аз осмон аст. 48 Чӣ гунае ки заминӣ аст, заминиён низ чунинанд; ва чӣ гунае ки осмонӣ бошад, осмониён низ он гунаанд. 49 Ва чӣ тавре ки мо сурати заминиро бардоштаем, сурати осмониро низ ба дӯш хоҳем гирифт. 50 Эй бародарон, ҳаминро мегӯям, ки ҷисм ва хун вориси Малакути Худо шуда наметавонанд; ва фасод вориси фасод нест. 51 «Инак, ба шумо асроре нишон медиҳам; На ҳама мо хобем, аммо ҳамаамон тағир хоҳем ёфт, 52 Дар як лаҳза, дар мижа задани чашм, дар карнаи охирин: зеро ки карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон бефано эҳё хоҳанд шуд, ва мо дигаргун хоҳем шуд. 53 «Зеро ки ин фосид бояд либоси бефаноӣ дар бар кунад, ва ин миранда либоси ҷовидонӣ дар бар кунад. 54 Пас, ҳангоме ки ин фосид либоси бефаноӣ дар бар кунад, ва ин миранда либоси ҷовидонӣ бипӯшад, он гоҳ сухане, ки навишта шудааст, ба амал ояд: "Марг дар ғалаба фурӯ бурда шуд". 55 Эй марг, неши ту куҷост? Эй қабр, пирӯзии ту куҷост? 56 Неши мамот гуноҳ аст; ва қуввати гуноҳ шариат аст. 57 Вале шукр ба Худое, ки ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба мо ғалаба ато кардааст. 58 Пас, эй бародарони маҳбуби ман, устувор, беҷунб ва ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошед, зеро медонед, ки меҳнати шумо дар Худованд бар абас нест.

13 Бедор бошед, дар имон устувор бошед, мисли одамон аз шумо даст кашед, қавӣ бошед. 14 Бигзор ҳама корҳоят бо садақа анҷом дода шавад. 15 Аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунам, (шумо хонаи Истефанусро медонед, ки он аввалин меваҳои Охоия аст ва онҳо ба хизмати муқаддасон тобеъ шудаанд) 16 То ки шумо ба чунин шахсон ва ба ҳар кӣ бо мо мадад мерасонад ва меҳнат мекунад, итоат кунед. 17 Аз омадани Истефанус, Фортунатус ва Охоикӯс шодам, зеро ки онҳо камбудии шуморо таъмин карданд. 18 Зеро ки онҳо рӯҳи ман ва рӯҳи шуморо тароват доданд; пас шумо чунин касонеро эътироф кунед. 19 Калисоҳои Осиё ба шумо салом мегӯянд. Акило ва Прискила бо калисое ки дар хонаи онҳост, ба шумо дар Худованд салом мегӯянд. 20 Ҳамаи бародарон ба шумо салом мегӯянд. Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом гӯед. 21 Саломи ман Павлус бо дасти худам. 22 Агар касе Исои Масеҳи Худовандро дӯст надорад, бигзор вай Анатема Маранато бошад. 23 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод. 24 Муҳаббати ман бо ҳамаи шумо дар Исои Масеҳ бод. омин. (Аввалин номаи ба Қӯринтиён аз Филиппӣ аз ҷониби Стефанус ва Фортунатус ва Охаикӯс ва Тимотиюс навишта шудааст.)

БОБИ 16 1 Дар бораи ҷамъоварӣ барои муқаддасон, чунон ки Ман ба калисоҳои Ғалотия амр фармудаам, шумо низ ҳамин тавр мекунед. 2 Дар рӯзи якуми ҳафта бигзор ҳар яке аз шумо, чунон ки Худо ба вай обод кардааст, дар назди ӯ захира кунед, то ки ҳангоми омаданам ҷамъомаде набошад. 3 Ва ҳангоме ки меоям, ҳар киро бо мактубҳои худ писандиҳед, мефиристам, то ки озодии шуморо ба Ерусалим биёранд. 4 «Ва агар меравам, онҳо низ бо ман хоҳанд рафт. 5 Ва ҳангоме ки аз Мақдуния гузарам, назди шумо хоҳам омад, зеро ки аз Мақдуния мегузарам. 6 Ва шояд ман бо шумо бимонам, ва зимистонро бо шумо хоҳам бурд, то ки ба ҳар ҷое ки равам, маро ба сафар баред. 7 Зеро ки ҳоло ман шуморо дар роҳ нахоҳам дид; лекин ман боварӣ дорам, ки агар Худованд иҷозат диҳад, каме бо шумо бимонам. 8 Аммо ман то иди Пантикост дар Эфсӯс хоҳам монд. 9 Зеро ки дари бузург ва таъсирбахш ба рӯи ман кушода шудааст, ва душманони зиёде ҳастанд. 10 «Акнун, агар Тимотиюс биёяд, бубинед, ки вай бе тарсу ҳарос бо шумо бошад, зеро ки ӯ кори Худовандро ба ҷо меоварад, чунон ки ман низ мекунам. 11 Пас, бигзор ҳеҷ кас ба вай беэътиноӣ накунад, балки ӯро ба саломатӣ берун кунед, то ки назди ман биёяд, зеро ки Ман ӯро бо бародаронаш ҷустуҷӯ мекунам. 12 Вақте ки ба бародари мо Апӯллӯс дахл карда, хеле мехостам, ки вай бо бародарон назди шумо биёяд; балки вакте ки фурсати муносиб ёбад, меояд.

127

2 Қӯринтиён БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ, бо хости Худо ва бародари мо Тимотиюс, ба калисои Худо, ки дар Қӯринтус аст, ва бо ҳамаи муқаддасон, ки дар тамоми Охоия ҳастанд. 2 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Муборак аст Худо, Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари марҳамат ва Худои ҳар тасаллӣ! 4 Он ки моро дар тамоми андӯҳҳои мо тасаллӣ медиҳад, то ки мо ба онҳо тасаллӣ дода тавонем, ки дар ҳар андӯҳе, ки худамон аз ҷониби Худо тасаллӣ ёфтаем. 5 Зеро, чунон ки уқубатҳои Масеҳ дар мо фаровон аст, тасаллии мо низ ба воситаи Масеҳ зиёд аст. 6 Ва агар ба мо гирифтор шавем, ин барои тасаллӣ ва наҷоти шумост, ки он дар тоб овардан ба ҳамон уқубатҳое ки мо низ мекашем, самарабахш аст; 7 Ва умеди мо аз шумо устувор аст, зеро медонем, ки чӣ тавре ки шумо шарики уқубатҳо ҳастед, тасаллӣ низ хоҳед буд. 8 Зеро, эй бародарон, намехоҳем, ки шумо аз мусибати мо, ки дар Осиё ба сари мо омад, бехабар бошед, то ки мо аз ҳад зиёд ва аз қуввати зиёд фишор оварем, ки ҳатто аз ҳаёт ноумед шудем. 9 Аммо мо ҳукми маргро дар худ доштем, ки на ба худамон, балки ба Худое ки мурдагонро эҳьё мекунад, таваккал кунем; 10 «Он ки моро аз марги азим раҳоӣ дод, ва наҷот медиҳад; 11 Шумо низ бо дуо дар ҳаққи мо ёрӣ медиҳед, то ки барои он атое ки аз ҷониби одамони бисьёр ба мо ато шудааст, аз ҷониби бисьёр касон аз номи мо шукргузорӣ кунанд. 12 Зеро ки шодии мо ин аст, ки шаҳодати виҷдони мо, ки дар соддагӣ ва самимияти илоҳӣ, на бо ҳикмати ҷисмонӣ, балки аз файзи Худо, мо дар ҷаҳон ва бештар ба шумо бо шумо сӯҳбат кардаем. 13 Зеро ки мо ба шумо чизе наменависем, ҷуз он чизе ки шумо хондаед ё эътироф мекунед; ва бовар дорам, ки шумо то охир эътироф хоҳед кард; 14 Чунон ки шумо қисман эътироф кардаед, ки мо шодии шумо ҳастем, чунон ки шумо низ дар рӯзи Исои Худованд аз они мо ҳастед. 15 Ва аз ин пеш ман ният доштам, ки назди шумо биёям, то ки шумо фоидаи дуюм ёбед; 16 Ва аз миёни шумо ба Мақдуния гузашта, аз Мақдуния боз назди шумо биёям, ва аз шумо ба сӯи Яҳудо бурда шавад. 17 Пас, вақте ки ман чунин фикр мекардам, оё сабукиро истифода кардам? Ё он чи ки ман ният дорам, оё ба ҳасби ҷисм ният мекунам, ки бо ман оре оре ва не не бошад? 18 Аммо, чунон ки Худо ҳақ аст, каломи мо ба шумо оре ва не буд. 19 Зеро Писари Худо, Исои Масеҳ, ки ба воситаи мо ва Силвонус ва Тимотиюс дар миёни шумо мавъиза карда буд, на оре ва ҳам не, балки дар Ӯ оре буд.

128

20 Зеро ки тамоми ваъдаҳои Худо дар Ӯ оре ва дар Ӯ омин аст, то ки ҷалоли Худо ба воситаи мо. 21 Он ки моро бо шумо дар Масеҳ устувор месозад ва моро тадҳин кардааст, Худост; 22 Ӯ ба мо мӯҳр гузошта, дар дилҳои мо ҷидду ҷаҳди Рӯҳро додааст. 23 Ва ман Худоро барои шаҳодате бар ҷони худ мехонам, ки то ҳол ба Қӯринтус наомадаам, то шуморо амон диҳад. 24 На барои он ки мо бар имони шумо ҳукмронӣ кардаем, балки мададгорони шодмонии шумо ҳастем, зеро ки шумо ба воситаи имон истодаед. БОБИ 2 1 Аммо ман бо худ қарор додам, ки дигар бо ғам назди шумо наоям. 2 Зеро, агар ман шуморо ғамгин созам, кист, ки маро шод гардонад, аммо касе ки аз ман ғамгин мешавад? 3 Ва инро ба шумо навиштаам, мабодо вақте ки омадаам, аз онҳое, ки бояд аз онҳо шодӣ кунам, андӯҳгин нашавам; ки ба ҳамаи шумо боварӣ дорам, ки шодии ман шодии ҳамаи шумост. 4 Зеро ки ман аз андӯҳ ва дарди дил ба шумо бо ашки зиёд навиштам; на барои он ки шумо ғамгин шавед, балки барои он ки муҳаббатеро, ки ман нисбат ба шумо бештар дорам, бидонед. 5 Аммо агар касе ғамгин шуда бошад, маро на, балки қисман андӯҳгин кардааст, то ки ман аз ҳамаи шумо зиёд пурбор накунам. 6 Ба чунин одам бас аст ин ҷазо, ки аз бисёриҳо дода шуд. 7 Бинобар ин, баръакс, беҳтар аст, ки ӯро афв кунед ва тасаллӣ диҳед, мабодо чунин шахсро андӯҳи аз ҳад зиёд фурӯ набарад. 8 Бинобар ин аз шумо хоҳишмандам, ки муҳаббати худро нисбат ба ӯ тасдиқ кунед. 9 Зеро барои ҳамин навиштаам, то бидонам, ки шумо дар ҳама чиз итоаткор ҳастед ё не. 10 Ба ҳар кӣ чизеро бахшида бошед, ман ҳам мебахшам; 11 Мабодо шайтон ба мо даст назанад, зеро ки мо аз найрангҳои ӯ бехабар нестем. 12 Илова бар ин, вақте ки ман ба Трӯос омадам, то башорати Масеҳро мавъиза кунам, ва даре аз ҷониби Худованд ба рӯи ман кушода шуд, 13 Рӯҳам ором набуд, зеро бародари худ Титусро наёфтам, балки аз онҳо рухсат дода, аз он ҷо ба Мақдуния рафтам. 14 Шукр ба Худо, ки ҳамеша моро дар Масеҳ пирӯз мегардонад ва накҳати дониши Худро ба воситаи мо дар ҳама ҷо зоҳир мекунад. 15 Зеро ки мо барои Худо маззаи ширини Масеҳ ҳастем, дар наҷотёфтагон ва дар ҳалокшудагон. 16 Барои касе ки мо маззаи мамот ҳастем, то мамот ҳастем; ва барои дигаре маззаи ҳаёт барои ҳаёт. Ва кӣ барои ин чизҳо басанда аст? 17 Зеро мо на он қадар бисьёрем, ки каломи Худоро фосид мекунанд, балки аз рӯи самимият, балки аз рӯи Худо, дар ҳузури Худо, дар Масеҳ сухан меронем.

2 Қӯринтиён

БОБИ 3

6 Зеро Худое, ки амр фармудааст, ки нур аз зулмот дурахшид, дар дилҳои мо дурахшид, то ки нури дониши ҷалоли Худоро дар рӯи Исои Масеҳ бидиҳад. 7 Вале мо ин ганҷро дар зарфҳои гилин дорем, то ки бузургии қувват аз они Худо бошад, на аз они мо. 8 Мо аз ҳар сӯ ғамгин ҳастем, вале ғамгин нестем; мо дар ҳайратем, аммо ноумед нестем; 9 таъқиб карда шуданд, вале тарк нашудаанд; партофта, вале нобуд нашудааст; 10 Ҳамеша марги Исои Худовандро дар бадани мо бардоштем, то ки ҳаёти Исо низ дар бадани мо зоҳир шавад. 11 Зеро ки мо, зиндагон, ҳамеша ба хотири Исо ба мамот таслим мешавем, то ки ҳаёти Исо низ дар ҷисми мирандаи мо зоҳир гардад. 12 Пас, мамот дар мо амал мекунад, аммо ҳаёт дар шумо. 13 Мо ҳамон рӯҳи имон дорем, чунон ки навишта шудааст: "Имон овардам ва бинобар ин гуфтам"; мо низ бовар мекунем ва аз ин рӯ мегӯем; 14 Чун медонед, ки Он ки Исои Худовандро эҳьё кард, моро низ ба воситаи Исо эҳьё карда, бо шумо хоҳад овард. 15 Зеро ки ҳама чиз ба хотири шумост, то ки файзи фаровон ба василаи шукргузории бисьёр касон ба ҷалоли Худо афзун гардад. 16 Ба ин сабаб мо суст намешавем; вале агар одами берунии мо нобуд шавад, одами ботин руз то руз нав мешавад. 17 Зеро андӯҳи сабуки мо, ки танҳо як лаҳза аст, барои мо ҷалоли хеле бузургтар ва абадӣ меорад; 18 Дар ҳоле ки мо на ба чизҳои намоён, балки ба чизҳои нонамоён менигарем, зеро он чи дида мешавад, муваққатист; аммо он чи нонамоён аст, абадӣ аст.

1 Оё мо боз ба таърифи худ шурӯъ мекунем? ё ба мо, мисли баъзеи дигар, номаҳои таърифӣ ба шумо ё номаи таърифи шумо лозим аст? 2 Шумо номаи мо ҳастед, ки дар дилҳои мо навишта шудааст ва онро ҳама медонанд ва хондаанд: 3 Зеро ки шумо ошкоро номаи Масеҳ ҳастед, ки ба воситаи мо хизмат карда шудааст ва на бо сиёҳӣ, балки бо Рӯҳи Худои Ҳай навишта шудааст; на дар суфрахои сангин, балки дар суфрахои гушти дил. 4 Ва мо ба воситаи Масеҳ ба Худо таваккал дорем: 5 На ин ки мо барои худ кофӣ ҳастем, ки чизе дар бораи худамон фикр кунем; лекин кофии мо аз Худост; 6 Ӯ инчунин моро ба хизматгузорони Аҳди Ҷадид қодир сохт; на аз ҳарф, балки аз рӯҳ, зеро ки ҳарф мекушад, аммо рӯҳ ҳаёт мебахшад. 7 Аммо агар хизмати мамот, ки дар сангҳо навишта шудааст, ҷалол мебуд, ба тавре ки банӣ-Исроил натавонистанд чеҳраи Мусоро аз ҷалоли чеҳраи ӯ бубинанд; ки ҷалол бояд нест карда шавад: 8 Чӣ тавр хизмати рӯҳ хеле ҷалол нест? 9 Зеро, агар хизмати маҳкумият ҷалол бошад, хизмати адолат дар ҷалол зиёдтар аст. 10 Зеро ки ҷалоле, ки ҷалол дода шуда буд, ба сабаби ҷалоли барҷаста дар ин маврид ҷалол надошт. 11 Зеро, агар он чи нест карда шуд, ҷалол бошад, он чи боқимонда ҷалол аст. 12 Пас, чун дид, ки мо чунин умед дорем, мо возеҳии суханро истифода мебарем: 13Ва на мисли Мусо, ки бар рӯи Ӯ парда ниҳод, то ки банӣ-Исроил натавонистанд ба анҷоми он чизе ки барҳам дода шудааст, нигоҳ кунанд; 14 Аммо зеҳни онҳо кӯр буд, зеро ки ҳамон парда то имрӯз дар хондани аҳди қадим бардоштанашуда боқӣ мемонад; ки парда дар Масеҳ бартараф карда шудааст. 15 Аммо то имрӯз, вақте ки Мусо хонда мешавад, парда бар дили онҳост. 16 Бо вуҷуди ин, вақте ки он ба Худованд рӯ меоварад, парда бардошта мешавад. 17 Ва Худованд он Рӯҳ аст; ва ҳар ҷое ки Рӯҳи Худованд аст, он ҷо озодӣ ҳаст. 18 Аммо ҳамаи мо, бо чеҳраи кушод, ки дар шиша ҷалоли Худовандро мебинем, ба ҳамон сурат аз ҷалол ба ҷалол табдил ёфтаем, чунон ки аз Рӯҳи Худованд.

БОБИ 5 1 Зеро мо медонем, ки агар хонаи заминии мо аз ин хаймаи муқаддас барҳам хӯрда бошад, мо бинои Худо дорем, яъне хонаи бо дасти одамон сохтанашуда ва абадӣ дар осмон. 2 Зеро ки мо дар ин бора оҳу нола мекунем ва мехоҳем, ки хонаи худро, ки аз осмон аст, дар бар кунем: 3 Агар ҳамин тавр бошад, мо дар либосе бараҳна нахоҳем ёфт. 4 Зеро ки мо, ки дар ин хайма ҳастем, дар зери бори гаронӣ оҳу нола мекунем: на барои он ки либос пӯшида бошем, балки дар бар пӯшидаем, то ки миранда аз ҳаёт фурӯ бурда шавад. 5 Он ки моро барои худи ҳамин чиз офаридааст, Худост, ки ҷидду ҷаҳди Рӯҳро ба мо ато кардааст. 6 Бинобар ин мо ҳамеша дилпур ҳастем, зеро медонем, ки дар ҳоле ки дар бадан дар хона ҳастем, аз Худованд дур нестем. 7 (Зеро ки мо аз рӯи имон рафтор мекунем, на аз рӯи бино.) 8 Мо боварии комил дорем, ман мегӯям, ва мехоҳем, ки аз бадан ғоиб бошем ва бо Худованд ҳузур дошта бошем. 9 Бинобар ин мо меҳнат мекунем, то хоҳ ҳозир ва хоҳ ғоиб, ба Ӯ мақбул шавем.

БОБИ 4 1 Бинобар ин, модоме ки ин хизматро дорем, чунон ки марҳамат дидаем, ноумед намешавем; 2 Аммо аз чизҳои ниҳони зишт даст кашед, на бо макр рафтор кунед ва на каломи Худоро маккор кунед; балки бо зуҳури ростӣ, ки худро дар назди Худо ба виҷдони ҳар кас супурдем. 3 Аммо агар башорати мо пинҳон бошад, он барои гумшудагон пинҳон аст; 4 Худои ин ҷаҳон зеҳни касонеро, ки имон намеоваранд, кӯр кардааст, то ки нури Инҷили ҷалоли Масеҳ, ки сурати Худост, бар онҳо дурахшид. 5 Зеро ки мо худамонро не, балки Исои Масеҳи Худовандро мавъиза мекунем; ва мо ба хотири Исо бандагони шумоем.

129

2 Қӯринтиён

10 Зеро ки ҳамаи мо бояд пеши курсии доварии Масеҳ ҳозир шавем; То ки ҳар кас он чи дар ҷисми худ кардааст, мувофиқи он чи кардааст, бигирад, хоҳ нек бошад, хоҳ бад. 11 «Пас, мо тарси Худовандро медонем, одамонро бовар мекунонем; Мо ба Худо ошкор шудаем. ва ман боварӣ дорам, ки дар виҷдони шумо низ зоҳир мегардад. 12 Зеро ки мо худро боз ба шумо супурдем, балки ба шумо имконият медиҳем, ки барои мо фахр кунед, то ки ба онҳое ки дар зоҳир фахр мекунанд, на аз рӯи дил фахр мекунанд, ҷавобе дода тавонед. 13 Зеро ки хоҳ аз худ бошем, ин ба Худост; хоҳ ҳушёр бошем, ин барои шумост. 14 Зеро муҳаббати Масеҳ моро танг мекунад; зеро ки мо чунин ҳукм мекунем, ки агар касе барои ҳама мурд, ҳама мурдаанд; 15 Ва Ӯ барои ҳама мурд, то ки зиндагон минбаъд на барои худ зиндагӣ кунанд, балки барои Он ки барои онҳо мурд ва эҳьё шавад. 16 Бинобар ин мо ҳеҷ касро ба ҳасби ҷисм намешиносем: бале, гарчанде ки Масеҳро ба ҳасби ҷисм шинохтем, лекин акнун дигар Ӯро намешиносем. 17 Бинобар ин, агар касе дар Масеҳ бошад, вай махлуқи нав аст: чизҳои кӯҳна гузашт; инак, ҳама чиз нав шудааст. 18 Ва ҳама чиз аз Худост, ки моро ба воситаи Исои Масеҳ бо Худ мусолиҳа дод ва хизмати мусолиҳаро ба мо ато кардааст; 19 Бале, ки Худо дар Масеҳ буд ва ҷаҳонро бо Худ оштӣ дод, ва гуноҳҳои онҳоро ба гардани онҳо надод; ва каломи мусолиҳаро ба мо супурдааст. 20 Пас, мо сафирони Масеҳ ҳастем, гӯё ки Худо ба воситаи мо аз шумо илтимос карда бошад; ба ҷои Масеҳ аз шумо илтимос мекунем: бо Худо мусолиҳа кунед. 21 Зеро ки Ӯро барои мо гуноҳе кардааст, ки гуноҳро намедонист; то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем.

9 Ҳамчун номаълум ва ҳанӯз маълум; чунон ки мемирем, ва инак, мо зинда ҳастем; чунон ки ҷазо дода шудааст, ва кушта нашудааст; 10 Ҳамчун ғамгин, вале ҳамеша шодӣ; чун камбағал, вале бисёрро бой мегардонад; чунон ки чизе надорад, вале соҳиби ҳама чиз аст. 11 Эй Қӯринтиён, даҳони мо барои шумо кушода аст, дили мо васеъ аст. 12 Шумо дар мо танг нестед, балки дар дили худатон танг ҳастед. 13 «Акнун барои мукофоте, ки ба ҳамин монанд, (ба фарзандони худ мегӯям, ки шумо низ калон шавед. 14 Бо беимонон як юғи яксон нашавед; зеро адолат бо ноинсофӣ чӣ шарикӣ дорад? ва нур бо зулмот чӣ робитае дорад? 15 Ва Масеҳ бо Белиал чӣ мувофиқат дорад? ё касе ки имон овардааст, дар баробари кофир чист? 16 Ва маъбади Худо бо бутҳо чӣ иттифоқе дорад? зеро ки шумо маъбади Худои Ҳай ҳастед; чунон ки Худо гуфтааст, дар онҳо сокин ва дар онҳо рафтор хоҳам кард; ва Ман Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд. 17 Бинобар ин аз миёни онҳо берун омада, ҷудо шавед, мегӯяд Худованд, ва ба чизи нопок даст нарасонед; ва ман туро қабул хоҳам кард, 18 Ва барои шумо Падар хоҳед буд, ва шумо писарон ва духтарони Ман хоҳед буд, мегӯяд Худованди Қодири Мутлақ. БОБИ 7

БОБИ 6 1 Пас, мо, ҳамчун коргарони ҳамроҳи Ӯ, аз шумо низ илтимос мекунем, ки файзи Худоро бар абас қабул накунед. 2 (Зеро ки мегӯяд: "Ман шунидам, ки туро дар замоне пазируфта шудаӣ, ва дар рӯзи наҷот ба ту ёрӣ расондам: инак, ҳоло вақти қабул аст; инак, рӯзи наҷот аст.) 3 Дар ҳеҷ чиз ба васваса назанед, то ки хизмат айбдор нашавад; 4 Аммо дар ҳама чиз хизматгорони Худо будани худро эътироф карда, бо сабри зиёд, дар андӯҳҳо, дар эҳтиёҷот ва дар тангиҳо, 5 Дар захмҳо, дар зиндонҳо, дар шӯришҳо, дар меҳнат, дар посбонӣ, дар рӯза; 6 Бо покӣ, бо дониш, бо пурсабрӣ, бо меҳрубонӣ, бо Рӯҳулқудс, бо муҳаббати беайб, 7 Бо каломи ростӣ, бо қудрати Худо, бо зиреҳи адолат дар дасти рост ва чап, 8 Бо иззат ва нангин, бо овозаи бад ва хушхабар: мисли фиребгарон, вале рост;

130

1 Пас, мо, эй маҳбубони азиз, бо ин ваъдаҳо, биёед худро аз ҳар нопокии ҷисм ва рӯҳ пок кунем ва дар тарси Худо қудсиятро ба камол расонем. 2 Моро қабул кунед; мо ба ҳеҷ кас ситам накардаем, ҳеҷ касро фосид накардаем, ҳеҷ касро фиреб надодаем. 3 Инро барои маҳкум кардани шумо намегӯям, зеро ки ман пештар гуфта будам, ки шумо дар дили мо ҳастед, ки бо шумо бимиред ва зиндагӣ кунед. 4 Бузург аст далерии ман ба ту, бузург аст ҷалоли ман дар бораи ту: аз тасалло пур шудам, аз тамоми андӯҳи худ хеле шодам. 5 Зеро, вақте ки мо ба Мақдуния омадем, ҷисми мо оромӣ надошт, балки аз ҳар тараф ба изтироб афтодем; берун задухурд буд, дар дарун тарс. 6 Бо вуҷуди ин Худо, ки афкандагонро тасаллӣ медиҳад, бо омадани Титус моро тасаллӣ дод; 7 Ва на танҳо бо омадани Ӯ, балки аз тасаллое ки дар шумо тасаллӣ ёфта буд, вақте ки Ӯ ба мо хоҳиши самимии шумо, мотами шумо ва ғамхории гарми шуморо нисбат ба ман гуфт; то ки ман бештар шод шудам. 8 Зеро, агарчи шуморо бо як нома ғамгин карда бошам, тавба намекунам, гарчанде ки тавба карда бошам; 9 Ман на аз он шодам, ки шумо пушаймон шудаед, балки аз он ки ғамгин шудаед, то тавба кардед; 10 Зеро ки ғами илоҳӣ тавбаро барои наҷот ба вуҷуд меорад, то ки аз он тавба нашавад; 11 Зеро инак, худи ҳамон чизест, ки шумо аз рӯи худопарастӣ ғамгин шудед, он чӣ гуна эҳтиёткориро дар шумо ба вуҷуд овард, оре, чӣ гуна поксозии шумо, бале, чӣ хашм, бале, чӣ тарсу ҳарос, бале, чӣ гуна

2 Қӯринтиён

ҷидду ҷаҳд, бале, чӣ ҷидду ҷаҳд, ҳа, чӣ қасос! Дар ҳама чиз шумо худатонро тасдиқ кардаед, ки дар ин масъала равшан бошед. 12 Бинобар ин, гарчанде ки ба шумо навишта будам, на ба хотири вай, ки бадӣ карда буд, на барои вай, ки ба уқубат кашида буд, балки барои он кардам, ки ғамхории мо дар бораи шумо дар назди Худо ба шумо зоҳир шавад. 13 Бинобар ин мо аз тасаллои шумо тасаллӣ ёфтем, ва мо аз шодии Титус бағоят бештар шод шудем, зеро ки рӯҳи ӯ аз ҳамаатон тароват ёфт. 14 Зеро, агар ман дар назди вай аз шумо фахр карда бошам, хиҷил намешавам; лекин, чунон ки мо ҳама чизро ба шумо рост гуфта будем, ончунон фахркунии мо, ки дар назди Титус гуфтам, ҳақиқат ёфт. 15 Ва муҳаббати ботинии ӯ нисбат ба шумо бештар аст, дар ҳоле ки ӯ итоаткории ҳамаи шуморо ба ёд меорад, ки чӣ гуна шумо ӯро бо тарсу ларзон қабул кардаед. 16 Бинобар ин ман шодам, ки дар ҳама чиз ба шумо эътимод дорам.

14 Аммо ба воситаи баробарӣ, то ки алҳол фаровонии шумо барои эҳтиёҷоти онҳо таъмин гардад, то ки фаровонии онҳо низ барои ғафсии шумо таъмин бошад, то ки баробарӣ бошад. 15 Чунон ки навишта шудааст: "Касе ки бисьёр ҷамъ карда буд, чизе надошт; ва касе ки кам ҷамъоварӣ мекард, камӣ надошт. 16 Аммо Худоро шукр, ки дар дили Титус дар ҳаққи шумо ҳамин гуна ғамхорӣ кард. 17 Зеро ки ӯ насиҳатро қабул кард; балки пешрав буд, худаш назди шумо рафт. 18 Ва мо бародареро бо ӯ фиристодем, ки ҳамду санои ӯ дар Инҷил дар тамоми калисоҳост; 19 Ва на танҳо ин, балки аз калисоҳо низ баргузида шудааст, ки бо ин файз, ки аз ҷониби мо барои ҷалоли худи ҳамон Худованд ва баёни ақли омодаи шумост, бо мо сафар кунад: 20 Аз ин дурӣ ҷӯед, то ки ҳеҷ кас моро дар ин фаровоние, ки мо ба ӯҳда дорем, айбдор накунад: 21 На танҳо дар назари Худованд, балки дар назари одамон низ чизҳои ҳалолро таъмин кунед. 22 Ва мо бародари худро, ки борҳо дар бисёр чизҳо ҷидду ҷаҳд карда будем, бо онҳо фиристодем, вале ҳоло аз рӯи эътимоди бузурге ки ба шумо дорам, хеле ҷидду ҷаҳдтар аст. 23 Новобаста аз он ки касе аз Титус мепурсад, вай шарики ман ва ёвари ман дар бораи шумост; 24 Бинобар ин шумо ба онҳо ва дар пеши калисоҳо далели муҳаббати шумо ва фахр кардани мо дар бораи шумо нишон диҳед.

БОБИ 8 1 Илова бар ин, эй бародарон, мо шуморо аз файзи Худо, ки ба калисоҳои Мақдуния ато кардааст, огоҳ мекунем; 2 Чӣ гуна дар озмоиши бузурги андӯҳи онҳо фаровонии шодии онҳо ва қашшоқии амиқи онҳо ба сарвати озодии онҳо фаро расид. 3 Зеро ки ман дар бораи қудрати онҳо шаҳодат медиҳам, оре, ва онҳо берун аз қудрати худ мехостанд; 4 Бо илтиҷои зиёд ба мо дуо гӯед, ки ин ҳадяро қабул кунем ва мушорикати хидмати муқаддасонро ба гардани мо бигирем. 5 Ва ин корро на ончунон ки мо интизор будем, карданд, балки аввал худро ба Худованд фидо карданд, ва ба хости Худо ба мо. 6 Ба тавре ки мо аз Титус хоҳиш кардем, ки чӣ тавре ки ӯ оғоз карда буд, ӯ низ ҳамон файзро дар шумо ба анҷом расонад. 7 Пас, чунон ки шумо дар ҳама чиз, дар имон, ва сухан, ва дониш, ва дар ҳама ҷидду ҷаҳд ва дар муҳаббати худ ба мо фаровон ҳастед, дар ин файз низ фаровон бошед. 8 Ман на аз рӯи амр, балки ба далели пешқадамии дигарон ва самимияти муҳаббати шуморо исбот мекунам. 9 Зеро шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки вай сарватдор буд, ба хотири шумо камбағал шуд, то ки шумо ба воситаи фақирии Ӯ бой шавед. 10 Ва ман дар ин ҷо маслиҳати худро медиҳам: зеро ин барои шумо, ки пештар на танҳо ба кор шурӯъ карда будед, мувофиқ аст, балки як сол пеш ҳам пешрав бошед. 11 Пас, алҳол онро ба ҷо оваред; То ончунон ки омодагӣ ба ирода буд, ончунон аз он чи доред, иҷро шавад. 12 Зеро, агар пеш аз ҳама ақли ирода вуҷуд дошта бошад, он мувофиқи он чи ки одам дорад, қабул карда мешавад, на аз рӯи он чи ки вай надорад. 13Зеро ки ман дар назар надорам, ки дигарон сабукӣ диҳанд, ва шумо бори гарон бошед;

БОБИ 9 1 Зеро ки дар бораи хизмат ба муқаддасон, ба шумо навиштан лоиқ нест: 2 «Зеро ки ақидаи шуморо медонам, ки барои он дар назди аҳли Мақдуния бо шумо фахр мекунам, ки Охоия як сол пеш тайёр буд; ва ғайрати шумо бисёриҳоро ба хашм овардааст. 3 «Бо вуҷуди ин ман бародаронро фиристодам, мабодо фахри мо аз шумо дар ин бобат беҳуда набошад; то ки, чунон ки гуфтам, шумо тайёр бошед: 4 Мабодо агар сокинони Мақдуния бо ман биёянд ва шуморо бе тайёрӣ бубинанд, мо (ки намегӯем, ки шумо) аз ин лофзании дилпурона шарм надорем. 5 Бинобар ин ман лозим донистам, ки бародаронро насиҳат кунам, ки онҳо пеш аз шумо назди шумо бираванд ва фазли худро, ки пештар пай бурда будед, ба даст оранд, то ки он ҳамчун файз омода бошад, на аз рӯи тамаъ. . 6 Аммо инро мегӯям: ҳар кӣ кам мекорад, кам дарав хоҳад кард; ва ҳар кӣ фаровон мекорад, низ фаровон хоҳад даравид. 7 Ҳар кас мувофиқи нияташ дар дили худ, бигзор дод; на ба ҳасрат, на аз рӯи ночор, зеро Худо бахшандаро дӯст медорад. 8 Ва Худо қодир аст, ки ҳар неъматро бар шумо афзун гардонад. то ки шумо, ки ҳамеша дар ҳама чиз кофӣ ҳастед, дар ҳар кори нек фаровон бошед. 9 (Чунон ки навишта шудааст: "Ӯ пароканда шуд, ба мискинон дод; адолати Ӯ то абад боқист".

131

2 Қӯринтиён

10 Ва ҳар кӣ ба коранда тухм медиҳад, ҳам барои ғизои шумо нон хизмат кунед, ва тухми коштаатонро афзун кунед, ва самараи адолати шуморо афзун гардонед;) 11 Ва аз ҳар чиз ба ҳар файз бой мешавем, ки ба воситаи мо Худоро шукргузорӣ мекунад. 12 Зеро ки иҷрои ин хизмат на танҳо муҳтоҷи муқаддасонро қонеъ мекунад, балки бо шукргузории бисьёр ба Худо низ фаровон аст; 13 Дар ҳоле ки бо озмоиши ин хизмат онҳо Худоро ҳамду сано мегӯянд, ки шумо ба Инҷили Масеҳ итоат мекунед ва ба онҳо ва ба ҳама одамон озодона тақсим мекунед. 14 Ва бо дуои онҳо дар ҳаққи шумо, ки дар бораи файзи азими Худо дар шумо пазмон мешаванд. 15 Ташаккур ба Худо барои атои бебаҳои Ӯ.

14 Зеро ки мо худро аз ҳад зиёд сарф намекунем, гӯё ки ба шумо даст назадаем; 15 Аз чизҳои беандозаи мо, яъне бо меҳнати дигарон фахр накунем; балки умедворем, ки имони шумо афзун гардад, мо аз ҷониби шумо мувофиқи ҳукмронии худ ба таври фаровон афзун хоҳем шуд, 16 Барои он ки дар минтақаҳои берун аз шумо башорат диҳем, ва аз он чи ки ба дасти мо муҳайё шудааст, фахр накунем. 17 Аммо ҳар кӣ фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад. 18 Зеро на касе ки худро ситоиш мекунад, писандида аст, балки касе ки Худованд ӯро ситоиш мекунад.

БОБИ 10

1 Кош ба беақлии ман дар назди Худо андаке сабр мекардед ва ба ман таҳаммул мекардед. 2 Зеро ки ман ба шумо бо рашки илоҳӣ ҳасад мебарам, зеро ки ман шуморо ба як шавҳар ба занӣ гирифтаам, то ки шуморо ҳамчун бокираи покдоман ба Масеҳ тақдим кунам. 3 Аммо метарсам, ки ба ҳеҷ ваҷҳ, ки мор Ҳавворо бо макри худ фиреб дода буд, ончунон ақли шумо аз соддагии дар Масеҳ фосид гардад. 4 Зеро, агар касе меояд, ки Исои дигареро мавъиза кунад, ки мо Ӯро мавъиза накардаем, ё шумо рӯҳи дигареро, ки нагирифтаед, ё башорати дигареро, ки қабул накардаед, қабул кунед, шумо ба ӯ таҳаммул карда метавонед. 5 Зеро ба гумонам, ман аз ҳаввориёни олитарин зарра ҳам қафо набудам. 6 Аммо, гарчанде ки дар сухан дағалӣ бошам, вале дар дониш нестам; лекин мо дар ҳама чиз дар миёни шумо ошкор шудаем. 7 Оё ман гуноҳе кардаам, ки худро паст задам, то ки шумо сарбаланд шавед, чунки башорати Худоро ба шумо озодона башорат додаам? 8 Ман калисоҳои дигарро ғорат карда, аз онҳо музд гирифтам, то ки ба шумо хизмат кунам. 9 Ва ҳангоме ки назди шумо будам ва хостам, ба ҳеҷ кас муроҷеъа накардам, зеро он чи ба ман кам буд, бародароне, ки аз Мақдуния омада буданд, медоданд; худамро нигоҳ медорам. 10 Азбаски ҳақиқати Масеҳ дар ман аст, ҳеҷ кас маро аз ин фахр кардан дар минтақаҳои Охоия боздорад. 11 Барои чӣ? зеро ки ман туро дӯст намедорам? Худо медонад. 12 Аммо он чи мекунам, то ба ҷо оварам, то ки фурсатро аз онҳое, ки фурсат мехоҳанд, дур кунам; то ки дар ҳар ҷое ки онҳо фахр мекунанд, мисли мо пайдо шаванд. 13 Зеро инҳо ҳаввориёни козиб, коргарони маккор ҳастанд, ки худро ба ҳаввориёни Масеҳ табдил медиҳанд. 14 Ва тааҷҷубовар нест; зеро худи шайтон ба фариштаи нур табдил ёфтааст. 15 Бинобар ин кори бузург нест, агар вазирони ӯ низ чун ходимони адолат мубаддал шаванд; ки оқибаташон мувофиқи аъмоли онҳо хоҳад буд.

БОБИ 11

1 Алҳол худи ман, Павлус, аз фурӯтанӣ ва фурӯтании Масеҳ, ки дар ҳузури шумо дар миёни шумо паст ҳастам, вале дар ғоиб буданаш, нисбат ба шумо далер ҳастам; 2 Аммо аз шумо илтимос мекунам, ки вақте ки ман бо он эътимоде ки ҳозир ҳастам, ҷуръат накунам, ки бо он фикр мекунам, ки бар зидди баъзе касон далер бошам, ки дар бораи мо фикр мекунанд, ки гӯё мо ба ҳасби ҷисм рафтор кардаем. 3 Зеро, гарчанде ки мо ба ҳасби ҷисм рафтор мекунем, ба ҳасби ҷисм ҷанг намекунем; 4 (Зеро ки аслиҳаи ҷанги мо ҷисмонӣ нест, балки ба воситаи Худо тавоно аст, то анборҳои мустаҳкамро вайрон кунад;) 5 Тахайюлҳо ва ҳар чизи баландеро, ки худро бар зидди шинохти Худо боло мебарад, партофта, ва ҳар фикрро ба итоаткории Масеҳ асир мегардонад; 6 Ва омодаи интиқом гирифтани ҳар беитоатӣ, вақте ки итоаткории шумо иҷро мешавад. 7 Оё шумо ба чизҳо аз рӯи намуди зоҳирӣ нигоҳ мекунед? Агар касе ба худ боварӣ дошта бошад, ки вай аз они Масеҳ аст, бигзор вай дар бораи худ боз фикр кунад, ки чӣ тавре ки вай аз они Масеҳ аст, мо низ аз они Масеҳ ҳастем. 8 Зеро, гарчанде ки ман аз қудрати худ, ки Худованд ба мо барои обод бахшидааст, на барои ҳалокати шумо, балки барои ободии шумо додааст, каме бештар фахр кунам, хиҷил намешавам. 9 То ба назарам наояд, ки гӯё туро аз мактубҳо ба ваҳшат меандозам. 10 «Зеро ки номаҳои Ӯ, мегӯянд онҳо, вазнин ва тавоноанд; аммо ҳузури баданаш заиф ва суханаш паст аст. 11 Касе бигзор чунин фикр кунад, ки чӣ гунае ки мо дар ғоиб буданамон дар сухан ба ҳарф ҳастем, дар вақти ҳузури худ дар амал низ ҳамон гуна хоҳем буд. 12 Зеро ки мо ҷуръат намекунем, ки худро аз шумора ҳисоб кунем, ё худро бо баъзеи худ ситоиш кунем, аммо онҳо худро ба худ андоза карда, бо якдигар муқоиса мекунанд, доно нестанд. 13 «Лекин мо аз чизҳои худ бе андозаи худ фахр намекунем, балки ба андозаи он ҳукме ки Худо ба мо тақсим кардааст, андозае барои шумо низ мерасад.

132

2 Қӯринтиён

16 Боз мегӯям: ҳеҷ кас маро аблаҳ нашуморад; Агар дар акси ҳол, маро ҳамчун аблаҳ қабул кунед, то ки каме фахр кунам. 17 Он чизе ки ман мегӯям, на аз номи Худованд мегӯям, балки ончунон ки аблаҳӣ аст, дар ин эътимоди фахрӣ. 18 Вақте ки бисьёр касон ба ҳасби ҷисм фахр мекунанд, ман низ фахр хоҳам кард. 19 Зеро ки шумо беақлонро бо хушҳолӣ азоб мекашед, дар сурате ки худатон хирадманд ҳастед. 20 Зеро ки агар касе шуморо ба ғуломӣ оварад, касе шуморо бихӯрад, касе шуморо бигирад, агар касе худро баланд бардорад, ва агар касе ба рӯи шумо бизанад, азоб мекашед. 21 Ман дар бораи маломат мегӯям, ки гӯё мо нотавон будем. Аммо ҳар кӣ далер бошад, (ман аблаҳона мегӯям,) ман низ далер ҳастам. 22 Оё онҳо ибриёнанд? Ман ҳам ҳамин тавр ҳастам. Оё онҳо исроилӣ ҳастанд? Ман низ ҳамин тавр ҳастам. Оё онҳо насли Иброҳим ҳастанд? ман ҳам ҳамин гуна ҳастам. 23 Оё онҳо хизматгузорони Масеҳанд? (Ман ҳамчун аблаҳ мегӯям) Ман бештар ҳастам; дар меҳнат бештар, дар рахҳои аз андоза боло, дар зиндонҳо бештар, дар марг. 24 Аз яҳудиён панҷ бор, ба ҷуз якто, чил зарба гирифтам. 25 Се бор маро бо асо заданд, як бор сангсор карданд, се бор киштӣ ғарқ шудам, як шабу рӯз дар қаъри замин будам; 26 Аксар вақт дар сафарҳо, дар хатарҳои обҳо, дар хатари роҳзанон, дар хатари ҳамватанони ман, дар хатарҳои халқҳо, дар хатарҳо дар шаҳр, дар хатарҳо дар биёбон, дар хатарҳо дар баҳр, дар хатарҳо дар байни дурӯғин. бародарон; 27 Дар хастагӣ ва дард, дар бедорҳои зиёд, дар гуруснагӣ ва ташнагӣ, аксар дар рӯзадорӣ, дар сардӣ ва бараҳнагӣ. 28 Ба ғайр аз он чизҳое, ки берун аз он чизҳое ҳастанд, ки ҳар рӯз ба сари ман меоянд, ғамхории тамоми калисоҳо. 29 Ки нотавон аст, ва ман нотавон нестам? ки хафа мешавад, ва ман намесузам? 30 Агар ба ман ҷалол лозим шавад, ман аз он чи дар бораи заъфҳои худ фахр мекунам. 31 Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки то абад муборак аст, медонад, ки ман дурӯғ намегӯям. 32Дар Димишқ ҳоким таҳти фармони Аретас подшоҳ буд, ки шаҳри Димишқиёнро бо як посбон нигоҳ дошта, мехост маро дастгир кунад; 33 Ва аз тирезае, ки дар сабаде буд, аз девор афтодам ва аз дасти ӯ раҳо шудам. БОБИ 12 1 Шукӯҳ ба ман ҷоиз нест. Ман ба рӯъёҳо ва ваҳйҳои Худованд хоҳам омад. 2 Ман одамеро дар Масеҳ бештар аз чордаҳ сол пеш мешинохтам, (оё дар бадан аст, ман гуфта наметавонам, ё берун аз бадан, гуфта наметавонам: Худо медонад); 3 Ва ман чунин шахсро мешинохтам, (хоҳ дар бадан ё берун аз бадан, ман гуфта наметавонам: Худо медонад;)

133

4 Чӣ гуна ӯ ба биҳишт бурда шуд, ва суханони ногуфта шунид, ки гуфтани одам ҷоиз нест. 5 Аз чунин кас фахр хоҳам кард, лекин аз худам не, балки дар заъфҳои худ фахр хоҳам кард. 6 Зеро, гарчанде ки фахр кардан мехоҳам, нодон нахоҳам шуд; зеро ки рост мегӯям, аммо акнун худдорӣ мекунам, мабодо касе дар бораи ман болотар напиндорад, ки маро аз он чи мебинад, ё дар бораи ман мешунавад. 7 Ва мабодо ба воситаи фаровонии ваҳйҳо аз андоза болотар нашавам, дар ҷисм ба ман хоре дода шудааст, ки фиристодаи шайтон маро бикӯбад, то ки аз андоза боло нашавам. 8 Барои ин ман се бор аз Худованд илтиҷо кардам, то ки аз ман дур шавад. 9 Ва ӯ ба ман гуфт: " Файзи Ман барои ту басанда аст, зеро ки қуввати ман дар заъф комил аст". Аз ин рӯ, бо камоли майл дар заъфҳои худ фахр хоҳам кард, то ки қуввати Масеҳ бар ман сокин шавад. 10 Бинобар ин ман аз заъфҳо, аз маломатҳо, аз эҳтиёҷотҳо, аз таъқиботҳо ва андӯҳҳо ба хотири Масеҳ ҳаловат мебарам, зеро вақте ки нотавон бошам, қавӣ ҳастам. 11 Дар ҷалол ман аблаҳ шудаам; Маро маҷбур кардед, зеро ки ман бояд аз шумо таъриф мешудам, зеро ки ман аз ҳаввориён аз ҳама ақибмонда нестам, гарчанде ки ман ҳеҷ ҳастам. 12 Ба дурустӣ ки оёти расул дар миёни шумо дар сабр, дар нишонаҳо ва мӯъҷизот ва корҳои бузург зоҳир шуд. 13 Зеро ки дар он чӣ шумо аз калисоҳои дигар пасттар будед, магар ин ки худи ман бар шумо гарон набудам? ин хатои маро бубахш. 14 Инак, бори сеюм ман тайёрам назди шумо биёям; ва бар шумо гаронӣ нахоҳам кард, зеро ман на аз они ту, балки туро меҷӯям, зеро ки фарзандон бояд на барои падару модар, балки падару модарон барои фарзандон қарз диҳанд. 15 Ва ман бо камоли майл барои шумо харҷ хоҳам кард ва хоҳам дод; гарчанде ки ман туро бештар дӯст медорам, ҳамон қадар камтар дӯст медорам. 16 Аммо ҳамин тавр бошад, ман ба шумо гаронӣ накардаам, вале ман, ки маккор будам, шуморо бо макр дастгир кардам. 17 Оё ба воситаи яке аз онҳо, ки назди шумо фиристодаам, аз шумо фоидае ба даст овардаам? 18 Ман Титусро хоҳиш кардам ва бо ӯ бародаре фиристодам. Оё Титус ба шумо фоида овард? Оё мо дар як рӯҳия рафтор намекунем? Мо дар ҳамон қадамҳо роҳ намерафтем? 19 Боз гумон мекунед, ки мо худро ба шумо бахшиш мекунем? Мо ба ҳузури Худо дар Масеҳ сухан меронем, лекин ҳама чизро, эй маҳбубон, барои обод кардани шумо мекунем. 20 Зеро метарсам, ки ҳангоме ки меоям, шуморо ончунон ки мехостам, наёбам, ва ончунон ки намехостед, дар назди шумо пайдо нашавам: мабодо баҳсҳо, ҳасадҳо, ғазабҳо, ҷанҷолҳо, ғайбатҳо, пичирросҳо, варамҳо, варамҳо: 21 Ва мабодо, ки ҳангоме ки боз биёям, Худои ман маро дар миёни шумо фурӯтан созад, ва барои бисёре аз онҳое ки аллакай гуноҳ карда, аз нопокӣ, зино ва

2 Қӯринтиён

зинокорӣ, ки кардаанд, тавба накардаанд, навҳа хоҳам кард. БОБИ 13 1 Бори сеюм аст, ки назди шумо меоям. Дар забони ду ё се шоҳид ҳар сухан тасдиқ карда мешавад. 2 Ман пештар ба шумо гуфтам ва пешгӯӣ кардаам, гӯё ки бори дуюм ҳозир будам; ва алҳол, ки дар он ҷо набудам, ба онҳое, ки қаблан гуноҳ карда буданд ва ба ҳамаи дигарон менависам, ки агар боз биёям, амонро амон нахоҳам дод: 3 Азбаски шумо исботи он меҷӯед, ки Масеҳ дар ман сухан мегӯяд, ки он барои шумо нотавон нест, балки дар шумо тавоно аст. 4 Зеро, гарчанде ки ӯ ба воситаи заъф маслуб шуда бошад ҳам, бо қудрати Худо зинда аст. Зеро ки мо низ дар Ӯ нотавон ҳастем, вале бо қудрати Худо дар назди шумо бо Ӯ зиндагӣ хоҳем кард. 5 Худро санҷед, ки оё дар имон ҳастед? худро исбот кунед. Оё худатонро намедонед, ки чӣ гуна Исои Масеҳ дар шумост, магар ин ки мазаммат набошед? 6 Аммо ман боварӣ дорам, ки шумо хоҳед донист, ки мо танбеҳ нестем. 7 Акнун аз Худо илтимос мекунам, ки бадӣ накунед; на барои он ки мо сазовори хушнуд шавем, балки барои он ки шумо кори ҳалолкорро ба ҷо оваред, гарчанде ки мо ҳамчун мазаммат бошем. 8 Зеро ки мо бар зидди ростӣ ҳеҷ кор карда наметавонем, балки барои ростӣ. 9 Зеро ки мо шодем, вақте ки мо нотавон ҳастем, ва шумо тавоно ҳастед; ва ин ҳам орзумандем, ки камолоти шумо. 10 Бинобар ин ман инро дар ҳолати ғоибона менависам, то ки дар ҳузури худ, ба ҳасби қудрате ки Худованд ба ман барои обод кардан додааст, на барои ҳалокат, тезкорӣ накунам. 11 Дар охир, эй бародарон! Комил бошед, ором бошед, якдил бошед, дар осоиштагӣ зиндагӣ кунед; ва Худои муҳаббат ва осоиштагӣ бо шумо хоҳад буд. 12 Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом гӯед. 13 Ҳамаи муқаддасон ба шумо салом мегӯянд. 14 Файзи Исои Масеҳи Худованд, ва муҳаббати Худо ва шарикии Рӯҳулқудс бо ҳамаи шумо бод. омин. (Номаи дуюм ба Қӯринтиён аз Филиппӣ, шаҳри Мақдуния, аз ҷониби Титус ва Лукас навишта шудааст.)

134

Галатиён

22 Ва ба калисоҳои Яҳудо, ки дар Масеҳ буданд, бехабар буд. 23 Аммо онҳо фақат шунида буданд, ки он ки дар гузашта моро таъқиб мекард, ҳоло имонеро мавъиза мекунад, ки як вақтҳо нобуд карда буд. 24 Ва дар ман Худоро ҳамду сано хонданд.

БОБИ 1 1 Павлус, ҳавворӣ (на аз одам, на ба воситаи одам, балки ба воситаи Исои Масеҳ ва Худои Падар, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард;) 2 Ва ҳамаи бародароне ки бо ман ҳастанд, ба калисоҳои Ғалотия. 3 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва аз ҷониби Худованди мо Исои Масеҳ бар шумо бод, 4 Ӯ Худро барои гуноҳҳои мо фидо кард, то ки моро аз ин ҷаҳони шарир раҳоӣ диҳад, мувофиқи иродаи Худо ва Падари мо; 5 Ӯро то абад ҷалол бод. омин. 6 Тааҷҷубоварам, ки шумо ин қадар зуд аз он ки шуморо ба файзи Масеҳ даъват кард, ба Инҷили дигар дур шудаед; 7 Ки дигар нест; Аммо баъзеҳо ҳастанд, ки шуморо ба изтироб меоваранд ва Инҷили Масеҳро таҳриф мекунанд. 8 Аммо агар мо ё фариштае аз осмон ба шумо башорат диҳем, аз он чи ба шумо башорат додаем, вай лаънат шавад. 9 Тавре ки мо пештар гуфта будем, ҳоло ҳам ҳамин тавр мегӯям: агар касе башорати дигареро ба шумо башорат диҳад, аз он чи ки шумо гирифтаед, малъун бод. 10Оё ҳоло ман одамонро бовар мекунонам, ё Худо? ё ман кӯшиш мекунам, ки ба одамон писанд оям? зеро, агар ман ҳанӯз ба одамон писанд мебудам, бандаи Масеҳ намебудам. 11 Аммо, эй бародарон, ба шумо шаҳодат медиҳам, ки башорате, ки дар бораи ман мавъиза шудааст, аз рӯи одам нест. 12 Зеро ки ман онро на аз одам гирифтаам ва на таълим гирифтаам, балки аз ваҳйи Исои Масеҳ. 13 Зеро ки шумо дар гузашта дар бораи дини яҳудиён сухани маро шунидаед, ки чӣ гуна ман Калисои Худоро аз ҳад зиёд таъқиб намуда, онро барбод додам. 14 Ва дар дини яҳудиён аз бисёр ҳамсолони ман дар қавми худ бартарӣ дошт, зеро дар бораи урфу одатҳои падарони худ хеле ғайратмандтар буд. 15 Аммо ҳангоме ки ба Худо писанд омад, ки маро аз шиками модарам ҷудо кард ва ба файзи Худ даъват кард, 16 «То ки Писари Ӯро дар ман ошкор созам, то ки Ӯро дар байни халқҳо мавъиза кунам; Дарҳол ман бо гӯшт ва хун муомила накардам: 17 Ман низ ба Ерусалим назди онҳое ки ҳаввориёне ки пеш аз ман буданд, нарафтам; вале ман ба Арабистон рафтам ва боз ба Димишқ баргаштам. 18 Пас аз се сол ман барои дидани Петрус ба Ерусалим рафтам ва понздаҳ рӯз назди ӯ мондам. 19 Аммо дигар аз ҳаввориён ман, ғайр аз бародари Худованд Яъқуб, касеро надидам. 20 Он чи ба шумо менависам, инак, ба ҳузури Худо дурӯғ намегӯям. 21 Пас аз он ман ба минтақаҳои Сурия ва Қилиқия омадам;

БОБИ 2 1 Пас аз чордаҳ сол боз бо Барнаббо ба Ерусалим рафтам ва Титусро низ бо худ гирифтам. 2 Ва ман аз рӯи ваҳй рафта, башоратеро, ки дар миёни ғайрияҳудиён мавъиза мекунам, ба онҳо, балки танҳо ба онҳое ки обрӯманд буданд, мавъиза намудам, мабодо беҳуда давида ё давида бошам. 3 Аммо на Титус, ки бо ман буд, ва юнонӣ буд, маҷбур нашуд, ки хатна шавад; 4 Ва ин ба сабаби он аст, ки бародарони козиб, ки ғофил шуда буданд, омада буданд, то озодии моро, ки дар Исои Масеҳ дорем, ҷосусӣ кунанд, то ки моро ба ғуломӣ оваранд; 5 Ба Ӯ итоат кардаем, на, соате ҳам; то ки ҳақиқати Инҷил бо шумо боқӣ монад. 6 Аммо аз онҳо, ки ба назари ман то ҳадде буданд, (ҳар чӣ буданд, барои ман фарқ надорад: Худо ҳеҷ касро намепазирад:) 7 Аммо баръакс, чун диданд, ки башорати номахтунон ба ман супурда шудааст, чунон ки башорати махтунон ба Петрус буд; 8 (Зеро касе ки дар Петрус то ҳаввории махтунон самаранок кор карда буд, дар ман низ дар назди халқҳо тавоно буд.) 9 Ва Яъқуб, Кифо ва Юҳанно, ки ба назар сутунҳо монанд буданд, файзе ки ба ман ато шудааст, диданд, ба ман ва Барнаббо дасти рости мушоракат доданд; ки мо ба халқҳо биравем, ва онҳо ба хатна. 10 Танҳо онҳо мехоҳанд, ки мискинонро ёд кунем; ҳамон чизеро, ки ман ҳам мехостам иҷро кунам. 11 Аммо вақте ки Петрус ба Антиёхия омад, ман ба ӯ муқобилат кардам, зеро ӯро айбдор мекарданд. 12 Зеро ки пеш аз он ки баъзе касон аз назди Яъқуб биёянд, Ӯ бо ғайрияҳудиён хӯрок мехӯрд; 13 Дигар яҳудиён низ бо ӯ пароканда шуданд; Ба тавре ки Барнаббо низ ба таҳқири онҳо афтода буд. 14 Аммо вақте дидам, ки онҳо мувофиқи ростии Инҷил рост рафтор намекунанд, дар пеши назари ҳама ба Петрус гуфтам: «Агар ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, ба тарзи ғайрияҳудиён зиндагӣ карда бошӣ, на ончунон ки яҳудиён, барои чӣ маҷбур мекунӣ? ки халқҳо мисли яҳудиён зиндагӣ кунанд? 15 Мо, ки табиатан яҳудӣ ҳастем, на гуноҳкорони ғайрияҳудиён, 16 Чун медонем, ки одам на бо аъмоли шариат, балки ба воситаи имони Исои Масеҳ сафед мешавад, мо низ ба Исои Масеҳ имон овардаем, то ки бо имони Масеҳ сафед шавем, на бо аъмоли шариат. Зеро ки ҳеҷ кас ба воситаи аъмоли шариат сафед карда намешавад. 17 Аммо агар мо мекӯшем, ки ба воситаи Масеҳ сафед шавем, худамон низ гунаҳкор бошем, пас оё Масеҳ хизматгузори гуноҳ аст? Худо накунад. 18 Зеро, агар он чиро, ки хароб кардаам, аз нав бино кунам, худамро ҷинояткор медонам.

135

Галатиён

19 Зеро ки ман ба воситаи шариат барои шариат мурдаам, то ки барои Худо зиндагӣ кунам. 20 Ман бо Масеҳ маслуб шудаам, аммо зиндаам; лекин на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва он ҳаёте ки ҳоло ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекунам, ба василаи имони Писари Худо, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман фидо кардааст, зиндагӣ мекунам. 21 Ман файзи Худоро ноумед намекунам: зеро ки агар адолат ба воситаи шариат пайдо шавад, Масеҳ бар абас мурдааст.

18 Зеро, агар мерос аз рӯи шариат бошад, он дигар аз рӯи ваъда нест, балки Худо онро бо ваъда ба Иброҳим додааст. 19 Пас чаро ба шариат хизмат мекунад? Он ба сабаби ҷиноятҳо илова карда шуд, то он даме ки насле, ки ваъда дода шуда буд, биёяд; ва он аз ҷониби фариштагон дар дасти миёнарав муқаррар шудааст. 20 Ва миёнарав миёнарави як кас нест, балки Худо як аст. 21 Пас, оё шариат хилофи ваъдаҳои Худост? Худо накунад, зеро агар шариат дода мешуд, ки ҳаёт мебахшид, адолат бояд ба воситаи шариат бошад. 22 Аммо Навиштаҳо ҳамаро зери гуноҳ анҷом додааст, то ваъдаи ба воситаи имон ба Исои Масеҳ ба имондорон ато шавад. 23 Аммо пеш аз омадани имон, мо тобеи шариат нигоҳ дошта мешудем, то имоне ки баъд аз он зоҳир шавад, баста будем. 24 Бинобар ин шариат муаллими мо буд, ки моро ба назди Масеҳ овард, то ки бо имон сафед шавем. 25 Аммо пас аз он ки имон омад, мо дигар тобеи муаллим нестем. 26 Зеро ки ҳамаи шумо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ фарзандони Худо ҳастед. 27 Зеро ҳамаи шумо, ки дар Масеҳ таъмид гирифтаед, Масеҳро дар бар кардаед. 28 На яҳудӣ вуҷуд дорад, на юнонӣ, на ғулом вуҷуд дорад, на озод, на мард ва на зан; зеро ки ҳама дар Исои Масеҳ як ҳастед. 29 Ва агар шумо аз они Масеҳ бошед, пас насли Иброҳим ва ворисони мувофиқи ваъда ҳастед.

БОБИ 3 1 Эй Ғалотияи аблаҳ, кӣ шуморо ҷоду кардааст, то ба ростӣ итоат накунед, ва дар миёни шумо Исои Масеҳ дар пеши назари онҳо зоҳир шуда, маслуб шудааст ? 2 Фақат инро мехоҳам аз шумо бифаҳмам: оё шумо Рӯҳро ба воситаи аъмоли шариат қабул кардаед ё ба воситаи шунидани имон? 3 Оё шумо ин қадар беақл ҳастед? Оё шумо, ки дар Рӯҳ сар кардаед, акнун ба воситаи ҷисм комил шудаед? 4 Оё ин қадар азобу уқубатҳои зиёде кашидаед? агар он хануз бехуда бошад. 5 Пас, касе ки Рӯҳро ба шумо хизмат мекунад ва дар миёни шумо мӯъҷизаҳо ба амал меоварад, оё онро ба воситаи аъмоли шариат ё шунидани имон? 6 Чунон ки Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд. 7 Пас шумо медонед, ки имондорон фарзандони Иброҳим мебошанд. 8 Ва Навиштаҳо пешгӯӣ карда буданд, ки Худо халқҳоро ба воситаи имон сафед мекунад, пеш аз Инҷил ба Иброҳим мавъиза карда, гуфта буд: «Дар ту ҳама халқҳо баракат хоҳанд ёфт». 9 Пас, онҳое ки имон овардаанд, Иброҳими аминро баракат медиҳанд. 10 Зеро ҳар кӣ аз аъмоли шариат аст, зери лаънат аст, зеро ки навишта шудааст: "Малъун аст ҳар касе ки дар ҳар он чи дар китоби шариат навишта шудааст, ба ҷо овардани онҳо нест". 11 Аммо, ки ҳеҷ кас ба василаи шариат дар назари Худо сафед намешавад, маълум аст, зеро ки одил ба воситаи имон зиндагӣ хоҳад кард. 12 Ва шариат аз имон нест, балки: "Касе ки онҳоро ба ҷо меоварад, дар онҳо зиндагӣ хоҳад кард". 13 Масеҳ моро аз лаънати шариат раҳо кард ва барои мо лаънат гардид, зеро ки навишта шудааст: "Лаъун аст ҳар касе ки бар дарахт овехта мешавад". 14 То баракати Иброҳим ба василаи Исои Масеҳ бар халқҳо нозил шавад; то ки мо ваъдаи Рӯҳро ба воситаи имон қабул кунем. 15 Эй бародарон, ман мувофиқи тарзи одамон сухан мегӯям; Ҳарчанд он танҳо як аҳди одамист, вале агар он тасдиқ шавад, ҳеҷ кас ба он бекор намекунад ва ба он илова намекунад. 16 Ва ваъдаҳо ба Иброҳим ва насли ӯ дода шудаанд. Ӯ нагуфтааст: "Ва ба тухмиҳо, мисли бисёриҳо"; балки барои як насли ту, ки Масеҳ аст. 17 Ва ҳаминро мегӯям, ки аҳде, ки аз ҷониби Худо пештар дар Масеҳ собит шудааст, шариат, ки баъд аз чорсаду сӣ сол буд, наметавонад бекор кунад, то ки ваъдаро беэътибор накунад.

БОБИ 4 1 Алҳол мегӯям: вориси то даме ки кӯдак аст, аз ғулом ҳеҷ фарқе надорад, гарчанде ки вай оғои ҳама аст; 2Вале то замони таъини падар зери парасторон ва ҳокимон аст. 3 Ҳамин тавр, мо, вақте ки кӯдак будем, дар ғуломии унсурҳои ҷаҳон будем; 4 Аммо вақте ки пуррагии вақт фаро расид, Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан офарида шуда, зери дасти шариат офарида шудааст, 5 То онҳое ки зери дасти шариат буданд, фидия дода шаванд, то ки мо ба фарзандхондӣ қабул кунем. 6 Ва азбаски шумо писарон ҳастед, Худо Рӯҳи Писари Худро ба дилҳои шумо фиристод ва нидо кард: "Эй Або, эй Падар". 7 Бинобар ин ту дигар ғулом нестӣ, балки писар ҳастӣ; ва агар писар бошад, пас вориси Худо ба воситаи Масеҳ аст. 8 Аммо, вақте ки шумо Худоро намешинохтед, ба онҳое, ки табиатан худо нестанд, ибодат мекардед. 9 Аммо алҳол, пас аз он ки шумо Худоро шинохтед, дурусттараш Худоро мешинохтед, чӣ гуна шумо дубора ба унсурҳои нотавон ва гадоён рӯ меоваред, ки мехоҳед дубора ба онҳо ғуломӣ кунед? 10 Шумо рӯзҳо, моҳҳо, вақтҳо ва солҳоро риоя мекунед. 11 Ман аз шумо метарсам, ки мабодо бароятон меҳнати беҳуда сарф кунам.

136

Галатиён

12 Эй бародарон, аз шумо хоҳишмандам, ки мисли ман бошед; зеро ки ман мисли шумо ҳастам: шумо ба ман ҳеҷ осебе нарасондаед. 13 Шумо медонед, ки чӣ тавр ман дар аввал ба воситаи заъфи ҷисм ба шумо башорат дода будам. 14 Ва озмоиши Маро, ки дар ҷисми ман буд, рад накардед ва рад накардед; балки маро чун фариштаи Худо, мисли Исои Масеҳ қабул кард. 15 Пас куҷост он баракате, ки шумо дар бораи он мегуфтед? зеро ба шумо шаҳодат медиҳам, ки агар имкон мебуд, чашмони худро канда, ба ман медодед. 16 Пас, оё ман душмани шумо шудаам, ки ба шумо рост мегӯям? 17 Онҳо бо ҷидду ҷаҳд ба шумо таъсир мерасонанд, аммо хуб нест; Оре, шуморо аз худ дур мекунанд, то ба онҳо таъсир расонед. 18 Аммо хуб аст, ки ҳамеша дар кори нек боғайрат бошам, на танҳо вақте ки ман бо шумо ҳастам. 19 Фарзандони ман, ки дар таваллуди онҳо аз нав азоб мекашам, то даме ки Масеҳ дар шумо ташаккул ёбад, 20 Ман мехоҳам, ки ҳоло назди шумо бошам ва овози худро дигар кунам; зеро ки ман аз шумо шубҳа дорам. 21 Ба ман бигӯед, эй эй касоне, ки мехоҳед зери дасти шариат бошед, оё шариатро намешунавед? 22 Зеро навишта шудааст, ки Иброҳим ду писар дошт: яке аз каниз ва дигаре аз зани озод. 23 Аммо он ки аз каниз буд, ба ҳасби ҷисм таваллуд ёфтааст; аммо вай аз зани озод мувофиқи ваъда буд. 24 Ки инҳо масал аст: зеро ин ду аҳд ҳастанд; яке аз кӯҳи Сино, ки ба ғуломӣ тааллуқ дорад, яъне Агар. 25 Зеро ки ин Агар кӯҳи Сино дар Арабистон аст ва ба Ерусалим, ки ҳоло мавҷуд аст ва бо фарзандони худ ғулом аст, ҷавоб медиҳад. 26 Аммо Ерусалим, ки дар боло аст, озод аст, ки модари ҳамаи мост. 27 Зеро ки навишта шудааст: "Шод бош, эй нозой, ки зоидан нест"; бархоста, фарьёд кун, эй ки азоб накаш; 28 Мо, эй бародарон, мисли Исҳоқ фарзандони ваъда ҳастем. 29 Аммо чӣ тавре ки он вақт золидаи ба ҳасби ҷисм таваллудёфтаро таъқиб мекард, ки ба ҳасби рӯҳ таваллуд ёфтааст, ҳоло низ ҳамин тавр аст. 30 Бо вуҷуди ин, Навиштаҳо чӣ мегӯяд? Каниз ва писари ӯро бадар кунед, зеро ки писари каниз бо писари зани озод вориси нахоҳад буд. 31 Пас, эй бародарон, мо на фарзандони каниз, балки фарзандони озодем.

6 Зеро ки дар Исои Масеҳ на хатна фоидае дорад ва на номахтунӣ; балки имоне ки бо муҳаббат амал мекунад. 7 Шумо хуб давидаед; Кист, ки шуморо манъ кард, ки ба ростӣ итоат накунед? 8 Ин боварибахш аз он ки шуморо даъват мекунад, нест. 9 Каме хамиртуруш тамоми хамирро меандозад. 10 Ман ба шумо ба воситаи Худованд эътимод дорам, ки фикри дигаре нахоҳед дошт; лекин ҳар кӣ шуморо ба изтироб меандозад, ҳар кӣ бошад, доварии худро ба дӯш хоҳад гирифт. 11 Ва ман, эй бародарон, агар ман ҳанӯз хатнаро мавъиза карда бошам, чаро то ҳол ба таъқибот гирифтор мешавам? он гоҳ ҷинояти салиб қатъ мешавад. 12 Ман мехостам, ки онҳо ҳатто бурида шаванд, ки шуморо ба ташвиш меоранд. 13 Зеро, эй бародарон, шумо ба озодӣ даъват шудаед; Фақат озодиро барои ҷисм истифода набаред, балки бо муҳаббат ба якдигар хизмат кунед. 14 Зеро ки тамоми шариат дар як калима, ҳатто дар ин ҳам ба амал меояд; Ёри худро мисли худ дӯст бидор. 15 Аммо агар якдигарро газида, бихӯред, эҳтиёт шавед, ки якдигарро нахӯред. 16 Пас инро мегӯям: бар тибқи Рӯҳ рафтор кунед, ва ҳавасҳои ҷисмро ба амал нахоҳед овард. 17 Зеро ки ҷисм ба Рӯҳ тамаъ мекунад, ва Рӯҳ бар зидди ҷисм, ва инҳо ба якдигар мухолифанд, ба тавре ки шумо он чи мехостед, карда наметавонед. 18 Аммо агар шуморо ҳидоят кунад, тобеи шариат нестед. 19 Аъмоли ҷисм маълум аст, ки инҳоянд; Зино, зино, нопокӣ, зинокорӣ, 20 Бутпарастӣ, ҷодугарӣ, адоват, ихтилоф, тақлид, ғазаб, низоъ, фитна, бидъат, 21 Ҳасад, куштор, мастигарӣ, айшу ишрат ва монанди инҳо: дар бораи онҳо пештар ба шумо мегӯям, чунон ки дар гузашта низ ба шумо гуфтам, ки онҳое ки ин корро мекунанд, вориси Малакути Худо нахоҳанд шуд. 22 Аммо самараи Рӯҳ муҳаббат, шодмонӣ, осоиштагӣ, пурсабрӣ, нармӣ, некӣ, имон, 23 Ҳалимӣ, фурӯтанӣ: бар зидди онҳо қонун нест. 24 Ва онҳое ки аз они Масеҳ ҳастанд, ҷисмро бо ҳавасҳо ва ҳавасҳо маслуб кардаанд. 25 Агар мо дар Рӯҳ зиндагӣ кунем, биёед низ дар Рӯҳ рафтор кунем. 26 Ба ҷалоли беҳуда орзу накунем, якдигарро ба хашм наоварем ва ба якдигар ҳасад наандозем.

БОБИ 5 1 Пас, дар озодие, ки Масеҳ моро ба василаи он озод кардааст, устувор истода бошед ва дубора бо юғи ғуломӣ печида нашавед. 2 Инак, ман Павлус ба шумо мегӯям, ки агар махтун шавед, Масеҳ ба шумо ҳеҷ фоидае нахоҳад овард. 3 Зеро ки боз ба ҳар шахси махтуншуда шаҳодат медиҳам, ки вай бояд тамоми шариатро ба ҷо оварад. 4 Ҳар кӣ аз шумо ба василаи шариат сафед шуда бошад, ба шумо ҳеҷ таъсире надод. шумо аз файз афтодаед. 5 Зеро ки мо ба воситаи Рӯҳ мунтазири умеди адолат ҳастем.

137

БОБИ 6 1 Эй бародарон, агар касе ба хатое дучор шавад, шумо, эй рӯҳониён, онро дар рӯҳияи фурӯтанӣ барқарор кунед; худро ба назар гирифта, мабодо ту низ озмуда нашаванд. 2 Борҳои якдигарро бардошта, шариати Масеҳро ба ҷо оваред. 3 Зеро, агар касе худро чизе пиндорад, вакте ки вай ҳеҷ аст, вай худро фиреб медиҳад. 4 Аммо бигзор ҳар кас кори худро имтиҳон кунад, ва он гоҳ танҳо бо худ шодӣ хоҳад кард, на дар дигаре. 5 Зеро ки ҳар кас бори худро хоҳад бардошт.

Галатиён

6 Бигзор касе ки дар калом таълим дода шудааст, ба касе ки таълим медиҳад, дар ҳама чизҳои нек муошират кунад. 7 Фирефта нашавед; Худоро тамасхур намекунанд: зеро ки одам он чи мекорад, онро низ даравад. 8 Зеро ҳар кӣ барои ҷисми худ мекорад, аз ҷисм фасод хоҳад даравид; лекин ҳар кӣ барои Рӯҳ мекорад, аз Рӯҳ ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад даравид. 9 Ва дар кори нек хаста нашавем, зеро ки дар вақти муайяншуда дарав хоҳем кард, агар суст нашавем. 10 Пас, ба қадри имкон, биёед ба ҳама одамон, алалхусус ба аҳли имон некӣ кунем. 11 «Шумо мебинед, ки чӣ гуна номаи бузурге ба шумо бо дасти худ навиштаам. 12 Ҳар ки мехоҳанд дар ҷисм худро нишон диҳанд, шуморо маҷбур мекунанд, ки хатна шавед; танҳо барои он ки онҳо барои салиби Масеҳ таъқиб нашаванд. 13 Зеро ки худи махтуншудагон низ шариатро риоя намекунанд; балки мехоҳанд, ки шуморо хатна кунед, то ки дар ҷисми шумо фахр кунанд. 14 Аммо Худо манъ мекунад, ки фахр намоям, магар дар салиби Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба василаи Ӯ ҷаҳон барои ман маслуб шудааст, ва ман барои ҷаҳон. 15 Зеро ки дар Исои Масеҳ на хатна фоидае дорад, на номахтунӣ, балки махлуқи нав. 16 Ва ҳар кӣ мувофиқи ин қоида рафтор мекунанд, осоиштагӣ ва марҳамат бар онҳо бод ва бар Исроили Худо. 17 Минбаъд ҳеҷ кас маро ба изтироб наандозад, зеро ки ман дар бадани худ аломатҳои Исои Худовандро дорам. 18 Эй бародарон, файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо рӯҳи шумо бод. омин. (Ба Ғалотиён аз Рум навишта шудааст.)

138

Эфсӯсиён

БОБИ 2 1 Ва шумо, ки дар гуноҳҳо ва гуноҳҳо мурда будед, зинда кард; 2 Дар гузашта шумо аз рӯи аҳди ин ҷаҳон, ба ҳасби мири қуввати ҳаво рафтор мекардед, яъне рӯҳе ки ҳоло дар фарзандони беитоат амал мекунад; 3 Дар гузашта ҳамаи мо дар миёни онҳо бо ҳавасҳои ҷисми худ сӯҳбат мекардем ва ҳавасҳои ҷисм ва ақлро иҷро мекардем; ва табиатан мисли дигарон фарзандони ғазаб буданд. 4 Аммо Худо, ки дар марҳамат бой аст, барои муҳаббати бузурги Худ, ки бо он моро дӯст дошт, 5 Ҳатто вақте ки мо дар гуноҳ мурда будем, моро бо Масеҳ зинда кард, (бо файз шумо наҷот ёфтед;) 6 Ва моро бо ҳам эҳьё кард ва дар Исои Масеҳ дар ҷойҳои осмонӣ нишаст. 7 То ки дар асрҳои оянда сарвати бузурги файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо ба воситаи Исои Масеҳ нишон диҳад. 8 Зеро ки шумо ба воситаи файз наҷот ёфтаед; ва ин аз шумо нест, ин атои Худост; 9 На аз аъмол, мабодо касе фахр накунад. 10 Зеро ки мо маҳсули Ӯ ҳастем, ки дар Исои Масеҳ барои аъмоли нек офарида шудаем, ки Худо пеш аз ин муқаррар кардааст, ки мо дар онҳо рафтор кунем. 11 Бинобар ин дар хотир доред, ки шумо дар гузашта ғайрияҳудиён будед, ки ба ҳасби ҷисм номахтунӣ меноманд, ки ба ҳасби он ки хатна дар ҷисм бо дастҳо сохта шудааст; 12 Ки дар он вақт шумо бе Масеҳ будед, аз ҷамоати Исроил бегона будед, ва ғарибони аҳдҳои ваъда будед, ва дар ҷаҳон бе умед ва бе Худо будед; 13 Аммо ҳоло дар Исои Масеҳ шумо, ки баъзан дур будед, бо Хуни Масеҳ наздик шудаед. 14 Зеро ки Ӯ осоиштагии мост, ки ҳардуи якро офарид ва девори мобайнии ҷудоии моро вайрон кард; 15 Ва дар ҷисми Ӯ душманиро, ҳатто шариати аҳкомро, ки дар фароизҳо мавҷуданд, нест кард; зеро ки дар худ аз ин ду одами нав ба вуҷуд оварад, то ки сулҳ кунад; 16 Ва то ки ҳардуро бо Худо дар як Бадан ба василаи салиб мусолиҳа кунад ва душманиро ба василаи он кушта, 17 Ва омада, ба шумо, ки дур будед ва ба наздикон, сулҳро башорат дод. 18 Зеро ки ба воситаи Ӯ ҳардуи мо ба воситаи як Рӯҳ ба Падар дастрасӣ пайдо кардаем. 19 Пас, акнун шумо дигар бегона ва аҷнабиён нестед, балки ҳамватанони муқаддасон ва аҳли байти Худо ҳастед; 20 Ва бар пояи ҳаввориён ва анбиё сохта шудаанд, ки худи Исои Масеҳ санги асосии гӯшаи кунҷ аст; 21 Дар Ӯ тамоми биное, ки ба ҳам мувофиқ аст, ба маъбади муқаддасе дар Худованд мерӯяд; 22 Шумо низ дар Ӯ бо ҳам бино шудаед, то ки маскани Худо ба воситаи Рӯҳ.

БОБИ 1 1 Павлус, ки ҳаввории Исои Масеҳ аст, бо хости Худо, ба муқаддасони Эфсӯс ва ба имондорон дар Исои Масеҳ: 2 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо тамоми баракатҳои рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст! 4 Чунон ки Ӯ моро пеш аз офариниши ҷаҳон дар Ӯ баргузидааст, то ки дар муҳаббат дар пеши Ӯ муқаддас ва беайб бошем. 5 Вақте ки моро пешакӣ муайян кардааст, ки ба воситаи Исои Масеҳ, ба ҳасби хушнудии иродаи Ӯ фарзандони Худро ба фарзандӣ қабул кунем, 6 Ба ситоиши ҷалоли файзи Ӯ, ки дар он моро дар маҳбуб қабул кардааст. 7 Дар Ӯ мо ба воситаи Хуни Ӯ фидия ва омурзиши гуноҳҳоро ба ҳасби сарвати файзи Ӯ дорем; 8 Дар он ҷо Ӯ ба мо дар тамоми ҳикмат ва хирад фаровон аст; 9 Сирри иродаи Худро ба мо ошкор намуда, ба ҳасби хушнудии Худ, ки дар Худ ният кардааст; 10 То ки дар замони пурраи замонҳо ҳама чизро дар Масеҳ, ҳам дар осмон ва чи дар замин аст, дар як ҷамъ кунад; ҳатто дар ӯ: 11 Мо низ дар Ӯ мерос гирифтаем, ки мувофиқи нияти Ӯ, ки ҳама чизро мувофиқи хости Худ ба амал меорад, пешакӣ муайян шудааст. 12 То ки мо барои ҷалоли Ӯ, ки аввал ба Масеҳ таваккал карда будем, бошем. 13 Шумо низ ба Ӯ таваккал кардаед, пас аз он каломи ростӣ, башорати наҷоти худро шунидед; пас аз он ки ба Ӯ имон оваред, бо он Рӯҳулқудси ваъда мӯҳр зада шудаед, 14 Ки он ҷидду ҷаҳди мероси мост, то фидияи молу мулки харидашуда, барои ситоиши ҷалоли Ӯ. 15 Бинобар ин ман низ, пас аз он ки дар бораи имони шумо ба Исои Худованд ва муҳаббат ба ҳамаи муқаддасон шунидам, 16 Шукрона карданро бас накун ва дар дуоҳои ман туро ёдовар шавам; 17 То Худои Худованди мо Исои Масеҳ, Падари ҷалол, дар шинохти Ӯ ба шумо рӯҳи ҳикмат ва ваҳй ато кунад; 18 Чашмони фаҳми ту равшан аст; то бидонед, ки умеди даъвати Ӯ чист, ва сарвати ҷалоли мероси Ӯ дар муқаддасон чӣ гуна аст, 19Ва бузургии қудрати Ӯ барои мо, ки имон овардаем, аз рӯи амали қудрати тавонои Ӯ чист? 20 Ки Ӯ дар Масеҳ ба амал овард, вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард ва дар осмон ба ямини Худ гузошт, 21 Бартар аз ҳама сарварӣ, ва қудрат, ва қудрат, ва салтанат ва ҳар номе ки на танҳо дар ин ҷаҳон, балки дар оянда низ ном бурда мешавад; 22 Ва ҳама чизро зери пои Ӯ гузошт, ва Ӯро дод, ки сардори ҳама чиз барои калисо бошад, 23 Ки бадани Ӯст, яъне пуррагии Ӯст, ки ҳама чизро дар ҳама пур мекунад.

БОБИ 3 1 Барои ҳамин ман Павлус, бандии Исои Масеҳ барои шумо, халқҳо, 2 Агар шумо дар бораи файзи Худо, ки ба ман ба шумо ато шудааст, шунидаед:

139

Эфсӯсиён

3 Чӣ гуна он асрорро ба воситаи ваҳй ба ман маълум кард; (чунон ки ман пештар бо чанд калима навишта будам, 4 Ба ин васила, вақте ки шумо мехонед, дониши маро дар сирри Масеҳ фаҳмед) 5 Ки дар асрҳои дигар ба фарзандони одам маълум набуд, чунон ки ҳоло ба ҳаввориён ва анбиёи муқаддаси Ӯ аз Рӯҳ ошкор шудааст; 6 То ки халқҳо ворисон ва аз як бадан бошанд ва шарикони ваъдаи Ӯ дар Масеҳ ба василаи башорат бошанд; 7 Ман ба мувофиқи атои файзи Худо, ки ба воситаи амали самарабахши қудрати Ӯ ба ман ато шудааст, хизматгузори он шудам. 8 Ба ман, ки аз ҳама муқаддасон камтар ҳастам, ин файз дода шудааст, ки дар байни халқҳо сарвати бебаҳои Масеҳро мавъиза кунам; 9 Ва то ҳама фаҳманд, ки шарикии сирре, ки аз ибтидои ҷаҳон дар Худое, ки ҳама чизро ба воситаи Исои Масеҳ офаридааст, ниҳон доштааст; 10 Барои он ки алҳол ба сарварон ва қудратҳо дар ҷойҳои осмонӣ аз ҷониби калисо ҳикмати гуногунҷанбаи Худо маълум гардад, 11 Мувофиқи мақсади абадӣ, ки ӯ дар Худованди мо Исои Масеҳ ният кардааст: 12 Бо имони Ӯ мо далерӣ ва бо эътимод ба Ӯ дастрасӣ пайдо кардаем. 13 Бинобар ин мехоҳам, ки аз андӯҳҳои ман барои шумо ноумед нашавед, ки ин ҷалоли шумост. 14 Ба ин сабаб ман пеши Падари Худованди мо Исои Масеҳ зону хам мекунам, 15 Тамоми оила дар осмон ва замин аз онҳо ном бурда мешавад, 16 То ки Ӯ ба шумо ато кунад, ки бар тибқи сарвати ҷалоли Худ, бо қувват бо Рӯҳи Худ дар одами ботинӣ қавӣ шавед; 17 То ки Масеҳ бо имон дар дилҳои шумо сокин бошад; ки шумо дар муҳаббат реша ва асос ёфтаед, 18 Метавонист бо ҳама муқаддасон бифаҳмад, ки фарох ва дарозӣ, чуқурӣ ва баландӣ чист; 19 Ва муҳаббати Масеҳро, ки аз дониш болотар аст, бидонед, то ки шумо аз тамоми пуррагии Худо пур шавед. 20 Ба касе, ки қодир аст, аз рӯи қуввате ки дар мо амал мекунад, аз ҳар он чи металабем ё фикр мекунем, аз ҳад зиёд ба амал оварад, 21 Ӯро дар калисо ба василаи Исои Масеҳ дар тамоми асрҳо, дар ҷаҳони беохир ҷалол бод. омин. БОБИ 4 1Пас, ман, эй бандии Худованд, аз шумо илтимос мекунам, ки сазовори даъвате рафтор кунед, ки ба он даъват шудаед, 2 Бо тамоми фурӯтанӣ ва фурӯтанӣ, бо пурсабрӣ ва пурсабрӣ ба якдигар дар муҳаббат; 3 Кӯшиш кунед, ки ягонагии Рӯҳро дар риштаи осоиштагӣ нигоҳ доред. 4 Як Бадан ва як Рӯҳ аст, чунон ки шумо ба як умеди даъвати худ даъват шудаед; 5 Як Худованд, як имон, як таъмид,

140

6 Як Худо ва Падари ҳама, ки болотар аз ҳама аст, ва ба воситаи ҳама ва дар ҳама. 7 Аммо ба ҳар яки мо ба андозаи атои Масеҳ файз дода шудааст. 8 Бинобар ин Ӯ мегӯяд: "Вақте ки ба баландӣ баромад, асиронро ба асирӣ бурд ва ба одамон ҳадияҳо дод". 9 (Акнун, ки ӯ боло рафт, ин чист, ки ӯ ҳам аввал ба поёни замин фуруд омад? 10 Он ки фуруд омад, ҳамонест, ки аз болои тамоми осмон сууд кард, то ки ҳама чизро пур кунад.) 11 Ва ҳаввориёнро дод; ва баъзе паёмбарон; ва баъзеҳо, башоратдиҳандагон; ва баъзеҳо, пасторҳо ва муаллимон; 12 Барои комил шудани муқаддасон, барои кори хизмат, барои обод кардани Бадани Масеҳ; 13 То даме ки ҳамаи мо дар ягонагии имон ва шинохти Писари Худо ба одами комил, ба андозаи пуррагии Масеҳ биёем. 14 «То ки минбаъд мо дигар кӯдакон нахоҳем шуд, ки бо ҳилаҳои одамон ва макри маккорона, ки ба воситаи он онҳо дар камингоҳ меафтанд, то ба он сӯ партоб ва бо ҳар боди таълимот гардем; 15 Аммо, ки ростиро дар муҳаббат гӯяд, дар ҳама чиз, яъне дар Масеҳ, ки сар аст, ба камол расад. 16 Аз Ӯ тамоми бадан ба ҳам пайвастааст ва ба воситаи он чизе ки ҳар буғум ба вуҷуд меорад, ба андозаи самарабахши ҳар узв баданро афзоиш медиҳад, то ки худро дар муҳаббат обод кунад. 17 Бинобар ин, инро мегӯям ва дар Худованд шаҳодат медиҳам, ки шумо минбаъд мисли халқҳои дигар бо ақли ботил рафтор накунед, 18 Ва ақл тира шуда, аз ҳаёти Худо ба воситаи нодонӣ, ки дар онҳост, ба сабаби кӯр будани дилашон бегона шудааст; 19 Онҳое ки дар гузашта ҳиссиёти худро ба фисқу фуҷур овардаанд, то ки ҳар нопокиро бо тамаъкорӣ кунанд. 20 Аммо шумо Масеҳро он қадар наомӯзед; 21 Агар ин тавр бошад, ки шумо Ӯро шунидаед ва аз Ӯ таълим гирифтаед, чунон ки ростӣ дар Исо аст: 22 «Он пирамардро, ки аз рӯи ҳавасҳои маккор фосид аст, сухани пештараро ба таъхир гузоред; 23 Ва дар рӯҳи ақли худ нав шавед; 24 Ва шумо одами навро дар бар кунед, ки баъд аз Худо дар адолат ва қудсияти ҳақиқӣ офарида шудааст. 25 Бинобар ин дурӯғро тарк карда, ҳар кас ба ёри худ рост бигӯ, зеро ки мо андоми якдигарем. 26 Ба хашмгин шавед, ва гуноҳ накунед: офтоб бар ғазаби шумо ғуруб накунад. 27 Ба иблис ҷой надиҳед. 28 Касе ки дуздӣ кард, дигар дуздӣ накунад, балки бигзор вай меҳнат карда, бо дастҳои худ кори нек кунад, то ки ба ниёзманд бидиҳад. 29 Бигзор ҳеҷ сухани фосид аз даҳони ту берун наояд, балки он чизе ки барои ободкунанда муфид аст, то ки ба шунавандагон файз бахшад. 30 Ва Рӯҳулқудси Худоро, ки ба василаи он то рӯзи кафорат мӯҳр зада шудаед, андӯҳгин нашавед. 31 Бигзор ҳама кудурат, ва ғазаб, ва хашм, ва фарьёд, ва сухани бад, бо ҳар кина аз шумо дур шавад;

Эфсӯсиён

32 Ва ба якдигар меҳрубон ва дилсӯз бошед ва якдигарро бахшед, чунон ки Худо ба хотири Масеҳ шуморо бахшидааст. БОБИ 5 1 Пас, чун фарзандони азиз, пайрави Худо бошед; 2 Ва дар муҳаббат рафтор кунед, чунон ки Масеҳ низ моро дӯст дошт ва Худро барои мо ҳадия ва қурбоние барои Худо барои бӯи хушбӯй додааст. 3 Аммо зино ва ҳар гуна нопокӣ ё тамаъ набояд дар миёни шумо, чунон ки муқаддасон пайдо шудааст, ном бурда шавад; 4 На палидӣ, на сухани беақлона ва на шӯхӣ, ки муносиб нест, балки шукргузорӣ кардан. 5 Зеро шумо медонед, ки ҳеҷ як зинокор, на нопок, на одами тамаъкор, ки бутпараст аст, дар Малакути Масеҳ ва Худо мерос надорад. 6 Бигзор ҳеҷ кас шуморо бо суханони бардурӯғ фирефта накунад, зеро ки барои ин ғазаби Худо бар фарзандони исён меояд. 7 Пас, шарики онҳо нашавед. 8 Зеро ки шумо баъзан зулмот будед, аммо ҳоло дар Худованд нур ҳастед: мисли фарзандони нур рафтор кунед. 9 (Зеро ки самараи Рӯҳ дар ҳама некӣ, адолат ва ростӣ аст;) 10 Исбот кунед, ки он чи ба Худованд мақбул аст. 11 Ва бо аъмоли бесамари зулмот шарик нашавед, балки онҳоро мазаммат кунед. 12 Зеро ки дар бораи он чи дар бораи онҳо пинҳонӣ анҷом дода мешавад, сухан рондан ҳам шармовар аст. 13 Аммо ҳар он чи мазаммат мешавад, ба воситаи нур зоҳир мешавад, зеро ҳар он чи зоҳир мешавад, нур аст. 14 Бинобар ин Ӯ мегӯяд: "Эй ҳобибӣ, бедор шав ва аз мурдагон эҳьё шав, ва Масеҳ ба ту нур ато хоҳад кард". 15Пас, бодиққат рафтор кунед, на ҳамчун аблаҳон, балки ҳамчун хирад, 16 Вақтро сарфа кунед, зеро айём шарир аст. 17 Бинобар ин шумо беақл набошед, балки дарк кунед, ки иродаи Худованд чист. 18 Ва аз шароб масти нашавед, ки дар он зиёдаравӣ аст; балки аз Рӯҳ пур шавед; 19 Ба худ бо таронаҳо, мадҳияҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ сухан гӯед, дар дили худ барои Худованд суруд ва наво ба вуҷуд оваред; 20 Ҳамеша барои ҳама чиз ба Худо ва Падар ба исми Худованди мо Исои Масеҳ шукр гӯем; 21 Дар тарси Худо ба якдигар итоат кунед. 22 Эй занон, ба шавҳарони худ итоат кунед, чунон ки ба Худованд. 23 Зеро ки шавҳар сардори зан аст, чунон ки Масеҳ сардори калисо аст, ва Ӯ Наҷотдиҳандаи бадан аст. 24 Бинобар ин, чӣ тавре ки калисо ба Масеҳ итоат мекунад, бигзор занон низ дар ҳама чиз ба шавҳарони худ бошанд. 25 Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред, чунон ки Масеҳ низ калисоро дӯст дошт ва худро барои он фидо кард; 26То ки Ӯ онро бо шустани об бо калом тақдис ва пок созад,

141

27 То ки вай онро ба худ калисои пурҷалоле тақдим кунад, ки дорои доғ, чин ва ҳеҷ чизи дигар нест; балки барои он ки он муқаддас ва беайб бошад. 28 Ҳамин тавр, мардон бояд занони худро мисли ҷисми худ дӯст доранд. Ҳар кӣ зани худро дӯст медорад, худро дӯст медорад. 29 Зеро ки ҳеҷ кас то ҳол ҷисми худро нафрат накардааст; балки онро ғизо медиҳад ва қадр мекунад, чунон ки Худованд калисо. 30 Зеро ки мо узвҳои Бадани Ӯ, аз гӯшт ва устухонҳои Ӯ ҳастем. 31 Аз ин сабаб мард падару модари худро тарк карда, бо зани худ хоҳад пайваст, ва ҳарду як тан хоҳанд буд. 32 Ин сирри бузург аст, аммо ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан мегӯям. 33 Бо вуҷуди ин, ҳар яке аз шумо бигзор зани худро мисли худ дӯст дорад; ва зан мебинад, ки шавҳарашро эҳтиром мекунад. БОБИ 6 1 Эй фарзандон, ба падару модари худ дар Худованд итоат кунед, зеро ки ин дуруст аст. 2 Падару модари худро иззат намо; (ки ин аҳкоми аввалин бо ваъда аст;) 3 То офарин ояд ба ту, Бимонӣ умри дароз бар рӯи замин. 4 Ва шумо, эй падарон, фарзандони худро ба хашм наоваред, балки онҳоро дар тарбия ва насиҳати Худованд тарбия кунед. 5 Эй ғуломон, ба оғоёни худ ба ҳасби ҷисм, бо тарсу ларз, дар якдилии дили худ, мисли Масеҳ, итоат кунед; 6 На бо хидмати чашм, балки ҳамчун писандидагон; балки чун бандагони Масеҳ, иродаи Худоро аз самими қалб ба ҷо меоваранд; 7 Бо иродаи нек хизмат кунед, чунон ки ба Худованд, на ба одамон; 8 Чун медонед, ки ҳар кас ҳар кори нек кунад, хоҳ ғулом бошад, хоҳ озод, аз Худованд ҳамон мукофот хоҳад гирифт. 9 Ва шумо, эй оғоён, бо онҳо низ ҳамин тавр кунед ва аз таҳдид даст кашед; зеро бидонед, ки Оғои шумо низ дар осмон аст; дар назди ӯ эҳтироми одамон ҳам нест. 10 Ниҳоят, эй бародарон, дар Худованд ва дар қудрати қудрати Ӯ қавӣ бошед. 11 Тамоми зиреҳи Худоро дар бар кунед, то ки шумо тавонед бар зидди макри иблис истодагарӣ кунед. 12 Зеро ки мо на бар зидди ҷисм ва хун, балки бар зидди сарварон, бар зидди қудратҳо, бар зидди сарварони зулмотҳои ин ҷаҳон, бар зидди шарорати рӯҳонӣ дар баландӣ мубориза мебарем. 13 Пас, тамоми зиреҳи Худоро барои худ бигиред, то ки дар рӯзи бад истодагарӣ карда, ҳама чизро карда, истода тавонед. 14 Пас, биистед, ки камарҳои худро бо ростӣ баста ва синаи адолатро дар бар дошта бошед; 15 Ва пойҳои шумо аз тайёрии башорати осоиштагӣ пойафзоли худро пӯшидаанд; 16 Пеш аз ҳама, сипари имонро бигиред, ки бо он тамоми тирҳои оташи шариронро хомӯш карда метавонед.

Эфсӯсиён

17 Ва кулоҳи наҷот ва шамшери Рӯҳро, ки каломи Худост, бигиред; 18 Ҳамеша бо ҳар гуна дуо ва илтиҷо дар Рӯҳ дуо гӯед ва бо тамоми сабр ва илтиҷо барои ҳамаи муқаддасон бедор бошед; 19 Ва барои ман ин сухан ба ман дода шавад, то ки даҳони худро далерона кушоям, то сирри Инҷилро ошкор созам, 20 Барои он ки ман сафири занҷир ҳастам, то ки дар он ҷо далерона сухан гӯям, чунон ки бояд бигӯям. 21 Аммо барои он ки шумо низ аз корҳои маро донед, ва чӣ кор мекунам, Тӯхиқӯс, бародари маҳбуб ва ходими содиқ дар Худованд, ҳама чизро ба шумо маълум хоҳад кард. 22 Ӯро барои ҳамин назди шумо фиристодаам, то аз кори мо огоҳ шавед ва дилҳои шуморо тасаллӣ диҳад. 23 Салом бар бародарон ва муҳаббат бо имон аз ҷониби Худои Падар ва Исои Масеҳи Худованд бод. 24 Файз бод бо ҳамаи онҳое ки Худованди мо Исои Масеҳро самимона дӯст медоранд. омин. (Ба Эфсӯсиён, ки аз Рум навиштааст, аз ҷониби Тихиқӯс.)

142

Филиппиён

23 Зеро ки ман дар тангии ду нафар ҳастам ва орзу дорам, ки биравам ва бо Масеҳ бошам; ки хеле беҳтар аст: 24 Бо вуҷуди ин, дар ҷисм мондан барои шумо лозимтар аст. 25 Ва бо ин боварӣ ман медонам, ки барои пешрафт ва шодии имони шумо бо ҳамаи шумо боқӣ хоҳам монд ва ҳамроҳи шумо хоҳам буд; 26 То ки шодии шумо дар Исои Масеҳ барои ман бештар гардад, ки ман аз нав назди шумо меоям. 27 Бигзор сӯҳбати шумо ончунон бошад, ки Инҷили Масеҳ гардад, то ки хоҳ омада, шуморо бубинам, хоҳ ғоиб набошам, дар бораи корҳои шумо шунавам, ки шумо дар як рӯҳ истода, бо як ақл барои имон мубориза баред. аз башорат; 28 Ва ҳеҷ чиз аз душманони шумо ба ҳарос наафтад, ки ин барои онҳо нишонаи равшани ҳалокат аст, балки барои шумо ва наҷоти Худо. 29 Зеро ба шумо ба хотири Масеҳ ато шудааст, ки на танҳо ба Ӯ имон оваред, балки ба хотири Ӯ уқубат кашед; 30 «Дар он ихтилофе ки шумо дар ман дидаед, ва ҳоло бишнавед, ки дар ман бошед.

БОБИ 1 1 Павлус ва Тимотиюс, ки бандагони Исои Масеҳ буданд, ба ҳамаи муқаддасон дар Исои Масеҳ, ки дар Филиппӣ бо усқуфҳо ва диаконҳо ҳастанд: 2 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Худои худро бар ҳар ёди ту шукр мегӯям, 4 Ҳамеша дар ҳар дуои ман барои ҳамаи шумо бо шодӣ илтимос мекунам, 5 Зеро мушоракати шумо дар Инҷил аз рӯзи аввал то ҳоло; 6 Мо аз ин боварӣ дошта бошед, ки касе ки дар шумо кори некро оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба ҷо хоҳад овард. 7 Чунон ки дар бораи ҳамаи шумо чунин фикр кардан ба ман лозим аст, зеро ки шумо дар дили худ дорам; ба тавре ки ҳам дар занҷирҳои ман ва ҳам дар ҳимоя ва тасдиқи Инҷил, ҳамаатон шарики файзи Ман ҳастед. 8 Зеро ки Худо шаҳодати ман аст, то чӣ андоза ман дар дили Исои Масеҳ ҳамаи шуморо дӯст медорам. 9 Ва ман дуо мекунам, ки муҳаббати шумо дар дониш ва дар ҳама гуна доварӣ боз ҳам бештар афзояд; 10 То чизҳои некӯро писандида бошед. то ки то рӯзи Масеҳ самимӣ ва бе баҳс бошед; 11 Ва аз самараи адолат, ки ба воситаи Исои Масеҳ аст, барои ҷалол ва ҳамду санои Худо пур шавед. 12 Аммо мехостам, эй бародарон, бифаҳмед, ки он чи бо ман рӯй дод, бештар ба пешрафти Инҷил нигаронида шудааст; 13 Ба тавре ки занҷирҳои ман дар Масеҳ дар ҳама қаср ва дар ҳама ҷойҳои дигар зоҳир мешаванд; 14 Ва бисёре аз бародарони Худованд, ки аз занҷирҳои ман дилпур шуда, ҷуръати бештаре доранд, ки каломро бидуни тарсу ҳарос баён кунанд. 15 Баъзеҳо Масеҳро ҳатто аз ҳасад ва низоъ мавъиза мекунанд; ва баъзе аз нияти нек: 16 Касе ки Масеҳро дар бораи низоъ мавъиза мекунад, на аз самими қалб ва гумон мекунад, ки ба занҷирҳои ман андӯҳ зам кунад. 17 Аммо дигаре аз муҳаббат, зеро медонад, ки Ман барои муҳофизати Инҷил таъин шудаам. 18 Пас чӣ? Новобаста аз он, ки Масеҳ дар ҳар роҳ мавъиза карда мешавад, хоҳ дар зоҳир ва хоҳ рост; ва ман дар он шодӣ мекунам, оре, ва шодӣ хоҳам кард. 19Зеро медонам, ки ин ба воситаи дуои шумо ва таъми Рӯҳи Исои Масеҳ ба наҷоти ман мубаддал хоҳад шуд, 20 Мувофиқи интизории самимии худ ва умеди ман, ки дар ҳеҷ чиз хиҷил нашавам, балки бо тамоми ҷасорат, чунон ки ҳамеша буд, ҳоло ҳам Масеҳ дар бадани ман, хоҳ ба воситаи ҳаёт бошад, хоҳ бо мамот, бузург хоҳад шуд. 21 Зеро ки зиндагӣ барои ман Масеҳ аст, ва мурдан фоида аст. 22 Аммо агар ман ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунам, ин самараи меҳнати ман аст; лекин намедонам он чиро интихоб кунам.

БОБИ 2 1 Пас, агар дар Масеҳ тасаллӣ бошад, агар тасаллӣ аз муҳаббат, агар ягон шарикии Рӯҳ, агар дарун ва марҳамат бошад, 2 Шодии маро ба амал оваред, то ки шумо ҳамфикр бошед ва як муҳаббат дошта бошед, якдил бошед ва якдил бошед. 3 Бигзор ҳеҷ коре бо ҷанҷол ё шуҳрат ба амал наояд; балки дар фурӯтанӣ бигзор ҳар кас дигареро аз худаш беҳтар донист. 4 На ҳар кас дар бораи худаш, балки ба чизҳои дигарон низ нигоҳ кунад. 5 Бигзор ин фикр дар шумо бошад, ки он дар Исои Масеҳ низ буд: 6 Он ки дар сурати Худо буданаш, бо Худо баробар буданро ғорат намедонист; 7 Аммо худро беобрӯ карда, шакли ғуломро ба худ гирифт ва ба одамизод табдил ёфт. 8 Ва чун одамизод пайдо шуд, худро фурӯтан кард ва то мамот, ҳатто то мамоти салиб итоат кард. 9 Бинобар ин Худо низ Ӯро сарафроз намуда, ба Ӯ номе додааст, ки аз ҳар ном болотар аст. 10 То ки ҳар зонуе ба исми Исо хам шавад, аз он чи дар осмон, ва чӣ дар замин ва чӣ дар зери замин; 11 Ва ҳар забон эътироф кунад, ки Исои Масеҳ Худованд аст, барои ҷалоли Худои Падар. 12 Бинобар ин, эй маҳбубони ман, чунон ки шумо ҳамеша итоат мекардед, на танҳо дар ҳузури Ман, балки алҳол бештар дар вақти набудани Ман, наҷоти худро бо тарс ва ларзон ба амал оваред. 13 Зеро ки Худост, ки дар шумо ҳам барои ирода ва ҳам ба амал баровардани хушнудии Худ амал мекунад. 14 Ҳама чизро бе шикоят ва баҳс ба ҷо оваред: 15 То ки шумо, эй фарзандони Худо, бе айб ва беайб, дар миёни халқи каҷ ва каҷ, ки дар миёни онҳо дар ҷаҳон ҳамчун чароғҳо дурахшидед, бошед;

143

Филиппиён

16 Каломи ҳаётро нигоҳ доред; то ки дар рӯзи Масеҳ шод шавам, ки бар абас давидаам ва бар абас меҳнат накардаам. 17 Оре, ва агар ман бар қурбонӣ ва хизмати имони шумо қурбонӣ кунанд, ман бо ҳамаи шумо шодам ва шодӣ мекунам. 18 Барои ҳамин шумо низ бо ман шодӣ мекунед ва шодӣ мекунед. 19 Аммо ман ба Исои Худованд боварӣ дорам, ки Тимотиюсро ба зудӣ назди шумо мефиристад, то ки ман низ, вақте ки аҳволи шуморо медонам, тасаллӣ ёбам. 20 Зеро ки ман ҳеҷ каси ҳамфикр надорам, ки табиатан ғамхории давлати ту кунад. 21 Зеро ҳама аз они худро меҷӯянд, на он чи аз они Исои Масеҳ аст. 22 Аммо шумо далели Ӯро медонед, ки ӯ мисли писар бо падар бо ман дар Инҷил хизмат кардааст. 23 «Бинобар ин умедворам, ки ӯро ба зудӣ мефиристам, то бубинам, ки бо ман чӣ гуна хоҳад рафт». 24 Аммо ман ба Худованд боварӣ дорам, ки худам низ ба зудӣ хоҳам омад. 25 Вале ман лозим донистам, ки бародар ва шарики меҳнат ва ҳамкори ман Эпафродитусро назди шумо фиристам, балки фиристодаи шумо ва он касро, ки ба эҳтиёҷоти ман хизмат мекард. 26 Зеро ки ӯ ба ҳамаи шумо пазмон шуд ва пур аз гарон буд, зеро шунидаед, ки ӯ бемор аст. 27 Зеро ки ӯ дар наздикии марг бемор буд, лекин Худо ба ӯ раҳм кард; ва на танҳо бар ӯ, балки бар ман низ, мабодо бар ғам ғамгин шавам. 28 «Бинобар ин ӯро бодиққат фиристодам, то ки вақте ки Ӯро бори дигар мебинед, шод шавед, ва ман камтар ғамгин шавам. 29 Пас, ӯро дар Худованд бо камоли шодмонӣ қабул кунед; ва чунин обрӯ дошта бошед: 30 Зеро ки ӯ барои кори Масеҳ ба марг наздик буд, дар ҳаққи ҷони худ, то ки шумо ба ман хидмати норасоиро пур кунад. БОБИ 3 1 Ниҳоят, эй бародаронам, дар Худованд шодӣ кунед. Ба шумо навиштани ҳамон чизҳо барои ман ғамгин нест, аммо барои шумо бехатар аст. 2 Аз сагҳо ҳазар кун, аз бадкорон ҳазар кун, аз ҳазар кун. 3 Зеро ки мо махтуноне ҳастем, ки Худоро дар рӯҳ парастиш мекунем ва дар Исои Масеҳ шодӣ мекунем ва ба ҷисм эътимод надорем. 4 Ҳарчанд ман низ ба ҷисм эътимод дошта бошам. Агар ягон каси дигаре гумон кунад, ки ба он чизе дорад, ки ба ҷисм таваккал кунад, ман бештар: 5 Дар рӯзи ҳаштум хатнашудагон, аз банӣ-Исроил, аз сибти Биньёмин, ибрӣ аз ибриён; фарисие ки ба шариат дахл дорад; 6 Дар бораи ғайрат, таъқиб кардани калисо; ба адолате ки дар шариат аст, беайб аст. 7 Аммо он чи барои ман нафъ буд, ман барои Масеҳ зиён ҳисоб кардам. 8 Бале, ва ман ҳама чизро ҷуз зиён ҳисоб мекунам, зеро ки фазилати шинохти Худованди худ Исои Масеҳ аст;

144

9 Ва дар Ӯ пайдо шавед, на адолати ман, ки аз шариат аст, балки он чи ба воситаи имони Масеҳ аст, яъне адолате ки аз Худо ба воситаи имон аст. 10 То ки ман Ӯро, ва қудрати эҳёи Ӯ ва шарикии уқубатҳояшро бишносам, то ки ба мамоти Ӯ мувофиқ гардад; 11 Агар ман ба эҳёи мурдагон ноил шавам. 12 На ончунон ки ман аллакай ба даст овардаам ва аллакай комил будам, балки аз паи он меравам, то бифаҳмам, ки он чизеро, ки барои он ман Исои Масеҳро дарк кардаам, дарк кунам. 13 Эй бародарон! 14 Ман ба нишона барои мукофоти даъвати олии Худо дар Исои Масеҳ фишор медиҳам. 15 Пас, мо, ҳар кӣ комил ҳастем, ҳамин тавр фикр кунем; 16 Бо вуҷуди ин, ки ба он чизе ки аллакай расидаем, биёед аз рӯи ҳамон қоида рафтор кунем ва дар бораи он фикр кунем. 17 Эй бародарон, ба ман пайравӣ кунед ва онҳоеро, ки рафтор мекунанд, қайд кунед, чунон ки шумо барои намунаи мо доред. 18 (Зеро ки бисьёр касон роҳ мераванд, ки ман дар бораи онҳо борҳо ба шумо гуфтам ва ҳоло ҳам гиря карда ба шумо мегӯям, ки душманони салиби Масеҳ ҳастанд. 19Онҳои онҳо ҳалокат аст, шиками онҳо Худои онҳост, ва ҷалолашон дар хиҷилашон аст, ки ба чизҳои заминӣ фикр мекунанд.) 20 Зеро ки сӯҳбати мо дар осмон аст; аз он ҷо низ мо Наҷотдиҳанда, Исои Масеҳи Худовандро мунтазирем: 21 Кӣ ҷисми зишти моро иваз хоҳад кард, то ки он ба бадани ҷалоли Ӯ монанд шавад, ба ҳасби коре, ки ба воситаи он вай метавонад ҳама чизро ба худ мутеъ созад. БОБИ 4 1 Пас, эй бародарони маҳбуби ман, эй шодмонӣ ва тоҷи ман, эй маҳбубони маҳбуби ман, дар Худованд устувор бошед. 2 Аз Аводиёс ва аз Синтихе илтимос мекунам, ки онҳо дар Худованд як фикр дошта бошанд. 3 Ва аз ту, эй юғи ҳақиқӣ, илтимос мекунам, ба он заноне, ки ҳамроҳи ман дар Инҷил, бо Климент ва дигар ҳамкорони ман, ки номашон дар китоби ҳаёт навишта шудааст, ёрӣ деҳ. 4 Дар Худованд ҳамеша шод бошед; ва боз мегӯям: шодӣ кунед. 5 Бигзор фурӯтании шумо ба ҳама маълум гардад. Худованд дар даст аст. 6 Аз ҳеҷ чиз эҳтиёт шавед; балки дар ҳама чиз ба воситаи дуо ва илтиҷо бо шукргузорӣ бигзор хоҳишҳои шумо ба Худо маълум шавад. 7 Ва осоиштагии Худо, ки аз ҳар ақл болотар аст, дилҳо ва фикрҳои шуморо ба воситаи Исои Масеҳ нигоҳ медорад. 8 Ниҳоят, эй бародарон, ҳар он чи рост аст, ҳар чи ҳалол аст, ҳар он чи одилона аст, ҳар чи пок аст, ва ҳар чизи зебост, ва он чи хушхабар аст; Агар ягон фазилат бошад ва агар ҳамду сано бошад, дар бораи ин чизҳо фикр кунед.

Филиппиён

9 Он чи шумо дар Ман омӯхтаед, ва қабул кардаед, ва шунидаед ва дидаед, ба ҷо оваред, ва Худои осоиштагӣ бо шумо хоҳад буд. 10 Аммо ман дар Худованд бағоят шод шудам, ки алҳол ғамхории шумо дар бораи ман боз нашъунамо ёфт; Дар он шумо низ эҳтиёткор будед, аммо фурсат надоштед. 11 На ин ки ман дар бораи бенавоӣ сухан мегӯям, зеро ман омӯхтаам, ки дар ҳар ҳолате ки бошам, бо он қаноатманд бошам. 12 Ман ҳам медонам, ки чӣ гуна хор ва фаровон шуданро медонам: дар ҳар ҷо ва дар ҳама чиз ба ман дастур дода шудааст, ки сер бошам ва гурусна бошам, фаровон бошам ва муҳтоҷӣ кашам. 13 Ман ҳама чизро ба воситаи Масеҳ, ки маро қувват мебахшад, карда метавонам. 14 Бо вуҷуди он ки шумо некӣ кардаед, ки бо андӯҳи ман хабар додед. 15 Шумо, филиппиён, инчунин медонед, ки дар ибтидои Инҷил, вақте ки ман аз Мақдуния рафтам, ҳеҷ калисо дар бораи додан ва гирифтан бо ман нагуфта буд, ҷуз шумо. 16 Зеро ки шумо ҳатто ба Таслӯникӣ борҳо ба сабаби зарурати ман фиристодаед. 17 На барои он ки ман ҳадя мехоҳам, балки мевае мехоҳам, ки ба ҳисоби шумо фаровон бошад. 18 «Лекин ман ҳама чизро дорам ва фаровонам: сер шудам, зеро он чизҳоеро, ки аз шумо фиристода шуда буд, аз Эпафродитус гирифтаам, бӯи хушбӯй ва қурбоние ки писандидаи Худост. 19 Аммо Худои ман тамоми эҳтиёҷоти шуморо ба ҳасби сарвати ҷалоли Худ ба воситаи Исои Масеҳ қонеъ хоҳад кард. 20 Худо ва Падари мо то абад ҷалол бод. омин. 21 Ба ҳар як муқаддас дар Исои Масеҳ салом гӯед. Бародароне, ки бо ман ҳастанд, ба шумо салом мегӯянд. 22 Ҳамаи муқаддасон ба шумо салом мегӯянд, пеш аз ҳама аз аҳли байти қайсар. 23 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. омин. (Ба филиппиён, ки Эпафродитус аз Рум навиштааст.)

145

Колосаиён БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо хости Худо ва бародари мо Тимотиюс, 2 Ба муқаддасон ва бародарони амини Масеҳ, ки дар Қӯлассо ҳастанд: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Мо ба Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ шукр мегӯем ва ҳамеша дар ҳаққи шумо дуо мегӯем, 4 Азбаски мо дар бораи имони шумо ба Исои Масеҳ ва дар бораи муҳаббате ки ба ҳамаи муқаддасон доред, шунидаем, 5 Зеро он умеде ки дар осмон бароятон баста шудааст, ки дар бораи он шумо пештар дар каломи ростии Инҷил шунидаед; 6 Он чизе ки ба шумо расидааст, чунон ки дар тамоми ҷаҳон аст; ва мева медиҳад, чунон ки дар шумо низ аст, аз рӯзе ки шумо дар бораи он шунидаед ва файзи Худоро ба ростӣ медонистед. 7 Чунон ки шумо аз рафиқи азизи мо Эпафрос низ фаҳмидед, ки вай барои шумо ходими содиқи Масеҳ аст; 8 Ӯ низ муҳаббати шуморо дар Рӯҳ ба мо эълон кард. 9 Бинобар ин мо низ, аз рӯзе ки онро шунидем, дар ҳаққи шумо дуо гуфтанро бас намекунем ва мехоҳем, ки шумо аз дониши иродаи Ӯ дар ҳар ҳикмат ва фаҳмиши рӯҳонӣ пур шавед; 10 То ки шумо сазовори Худованд дар ҳама ҷо писандида рафтор кунед, дар ҳар кори нек пурсамар бошед ва дар дониши Худо афзун гардед; 11 Бо тамоми қудрат, ба ҳасби қудрати ҷалоли Худ, то ҳама пурсабрӣ ва пурсабрӣ бо шодмонӣ қавӣ гашт; 12 Шукрона ба Падар, ки моро водор кардааст, то шарики мероси муқаддасон дар нур бошем; 13 Ӯ моро аз қудрати зулмот раҳоӣ дод ва моро ба Малакути Писари маҳбуби Худ табдил дод; 14 Дар Ӯ мо ба воситаи Хуни Ӯ фидия ва омурзиши гуноҳҳоро дорем; 15 Кист сурати Худои нонамоён, нахустзодаи ҳар махлуқот? 16 Зеро ки ҳама чиз дар осмон ва дар замин аст, намоён ва нонамоён ба воситаи Ӯ офарида шудааст, хоҳ тахтҳо, хоҳ салтанатҳо, хоҳ ҳукуматдорон, хоҳ қудратҳо; 17 Ва Ӯ пеш аз ҳама чиз аст, ва ҳама чиз ба воситаи Ӯст. 18 Ва Ӯ сардори бадан, калисо аст: Ӯ ибтидо, нахустзода аз мурдагон аст; ки вай дар хама чиз бартарй дошта бошад. 19 Зеро ба Падар писанд омад, ки дар Ӯ ҳама комилият сокин бошад; 20 Ва бо хуни салиби Ӯ сулҳ баст, то ки ҳама чизро бо Худ мусолиҳа кунад; Ба василаи Ӯ, мегӯям: хоҳ дар замин бошанд, хоҳ дар осмон. 21 Ва шумо, ки замоне бо аъмоли шарир бегона ва душмани шумо будед, вале ҳоло Ӯ оштӣ дод 22Дар бадани ҷисми Ӯ ба воситаи мамот, то ки шуморо дар назари Ӯ муқаддас ва беайб ва беайб муаррифӣ намояд;

146

23 Агар шумо дар имони асоснок ва устувор бошед ва аз умеди башорат, ки шумо шунидаед ва ба ҳар махлуқи зери осмон мавъиза шудааст, дур нашавед; Ман Павлус хизматгузори он шудаам; 24 Ки алҳол аз уқубатҳои ман барои шумо шодӣ мекунанд ва он чиро, ки паси уқубатҳои Масеҳ дар ҷисми ман аст, ба хотири Бадани Ӯ, яъне калисо пур мекунанд; 25 Ман хизматгузори он шудаам, ки мувофиқи ихтиёри Худо, ки барои шумо ба ман ато шудааст, то каломи Худоро иҷро кунам; 26 Ҳатто сирре, ки аз асрҳо ва наслҳо ниҳон буд, вале ҳоло ба муқаддасони Ӯ маълум шудааст: 27 Худо мехост, ки ба онҳо маълум кунад, ки сарвати ҷалоли ин асрор дар байни халқҳо чист; ки Масеҳ дар шумост, умеди ҷалол; 28 Мо Ӯро мавъиза карда, ҳар касро огоҳ мекунем ва ҳар касро бо ҳар ҳикмат таълим медиҳем; то ки ҳар касро дар Исои Масеҳ комил муаррифӣ кунем: 29 Барои ин ман низ меҳнат мекунам ва мувофиқи амали Ӯ, ки дар ман бақувват аст, саъй мекунам. БОБИ 2 1 Зеро мехостам бидонед, ки ман барои шумо ва барои онҳо дар Лудкия ва барои онҳое, ки чеҳраи Маро дар ҷисм надидаанд, чӣ ҷанги бузурге дорам; 2 То ки дилҳои онҳо тасаллӣ ёбад, ки дар муҳаббат ва ба тамоми сарвати пурраи фаҳмиш муттаҳид шудаанд, то ки сирри Худо, Падар ва Масеҳро эътироф кунанд; 3 Ҳама ганҷҳои хираду дониш дар он ниҳон аст. 4 Ва инро мегӯям, ки мабодо касе шуморо бо суханони фиребанда фирефта накунад. 5 Зеро, гарчанде ки ба ҳасби ҷисм ғоиб бошам, дар рӯҳ бо шумо ҳастам ва аз тартиботи шумо ва устувории имони шумо ба Масеҳ шодӣ мекунам ва дида истодаам. 6 Пас, чунон ки Исои Масеҳи Худовандро қабул кардаед, ҳамон тавр дар Ӯ рафтор кунед; 7 Дар Ӯ реша давонда, бино ёфта, дар имон устувор шудаед, чунон ки шумо таълим гирифтаед ва дар он бо шукргузорӣ фаровон ҳастед. 8 Эҳтиёт бошед, ки касе шуморо бо фалсафа ва макри ботил ғорат накунад, на аз рӯи Масеҳ, на аз рӯи урфу одатҳои одамон, аз рӯи анъанаҳои ҷаҳон. 9 Зеро ки дар Ӯ тамоми пуррагии ҷисмонии Худо сокин аст. 10 Ва шумо дар Ӯ, ки сардори тамоми сарварӣ ва қудрат аст, комил ҳастед; 11 Дар Ӯ шумо низ хатна шудаед, ки ба воситаи махтуни Масеҳ бе дастҳо ба амал омадааст, то ки ҷисми гуноҳҳои ҷисмро ба василаи махтуни Масеҳ дур кунед. 12 Бо ӯ дар таъмид дафн карда шудаед, ва дар он шумо низ ба воситаи имони амали Худо, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кардааст, бо ӯ эҳьё шудаед. 13 Ва ту, ки дар гуноҳҳои худ ва номахтунии ҷисми худ мурда будӣ, бо Ӯ зинда карда, ҳамаи гуноҳҳои шуморо омурзид; 14 Дастнависи ҳукмҳоеро, ки бар зидди мо буд, маҳв карда, онро аз роҳ дур карда, ба салиби Ӯ мехкӯб намуд; 15 Ва сарварон ва қудратҳоро ғорат карда, дар бораи онҳо ошкоро нишон дод ва дар он бар онҳо ғолиб омад.

Колосаиён

16 Пас, бигзор ҳеҷ кас шуморо дар хӯрок ё нӯшидан, ё дар рӯзи ид, ё дар бораи моҳи нав, ё рӯзҳои шанбе ҳукм накунад. 17 Онҳо сояи чизҳои оянда мебошанд; балки ҷисм аз Масеҳ аст. 18 Бигзор ҳеҷ кас шуморо бо фурӯтании ихтиёрӣ ва парастиши фариштагон аз мукофоти шумо фирефта накунад ва ба чизҳое, ки надидааст ва бо тафаккури ҷисмонии худ беҳуда мағрур шудааст, дахолат карда, 19 Ва на нигоҳ доштани Сар, ки тамоми бадан аз он бо буғумҳо ва бандҳо ғизо гирифта, бо ҳам бофтааст, бо афзоиши Худо афзун мегардад. 20 Пас, агар шумо бо Масеҳ аз ибтидои ҷаҳон мурда бошед, пас чаро шумо, гӯё ки дар ҷаҳон зиндагӣ мекунед, итоъати дастурот ҳастед? 21 (Давс накунед, бичашед, даст назанед; 22 Кадоме аз аҳком ва таълимоти одамон бо истифода аз ҳама нобуд мешаванд? 23 Ки дар ирода, фурӯтанӣ ва беэътиноӣ нисбат ба бадан ҳикматро нишон медиҳад; на ба ҳеҷ ваҷҳ барои қонеъ кардани ҷисм.

16 Бигзор каломи Масеҳ дар шумо бо ҳар ҳикмат ба фаровонӣ сокин бошад; якдигарро бо таронаҳо, мадҳияҳо ва сурудҳои рӯҳонӣ таълим ва насиҳат кунед, дар дилҳои худ барои Худованд бо файз бихонед. 17 Ва ҳар он чи бо сухан ё амал мекунед, ҳамаашро ба исми Исои Худованд ба ҷо оваред ва ба воситаи Ӯ Худо ва Падарро шукр гӯед. 18 Эй занҳо, ба шавҳарони худ итоат кунед, чунон ки ин ба Худованд мувофиқ аст. 19 Эй шавҳарон, занони худро дӯст доред ва бар онҳо хашмгин нашавед. 20 Эй фарзандон, дар ҳама чиз ба падару модари худ итоат кунед, зеро ки ин ба Худованд писанд аст. 21 Эй падарон, фарзандони худро ба хашм наоваред, то ки онҳо рӯҳафтода нашаванд. 22 Эй ғуломон, ба оғоёни худ ба ҳасби ҷисм дар ҳама чиз итоат кунед; на бо хидмати чашм, мисли мардона; балки дар якдилй, бо тарси Худо: 23 Ва ҳар он чи мекунед, онро аз таҳти дил ба ҷо оваред, чунон ки барои Худованд, на барои одамон; 24 Чун медонед, ки аз Худованд мукофоти меросро хоҳед гирифт, зеро ки шумо ба Худованди Масеҳ хизмат мекунед. 25 Аммо ҳар кӣ бадӣ мекунад, ба ивази зулми худ ҷазо хоҳад дод, ва ҳеҷ кас эҳтиром надорад.

БОБИ 3 1 Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳьё шуда бошед, он чиро, ки дар боло аст, биҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ ба ямини Худо нишастааст. 2 Муҳаббати худро ба чизҳои болотар гузор, на ба чизҳои рӯи замин. 3 Зеро ки шумо мурдаед, ва ҳаёти шумо бо Масеҳ дар Худо ниҳон аст. 4 Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти мост, зоҳир шавад, шумо низ бо Ӯ дар ҷалол зоҳир хоҳед шуд. 5 Пас, узвҳои худро, ки дар рӯи замин ҳастанд, азоб диҳед; зино, нопокӣ, муҳаббати аз ҳад зиёд, нафси бад ва тамаъкорӣ, ки бутпарастӣ аст; 6 Ба хотири он ки ғазаби Худо бар фарзандони исён меояд; 7 Шумо низ муддате дар он роҳ мерафтед, вақте ки дар онҳо зиндагӣ мекардед. 8 Аммо акнун шумо ҳамаи инро ба таъхир андохтаед; хашм, ғазаб, кина, куфр, муоширати ифлос аз даҳони ту берун меояд. 9 Ба якдигар дурӯғ нагӯед, зеро ки пирамардро бо аъмоли худ дур кардаед; 10 Ва одами навро дар бар кардаед, ки он дар дониш аз рӯи сурати Офаридгори Ӯ нав мешавад; 11 Дар ҷое ки на юнонӣ аст, на яҳудӣ, на хатна, на номахтунӣ, на ваҳшӣ, на скиф, на ғулом ва на озод; балки Масеҳ ҳама ва дар ҳама аст. 12 Пас, ҳамчун баргузидаи Худо, ки муқаддас ва маҳбуб ҳастед, ҷавшанҳои марҳамат, меҳрубонӣ, фурӯтанӣ, фурӯтанӣ ва пурсабриро дар бар кунед; 13 Ба якдигар сабр кунед ва якдигарро бахшед, агар касе бо касе хусумат дошта бошад, чунон ки Масеҳ шуморо бахшидааст, шумо низ ҳамин тавр кунед. 14 Ва пеш аз ҳама ин чизҳоро дар бар кунед, ки риштаи камолот аст. 15 Ва бигзор осоиштагии Худо дар дилҳои шумо ҳукмфармо бошад, ки шумо низ дар як Бадан ба он даъват шудаед; ва шукргузор бошед.

БОБИ 4 1 Эй оғоён, ба бандагони худ он чи одил ва баробарро бидиҳед; зеро медонед, ки шумо низ дар осмон Оғо доред. 2 Дар дуо давом диҳед ва бо шукргузорӣ бедор бошед; 3 Дар баробари мо низ дуо гӯем, ки Худо дари суханро ба рӯи мо кушояд, то сирри Масеҳро бигӯям, ки ман низ барои он занҷирҳоям. 4 То онро ошкор созам, чунон ки бояд бигӯям. 5 Бо онҳое ки дар берунанд, бо ҳикмат рафтор кунед ва вақтро сарфа кунед. 6 Бигзор сухани шумо ҳамеша бо файз ва бо намак пухта бошад, то бидонед, ки ба ҳар кас чӣ гуна ҷавоб додан лозим аст. 7 Тамоми ҳолати ман Тӯхиқӯс ба шумо, ки бародари маҳбуб ва хизматгузори содиқ ва шарики Худованд аст, баён хоҳад кард: 8 Ӯро барои ҳамин назди шумо фиристодаам, то ки мулки шуморо донад ва дилҳои шуморо тасаллӣ диҳад; 9 Бо Онисимус, бародари содиқ ва маҳбуб, ки яке аз шумост. Он чиро, ки дар ин ҷо анҷом дода мешавад, ба шумо хабар хоҳанд дод. 10 Ҳамкори ман Ористарх, ва Маркус, писари хоҳари Барнаббо, ба шумо салом мерасонанд (ба ӯ ламс кардаед, ки фармудаед: агар назди шумо биёяд, ӯро қабул кунед;) 11 Ва Исо, ки Юстус ном дорад, ки аз махтунон аст. Фақат инҳо ҳамкорони ман дар Малакути Худо ҳастанд, ки барои ман тасаллӣ буданд. 12 Эпафрос, ки яке аз шумо, бандаи Масеҳ аст, ба шумо салом мерасонад ва ҳамеша барои шумо дар дуо боғайрат меҳнат мекунад, то ки шумо дар тамоми иродаи Худо комил ва комил истода бошед.

147

Колосаиён

13 Зеро ки ман ба ӯ шаҳодат медиҳам, ки ӯ дар ҳаққи шумо ва дар Лудкия ва дар Ҳиераполис ғаюри бузурге дорад. 14 Луқо, табиби маҳбуб ва Димос, ба шумо салом мегӯянд. 15 Ба бародароне ки дар Лудкия ҳастанд, ва Нимфо ва ба калисое ки дар хонаи ӯ ҳастанд, салом гӯед. 16 Ва ҳангоме ки ин нома дар миёни шумо хонда мешавад, бигзоред, ки он дар калисои Лудкия низ хонда шавад; ва шумо низ номаи Лудкияро хонед. 17 Ва ба Архипус бигӯ: «Бохабар бош, ки хизмате ки дар Худованд гирифтаӣ, ба ҷо оварӣ». 18 Салом бо дасти ман Павлус. Зангҳои маро ба ёд оред. Файз бо шумо бод. омин. (Аз Рум ба Қӯлассиён аз ҷониби Тихиқӯс ва Онисимус навишта шудааст.)

148

1 Таслӯникиён

9 Зеро ки шумо, эй бародарон, меҳнат ва заҳмати моро дар хотир доред: шабу рӯз заҳмат кашида, азбаски мо ба ҳеҷ яке аз шумо масъулият надорем, башорати Худоро ба шумо мавъиза мекардем. 10 Шумо ва Худо шоҳиди он ҳастед, ки мо дар миёни шумо, ки имон овардаед, чӣ қадар муқаддас, одилона ва беайб рафтор кардем; 11 Чунон ки шумо медонед, ки чӣ гуна мо ҳар яки шуморо насиҳат кардем, тасаллӣ додем ва насиҳат кардем, чунон ки падар фарзандони худро мекунад, 12 То ки шумо сазовори Худое рафтор кунед, ки Ӯ шуморо ба Малакути ва ҷалоли Худ даъват кардааст. 13 Барои ҳамин ҳам Худоро беист шукр мегӯем, зеро вақте ки шумо каломи Худоро, ки дар бораи мо шунидаед, қабул кардаед, онро на ҳамчун каломи одамон, балки каломи Худо, ки дар ҳақиқат аст, қабул кардед. дар шумо, ки имон овардаед, низ амал мекунад. 14 Зеро ки шумо, эй бародарон, пайравони калисоҳои Худо шудаед, ки дар Яҳудо дар Исои Масеҳ ҳастанд; 15 Онҳо ҳам Исои Худованд ва ҳам анбиёи худро кушта, моро таъқиб карданд; ва онҳо ба Худо писанд намеоянд ва ба ҳама мухолифанд. 16 Ба мо манъ кардани он аст, ки бо халқҳо сухан гӯем, то ки онҳо наҷот ёбанд ва ҳамеша гуноҳҳои онҳоро пур кунанд, зеро ки ғазаби онҳо то охир расидааст. 17 Аммо мо, эй бародарон, дар ҳузури шумо ба муддати кӯтоҳе гирифта шудаем, на дар дил, бештар кӯшиш мекардем, ки чеҳраи шуморо бо хоҳиши зиёд бубинем. 18 Бинобар ин мо, ман, Павлус, борҳо ба назди шумо меомадем; вале шайтон ба мо халал расонд. 19 Зеро ки умеди мо, ё шодӣ, ё тоҷи шодии мо чист? Оё шумо ҳатто дар ҳузури Худованди мо Исои Масеҳ дар вақти омадани Ӯ нестед? 20 Зеро ки шумо ҷалол ва шодии мо ҳастед.

БОБИ 1 1 Павлус ва Силвонус ва Тимотиюс ба калисои Таслӯникиён, ки дар Худои Падар ва дар Исои Масеҳи Худованд аст: файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 2 Мо ҳамеша барои ҳамаи шумо Худоро шукр мегӯем ва дар дуоҳоямон шуморо ёд мекунем; 3 Дар ҳузури Худо ва Падари мо кори имон, ва меҳнати муҳаббат ва сабри умедро ба Худованди мо Исои Масеҳ беист ба ёд оваред; 4 Эй бародарони маҳбуб, бидонед, ки шумо Худоро интихоб мекунед. 5 Зеро башорати мо ба шумо на танҳо дар сухан, балки ҳамчунин дар қувват, ва дар Рӯҳулқудс ва бо эътимоди зиёд расидааст; чунон ки шумо медонед, ки мо дар миёни шумо ба хотири шумо чӣ гуна одамон будем. 6 Ва шумо пайрави мо ва Худованд гардидаед, ки каломро дар андӯҳҳои зиёд бо шодии Рӯҳулқудс қабул кардаед. 7 Ба тавре ки шумо барои ҳамаи имондорон дар Мақдуния ва Охоия намуна будед. 8 Зеро ки каломи Худованд аз шумо на танҳо дар Мақдуния ва Охоия садо дод, балки имони шумо ба Худопарастӣ дар ҳама ҷо паҳн шудааст; то ки ба мо лозим наояд, ки чизе гуем. 9 Зеро худи онҳо ба мо нишон медиҳанд, ки мо ба назди шумо чӣ гуна даромада будем ва чӣ гуна шумо аз бутҳо ба Худо рӯй овардаед, то ба Худои Ҳай ва ҳақиқӣ хизмат кунед; 10 Ва мунтазири Писари Худ, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, аз осмон, яъне Исоро, ки моро аз ғазаби оянда наҷот дод, интизор шавад.

БОБИ 3 1 Бинобар ин, вақте ки мо дигар тоқат карда натавонистем, хуб мепиндоштем, ки дар Афина танҳо монем; 2 Ва Тимотиюсро, ки бародари мо ва ходими Худо ва ҳамкори мо дар Инҷили Масеҳ аст, фиристод, то шуморо устувор созад ва дар бораи имонатон тасаллӣ диҳад; 3 То ки ҳеҷ кас аз ин андӯҳҳо ба ҳаяҷон наафтад, зеро худатон медонед, ки мо барои он таъин шудаем. 4 Зеро, вақте ки мо бо шумо будем, пеш аз ин ба шумо гуфта будем, ки азобу уқубат кашем; чунон ки воқеъ шуд, ва шумо медонед. 5 Ба ҳамин сабаб, вақте ки дигар тоқат карда натавонистам, фиристодам, ки имони шуморо донам, то ки васвасакунанда шуморо ба васваса наандозад, ва меҳнати мо бар абас гардад. 6 Аммо ҳангоме ки Тимотиюс аз назди шумо назди мо омада, ба мо дар бораи имон ва эҳсони шумо башорат дод, ва шумо ҳамеша моро ба некӣ ёд мекунед, ва хеле мехостед, ки моро бубинед, чунон ки мо низ шуморо бубинем. 7 Бинобар ин, эй бародарон, мо ба воситаи имони шумо дар тамоми андӯҳ ва андӯҳи худ бар шумо тасаллӣ ёфтем.

БОБИ 2 1 Зеро худатон, эй бародарон, бидонед, ки даромадгоҳи мо ба сӯи шумост, ки он бар абас набуд; 2 Аммо ҳатто баъд аз он мо, чунон ки медонед, дар Филиппӣ, мо пештар уқубат кашида, нангин шуда будем, дар Худои худ ҷуръат кардем, ки ба шумо башорати Худоро бо баҳсу мунозираҳои зиёд бигӯем. 3 Зеро насиҳати мо на аз макр буд, на аз нопокӣ ва на дар макр; 4 Аммо, чунон ки Худо ба мо иҷозат дода буд, ки башоратро бовар кунонад, ҳамон тавр сухан меронем; на ба одамон писандида, балки Худое ки дилҳои моро меозмояд. 5 Зеро ки мо, чунон ки шумо медонед, ҳеҷ гоҳ суханони хушомадгӯиро истифода набурдаем, на либоси тамаъкорӣ; Худо шоҳид аст: 6 Мо на аз одамон толиби ҷалол набудем, на аз шумо ва на аз дигарон. 7 Аммо мо дар миёни шумо мулоим будем, чунон ки доя фарзандони худро нигоҳубин мекунад; 8 Бинобар ин мо мехостем, ки шуморо дӯст дошта, на танҳо башорати Худоро, балки ҷонҳои худро низ ба шумо бидиҳем, зеро ки шумо барои мо азиз будед.

149

1 Таслӯникиён

8 Зеро ки мо ҳоло зинда ҳастем, агар шумо дар Худованд устувор бошед. 9 Зеро чӣ гуна мо метавонем ба Худо барои шумо боз шукр гӯем, барои он ки мо аз он шодмонӣ ба хотири шумо ба ҳузури Худои худ дорем? 10 Шабу рӯз аз ҳад зиёд дуо мегӯем, то рӯи Туро бубинем ва он чиро, ки дар имонат камбудӣ дорад, комил кунем? 11 Худи Худо ва Падари мо ва Худованди мо Исои Масеҳ роҳи моро сӯи шумо ҳидоят кунед. 12 Ва Худованд муҳаббати шуморо нисбат ба якдигар ва нисбат ба ҳамаи одамон афзун ва афзун гардонад, чунон ки мо нисбат ба шумо дорем. 13 То охир Ӯ дилҳои шуморо дар қудсият дар пеши Худо, яъне Падари мо, дар вақти омадани Худованди мо Исои Масеҳ бо тамоми муқаддасони Худ устувор гардонад.

16 Зеро ки Худи Худованд аз осмон бо нидо, бо овози фаришта ва бо карнаи Худо нозил хоҳад шуд; ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳьё хоҳанд шуд. 17 Он гоҳ мо, ки зинда ҳастем ва боқимонда, бо онҳо дар абрҳо бардошта хоҳем шуд, то ки Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем; ва то абад бо Худованд хоҳем буд. 18 Бинобар ин якдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед. БОБИ 5

БОБИ 4 1 Илова бар ин, мо, эй бародарон, аз шумо илтимос мекунем ва ба номи Исои Худованд шуморо насиҳат медиҳем, ки чунон ки шумо аз мо қабул кардаед, ки чӣ гуна бояд рафтор кунед ва ба Худо писанд ояд, ончунон ҳарчи бештар фаровон шавед. 2 Зеро шумо медонед, ки мо ба воситаи Исои Худованд ба шумо чӣ гуна аҳком додаем. 3 Зеро ки иродаи Худо ин аст, ки шумо тақдис кунед, то ки аз зино парҳез кунед; 4 То ҳар яке аз шумо бидонад, ки зарфи худро дар қудсият ва иззат чӣ гуна соҳибӣ кунад; 5 На дар ҳаваси шаҳватпарастӣ, мисли халқҳое ки Худоро намешиносанд; 6 То ки ҳеҷ кас аз ҳад гузашта, бародари худро дар ҳеҷ кор фиреб надиҳад, зеро ки Худованд интиқомгирандаи ҳамаи инҳост, чунон ки мо низ шуморо пешакӣ огоҳ карда, шаҳодат додаем. 7 Зеро Худо моро на ба нопокӣ, балки ба қудсият даъват кардааст. 8 Пас, касе ки хор мекунад, на ба одам, балки Худоро, ки Рӯҳулқудсашро ба мо ато кардааст, хор мекунад. 9 Аммо, ба шумо лозим нест, ки дар бораи муҳаббати бародарӣ бинависам, зеро ки худатон аз Худо таълим гирифтаед, ки якдигарро дӯст доред. 10 Ва шумо ин корро нисбат ба ҳамаи бародароне ки дар тамоми Мақдуния ҳастанд, мекунед; 11 Ва шумо омӯзед, ки хомӯш бошед, ва кори шахсии худро кунед ва бо дастҳои худ кор кунед, чунон ки ба шумо амр фармудаем; 12 То ки дар назди онҳое ки дар берунанд, ростқавлона рафтор кунед, ва аз ҳеҷ чиз камӣ надоред. 13 Аммо ман намехоҳам, ки шумо, эй бародарон, дар бораи мурдагон бехабар бошед, то мисли дигарон, ки умед надоранд, андӯҳгин нашавед. 14 Зеро, агар мо имон оварем, ки Исо мурд ва эҳьё шуд, Худо низ онҳоеро, ки дар Исо хобидаанд, бо Ӯ хоҳад овард. 15 Зеро инро ба шумо бо каломи Худованд мегӯем, ки мо, ки зинда ҳастем ва то омадани Худованд боқӣ мемонем, ба мурдагон монеъ нахоҳем шуд.

150

1 Аммо, эй бародарон, дар бораи замонҳо ва фаслҳо, шумо эҳтиёҷ надоред, ки ба шумо нависам. 2 Зеро худатон хуб медонед, ки рӯзи Худованд чунон меояд, ки дузд дар шаб. 3 Зеро, ҳангоме ки хоҳанд гуфт: "Салом ва амният"! Он гоҳ ба ногаҳон ҳалокаташон омад, мисли дарди зани кудакдор; ва гурехта нахоҳанд шуд. 4 Аммо шумо, эй бародарон, дар торикӣ нестед, ки он рӯз ба шумо мисли дузд расад. 5 «Ҳамаи шумо фарзандони нур ва фарзандони рӯз ҳастед; мо на аз шаб ҳастем, на аз зулмот. 6 Пас, биёед мисли дигарон хоб накунем; лекин биёед бедор ва ҳушёр бошем. 7 «Зеро ки хуфтагон шабона хоб мекунанд; ва мастиҳо шабона маст мешаванд. 8 «Лекин мо, ки рӯзгорем, ҳушёр бошем ва синаи имон ва муҳаббатро дар бар кунем; ва барои кулоҳ, умеди наҷот. 9 Зеро Худо моро на барои ғазаб таъин кардааст, балки барои он ки наҷот ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба даст орем, 10 Ки барои мо мурд, то ки хоҳ бедор шавем, хоҳ хоб бошем, бо Ӯ зиндагӣ кунем. 11 Пас, якдигарро тасаллӣ диҳед ва якдигарро обод кунед, чунон ки шумо низ мекунед. 12 Ва аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунем, ки онҳоеро бидонед, ки дар миёни шумо меҳнат мекунанд ва дар Худованд бар шумо ҳастанд ва шуморо насиҳат медиҳанд; 13 Ва онҳоро дар муҳаббат ба хотири корашон хеле қадр кунед. Ва дар байни худ дар сулҳ бошед. 14 Ҳоло, эй бародарон, аз шумо, эй бародарон, насиҳат медиҳем, ки беитоатонро огоҳ кунед, нотавононро тасаллӣ диҳед, нотавононро дастгирӣ кунед, нисбат ба ҳама сабр кунед. 15 Бохабар бошед, ки ҳеҷ кас ба ҷои бадӣ ба ҳеҷ кас бадӣ накунад; балки ҳамеша аз паи некӣ бошед, ҳам дар байни худ ва ҳам барои ҳама. 16 То абад шод бошед. 17 Беист дуо гӯед. 18 Дар ҳама чиз шукр гӯед, зеро ин аст иродаи Худо дар Исои Масеҳ дар бораи шумо. 19 Рӯҳро хомӯш накунед. 20 Аз пешгӯиҳо беэътиноӣ накунед. 21 Ҳама чизро исбот кунед; Он чи хуб аст, маҳкам нигоҳ доред. 22 Аз ҳар намуди бадӣ парҳез кунед. 23 Ва худи Худои осоиштагӣ шуморо комилан тақдис мекунад; ва аз Худо илтимос мекунам, ки тамоми рӯҳ ва ҷону ҷисми шумо то омадани Худованди мо Исои Масеҳ беайб нигоҳ дошта шавад.

1 Таслӯникиён

24 Вафодор аст Он ки шуморо даъват мекунад, ва Ӯ низ онро ба ҷо хоҳад овард. 25 Эй бародарон, барои мо дуо гӯед. 26 Ба ҳамаи бародарон бо бӯсаи муқаддас салом гӯед. 27 Ба номи Худованд ба шумо супориш медиҳам, ки ин нома ба ҳамаи бародарони муқаддас хонда шавад. 28 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод. омин. (Аввалин нома ба Таслӯникиён аз Афина навишта шудааст.)

151

2 Таслӯникиён

6 Ва алҳол шумо медонед, ки он чиро бозмедорад, то ки Ӯ дар замони худ зоҳир шавад. 7 Зеро ки сирри шарорат аллакай амал мекунад; танҳо касе ки алҳол мегузорад, иҷозат хоҳад дод, то даме ки аз роҳ берун карда шавад. 8Ва он гоҳ он шарир ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони худ нобуд хоҳад кард, ва бо дурахши омадани худ нобуд хоҳад кард; 9 Ҳатто Он ки омаданаш пас аз амали шайтон бо тамоми қудрат ва аломот ва мӯъҷизоти дурӯғин аст, 10 Ва бо ҳар гуна фиреби ноинсофӣ дар миёни ҳалокшудагон; зеро ки онҳо муҳаббати ростиро қабул накарданд, то ки наҷот ёбанд. 11 Ва ба ин сабаб Худо ба онҳо фиреби сахте мефиристад, то ба дурӯғ имон оваранд. 12 То ҳамаи онҳое, ки ба ростӣ имон наоварда, аз ноинсофона лаззат бурданд, маҳкум шаванд. 13 Аммо мо бояд ҳамеша Худоро барои шумо, эй бародарони маҳбуби Худованд шукр гӯем, зеро Худо аз ибтидо шуморо барои наҷот ба василаи тақдиди Рӯҳ ва имон ба ростӣ интихоб кардааст. 14 Барои ҳамин Ӯ шуморо ба воситаи Инҷили мо даъват кард, то ки ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳро ба даст оред. 15 Бинобар ин, эй бародарон, устувор бошед ва урфу одатҳоеро, ки ба шумо хоҳ аз калом, хоҳ аз номаи мо таълим дода шудааст, нигоҳ доред. 16 Худи Худованди мо Исои Масеҳ ва Худои Падари мо, ки моро дӯст дошт ва ба воситаи файз ба мо тасаллии абадӣ ва умеди нек ато кардааст, 17 Дилҳои худро тасаллӣ диҳед, ва шуморо дар ҳар сухан ва кори нек устувор гардонад.

БОБИ 1 1 Павлус, Силвонус ва Тимотиюс ба калисои Таслӯникиён дар Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд! 2 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 3 Мо бояд ҳамеша Худоро барои шумо, эй бародарон, шукр гӯем, зеро ки имони шумо бағоят афзун мешавад ва эҳсони ҳар яке аз шумо нисбат ба якдигар афзун мешавад; 4 Ба тавре ки мо худамон бо шумо дар калисоҳои Худо барои пурсабрӣ ва имони шумо дар ҳамаи таъқибот ва мусибатҳои шумо, ки ба он дучор мешавед, фахр мекунем; 5 Ин нишонаи равшани доварии одилонаи Худост, то ки шумо сазовори Малакути Худо дониста шавед, ки барои он шумо низ уқубат мекашед; 6 Дар назди Худо кори шоистае аст, ки ба онҳое ки шуморо ба изтироб меандозанд, ҷазо диҳад. 7 Ва ба шумо, ки дар изтироб афтодаед, бо мо оромӣ ёбед, вақте ки Исои Худованд бо фариштагони тавонои Худ аз осмон зоҳир хоҳад шуд, 8 Дар оташи сӯзон аз онҳое ки Худоро намешиносанд ва ба Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ итоат намекунанд, интиқом мегиранд; 9 Ӯ аз ҳузури Худованд ва аз ҷалоли қудрати Ӯ ба ҳалокати абадӣ ҷазо дода мешавад; 10 Ва ҳангоме ки Ӯ биёяд, то дар муқаддасони Худ ҷалол ёбад ва дар ҳамаи имондорон ба ҳайрат ояд, (чунки ба шаҳодати мо дар миёни шумо имон оварда буд) дар он рӯз. 11Бинобар ин мо ҳамеша дар ҳаққи шумо дуо мегӯем, ки Худои мо шуморо сазовори ин даъват донист ва тамоми ҳаловати некии Худ ва кори имонро бо қудрат ба амал оварад. 12 То ки исми Худованди мо Исои Масеҳ дар шумо ҷалол ёбад, ва шумо дар Ӯ, ба ҳасби файзи Худои мо ва Исои Масеҳи Худованд.

БОБИ 3 1 Дар охир, эй бародарон, барои мо дуо гӯед, то ки каломи Худованд озод бошад ва ҷалол ёбад, чунон ки дар шумост. 2 Ва то ки мо аз одамони беақл ва шарир халос шавем, зеро ки ҳама имон надоранд. 3 Аммо Худованд амин аст, ки туро устувор хоҳад кард ва аз бадӣ нигоҳ медорад. 4 Ва мо ба Худованд итминон дорем, ки шумо он чиро, ки ба шумо амр мефармоем, иҷро мекунед ва хоҳед кард. 5 Ва Худованд дилҳои шуморо ба муҳаббати Худо ва ба сабр, ки ба Масеҳ мунтазиранд, равона кунад. 6 Акнун, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ ба шумо амр медиҳем, ки аз ҳар бародаре ки бетартибӣ мекунад, канорагирӣ кунед, на аз рӯи урфу одате, ки аз мо гирифтааст. 7 Зеро худатон медонед, ки чӣ гуна бояд моро пайравӣ кунед, зеро ки мо дар миёни шумо бетартибӣ накардаем; 8 Ва нони касеро беҳуда нахӯрдаем; балки шабу рӯз бо заҳмат ва заҳмат мекашидем, то ки мо аз ҳеҷ яки шумо вазифадор нашавем. 9 На аз он сабаб ки мо қудрат надорем, балки барои он ки худро барои шумо намунае гардонем, то ки моро пайравӣ кунед. 10 Зеро, вақте ки мо бо шумо будем, инро ба шумо фармуда будем, ки агар касе кор накунад, нахӯрад.

БОБИ 2 1 Акнун мо аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунем, ки дар бораи омадани Худованди мо Исои Масеҳ ва барои ҷамъ омадани мо назди Ӯ, 2 То ки шумо ба зудӣ на аз рӯҳ, на аз калом ва на аз номае, ки аз мо гуфта будем, ба ларза наафтед ва ба изтироб дучор нашавед, чунон ки рӯзи Масеҳ наздик аст. 3 Бигзор ҳеҷ кас шуморо ба ҳеҷ ваҷҳ фирефта накунад: зеро он рӯз нахоҳад омад, магар ин ки аввал фитна ояд, ва одами гуноҳкор, писари ҳалокат зоҳир шавад; 4 Ки мухолифат мекунад ва худро аз ҳар чизе, ки Худо номида мешавад ё аз он чизе, ки парастиш мешавад, бартарӣ медиҳад; ба тавре ки Ӯ ҳамчун Худо дар маъбади Худо нишаста, худро Худо нишон диҳад. 5 Оё дар хотир надоред, ки вақте ки ман бо шумо будам, инро ба шумо гуфтам?

152

2 Таслӯникиён

11 Зеро мешунавем, ки дар байни шумо баъзе касон бетартибона рафтор мекунанд ва умуман кор намекунанд, балки серкоранд. 12 Ба ин гуна шахсон мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ амр ва насиҳат медиҳем, ки оромона кор кунанд ва нони худро хӯранд. 13 Аммо шумо, эй бародарон, дар кори нек хаста нашавед. 14 Ва агар касе ба каломи мо, ки дар ин нома навишта шудааст, итоат накунад, ба он одам диққат диҳед ва бо ӯ муошират накунед, то ки хиҷил шавад. 15 Аммо ӯро душман нашуморед, балки ӯро ҳамчун бародар насиҳат диҳед. 16 Худи Худованди сулҳу осоиштагӣ ҳамеша ба шумо осоиштагӣ ато кунад. Худованд нигахбонатон бошад. 17 Саломи Павлус бо дасти худам, ки аломати ҳар як нома аст; ҳамин тавр менависам. 18 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. омин. (Номаи дуюм ба Таслӯникиён аз Афина навишта шудааст.)

153

1 Тимотиюс

БОБИ 2 1 Бинобар ин ман насиҳат медиҳам, ки пеш аз ҳама барои ҳама дуоҳо, дуоҳо, шафоатҳо ва шукргузорӣ карда шаванд; 2 Барои подшоҳон ва барои ҳамаи сардорон; то ки мо бо тамоми парҳезгорӣ ва ростқавлӣ зиндагии орому осуда дошта бошем. 3 Зеро ин дар назари Худо, Наҷотдиҳандаи мо хуб ва мақбул аст; 4 Ва Ӯ мехоҳад, ки ҳамаи одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ростӣ бирасанд. 5 Зеро ки Худо як аст, ва миёнарав байни Худо ва одамон ягона аст, яъне одам Исои Масеҳ; 6 Он ки Худро барои ҳама фидия дод, то ки дар вақташ шаҳодат диҳад. 7 Барои ҳамин ман воиз ва ҳавворӣ таъин шудаам, (дар Масеҳ рост мегӯям ва дурӯғ намегӯям;) муаллими халқҳо дар имон ва ростӣ. 8 Бинобар ин ман мехоҳам, ки одамон дар ҳама ҷо, бе ғазаб ва шубҳа дастҳои муқаддас бардошта, дуо гӯянд. 9 Ба ҳамин монанд, ки занон дар либоси хоксорона, бо шармгинӣ ва ҳушёрӣ худро оро медиҳанд; на бо мӯи гулдор, на тилло, на марворид, на бо риштаи гарон; 10 Аммо (ки занони парҳезгорӣ мешаванд) бо аъмоли нек. 11 Бигзор зан дар хомӯшӣ бо тамоми итоаткорӣ таълим гирад. 12 Аммо ба зан иҷозат намедиҳам, ки таълим диҳад ва бар мард ҳукмронӣ кунад, балки хомӯш бошад. 13 Зеро ки аввал Одам офарида шуд, баъд Ҳавво. 14 Ва Одам фирефта нашуд, балки зани фирефташуда дар гуноҳ буд. 15 Бо вуҷуди ин, вай дар зоидан наҷот хоҳад ёфт, агар онҳо дар имон ва эҳсон ва қудсият бо ҳушьёр бошанд.

БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо амри Худои Наҷотдиҳандаи мо ва Исои Масеҳи Худованд, ки умеди мост; 2 Ба Тимотиюс, писари ман, ки дар имон аст: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Худованди мо Исои Масеҳ. 3 Вақте ки ман ба Мақдуния рафтам, аз ту хоҳиш доштам, ки дар Эфсӯс бимонӣ, то ки ба баъзе одамон таълим диҳӣ, ки таълимоти дигареро таълим надиҳанд, 4 Ба афсонаҳо ва насабномаҳои беохир, ки ба онҳо савол медиҳанд, аҳамият надиҳед, на ба ҷои обод кардани Худо, ки дар имон аст. 5Интиҳои ҳукм хайрия аз дили пок, аз виҷдони пок ва имони беайб аст. 6 Баъзе аз он каҷравӣ карда, ба наҳваи беҳуда рӯй гардонданд; 7 Хоҳиши муаллимони шариат будан; На он чиро, ки мегӯянд ва на тасдиқ мекунанд, намефаҳманд. 8 Лекин мо медонем, ки шариат хуб аст, агар касе онро ба таври қонунӣ истифода барад; 9 Чун медонед, ки шариат на барои одил, балки барои шарикон ва беитоат, барои осиён ва гуноҳкорон, барои нопок ва нопок, барои қотилони падарон ва қотилони модарон, барои қотилон, 10 Барои зинокорон, барои онҳое, ки худро бо одамон палид мекунанд, барои дуздон, барои дурӯғгӯён, барои шахсони бардурӯғ, ва агар чизи дигаре, ки ба таълимоти солим мухолиф аст; 11 Мувофиқи башорати ҷалоли Худои муборак, ки ба боварии ман супурда шудааст. 12 Ва ба Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба ман қувват бахшид, ташаккур мегӯям, ки маро амин донист ва ба хизмат гузошт; 13 Он ки пеш аз куфр ва таъқибкунанда ва озордиҳанда буд, вале ман марҳамат ёфтам, зеро ки ин корро аз рӯи нодонӣ ва беимонӣ кардам. 14 Ва файзи Худованди мо бо имон ва муҳаббате ки дар Исои Масеҳ аст, бағоят фаровон буд. 15 Ин сухани боэътимод ва сазовори қабули ҳамагон аст, ки Исои Масеҳ барои наҷот додани гуноҳкорон ба ҷаҳон омадааст; ки ман сардори онам. 16 Аммо барои ҳамин ман марҳамат ёфтам, то ки Исои Масеҳ аввал дар ман тамоми пурсабриро нишон диҳад, то барои онҳо намунае шавад, ки минбаъд ба Ӯ то ҳаёти ҷовидонӣ имон оваранд. 17 Ба Подшоҳи ҷовидонӣ, ҷовидонӣ, нонамоён, Худои ягонаи ҳаким, то абад иззат ва ҷалол бод. омин. 18 Писарам Тимотиюс, ин амрро ба ту мегузорам, ки мувофиқи нубуввате ки пеш аз ин дар бораи ту гуфта шуда буд, то ки ба воситаи онҳо ҷанги нек кунӣ; 19 Бо имон ва виҷдони пок; Онро баъзе касон дар имон рад карда, киштиро ғарқ кардаанд; 20 Аз онҳо Ҳуменей ва Искандар ҳастанд; Ӯро ба шайтон супурдам, то ки куфр нагӯянд.

БОБИ 3 1 Ин сухани ҳақиқӣ аст: «Агар касе мақоми усқуфро бихоҳад, кори нек мехоҳад». 2 Пас усқуф бояд беайб, шавҳари як зан, ҳушьёр, ҳушьёр, рафтори нек, меҳмоннавозӣ, ба таълим додан мувофиқ бошад; 3 Ба май дода намешавад, ҳамлагар нест, тамаъҷӯи сарвати палид нест; вале сабр, на ҷанҷол, на тамаъкор; 4 Касе ки хонаи худро хуб ҳукмронӣ мекунад, ва фарзандонашро бо тамоми ҷаззоб мутеъ аст; 5 (Зеро, агар касе намедонад, ки хонаи худро чӣ гуна ҳукмронӣ кунад, чӣ гуна вай дар бораи Калисои Худо ғамхорӣ мекунад?) 6 Навовар нест, мабодо ки бо ғурур баланд шуда, ба маҳкумияти иблис гирифтор нашавад. 7 Илова бар ин, ӯ бояд дар бораи онҳое ки дар берунанд, гузориши хубе дошта бошад; мабодо ба маломат ва доми шайтон наафтад. 8 Ба ҳамин монанд, деконҳо бояд сахтгир бошанд, на дузабон, на ба майи зиёд дода, на тамаъ ба сарвати палид; 9 Сирри имонро дар виҷдони пок нигоҳ доред. 10 Ва бигзор инҳо низ аввал санҷида шаванд; пас бигзор онхо беайб дониста шуда, аз вазифаи деккон истифода баранд.

154

1 Тимотиюс

БОБИ 5

11 Ҳамчунин занони онҳо бояд сахтгир бошанд, на тӯҳматчӣ, ҳушьёр ва дар ҳама чиз мӯътамад. 12 Бигзор деконҳо шавҳарони як зан бошанд, фарзандон ва хонаи худро хуб идора кунанд. 13 Зеро онҳое, ки вазифаи диакониро ба хубӣ истифода бурдаанд, барои худ дараҷаи хуб ва ҷасорати бузургро дар имоне ки ба Исои Масеҳ аст, мехаранд. 14 Ин чизҳоро ба ту менависам, ба умеди он ки ба зудӣ назди ту биёям: 15 Аммо агар ман дер кунам, то бидонӣ, ки дар хонаи Худо, ки Калисои Худои Ҳай, сутун ва заминаи ростӣ аст, чӣ гуна рафтор намоӣ. 16 Ва сирри парҳезгорӣ бешубҳа бузург аст: Худо дар ҷисм зоҳир шуд, дар Рӯҳ сафед шуд, ба фариштагон зоҳир шуд, ба ғайрияҳудиён мавъиза карда шуд, дар ҷаҳон ба он имон оварда шуд, ба ҷалол гирифта шуд.

1 Пиронро мазаммат макун, балки ӯро чун падар насиҳат кун; ва ҷавонон чун бародарон; 2 Занони пир ҳамчун модар; хурдсол чун хоҳарон, бо тамоми покӣ. 3 Бевазанони ҳақиқиро эҳтиром кунед. 4 Аммо агар бевазане фарзанд ё ҷияни дошта бошад, бигзор аввал дар хона парҳезгорӣ ва ҷазо додани падару модари худро омӯзанд, зеро ин дар назари Худо нек ва писандида аст. 5 Ва зане ки дар ҳақиқат бевазане ва бекас аст, ба Худо таваккал мекунад ва шабу рӯз дар илтиҷо ва дуо мемонад. 6 Аммо зане ки дар ҳаловат зиндагӣ мекунад, дар вақти зинда буданаш мурдааст. 7 Ва ин чизҳоро ба ӯҳда доранд, то ки беайб бошанд. 8 Аммо агар касе ризқу рӯзии худ ва алалхусус аҳли хонаи худро таъмин накунад, вай имонро инкор кардааст ва аз кофир бадтар аст. 9Бевазани зери шастсола, ки зани як мард буд, набояд гирифта шавад, 10 Дар бораи аъмоли нек хабар дода мешавад; агар вай фарзандонро тарбия карда бошад, агар дар бегонагон меҳмон шуда бошад, пойҳои муқаддасонро шуста бошад, дардмандонро сабук карда бошад, агар вай ба ҳар кори хайр боғайратона рафтор карда бошад. 11 Аммо бевазанони ҷавон инкор мекунанд, зеро вақте ки онҳо бар зидди Масеҳ бадгӯӣ мекунанд, никоҳ хоҳанд кард; 12 Ба маҳкумият гирифтор мешаванд, зеро онҳо имони аввалини худро тарк кардаанд. 13 Ва дар баробари ин онҳо бекориро меомӯзанд ва хона ба хона саргардон мешаванд; ва на танҳо бекор, балки ғазабгарон ва бандҳо низ сухан меронанд, ки набояд нолозим бошанд. 14 Бинобар ин ман мехоҳам, ки занони ҷавон издивоҷ кунанд, фарзанд диҳанд, хонаро роҳнамоӣ кунанд ва ба душман имкон надиҳанд, ки дашном диҳанд. 15 Зеро баъзеҳо аллакай аз ақиби Шайтон дур шудаанд. 16 Агар марде ё зани имондор бевазанон дошта бошад, бигзор онҳо ба онҳо сабукӣ диҳанд, ва набояд калисо айбдор карда шавад; то ки бевазанони ҳақиқиро сабук кунад. 17 Бигзор пироне, ки хуб ҳукмронӣ мекунанд, сазовори иззати дучанд дониста шаванд, хусусан онҳое, ки дар калом ва таълим меҳнат мекунанд. 18 Зеро ки Навиштаҳо мегӯяд: "Говеро, ки дандон мекорад, даҳони даҳонро набанд". Ва, Мехнаткашон сазовори подош аст. 19 Бар зидди пир на айбнома, балки дар назди ду ё се шоҳид қабул кунед. 20 Гуноҳкоронро пеши ҳама мазаммат кунанд, то ки дигарон низ битарсанд. 21 Туро ба ҳузури Худо ва Исои Масеҳи Худованд ва фариштагони баргузида мегӯям, ки ин чизҳоро риоят кун, бидуни рӯйбинӣ. 22 Дастҳоро ногаҳон бар ҳеҷ кас нагузор ва ба гуноҳҳои дигарон шарик нашав; худро пок нигоҳ дор. 23 Дигар об нахӯр, балки каме шароб бихӯр, ба хотири меъдаат ва аксаран заъфиятат.

БОБИ 4 1 Рӯҳ ошкоро мегӯяд, ки дар айёми охир баъзе касон аз имон дур мешаванд ва ба арвоҳи фитнагар ва таълимоти девҳо гӯш хоҳанд дод; 2 Дурӯғ гуфтан дар риё; виҷдонашонро бо оҳани тафсон пӯхтаанд; 3 Наҳй кардани издивоҷ ва амр кардан ба парҳез кардан аз хӯрок, ки Худо офаридааст, то ба сипос аз имондорон ва донандагони ҳақиқат бипазиранд. 4 Зеро ки ҳар махлуқи Худо некист ва ҳеҷ чиз рад карда намешавад, агар он бо шукрона қабул карда шавад; 5 Зеро ки он бо каломи Худо ва дуо тақдис шудааст. 6 Агар ту бародаронро инро ба ёд оварӣ, хизматгори неки Исои Масеҳ хоҳӣ буд ва аз суханони имон ва таълимоти нек, ки ба он ноил шудаӣ, ғизо гирифтаӣ. 7 Аммо аз афсонаҳои занони нопок ва пиронсол даст каш ва бештар парҳезгорӣ кун. 8 Зеро ки машқҳои ҷисмонӣ кам фоида меорад, аммо парҳезгорӣ барои ҳама чиз фоиданок аст, зеро ваъдаи ҳаёти ҳозира ва ояндаро дорад. 9 Ин сухани содиқ ва сазовори қабули ҳамагон аст. 10 Бинобар ин, мо ҳам заҳмат мекашем ва ҳам маломат мекашем, зеро ба Худои Ҳай, ки Наҷотдиҳандаи тамоми одамон, алалхусус имондорон аст, таваккал мекунем. 11 Ин чизҳо амр ва таълим медиҳанд. 12 Бигзор ҳеҷ кас ба ҷавонии ту беэътиноӣ накунад; балки дар сухан, дар гуфтор, дар садақа, дар рӯҳ, дар имон ва покиза барои мӯъминон намуна бош. 13 То омаданам, ба хондан, насиҳат ва таълим машғул шав. 14 Ба ҳадяе ки дар ту аст, беэътино накун, ки он ба воситаи нубувват бо гузоштани дасти сарбозон ба ту дода шудааст. 15 Дар бораи ин чизҳо мулоҳиза кунед; худро комилан ба онҳо бидеҳ; то ки фоидаи ту ба ҳама намоён шавад. 16 Ба худ ва ба таълим эҳтиёт шав; дар онҳо бимонед, зеро ки бо ин кор ҳам худатро ва ҳам онҳоеро, ки ба ту гӯш медиҳанд, наҷот хоҳӣ дод.

155

1 Тимотиюс

24 Гуноҳҳои баъзе одамон пешакӣ кушодаанд ва пеш аз доварӣ мераванд; ва баъзе мардоне, ки аз паси онҳо пайравӣ мекунанд. 25 Ҳамчунин аъмоли неки баъзе касон пешакӣ маълум аст; ва онҳое ки дар акси ҳол ҳастанд, пинҳон карда намешаванд. БОБИ 6 1 Бигзор бисьёр ғуломон, ки зери юғ ҳастанд, оғоёни худро сазовори ҳар гуна иззат донанд, то ки исми Худо ва таълимоти Ӯ таҳқир нашавад. 2 Ва онҳое ки оғоёни имондор доранд, набояд онҳоро хор накунанд, зеро ки онҳо бародаронанд; балки ба онҳо хизмат кунед, зеро ки онҳо мӯътамад ва маҳбуб ва шарикони фоида мебошанд. Ин чизҳо таълим медиҳанд ва насиҳат мекунанд. 3 Агар касе тартиби дигареро таълим дода, ба суханони солим, ҳатто ба суханони Худованди мо Исои Масеҳ, ва таълимоте, ки мувофиқи парҳезгорӣ аст, розӣ набошад; 4 Ӯ мағрур аст, ва ҳеҷ чизро намедонад, балки дар бораи саволҳо ва ҷанҷолҳои суханоне, ки аз онҳо ҳасад, ҷанҷол, паноҳгоҳҳо ва гумонҳои бад ба вуҷуд меояд, 5 Мубоҳисаҳои нодурусти одамони фосид ва аз ростӣ, ба гумони он ки нафъ парҳезгорӣ аст: аз ин гуна худдорӣ кун. 6 Аммо парҳезгорӣ бо қаноат фоидаи бузург аст. 7 Зеро ки мо ба ин ҷаҳон чизе наовардаем, ва аниқ аст, ки мо ҳеҷ чизро иҷро карда наметавонем. 8 Ва мо бояд хӯрок ва либос дошта бошем, бо он қаноат кунем. 9 Аммо сарватдорон ба васваса ва дом ва ба ҳавасҳои зиёди аблаҳона ва зараровар меафтанд, ки одамонро дар ҳалокат ва ҳалокат ғарқ мекунанд. 10 Зеро ки муҳаббати пул решаи ҳама бадӣ аст: баъзе касон ба он тамаъ мекарданд, аз имон гумроҳ шуда, худро ба андӯҳҳои зиёд гирифтор кардаанд. 11 Аммо ту, эй марди Худо, аз ин бигрез; ва аз паи адолат, парҳезгорӣ, имон, муҳаббат, сабр ва фурӯтанӣ пайравӣ кунед. 12 Дар муборизаи неки имон мубориза баред, ҳаёти ҷовидониро нигоҳ доред, ки шумо низ ба он даъват шудаед, ва дар назди шоҳидони бисьёр эътироф кардаед. 13 Ман туро ба ҳузури Худо, ки ҳама чизро зинда мекунад ва ба ҳузури Исои Масеҳ, ки дар ҳузури Понтиюс Пилотус эътирофи нек дидааст, амр медиҳам; 14 То зуҳури Худованди мо Исои Масеҳ ин ҳукмро беайб ва беайб риоя намо. 15 Онро дар замонҳои худ нишон хоҳад дод, ки кӣ Муборак ва ягона Қодир, Подшоҳи подшоҳон ва Худованди оғоён аст; 16 Ӯ танҳо ҷовидонӣ дорад ва дар нур сокин аст, ки ҳеҷ кас наметавонад ба он наздик шавад; Ӯро ҳеҷ кас надидааст ва дида наметавонад: Шаъну шараф ва қудрати ҷовидонӣ ба Ӯ бод. омин. 17 Ба сарватмандони ин ҷаҳон амр фармо, ки на сарбаланд бошанд ва на ба сарвати номуайян, балки ба Худои Ҳай таваккал кунанд, ки Ӯ ҳама чизро ба мо ба фаровонӣ ато мекунад, то баҳраманд шавем;

156

18 Барои он ки онҳо некӣ кунанд, аз аъмоли нек бой бошанд, барои тақсим кардан омода бошанд, ба муошират омода бошанд; 19 Бар зидди замони оянда заминаи хубе барои худ андӯхт, то ки ҳаёти ҷовидониро дастгир кунанд. 20 Эй Тимотиюс! 21 Ки баъзе касон дар бораи имон хато кардаанд. Файз бо ту бод. омин. (Аввалин ба Тимотиюс аз Лаодикия, ки калонтарин шаҳри Фригия Пакатиана аст, навишта шудааст.)

2 Тимотиюс БОБИ 1 1 Павлус, ҳаввории Исои Масеҳ бо хости Худо, мувофиқи ваъдаи ҳаёт, ки дар Исои Масеҳ аст, 2 Ба Тимотиюс, писари маҳбуби ман: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Худованди мо Исои Масеҳ. 3 Худоеро, ки аз падарони худ бо виҷдони пок ибодат мекунам, шукр мегӯям, ки шабу рӯз дар дуоҳои худ ҳамеша туро ёд мекунам; 4 Бисёр орзу дорам, ки туро бубинам, ашкҳои туро ба ёд оварда, аз шодӣ пур шавам; 5 Ва ҳангоме ки имони бевафоеро, ки дар ту ҳаст, ба ёд меорам, ки он аввал дар бибии ту Луис ва модарат Авниқо сокин буд; ва ман итминон дорам, ки дар ту низ ҳаст. 6 Бинобар ин туро ба ёд меорам, ки бахшоиши Худоро, ки бо гузоштани дастҳои ман дар туст, бармеангезӣ. 7 Зеро ки Худо ба мо рӯҳи тарс ато накардааст; балки аз қувват, ва муҳаббат ва ақли солим. 8 Пас, аз шаҳодати Худованди мо ва аз ман бандии ӯ шарм накун; балки ба ҳасби қудрати Худо шарики уқубатҳои башорат бош; 9 Ӯ моро наҷот дод ва бо даъвати муқаддас даъват кард, на аз рӯи аъмоли мо, балки мувофиқи ният ва файзи Худ, ки пеш аз пайдоиши ҷаҳон дар Исои Масеҳ ба мо ато шудааст, 10 Аммо ҳоло бо зуҳури Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, ки мамотро барҳам дода, ҳаёт ва ҷовидиро ба воситаи Инҷил равшан кардааст, зоҳир мегардад. 11 Барои ҳамин ман воиз, ҳавворӣ ва муаллими халқҳо таъин шудаам. 12 Зеро ки ман низ ин азобҳоро мекашам, лекин ман шарм намедорам, зеро ман медонам, ки ба кӣ имон овардаам ва боварӣ дорам, ки вай қодир аст он чиро, ки ба ӯ додаам, бар зидди он рӯз нигоҳ дорад. 13 Намунаи суханони солимро, ки дар бораи ман шунидаӣ, бо имон ва муҳаббате ки дар Исои Масеҳ аст, нигоҳ дор. 14 Он кори некро, ки ба ту супурда шудааст, аз ҷониби Рӯҳулқудс, ки дар мо сокин аст, нигоҳ дорад. 15 Ту медонӣ, ки ҳамаи онҳое ки дар Осиё ҳастанд, аз Ман рӯй гардондаанд; аз онҳо Фигелл ва Гермоген мебошанд. 16 Худованд ба хонадони Онисифорус марҳамат кунад; зеро ки вай маро зуд-зуд тароват медод ва аз занчири ман шарм намекард; 17 Аммо, вақте ки ӯ дар Рум буд, маро бо ҷидду ҷаҳд ҷустуҷӯ кард ва ёфт. 18 Худованд ба вай ато фармояд, ки дар он рӯз марҳамати Худовандро пайдо кунад; БОБИ 2 1 Пас, эй писарам, дар файзе ки дар Исои Масеҳ аст, қавӣ бош. 2 Ва он чи дар миёни шоҳидони бисьёр дар бораи ман шунидаӣ, ба мардони мӯътамад бисупор, ки онҳо метавонанд ба дигарон низ таълим диҳанд.

3 Пас, ту мисли сарбози неки Исои Масеҳ ба сахтӣ тоб меоварӣ. 4 Ҳеҷ кас, ки ҷанговар аст, бо корҳои дунё даст накашад; то ки вайро, ки уро сарбозй интихоб кардааст, писанд оварад. 5 Ва агар касе низ барои мақбул саъй кунад, тоҷ надорад, магар ин ки ба таври ҳалол талош кунад. 6 Деҳқоне, ки меҳнат мекунад, бояд аввалин бор шарики мева бошад. 7 Андеша кунед, ки чӣ мегӯям; ва Худованд ба ту дар ҳама чиз фаҳмиш ато кунад. 8 Дар хотир доред, ки Исои Масеҳ аз насли Довуд мувофиқи башорати ман аз мурдагон эҳьё шудааст: 9 Дар он ҷо ман, ҳамчун бадкор, то занҷирҳо азоб мекашам; аммо каломи Худо баста нест. 10 Бинобар ин ман ба ҳама чиз барои баргузидагон сабр мекунам, то ки онҳо низ ба наҷоте, ки дар Исои Масеҳ аст, бо ҷалоли абадӣ ба даст оранд. 11 Ин сухани содиқ аст: «Зеро ки агар бо Ӯ мурда бошем, бо Ӯ низ зиндагӣ хоҳем кард; 12 Агар азоб кашем, мо низ бо Ӯ подшоҳӣ хоҳем кард; агар мо Ӯро инкор кунем, Ӯ низ моро инкор хоҳад кард; 13 Агар мо имон наоварем, вай содиқ мемонад: вай худро инкор карда наметавонад. 14 Ин чизҳоро ба хотир оваред ва онҳоро ба ҳузури Худованд таъкид кунед, ки на дар сухан ба фоидае, балки шунавандагонро вайрон кунанд. 15 Омӯзед, то ки худро ба Худо писандида нишон диҳед, коргаре, ки набояд хиҷил шавад ва каломи ростиро дуруст тақсим мекунад. 16 Аммо аз гапҳои нопок ва беҳуда дурӣ ҷӯед, зеро ки онҳо бадкирдориро бештар хоҳанд кард. 17 Ва каломи онҳо мисли бемории саратон хоҳад хӯрд; аз онҳо Ҳуменей ва Филитус ҳастанд; 18 Онҳое ки дар бораи ростӣ гумроҳ шуда, мегӯянд, ки эҳё аллакай гузаштааст; ва имони баъзеро сарнагун созанд. 19 Бо вуҷуди ин, пояи Худо устувор аст, ки ин мӯҳр дорад, Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯст, мешиносад. Ва ҳар кӣ исми Масеҳро номбар мекунад, бигзор аз шарорат дур шавад. 20 Аммо дар хонаи бузург на танҳо зарфҳои тилло ва нуқра, балки аз чӯб ва хок низ ҳастанд; ва баъзе барои иззат ва баъзе барои беобрӯ. 21 Пас, агар касе худро аз инҳо пок кунад, вай зарфе барои иззат, тақдис ва мувофиқ барои истифодаи оғо ва барои ҳар кори нек омода хоҳад шуд. 22 Ҳамчунин аз ҳавасҳои ҷавонӣ бигрезед; балки бо онҳое ки Худовандро аз самими қалб мехонанд, аз паи адолат, имон, эҳсон ва осоиштагӣ пайравӣ кунед. 23 Аммо аз саволҳои беақлона ва беасос худдорӣ кунед, зеро медонед, ки онҳо ихтилофи ҷинсӣ мекунанд. 24 Ва бандаи Худованд набояд кӯшиш кунад; балки ба ҳама нармӣ кунед, ба таълимгиранда, пурсабр, 25 Бо фурӯтанӣ ба мухолифони худ насиҳат диҳед; Агар Худо тавбаашон кунад, то ба ҳақ иқрор шаванд. 26 Ва то ки онҳо аз доми иблис, ки бо хости ӯ ба асорати ӯ афтодаанд, раҳо шаванд. БОБИ 3 1 Инро низ медонед, ки дар айёми охир замонҳои сахт фаро хоҳад расид.

157

2 Тимотиюс

2Зеро ки одамон нафси худро дӯст медоранд, тамаъкор, фахрфурӯш, мағрур, куфр, нофармон ба падару модар, носипос, нопок, 3 Бе меҳри табиӣ, оташбасҳо, айбдоркунандагони бардурӯғ, худсарона, бераҳм, нафратовар аз некиён, 4 Хиёнаткорон, сарбаланд, олиҷаноб, дӯстдорони лаззатҳо бештар аз дӯстдорони Худо; 5 Як намуди худопарастӣ дошта бошед, вале қудрати онро инкор кунед: аз онҳо рӯй гардонед. 6Зеро ки аз ҷумлаи онҳо ҳастанд, ки ба хонаҳо медароянд ва занони аблаҳи пур аз гуноҳ ва ҳавасҳои гуногунро ба асирӣ мебаранд, 7 Ҳамеша омӯхтан ва ҳеҷ гоҳ ба дониши ростӣ расида наметавонад. 8 Чӣ тавре ки Янн ва Ямбрис ба Мусо муқобилат карданд, онҳо низ ба ростӣ муқобилат мекунанд: одамони ақли фосид, дар имон мазаммат. 9 Аммо дигар пеш нахоҳанд рафт, зеро ки беақлии онҳо ба ҳама маълум хоҳад шуд, чунон ки онҳо низ буданд. 10 Аммо ту таълимоти маро, тарзи зиндагӣ, мақсад, имон, пурсабрӣ, хайрхоҳӣ, пурсабрӣ, 11 Таъқибот ва мусибатҳое ки дар Антиёхия, Иқуния ва Лустра ба сари ман омада буданд; Ман ба чӣ гуна таъқибот дучор шудам, вале Худованд маро аз ҳамаи онҳо наҷот дод. 12 Оре, ва ҳамаи онҳое ки дар Исои Масеҳ парҳезгорӣ хоҳанд кард, ба таъқибот гирифтор хоҳанд шуд. 13 Аммо одамони бад ва фирефташудагон бадтар ва бадтар хоҳанд шуд, бо фиреб ва фиреб. 14 «Лекин ту дар он чизҳое ки ту омӯхтаӣ ва ба он боварӣ доштаӣ, устувор бош, зеро медонӣ, ки дар бораи кӣ онҳоро омӯхтаӣ; 15 Ва шумо аз кӯдакӣ Навиштаҳои муқаддасро медонед, ки онҳо метавонанд шуморо хирадманд гардонанд, то ки ба воситаи имоне ки ба Исои Масеҳ аст, наҷот ёбед. 16 Ҳама Навиштаҳо бо илҳоми илҳоми Худо навишта шудаанд ва барои таълим, барои мазаммат, барои ислоҳ ва барои ҳидоят ба адолат фоиданок аст. 17 То ки одами Худо комил бошад ва ба ҳама аъмоли нек муҷаҳҳаз бошад.

7 Ҷанги нек кардам, курси худро тамом кардам, имонро нигоҳ доштам. 8 Минбаъд барои ман тоҷи адолате гузошта шудааст, ки онро Худованд, Довари одил, дар он рӯз ба ман хоҳад дод, ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое ки зуҳури Ӯро дӯст медоранд. 9 Саъй кун, ки ба зудӣ назди ман биёӣ; 10 Зеро Димос, ки ин ҷаҳонро дӯст дошта, маро тарк карда, ба Таслӯникӣ рафт; Крискинс ба Ғалотия, Титус то Далматия. 11 Танҳо Луқо бо ман аст. Марқӯсро гирифта, бо худ биёр, зеро ки вай дар хизмат барои ман фоиданок аст. 12 Ва Тӯхиқӯсро ба Эфсӯс фиристодам. 13 Либосеро, ки дар Трӯос назди Карпус гузоштам, ҳангоме ки меоӣ, бо худ ва китобҳо, алалхусус коғазҳоро биёр. 14 Искандари мисгар ба ман бадӣ кард, Худованд ӯро мувофиқи аъмолаш подош дод. 15 Ту низ аз онҳо огоҳ бош; зеро вай ба суханони мо сахт тоб овардааст. 16 Дар ҷавоби аввалини ман ҳеҷ кас бо ман наистод, балки ҳама маро тарк карданд: аз Худо илтимос мекунам, ки ин ба онҳо гузошта нашавад. 17 Бо вуҷуди ин Худованд бо ман истода, маро қувват бахшид; То ки мавъиза ба воситаи Ман пурра маълум шавад ва тамоми халқҳо бишнаванд, ва ман аз даҳони шер раҳо шудам. 18 Ва Худованд маро аз ҳар кори бад раҳо хоҳад дод, ва маро ба Малакути Осмонии Худ нигоҳ хоҳад дошт; Ӯро то абад ҷалол бод. омин. 19 Ба Приска ва Акило ва аҳли байти Онисифорус салом гӯед. 20 Эрастус дар Қӯринтус сукунат дошт, аммо Трофимусро бемор дар Милитӯм мондаам. 21 Саъй кун, ки пеш аз зимистон биё. Эубул ба ту, Пуденс ва Линус ва Клавдия ва ба ҳамаи бародарон салом мерасонад. 22 Исои Масеҳи Худованд бо рӯҳи ту бод. Файз бо шумо бод. омин. (Номаи дуюм ба Тимотиюс, ки усқуфи якуми калисои Эфсӯсиён таъин шудааст, аз Рум навишта шудааст, вақте ки Павлус бори дуюм ба назди Нерон оварда шуд.)

БОБИ 4 1 Пас, туро ба ҳузури Худо ва Исои Масеҳи Худованд амр мекунам, ки Ӯ зиндагон ва мурдагонро дар вақти зуҳури Худ ва Малакути Худ доварӣ хоҳад кард; 2 Каломро мавъиза кунед; фаврӣ дар мавсим, берун аз мавсим; бо тамоми пурсабрӣ ва таълимот мазаммат кунед, сарзаниш кунед, насиҳат кунед. 3 Зеро замоне хоҳад расид, ки ба таълимоти солим тоб нахоҳанд овард; балки аз рӯи ҳавасҳои худ барои худ муаллимоне хоҳанд сохт, ки гӯшҳои хориш доранд; 4 Ва гӯшҳои худро аз ростӣ дур хоҳанд кард, ва ба афсонаҳо табдил хоҳанд шуд. 5 Аммо ту дар ҳама чиз бедор бош, ба мусибатҳо тоб овар, кори башоратдиҳандаро ба ҷо овар, хизмати худро пурра исбот кун. 6 Зеро ки ҳоло ман тайёрам, ки қурбонӣ кунам, ва вақти рафтани ман наздик аст.

158

Титус БОБИ 1 1 Павлус, бандаи Худо ва ҳаввории Исои Масеҳ, ба ҳасби имони баргузидагони Худо ва эътирофи ростӣ, ки пас аз парҳезгорӣ аст; 2 Ба умеди ҳаёти ҷовидонӣ, ки Худо, ки дурӯғ гуфта наметавонад, пеш аз пайдо шудани ҷаҳон ваъда дода буд; 3 Аммо дар вақташ каломи Худро ба воситаи мавъиза, ки мувофиқи амри Худои Наҷотдиҳандаи мо ба ман супурда шудааст, зоҳир намуд; 4 Ба Титус, ки писари худам, бар асоси имони умумӣ аст: файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳи Худованд. 5 Бинобар ин ман туро дар Крит гузоштам, то ки чизҳои нотавонро ба тартиб оварӣ ва дар ҳар шаҳр пиронро таъин кунӣ, чунон ки ман туро таъин кардаам. 6 Агар касе беайб бошад, шавҳари як зан дошта бошад, ки фарзандони мӯътамад дошта бошад, ки ба шӯриш ё беитоатӣ айбдор карда нашудааст. 7 Зеро усқуф бояд ҳамчун мудири Худо беайб бошад; худхоҳ набуда, ба зудӣ хашмгин нашуда, ба май дода нашуда, ҳамлагар, ба фоидаи палид дода нашудааст; 8 Аммо дӯстдори меҳмоннавозӣ, дӯстдори одамони нек, ҳушьёр, одил, муқаддас, ҳалим; 9 Каломи содиқро, чунон ки таълим дода шудааст, нигоҳ доред, то ки бо таълимоти солим қодир бошад ҳам мухолифонро насиҳат диҳад ва ҳам бовар кунонад. 10Зеро ки бисьёр гапзанон ва фиребгарон, алалхусус аҳли хатна ҳастанд; 11 «Онҳое ки даҳони онҳо бояд баста шавад, онҳо хонаҳои тамоми хонаҳоро вайрон мекунанд ва ба хотири сарвати палид чизҳоеро таълим медиҳанд, ки аз рӯи лозим нест. 12 Яке аз онҳо, ҳатто пайғамбаре, ки аз худашон буд, гуфт: «Критиён ҳамеша дурӯғгӯй, ҳайвонҳои бад ва шиками суст ҳастанд». 13 Ин шаҳодат дуруст аст. Пас, онҳоро ба сахтӣ сарзаниш кунед, то ки дар имон солим бошанд; 14 Ба афсонаҳои яҳудӣ ва аҳкоми одамоне, ки аз ростӣ рӯй мегардонанд, гӯш надиҳед. 15 Барои покдоман ҳама чиз пок аст; лекин барои палидону беимонон ҳеҷ чиз пок нест; балки хатто аклу вичдонашон хам харом аст. 16 Онҳо мегӯянд, ки Худоро мешиносанд; балки дар аъмоли худ Ӯро инкор мекунанд, зеро ки зишт ва итоаткор ва ба ҳар амали нек беэътиноӣ мекунанд. БОБИ 2 1 Аммо ту он чиро бигӯй, ки таълимоти солим мегардад; 2 То ки пиронсолон ҳушьёр, сахтгир, ботамкин, дар имон, дар садақа ва пурсабр бошанд. 3 Ҳамчунин занони солхӯрда низ дар рафтори муқаддас буданашон, на айбдоркунандаи бардурӯғ, на шароби зиёд, балки муаллимони корҳои нек; 4То ки онҳо ба ҷавондухтарон ҳушёр бошанд, шавҳарони худро дӯст доранд ва фарзандони худро дӯст доранд, 5 Доно, покдоман, дар хона посбон, некӣ ва итоаткор ба шавҳарони худ бошанд, то ки каломи Худо куфр нашавад. 6 Ҷавононро низ насиҳат мекунанд, ки ҳушёр бошанд. 7 Дар ҳама чиз худатро намунаи аъмоли нек нишон диҳӣ: дар таълимот бефаноӣ, вазнинӣ, самимият,

159

8 Сухани солим, ки маҳкум карда намешавад; то ки ҳар кӣ баръакс аст, хиҷил шавад ва дар ҳаққи шумо сухани баде нагӯяд. 9 Ғуломонро насиҳат деҳ, ки ба оғоёни худ итоат кунанд ва дар ҳама чиз ба онҳо писанд оянд; боз ҷавоб надодан; 10 Пурҷӯй накунед, балки тамоми садоқати нек зоҳир кунед; то ки таълимоти Наҷотдиҳандаи мо Худоро дар ҳама чиз зинат диҳанд. 11 Зеро файзи Худо, ки наҷот мебахшад, ба ҳамаи одамон зоҳир шудааст, 12 Ба мо таълим медиҳад, ки нохудоӣ ва ҳавасҳои дунявиро инкор карда, дар ин ҷаҳони ҳозира бояд бодиққат, одил ва парҳезгорӣ зиндагӣ кунем; 13 Мунтазири он умеди муборак ва зуҳури ҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ; 14 Ӯ Худро барои мо фидо кард, то ки моро аз ҳар шарорат раҳой диҳад ва барои Худ халқи хоси ғаюр дар аъмоли некро пок гардонад. 15 Инро бо тамоми қудрат бигӯ ва насиҳат деҳ ва мазаммат кун. Бигзор ҳеҷ кас туро хор накунад. БОБИ 3 1Онҳоро дар хотир нигоҳ доред, ки ба сардорон ва қудратҳо итоат кунанд, ба волиён итоат кунанд, ба ҳар кори нек омода бошанд, 2 Дар ҳаққи ҳеҷ кас бадгӯӣ нагӯед, ҷангҷӯ набошед, балки ҳалим бошед ва ба ҳама фурӯтаниро нишон диҳед. 3 Зеро ки худи мо низ баъзан беақл, беитоат, фиребхӯрда, хизматгори ҳавасҳо ва ҳавасҳои гуногун будем, дар кина ва ҳасад зиндагӣ мекардем, кинаву адоват доштем ва аз якдигар нафрат доштем. 4 Аммо баъд аз он меҳрубонӣ ва муҳаббати Худои Наҷотдиҳандаи мо нисбат ба инсон зоҳир шуд, 5 На бо аъмоли одилонае ки мо кардаем, балки ба ҳасби марҳамати Худ моро наҷот дод, бо шустани эҳё ва таҷдиди Рӯҳулқудс; 6 Онро Ӯ ба воситаи Исои Масеҳи Наҷотдиҳандаи мо бар мо ба таври фаровон рехт; 7 То ки мо бо файзи Ӯ сафед шуда, ба ҳасби умеди ҳаёти ҷовидонӣ ворисон шавем. 8 Ин сухани дуруст аст ва ман мехоҳам, ки ту ҳамеша инро тасдиқ кунӣ, то онҳое ки ба Худо имон овардаанд, дар корҳои нек эҳтиёткор бошанд. Ин чизҳо барои одамон хуб ва фоиданоканд. 9 Аммо аз саволҳои аблаҳона, аз насабномаҳо, ва ҷанҷолҳо ва ҷанҷолҳо дар бораи шариат дурӣ ҷӯед; зеро онхо бефоида ва бехуда мебошанд. 10 Шахсе, ки бидъат аст, пас аз насиҳати якум ва дуюм рад мекунад; 11 Зеро бидонед, ки он касе, ки чунин аст, вайрон шуда, гуноҳ мекунад ва худаш маҳкум мешавад. 12 Вақте ки ман Артемос ё Тӯхиқусро назди ту мефиристам, саъй кун, ки ба Никополис назди ман биё, зеро ки ман қарор додам, ки дар он ҷо зимистон гузаронам». 13 Зеноси шариатдон ва Апӯллӯсро бо ҷидду ҷаҳд ба сафар биёред, то ки ҳеҷ чиз ба онҳо муҳтоҷ набошад. 14 Ва бигзор мо низ бигзорем, ки корҳои некро барои истифодаи зарурӣ нигоҳ дорем, то ки онҳо бесамар набошанд. 15 Ҳамаи онҳое ки бо ман ҳастанд, ба ту салом мегӯянд. Ба онҳое, ки моро дар имон дӯст медоранд, салом гӯед. Файз бо ҳамаатон бод. омин. (Он ба Титус, ки аввалин усқуфи калисои Кретиён аз Никополиси Мақдуния таъин шудааст, навишта шудааст.)

Филемӯн БОБИ 1 1 Павлус, ки бандии Исои Масеҳ аст ва бародари мо Тимотиюс, ба Филемӯн, ки маҳбуби азиз ва ҳамкори мост, 2 Ва ба Апфияи маҳбуби мо ва рафиқи мо Архиппус ва ба калисои хонаи ту: 3 Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод. 4Ба Худои худ шукр мегӯям, ки ҳамеша дар дуоҳоям Туро ёд мекунам, 5 Мешунавед муҳаббат ва имони худро, ки ба Исои Худованд ва ба ҳамаи муқаддасон доред; 6 То ки муоширати имони шумо ба василаи эътирофи ҳар як чизи неки дар шумо дар Исои Масеҳ буда, ба амал ояд. 7 Зеро ки мо аз муҳаббати Ту шодӣ ва тасаллии бузург дорем, зеро ки аз ту, эй бародар, дили муқаддасон тароват мебахшад. 8 Бинобар ин, гарчанде ки ман метавонистам дар Масеҳ далер бошам, то ба ту он чи мувофиқ бошад, амр диҳам, 9 Аммо аз барои муҳаббат ба ту илтимос мекунам, ки мисли Павлуси пир ва ҳоло ҳам бандии Исои Масеҳ ҳастӣ. 10 Аз ту илтимос мекунам, ки писарам Онисимус, ки ӯро дар занҷири худ ба дунё овардаам; 11 Он чизе ки дар гузашта барои ту фоиданок буд, вале ҳоло барои ту ва ман фоиданок аст. 12 «Ӯро боз фиристодаам, бинобар ин ту Ӯро, яъне даруни худамро қабул кун; 13 Ӯро мехостам бо худ нигоҳ дошта бошам, то ки ба ҷои ту ӯ ба занҷири башорат ба ман хизмат кунад; 14 Аммо бе фикри Ту ман ҳеҷ коре накардаам; ки нафъи ту на ба таври зарурй, балки бо ихтиёри худ бошад. 15 «Зеро ки шояд вай муддате рафта бошад, то ки ӯро то абад қабул кунӣ; 16 На алҳол ҳамчун ғулом, балки болотар аз ғулом, бародари маҳбуб, алалхусус барои ман, балки барои ту ҳам дар ҷисм ва ҳам дар Худованд чӣ қадар бештар аст? 17 Пас, агар маро шарик донӣ, ӯро ҳамчун худ қабул кун. 18 Агар ба ту ситам карда бошад, ё ба ту қарздор бошад, онро ба ҳисоби ман бигузор; 19 Ман, Павлус, онро бо дасти худ навиштаам, ман онро адо хоҳам дод; гарчанде ки ба ту намегӯям, ки ту ба ҷуз аз худат ҳам аз ман чӣ гуна қарздор ҳастӣ». 20 Оре, эй бародар, бигзор ман аз ту дар Худованд шод шавам: дарунҳои маро дар Худованд тароват бахш. 21 Ман ба итоаткории ту боварӣ доштам, ба ту навиштаам, зеро медонистам, ки ту ҳам аз гуфтаҳои ман зиёдтар кор хоҳӣ кард. 22 «Лекин дар баробари ман барои худ манзил ҳам тайёр кунед, зеро ман боварӣ дорам, ки ба воситаи дуоҳои шумо ба шумо ато хоҳам шуд. 23 Дар ин ҷо ба ту Эпафрос, рафиқи ман дар Исои Масеҳ салом гӯед; 24 Маркус, Аристарх, Димас, Лукас, ҳамкорони ман. 25 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо рӯҳи шумо бод. омин. 160

ибриён БОБИ 1 1 Худое, ки дар замонҳои гуногун ва ба таври гуногун ба падарон ба воситаи анбиё сухан мегуфт, 2 Дар ин айёми охир ба мо ба воситаи Писари Худ, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъин кардааст ва ҷаҳонҳоро ба василаи Ӯ офаридааст, сухан рондааст; 3 Ӯ дурахши ҷалоли Худ ва симои зоҳирии шахсияти Худ буд ва ҳама чизро бо каломи қудрати Худ дастгирӣ мекард, вақте ки гуноҳҳои моро бо худ пок карда, ба ямини Аъзамат дар боло нишаст; 4 Аз фариштагон он қадар беҳтар шуда буд, зеро ки Ӯ аз рӯи мерос аз онҳо номи олӣтаре пайдо кардааст. 5 Зеро ки ба кадоме аз фариштагон ҳаргиз гуфта буд: "Ту Писари Ман ҳастӣ; имрӯз Туро таваллуд кардаам?" Ва боз: Ман барои ӯ Падар хоҳам буд, ва ӯ барои Ман Писар? 6 Ва боз, вақте ки Нахустзодаро ба ҷаҳон меорад, мегӯяд: "Ва бигзор ҳамаи фариштагони Худо ба Ӯ саҷда кунанд". 7 Ва дар бораи фариштагон мегӯяд: "Он ки фариштагони Худро рӯҳҳо ва ходимони Худро шӯълаи оташ мегардонад". 8 Аммо ба Писар мегӯяд: "Тахти Ту, эй Худо, то абад аст; асои адолат асои Малакути Ту аст". 9 Ту адолатро дӯст доштӣ, ва аз шарорат нафрат доштӣ; бинобар ин Худо, Худои ту, туро бо равғани шодмонӣ бар ҳамсоягонат тадҳин кардааст. 10 Ва: "Худовандо, Ту дар ибтидо таҳкурсии заминро гузоштаӣ; ва осмон асарҳои дастҳои туст; 11 Онҳо нобуд хоҳанд шуд; вале ту мемонӣ; ва ҳама мисли либос кӯҳна хоҳанд шуд; 12 Ва онҳоро ҳамчун ҷома печонед, ва онҳо дигаргун хоҳанд шуд; 13 Аммо ба кадоме аз фариштагон ҳаргиз гуфта буд: "Ба ямини Ман бинишин, то душманонатро зери пои ту наандозам?" 14 Оё ҳамаи онҳо рӯҳҳои хизматгор нестанд, ки барои хизмат барои онҳо, ки ворисони наҷот хоҳанд буд, фиристода шудаанд? БОБИ 2 1 Бинобар ин мо бояд ба он чи шунидем, бештар диққат диҳем, мабодо ҳаргиз ба лағжиши онҳо роҳ надиҳем. 2 Зеро, агар каломе ки ба воситаи фариштагон гуфта мешуд, устувор мебуд ва ҳар гуноҳ ва беитоатӣ ҷазои одилона мегирифт; 3 Чӣ тавр мо гурехта метавонем, агар мо ба наҷоти бузург беэътиноӣ кунем; ки дар аввал аз ҷониби Худованд сухан ронда шуд ва аз шунидани Ӯ ба мо тасдиқ карда шуд; 4 Худо низ ба онҳо мувофиқи хости худ, бо аломот ва мӯъҷизот ва бо мӯъҷизаҳои гуногун ва инъомҳои Рӯҳулқудс шаҳодат медиҳад? 5 Зеро ҷаҳони ояндаро, ки мо дар бораи он мегӯем, ба фариштагон итоат накардааст.

161

6 Аммо касе дар ҷое шаҳодат дода, гуфт: "Одам чист, ки дар бораи вай ёд мекунӣ?" ё Писари Одам, ки ӯро хабаргирӣ мекунӣ? 7 Аз фариштагон андаке пасттар сохтӣ. Ту ӯро бо ҷалол ва иззат тоҷи худ гузоштаӣ, ва ӯро бар аъмоли дастҳои худ гузоштаӣ; 8 Ҳама чизро зери пойҳои Ӯ мутеъ кардаӣ. Зеро ки Ӯ ҳамаро ба зери итоати худ гузоштааст, чизе нагузоштааст, ки ба ӯ итоат накарда бошад. Аммо ҳоло мо мебинем, ки на ҳама чиз зери дасти Ӯ гузошта шудааст. 9 Аммо мо Исоро мебинем, ки барои азоби мамот аз фариштагон каме пасттар шуда буд, тоҷи ҷалол ва ҷалол дар бар мегирад; ки вай ба файзи Худо таъми маргро барои хар як одам бинад. 10 Зеро ки Ӯст, ки ҳама чиз аз они Ӯст ва ҳама чиз ба воситаи Ӯст, то писарони бисьёрро ба ҷалол оварад, то ки сардори наҷоти онҳоро тавассути уқубатҳо комил гардонад. 11 Зеро ки ҳам муқаддаскунанда ва ҳам тақдисшудагон ҳама яканд, бинобар ин ӯ шарм намекунад, ки онҳоро бародар номид, 12 Гуфт: "Номи Туро ба бародарони худ эълон хоҳам кард, дар миёни калисо Туро ҳамду сано хоҳам гуфт". 13 Ва боз ба Ӯ таваккал хоҳам кард. Ва боз: Инак, ман ва фарзандоне ки Худо ба ман ато кардааст. 14 Пас, азбаски кӯдакон шарики гӯшт ва хун мебошанд, Худаш низ аз он шарик гирифтааст; то ки ба воситаи мамот он ки қудрати мамот, яъне иблисро дошт, нобуд созад; 15 Ва онҳоеро, ки тамоми умри худ аз тарси марг зери ғуломӣ буданд, раҳоӣ деҳ. 16 Зеро ки Ӯ табиати фариштагонро бар худ нагирифтааст; балки насли Иброҳимро бар худ гирифт. 17 Бинобар ин лозим буд, ки дар ҳама чиз Ӯро ба бародарони худ монанд кунад, то ки дар кори Худо саркоҳини раҳмдил ва амин бошад, то ки гуноҳҳои қавмро оштӣ диҳад. 18 Зеро ки худаш дар озмоиш уқубат кашидааст, қодир аст ба озмудашудагон мадад расонад. БОБИ 3 1 Бинобар ин, эй бародарони муқаддас, шарикони даъвати осмонӣ, дар бораи расул ва Саркоҳини касбамон Исои Масеҳ фикр кунед; 2 «Он ки ба Таъинкунандаи Ӯ содиқ буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи ӯ амин буд. 3 Зеро ки ин шахс нисбат ба Мусо сазовори ҷалоли бештаре дониста шуд, ба тавре ки меъмори хона аз хона эҳтироми бештар дорад. 4 Зеро ки ҳар хона аз ҷониби касе бино мешавад; балки бинокунандаи ҳама чиз Худост. 5 Ва Мусо дар тамоми хонаи худ ҳамчун ғулом амин буд, то шаҳодати он чизҳое ки баъд аз он гуфта мешуд; 6 Аммо Масеҳ ҳамчун Писар бар хонаи худ; Мо хонаи кӣ ҳастем, агар боварӣ ва шодии умедро то охир маҳкам нигоҳ дорем. 7 Бинобар ин (чунон ки Рӯҳулқудс мегӯяд: имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед, 8Дилҳои худро сахт накунед, чунон ки ҳангоми фитна, дар рӯзи озмоиш дар биёбон;

ибриён

9 Вақте ки падарони шумо маро озмуда, озмоиш карданд ва чиҳил сол корҳои маро диданд. 10 Бинобар ин ман аз он насл ғамгин шуда, гуфтам: «Онҳо ҳамеша дар дили худ хато мекунанд; ва роҳҳои Маро надонистаанд. 11 Пас, дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд.) 12 Эй бародарон, эҳтиёт бошед, ки мабодо дар ҳеҷ яке аз шумо дили бади беимонӣ ва аз Худои Ҳай дур шудан пайдо нашавад. 13 Аммо ҳар рӯз якдигарро насиҳат кунед, дар ҳоле ки имрӯз номида мешавад; мабодо касе аз шумо бо макри гуноҳ сахтгир нашавад. 14 Зеро ки мо шарикони Масеҳ гардидаем, агар аз ибтидои эътимоди худ то ба охир устувор нигоҳ дорем; 15 Дар ҳоле ки гуфта шудааст: "Имрӯз агар овози Ӯро бишнавед, дилҳои худро сахт накунед, чунон ки дар фитнаангезӣ". 16 Зеро ки баъзе касон шуниданд, ба хашм омаданд, лекин на ҳама он чи ки ба воситаи Мусо аз Миср баромадааст. 17 Аммо чиҳил сол бо киҳо ғамгин шуд? Оё бо онҳое ки гуноҳ карда буданд, ки ҷасади онҳо дар биёбон афтода набуд? 18 Ва ба кӣ Ӯ қасам хӯрдааст, ки ба оромии Ӯ дохил нашаванд, балки ба онҳое ки имон наовардаанд? 19 Ҳамин тавр, мо мебинем, ки онҳо ба сабаби беимонӣ натавонистаанд дохил шаванд.

12 Зеро ки каломи Худо тезтар ва тавонотар ва аз ҳар шамшери дудама тезтар аст, ки то пораи ҷон ва рӯҳ, ва буғумҳо ва иликҳоро сӯрох мекунад ва донандаи фикрҳо ва ниятҳои дил аст. 13 Ва ҳеҷ махлуқе нест, ки дар назари Ӯ зоҳир нашавад; 14 Пас, модоме ки мо Саркоҳини бузурге дорем, ки ба осмон гузаштааст, Исо Писари Худост, биёед касби худро маҳкам нигоҳ дорем. 15 Зеро ки мо саркоҳине надорем, ки ба заъфҳои мо таъсир накунад; балки дар ҳама ҳолат мисли мо озмуда шуда буд, вале бегуноҳ. 16 Пас, биёед далерона назди тахти файз биёем, то ки марҳамат ба даст орем ва дар вақти эҳтиёҷ лутфу марҳамат пайдо кунем. БОБИ 5 1Зеро ки ҳар саркоҳине, ки аз миёни одамон гирифта шудааст, барои одамон дар бораи Худо таъин шудааст, то ки ӯ ҳам ҳадяҳо ва ҳам қурбониҳо барои гуноҳҳо тақдим намояд; 2 Ки метавонад ба ҷоҳилон ва бар гумроҳон раҳм кунад; зеро худи вай низ гирифтори заъф аст. 3 Ва аз ин сабаб Ӯ бояд чӣ гуна барои қавм ва ҳам барои худ қурбонии гуноҳҳо кунад. 4 Ва ҳеҷ кас ин иззатро барои худ намегирад, ҷуз он ки аз ҷониби Худо даъват шудааст, мисли Ҳорун. 5 Ҳамин тавр Масеҳ низ Худро ҷалол надод, то ки саркоҳин шавад; лекин касе ки ба вай гуфт: "Ту Писари Ман ҳастӣ; имрӯз Ман Туро ба дунё овардаам". 6 Чунон ки дар ҷои дигар низ мегӯяд: "Ту коҳин ҳастӣ, то абад мувофиқи фармони Малкисодек". 7 Ӯ дар айёми ҷисми худ, ҳангоме ки бо фарьёди сахт ва ашк бо дуо ва илтиҷо мекард, барои касе ки қодир буд, ки ӯро аз марг наҷот диҳад, ва аз тарси ӯ шунида шуд; 8 Гарчанде ки Ӯ Писар буд, аз уқубатҳои кашидааш итоат карданро ёд гирифт; 9 Ва комил шуда, барои ҳамаи онҳое ки ба Ӯ итоат мекунанд, муаллифи наҷоти абадӣ гардид; 10 Аз ҷониби Худо саркоҳин даъват шуда, мувофиқи фармони Малкисодик. 11 Дар бораи онҳо чизҳои зиёде дорем, ки гуфтанӣ ҳастем ва гуфтанаш душвор аст, зеро шумо гӯши кунд ҳастед. 12 Зеро, ҳангоме ки шумо бояд муаллим бошед, ба шумо эҳтиёҷ доред, ки аз нав ба шумо таълим диҳад, ки принсипҳои аввалини каломи Худо мебошанд; ва ба онҳое табдил меёбанд, ки ба шир эҳтиёҷ доранд, на ба гӯшти қавӣ. 13 Зеро ҳар кӣ шир истеъмол мекунад, дар каломи адолат нодонист, зеро ки вай кӯдак аст. 14 Аммо гӯшти пурқувват аз они пиронсолон аст, ҳатто онҳое, ки ҳисси худро барои фарқ кардани неку бад машқ кардаанд.

БОБИ 4 1 Пас, биёед битарсем, ки мабодо ваъдаи дохил шудан ба оромии Ӯ ба мо боқӣ мондааст, мабодо касе аз шумо онро иҷро накунад. 2 Зеро ки башорат ба мо ва ба онҳо низ мавъиза карда шуд, аммо каломи мавъиза ба онҳо фоидае набахшид, зеро бо имон ба шунавандагони он омехта набуд. 3 Зеро ки мо, ки имон овардаем, ба оромӣ дохил мешавем, чунон ки Ӯ гуфтааст: "Чунон ки Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, агар онҳо ба оромии Ман дохил шаванд, гарчанде ки корҳо аз офариниши ҷаҳон анҷом ёфта буданд". 4 Зеро ки дар ҷое дар бораи рӯзи ҳафтум чунин гуфта буд: «Ва Худо дар рӯзи ҳафтум аз тамоми аъмоли худ ором гирифт. 5 Ва боз дар ин макон, Агар ба оромии Ман дохил шаванд. 6 Пас, боқӣ мемонад, ки баъзе касон бояд ба он дохил шаванд, ва онҳое ки дар аввал мавъиза шуда буданд, ба сабаби беимонӣ дохил нашуданд. 7 Боз як рӯзи муайянро маҳдуд карда, дар Довуд мегӯяд: "Имрӯз, пас аз муддати тӯлонӣ"; Чунон ки мегӯянд: «Имрӯз агар овози Ӯро бишнавед, дилҳои худро сахт накунед». 8 Зеро, агар Исо ба онҳо оромӣ медод, оё баъд аз он дар бораи рӯзи дигар сухан намегуфт. 9 Пас, барои халқи Худо оромӣ боқӣ мемонад. 10 Зеро ҳар кӣ ба оромии Ӯ дохил шудааст, аз аъмоли худ низ қатъ кардааст, чунон ки Худо аз аъмоли Худ. 11 Пас, биёед кӯшиш кунем, ки ба он оромӣ дохил шавем, мабодо касе ба ҳамон намунаи беимонӣ дучор нашавад.

БОБИ 6 1 Пас, биёед аз принсипҳои таълимоти Масеҳ даст кашида, ба камолот равем; аз нав таҳкурсии тавба аз аъмоли мурда ва имон ба Худоро нагузоред,

162

ибриён

2 Дар бораи таълимот дар бораи таъмид, ва гузоштани дастҳо, ва эҳьёи мурдагон ва доварии абадӣ. 3 Ва агар Худо бихоҳад, ҳамин тавр мекунем. 4 Зеро ки барои онҳое, ки як вақтҳо равшанфикр шуда, атои осмониро чашиданд ва шарикони Рӯҳулқудс гардидаанд, ғайриимкон аст, 5 Ва каломи неки Худо ва қувваҳои ҷаҳони ояндаро чашидед, 6 Агар рӯй гардонанд, то ки онҳоро аз нав то тавба кунанд; Чун диданд, ки Писари Худоро аз нав барои худ маслуб мехкӯб карданд ва Ӯро ошкоро хиҷил карданд. 7 Зеро замине, ки аз борон, ки бар он меборад, менӯшад ва барои онҳо наботот мерӯёнад, аз Худо баракат мегирад; 8 Аммо он чи хору хас дорад, рад карда шудааст ва ба лаънат наздик аст; ки охири он бояд сухт. 9 Аммо, эй маҳбубон, мо боварӣ дорем, ки дар бораи шумо беҳтар аст ва дар бораи он чизҳое ки ҳамроҳи наҷот ҳастанд, ҳарчанд чунин мегӯем. 10 Зеро Худо ноинсоф нест, ки кор ва меҳнати муҳаббати шуморо, ки шумо ба исми Ӯ зоҳир кардаед, ба сабаби он ки ба муқаддасон хизмат кардаед ва хизмат кунед, фаромӯш кунад. 11 Ва мо мехоҳем, ки ҳар яке аз шумо барои пурра эътимод доштан ба умеди то охир ҳамин саъю кӯшиш кунед. 12 То танбал нашавед, балки пайравони онҳо бошед, ки ба воситаи имон ва сабр вориси ваъдаҳо мешаванд. 13 Зеро, вақте ки Худо ба Иброҳим ваъда дод, зеро ки ба ҳеҷ бузургтаре қасам хӯрда наметавонист, ба худ қасам хӯрд: 14 Гуфт: «Албатта, баракатҳоямро хоҳам гуфт, ва туро афзун хоҳам кард». 15 Ҳамин тавр, пас аз таҳаммул кардан, ӯ ваъда дод. 16 Зеро ки одамон ба ростӣ ба бузургтар қасам мехӯранд, ва қасам барои тасдиқ барои онҳо поёни ҳар ҷанҷол аст. 17 Дар он ҷо Худо, ки мехост ба ворисони ваъда ба таври васеъ нишон диҳад, ки тағйирнопазирии маслиҳати Худро нишон диҳад, онро бо қасам тасдиқ кард: 18 То бо ду чизи тағйирнопазире, ки дар онҳо дурӯғ гуфтани Худо ғайриимкон буд, мо, ки барои паноҳгоҳ гурехтаем, ба умеди дар пеши мо гузошташуда тасаллӣ ёбем: 19 Умедворем, ки мо ҳамчун лангари ҷон ҳастем, ҳам устувор ва ҳам устувор, ва он ба он даруни парда дохил мешавад; 20 Ба он ҷое ки пешгузаштаи мо барои мо дохил шуд, ҳатто Исо аз рӯи фармони Малкисодик то абад саркоҳин таъин кард.

3 Бе падар, бе модар, бе насл, на ибтидои айём ва на охири ҳаёт; балки мисли Писари Худост; ҳамеша дар назди коҳин мемонад. 4 Акнун бубинед, ки ин шахс чӣ қадар бузург буд, ки ҳатто падараш Иброҳим даҳяки ғаниматҳоро ба ӯ дод. 5 Ва дар ҳақиқат онҳое ки аз банӣ-Левӣ, ки вазифаи коҳинӣ доранд, ҳукм доранд, ки мувофиқи шариат аз қавм, яъне аз бародарони худ даҳьяк бигиранд, гарчанде ки онҳо аз камари Иброҳим баромадаанд. : 6 Аммо касе ки насли онҳо ба ҳисоб гирифта нашудааст, аз Иброҳим даҳяк гирифта, соҳиби ваъдаҳоро баракат дод. 7 Ва бидуни ҳама ихтилофҳо, ҳар чӣ камтар аз беҳтар аст. 8 Ва дар ин ҷо одамони мурда даҳьяк мегиранд; балки дар он ҷо онҳоро қабул мекунад, ки дар бораи онҳо шаҳодат медиҳад, ки Ӯ зинда аст. 9 Ва чунон ки ман метавонам бигӯям, Левӣ низ, ки даҳяк мегирад, ба Иброҳим даҳьяк додааст. 10 Зеро ки вай ҳанӯз дар камари падараш буд, вақте ки Малкисодик бо ӯ вохӯрд. 11 Пас, агар комилият аз ҷониби коҳинияти левизодагон мебуд, (зеро ки мардум шариатро зери он гирифта буданд), боз чӣ лозим буд, ки коҳини дигаре бар тибқи фармони Малкисодек ба майдон барояд ва ба насли Ҳорун даъват нашавад? 12 Зеро ки коҳиният иваз карда мешавад, шариат низ бояд тағир дода шавад. 13 Зеро касе ки дар бораи Ӯ ин суханон гуфта мешавад, ба сибти дигаре тааллуқ дорад, ки ҳеҷ кас аз онҳо дар қурбонгоҳ хизмат накардааст. 14 Зеро маълум аст, ки Худованди мо аз Яҳудо ба вуҷуд омадааст; аз он қабила Мусо дар бораи коҳинон чизе нагуфтааст. 15 Ва боз ҳам равшантар аст: зеро ки баъд аз масали Малкисодек коҳини дигаре пайдо мешавад, 16 Ӯ на аз рӯи шариати ҳукми ҷисмонӣ, балки аз рӯи қудрати ҳаёти беохир офарида шудааст. 17 Зеро ки Ӯ шаҳодат медиҳад: "Ту коҳин ҳастӣ, то абад мувофиқи фармони Малкисодек". 18 Зеро ки ҳукми пештара аз сабаби заифӣ ва нофоидаии он бекор карда мешавад. 19 Зеро ки шариат ҳеҷ чизро комил накард, балки оваридани умеди беҳтар; ки бо он мо ба Худо наздик мешавем. 20 Ва азбаски вай бе қасам коҳин таъин шудааст; 21 (Зеро ки он коҳинон бе қасам хӯрда шуда буданд, аммо ин бо қасаме ки ба ӯ гуфта буд: "Худованд қасам хӯрдааст ва тавба намекунад: "Ту коҳин ҳастӣ, то абад мувофиқи фармони Малкисодек". 22 Исо ба васияти беҳтаре кафолат дода буд. 23 Ва онҳо дар ҳақиқат коҳинони бисьёре буданд, зеро ки ба сабаби мамот иҷозат нагирифтанд, ки боқӣ монанд; 24 Аммо ин одам, азбаски то абад аст, коҳинияти тағйирнопазир дорад. 25 Бинобар ин Ӯ қодир аст, ки онҳоеро, ки ба василаи Ӯ назди Худо меоянд, наҷот диҳад, зеро ки Ӯ то абад зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад. 26 Зеро ки мо чунин саркоҳин шудем, ки муқаддас, безарар, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо ва аз осмон баландтар аст;

БОБИ 7 1Зеро ки Малкисодак, подшоҳи Салим, коҳини Худои Таоло, ки Иброҳимро, ки аз қатли подшоҳон бармегашт, пешвоз гирифта, ӯро баракат дод; 2 Иброҳим низ ба ӯ як ҳиссаи ҳама чиз дод; аввал ба воситаи таъбир Подшоҳи адолат аст, ва баъд аз он низ Подшоҳи Салим, ки Подшоҳи сулҳ аст;

163

ибриён

27 Он ки ҳар рӯз, мисли он саркоҳинон, лозим нест, ки аввал барои гуноҳҳои худ ва баъд барои гуноҳҳои қавм қурбонӣ биёрад; 28 Зеро ки шариат одамони маъюбро саркоҳин месозад; Аммо каломи қасам, ки баъд аз шариат буд, Писарро, ки то абад тақдис шудааст, месозад. БОБИ 8 1 Ҷамъбасти он чизҳое ки мо гуфта будем, ин аст: мо чунин саркоҳине дорем, ки дар тарафи рости тахти Аъзамат дар осмон нишастааст; 2 Хизматгори маъбад ва хаймаи ҳақиқӣ, ки Худованд онро бино кардааст, на одам. 3 Зеро ки ҳар саркоҳин таъин шудааст, ки ҳадяҳо ва қурбониҳо тақдим кунад; бинобар ин зарур аст, ки вай низ чизе барои тақдим кардан дошта бошад. 4 Зеро, агар ӯ дар рӯи замин мебуд, коҳин намешуд, зеро ки коҳинон бар тибқи шариат ҳадяҳо тақдим мекунанд; 5 Онҳо ба намуна ва сояи чизҳои осмонӣ хизмат мекунанд, чунон ки Мусо ҳангоми сохтани хайма аз ҷониби Худо насиҳат карда буд, зеро: "Инак, мегӯяд Ӯ, ки ҳама чизро мувофиқи намунае ки дар кӯҳ ба ту нишон дода шудааст, меофарин". 6 Аммо акнун вай хизмати аълотаре ба даст овардааст, зеро то чӣ андоза вай миёнарави аҳди беҳтаре мебошад, ки он бар ваъдаҳои беҳтар баста шудааст. 7 Зеро, агар он аҳди якум беайб мебуд, барои дуюмаш ҷой намеҷуст. 8 Зеро ки онҳоро айбе ёфта, мегӯяд: «Инак, айёме меояд, мегӯяд Худованд, ки Ман бо хонадони Исроил ва хонадони Яҳудо аҳди нав хоҳам баст. 9 На мувофиқи аҳде ки бо падаронашон баста будам, дар рӯзе ки дасти онҳоро гирифтам, то ки онҳоро аз замини Миср берун оварам; зеро ки онҳо дар аҳди Ман устувор набуданд, ва Ман ба онҳо аҳамият надодам, мегӯяд Худованд. 10 Зеро ин аст аҳде ки Ман бо хонадони Исроил баъд аз он айём хоҳам баст, мегӯяд Худованд; Ман қонунҳои Худро ба зеҳни онҳо хоҳам гузошт, ва дар дилҳошон хоҳам навишт, ва Ман барои онҳо Худо хоҳам буд, ва онҳо барои Ман қавм хоҳанд буд. 11 «Ва ҳар кас ба ёри худ ва бародари худро таълим надиҳанд, ки гӯянд: "Худовандро бидонед; зеро ки ҳама Маро аз хурд то калон хоҳанд шинохт". 12 Зеро ки Ман ба ноадолатии онҳо раҳм хоҳам кард, ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард. 13 Дар он гуфта шудааст: "Ӯ аҳди навест, ки аввалин аҳди кӯҳнаро баст". Акнун он чи ки фарсуда ва муми кӯҳна мешавад, барои нест шудан омода аст. БОБИ 9 1 Пас, дар ҳақиқат аҳди аввал низ дастурҳои хидмати илоҳӣ ва маъбади дунявӣ дошт. 2 Зеро ки дар он ҷо хайма сохта шуда буд; якум, ки дар он шамъдон, дастархон ва нони намоишӣ буд; ки онро маъбад меноманд. 3 Ва баъд аз пардаи дуюм — хаймаи муқаддас, ки муқаддастарин аз ҳама номида мешавад;

164

4Дар он бухури тилло, ва сандуқи аҳд гирдогирд бо тилло пӯшонида шуда буд, ва дар он деги тиллои манна, ва асои Ҳорун, ки шукуфта буд, ва мизҳои аҳд; 5 Ва бар болои он каррубиёни ҷалол соя меафкананд; ки мо холо дар ин бора махсусан сухан ронда наметавонем. 6 Ва ҳангоме ки ин корҳо ҳамин тавр таъин карда мешуданд, коҳинон ҳамеша ба хаймаи якум медаромаданд ва хизмати Худоро ба ҷо меоварданд. 7 Аммо ба дуюмин саркоҳин ҳар сол як маротиба танҳо медаромад, на бе хун, ки онро барои худ ва барои гуноҳҳои қавм қурбонӣ мекард; 8 Рӯҳулқудс ин маънои онро дорад, ки роҳ ба муқаддастарини ҳама ҳанӯз зоҳир нашудааст, дар ҳоле ки хаймаи аввал ҳанӯз истода буд; 9 Ин як шахсияти он замоне буд, ки дар он ҳам ҳадяҳо ва ҳам қурбониҳо пешкаш карда мешуданд, ва он ки хизматгорро аз рӯи виҷдон комил карда наметавонист; 10 Он танҳо дар хӯрок ва нӯшокиҳо, ва шустани гуногун ва фаризаҳои ҷисмонӣ, ки то замони ислоҳот бар онҳо муқаррар карда мешуд, меистод. 11 Аммо Масеҳ ҳамчун саркоҳини некиҳои оянда ба воситаи хаймаи бузургтар ва мукаммалтар омад, ки бо дастҳо сохта нашудааст, яъне на аз ин бино; 12 На бо хуни бузҳо ва гӯсолаҳо, балки бо хуни худ як бор ба макони муқаддас даромада, барои мо кафорати абадӣ пайдо кард. 13 Зеро, агар хуни говҳо ва бузҳо ва хокистари гове, ки нопокро пошад, барои пок шудани ҷисм тақдис гардад; 14 Чӣ қадар бештар Хуни Масеҳ, ки ба воситаи Рӯҳи абадӣ Худро беайб ба Худо қурбон кард, виҷдони шуморо аз аъмоли мурда пок мекунад, то ба Худои Ҳай хизмат кунед? 15 Ва аз ин сабаб Ӯ миёнарави аҳди ҷадид аст, то ки ба воситаи мамот барои кафорати ҷиноятҳои зери аҳди якум даъватшудагон ваъдаи мероси абадӣ гиранд. 16 Зеро дар ҷое, ки васиятнома вуҷуд дорад, марги васияткунанда низ ҳатмист. 17 Зеро ки васият пас аз мурдани одамон эътибор пайдо мекунад; вагарна, васияткунанда, ки зинда аст, ҳеҷ қуввае надорад. 18 Бинобар ин ҳеҷ як васияти якум бе хун бахшида нашудааст. 19Зеро, ҳангоме ки Мусо ҳар аҳкомро ба тамоми қавм бар тибқи шариат гуфт, хуни гӯсолаҳо ва бузҳоро бо об ва пашми арғувон ва иссоп гирифта, ба китоб ва тамоми мардум пошид, 20 Гуфтанд: "Ин хуни аҳде аст, ки Худо ба шумо фармудааст". 21 Ва бар хаймаи муқаддас ва тамоми зарфҳои хизмат хун пошид. 22 Ва қариб ҳама чиз ба воситаи шариат бо хун пок шудааст; ва бе рехтани хун тавба нест. 23 Бинобар ин лозим буд, ки намунаҳои чизҳои осмонӣ бо инҳо пок карда шаванд; балки худи чизҳои осмонӣ бо қурбониҳои беҳтар аз инҳо. 24 Зеро ки Масеҳ ба қудсҳои бо дастҳо сохташуда, ки симои ҳақиқӣ мебошанд, дохил нашудааст; балки дар худи осмон, то ки ҳоло дар ҳузури Худо барои мо зоҳир шавад; 25 Ва боз ҳам худашро зуд-зуд қурбонӣ накунад, чунон ки саркоҳин ҳар сол бо хуни дигарон ба қудс медарояд;

ибриён

26 Зеро, пас, вай бояд аз замони офариниши ҷаҳон борҳо уқубат кашида бошад, аммо ҳоло дар охири ҷаҳон зоҳир шуд, ки гуноҳро бо қурбонии Худ дур кунад. 27 Ва чунон ки барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, вале баъд аз ин доварӣ: 28 Ҳамин тавр, Масеҳ боре қурбонӣ карда шуд, ки гуноҳҳои бисёриҳоро бар дӯш гирад; ва ба толибони Ӯ бори дуюм бегуноҳ барои наҷот зоҳир хоҳад шуд.

22 Биёед бо дили соф бо итминони комили имон наздик шавем, ва дилҳои мо аз виҷдони бад пошида ва ҷисмамон бо оби пок шуста шавад. 23 Бигзор имони худро бе тардид нигоҳ дорем; (Зеро ки Ӯ ба ваъдааш содиқ аст;) 24 Ва биёед якдигарро мулоҳиза кунем, то ба муҳаббат ва аъмоли нек барангезем. 25 Ҷамъ омадани худро тарк накунем, чунон ки одати баъзеҳост; балки якдигарро насиҳат медиҳед, ва бештар аз он, ки мебинед, ки рӯз наздик мешавад. 26 Зеро, агар мо баъд аз он ки дониши ростиро гирифтем, қасдан гуноҳ кунем, дигар қурбонии гуноҳҳо боқӣ намемонад, 27 Аммо интизории даҳшатноки доварӣ ва хашми оташин, ки душманонро фурӯ мебарад. 28 Касе ки шариати Мусоро нафрат кард, дар зери ду ё се шоҳид бе раҳм мурд: 29 Фикр мекунед, ки чӣ қадар ҷазои сахттаре, ки Писари Худоро поймол карда, хуни аҳдро, ки ба василаи он муқаддас гаштааст, кори нопок ҳисоб кардааст ва сарфи назар аз Рӯҳи файз? 30 «Зеро ки мо Ӯро мешиносем, ки гуфтааст: "Интиқом аз они Ман аст, Ман мукофот хоҳам дод", мегӯяд Худованд. Ва боз: Худованд қавми Худро доварӣ хоҳад кард. 31 Ба дасти Худои Ҳай афтодан даҳшатнок аст. 32 Аммо айёми пешинро ба ёд оваред, ки дар он пас аз равшан шудани шумо, ба ҷангҳои азим тоб овардаед; 33 Қисман, дар ҳоле ки шумо бо маломатҳо ва андӯҳҳо ба ҳайрат афтодаед; ва қисман, дар ҳоле, ки шумо ҳамроҳи онон шудед. 34 Зеро ки шумо дар занҷирҳоям ба ман раҳм кардед ва тороҷи молу мулки худро шодона қабул кардед, чун медонистед, ки дар осмон молу мулки беҳтар ва пойдор доред. 35 Пас, эътимоди худро, ки мукофоти бузурге дорад, дур накунед. 36 Зеро ба шумо сабр лозим аст, то ки пас аз ба ҷо овардани иродаи Худо, ваъдаро ба даст оред. 37 «Зеро ки боз дере нагузашта, Оянда хоҳад омад ва дарнамеёбад. 38 «Алҳол одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард; лекин агар касе ақибнишинӣ кунад, ҷони ман аз вай ҳаловат нахоҳад бурд. 39 Аммо мо аз онҳо нестем, ки ба ҳалокат бармегарданд; балки аз касоне, ки имон овардаанд, то ки ҷон наҷот ёбад.

БОБИ 10 1 Зеро шариат, ки сояи чизҳои неки оянда аст, на худи тасвири чизҳо, ҳеҷ гоҳ наметавонад бо он қурбониҳое, ки онҳо сол ба сол ба таври доимӣ тақдим мекарданд, омадагонро ба он комил гардонад. 2 Пас, оё онҳо қурбониро бас намекарданд? зеро ки ибодаткунандагоне, ки як бор пок шуда буданд, дигар виҷдони гуноҳ надоштанд. 3 Аммо дар ин қурбониҳо ҳар сол ёдоварии гуноҳҳост. 4 Зеро мумкин нест, ки хуни говҳо ва бузҳо гуноҳҳоро нест кунад. 5 Бинобар ин, ҳангоме ки ба ҷаҳон омад, мегӯяд: "Қурбонӣ ва ҳадияро намехоҳӣ, балки бадане барои ман омода кардаӣ". 6 Қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои барои гуноҳ туро ҳаловат надидаӣ. 7 Он гоҳ ман гуфтам: "Инак, омадаам, (дар ҳаҷми китоб дар бораи Ман навишта шудааст), то ки иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам". 8 Дар боло, вақте ки ӯ гуфта буд: "Қурбонӣ ва қурбонӣ, ва қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии гуноҳро нахостӣ, ва аз он писандидӣ"; ки конун пешниход кардааст; 9 Ва гуфт: «Инак, омадаам, то хости Туро ба ҷо оварам, эй Худо». Якумро мебардорад, то дуюмро устувор созад. 10 Бо ин ирода мо ба воситаи қурбонии Бадани Исои Масеҳ як бор тақдис мешавем. 11 Ва ҳар коҳин ҳар рӯз истода хизмат мекунад ва борҳо ҳамон қурбониҳо меорад, ки ҳеҷ гоҳ гуноҳҳоро нест карда наметавонанд. 12 Аммо ин шахс, баъд аз он ки барои гуноҳҳо то абад як қурбонӣ овард, ба ямини Худо нишаст; 13 Минбаъд мунтазири он аст, ки душманонаш зери пои Ӯ қарор гиранд. 14 Зеро ки ба василаи як ҳадия Ӯ муқаддасон то абад комил гардонд. 15 Рӯҳулқудс низ бар мо шоҳид аст, зеро ки баъд аз ин пештар гуфта буд: 16 Ин аст аҳде, ки баъд аз он айём бо онҳо хоҳам баст, мегӯяд Худованд, - қонунҳои Худро дар дилҳои онҳо хоҳам гузошт, ва дар зеҳни онҳо хоҳам навишт; 17Ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард. 18 Дар ҷое ки омурзиши инҳост, дигар қурбонии гуноҳ нест. 19 Пас, эй бародарон, ҷуръат дошта бошед, ки ба қудсияти хуни Исо дохил шавед, 20 Бо роҳи нав ва зинда, ки Ӯ ба воситаи парда, яъне ҷисми Худро барои мо бахшодааст; 21 Ва дорои саркоҳин бар хонаи Худо;

БОБИ 11 1 Имон моҳияти чизҳои умедбахш ва далели чизҳои нонамоён аст. 2 Зеро ки ба воситаи он пирон хабари хуб гирифтанд. 3 Ба воситаи имон мо мефаҳмем, ки ҷаҳониён аз рӯи каломи Худо сохта шудаанд, ба тавре ки чизҳои намоён аз чизҳои зоҳиршаванда сохта нашудаанд. 4 Бо имон Ҳобил ба Худо қурбонии олиҷанобтар аз Қобилро тақдим кард, ки ба василаи он ӯ шаҳодат дод, ки ӯ одил аст, ва Худо бар инъомҳои ӯ шаҳодат медиҳад; 5 Бо имон Ҳанӯх тарҷума шуд, ки маргро набинад; ва ёфт нашуд, зеро ки Худо ӯро тарҷума карда буд, зеро

165

ибриён

ки пеш аз тарҷумааш вай шаҳодат дода буд, ки ба Худо писанд омад. 6 Аммо бе имон ба вай писанд омадан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ назди Худо меояд, бояд имон оварад, ки Ӯ ҳаст, ва Ӯ ба толибони Ӯ мукофот медиҳад. 7 Бо имон Нӯҳ, ки аз Худо аз чизҳои то ҳол нонамоён огоҳ шуда, аз тарс ба ҷунбиш омад ва барои наҷоти хонадони худ киштӣ тайёр кард; ба воситаи он вай ҷаҳонро маҳкум карда, вориси адолате гардид, ки аз имон аст. 8 Бо имон Иброҳим, ҳангоме ки ӯро даъват карданд, то ба ҷое биравад, ки баъд аз он бояд мерос гирифта шавад, итоат кард; ва ба куҷо рафтанашро надонист, берун рафт. 9 Бо имон ӯ дар замини ваъдашуда, мисли дар кишвари бегона сокин буд ва бо Исҳоқ ва Яъқуб, ки ворисони ҳамон ваъда буданд, дар хаймаҳо сукунат дошт. 10 Зеро ки Ӯ дар ҷустуҷӯи шаҳре буд, ки таҳкурсӣ дорад ва бинокор ва созандаи он Худост. 11 Худи Соро низ ба воситаи имон қувват гирифт, ки насли ҳомила шавад ва дар синни пирӣ таваллуд ёфт, зеро вайро, ки ваъда дода буд, амин донист. 12 «Бинобар ин дар он ҷо ҳатто аз як кас ба вуҷуд омад, ва ӯ мисли мурда, чунон ки ситораҳои осмон ба миқдори зиёд ва мисли реги дар соҳили баҳр бешумор аст. 13 Ҳамаи онҳо дар имон мурданд, чун ваъдаҳоро қабул накарданд, балки дур онҳоро дидаанд, ва ба онҳо бовар карда, ба оғӯш кашиданд ва иқрор шуданд, ки дар рӯи замин ғариб ва ҳоҷиён буданд. 14 Зеро онҳое ки чунин мегӯянд, ошкоро мегӯянд, ки дар ҷустуҷӯи ватан ҳастанд. 15 Ва дар ҳақиқат, агар онҳо дар бораи он кишваре, ки аз он ҷо берун омадаанд, ба ёд меоварданд, шояд имкони баргаштан пайдо мекарданд. 16 Аммо ҳоло онҳо мехоҳанд кишвари беҳтаре, яъне осмонӣ дошта бошанд, бинобар ин Худо шарм надорад, ки Худои онҳо номида шавад, зеро ки барои онҳо шаҳре муҳайё кардааст. 17 Бо имон Иброҳим, вақте ки озмуда шуд, Исҳоқро қурбонӣ кард; ва ҳар кӣ ваъдаҳоро қабул карда буд, писари ягонаи худро қурбонӣ кард, 18 Дар бораи онҳо гуфта шуда буд, ки насли ту дар Исҳоқ хонда хоҳад шуд; 19 «Дар бораи он ки Худо тавонист ӯро аз мурдагон эҳьё кунад; аз он ҷо низ ӯро дар як сурат қабул кард. 20 Бо имон Исҳоқ Яъқуб ва Эсовро дар бораи чизҳои оянда баракат дод. 21 Бо имон Яъқуб, вақте ки мурдан буд, ҳар ду писари Юсуфро баракат дод; ва ба сари асои худ такья карда, парастиш мекард. 22 Бо имон Юсуф, вақте ки мурд, тарки банӣ-Исроилро ёдовар шуд; ва дар бораи устухонҳои худ амр дод. 23 Бо имон Мусо, ҳангоме ки таваллуд шуд, се моҳ аз падару модараш пинҳон шуд, зеро диданд, ки ӯ кӯдаки солим аст; ва аз фармони подшоҳ наметарсиданд. 24 Бо имон Мӯсо, вақте ки ӯ ба воя расид, рад кард, ки писари духтари фиръавн номида шавад; 25 Бартар аз он ки бо қавми Худо уқубат кашидан, аз ҳаловати гуноҳ барои як вақт баҳра бурдан беҳтар аст;

166

26 Ва дашномҳои Масеҳро сарвати бузургтар аз ганҷҳои Миср медонист, зеро ки подошро эҳтиром мекард. 27 Бо имон вай аз ғазаби подшоҳ натарсида, Мисрро тарк кард; 28 Ба воситаи имон ӯ фисҳ ва пошидани хунро ба ҷо овард, то ки нахустзодагонро ҳалок накунад. 29 Бо имон онҳо аз Баҳри Қулзум, чунон ки аз хушкӣ гузаштанд, ва мисриён, ки мехостанд иҷро кунанд, ғарқ шуданд. 30 Бо имон деворҳои Ериҳӯ, баъд аз тақрибан ҳафт рӯз иҳота кардан фурӯ рехтанд. 31 Бо имон Роҳоби фоҳиша, ҳангоме ки ҷосусонро бо осоиштагӣ қабул карда буд, бо онҳое ки имон намеоварданд, ҳалок нашуд. 32 Ва боз чӣ гӯям? зеро вақт намехост, ки дар бораи Ҷидъӯн ва Бороқ ва Шимшӯн ва Йифтой нақл кунам; аз Довуд ва Самуил ва аз анбиё низ 33 Ӯ ба воситаи имон салтанатҳоро мутеъ намуд, адолатро ба амал овард, ваъдаҳоро ба даст овард, даҳони шерҳоро баста, 34 Хомӯш шуд оташи зӯр, аз дами шамшер раҳо ёфт, аз нотавонӣ тавоно шуданд, дар ҷанг далер шуданд, Сипоҳи ғарибонро гурезанд. 35 Занон мурдаҳои худро эҳё карданд, ва дигаронро шиканҷа карданд ва раҳоӣ наёфтанд; то эҳёи беҳтаре ба даст оранд; 36 Ва баъзеи дигар барои тамасхур ва тозиёнаи бераҳмона, бале, ба занҷирҳо ва зиндонҳо гирифтор шуданд. 37 Онҳо сангсор шуданд, пора-пора шуданд, озмуда шуданд, бо шамшер кушта шуданд; бенаво будан, ранҷу азоб кашидан; 38 (Ҷаҳон сазовори онҳо набуд) дар биёбонҳо ва кӯҳҳо ва дар ғорҳо ва ғорҳои замин саргардон шуданд. 39 Ва ҳамаи онҳо, ки ба воситаи имон шаҳодати нек ба даст овардаанд, ваъдаро қабул накарданд; 40 Худо барои мо чизи беҳтаре дод, ки онҳо бе мо комил нашаванд. БОБИ 12 1 Пас, модоме ки мо низ бо абри шоҳидон иҳота кардаем, биёед ҳар вазн ва гуноҳеро, ки моро ба осонӣ фаро мегирад, канор гузорем, ва биёед бо сабр дар мусобиқае ки дар пеши мо гузошта шудааст, давем, 2 Нигариста ба Исо, ки муаллиф ва анҷомдиҳандаи имони мост; ки ба хотири шодие ки пеши Ӯ гузошта шуда буд, ба расвоӣ беэътиноӣ карда, ба салиб тоб овард ва дар ямини тахти Худо нишастааст. 3 Зеро ба касе назар кунед, ки ба чунин зиддияти гунаҳкорон бар зидди худ тоб овардааст, то ки шумо хаста ва суст нашавед. 4 Шумо ҳанӯз ба хун муқобилат накардаед ва бар зидди гуноҳ мубориза бурдаед. 5 Ва шумо насиҳатро фаромӯш кардаед, ки ба шумо мисли кӯдакон гуфта шудааст: "Писарам, ба ҷазои Худованд беэътиноӣ накун, ва ҳангоме ки аз Ӯ мазаммат мекунанд, нотавон нашав". 6 Зеро ки Худованд ҳар киро дӯст дорад, ҷазо медиҳад ва ҳар писареро, ки қабул кунад, қамчинкорӣ мекунад.

ибриён

7 Агар ба ҷазо тоб оред, Худо бо шумо мисли писарон рафтор мекунад; Зеро кист писаре, ки падараш ӯро тарбия намекунад? 8 Аммо агар шумо бе азобе бошед, ки ҳама шарики он ҳастанд, пас шумо ҳаром ҳастед, на писарон. 9 Илова бар ин, мо падарони ҷисми худ дорем, ки моро ислоҳ мекарданд, ва мо онҳоро эҳтиром мекардем: оё беҳтар нест, ки ба Падари рӯҳҳо итоат кунем ва зиндагӣ кунем? 10 Зеро ки чанд рӯз моро ба хости худ ҷазо доданд; балки Ӯ ба манфиати мо, то ки мо шарики қудсияти Ӯ бошем. 11 «Ҳеҷ як ҷазо дар замони ҳозира ба назар шодӣ, балки ғамангез аст, лекин баъд аз он барои онҳое ки ба воситаи он амал мекунанд, самараи осоиштаи адолатро медиҳад. 12 Бинобар ин дастҳои овезон ва зонуҳои заифро боло бардоред; 13 Ва барои пойҳои худ роҳҳои рост бисоз, то ки ланг аз роҳ гардад; балки бигзор он шифо ёбад. 14 Бо тамоми одамон сулҳ ва қудсиятро риоя кунед, ки бе он ҳеҷ кас Худовандро нахоҳанд дид. 15 Бодиққат нигоҳ кунед, ки касе аз файзи Худо маҳрум нагардад; Мабодо решаи кудурате, ки ба вуҷуд меояд, шуморо ба изтироб наоварад ва ба ин васила бисёриҳо палид нашаванд; 16 Мабодо зинокор ё фосиқ мисли Эсов набошад, ки барои як луқма нахустзодагии худро фурӯхта бошад. 17 Зеро шумо медонед, ки чӣ тавр баъд аз он, вақте ки ӯ мехост баракатро мерос гирад, рад карда шуд, зеро ӯ ҷои тавбаро наёфт, гарчанде ки онро бо ашк бодиққат меҷуст. 18 Зеро ки шумо ба кӯҳе ки ламс кардан мумкин аст ва дар оташ сӯхта, на ба зулмот ва зулмот ва тӯфон наомадаед, 19 Ва садои карнай ва овози калом; ки ин овозро шуниданд, илтиҷо мекарданд, ки ин сухан дигар ба онҳо гуфта нашавад: 20 (Зеро ки онҳо ба он фармуда тоб оварда натавонистанд: «Ва агар он қадар ҳайвони ваҳшӣ ба кӯҳ бирасад, сангсор карда мешавад ё бо тире тела дода мешавад; 21 Ва манзара чунон даҳшатнок буд, ки Мусо гуфт: «Бисёртар метарсам ва ларзонам! 22 Аммо шумо ба кӯҳи Сион ва ба шаҳри Худои Ҳай, Ерусалими осмонӣ ва ба гурӯҳи бешумори фариштагон омадаед, 23 Ба калисои умумӣ ва калисои нахустзодагон, ки дар осмон навишта шудааст, ва ба Худои Довари ҳама ва ба рӯҳҳои одилони комил, 24 Ва ба Исо миёнарави аҳди ҷадид ва ба хуни пошидан, ки аз они Ҳобил беҳтар сухан меронад. 25 Бохабар бошед, ки сухангӯро рад накунед. Зеро, агар онҳое ки ба сухангӯй дар рӯи замин рад карданд, раҳо наёфта бошанд, мо, агар аз Он ки аз осмон сухан гӯяд, рӯй гардонем, боз ҳам раҳо нахоҳем шуд. 26 «Он гоҳ овози Ӯ заминро ба ларза андохт, аммо ҳоло Ӯ ваъда дода, гуфтааст: "Боз бори дигар на танҳо заминро, балки осмонро низ ба ларза медароварам". 27 Ва ин калима: «Боз як бори дигар, маънои бартараф кардани он чиро, ки ба ларза меафтад, мисли чизҳои

офаридашуда аст, то ки чизҳои ба ларзанашаванда боқӣ монад. 28 Бинобар ин мо салтанатеро ба даст меорем, ки онро кӯчонида наметавонад, файз дошта бошем, то ки ба василаи он мо ба Худо ба таври мақбул бо эҳтиром ва тарси Худо хизмат кунем; 29 Зеро ки Худои мо оташи фурӯбаранда аст. БОБИ 13 1 Бигзор муҳаббати бародарона идома ёбад. 2 Дар меҳмонии бегонагон фаромӯш накунед, зеро ки ба василаи ин баъзе касон фариштаҳоро бехабар меҳмоннавоз кардаанд. 3 Онҳоеро, ки дар занҷирҳо ҳастанд, ба ёд оред, чунон ки бо онҳо бастаанд; ва онҳое ки азоб мекашанд, чунон ки шумо низ дар ҷисм ҳастед. 4 Издивоҷ дар ҳама чиз мӯҳтарам аст, ва бистар беайб аст; лекин зинокорон ва зинокоронро Худо доварӣ хоҳад кард. 5 Бигзор сӯҳбати шумо бе тамаъ бошад; ва ба он чи дорӣ, қаноат кун, зеро ки Ӯ гуфтааст: "Ҳеҷ гоҳ туро тарк нахоҳам кард ва туро тарк нахоҳам кард". 6 То ки далерона бигӯем: "Худованд ёри ман аст, ва ман наметарсам, ки одам бо ман чӣ кунад". 7 Ононеро, ки бар шумо ҳукмронӣ мекунанд, ба ёд оред, ки каломи Худоро ба шумо гуфтаанд: бо назардошти анҷоми гуфтугӯи онҳо, имонашон аз паи онҳост. 8 Исои Масеҳ дирӯз ва имрӯз ва то абад ҳамон аст. 9 Бо таълимоти гуногун ва бегона нашавед. Зеро кори хуб аст, ки дил бо файз устувор бошад; на бо гӯшт, ки ба онон, ки дар он машғуланд, фоидае надошт. 10 Мо қурбонгоҳе дорем, ки хизматгорони хаймаи муқаддас ҳақ надоранд аз он бихӯранд. 11 Зеро ҷасади он ҳайвонҳое, ки хуни онҳоро саркоҳин барои гуноҳ ба маъбад овардааст, берун аз ӯрдугоҳ сӯзонда мешавад. 12 Бинобар ин Исо низ, то ки мардумро бо Хуни Худ тақдис кунад, берун аз дарвоза уқубат кашид. 13 Пас, дашномҳои ӯро гирифта, берун аз ӯрдугоҳ назди ӯ биравем. 14 Зеро ки мо дар ин ҷо шаҳри доимӣ надорем, балки меҷӯем, ки биёяд. 15 Пас, биёед ба василаи Ӯ ҳамеша қурбонии ҳамду сано барои Худо тақдим кунем, яъне самараи лабони худро ба исми Ӯ шукр гӯем. 16 Аммо некӣ кардан ва муошират карданро фаромӯш накунед, зеро ки аз чунин қурбониҳо Худо писанд аст. 17 Ба онҳое ки бар шумо ҳукмронӣ мекунанд, итоат кунед ва худро таслим кунед, зеро онҳо ба ҷонҳои шумо, чунон ки бояд ҳисобот диҳанд, бедор мешаванд, то ки ин корро бо шодӣ кунанд, на бо ғам; зеро ки ин барои шумо фоиданок аст. 18 Дар ҳаққи мо дуо гӯед: зеро мо боварӣ дорем, ки виҷдони пок дорем ва дар ҳама чиз мехоҳем, ки ҳалол зиндагӣ кунем. 19 Аммо аз шумо хоҳишмандам, ки беҳтараш ин корро кунед, то ки зудтар назди шумо баргардонида шавам. 20Ва Худои осоиштагй, ки Худованди мо Исои Масеҳ, чӯпони бузурги гӯсфандонро ба воситаи хуни аҳди абадӣ аз мурдагон эҳё кард,

167

ибриён

21 Шуморо дар ҳар кори нек комил гардонед, то ки иродаи Ӯро ба ҷо оваред ва дар шумо он чи дар назари Ӯ писанд аст, ба воситаи Исои Масеҳ амал кунед; ки то абад ҷалол бод. омин. 22 Ва аз шумо, эй бародарон, илтимос мекунам, ки каломи насиҳатро қабул кунед, зеро ки ман ба шумо нома навиштаам. 23 Бидонед, ки бародари мо Тимотиюс озод карда шудааст; бо ки агар ба зудй биёяд, туро мебинам. 24 Ба ҳамаи сардорони шумо ва ба ҳамаи муқаддасон салом гӯед. Италия ба шумо салом мерасонанд. 25 Файз бо ҳамаи шумо бод. омин.

168

Ҷеймс БОБИ 1 1 Яъқуб, ки бандаи Худо ва Исои Масеҳи Худованд аст, ба дувоздаҳ сибти пароканда, ки дар он ҷо парокандаанд, салом расонед. 2 Бародарони ман, вақте ки ба васвасаҳои гуногун дучор мешавед, инро ҳама шодӣ ҳисоб кунед; 3 Чун медонед, ки озмоиши имони шумо сабрро ба амал меорад. 4 Бигзор сабр амали комили худро дошта бошад, то ки шумо комил ва комил бошед ва ҳеҷ чиз наметалабед. 5 Агар касе аз шумо аз ҳикмат камӣ дошта бошад, бигзор аз Худое биталабад, ки ба ҳама саховатмандона ато кунад ва сарзаниш намекунад; ва ба вай дода мешавад. 6 Аммо бигзор вай бо имон талаб кунад, бе ҳеҷ дудилагӣ. Зеро ҳар кӣ беҷуръат аст, мисли мавҷи баҳр аст, ки бо шамол ронда ва паррондааст. 7Зеро он кас гумон накунад, ки аз Худованд чизе ба даст хоҳад овард. 8 Одами дудилагӣ дар ҳама роҳҳои худ ноустувор аст. 9 Бигзор бародари паст аз баланд шудани худ шод шавад: 10 Аммо сарватдор дар он аст, ки вай паст мешавад, зеро ки вай мисли гули алаф хоҳад гузашт. 11 Зеро ки офтоб ба зудӣ бо гармии сӯзон тулӯъ намекунад, балки алафро хушк мекунад, ва гули он мерезад, ва файзи ороиши он нест мешавад; сарватдор низ дар роҳҳои худ пажмурда хоҳад шуд. 12 Хушо касе ки ба озмоиш тоб меорад, зеро ки ҳангоме ки озмуда мешавад, тоҷи ҳаётро хоҳад гирифт, ки онро Худованд ба дӯстдорони Ӯ ваъда додааст. 13 Бигзор ҳеҷ кас ҳангоми озмудани худ бигӯяд: "Ман аз ҷониби Худо озмуда шудаам", зеро ки Худо наметавонад бо бадӣ озмуда шавад, ва ҳеҷ касро намеозмояд. 14 Аммо ҳар кас ба озмоиш дучор мешавад, вақте ки аз ҳавасҳои худ дур мешавад ва фирефта мешавад. 15 Пас, ҳангоме ки ҳавас ҳомила шуд, гуноҳро ба вуҷуд меорад, ва гуноҳ, ҳангоме ки тамом мешавад, мамотро ба вуҷуд меорад. 16 Эй бародарони маҳбуби ман, хато накунед. 17 Ҳар як атои нек ва ҳар атои комил аз боло аст ва аз ҷониби Падари нурҳо нозил мешавад, ки дар Ӯ ҳеҷ тағъирӣ ва сояи гардиш нест. 18 Аз рӯи хости Худ Ӯ моро бо каломи ростӣ ба дунё овард, то ки як навъ нахуствазири офаридаҳои Ӯ бошем. 19 Бинобар ин, эй бародарони маҳбуби ман, бигзор ҳар кас дар шунидан бошитоб, дар сухан оҳиста ва дар хашм оҳиста бошад. 20 Зеро ки ғазаби одам адолати Худоро ба амал намеоварад. 21 Бинобар ин ҳама нопокӣ ва зиёдатии зиштро як сӯ гузошта, каломи кандашударо, ки қодир аст ҷонҳои шуморо наҷот диҳад, бо фурӯтанӣ қабул кунед. 22 Аммо иҷрокунандагони калом бошед, на танҳо шунавандагон ва худатонро фиреб диҳед.

169

23 Зеро, агар касе шунавандаи калом бошад, на иҷрокунанда, вай ба шахсе монанд аст, ки чеҳраи табиии худро дар шиша мебинад; 24 Зеро ки вай худро мебинад ва ба роҳ меравад ва дарҳол фаромӯш мекунад, ки ӯ чӣ гуна одам буд. 25 Аммо ҳар кӣ ба шариати комили озодӣ нигоҳ мекунад ва дар он устувор мемонад, на шунавандаи фаромӯшхотир, балки иҷрокунандаи кор аст, ин шахс дар аъмоли худ баракат хоҳад ёфт. 26 Агар касе аз шумо диндор ба назар расад ва забони худро начандонад, балки дили худро фиреб диҳад, дини ин одам беҳуда аст. 27 Дини пок ва покиза дар пеши Худо ва Падар ин аст, то ки ятимон ва бевазанонро дар андӯҳашон дидор созад ва худро аз ҷаҳон пок нигоҳ дорад. БОБИ 2 1 Бародарони ман, ба Худованди мо Исои Масеҳ, ки Худованди ҷалол аст, аз рӯи эҳтиром имон наоваред. 2 Зеро, агар ба ҷамоати шумо марде бо ангуштарини тиллоӣ дар тан либоси зебо ояд, ва мискине низ дар тан либоси нопок дар бар ояд; 3 Ва шумо ба касе ки либоси ҳамҷинсгаро дар бар дорад, эҳтиром мегузоред ва ба вай бигӯед: "Дар ин ҷо дар ҷои хубе бинишин; ва ба мискинон бигӯ: "Дар он ҷо биист, ё дар зери пои ман бинишин". 4 Пас, оё шумо дар худ рӯйбинӣ намекунед ва доварони фикрҳои бад намешавед? 5 Гӯш кунед, эй бародарони маҳбуби ман, оё Худо мискинони ин ҷаҳонро аз имон сарватманд ва ворисони Малакути Ӯ, ки ба дӯстдорони Худ ваъда кардааст, интихоб накардааст? 6 Аммо шумо камбағалонро нафрат кардаед. Оё сарватмандон ба шумо зулм намекунанд, ва шуморо пеши курсиҳои доварӣ намекашанд? 7 Оё онҳо ба он номи шоистае, ки шумо ба он даъват шудаед, куфр намегӯянд? 8 Агар шумо шариати подшоҳиро мувофиқи Навиштаҳо иҷро кунед: "Ёри худро мисли худат дӯст бидор", хуб мекунед; 9 Аммо агар шумо ба одамон эҳтиром гузоред, гуноҳ мекунед ва ба шариат ҳамчун вайронкорон боварӣ доред. 10 Зеро ҳар кӣ тамоми шариатро риоя карда, дар як нукта васваса кунад, дар ҳама чиз гунаҳкор аст. 11 Зеро касе ки гуфта буд: "Зино накун", ҳамчунин гуфтааст: "Қатл накун". Ва агар ту зино накунӣ, вале агар бикушӣ, вайронкунандаи шариат мешавӣ. 12 Шумо низ ҳамин тавр бигӯед ва чунон амал кунед, чунон ки онҳое ки аз рӯи шариати озодӣ доварӣ карда мешаванд. 13 Зеро касе, ки марҳамат накардааст, бе марҳамат доварӣ хоҳад кард; ва марҳамат аз доварӣ шод мешавад. 14 Эй бародарони ман, чӣ фоида дорад, агар касе гӯяд, ки имон дораду аъмол надорад? Оё имон ӯро наҷот дода метавонад? 15Агар бародар ё хоҳаре бараҳна бошад ва аз ғизои ҳаррӯза монеъ бошад, 16 Ва яке аз шумо ба онҳо гуфт: «Ба саломатӣ биравед, гарм ва сер шавед; Бо вуҷуди он ки шумо ба онҳо чизҳои барои ҷисм заруриро намедиҳед; чи фоида дорад?

Ҷеймс

17 Ҳамин тавр, имон, агар амал накунад, мурда аст, танҳо буданаш. 18 Оре, одам метавонад бигӯяд: "Ту имон дорӣ, ва ман аъмол дорам; имони худро бе аъмоли худ ба ман нишон деҳ, ва ман имони худро ба ту ба воситаи аъмоли худ нишон хоҳам дод". 19 Ту имон дорӣ, ки Худои ягона ҳаст; Ту кори хубе кардаӣ: девҳо низ имон оварда, меларзанд. 20 Аммо, эй одами беҳуда, оё ту медонӣ, ки имон бе аъмол мурда аст? 21 Оё падари мо Иброҳим, вақте ки писари худ Исҳоқро бар қурбонгоҳ қурбонӣ карда буд, бо аъмол сафед нашуд? 22 Оё мебинӣ, ки чӣ гуна имон бо аъмоли Ӯ ба амал омад, ва имон ба воситаи аъмол комил шуд? 23 Ва Навишта ба амал омад, ки мегӯяд: "Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд; ва ӯ Дӯсти Худо номида шуд". 24 Пас шумо мебинед, ки чӣ тавр одам ба воситаи аъмол сафед мешавад, на танҳо бо имон. 25 Ҳамчунин, оё Роҳоби фоҳиша низ, вақте ки қосидонро қабул карда, бо роҳи дигар фиристода буд, бо аъмоли худ сафед нашуд? 26 Зеро, чунон ки ҷисм бе рӯҳ мурда аст, ончунон имон бе аъмол низ мурда аст.

13 Дар миёни шумо кист марди хирадманд ва дорои дониш аст? бигзор вай аз сухбати нек асархои худро бо хоксории хирад нишон дихад. 14 Аммо агар дар дилҳои худ ҳасад ва низоъ дошта бошед, фахр накунед ва бар зидди ростӣ дурӯғ нагӯед. 15 Ин ҳикмат аз боло нозил намешавад, балки заминӣ, нафсонӣ ва шайтонист. 16 Зеро дар ҷое ки ҳасад ва ҷанҷол ҳаст, дар он ҷо нофаҳмӣ ва ҳар кори бад ҳаст. 17 Аммо ҳикмате, ки аз боло аст, аввал пок, баъд сулҳҷӯ, нарм ва осон аст, пур аз марҳамат ва самараи нек, бе рӯйбинӣ ва риёкорӣ. 18 Ва самараи адолат дар сулҳу осоиштагӣ кошта мешавад. БОБИ 4 1 Ҷангҳо ва ҷанҷолҳо дар байни шумо аз куҷост? Аз ҳавасҳои шумо, ки дар андоми шумо меҷангад, аз ин рӯ намеоянд? 2 Шумо ҳавас мекунед ва надоред: мекушед, ва доштан мехоҳед, ва ба даст оварда наметавонед; меҷангед ва ҷанг мекунед, аммо надоред, зеро наметалабед. 3 Металабед, вале қабул намекунед, зеро ки шумо нодуруст талаб мекунед, то ки онро ба ҳавасҳои худ бихӯред. 4 Эй зинокорон ва зинокорон, намедонед, ки дӯстии ҷаҳон душманӣ бо Худост? Пас, ҳар кӣ дӯсти ҷаҳон бошад, душмани Худост. 5 Оё гумон мекунед, ки Навишта бар абас гуфта шудааст: "Рӯҳе ки дар мо сокин аст, ҳасад мебарад?" 6 Аммо Ӯ файзи бештар медиҳад. Бинобар ин ӯ мегӯяд: «Худо ба мағрурон муқобилат мекунад, вале ба фурӯтанон файз мебахшад». 7 Пас, худро ба Худо таслим кунед. Ба иблис муқобилат кунед, ва ӯ аз шумо мегурезад. 8 Ба Худо наздик шавед, ва Ӯ ба шумо наздик хоҳад шуд. Дастҳои худро пок кунед, эй гунаҳкорон; ва дилҳои худро пок кунед, эй дудилагӣ. 9 Ба ғазаб афтед ва гиря кунед: хандаи шумо ба мотам ва шодии шумо ба вазн табдил ёбад. 10 Дар ҳузури Худованд фурӯтан бошед, ва Ӯ шуморо боло хоҳад бардошт. 11 Эй бародарон, якдигарро бад нагӯед. Касе ки бародари худро бад гӯяд ва бародари худро доварӣ кунад, вай шариатро бад мегӯяд ва шариатро доварӣ мекунад; 12 Як Қонунгузор ҳаст, ки қодир аст наҷот диҳад ва нобуд созад: Ту кистӣ, ки дигареро доварӣ мекунӣ? 13 Эй касоне, ки мегӯед: "Имрӯз ё фардо ба чунин шаҳр меравем ва як сол дар он ҷо мемонем, ва хариду фурӯш ва фоида ба даст меорем". 14 Дар ҳоле ки шумо намедонед, ки фардо чӣ мешавад. Ҳаёти шумо барои чӣ аст? Он ҳатто буғест, ки андаке пайдо мешавад ва баъд нопадид мешавад. 15 Зеро ки шумо бояд бигӯед: "Агар Худованд бихоҳад, мо зиндагӣ мекунем ва ин ё он корро мекунем". 16 Аммо акнун шумо аз фахри худ шодӣ мекунед: ҳама шодӣ бад аст. 17 Бинобар ин барои ҳар кӣ медонад, ки некӣ карданро медонад, ва намекунад, барои вай гуноҳ аст.

БОБИ 3 1 Бародарони ман, устодони зиёд нашавед, зеро бидонед, ки мо ба маҳкумияти бузургтар дучор хоҳем шуд. 2 Зеро ки мо ҳамаро дар бисёр чизҳо ба васваса меандозем. Агар касе дар сухан васваса накунад, вай одами комил аст ва қодир аст ҷилави тамоми бадан. 3 «Инак, мо ба даҳони аспҳо пора мекунем, то ки ба мо итоат кунанд; ва мо тамоми бадани онҳоро давр мезанем. 4 Инак, киштиҳо, ки бо вуҷуди он ки ин қадар бузург бошанд ва аз шамолҳои сахт ронда шаванд ҳам, бо шӯли хеле хурд, ба ҳар ҷое ки ҳоким бихоҳад, чарх мезананд. 5 Ҳамин тавр, забон узвҳои хурд аст, ва аз чизҳои бузург фахр мекунад. Инак, чӣ қадар бузург аст оташи андак афрӯхт! 6 Ва забон оташест, ҷаҳони шарорат аст: забон дар андоми мо низ ҳамин тавр аст, ки тамоми баданро палид мекунад ва роҳи табиатро оташ мезанад; ва оташи дӯзах фурӯзон мешавад. 7 Зеро ки ҳар навъ ҳайвоноти ваҳшӣ, ва паррандагон, ва морҳо ва чизҳои дар баҳр ром карда шуда, ром карда шудааст. 8 Аммо забонро ҳеҷ кас ром карда наметавонад; ин бадии беитоат, пур аз захри марговар аст. 9 Бо ин мо Худои Падарро ҳамду сано мегӯем; Ва ба ин лаънат мо мардумеро, ки ба сурати Худо сохта шудаем. 10 Аз як даҳон баракат ва лаънат мебарояд. Бародарони ман, ин тавр набояд бошад. 11 Оё чашма аз ҳамон ҷо оби ширину талх равон мекунад? 12 Эй бародарони ман, оё дарахти анҷир меваи зайтун оварад? ё ток, анҷир? бинобар ин ягон фаввора хам оби шур ва хам тоза дода наметавонад.

170

Ҷеймс

БОБИ 5 1 Акнун биравед, эй сарватдорон, аз мусибатҳои худ, ки ба сари шумо хоҳад омад, гиряву нола кунед. 2 Сарватҳои шумо фосид, ва ҷомаҳои шумо куя аст. 3 Тиллову нуқраи ту саратон аст; ва занги онҳо бар зидди ту шаҳодат хоҳад дод, ва гӯшти туро мисли оташ хоҳанд хӯрд. Дар рӯзҳои охир шумо ганҷ ҷамъ кардаед. 4 «Инак, музди коргароне, ки киштзорҳои шуморо дарав кардаанд, ки аз шумо бо фиреб нигоҳ дошта шудааст, фарьёд мезанад; ва фарьёди даравгарон ба гӯши Худованди шанбеҳо мерасад. 5 Шумо дар рӯи замин бо ҳаловат зиндагӣ кардаед, ва фақир будед; шумо дилҳои худро ғизо додаед, чунон ки дар рӯзи қатл. 6 Шумо одилро маҳкум карда, куштаед; ва ӯ ба шумо муқобилат намекунад. 7 Пас, эй бародарон, то омадани Худованд сабр кунед. Инак, деҳқон мунтазири меваи гаронбаҳои замин аст ва барои он сабри зиёд дорад, то даме ки борони барвақт ва охирин борид. 8 Шумо низ сабр кунед; дилҳои худро устувор кунед, зеро ки омадани Худованд наздик аст. 9 Эй бародарон, ба якдигар кина накунед, то маҳкум нашавед; инак, Довар пеши дар истодааст. 10 Эй бародарони ман, анбиёро, ки ба исми Худованд сухан гуфтаанд, дар бораи уқубатҳо ва сабр мисол гиред. 11 Инак, мо онҳоро хушбахт меҳисобем, ки тобоваранд. Шумо дар бораи сабри Айюб шунидаед, ва анҷоми Худовандро дидаед; ки Худованд хеле раҳмдил ва меҳрубон аст. 12 Вале пеш аз ҳама, эй бародарон, қасам ёд накунед, на ба осмон, на ба замин ва на ба ҳеҷ қасами дигаре; балки бигзор ореи шумо оре бошад; ва на шумо, не; Мабодо ба маҳкумият дучор нашавед. 13 Оё касе аз шумо осеб дидааст? дуо кунад. Оё ягон хурсандӣ? бигзор вай таронахо бихонад. 14 Оё дар байни шумо касе бемор аст? бигзор пирони калисоро даъват кунад; ва бигзор дар бораи ӯ дуо гӯянд, ва ӯро бо равған ба исми Худованд тадҳин кунанд; 15 Ва дуои имон беморро шифо хоҳад дод, ва Худованд ӯро эҳьё хоҳад кард; ва агар гуноҳе карда бошад, омурзида мешавад. 16 Айбҳои худро ба якдигар эътироф кунед ва барои якдигар дуо гӯед, то шифо ёбед. Дуои пурсамари марди одил фоидаи зиёд дорад. 17 Илёс одаме буд, ки мисли мо тобеи ҳавасҳо буд ва ӯ бо ҷидду ҷаҳд дуо гуфт, ки борон наборад; ва дар давоми се солу шаш моҳ дар рӯи замин борон наборад. 18 Ва боз дуо гуфт, ва осмон борон борид, ва замин меваи худро дод. 19 Эй бародарон! 20 Бигзор вай бидонад, ки ҳар кӣ гунаҳкорро аз гумроҳии худ бармегардонад, ҷони маргро наҷот дода, гуноҳҳои зиёдеро пинҳон хоҳад кард.

171

1 Петрус БОБИ 1 1 Петрус, ҳаввории Исои Масеҳ, ба аҷнабиён, ки дар Понтус, Ғалотия, Кападокия, Осиё ва Битиния пароканда буданд, 2 Мувофиқи огоҳии пешакии Худои Падар, ба воситаи тақдиси Рӯҳ, барои итоаткорӣ ва пошидани Хуни Исои Масеҳ интихоб кунед: файз ва осоиштагӣ бар шумо афзун бод. 3 Муборак аст Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки ба ҳасби марҳамати фаровони Худ моро ба василаи эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон ба умеди зинда ба дунё овард, 4 Ба меросе ки бефано ва беайб ва пажмурда намешавад, дар осмон барои шумо маҳфуз аст, 5 Онҳо бо қуввати Худо ба воситаи имон нигоҳ дошта мешаванд, то наҷоте, ки дар замони охир зоҳир шаванд, омодаанд. 6 Дар он шумо бағоят шодӣ мекунед, гарчанде ки ҳоло барои муддате, агар лозим бошад, ба васвасаҳои гуногун гирифтор мешавед. 7 То озмоиши имони шумо, ки аз тиллои нобудшаванда хеле гаронбаҳотар аст, гарчанде ки он бо оташ озмуда мешавад, дар вақти зуҳури Исои Масеҳ барои ҳамду сано, иззат ва ҷалол ёфт. 8 Ӯро, ки надидаед, дӯст медоред; Дар Ӯ, гарчанде ки ҳоло Ӯро намебинед, вале имон овардаед, бо шодии бебаҳс ва пур аз ҷалол шодӣ мекунед; 9 То анҷоми имони шумо, ҳатто наҷоти ҷонҳои шумо. 10 Анбиё дар бораи наҷоте, ки ба шумо хоҳад расид, нубувват карда, дар бораи он наҷот ёфтаанд; 11 Ҷустуҷӯ кунед, ки Рӯҳи Масеҳ, ки дар онҳо буд, чӣ гуна ва ё кадом вақтро нишон медод, вақте ки вай дар бораи уқубатҳои Масеҳ ва ҷалоли баъд аз он бояд пешакӣ шаҳодат медод. 12 Ба онҳо маълум шуд, ки на ба худашон, балки ба мо он чиро, ки алҳол ба воситаи онҳое ки башорат дода, бо Рӯҳулқудс аз осмон нозил шудааст, ба шумо хабар додаанд; ки фариштагон мехоҳанд ба он чизҳое назар кунанд. 13 Бинобар ин камари ақли худро баста, ҳушёр бошед ва ба файзе ки дар ваҳйи Исои Масеҳ ба шумо ато хоҳад шуд, то охир умедвор бошед; 14 Ҳамчун фарзандони итоаткор, ба ҳавасҳои пештараи худ дар надонистани худ шакл надиҳед; 15 Аммо, чунон ки Даъваткунандаи шумо муқаддас аст, шумо низ дар ҳама гуна гуфтугӯ муқаддас бошед; 16 Зеро ки навишта шудааст: "Муқаддас бошед; зеро ки ман муқаддас ҳастам. 17 Ва агар шумо Падарро бихонед, ки Ӯ аз рӯи кори ҳар кас доварӣ мекунад, дар ин ҷо вақти иқомати худро бо тарс гузаронед; 18 Чунки шумо медонед, ки шумо бо чизҳои фосид, мисли нуқра ва тилло, аз гуфтугуи беҳудаи шумо, ки аз падарони шумо гузаштааст, фидия дода нашудаед; 19 Аммо бо Хуни гаронбаҳои Масеҳ, мисли барраи беайб ва беайб; 20 Ӯ дар ҳақиқат пеш аз бунёди ҷаҳон муқаррар шуда буд, вале дар ин замонҳои охир барои шумо зоҳир шуд,

172

21 Ки ба воситаи Ӯ ба Худое, ки Ӯро аз мурдагон эҳьё кард ва Ӯро ҷалол дод, имон меорад; то имон ва умеди шумо ба Худо бошад. 22 «Модоме ки шумо ҷонҳои худро дар итоат ба ростӣ ба воситаи Рӯҳ ба муҳаббати беайби бародарон пок кардаед, нигоҳ кунед, ки якдигарро бо дили пок дӯст доред. 23 Ва аз нав таваллуд ёфтаед, на аз насли фосид, балки аз насли бефано, бо каломи Худо, ки зинда аст ва то абад. 24 Зеро ки ҳар ҷисм мисли алаф аст, ва тамоми ҷалоли инсон мисли гули алаф аст. Алаф хушк мешавад ва гули он мерезад. 25 Аммо каломи Худованд то абад пойдор аст. Ва ин аст каломе ки ба воситаи Инҷил ба шумо мавъиза шудааст. БОБИ 2 1 Бинобар ин ҳар кина, ва ҳар макр, ва риёкорӣ, ва ҳасад ва ҳар сухани бадро як сӯ гузошта, 2 Ҳамчун тифлони навзод шири самимии каломро орзу кунед, то ки ба василаи он ба воя расед; 3 Агар чашидед, ки Худованд меҳрубон аст. 4 Ба онҳо меояд, ки мисли назди санги зинда, одамонро манъ кардааст, вале баргузидаи Худо ва гаронбаҳо, 5 Шумо низ чун сангҳои зинда хонаи рӯҳонӣ, каҳонати муқаддасро бино кардаед, то қурбониҳои рӯҳонии ба Худо мақбули Исои Масеҳро тақдим кунед. 6 Бинобар ин дар Навиштаҳо низ гуфта шудааст: "Инак, Ман дар Сион санги асосии гӯшаи баргузидаи гаронбаҳо мегузорам; ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд". 7 Пас, барои шумо, ки имон меоваред, Ӯ гаронбаҳост, аммо барои беитоатон сангест, ки бинокорон ба он иҷозат надодаанд, сари гӯшае мубаддал мешавад. 8 Ва санги пешпо ва санги васваса барои онҳое ки дар калом пешпо мехӯранд, ва итоат намекунанд; 9 Аммо шумо насли баргузида, коҳини подшоҳӣ, халқи муқаддас ва қавми ба худ хос ҳастед; то ки шумо ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз зулмот ба нури аҷоиби Худ даъват кардааст, баён кунед; 10 «Онҳое ки дар гузашта қавм набуданд, вале ҳоло қавми Худо мебошанд; онҳо марҳамат наёфта буданд, вале ҳоло марҳамат шудаанд. 11 Эй маҳбубони азиз, аз шумо, ҳамчун ғарибон ва ҳоҷиён илтимос мекунам, аз ҳавасҳои ҷисм, ки бар зидди рӯҳ ҷанг мекунанд, парҳез кунед; 12 Суҳбати шумо дар байни халқҳо ростқавл бошад, то ки дар ҳоле ки дар ҳаққи шумо ҳамчун бадкирдорон сухан мегӯянд, бо аъмоли неки шумо, ки хоҳанд дид, дар рӯзи таъриф Худоро ҳамду сано гӯянд. 13 Ба ҳар фармони инсонӣ ба хотири Худованд итоат кунед: хоҳ подшоҳ бошад, хоҳ олӣ; 14 Ё ба ҳокимон, ба монанди онҳое ки аз ҷониби Ӯ барои ҷазои бадкорон ва барои ситоиши неккорон фиристода мешаванд. 15 Зеро иродаи Худо чунин аст, ки шумо бо кори нек надонистани одамони аблаҳро хомӯш кунед; 16 Ҳамчун озод, ва на озодии худро барои либоси бадӣ истифода мебаред, балки ҳамчун бандагони Худо. 17 Ҳама одамонро эҳтиром кунед. Бародариро дӯст доред. Аз Худо битарс. Подшоҳро эҳтиром кунед.

1 Петрус

18 Эй ғуломон, бо тамоми тарс ба оғоёни худ итоат кунед; на танхо ба некихо ва нармхо, балки ба муфтхурон хам. 19 Зеро ин шоистааст, ки агар касе аз рӯи виҷдон назди Худо ба ғаму андӯҳ таҳаммул кунад ва ба ноҳақ уқубат кашад. 20 Зеро чӣ шараф аст, агар вақте ки шумо барои гуноҳҳои худ чабр кунед, сабр кунед? Ва агар чун кори неке кардед ва дар баробари он уқубат кунед, сабр кунед, ин дар назди Худо мақбул аст. 21 Зеро ки шумо барои ҳамин даъват шудаед, зеро Масеҳ низ барои мо уқубат кашида, ба мо намуна гузоштааст, то ки шумо аз паи Ӯ пайравӣ кунед. 22 Ки гуноҳе накардааст, ва дар даҳони ӯ макр пайдо нашудааст; 23 «Вакте ки ӯро дашном доданд, дигар дашном надод; Вақте ки ӯ азоб мекашид, таҳдид намекард; балки худро ба Довари одил супурд; 24 Ӯ гуноҳҳои моро дар Бадани Худ бар дарахт бардошт, то ки мо, ки барои гуноҳҳо мурда будем, барои адолат зиндагӣ кунем; ба воситаи ҷароҳатҳои Ӯ шифо ёфтаед. 25 Зеро шумо мисли гӯсфандони гумроҳшуда будед; вале акнун ба Чӯпон ва усқуфи ҷонҳои шумо баргардонида мешаванд.

13 Ва чӣ касест, ки ба шумо зиён мерасонад, агар шумо ба некӣ пайравӣ кунед? 14 Аммо агар барои адолат уқубат кашед, хушбахтед шумо; ва аз даҳшати онҳо натарсед ва ташвиш накашед; 15 Аммо Худованд Худоро дар дилҳои худ тақдис кунед; ва ҳамеша омода бошед, ки ба ҳар касе ки аз шумо сабаби умеде, ки дар шумост, бо фурӯтанӣ ва тарс пурсад, ҷавоб диҳад. 16 Виҷдони пок доштан; То ки дар ҳаққи шумо, мисли бадкорон, бадгӯӣ мекунанд, хиҷил шаванд, ки бардурӯғ сухани неки шуморо дар Масеҳ айбдор мекунанд. 17 Зеро, агар хости Худо бошад, барои кори нек уқубат кашидан беҳтар аст, аз он ки барои кори бад уқубат кашед. 18 Зеро ки Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо, одил барои золимон уқубат кашидааст, то ки моро назди Худо биёрад, ба ҳасби ҷисм кушта шуда, вале ба воситаи Рӯҳ эҳьё шуд. 19 Ба воситаи он низ рафта, ба арвоҳи зиндонӣ мавъиза мекард; 20 Онҳо замоне беитоат буданд, вақте ки як вақтҳо пурсабрии Худо дар айёми Нӯҳ мунтазир меистод, дар ҳоле ки киштӣ тайёр буд, ва дар он шумораи ками одамон, яъне ҳашт нафар бо об наҷот ёфтанд. 21 Ба ин монанд, ки таъмид низ моро ба воситаи эҳёи Исои Масеҳ наҷот медиҳад (на дур кардани ифлосии ҷисм, балки ҷавоби виҷдони пок дар назди Худо). 22 «Он ки ба осмон рафта, ба ямини Худост; фариштагон ва ҳокимиятҳо ва қудратҳо ба Ӯ итоат мекунанд.

БОБИ 3 1 Ҳамчунин шумо, эй занон, ба шавҳарони худ итоат кунед; ки ҳар кӣ ба калом итоат накунад, онҳо низ бе калом бо гуфтугӯи занон ғолиб оянд; 2 Дар ҳоле, ки ба гуфтори покдомании ту ва тарсу ҳарос бубинанд. 3 Бигзор ороиши зоҳирии онҳо бофтан аз мӯй ва пӯшидани тилло, ё пӯшидани либос набошад; 4 Аммо бигзор он шахси ниҳони дил дар он чизест, ки фосид нест, ҳатто ороиши рӯҳи ҳалим ва ором, ки дар назари Худо гаронбаҳост. 5 Зеро ки дар айёми қадим занони муқаддас низ, ки ба Худо таваккал мекарданд, ба ҳамин тариқа, ба шавҳарони худ итоат карда, худро ороиш медоданд; 6 Чунон ки Соро ба Иброҳим итоат карда, ӯро оғо меномид: шумо духтарони онҳо ҳастед, то даме ки некӣ кунед, ва аз ҳеҷ ваҷҳ натарсед. 7 Ҳамчунин шумо, эй шавҳарон, бо онҳо мувофиқи дониш сокин шавед ва занро ҳамчун зарфи заифтар ва ворисони файзи ҳаёт эҳтиром кунед; ки ба дуои шумо халал нарасонад. 8 Ниҳоят, ҳама якдил бошед, ба якдигар раҳму шафқат кунед, бародаронро дӯст доред, раҳмдил ва хушмуомила бошед. 9 На дар ивази бадӣ бадӣ, ва на паноҳ барои даҳшат, балки баракати баръакс; зеро медонед, ки шумо барои он даъват шудаед, то ки вориси баракат шавед. 10 Зеро ҳар кӣ ҳаётро дӯст дошта, рӯзҳои некро бубинад, бигзор забонашро аз бадӣ нигоҳ дорад, ва лабҳояшро, ки макр нагӯянд; 11 Бигзор ӯ аз бадӣ дурӣ ҷӯяд ва некӣ кунад; бигзор вай сулхро чустучу кунад ва ба он ноил шавад. 12 Зеро ки чашмони Худованд бар одилон аст, ва гӯшҳои Ӯ барои дуои онҳо кушода аст, аммо чеҳраи Худованд бар зидди бадкорон аст.

БОБИ 4 1 Пас, чунон ки Масеҳ барои мо ба ҳасби ҷисм уқубат кашидааст, шумо низ бо ҳамон ақл мусаллах шавед; 2 То ки вай дигар боқимондаи вақти худро дар ҷисм на бар тибқи ҳавасҳои одамон, балки ба хости Худо зиндагӣ кунад. 3 Зеро ки дар замони гузаштаи ҳаёти мо кифоя аст, ки иродаи халқҳоро ба амал оварем, вақте ки мо бо шаҳватпарастӣ, ҳавасҳо, ифротгароӣ, шароб, зиёфатҳо, зиёфатҳо ва бутпарастиҳои зишт рафтор мекардем; 4 Дар ин ҷо онҳо тааҷҷубоваранд, ки шумо бо онҳо ба ҳамон ошӯби зиёдаравӣ давида, дар ҳаққи шумо бадгӯӣ накунед; 5 Ки ба касе, ки омода аст, ки мурдагон ва мурдагонро доварӣ кунад, ҳисобот хоҳад дод. 6 Зеро ба ин сабаб ба мурдагон низ башорат дода шуд, то ки онҳо ба ҳасби ҷисм ба ҳасби одамон доварӣ карда шаванд, вале ба ҳасби Худо ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ кунанд. 7 Аммо анҷоми ҳама чиз наздик аст: Пас, ҳушёр бошед ва барои дуо бедор бошед. 8 Ва пеш аз ҳама дар байни худ меҳрубонии гарм дошта бошед, зеро ки эҳсон гуноҳҳои зиёдро мепӯшонад. 9 Ба якдигар меҳмоннавозӣ кунед, бе кина. 10 Чӣ тавре ки ҳар кас инъомро гирифтааст, ҳамон тавр ба якдигар хизмат кунед, ҳамчун идоракунандагони неки файзи гуногунҷанбаи Худо. 11 Агар касе сухан гӯяд, бигзор вай мисли суханони Худо сухан гӯяд; Агар касе хизмат кунад, бигзор онро

173

1 Петрус

мувофиқи қобилияте ки Худо ато кардааст, ба ҷо оварад, то ки Худо дар ҳама чиз ба воситаи Исои Масеҳ ҷалол ёбад, ки ҳамду сано ва салтанат то абад Ӯро бод. омин. 12 Эй маҳбубон, дар бораи озмоиши оташин, ки барои озмудани ту аст, тааҷҷубовар набош, гӯё ки гӯё чизи аҷибе бо шумо рӯй дода бошад; 13 Аммо шод бошед, ки шумо шарики уқубатҳои Масеҳ ҳастед; то ки ҳангоме ки ҷалоли Ӯ зоҳир шавад, шумо низ аз шодии беандоза шод шавед. 14 Агар шуморо ба исми Масеҳ мазаммат кунанд, хушбахт ҳастед; зеро ки Рӯҳи ҷалол ва Худо бар шумо қарор гирифтааст: аз ҷониби онҳо Ӯро бад мегӯянд, вале аз ҷониби шумо ҷалол меёбад. 15 Аммо бигзор ҳеҷ яке аз шумо ҳамчун қотил, ё дузд, ё бадкирдор, ё ҳамчун банд дар корҳои дигарон уқубат накашад. 16 Аммо, агар касе ҳамчун масеҳӣ уқубат кашад, хиҷил нагардад; балки барои ин Худоро ҳамду сано гӯяд. 17 Зеро замоне расидааст, ки доварӣ бояд аз хонаи Худо сар шавад; ва агар он аввал аз мо сар шавад, оқибати онҳое ки ба Инҷили Худо итоат намекунанд, чӣ мешавад? 18 Ва агар одилон базӯр наҷот ёбанд, осиён ва гунаҳкор дар куҷо пайдо мешаванд? 19 Пас, бигзор онҳое, ки мувофиқи иродаи Худо уқубат мекашанд, ҷонҳои худро дар кори нек ба Ӯ, ҳамчун Офаридгори содиқ нигоҳ доранд.

шаҳодат додам, ки ин файзи ҳақиқии Худост, ки шумо дар он истодаед. 13 Калисои Бобил, ки бо шумо интихоб шудааст, ба шумо салом мерасонад; ва писарам Маркус низ ҳамин тавр мекунад. 14 Ба якдигар бо бӯсаи меҳрубонӣ салом гӯед. Салом бар шумо бод, ки дар Исои Масеҳ ҳастед. омин.

БОБИ 5 1 Ба пирон, ки дар миёни шумо ҳастанд, насиҳат медиҳам, ки онҳо низ пир ва шоҳиди уқубатҳои Масеҳ ва шарики ҷалоле, ки зоҳир хоҳад шуд; 2 Гӯсфанди Худоро, ки дар миёни шумост, бихӯред, на ба зӯрӣ, балки ихтиёран. на барои даромади палид, балки аз ақли омода; 3 На ҳамчун сарварони мероси Худо, балки барои рама намуна мебошем. 4 Ва ҳангоме ки сарвари чӯпон пайдо шавад, шумо тоҷи ҷалоле хоҳед гирифт, ки пажмурда намешавад. 5 Ҳамчунин, эй ҷавонон, ба пирон итоат кунед. Оре, ҳамаатон ба якдигар итоат кунед ва фурӯтаниро дар бар кунед, зеро ки Худо ба мағрурон муқобилат мекунад ва ба фурӯтанон файз мебахшад. 6 Пас, дар зери дасти тавонои Худо фурӯтан бошед, то ки Ӯ шуморо дар вақташ сарафроз гардонад. 7 Тамоми ғамхории худро бар Ӯ вогузор; зеро ки вай дар хакки шумо гамхорй мекунад. 8 Ҳушёр бошед, ҳушёр бошед; зеро ки душмани шумо иблис мисли шери ғуррон дар гирду атроф давр мезанад ва дар ҷустуҷӯи он ки касеро бихӯрад; 9 Онҳое ки дар имон устуворанд, муқобилат мекунанд, зеро медонанд, ки ҳамон мусибатҳо ба бародарони шумо, ки дар ҷаҳон ҳастанд, ба амал меоянд. 10 Аммо Худои ҳама файз, ки моро ба ҷалоли абадии Худ ба василаи Исои Масеҳ даъват кардааст, пас аз он ки шумо каме уқубат кашидаед, шуморо комил, устувор, қавӣ ва устувор гардонад. 11 То абад ҷалол ва салтанат ба Ӯ бод. омин. 12 Ба Силвонус, ки бародари вафодори шумост, ба гумонам, ман ба таври мухтасар навишта, насиҳат ва

174

Номаи дуюми Петрус

ки дар ҷои торикӣ медурахшад, то субҳидам ва ситораи рӯз дар дилҳои шумо тулӯъ мекунад. 20 Пеш аз ҳама инро бидонед, ки ҳеҷ як нубуввати Навиштаҳо тафсири хусусие надорад. 21 Зеро ки нубувват дар замонҳои қадим бо хости инсон наомадааст, балки муқаддасони Худо, чунон ки аз Рӯҳулқудс ба амал омада буданд, сухан мегуфтанд.

БОБИ 1

БОБИ 2

1 Шимъӯни Петрус, ғулом ва ҳаввории Исои Масеҳ, ба онҳое ки ба воситаи адолати Худо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ бо мо имони гаронбаҳо пайдо кардаанд: 2 Файз ва осоиштагӣ бар шумо ба воситаи шинохти Худо ва Исои Худованди мо афзун бод, 3 Чунон ки қудрати илоҳии Ӯ ба воситаи дониши Он ки моро ба ҷалол ва некӣ даъват кардааст, ҳама чизҳои ба ҳаёт ва парҳезгорӣ тааллуқдоштаро ба мо ато кардааст: 4 Ба воситаи онҳо ба мо ваъдаҳои бениҳоят бузург ва гаронбаҳо дода шудаанд, то ки шумо ба воситаи онҳо шарики табиати илоҳӣ бошед ва аз фасоде, ки дар ҷаҳон ба василаи шаҳват аст, раҳо ёфтед. 5 Ва ғайр аз ин, тамоми ҷидду ҷаҳд зоҳир намуда, ба имони худ фазилат зам кунед; ва ба дониши нек; 6 Ва ба дониши хирад; ва сабр кардан; ва парҳезгорӣ сабр кунед; 7 Ва ба парҳезгорӣ меҳрубонии бародарона; ва ба хайрхохии бародарона. 8 Зеро, агар ин чизҳо дар шумо бошанд ва фаровон бошанд, шуморо водор мекунанд, ки дар шинохти Худованди мо Исои Масеҳ на нозой ва бесамар нахоҳед шуд. 9 Аммо касе ки ба ин чизҳо намерасад, кӯр аст, ва дурро дида наметавонад ва фаромӯш кардааст, ки аз гуноҳҳои кӯҳнаи худ пок шудааст. 10 Бинобар ин, беҳтараш, эй бародарон, саъй кунед, ки даъват ва баргузидаи худ дуруст бошад; 11 Зеро ки ҳамин тавр даромадгоҳ барои шумо ба Малакути абадии Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ ба таври фаровон хизмат хоҳад кард. 12 Бинобар ин ман беэътиноӣ нахоҳам кард, ки шуморо ҳамеша ба ёд оварам, гарчанде ки шумо онҳоро медонед ва дар ҳақиқати ҳозира устувор бошед. 13 Бале, ман фикр мекунам, ки то даме ки дар ин хайма ҳастам, бояд шуморо ба ёд оварда, ба шӯр оварам; 14 Чун медонам, ки ба зудӣ ман бояд ин хаймаи худро тарк кунам, чунон ки Худованди мо Исои Масеҳ ба ман нишон додааст. 15 Ва ман саъй хоҳам кард, ки шумо пас аз марги ман ин чизҳоро ҳамеша дар ёд дошта бошед. 16 Зеро ки мо, вақте ки қудрат ва омадани Худованди мо Исои Масеҳро ба шумо маълум кардем, аз паи афсонаҳои бо маккорона сохташуда пайравӣ накардаем, балки шоҳидони бузургии Ӯ будем. 17 Зеро ки Ӯ аз ҷониби Худои Падар иззат ва ҷалол гирифт, ҳангоме ки аз ҷалоли олӣ ба ӯ чунин овозе расид: "Ин Писари Маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хушнудам". 18 Ва ин овозро, ки аз осмон омад, мо шунидем, вақте ки бо Ӯ дар кӯҳи муқаддас будем. 19 Мо инчунин як каломи нубуввате дорем; Аз ин шумо некӣ мекунед, ки панд гиред, чунон ки ба нуре,

175

1 Аммо дар миёни қавм анбиёи козиб низ буданд, чунон ки дар миёни шумо муаллимони козиб низ хоҳанд буд, ки онҳо ба таври пинҳонӣ бидъатҳои лаънатӣ ба вуҷуд меоранд, ҳатто Худовандро, ки онҳоро харидааст, инкор мекунанд ва ба сари худ ҳалокати зуд меоранд. 2 Ва бисьёр касон аз паи роҳҳои фосиди онҳо хоҳанд шуд; ки дар хакки онхо рохи ростй бад гуфта мешавад. 3 Ва бо тамаъ бо суханони сохта ба ту тиҷорат хоҳанд кард, ки доварии онҳо кайҳо боз боқӣ намемонад, ва маҳкумияти онҳо хоб намекунад. 4 Зеро, агар Худо фариштагони гуноҳкардаро амон намедод, балки онҳоро ба дӯзах андохта, ба занҷирҳои зулмот таслим мекард, то ки барои доварӣ нигоҳ дошта шаванд; 5 Ва ҷаҳони кӯҳнаро дареғ нагузошт, балки ҳаштум Нӯҳро, ки воизи адолат буд ва бар ҷаҳони осиён тӯфон овард, наҷот дод; 6 Ва шаҳрҳои Садӯм ва Амӯро ба хокистар табдил дода, онҳоро бо харобкорӣ маҳкум намуда, онҳоро барои онҳое, ки баъд аз он осиён зиндагӣ хоҳанд кард, намунае сохт; 7Ва Лутро, ки аз гуфтугӯи палидони шарир хашмгин шуда буд, раҳо кард: 8 (Зеро он марди одил, ки дар миёни онҳо сокин буд, бо дидан ва шунидан, ҷони одилонаи худро бо аъмоли ғайриқонунии онҳо рӯз то рӯз ба хашм меовард;) 9Худованд медонад, ки чӣ тавр парҳезгоронро аз озмоишҳо раҳо кунад ва золимонро то рӯзи доварӣ нигоҳ дорад, то ки ҷазо диҳанд. 10 Аммо пеш аз ҳама онҳое ки ба ҳаваси ҷисм рафтор мекунанд, дар ҳаваси нопокӣ рафтор мекунанд ва ҳукуматро нафрат мекунанд. Онҳо худхоҳанд, ки аз бадгӯӣ дар бораи шаъну шараф наметарсанд. 11 Дар ҳоле ки фариштагон, ки дар қувват ва тавонотаранд, ба ҳузури Худованд бар онҳо айбҳои таҳқиромез намеоваранд. 12 Аммо инҳо, чун ҳайвони ваҳшии табиӣ, ки барои асир ва нобуд карда шудаанд, дар бораи чизҳое, ки намефаҳманд, бадгӯӣ мекунанд; ва дар фасоди худ комилан нобуд хоҳанд шуд; 13 Ва мукофоти ноинсофиро хоҳанд гирифт, чунон ки онҳо дар рӯз шӯришро ҳаловат меҳисобанд. Онҳо доғҳо ва нуқсонҳое ҳастанд, ки бо фиреби худ бозӣ мекунанд, дар ҳоле ки бо шумо зиёфат мекунанд; 14 Чашмони пур аз зино дошта бошед ва аз гуноҳ дур шуда наметавонад; фирефтани ҷонҳои ноустувор: дилеро, ки онҳо бо корҳои тамаъкорона ба кор андохтаанд; кӯдакони лаънатӣ: 15 Онҳо роҳи ростро тарк карда, гумроҳ шудаанд ва бо роҳи Билъом ибни Босор, ки музди ноинсофиро дӯст медоштанд;

Номаи дуюми Петрус

16 Аммо барои гуноҳаш мазаммат карда шуд: хари гунг, ки бо овози одамӣ сухан мегуфт, аз девонаи набӣ манъ мекард. 17 Инҳо чоҳҳои беоб, абрҳое мебошанд, ки бо тундбод бардошта мешаванд; ки тумани зулмот абадй махфуз аст. 18 Зеро, вақте ки онҳо суханони ботил ва дабдабанок мегӯянд, онҳо ба воситаи ҳавасҳои ҷисм ва ба ваҷҳи зиёд ба худ ҷалб мекунанд, ки покизагон аз дасти гумроҳон раҳо шуданд. 19 Ҳангоме ки онҳо ба онҳо озодиро ваъда медиҳанд, худашон бандагони фосид ҳастанд: зеро ки одамизод бар ҳар кӣ ғолиб ояд, ба ғуломӣ оварда мешавад. 20 Зеро, агар пас аз шинохти Худованд ва Наҷотдиҳанда Исои Масеҳ аз ифлосиҳои ҷаҳон раҳоӣ ёфта, боз ба он гирифтор шаванд ва ғолиб оянд, оқибати охирин бо онҳо аз аввалаш бадтар аст. 21 Зеро барои онҳо беҳтар мебуд, ки роҳи адолатро нашинохтанд, аз он ки баъд аз донистани он, аз ҳукми муқаддаси ба онҳо супурдашуда рӯй гардонанд. 22 Аммо ба онҳо мувофиқи мақоли ҳақиқӣ рӯй дод: "Саг боз ба қайи худ табдил мешавад"; ва гове, ки шуста шуда буд, то дар ботлоқ ғӯя кард.

12 Оё мунтазири он ҳастед ва то омадани рӯзи Худо, ки дар он осмон дар оташ аст, пароканда хоҳад шуд, ва унсурҳо аз гармии шадид об хоҳанд шуд? 13 Бо вуҷуди ин, мо, мувофиқи ваъдаи Ӯ, интизори осмони нав ва замини нав ҳастем, ки дар онҳо адолат сокин аст. 14 Бинобар ин, эй маҳбубон, модоме ки шумо чунин чизҳоро интизоред, саъй кунед, то ки назди Ӯ дар осоиштагӣ, беайб ва беайб пайдо шавед. 15 Ва ҳисоб кунед, ки пурсабрии Худованди мо наҷот аст; чунон ки бародари маҳбуби мо Павлус низ аз рӯи ҳикмате, ки ба ӯ ато шудааст, ба шумо навиштааст; 16 «Чунон ки дар ҳамаи номаҳои худ дар ин бора сухан меронд; ки дар он баъзе чизҳои фаҳмо душвор аст, ва онҳое, ки наомӯзанд ва ноустувор ҳастанд, мисли Навиштаҳои дигар, ба ҳалокат мерасанд. 17 Пас, шумо, эй маҳбубон, модоме ки ин чизҳоро пешакӣ медонед, эҳтиёт шавед, ки шумо низ бо гумроҳии шарирон бурда шуда, аз устувории худ наафтед. 18 Аммо дар файз ва дар шинохти Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ рушд кунед. Ӯро ҳоло ва то абад ҷалол бод. омин.

БОБИ 3 1 Ин номаи дуюм, эй маҳбубон, ҳоло ба шумо менависам; Дар ҳардуи он ман зеҳни поки шуморо ба василаи ёдоварӣ бармеангезам: 2 То он суханонеро, ки пеш аз анбиёи муқаддас гуфта буданд, ва ҳукми мо, ҳаввориён ва Наҷотдиҳандаро ба ёд оред: 3 Аввалан инро бидонед, ки дар айёми охир масхаракунандагоне пайдо хоҳанд шуд, ки аз рӯи ҳавасҳои худ рафтор мекунанд, 4 Ва гуфт: «Куҷост ваъдаи омадани Ӯ? зеро ки азбаски падарон хобидаанд, ҳама чиз ҳамон тавре ки аз ибтидои офариниш буд, боқӣ мемонад. 5 Зеро ки онҳо бо омодагӣ намедонанд, ки осмон аз қадим бо каломи Худо буд, ва замин аз об ва дар об истода буд. 6 Ба ин васила ҷаҳони он замон пур аз об нобуд шуд; 7 Аммо осмон ва замин, ки ҳоло бо ҳамон калом дар анбор нигоҳ дошта мешаванд, бар зидди рӯзи доварӣ ва ҳалокати одамони осиён дар оташ нигоҳ дошта мешаванд. 8 Аммо, эй маҳбубон, аз як чиз бехабар набошед, ки як рӯз дар назди Худованд мисли ҳазор сол аст, ва ҳазор сол мисли як рӯз. 9 Худованд дар иҷрои ваъдааш сустӣ намекунад, чунон ки баъзе касон сустиро ҳисоб мекунанд; балки нисбат ба мо пурсабр аст ва намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба кунанд. 10 Аммо рӯзи Худованд мисли дузд дар шаб хоҳад омад; ки дар он осмон бо ғавғои азиме гузарад, ва унсурҳо аз гармии шадид об хоҳанд шуд, замин ва корҳои дар он мавҷудбуда сӯзонда хоҳанд шуд. 11 Пас, модоме ки ҳамаи ин чизҳо нест карда мешаванд, шумо бояд дар ҳар гуна гуфтугӯи муқаддас ва парҳезгорӣ чӣ гуна шахс бошед?

176

Номаи якуми Юҳанно БОБИ 1 1 Он чи аз ибтидо буд, ки мо шунидаем, ва бо чашмони худ дидаем, ва ба он нигоҳ кардем ва дастҳои мост, аз Каломи ҳаёт; 2 (Зеро ки ҳаёт зоҳир шуд, ва мо онро дидаем, ва шаҳодат медиҳем ва ба шумо хабар медиҳем, ки ҳаёти ҷовидонӣ бо Падар буд ва ба мо зоҳир шуд;) 3 Он чи дидаем ва шунидаем, ба шумо хабар медиҳем, то ки шумо низ бо мо мушоракат дошта бошед; 4 Ва инро мо ба шумо менависем, то ки шодии шумо пур шавад. 5 Пас ин аст хабаре ки мо дар бораи Ӯ шунидаем ва ба шумо эълон мекунем, ки Худо нур аст, ва дар Ӯ ҳеҷ зулмот нест. 6 Агар гӯем, ки бо Ӯ мушоракат дорем ва дар торикӣ рафтор мекунем, дурӯғ мегӯем ва рост намегӯем; 7 Аммо агар мо дар рӯшноӣ рафтор кунем, чунон ки Ӯ дар рӯшноӣ аст, мо бо якдигар мушоракат дорем, ва Хуни Писари Ӯ Исои Масеҳ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад. 8 Агар гӯем, ки гуноҳе надорем, худамонро фиреб медиҳем, ва дар мо ростӣ нест. 9 Агар мо ба гуноҳҳои худ иқрор шавем, Ӯ амин ва одил аст, ки гуноҳҳои моро биомурзад ва моро аз ҳар ноинсофӣ пок мекунад. 10 Агар гӯем, ки гуноҳе накардаем, вайро дурӯғгӯй мекунем, ва каломи Ӯ дар мо нест. БОБИ 2 1 Фарзандони ман, инро ба шумо менависам, то гуноҳ накунед. Ва агар касе гуноҳ кунад, мо дар назди Падар, Исои Масеҳи одил ҳимоятгар дорем. 2 Ва Ӯ кафорати гуноҳҳои мост, ва на танҳо барои гуноҳҳои мо, балки ҳамчунин барои гуноҳҳои тамоми ҷаҳон. 3 Ва аз ин мо медонем, ки Ӯро мешиносем, агар аҳкоми Ӯро риоя кунем. 4 Касе ки гӯяд, ки "Ман Ӯро мешиносам" ва аҳкоми Ӯро риоя намекунад, дурӯғгӯй аст, ва дар вай ростӣ нест. 5 Аммо ҳар кӣ ба каломи Ӯ вафо кунад, дар вай муҳаббати Худо комил аст; аз ин мо медонем, ки мо дар Ӯ ҳастем. 6 Ҳар кӣ гӯяд, ки дар Ӯ сокин аст, бояд худаш низ рафтор кунад, чунон ки Ӯ роҳ мерафт. 7 Эй бародарон, ман ба шумо ҳукми нав наменависам, балки ҳукми кӯҳнаеро, ки шумо аз ибтидо доштед. Фармони қадимӣ каломест, ки шумо аз аввал шунидаед. 8 Боз ҳукми наве ба шумо менависам, ки он дар Ӯ ва дар шумо рост аст: зеро ки торикӣ гузаштааст, ва нури ҳақиқӣ ҳоло медурахшад. 9 Ҳар кӣ гӯяд, ки вай дар рӯшноист ва аз бародари худ нафрат кунад, то ҳол дар зулмот аст.

177

10 Ҳар кӣ бародари худро дӯст медорад, дар нур сокин аст, ва ҳеҷ ваҷҳ дар вай васваса кардан нест. 11 Аммо касе ки аз бародари худ нафрат мекунад, дар зулмот аст ва дар торикӣ роҳ меравад ва намедонад, ки ба куҷо меравад, зеро он торикӣ чашмони ӯро кӯр кардааст. 12 Ба шумо, эй фарзандон, менависам, зеро гуноҳҳои шумо ба хотири исми Ӯ бахшида шудаанд. 13 Ба шумо, эй падарон, менависам, зеро шумо Онро, ки аз ибтидо буд, шинохтед. Ба шумо, эй ҷавонон, менависам, зеро шумо бар шарир ғолиб омадаед. Ба шумо, эй фарзандон, менависам, зеро шумо Падарро шинохтед. 14 Ба шумо, эй падарон, навиштаам, зеро ки шумо Онро аз ибтидо шинохтед. Ба шумо, эй ҷавонон, навиштаам, зеро шумо қавӣ ҳастед, ва каломи Худо дар шумо сокин аст, ва шумо бар шарир ғолиб омадаед. 15 Ҷаҳонро дӯст надоред ва он чи дар ҷаҳон аст. Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар вай нест. 16 Зеро ҳар он чи дар ҷаҳон аст: ҳаваси ҷисм ва ҳаваси чашмон ва ғурури зиндагӣ аз Падар нест, балки аз ҷаҳон аст. 17 Ва ҷаҳон ва ҳаваси он гузарон аст, лекин ҳар кӣ иродаи Худоро ба ҷо меоварад, то абад боқи мемонад. 18 Эй фарзандон, ин дафъаи охирин аст; ва чунон ки шумо шунидаед, ки зиддимасеҳ меояд, алҳол зиддимасеҳҳо бисьёранд; ки аз он мо медонем, ки ин дафъаи охирин аст. 19 Онҳо аз мо берун рафтанд, вале аз мо набуданд; зеро агар аз мо мебуданд, бешубҳа бо мо мемонданд, вале онҳо берун рафтанд, то маълум шавад, ки на ҳама аз мо ҳастанд. 20 «Лекин шумо аз ҷониби Қуддус таассурот доред ва ҳама чизро медонед. 21 Ман ба шумо на барои он навиштаам, ки шумо ростиро намедонед, балки барои он ки онро медонед, ва ҳеҷ дурӯғе аз ростӣ нест. 22 Кист дурӯғгӯй, ҷуз касе ки Масеҳ будани Исоро инкор мекунад? Ӯ зиддимасеҳ аст, ки Падар ва Писарро инкор мекунад. 23 Ҳар кӣ Писарро инкор кунад, Падарро надорад, балки ҳар кӣ Писарро эътироф мекунад, Падарро низ дорад. 24 Пас, бигзор он чизе ки аз аввал шунидаед, дар шумо бимонад. Агар он чи аз ибтидо шунидаед, дар шумо бимонад, шумо низ дар Писар ва дар Падар хоҳед монд. 25 Ва ин ваъдаест, ки Ӯ ба мо ҳаёти ҷовидонӣ додааст. 26 Ин чизҳоро ба шумо дар бораи онҳое, ки шуморо фиреб медиҳанд, навиштаам. 27 Аммо тадҳине ки шумо аз Ӯ гирифтаед, дар шумо сокин аст, ва шумо эҳтиёҷ надоред, ки касе шуморо таълим диҳад; шумо дар Ӯ бимонед. 28 Ва алҳол, эй кӯдакон, дар Ӯ бимонед; то ки ҳангоме ки Ӯ зоҳир шавад, мо эътимод дошта бошем, ва аз омадани Ӯ дар пеши Ӯ хиҷил нашавем. 29 Агар донед, ки Ӯ одил аст, бидонед, ки ҳар кӣ адолат мекунад, аз Ӯ таваллуд ёфтааст. БОБИ 3 1 Инак, Падар ба мо чӣ гуна муҳаббате ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем; бинобар ин ҷаҳон моро намешиносад, зеро ки Ӯро нашинохт.

Номаи якуми Юҳанно

БОБИ 4

2 Эй маҳбубон! Мо ҳоло фарзандони Худо ҳастем, ва ҳанӯз маълум нест, ки мо чӣ гуна хоҳем буд; зеро ки мо Ӯро ҳамон тавре ки ҳаст, хоҳем дид. 3 Ва ҳар касе ки ба ӯ чунин умед дорад, худро пок мекунад, чунон ки вай пок аст. 4 Ҳар кӣ гуноҳ кунад, шариатро низ вайрон мекунад, зеро гуноҳ вайрон кардани шариат аст. 5 Ва шумо медонед, ки Ӯ зоҳир шуд, то гуноҳҳои моро бигирад; ва дар Ӯ гуноҳе нест. 6 Ҳар кӣ дар Ӯ бимонад, гуноҳ намекунад; ҳар кӣ гуноҳ мекунад, Ӯро надидааст ва нашинохтааст. 7 Эй фарзандон, ҳеҷ кас шуморо фирефта накунад: ҳар кӣ адолат мекунад, одил аст, чунон ки вай одил аст. 8 Ҳар кӣ гуноҳ мекунад, аз иблис аст; зеро ки иблис аз аввал гуноҳ мекунад. Барои ҳамин Писари Худо зоҳир шуд, то ки аъмоли иблисро нест кунад. 9 Ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, гуноҳ намекунад; зеро ки насли вай дар вай мемонад, ва гуноҳ карда наметавонад, зеро ки аз Худо таваллуд ёфтааст. 10 Фарзандони Худо ва фарзандони иблис дар ин зоҳир мешаванд: ҳар кӣ адолат намекунад, аз Худо нест, ва касе ки бародари худро дӯст намедорад. 11 Зеро ин аст паёме ки шумо аз аввал шунидаед, ки мо якдигарро дӯст дорем. 12 На мисли Қобил, ки аз он шарир буд ва бародари худро кушт. Ва чаро ӯро кушт? Зеро ки аъмоли худаш бад буд, ва бародараш одилона. 13 Тааҷҷуб накунед, эй бародаронам, агар ҷаҳон аз шумо нафрат кунад. 14 Мо медонем, ки аз марг ба ҳаёт гузаштаем, зеро бародаронро дӯст медорем. Ҳар кӣ бародари худро дӯст намедорад, дар марг мемонад. 15 Ҳар кӣ аз бародари худ нафрат кунад, қотил аст; ва шумо медонед, ки ҳеҷ қотил дар вай ҳаёти ҷовидонӣ надорад. 16 Аз ин мо муҳаббати Худоро дарк мекунем, зеро Ӯ ҷони Худро барои мо фидо кардааст; ва мо бояд ҷони худро барои бародарон фидо кунем. 17 Аммо ҳар кӣ неъмати ин ҷаҳонро дорад, ва бародари худро мӯҳтоҷӣ дида, дилҳои раҳмдилонаи худро аз ӯ мебандад, чӣ гуна муҳаббати Худо дар вай сокин мешавад? 18 Фарзандони ман, биёед бо сухан дӯст надорем ва на бо забон; балки дар амал ва дар хакикат. 19 Ва аз ин мо медонем, ки мо аз ростӣ ҳастем ва дилҳои худро ба ҳузури Ӯ ором хоҳем кард. 20 Зеро, агар дили мо моро маҳкум кунад, Худо аз дили мо бузургтар аст ва ҳама чизро медонад. 21 Эй маҳбубон, агар дили мо моро маҳкум накунад, пас мо ба Худо эътимод дорем. 22 Ва ҳар чӣ талаб кунем, аз Ӯ мегирем, зеро ки аҳкоми Ӯро риоят мекунем ва он чи ба назари Ӯ писанд аст, ба ҷо меоварем. 23 Ва ҳукми Ӯ ин аст, ки мо ба исми Писари Ӯ Исои Масеҳ имон оварем ва якдигарро дӯст дорем, чунон ки Ӯ ба мо фармудааст. 24 Ва ҳар кӣ аҳкоми Ӯро риоят мекунад, дар вай сокин аст, ва вай дар вай. Ва аз ин мо медонем, ки Ӯ дар мо сокин аст, аз Рӯҳе ки ба мо ато кардааст.

1 Эй маҳбубон, ба ҳар рӯҳ бовар накунед, балки рӯҳҳоро санҷед, ки оё онҳо аз Худо ҳастанд, зеро ки анбиёи козиб ба ҷаҳон бисьёранд. 2 Аз ин рӯ шумо Рӯҳи Худоро медонед: ҳар рӯҳе ки эътироф мекунад, ки Исои Масеҳ ба ҳасби ҷисм омадааст, аз Худост. 3 Ва ҳар рӯҳе ки эътироф намекунад, ки Исои Масеҳ ба ҳасби ҷисм омадааст, аз Худо нест; ва ин ҳамон рӯҳи зиддимасеҳ аст, ки шумо шунидаед, ки меояд. ва ҳатто ҳоло он дар ҷаҳон аст. 4 Шумо, эй фарзандон, аз Худо ҳастед ва онҳоро мағлуб кардаед, зеро он ки дар шумост, аз он ки дар ҷаҳон аст, бузургтар аст. 5 Онҳо аз ҷаҳон ҳастанд, бинобар ин онҳо дар бораи ҷаҳон мегӯянд, ва ҷаҳон онҳоро мешунавад. 6 Мо аз Худоем: ҳар кӣ Худоро мешиносад, моро мешунавад; касе ки аз Худо нест, ба мо гӯш намедиҳад. Аз ин рӯ мо рӯҳи ростӣ ва рӯҳи гумроҳиро медонем. 7 Эй маҳбубон, биёед якдигарро дӯст дорем, зеро муҳаббат аз Худост; ва ҳар кӣ дӯст медорад, аз Худо таваллуд ёфтааст ва Худоро мешиносад. 8 Касе ки дӯст надорад, Худоро намешиносад; зеро Худо муҳаббат аст. 9 Муҳаббати Худо ба мо дар ин зоҳир шуд, зеро Худо Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то ки мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ кунем. 10 Муҳаббат дар он аст, ки мо Худоро дӯст надоштем, балки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то ки кафорати гуноҳҳои мо шавад. 11 Эй маҳбубон, агар Худо моро ҳамин тавр дӯст дошт, мо низ бояд якдигарро дӯст дорем. 12 Ҳеҷ кас Худоро ҳеҷ гоҳ надидааст. Агар мо якдигарро дӯст дорем, Худо дар мо сокин аст, ва муҳаббати Ӯ дар мо комил аст. 13 Аз ин мо медонем, ки мо дар Ӯ сокин ҳастем, ва Ӯ дар мо, зеро ки Ӯ аз Рӯҳи Худ ба мо ато кардааст. 14 Ва мо дидем ва шаҳодат медиҳем, ки Падар Писарро фиристод, то Наҷотдиҳандаи ҷаҳон шавад. 15 Ҳар кӣ эътироф кунад, ки Исо Писари Худост, Худо дар вай сокин аст, ва ӯ дар Худо. 16 Ва мо муҳаббатеро, ки Худо ба мо дорад, донистем ва имон овардем. Худо муҳаббат аст; ва ҳар кӣ дар муҳаббат сокин аст, дар Худо сокин аст, ва Худо дар вай. 17 Муҳаббати мо дар ин ҷо комил шудааст, то ки мо дар рӯзи доварӣ ҷуръат дошта бошем, зеро чӣ тавре ки Ӯст, мо дар ин ҷаҳон ҳамон тавр ҳастем. 18 Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад, зеро тарс азоб дорад. Ҳар кӣ метарсад дар муҳаббат комил нест. 19 Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт. 20 Агар касе гӯяд: "Ман Худоро дӯст медорам, ва аз бародари худ нафрат кунад, вай дурӯғгӯй аст; зеро касе ки бародари худро, ки дидааст, дӯст надорад, чӣ гуна метавонад Худоро, ки надидааст, дӯст дорад?" 21 Ва мо аз Ӯ чунин ҳукм дорем: ҳар кӣ Худоро дӯст медорад, бародари худро низ дӯст дорад.

178

Номаи якуми Юҳанно

БОБИ 5 1 Ҳар кӣ имон дорад, ки Исо Масеҳ аст, аз Худо таваллуд ёфтааст; 2 Аз ин мо медонем, ки фарзандони Худоро дӯст медорем, вақте ки Худоро дӯст медорем ва аҳкоми Ӯро риоя мекунем. 3 Зеро муҳаббати Худо ин аст, ки мо аҳкоми Ӯро риоят кунем, ва аҳкоми Ӯ ғамгин нест. 4 Зеро ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, ҷаҳонро мағлуб мекунад; ва ин аст ғалабае ки ҷаҳонро мағлуб мекунад, имони мо. 5 Кист, ки ҷаҳонро мағлуб мекунад, ҷуз касе ки имон дорад, ки Исо Писари Худост? 6 Ин аст Он ки бо об ва хун омада, Исои Масеҳ аст; на танхо бо об, балки бо об ва хун. Ва Рӯҳ шаҳодат медиҳад, зеро ки Рӯҳ ростист. 7 Зеро се ҳастанд, ки дар осмон шаҳодат медиҳанд: Падар, Калом ва Рӯҳулқудс; ва ин се як ҳастанд. 8 Ва се ҳастанд, ки дар замин шаҳодат медиҳанд: Рӯҳ, ва об ва хун; ва ин се дар як чиз мувофиқанд. 9 Агар мо шаҳодати одамонро қабул кунем, шаҳодати Худо бузургтар аст, зеро ин шаҳодати Худост, ки Ӯ дар бораи Писари Худ шаҳодат додааст. 10 Ҳар кӣ ба Писари Худо имон оварад, дар худ шаҳодат дорад; зеро ба шаҳодате ки Худо дар бораи Писари Худ додааст, бовар намекунад. 11 Ва ин шаҳодат аст, ки Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ ато кардааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. 12 Ҳар кӣ Писар дорад, ҳаёт дорад; ва ҳар кӣ Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад. 13 Ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, навиштаам; то бидонед, ки шумо ҳаёти ҷовидонӣ доред, ва ба исми Писари Худо имон оваред. 14 Ва ин аст эътимоде ки мо ба Ӯ дорем, ки агар мо мувофиқи иродаи Ӯ чизе талаб кунем, Ӯ моро мешунавад; 15 Ва агар донем, ки Ӯ моро мешунавад, ҳар чи талаб кунем, медонем, ки хоҳишҳоеро дорем, ки аз Ӯ хостем. 16 Агар касе бинад, ки бародари худ гуноҳе мекунад, ки то мамот нест, бихоҳад биталабад ва ба вай ҳаёт ато хоҳад кард барои онҳое ки то мамот гуноҳ намекунанд. Гуноҳе ҳаст то мамот: Ман намегӯям, ки ӯ барои он дуо гӯяд. 17 Ҳар ноинсофӣ гуноҳ аст, ва гуноҳе нест, ки мамот аст. 18 Мо медонем, ки ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, гуноҳ намекунад; лекин ҳар кӣ аз Худо таваллуд ёфтааст, худро нигоҳ медорад, ва шарир ба вай даст намерасонад. 19 Ва мо медонем, ки мо аз Худо ҳастем, ва тамоми ҷаҳон дар шарорат хобидааст. 20 Ва мо медонем, ки Писари Худо омада, ба мо хирад бахшид, то ки ҳаққро бидонем, ва мо дар ҳақиқӣ, дар Писари Ӯ Исои Масеҳ ҳастем. Ин аст Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ. 21 Эй фарзандон, худро аз бутҳо нигоҳ доред. омин.

179

Ҷон дуюм БОБИ 1 1 Пирон ба хонуми баргузида ва фарзандони вай, ки ман онҳоро дар ростӣ дӯст медорам; ва на танҳо ман, балки ҳамаи онҳое ки ростиро медонанд; 2 Ба хотири ростӣ, ки дар мо сокин аст ва то абад бо мо хоҳад буд. 3 Файз, марҳамат ва осоиштагӣ аз ҷониби Худои Падар ва аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ, Писари Падар, дар ростӣ ва муҳаббат бо шумо бод. 4 Ман хеле шод шудам, ки аз байни фарзандонат ёфтам, ки дар ростӣ рафтор мекунанд, чунон ки мо ҳукми Падарро гирифтаем. 5 Ва алҳол аз ту илтимос мекунам, эй хонум, на ончунон ки ба ту ҳукми нав навиштаам, балки он чизе ки мо аз ибтидо доштем, ки якдигарро дӯст дорем. 6 Ва муҳаббат он аст, ки мо аз рӯи аҳкоми Ӯ рафтор кунем. Ин аст ҳукм: чунон ки шумо аз ибтидо шунидаед, бар тибқи он рафтор кунед. 7 Зеро ки бисьёр фиребгарон ба ҷаҳон дохил шудаанд, ки эътироф намекунанд, ки Исои Масеҳ ба ҳасби ҷисм омадааст. Ин фиребгар ва зиддимасеҳ аст. 8 Ба худ нигоҳ кунед, ки мо он чиро, ки кардаем, аз даст надиҳем, балки мукофоти пурра ба даст орем. 9 Ҳар кӣ таҷовуз кунад ва дар таълимоти Масеҳ сокин набошад, Худо надорад. Ҳар кӣ дар таълимоти Масеҳ сокин аст, вай ҳам Падар ва ҳам Писарро дорад. 10 Агар касе назди шумо омада, ин таълимотро наоварад, ӯро ба хонаи худ қабул накунед ва ба Худо амр накунед; 11 Зеро ҳар кӣ ба Худо суръат талаб кунад, шарики аъмоли бади вай аст. 12 Ман чизҳои зиёде доштам, ки ба шумо бинависам, намехостам бо коғазу сиёҳ бинависам; 13 Фарзандони хоҳари баргузидаат ба ту салом мегӯянд. омин. Ҷон сеюм БОБИ 1 1 Пирон ба Ғоиси маҳбуб, Ки ӯро дар ростӣ дӯст медорам. 2 Эй маҳбубон, пеш аз ҳама мехоҳам, ки ту комёб бошӣ ва саломат бошӣ, чунон ки ҷони ту обод бошад. 3 Зеро ки ман хеле шод шудам, вақте ки бародарон омада, дар бораи ростӣ дар ту шаҳодат доданд, чунон ки ту дар ростӣ рафтор мекунӣ. 4 Ман хурсандии бузургтар аз шунидани он нест, ки фарзандонам дар ростӣ рафтор мекунанд. 5 Эй азизон! 6 Онҳое ки дар бораи эҳсони ту дар назди калисо шаҳодат додаанд; 7 Зеро ки онҳо ба хотири исми Ӯ берун рафта, аз ғайрияҳудиён чизе нагирифтанд. 8 Пас, мо бояд чунинҳоро қабул кунем, то ки шарики ростӣ бошем. 9 Ман ба калисо навиштам, аммо Диотрефс, ки дӯст медорад, ки дар байни онҳо бартарӣ дошта бошад, моро қабул намекунад. 10 Бинобар ин, агар биёям, корҳои ӯро ба ёд хоҳам овард, ки вай бо суханони бад бар зидди мо мекунад, ва бо он қаноат намекунад, ва худаш бародаронро қабул намекунад ва хоҳишмандонро манъ карда, аз калисо берун мекунад. 11 Эй маҳбубон, аз паи бадӣ наравед, балки ба некӣ. Ҳар кӣ некӣ мекунад, аз Худост, лекин ҳар кӣ бадӣ мекунад, Худоро надидааст. 12 Димитриус дар бораи ҳама одамон ва худи ростӣ хабари хубе дорад; оре, ва мо низ шаҳодат медиҳем; ва шумо медонед, ки китоби мо рост аст. 13 Ман чизҳои зиёде доштам, ки бинависам, аммо бо сиёҳӣ ва қалам ба ту наменависам: 14 Аммо боварӣ дорам, ки ба зудӣ туро хоҳам дид, ва мо рӯ ба рӯ сӯҳбат хоҳем кард. Салом бар шумо. Дӯстони мо ба шумо салом мегӯянд. Ба дӯстон бо ном салом гӯед.

180

Яҳудо БОБИ 1 1 Яҳудо, бандаи Исои Масеҳ ва бародари Яъқуб, ба онҳое ки аз ҷониби Худои Падар тақдис ва ҳифз шудаанд дар Исои Масеҳ ва номида мешавад: 2 Фаиз ва осоиштаги ва муҳаббат бар шумо афзун бод. 3 Эи маҳбубон, вақте ки ман тамоми кушишро ба харҷ додам, ки ба шумо дар бораи наҷоти умуми нависам, ба ман лозим омад, ки ба шумо менависам ва шуморо насиҳат медиҳам, ки барои имоне ки як бор ба муқаддасон дода шудааст, мубориза баред супурда шудааст. 4 Зеро баъзе касоне ҳастанд, ки бехабари даромадаанд, ки барои ин довари пешаки таъин шудаанд, шарир, одамоне, ки фаизи Худои моро ба озоди ва Худованд Худои ягона ва Худованди мо Исои Масеҳ табдил медиҳанд даст кашид 5 Он гоҳ ба шумо хотиррасон мекунам, гарчанде ки шумо як вақт медонистед, ки Худованд пас аз фиристодани мардум қавмро Мисрро наҷот дод, сипас кофиронро нобуд кард. 6 Ва фариштагон, ки мавқеи аввалини худро нигоҳ надоштанд, балки манзили худро тарк карданд, Ӯ дар занҷирҳои абади дар зери то рузи доварии рузи бузург торики нигоҳ дошта мешуд. 7 Мисли Садум ва Амуро ва шаҳрҳои гирду атрофи онҳо, ки худро ба зино ва аз паи ҷисми бегона рафтанд, намунаи ибрат бошед, дар ҳоле ки онҳо интиқом аз оташи абади мегиранд. 8 Ба ҳамин тариқ, ин хоббинони палид ҷисмро палид мекунанд, ҳукмрони мекунанд ва дар бораи шаъну шараф бадгуи мекунанд. 9 Аммо фаришта Микоил, вақте ки бо иблис, ки дар бораи бадани Мусо баҳс мекард, баҳс мекард, ҷуръат накард, ки бар у иттиҳоми туҳматомез оварад, балки гуфт: Худованд туро сарзаниш кунад. 10 Аммо онҳо дар бораи чизҳое, ки намедонанд, бадгуи мекунанд; балки он чиро, ки табиатан медонанд, мисли хаивонхои вахшиена худашонро нобуд мекунанд. 11 Вои бар ҳоли онҳо! зеро ки онҳо бо роҳи Қобил рафтанд ва тамаъкорона аз паи гумроҳии Билъом давиданд мукофот, ва дар зиддияти Core ҳалок шуданд. 12 Инҳо доғҳои идҳои муҳаббати шумост, вақте ки онҳо бо шумо зиефат карда, бе тарсу ҳарос худро мехуранд: абрҳо Ое беоб, ки бо шамол мекашонад? дарахтоне, ки меваашон пажмурда, бе мева, ду маротиба мурда, ба решаҳои решаканшуда; 13 Мавҷҳои хашмгини баҳр, ки кафк барканоранд, хиҷили худро; ситорахои овора, ки торикии ба онхо торики абади нигох дошта мешавад. 14Ва Ҳанух, ки аз Одам буд, низ дар бораи онҳо нубувват карда, гуфт: «Инак, Худованд бо даҳ ҳазор нафар меояд. муқаддасонаш, 15 то ки ҳамаро довари кунад ва ҳамаи шариронро дар ҳама аъмоли шарирашон маҳкум кунад. ки онҳо бадкори карда буданд, ва дар бораи ҳама суханҳои сахти худ, ки гунаҳкорони шарир бар зидди Ӯ гуфтаанд. 16 Инҳо шикоятгарон ва шикояткунандагон ҳастанд, ки мувофиқи ҳавасҳои худ рафтор мекунанд; ва дахонашон аз хаячону хаячон мегуянд суханон, бо мафтуни одамон ба манфиати худ. 17 Аммо, эи маҳбубон, суханони ҳаввориени Худованди мо Исои Масеҳро дар хотир нигоҳ доред; 18 Чи тавр онҳо ба шумо гуфтанд, ки дар замони охир бояд масхарагароне паидо шаванд, ки ба назари шарирони худ ҳавас бояд роҳ равад. 19 Инҳо касоне ҳастанд, ки аз руи нафсони, бе Руҳ ҷудо мешаванд. 20 Аммо шумо, эи маҳбубон, худро бар имони муқаддаси худ обод кунед, чунон ки дар Руҳулқудс дуо мегуед, 21 Худро дар муҳаббати Худо нигоҳ доред, дар ҳоле ки марҳамати Худованди мо Исои Масеҳро интизор бошед, то даме ки ҳаети ҷовидони. 22 Ва ба баъзеҳо раҳмдил бошед, ки ин фарқ мекунад: 23 Ва дигарон бо тарс наҷот медиҳанд, ки онҳоро аз оташ берун оваранд; ҳатто аз либосе, ки бо ҷисм олуда шудааст, нафрат кунед. 24 Ва ба касе, ки қодир аст, ки туро аз афтидан нигоҳ дорад ва дар пеши ҷалоли Худ беаиб нишон диҳад. бо шодии бузург гузошта, 25 Ба Худои ягонаи хирадманд, ки Наҷотдиҳандаи мост, ҷалол ва ҷалол, салтанат ва қудрат ҳоло ва то абад бод. омин

181

Ваҳй

БОБИ 2

БОБИ 1 1 Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ ато кард, то он чиро, ки ба зудӣ воқеъ хоҳад шуд, ба бандагонаш нишон диҳад; ва фиристода, онро ба воситаи фариштаи худ ба бандаи худ Юҳанно нишон дод: 2 Онҳо дар бораи каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ ва ҳар он чи дидааст, шаҳодат медиҳанд. 3 Хушо касе ки мехонад ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чи дар он навишта шудаанд, риоя мекунанд, зеро ки вақт наздик аст. 4 Юҳанно ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо бод, аз он ки ҳаст, ва он ки буд ва оянда аст; ва аз ҳафт рӯҳ, ки дар пеши тахти Ӯст; 5 Ва аз Исои Масеҳ, ки Шоҳиди амин ва Нахустзодаи мурдагон ва мири подшоҳони замин аст. Ба Он ки моро дӯст дошт ва бо Хуни Худ моро аз гуноҳҳоямон шуста, 6 Ва моро подшоҳон ва коҳинони Худо ва Падари Ӯ гардонд; Ӯро то абад ҷалол ва салтанат бод. омин. 7 Инак, Ӯ бо абрҳо меояд; ва ҳама чашмҳо Ӯро ва онҳое, ки Ӯро сӯрох кардаанд, хоҳанд дид; Бо вуҷуди ин, омин. 8 Ман Алфа ва Омега ҳастам, ибтидо ва интиҳо, мегӯяд Худованд, ки ҳаст, ва буд ва оянда, Қодири Мутлақ. 9 Ман, Юҳанно, ки низ бародари ту ва ҳамсафари шумо дар андӯҳ ва Малакути Исои Масеҳ ҳастам, барои каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ дар ҷазирае ки Патмос ном дорад, будам. 10 Ман дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам ва аз паси худ овози баланде шунидам, ки мисли карнай 11 Гуфт: " Ман Алфа ва Омега, аввалин ва охирин ҳастам; ва: "Он чи мебинӣ, дар китоб бинавис ва ба ҳафт калисое ки дар Осиё ҳастанд, бифирист; ба Эфсӯс, ва ба Смирна, ва ба Перғам, ва ба Тятира, ва ба Сардис, ва ба Филаделфия ва Лудкия. 12 Ва ман рӯй гардондам, то овозеро, ки бо ман сухан мегуфт, бубинам. Ва рӯй гардонда, ҳафт шамъдони тиллоиро дидам; 13 Ва дар миёни ҳафт шамъдон касе мисли Писари Одам буд, ки дар тан ҷомае дошт, ки то пои по дошта бошад, ва камарбандашро камарбанди тиллоӣ дошт. 14 Сар ва мӯйҳояш мисли пашм, мисли барф сафед; ва чашмонаш мисли шӯълаи оташ буданд; 15 Ва пойҳои ӯ мисли миси маҳин, мисли он ки дар танӯр сӯхтаанд; ва овози Ӯ мисли садои обҳои бисьёр. 16 Ва ӯ дар дасти росташ ҳафт ситора дошт, ва аз даҳони ӯ шамшери дудама мебаромад; 17 Ва чун ӯро дидам, мисли мурда пеши пойҳояш афтодам. Ва дасти рости Худро бар ман гузошта, гуфт: « Натарс; Ман аввалин ва охиринам: 18 «Ман зинда ҳастам ва мурда будам; ва инак, ман то абад зинда ҳастам, омин; ва калидҳои дӯзах ва маргро доранд. 19 Он чи дидаӣ, ва он чи ҳаст, ва он чи дар оянда хоҳад буд, бинавис; 20 Сирри ҳафт ситорае, ки дар дасти рости ман дидӣ, ва ҳафт чароғдони тиллоӣ. Ҳафт ситора фариштагони ҳафт калисо мебошанд; ва ҳафт шамъдон, ки ту дидӣ, ҳафт калисо мебошанд.

182

1 Ба фариштаи калисои Эфсӯс бинавис; Он ки ҳафт ситораро дар дасти росташ нигоҳ медорад ва дар миёни ҳафт чароғдони тилло қадам мезанад, чунин мегӯяд; 2 Аъмоли ту, ва меҳнати ту, ва сабри туро медонам, ва чӣ гуна ту онҳоро ба бадкирдорон тоқат карда наметавонӣ; 3 Ва тоқат карди ва сабр кард, ва ба хотири исми Ман заҳмат кашида, аз ҳуш нарафт. 4 Бо вуҷуди ин, ман аз ту чизе дорам, зеро ки муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ. 5 Пас, ба ёд овар, ки аз куҷо афтодаӣ ва тавба кун ва корҳои аввалинро ба ҷо овар; вагарна ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва чароғдонатро аз ҷои худ дур хоҳам кард, магар тавба накунӣ. 6 Аммо ту ин аст, ки аз аъмоли николаиён нафрат медорӣ, ки ман низ аз он нафрат дорам. 7 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, аз дарахти ҳаёт, ки дар миёни биҳишти Худост, хоҳам хӯрд. 8 Ва ба фариштаи калисои Смирна бинавис; Инро аввалин ва охирин, ки мурда ва зинда аст, мегӯянд; 9 Аъмоли Ту, ва андӯҳ ва фақри Туро медонам, (вале ту сарватдор ҳастӣ) ва куфри онҳоро медонам, ки мегӯянд, яҳудӣ ҳастанд, ва не, балки ибодатхонаи шайтон мебошанд. 10 Аз он азобҳое, ки ту мекашӣ, натарс: инак, иблис баъзеи шуморо ба зиндон хоҳад андохта, то имтиҳон шавед; ва даҳ рӯз андӯҳ хоҳед дошт: то мамот содиқ бош, ва ман ба ту тоҷи ҳаёт хоҳам дод. 11 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ҳар кӣ ғолиб ояд, аз марги дуюм осеб набинад. 12 Ва ба фариштаи калисои Перғамус бинавис; «Инро мегӯяд Он Касе ки шамшери тези ду нӯх дорад; 13 Ман корҳои туро медонам, ва дар куҷо сокин ҳастӣ, ҳатто дар он ҷое ки курсии шайтон аст; ва ту исми Маро маҳкам нигоҳ медорӣ ва имони маро инкор накардаӣ, ҳатто дар он рӯзҳое, ки Антипас шаҳиди содиқи ман буд, ва дар миёни шумо кушта шуд, дар он ҷо шайтон истикомат мекунад. 14 Аммо ман аз ту чанд чиз дорам, зеро дар он ҷо ту пайравони таълимоти Билъом ҳастӣ, ки ба Балоқ таълим медод, ки пеши банӣ‐Исроил монеа гузорад, қурбониҳои бутҳоро бихӯрад ва зино кунад. 15 Ҳамин тавр ту низ онҳое ҳастӣ, ки таълимоти николайиёнро доранд, ки ман аз он нафрат дорам. 16 Тавба кунед; вагарна ба зудӣ назди ту меоям ва бо шамшери даҳони худ ба муқобили онҳо меҷангам. 17 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд; Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, аз манна ниҳон хоҳам хӯрд, ва ба вай санги сафед хоҳам дод, ва дар санг номи наве навишта шудааст, ки онро ҷуз касе ки қабул мекунад, ҳеҷ кас намедонад. 18 Ва ба фариштаи калисои Тиётира бинавис; Инро Писари Худо мегӯяд, ки чашмонаш мисли шӯълаи оташ аст, ва пойҳояш мисли миси хуб аст; 19 Аъмоли ту, ва садақа, ва хизмат, ва имон, ва сабри ту ва аъмоли туро медонам; ва охирин аз аввал бештар бошад. 20 Бо вуҷуди ин, ман аз ту чанд чиз дорам, зеро ба он зан Изобал, ки худро набӣ меномид, иҷозат медиҳӣ, ки

Ваҳй

бандагони Маро таълим диҳад ва фирефта кунад, ки ба зино машғул шавад ва қурбониҳои бутҳоро бихӯрад. 21 Ва ман ба вай фурсат додам, ки аз зиноаш тавба кунад; ва тавба накард. 22 Инак, Ман ӯро дар бистари худ хоҳам андохт, ва онҳоеро, ки бо вай зино мекунанд, ба мусибати бузург гирифтор хоҳам кард, магар ин ки аз аъмоли худ тавба накунанд. 23 Ва фарзандони ӯро бо марг хоҳам кушт; ва ҳамаи калисоҳо хоҳанд донист, ки Ман кофтуковкунандаи ҷилдҳо ва дилҳо ҳастам; ва ба ҳар яке аз шумо мувофиқи аъмоли шумо хоҳам дод. 24 «Лекин ба шумо ва ба дигарон дар Тиётира мегӯям, ки ба ҳамаи онҳое ки ин таълимотро надоранд ва умқи шайтонро намедонанд, чунон ки мегӯянд; Бар шумо бори дигар намегузорам. 25 Аммо он чиро, ки шумо аллакай нигоҳ доштаед, то омаданам. 26 Ва ҳар кӣ ғолиб ояд ва аъмоли Маро то охир риоя кунад, ба вай бар халқҳо қудрат хоҳам дод; 27 Ва онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; мисли зарфҳои кулолгар ба ларза хоҳанд афтод, чунон ки Ман аз Падари Худ гирифтаам. 28 Ва ман ба ӯ ситораи субҳро хоҳам дод. 29 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. БОБИ 3 1 Ва ба фариштаи калисои Сардис бинавис; Инро мегӯяд Он Касе ки ҳафт Рӯҳи Худо ва ҳафт ситора дорад; Аъмоли туро медонам, ки ту ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ ва мурдаӣ. 2 Бедор бошед ва чизҳои боқимондаро, ки барои мурдан омода аст, қавӣ гардонед, зеро ки аъмоли туро дар ҳузури Худо комил наёфтаам. 3 Пас, ба ёд овар, ки чӣ гуна гирифтаӣ ва шунидаӣ, ва маҳкам нигоҳ доштан ва тавба кун. «Пас, агар бедор набошӣ, мисли дузд бар ту хоҳам омад, ва ту намедонӣ, ки дар кадом соат бар ту хоҳам омад». 4 Ту дар Сардис чанд ном дорӣ, ки ҷомаҳои худро палид накардаанд; ва бо ман либоси сафед хоҳанд рафт, зеро ки онҳо сазоворанд. 5 Ҳар кӣ ғолиб ояд, ҷомаи сафед дар бар хоҳад кард; ва исми Ӯро аз китоби ҳаёт маҳв нахоҳам кард, балки исми Ӯро дар ҳузури Падари Худ ва дар ҳузури фариштагони Ӯ эътироф хоҳам кард. 6 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. 7 Ва ба фариштаи калисои Филоделфия бинавис; Инро мегӯяд муқаддас, росткор, касе ки калиди Довудро дорад, мекушояд, ва ҳеҷ кас намепӯшад; ва мебандад, ва ҳеҷ кас намекушояд; 8 Ман аъмоли Туро медонам: инак, Ман дари кушодеро пеши ту гузоштаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бибандад; 9 Инак, Ман онҳоро аз куништҳои шайтон хоҳам кард, ки мегӯянд, яҳудӣ ҳастанд, вале дурӯғ мегӯянд; инак, онҳоро водор хоҳам кард, ки омада, пеши пойҳои Ту саҷда кунанд ва бидонанд, ки Туро дӯст доштаам. 10 Азбаски каломи пурсабрии маро риоя кардӣ, ман низ туро аз соати озмоиш, ки бар тамоми ҷаҳон хоҳад

183

омад, нигоҳ медорам, то ки сокинони рӯи заминро озмоиш кунам. 11 «Инак, ман ба зудӣ меоям: он чиро, ки дорӣ, нигоҳ дор, то тоҷи туро касе нагирад. 12 Ҳар кӣ ғолиб ояд, дар маъбади Худои худ сутуне хоҳам сохт, ва ӯ дигар берун нахоҳад рафт; ва бар вай номи Худои худ ва номи шаҳри Худои Худро, ки Ерусалими нав аст, хоҳам навишт. ки аз осмон аз ҷониби Худои ман нозил мешавад, ва Ман исми нави Худро бар Ӯ хоҳам навишт. 13 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. 14 Ва ба фариштаи калисои Лудкия бинавис; Инро Омин, шоҳиди мӯътамад ва ҳақиқӣ, ибтидои офариниши Худо мегӯяд; 15 Аъмоли туро медонам, ки на сард ҳастӣ, на гарм; 16 Пас, азбаски ту гарм ҳастӣ, ва на сард ва на гарм, ман туро аз даҳони худ берун хоҳам кард. 17 Зеро ки мегӯӣ: "Ман сарватдорам ва аз мол зиёд шудаам ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам"; ва намедонӣ, ки ту бадбахт ва бадбахт ва бечора ва кӯр ва бараҳна ҳастӣ. 18 Ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз ман тиллои дар оташ озмудашударо бихар, то сарватдор шавӣ; ва либоси сафед, то ки дар бар шавӣ, ва расвоии аврати ту зоҳир нашавад; ва ба чашмони худ молида бинӯш, то бубинӣ. 19 Ҳар киро дӯст медорам, сарзаниш мекунам ва ҷазо медиҳам: пас, ғайрат кунед ва тавба кунед. 20 «Инак, ман дар назди дар истода, мекӯкам: агар касе овози Маро бишнавад ва дарро кушояд, назди вай медароям, ва бо ӯ хӯрок мехӯрам, ва ӯ бо ман. 21 Ба ҳар кӣ ғолиб ояд, иҷозат медиҳам, ки бо Ман дар тахти Худ биншинад, чунон ки Ман низ ғолиб омадаам ва бо Падари Худ дар тахти Ӯ нишастаам. 22 Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд. БОБИ 4 1 Пас аз ин ман нигоҳ кардам, ва инак, даре дар осмон кушода шуд; ва овози аввалине ки шунидам, мисли карнайе буд, ки бо ман гуфтугӯ мекард; ки гуфта буд: «Ба ин ҷо биё, ва ман он чиро, ки дар оянда бояд бошад, ба ту нишон хоҳам дод». 2 Ва дарҳол ман ба рӯҳ афтодам, ва инак, тахте дар осмон нишаста буд, ва яке бар тахт нишаст. 3 Ва Нишинанда бояд мисли санги яшму сардин назар мекард; ва дар гирди тахт рангинкамоне буд, ки мисли зумуррад буд. 4 Ва гирдогирди тахт бисту чор курсӣ буд; ва дар сари онҳо тоҷҳои тилло доштанд. 5 Ва аз тахт барқҳо, раъдҳо ва садоҳо баромаданд; ва ҳафт чароғҳои оташ дар пеши тахт фурӯзон буданд, ки онҳо ҳафт Рӯҳи Худо мебошанд. 6 Ва пеш аз тахт баҳри шишае буд, ки мисли булӯр, ва дар миёни тахт ва гирду атрофи тахт, чор ҳайвони пур аз чашмон пеш ва аз пас буданд. 7Ва ҳайвони ваҳшии якум мисли шер буд, ва ҳайвони дуюм мисли гӯсола, ва ҳайвони сеюм чеҳраи одамӣ дошт, ва ҳайвони чорум мисли уқоби парвозкунанда буд.

Ваҳй

БОБИ 6

8 Ва чор ҳайвони ваҳшӣ ҳар яке аз онҳо шаш бол дар гирди ӯ буданд; ва дарун пур аз чашмон буданд, ва шабу рӯз ором намегиранд ва мегӯянд: "Муқаддас, муқаддас, муқаддас, Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки буд, ва ҳаст ва оянда аст". 9 Ва ҳангоме ки он ҳайвонҳо ба Нишинандаи тахт, ки то абад зинда аст, ҷалол ва иззат ва шукр мегӯянд, 10Бист чор пир ба пеши Нишинандаи тахт афтода, ба Он ки то абад Зинда аст, саҷда мекунанд ва тоҷҳои худро пеши тахт партофта, мегӯянд: 11 Ту, эй Худованд, сазовори он ҳастӣ, ки ҷалол, иззат ва қувват ёбӣ, зеро ки ҳама чизро Ту офаридаӣ, ва ҳама чиз ба хотири ризогии Ту ҳаст ва офарида шудаанд.

1 Ва ман дидам, ки Барра яке аз мӯҳрҳоро кушод, ва шунидам, ки садои раъд буд, ки яке аз чор ҳайвон мегӯяд: «Биё ва бубин». 2 Ва ман дидам, ва инак, аспи сафед; ва ба ӯ тоҷ дода шуд, ва ӯ ғолиб омада, барои ғалаба баромад. 3 Ва ҳангоме ки ӯ мӯҳри дуюмро кушод, ҳайвони дуюмро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин». 4 Ва аспи дигаре, ки сурх буд, берун баромад, ва ба савори он қудрат дода шуд, ки сулҳро аз замин бигирад ва якдигарро бикушанд; ва ба вай шамшери бузурге дода шуд. 5 Ва ҳангоме ки ӯ мӯҳри сеюмро кушод, ҳайвони сеюмро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин». Ва ман дидам, ва инак, аспи сиёҳ; ва он ки бар ӯ нишаста буд, дар дасташ як ҷуфт тарозу дошт. 6 Ва овозе дар миёни чор ҳайвон шунидам, ки мегӯяд: «Як миқдор гандум ба як динор, ва се андоза ҷав ба як динор; ва бубин, ки ба равғану май зарар нарасонӣ. 7 Ва ҳангоме ки ӯ мӯҳри чорумро кушод, овози ҳайвони чорумро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин». 8 Ва ман назар андохтам, ва инак, аспи саманд, ва номи ӯ, ки бар ӯ нишаста буд, марг буд, ва дӯзах бо ӯ омад. Ва ба онҳо бар қисми чоруми замин қудрат дода шуд, ки бо шамшер, ва гуруснагӣ, ва мамот ва бо ҳайвоноти рӯи замин бикушанд. 9 Ва ҳангоме ки ӯ мӯҳри панҷумро бардошт, ман дар зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки доштанд, кушта шудаанд; 10 Ва онҳо бо овози баланд фарьёд зада, гуфтанд: «Эй Худованд, муқаддас ва ҳақиқӣ, то ба кай доварӣ намекунӣ ва хуни моро аз сокинони рӯи замин намегирӣ? 11 Ва ба ҳар яке аз онҳо ҷомаи сафед дода шуд; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз каме истироҳат кунанд, то даме ки рафиқони онҳо ва бародарони онҳо, ки бояд мисли онҳо кушта шаванд, ба амал оянд. 12 Ва дидам, ки ӯ мӯҳри шашумро кушод, ва инак, заминҷунбии азиме рӯй дод; ва офтоб мисли палоси мӯй сиёҳ шуд, ва моҳ мисли хун шуд; 13 Ва ситораҳои осмон ба замин афтоданд, чунон ки дарахти анҷир, вақте ки аз шамоли сахт ба ларза медарояд, анҷири бармаҳали худро партофт. 14 Ва осмон мисли туморе, ки печонида шуд, рафт; ва ҳар кӯҳ ва ҷазира аз ҷои худ кӯчонида шуданд. 15 Ва подшоҳони замин, ва бузургон, ва сарватдорон, ва мириҳазорон, ва мардони тавоно, ва ҳар ғулом ва ҳар озод, дар оғоҳо ва дар сангҳои кӯҳҳо пинҳон шуданд; 16 Ва ба кӯҳҳо ва сангҳо гуфт: «Ба болои мо биафтед ва моро аз рӯи Нишинандаи тахт ва аз ғазаби Барра пинҳон кунед; 17 Зеро ки рӯзи бузурги ғазаби Ӯ фаро расидааст; ва кӣ истода метавонад?

БОБИ 5 1 Ва ман дар дасти рости Нишинандаи тахт китоберо дидам, ки дарун ва дар паси он навишта шуда, бо ҳафт мӯҳр мӯҳр зада шудааст. 2 Ва фариштаи қавӣ дидам, ки бо овози баланд нидо мекунад: «Кист лоиқ аст, ки китобро кушояд ва мӯҳрҳои онро кушояд? 3 Ва ҳеҷ кас дар осмон, на дар замин ва на дар зери замин натавонист китобро кушояд ва на ба он нигоҳ кунад. 4 Ва ман бисьёр гиристам, зеро касе ёфт нашуд, ки сазовори он китобро кушояд ва мутолиа кунад ва ба он нигоҳ накунад. 5 Ва яке аз пирон ба ман гуфт: «Гирья накун; инак, шери сибти Яҳудо, ки решаи Довуд аст, ғолиб омад, ки китобро кушояд ва ҳафт мӯҳри онро кушояд». 6 Ва ман дидам, ва инак, дар миёни тахт ва чор ҳайвони ваҳшӣ ва дар миёни пирон Баррае истода буд, чунон ки кушта шуда буд ва ҳафт шох ва ҳафт чашм дорад, ки ҳафт Рӯҳ аст аз ҷониби Худо ба тамоми замин фиристода шудааст. 7 Ва омада, китобро аз дасти рости Нишинандаи тахт гирифт. 8 Ва ҳангоме ки ӯ китобро гирифт, чор ҳайвони ваҳшӣ ва бисту чор пирон пеши Барра афтоданд, ва ҳар яки онҳо барфаҳо ва зарфҳои тиллои пур аз бӯй, ки дуоҳои муқаддасон мебошанд. 9 Ва суруди наве хонда, мегуфтанд: «Ту сазовори он ҳастӣ, ки китобро бигирӣ ва мӯҳрҳои онро кушоӣ; зеро ки ту кушта шудаӣ ва моро бо хуни Худ аз ҳар қабила, ва забон ва қавм, ба сӯи Худо фидия додаӣ, ва миллат; 10 Ва моро барои Худои худ подшоҳон ва коҳинон гардонд, ва мо бар замин подшоҳӣ хоҳем кард. 11 Ва ман дидам, ва овози фариштагони бисёреро дар гирди тахт ва ҳайвоноти ваҳшӣ ва пирон шунидам, ва шумораи онҳо даҳ ҳазор баробар даҳ ҳазор ва ҳазорҳо ҳазор буд; 12 Бо овози баланд мегуфт: «Сазовори он аст Баррае ки кушта шуда буд, қудрат, сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва иззат, ва ҷалол ва баракатро ба даст орад». 13 Ва ҳар махлуқоте, ки дар осмон, ва бар замин ва дар зери замин аст, ва он чи дар баҳр аст, ва ҳар он чи дар онҳост, шунидам, ки гуфтам: "Муборак, ва иззат, ва ҷалол ва қувват! ба Нишинандаи тахт ва ба Барра то абад. 14 Ва чор ҳайвон гуфтанд: «Омин». Ва бисту чор пир афтода, ба Ӯ, ки то абад Зинда аст, саҷда карданд.

БОБИ 7 1 Ва баъд аз ин ман чор фариштаро дидам, ки бар чор гӯшаи замин истода, чор боди заминро нигоҳ

184

Ваҳй

медоштанд, то ки бод бар замин ва баҳр ва ҳеҷ дарахт навазида. 2 Ва фариштаи дигареро дидам, ки аз шарқ сууд мекард, ва мӯҳри Худои Ҳай буд, ва ӯ бо овози баланд ба чор фаришта, ки ба онҳо дода шудааст, ки ба замин ва баҳр осеб расониданд, нидо кард; 3 Ва гуфт: "Ба замин, на баҳр ва на ба дарахтон осеб нарасонед, то даме ки ба бандагони Худои худ дар пешонии онҳо мӯҳр назанем". 4 Ва шумораи мӯҳршудагонро шунидам, ва аз тамоми сибтҳои банӣ-Исроил яксаду чилу чор ҳазор нафар мӯҳр зада шуда буданд. 5 Аз сибти Яҳудо дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Реубен дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Ҷод дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. 6 Аз сибти Осер дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Нефтолим дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Менашсе дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. 7 Аз сибти Шимъӯн дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Левӣ дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Иссокор дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. 8Аз сибти Зобулон дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Юсуф дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. Аз сибти Биньёмин дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шуданд. 9 Баъд аз ин ман дидам, ва инак, анбӯҳи бузурге, ки ҳеҷ кас онҳоро ҳисоб карда наметавонист, аз ҳамаи халқҳо, ва қабилаҳо, ва қавмҳо ва забонҳо, дар пеши тахт ва дар пеши Барра истода, либосҳои сафед ва хурмоҳо дар бар доштанд. дар дасти онҳо; 10 Ва бо овози баланд нидо карда, гуфт: «Наҷот ба Худои мо, ки бар тахт нишастааст ва ба Барра». 11Ва тамоми фариштагон дар гирди тахт ва пирон ва чор ҳайвон истода, пеши тахт рӯй ба рӯи худ афтода, Худоро парастиш карданд, 12 Гуфт: «Омин: Баракат, ва ҷалол, ва ҳикмат, ва шукргузорӣ, ва иззат, ва қувват ва тавоноӣ то абад барои Худои мо бод. омин. 13 Яке аз пирон дар ҷавоби ман гуфт: «Инҳо ки либоси сафед дар бар доранд, чист? ва аз куҷо омаданд? 14 Ва ман ба ӯ гуфтам: «Эй оғо! Ту медонӣ». Ва ба ман гуфт: «Инҳо касоне ҳастанд, ки аз мусибати бузург баромада, ҷомаҳои худро шуста, бо хуни Барра сафед кардаанд». 15 Бинобар ин онҳо дар пеши тахти Худо ҳастанд ва шабу рӯз дар маъбади Ӯ ба Ӯ хизмат мекунанд; ва Нишинандаи тахт дар миёни онҳо сокин хоҳад шуд. 16 Онҳо дигар гурусна нахоҳанд монд ва ташна нахоҳанд монд; на офтоб бар онҳо равшанӣ хоҳад кард ва на гармӣ. 17 Зеро Баррае ки дар миёни тахт аст, онҳоро мечаронад, ва онҳоро сӯи чашмаҳои зиндаи обҳо хоҳад бурд, ва Худо тамоми ашкро аз чашмонашон пок хоҳад кард.

шуд, то ки онро бо дуои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие, ки дар пеши тахт буд, тақдим кунад. 4 Ва дуди бухур, ки бо дуои муқаддасон меомад, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. 5 Ва фаришта бухурро гирифта, аз оташи қурбонгоҳ пур кард, ва онро ба замин андохт; 6 Ва ҳафт фаришта, ки ҳафт карнай доштанд, барои навохтан омода шуданд. 7 Фариштаи якум садо дод, ва аз паи жола ва оташи бо хун омехташуда борид, ва онҳо бар замин рехта шуданд; ва сеяки дарахтон сӯхта, тамоми алафҳои сабз сӯхт. 8 Ва фариштаи дуюм садо дод, ва чун кӯҳи азиме буд, ки дар оташ фурӯзон ба баҳр андохта шуд; ва қисми сеюми баҳр хун шуд; 9 Ва қисми сеюми ҳайвоноте ки дар баҳр буданд ва ҳаёт доштанд, мурданд; ва кисми сейуми киштихо нобуд карда шуданд. 10 Ва фариштаи сеюм садо дод, ва аз осмон ситораи бузурге афтод, ки мисли чароғ фурӯзон шуд, ва он бар сеяки дарёҳо ва бар чашмаҳои об афтод; 11 Ва номи ситораро Яҳон меноманд; ва сеяки обҳо кирмак шуд; ва бисьёр одамон аз об мурданд, зеро ки онҳо талх шуда буданд. 12 Ва фариштаи чорум навохт, ва сеяки офтоб, ва сеяки моҳ ва сеяки ситорагон зада шуд; Ба тавре ки сеяки онҳо тира шуд, ва рӯз ба сеяки он равшанӣ надод ва шаб низ ҳамин тавр. 13 Ва дидам, ва шунидам, ки фариштае дар миёни осмон парвоз карда, бо овози баланд мегуфт: «Вой, вой, вой бар ҳоли сокинони замин аз садоҳои дигари карнайи се фаришта, ки ҳанӯз садо! БОБИ 9 1 Ва фариштаи панҷум садо дод, ва ман дидам, ки ситорае аз осмон ба замин афтод; 2 Ва чоҳро кушод; ва аз чоҳ дуд мисли дуди кӯраи бузург берун баромад; ва офтобу ҳаво аз дуди чоҳ тира шуданд. 3 Ва аз дуд бар замин малах баромад, ва ба онҳо қудрат дода шуд, чунон ки каждумҳои замин қудрат доранд. 4 Ва ба онҳо фармуда шуд, ки на ба алафи замин, на ба ҳеҷ сабзае, на ба ҳеҷ дарахте осеб нарасонанд; балки фақат одамоне ҳастанд, ки дар пешониашон мӯҳри Худо надоранд. 5 Ва ба онҳо дода шуд, ки онҳоро накушанд, балки панҷ моҳ азоб кашанд; ва азоби онҳо мисли азоби каждум буд, вақте ки одамро бизанад. 6 «Ва дар он айём одамон мамотро ҷӯянд, вале нахоҳанд ёфт; ва орзуи мурдан хоҳад шуд, ва мамот аз онҳо гурезад. 7 Ва шакли малахҳо ба аспҳои ба ҷанг омодашуда монанд буданд; ва бар сари онҳо мисли тоҷҳо мисли тилло буд, ва рӯйҳошон мисли чеҳраи одамон буд. 8 Ва мӯйҳои онҳо мисли мӯйи занон, ва дандонҳошон мисли дандонҳои шер буд. 9 Ва синабандҳо доштанд, мисли синабандҳои оҳанин; ва садои болҳои онҳо мисли садои аробаҳои аспҳои бисьёр ба ҷанг давида буд.

БОБИ 8 1 Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри ҳафтумро кушод, тақрибан ним соат дар осмон хомӯшӣ ҳукмфармо буд. 2 Ва ман ҳафт фариштаро дидам, ки дар пеши Худо истода буданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. 3 Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, ва дар даст маҷмари тилло; ва ба ӯ бухури бисьёре дода

185

Ваҳй

10 Ва думҳои онҳо мисли каждумҳо доштанд, ва дар думҳошон нешҳо буд; 11 Ва бар онҳо подшоҳе доштанд, ки фариштаи чоҳи бетабор аст, ки номаш ба забони ибронӣ Абаддӯн аст, вале ба забони юнонӣ Апӯллиён ном дорад. 12 Як вой гузашт; ва инак, боз ду мусибати дигар меояд. 13Ва фариштаи шашум садо дод, ва ман овозе аз чор шохи қурбонгоҳи тилло, ки ба ҳузури Худост, шунидам, 14 Ба фариштаи шашум, ки карнай дошт, гуфт: «Чор фариштаеро, ки дар дарёи бузурги Фурот бастаанд, воз кун». 15 Ва чор фаришта озод карда шуданд, ки барои як соат ва як рӯз ва як моҳ ва як сол омода шуда буданд, то ки сеяки одамонро бикушанд. 16 Ва шумораи лашкари саворон дусад ҳазор нафар буд, ва шумораи онҳоро шунидам. 17 Ва ҳамин тавр ман дар рӯъё аспон ва саворонро дидам, ки ҷавшанҳои оташин ва ёсин ва кибрит доштанд; ва сари аспҳо мисли каллаҳои шерҳо буданд; ва аз даҳони онҳо оташ ва дуд ва кибрит мебаромад. 18 Сеяки одамон ба воситаи ин се нафар кушта шуданд: оташ, дуд ва кибрит, ки аз даҳони онҳо мебаромад. 19 Зеро ки қудрати онҳо дар даҳони онҳо ва дар думҳошон аст, зеро думҳошон мисли морҳо буданд, ва калла доштанд, ва бо онҳо дард мекунанд. 20 Ва бақияи одамоне, ки аз ин балоҳо накушта буданд, то ҳол аз аъмоли дастҳои худ тавба накарданд, то ки ба девҳо ва бутҳои тилло, нуқра ва мис ва санг ва чӯб парастиш накунанд; на мебинад, на мешунавад ва на роҳ меравад; 21 На аз куштори худ, на аз ҷодугарӣ, на зинокорӣ ва на аз дуздии худ тавба накарданд. БОБИ 10 1 Ва фариштаи тавонои дигаре дидам, ки аз осмон фуруд омад, ва дар тан абре дошт; ва рангинкамоне бар сараш буд, ва чеҳрааш мисли офтоб буд, ва пойҳояш мисли сутунҳои оташ; 2 Ва дар дасташ дафтаре кушода буд, ва пои росташро бар баҳр гузошт ва пои чапашро бар замин, 3 Ва бо овози баланд фарьёд зад, чунон ки шер наъра мекунад; 4 Ва ҳангоме ки ҳафт раъд садои худро баланд карданд, ман мехостам бинависам; ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегуфт: "Он чиро, ки ҳафт раъд гуфта буданд, мӯҳр зан ва онҳоро нанавис". 5 Ва фариштае ки дидам, бар баҳр ва бар замин истода, дасташро сӯи осмон бардошт, 6 Ва қасам хӯрда, ки то абад Зинда аст, ки осмон ва он чи дар он аст, ва замин, ва он чи дар онҳост, ва баҳр ва он чи дар он аст, офарид, то замоне фаро расад. дигар на: 7 Аммо дар айёми садои фариштаи ҳафтум, вақте ки вай ба навохтан шурӯъ мекунад, сирри Худо ба анҷом хоҳад расид, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ ба анбиё эълон кардааст. 8 Ва овозе ки аз осмон шунидам, боз ба ман сухан ронда, гуфт: «Бирав ва китоби хурдеро, ки кушода аст,

186

дар дасти фариштае, ки бар баҳр ва бар замин истодааст, бигир». 9 Ва назди фаришта рафта, ба вай гуфтам: «Китоби хурдакро ба ман деҳ». Ва ба ман гуфт: «Онро гирифта, бихӯр; ва шиками ту талх хоҳад шуд, вале он дар даҳони ту мисли асал ширин хоҳад буд. 10 Ва ман китобро аз дасти фаришта гирифта, хӯрдам; ва дар даҳони ман мисли асал ширин буд; ва ҳамин ки онро хӯрдам, шикам талх шуд. 11 Ва ӯ ба ман гуфт: «Ту бояд боз дар назди бисьёр қавмҳо, ва қавмҳо, ва забонҳо ва подшоҳон нубувват кунӣ». БОБИ 11 1 Ва ба ман найе мисли асо дода шуд, ва фаришта истода, гуфт: «Бархез ва маъбади Худо ва қурбонгоҳ ва онҳоеро, ки дар он парастиш мекунанд, андоза кун». 2 Аммо ҳавлие ки берун аз маъбад аст, тарк кунед ва андоза накунед; зеро ки он ба халқҳо дода шудааст, ва онҳо шаҳри муқаддасро чилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. 3 Ва Ман ба ду шоҳиди худ қудрат хоҳам дод, ва онҳо ҳазору дусаду шаст рӯз нубувват хоҳанд кард, дар тан палос. 4 Инҳо ду дарахти зайтун ва ду чароғдонест, ки дар пеши Худои замин истодаанд. 5 Ва агар касе онҳоро озор диҳад, аз даҳони онҳо оташ берун баромада, душманони онҳоро мехӯрад; ва агар касе онҳоро озор диҳад, бояд ҳамин тавр кушта шавад. 6 Онҳо қудрат доранд, ки осмонро маҳкам кунанд, то дар айёми нубуввати онҳо борон наборад; ва бар обҳо қудрат доранд, ки онҳоро ба хун табдил диҳанд, ва заминро ҳар чи бихоҳанд, бо ҳар бало бизананд. 7 Ва ҳангоме ки онҳо шаҳодати худро ба анҷом расонанд, ҳайвони ваҳшие ки аз чоҳи бетаба мебарояд, бар зидди онҳо ҷанг карда, онҳоро мағлуб карда, хоҳад кушт. 8 Ва ҷасадҳои онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ Садӯм ва Миср номида мешавад, ва дар он ҷо Худованди мо низ маслуб шудааст, хоҳад буд. 9 Ва онҳо аз қавмҳо ва қабилаҳо ва забонҳо ва халқҳо ҷасади худро дар давоми се ва ним рӯз хоҳанд дид, ва нагузоранд, ки ҷасадҳои онҳоро ба қабр гузоранд. 10 Ва сокинони замин аз онҳо шодӣ хоҳанд кард ва шодӣ хоҳанд кард, ва ба якдигар тӯҳфаҳо хоҳанд фиристод; зеро ин ду пайғамбар сокинони заминро азоб медоданд. 11 Пас аз сею ним рӯз Рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо ба даруни онҳо дохил шуд, ва онҳо бар по хестанд; ва онҳоеро, ки онҳоро медиданд, ба ҳарос афтоданд. 12 Ва овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо гуфт: «Ба ин ҷо боло равед». Ва онҳо дар абр ба осмон баромаданд; ва душманонашон онҳоро диданд. 13 Дар ҳамон соат заминҷунбии азиме рӯй дод, ва даҳяки шаҳр фурӯ рехт, ва дар зилзила ҳафт ҳазор нафар кушта шуданд; 14 Войи дуюм гузашт; ва инак, мусибати сеюм ба зудӣ меояд. 15 Ва фариштаи ҳафтум садо дод; ва дар осмон овозҳои баланд шунида мешуданд, ки мегуфтанд:

Ваҳй

«Малакути ин ҷаҳон салтанатҳои Худованди мо ва Масеҳи Ӯ шудааст; ва то абад подшоҳӣ хоҳад кард. 16Ва бисту чор пир, ки ба ҳузури Худо бар курсиҳои худ нишаста буданд, ба рӯи худ афтода, ба Худо саҷда карданд, 17 Ва гуфт: «Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки ҳастӣ ва ҳастӣ ва оянда ҳастӣ; зеро ки шумо қудрати бузурги худро ба дасти худ гирифта, подшоҳӣ кардаед. 18Ва халқҳо ба хашм омаданд, ва ғазаби Ту ва замони мурдагон фаро расидааст, то ки онҳо доварӣ карда шаванд, ва ба бандагони худ, яъне анбиё ва муқаддасон ва онҳое ки аз исми Ту метарсанд, мукофот бидиҳӣ, хурд ва бузург; ва бояд онҳоеро, ки заминро хароб мекунанд, нест кунад. 19 Ва маъбади Худо дар осмон кушода шуд, ва дар маъбади Ӯ сандуқи аҳди Ӯ зоҳир шуд; ва барқҳо, ва садоҳо, ва раъдҳо, ва заминҷунбӣ ва жолаи азим ба амал омаданд.

13 Ва чун аждаҳо дид, ки ба замин партофта шудааст, занеро, ки кӯдакро зоид, таъқиб кард. 14 Ва ба зан ду боли уқоби бузург дода шуд, то ки вай ба биёбон, ба макони худ парвоз кунад, ки дар он ҷо муддате ва вақт ва ним вақт аз рӯи мор ғизо мегирад. 15 Ва мор аз қафои зан обро мисли тӯфон аз даҳони худ берун кард, то ки вайро аз тӯфон бардорад. 16 Ва замин ба зан кӯмак кард, ва замин даҳони вайро кушода, тӯфонеро, ки аждаҳо аз даҳони ӯ бароварда буд, фурӯ бурд. 17 Ва аждаҳо ба ин зан хашмгин шуда, рафт, то бо бақияи насли вай, ки аҳкоми Худоро риоят мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд, ҷанг кунад. БОБИ 13 1 Ва бар реги баҳр истода, ҳайвони ваҳшиеро дидам, ки аз баҳр баромад, ки ҳафт калла ва даҳ шох дорад, ва бар шохҳояш даҳ тоҷ ва бар каллаҳояш номи куфр дорад. 2 Ва ҳайвони ваҳшие, ки ман дидам, мисли паланг буд, ва пойҳояш мисли пойҳои хирс ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо ба ӯ қудрат ва курсии худ ва қудрати бузурге дод. 3 Ва як сари ӯро дидам, ки захмӣ шуда буд; ва захми марговараш шифо ёфт, ва тамоми ҷаҳон аз пайи ҳайвони ваҳшӣ дар ҳайрат монданд. 4 Ва ба аждаҳо, ки ба ҳайвони ваҳшӣ қудрат дода буд, саҷда карданд, ва ба ҳайвони ваҳшӣ саҷда карда, гуфтанд: «Кист ба ҳайвони ваҳшӣ монанд аст?» ки бо вай чанг карда метавонад? 5 Ва ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфр мегӯяд; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ бимонад. 6 Ва даҳони худро ба куфр бар Худо кушод, то исми Ӯ ва хаймаи Ӯ ва сокинони осмонро куфр гӯяд. 7 Ва ба ӯ ато шуд, ки бо муқаддасон ҷанг кунад ва онҳоро мағлуб кунад; ва ба ӯ қудрат бар ҳамаи қабилаҳо, ва забонҳо ва халқҳо дода шудааст. 8 Ва ҳамаи сокинони рӯи замин ба Ӯ саҷда хоҳанд кард, ки номҳояш дар китоби ҳаёти Барраи кушташуда аз офариниши ҷаҳон навишта нашудааст. 9 Агар касе гӯш дошта бошад, бишнавад. 10 Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, ба асирӣ хоҳад рафт: ҳар кӣ бо шамшер мекушад, бояд бо шамшер кушта шавад. Ана сабр ва имони муқаддасон. 11 Ва ман ҳайвони ваҳшии дигареро дидам, ки аз замин берун меояд; ва мисли барра ду шох дошт, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт. 12 Ва Ӯ тамоми қудрати ҳайвони ваҳшии якумро пеши худ ба кор бурда, замин ва сокинони онро водор сохт, ки ба ҳайвони ваҳшии якум, ки захми марговараш шифо ёфта буд, саҷда кунанд. 13 Ва мӯъҷизоти бузурге ба амал меоварад, ба тавре ки оташро дар пеши назари одамон аз осмон бар замин фуруд меоварад, 14 Ва сокинони рӯи заминро ба воситаи он мӯъҷизаҳое ки Ӯ тавонист дар пеши ҳайвони ваҳшӣ ба амал оварад, фирефт; ба сокинони замин гуфт, ки барои ҳайвони ваҳшӣ, ки аз шамшер захмдор шуда, зинда монд, пайкара бисозанд.

БОБИ 12 1 Ва дар осмон мӯъҷизаи бузурге зоҳир шуд; зане дар бар офтоб, ва моҳ дар зери по, ва бар сараш тоҷи дувоздаҳ ситора; 2 Ва вай ҳомила буд, гиря мекард, дар зоиш азоб мекашид ва барои зоидан дард мекашид. 3 Ва мӯъҷизаи дигаре дар осмон зоҳир шуд; ва инак аждаҳои бузурги сурх, ки ҳафт калла ва даҳ шох ва ҳафт тоҷ бар сари ӯ дорад. 4 Ва думи ӯ сеяки ситораҳои осмонро кашида, ба замин андохт; ва аждаҳо дар пеши зане ки барои зоидан тайёр буд, истода буд, то ки кӯдаки ӯро баробари таваллуд шуданаш бихӯрад. 5 Ва вай кӯдаке ба дунё овард, ки ӯ бояд тамоми халқҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ мекард; ва кӯдаки вай ба сӯи Худо ва тахти Ӯ бурда шуд. 6 Ва он зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо ҷои аз ҷониби Худо муҳайёшуда дорад, то ки дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз ӯро ғизо диҳанд. 7 Ва дар осмон ҷанг ба амал омад: Микоил ва фариштагонаш бар зидди аждаҳо меҷангиданд; ва аждаҳо ва фариштагонаш меҷангиданд, 8 Ва ғолиб наомаданд; ва ҷои онҳо дигар дар осмон ёфт нашуд. 9 Ва аждаҳои бузург, он мори кӯҳна, ки иблис ва шайтон ном дорад, ки тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад, ронда шуд; вай ба замин ронда шуд, ва фариштаҳояш бо вай ронда шуданд. 10 Ва овози баланде дар осмон шунидам, ки мегуфт: «Алҳол наҷот ва қувват, ва Малакути Худои мо ва қудрати Масеҳи Ӯ фаро расид; зеро айбдоркунандаи бародарони мо, ки пеш аз рӯзи Худои мо онҳоро айбдор мекард, сарнагун карда шудааст. ва шаб. 11 Ва онҳо ӯро бо Хуни Барра ва бо каломи шаҳодати худ мағлуб карданд; ва онҳо ҷони худро то дами марг дӯст надоштанд. 12 Пас, шодӣ кунед, эй осмон ва сокинони он. Вой бар ҳоли сокинони замин ва баҳр! зеро ки иблис бо ғазаби азиме назди шумо фуруд омад, зеро медонад, ки муддати кӯтоҳе дорад.

187

Ваҳй

15 Ва Ӯ қудрат дошт, ки ба пайкари ҳайвони ваҳшӣ ҳаёт бахшад, то ки пайкари ҳайвони ваҳшӣ ҳам сухан гӯяд ва боиси кушта шудани ҳар кӣ ба пайкари ҳайвони ваҳшӣ гардад. 16 Ва Ӯ водор мекунад, ки ҳама, хурду бузург, сарватманд ва камбағал, озод ва ғуломон, дар дасти рост ва ё дар пешонии онҳо аломате бигиранд; 17 Ва ҳеҷ кас наметавонад бихарад ё фурӯшад, ҷуз касе ки тамға, ё номи ҳайвони ваҳшӣ ё шумораи номи ӯро дошт. 18 Ана ҳикмат. Ҳар кӣ доно шумораи ҳайвони ваҳширо ҳисоб кунад, зеро он шумораи одам аст; ва шумораи ӯ шашсаду шаст аст.

14 Ва ман назар андохтам, ва инак абри сафед, ва бар абр касе мисли Писари Одам нишастааст, ки дар сараш тоҷи тилло ва дар дасташ доси тез дорад. 15 Ва фариштаи дигаре аз маъбад берун омада, бо овози баланд ба Нишинандаи абр нидо дод: «Доси худро банде ва дарав кун; зеро вақти даравидани ту расидааст; зеро хосили замин пухта расидааст. 16 Ва Нишинандаи абр доси Худро бар замин андохт; ва замин даравида шуд. 17 Ва фариштаи дигаре аз маъбад, ки дар осмон аст, берун омад, ки вай низ доси тез дошт. 18 Ва фариштаи дигаре аз қурбонгоҳ берун омад, ки бар оташ қудрат дошт; ва бо овози баланд ба он ки доси тез дошт, нидо карда, гуфт: «Доси тези худро ба дарун андоз ва хӯшаҳои токи заминро ҷамъ кун; зеро ангури вай пурра пухтааст. 19 Ва фаришта доси худро ба замин андохт, ва токи заминро ҷамъ карда, ба шароби бузурги ғазаби Худо андохт. 20 Ва шаробпаз дар беруни шаҳр поймол шуд, ва хун аз майфурӯш то ҷилавҳои асп ба масофаи ҳазору шашсад метр баромад.

БОБИ 14 1 Ва ман назар андохтам, ва инак, Баррае бар кӯҳи Сион истода буд, ва бо ӯ саду чилу чор ҳазор нафар, ки дар пешониашон исми Падари Ӯ навишта шудааст. 2 Ва овозе аз осмон шунидам, мисли овози обҳои бисьёр ва мисли раъди бузург; 3 Ва онҳо мисли суруди нав дар пеши тахт ва дар пеши чор ҳайвони ваҳшӣ ва пирон месароянд, ва ҳеҷ кас наметавонад ин сурудро ёд гирад, ҷуз саду чилу чор ҳазор нафар, ки аз замин фидия дода шудаанд. 4 Инҳо касоне ҳастанд, ки бо занон палид нашудаанд; зеро ки онҳо бокира ҳастанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки Барраро ба ҳар куҷое ки равад, пайравӣ мекунанд. Инҳо аз миёни одамон фидия дода шуданд, ва аввалин меваҳои Худо ва Барра буданд. 5 Ва дар даҳони онҳо ҳеҷ макре ёфт нашуд, зеро ки онҳо дар пеши тахти Худо беайб ҳастанд. 6 Ва фариштаи дигаре дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард, ва дорои Инҷили абадӣ аст, то ба сокинони замин, ва ба ҳар қавм, ва қабилаҳо, ва забонҳо ва қавмҳо башорат диҳад, 7 Бо овози баланд мегуфт: "Аз Худо битарс ва Ӯро ҳамду сано гӯед". зеро ки соати доварии Ӯ расидааст; ва ба Офаридгори осмон ва замин, ва баҳр ва чашмаҳои об саҷда кунед. 8 Ва фариштаи дигаре аз ақиби худ омада, гуфт: «Бобил, фурӯ ғалтад, он шаҳри бузург, зеро вай тамоми халқҳоро аз шароби ғазаби зинои худ нӯшонид». 9 Фариштаи сеюм аз ақиби онҳо омада, бо овози баланд гуфт: «Агар касе ба ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари вай саҷда кунад ва аломати ӯро дар пешонӣ ё дар дасташ гирад, 10 Ӯ аз шароби ғазаби Худо, ки бе омехта ба косаи ғазаби Ӯ рехта мешавад, бинӯшад; ва дар ҳузури фариштагони муқаддас ва дар ҳузури Барра бо оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид. 11 Ва дуди азоби онҳо то абад боло меравад, ва онҳо шабу рӯз оромӣ надоранд, ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари вай саҷда мекунанд, ва ҳар кӣ аломати исми Ӯро қабул мекунад. 12 Ин аст сабри муқаддасон: ин аст касоне, ки аҳкоми Худо ва имони Исоро риоят мекунанд. 13 Ва овозе аз осмон шунидам, ки ба ман гуфт: "Бинавис: "Хушо мурдагоне, ки минбаъд дар Худованд мемиранд: Оре, мегӯяд Рӯҳ, то ки онҳо аз меҳнати худ ором гиранд; ва корҳояшон аз паи онҳост.

БОБИ 15 1 Ва ман дар осмон аломати дигаре дидам, ки бузург ва аҷоиб буд, ва ҳафт фариштае ки ҳафт балои охирин доштанд; зеро ки дар онҳо ғазаби Худо пур шудааст. 2 Ва ман дидам, ки он мисли баҳри шишагини бо оташ омехта аст; ва онҳое ки бар ҳайвони ваҳшӣ ва бар пайкари ӯ ва бар нишони ӯ ва бар шумораи исми ӯ пирӯз шуда буданд, бар баҳри шиша меистанд. , доштани арфаҳои Худо. 3 Ва суруди Мусои бандаи Худо ва суруди Барраро месароянд ва мегӯянд: «Аъмоли Ту, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, бузург ва аҷоиб аст! эй Подшоҳи муқаддасон, роҳҳои Ту одил ва рост аст. 4 Кӣ аз Ту, эй Худованд, натарсад, ва исми Туро ҷалол надиҳад? зеро ки танҳо Ту муқаддас ҳастӣ, зеро ки ҳама халқҳо омада, пеши Ту саҷда хоҳанд кард; зеро ки ҳукмҳои Ту ошкор аст. 5 Ва баъд аз он ман назар андохтам, ва инак, маъбади хаймаи шаҳодат дар осмон кушода шудааст; 6 Ва ҳафт фаришта аз маъбад берун омаданд, ки ҳафт бало дошта, катони пок ва сафед дар бар доштанд, ва синаҳояшонро камарбандҳои тиллоӣ баста буданд. 7 Ва яке аз чор ҳайвон ба ҳафт фаришта ҳафт косаи тиллои пур аз ғазаби Худоро дод, ки то абад зинда аст. 8 Ва маъбад аз ҷалоли Худо ва қудрати Ӯ аз дуд пур шуд; ва ҳеҷ кас натавонист ба маъбад дарояд, то даме ки ҳафт балои ҳафт фаришта ба амал ояд. БОБИ 16 1 Ва овози баланде аз маъбад шунидам, ки ба ҳафт фаришта мегуфт: «Биравед ва зарфҳои ғазаби Худоро бар замин бирезед». 2 Ва аввалин рафта, косаи худро бар замин рехт; ва бар одамоне, ки тамғаи ҳайвони ваҳшӣ доштанд, ва бар онҳое ки ба пайкари вай саҷда мекарданд, захми пурғавғо ва сахте ба амал омад.

188

Ваҳй

3 Ва фариштаи дуюм косаи худро бар баҳр рехт; ва он мисли хуни одами мурда мубаддал шуд, ва ҳар як ҷони зинда дар баҳр мурд. 4 Ва фариштаи сеюм косаи худро бар дарёҳо ва чашмаҳои об рехт; ва онҳо хун шуданд. 5 Ва ман шунидам, ки фариштаи обҳо мегӯяд: "Ту одил ҳастӣ, эй Худованд, ки ҳастӣ ва ҳастӣ ва хоҳад буд, зеро ки чунин доварӣ кардаӣ". 6 Зеро ки онҳо хуни муқаддасон ва анбиёро рехтаанд, ва Ту ба онҳо хун додаӣ, то бинӯшанд; зеро онҳо сазоворанд. 7 Ва ман шунидам, ки дигаре аз қурбонгоҳ мегӯяд: «Ҳамин тавр ҳам, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ! 8 Ва фариштаи чорум косаи худро бар офтоб рехт; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки одамонро бо оташ месӯзонад. 9 Ва мардум аз гармии азиме сӯзонда, ба исми Худо, ки бар ин балоҳо қудрат дорад, куфр мегуфтанд, ва тавба накарданд, то Ӯро ҷалол надиҳанд. 10 Ва фариштаи панҷум косаи худро бар курсии ҳайвони ваҳшӣ рехт; ва салтанати Ӯ пур аз зулмот буд; ва забонҳои худро аз дард ғазиданд, 11 Ва аз дардҳо ва захмҳояшон ба Худои осмон куфр гуфтанд ва аз аъмоли худ тавба накарданд. 12 Ва фариштаи шашум косаи худро бар дарёи бузурги Фурот рехт; ва оби он хушк шуд, то ки роҳи подшоҳони шарқ омода шавад. 13 Ва ман дидам, ки се рӯҳи палид мисли қурбоққаҳо аз даҳони аждаҳо ва аз даҳони ҳайвони ваҳшӣ ва аз даҳони набии козиб мебароянд. 14 Зеро ки онҳо рӯҳҳои иблисҳо мебошанд, ки мӯъҷизаҳо ба амал меоранд, ки назди подшоҳони замин ва тамоми ҷаҳон мераванд, то ки онҳоро дар ҷанги он рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд. 15 Инак, ман ҳамчун дузд меоям. Хушо касе ки бедор аст ва либоси худро нигоҳ медорад, мабодо бараҳна роҳ равад, ва расвоии ӯро набинанд. 16 Ва онҳоро дар ҷое ҷамъ кард, ки ба забони ибронӣ Ҳармиҷидӯн ном дошт. 17 Ва фариштаи ҳафтум косаи худро ба ҳаво рехт; ва овози баланде аз маъбади осмон аз тахт баромад, ки мегуфт: «Иҷро шуд». 18 Ва овозҳо, ва раъдҳо ва барқҳо ба амал омаданд; ва заминҷунбии азиме ба вуқӯъ омад, ки аз замони мавҷудияти одамон дар рӯи замин набуд, заминҷунбии азим ва он қадар бузург. 19 Ва шаҳри бузург ба се қисм тақсим шуд, ва шаҳрҳои халқҳо фурӯ ғалтид; ва Бобили бузург ба ҳузури Худо ба ёди Худо омад, то косаи шароби хашми хашми Ӯро ба вай бидиҳад. 20 Ва ҳар ҷазира гурехт, ва кӯҳҳо ёфт нашуд. 21 Ва жолаи азиме аз осмон бар сари одамон борид, ҳар санг ба вазни як талант; ва одамон аз балои жола Худоро дашном доданд; зеро ки балои он бағоят бузург буд.

2 Подшоҳони замин бо ӯ зино кардаанд, ва сокинони замин аз шароби зинои вай маст шудаанд. 3 Ва ӯ маро дар рӯҳ ба биёбон бурд; ва ман дидам, ки зане бар ҳайвони ваҳшии арғувонӣ, ки пур аз номҳои куфр ва ҳафт калла ва даҳ шох дорад, нишастааст. 4Ва он зан либоси арғувон ва арғувонӣ дошт, ва бо тилло ва сангҳои қиматбаҳо ва марворид ороиш ёфта буд, ва косаи тилло дар дасташ пур аз корҳои зишт ва ифлосии зино дошт; 5 Ва бар пешонии вай номе навишта шуда буд: «АСРОР, БАВИЛИ БУЗУРГ, МОДАРИ фоҳишагон ва бадкирдориҳои замин». 6 Ва ман он занро дидам, ки аз хуни муқаддасон ва аз хуни шаҳидони Исо маст буд; 7 Ва фаришта ба ман гуфт: «Чаро тааҷҷуб кардӣ? Ман ба ту сирри зан ва ҳайвони ваҳшиеро, ки ӯро мебардорад,, ки ҳафт калла ва даҳ шох дорад, мегӯям. 8 Ҳайвони ваҳшие ки ту дидӣ, буд ва нест; ва аз чоҳ берун баромада, ба ҳалокат хоҳанд рафт; ва сокинони рӯи замин дар ҳайрат хоҳанд монд, ки номҳояшон аз ибтидои олам дар китоби ҳаёт навишта нашудааст, ҳангоме ки онҳо ҳайвони ваҳшии мавҷудбударо мебинанд, ва нест ва ҳоло ҳам ҳаст. 9 Ва ин аст ақле, ки ҳикмат дорад. Ҳафт калла ҳафт кӯҳест, ки зан бар онҳо нишастааст. 10 Ва ҳафт подшоҳ ҳастанд: панҷ нафар афтодаанд, яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст; ва ҳангоме ки ӯ меояд, бояд як фосилаи кӯтоҳро давом диҳад. 11 Ва ҳайвони ваҳшие ки буд ва нест, ҳаштум аст, ва аз ҳафт нафар аст, ва ба ҳалокат меравад. 12 Ва даҳ шохе ки ту дидӣ, даҳ подшоҳест, ки то ҳол салтанате нагирифтаанд; балки як соат бо ҳайвони ваҳшӣ ҳамчун подшоҳон қудрат гиред. 13 Инҳо як ақида доранд ва қувват ва қуввати худро ба ҳайвони ваҳшӣ хоҳанд дод. 14 Инҳо бо Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад шуд, зеро ки Ӯ Оғои оғоён ва Подшоҳи подшоҳон аст; 15 Ва ба ман гуфт: «Обҳое ки ту дидӣ, ки дар он ҷо фоҳиша нишастааст, қавмҳо ва мардумон, ва қавмҳо ва забонҳо мебошанд». 16Ва даҳ шохе, ки ту бар ҳайвони ваҳшӣ дидӣ, аз фоҳиша нафрат хоҳанд кард, ва вайро харобу бараҳна хоҳанд кард, ва гӯшти вайро хоҳанд хӯрд, ва дар оташ месӯзонанд. 17 Зеро Худо дар дилҳои онҳо гузоштааст, ки иродаи Худро ба ҷо оваранд, ва мувофиқат кунанд ва салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ диҳанд, то даме ки суханони Худо иҷро шаванд. 18 Ва зане ки ту дидӣ, он шаҳри бузургест, ки бар подшоҳони замин ҳукмронӣ мекунад. БОБИ 18 1 Ва баъд аз ин ман фариштаи дигаре дидам, ки аз осмон нозил шуда, қудрати азим дорад; ва замин аз ҷалоли Ӯ мунаввар шуд. 2 Ва ӯ бо овози баланд фарьёд зада, гуфт: «Бобили бузург фурӯ ғалтид, фурӯ ғалтид, ва маскани иблисҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва қафаси ҳар паррандаи нопок ва нафратовар гардид».

БОБИ 17 1 Ва яке аз ҳафт фариштае ки ҳафт шиша дошт, омада, бо ман сухан ронда, гуфт: «Ба ин ҷо биё». Ман ба ту доварии фоҳишаи бузургро, ки бар обҳои бисьёр нишастааст, нишон хоҳам дод:

189

Ваҳй

3 Зеро ки ҳама халқҳо аз шароби ғазаби зинои вай нӯшидаанд, ва подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва тоҷирони замин аз фаровонии нозу неъматҳои вай сарватманд шудаанд. 4 Ва овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегуфт: "Эй қавми ман, аз вай берун оед, то ки шарики гуноҳҳои вай нашавед ва ба балоҳои вай гирифтор нашавед". 5 Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидааст, ва Худо гуноҳҳои вайро ба ёд овардааст. 6 Ба вай мукофот деҳ, чунон ки вай ба ту мукофот додааст, ва бар тибқи аъмоли худ дучандонашро бидеҳ: дар косае ки вай пур кардааст, дучандонашро пур кунед. 7 Чӣ қадар вай худро ҷалол дода, бо лаззат зиндагӣ кардааст, ба вай ин қадар азобу андӯҳ бидеҳ, зеро ки вай дар дили худ мегӯяд: "Ман малика нишастаам, ва бева нестам, ва ғам нахоҳам дид". 8 Бинобар ин дар як рӯз балоҳои вай, мамот, мотам ва гуруснагӣ хоҳанд омад; ва дар оташ комилан сӯхта хоҳад шуд, зеро ки Худованд Худое, ки вайро доварӣ мекунад, қавӣ аст. 9Ва подшоҳони замин, ки зино карда, бо вай лаззат бурдаанд, аз вай навҳа хоҳанд кард ва барои вай навҳа хоҳанд гуфт, вақте ки дуди сӯхтори вайро хоҳанд дид, 10 Аз тарси азоби вай дур истода, мегуфт: «Вой, вой, он шаҳри азим Бобил, он шаҳри пурқувват! зеро ки дар як соат доварии Ту меояд. 11 Ва тоҷирони замин барои вай гиря ва навҳа хоҳанд кард; зеро дигар ҳеҷ кас моли онҳоро намехарад; 12 Тиҷорат аз тилло, нуқра, ва сангҳои қиматбаҳо, ва марворид, ва катони маҳин, ва бунафш, ва абрешим, ва қирмиз, ва ҳар гуна чӯби ту, ва ҳар гуна зарфҳои аз устухони фил, ва ҳар гуна зарфҳо аз чӯби гаронбаҳо ва аз мис, ва оҳан ва мармар, 13Ва дорчин, ва хушбӯй, ва равғани атрафшон, ва ладан, ва шароб, ва равған, ва орди маҳин, ва гандум, ва ҳайвоноти ваҳшӣ, ва гӯсфандон, ва аспҳо, ва аробаҳо, ва ғуломон ва ҷонҳои одамон. 14 Ва меваҳое, ки ҷони ту ба он ҳавас дошт, аз ту дур шуданд, ва ҳама чизҳои болаззат ва некӯ аз ту дур шуданд, ва онҳоро дигар нахоҳӣ ёфт. 15 Тоҷирони ин чизҳо, ки аз вай сарватдор шудаанд, аз тарси азоби вай дур истода, гиряву нола хоҳанд кард, 16 Ва гуфт: «Вой, вой, он шаҳри бузург, ки либоси катони маҳин ва арғувон ва қирмиз, ва бо тилло, ва сангҳои қиматбаҳо ва марворид ороиш ёфта буд! 17 Зеро дар як соат ин қадар сарвати бузург барҳам хӯрд. Ва ҳар як устои киштӣ, ва тамоми ҷамоати киштиҳо, ва маллоҳон, ва ҳамаи онҳое ки дар баҳр савдо мекарданд, аз дур истода, 18 Ва дуди сӯзони ӯро дида, фарьёд зада, гуфтанд: «Ба ин шаҳри бузург чӣ шаҳр монанд аст! 19 Ва бар сари худ хок партофта, фарьёд зада, гирья ва фиғон кашида, мегуфтанд: «Вой, вой, он шаҳри бузург, ки дар он ҳамаи онҳое ки дар баҳр киштиҳо доштанд, аз гаронбаҳои он сарватманд шуданд! зеро дар як соат вай хароб мешавад. 20 Бар вай шодӣ кунед, эй осмон, ва ҳаввориён ва анбиёи муқаддас! зеро ки Худо аз шумо интиқом гирифт. 21 Ва фариштаи тавоно сангеро мисли санги бузурги осиёб бардошта, ба баҳр андохт ва гуфт: «Ҳамин тавр

он шаҳри азим Бобил бо зӯроварӣ ғарқ хоҳад шуд, ва дигар пайдо нахоҳад шуд». 22 Ва овози барнавозон, навозандагон, навозандагон ва карнайнавозон дигар дар ту шунида нахоҳад шуд; ва ҳеҷ ҳунарманде, ки аз ҳар ҳунаре бошад, дигар дар ту пайдо нахоҳад шуд; ва садои санги осиё дигар дар ту шунида нахоҳад шуд; 23 Ва нури шамъ дигар дар ту намедурахшад; ва овози домод ва арӯс дигар дар ту шунида нахоҳад шуд; зеро ки тоҷирони ту бузургони замин буданд; зеро ки бо ҷодугариҳои ту ҳама халқҳо фирефта шуданд. 24 Ва дар вай хуни анбиё ва муқаддасон ва ҳамаи кушташудагони рӯи замин ёфт шуд. БОБИ 19 1 Пас аз ин ман овози баланди мардуми бисьёр дар осмон шунидам, ки мегуфт: «Аллелуйо! Наҷот ва ҷалол, ва иззат ва қувват ба Худованд Худои мост. 2 Зеро ки доварии Ӯ ҳақиқӣ ва одилона аст, зеро ки Ӯ фоҳишаи бузургро, ки заминро бо зинокории худ фосид кардааст, доварӣ кардааст ва хуни бандагони Худро аз дасти вай гирифтааст. 3 Ва боз гуфтанд: «Аллелуя». Ва дуди вай то абад баланд шуд. 4 Ва бисту чор пир ва чор ҳайвон афтода, ба Худои Нишинандаи тахт саҷда карда, гуфтанд: «Омин! Аллелуя. 5 Ва овозе аз тахт баромад, ки мегуфт: «Худои моро ҳамду сано гӯед, эй ҳамаи бандагони Ӯ, ва шумо, ки аз Ӯ метарсанд, хурду бузург». 6 Ва шунидам, ки он мисли овози издиҳоми бузург, ва мисли овози обҳои бисьёр, ва мисли садои раъдҳои пурқуввате, ки мегуфт: "Аллелуйа, зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ подшоҳӣ мекунад". 7 Шод бошем ва шодӣ кунем ва Ӯро иззат кунем, зеро ки никоҳи Барра расидааст, ва занаш худро омода кардааст. 8 Ва ба вай ато шуд, ки либоси катони пок ва сафед дар бар кунад, зеро ки катони маҳин адолати муқаддасон аст. 9 Ва ба ман гуфт: «Бинавис: «Хушо онҳое ки ба зиёфати никоҳи Барра даъват шудаанд». Ва ба ман гуфт: «Ин суханони ҳақиқии Худост». 10 Ва ман пеши пойҳои ӯ афтодам, то ки Ӯро парастиш кунам. Ва ба ман гуфт: «Набин, ки ин корро накун: ман рафиқи ту ва бо бародаронат, ки шаҳодати Исоро доранд, ҳастам; Худоро саҷда кун, зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст». 11 Ва ман дидам, ки осмон кушода шуд, ва инак аспи сафедро дидам; ва Нишинандаи Ӯ Мӯъмин ва Ҳақ номида шуд, ва Ӯ дар адолат доварӣ мекунад ва ҷанг мекунад. 12 Чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ буд, ва бар сараш тоҷҳои бисьёре буданд; ва номе навишта шуда буд, ки онро ҷуз худаш ҳеҷ кас намедонист. 13 Ва дар танаш ҷомаи ба хун таркарда дар тан дошт, ва номи ӯ Каломи Худо номида шудааст. 14 Ва лашкарҳое ки дар осмон буданд, савори аспҳои сафед, ки дар тан катони тоза ва сафед ва пок дар бар доштанд, аз паи Ӯ мерафтанд.

190

Ваҳй

15 Ва аз даҳони ӯ шамшери тез мебарояд, то ки бо он халқҳоро бизанад, ва онҳоро бо асои оҳанин ҳукмронӣ хоҳад кард; 16Ва дар ҷома ва бар рони худ номе дорад: "Подшоҳи Подшоҳон ва Худованди Худовандон". 17 Ва фариштаеро дидам, ки дар офтоб истода буд; ва бо овози баланд нидо карда, ба ҳамаи паррандагоне, ки дар миёни осмон парвоз мекунанд, гуфт: «Биёед ва ба зиёфати Худои бузург ҷамъ шавед; 18 То ки шумо гӯшти подшоҳон, ва гӯшти мирибон, ва гӯшти мардони тавоно, ва гӯшти аспон, ва онҳое, ки бар онҳо нишастаанд, ва гӯшти ҳамаи одамон, ҳам озод ва ҳам ғуломон, бихӯред. хурду бузург. 19Ва ман дидам, ки ҳайвони ваҳшӣ, ва подшоҳони замин ва лашкарҳои онҳо ҷамъ омадаанд, то ки бар зидди савори асп ва лашкари ӯ ҷанг кунанд. 20 Ва ҳайвони ваҳшӣ ва бо ӯ набии козиб, ки пеш аз ӯ мӯъҷизаҳо нишон медод, гирифта шуданд, ва бо он онҳоеро, ки тамғаи ҳайвони ваҳшӣ гирифта буданд, ва онҳоеро, ки ба сурати ӯ саҷда мекарданд, фиреб дод. Ин ҳардуро зинда ба кӯли оташе андохтанд, ки аз кибрит фурӯзон буд. 21 Ва бақия аз шамшери савори асп, ки шамшер аз даҳони ӯ мебаромад, кушта шуданд, ва ҳамаи паррандагон аз гӯшти онҳо пур шуданд.

11 Ва тахти бузурги сафед ва Нишинандаи онро дидам, ки замин ва осмон аз рӯи Ӯ гурехт; ва барои онҳо ҷое ёфт нашуд. 12 Ва мурдагонро хурду бузург дидам, ки пеши Худо меистанд; ва китобҳо кушода шуданд, ва китоби дигаре кушода шуд, ки он китоби ҳаёт аст; 13 Ва баҳр мурдагонеро, ки дар он буданд, дод; ва мамот ва дӯзах мурдагонеро, ки дар онҳо буданд, таслим карданд; ва ҳар кас мувофиқи аъмоли худ доварӣ карда шуд. 14 Ва мамот ва дӯзах дар кӯли оташ андохта шуданд. Ин дуввумин марг аст. 15 Ва ҳар кӣ дар китоби ҳаёт навишта нашудааст, дар кӯли оташ андохта шуд. БОБИ 21 1 Ва ман осмони нав ва замини навро дидам, зеро ки осмони аввал ва замини аввал гузаштанд; ва дигар баҳр набуд. 2 Ва ман Юҳанно дидам, ки шаҳри муқаддас, Ерусалими нав, ки аз ҷониби Худо аз осмон нузул мекард ва ҳамчун арӯсе, ки барои шавҳараш зинат ёфтааст, омода шудааст. 3 Ва овози баланде аз осмон шунидам, ки мегуфт: "Инак, хаймаи Худо бо одамон аст, ва Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд, ва онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд, ва Худи Худо бо онҳо хоҳад буд, ва Худои онҳо хоҳад буд". 4 Ва Худо тамоми ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард; ва мамот дигар нахоҳад буд, на андӯҳ, на гиря, ва на дард, зеро он чи пештар гузашт, гузашт. 5 Нишинандаи тахт гуфт: «Инак, ҳама чизро нав месозам». Ва ба ман гуфт: «Бинавис, зеро ин суханон рост ва аминанд». 6 Ба ман гуфт: «Иҷро шуд». Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо ҳастам. Ба касе ки ташнаи чашмаи оби ҳаёт аст, ба таври ройгон медиҳам. 7 Ҳар кӣ ғолиб ояд, вориси ҳама чиз хоҳад буд; ва ман Худои ӯ хоҳам буд, ва ӯ писари ман хоҳад буд. 8 Аммо тарсончак, ва беимонон, ва зишткорон, ва қотилон, ва зинокорон, ва ҷодугарон, ва бутпарастон ва ҳама дурӯғгӯён, дар кӯле, ки аз оташ ва кибрит месӯзад, насиб хоҳанд шуд, ки ин мамоти дуюм аст. 9 Ва яке аз ҳафт фаришта, ки ҳафт косаи пур аз ҳафт балои охирин дошт, назди ман омада, бо ман гуфтугӯ карда, гуфт: «Ба ин ҷо биё, арӯс, зани Барраро ба ту нишон медиҳам». 10Ва маро дар рӯҳ ба кӯҳи бузург ва баланд бурд, ва ба ман он шаҳри бузург, Ерусалими муқаддасро нишон дод, ки аз осмон аз ҷониби Худо нозил мешуд, 11 Ва ҷалоли Худоро дорост, ва нури вай мисли санги гаронбаҳо, мисли санги яшме, мисли булӯр равшан буд; 12Ва девори азим ва баланд дошт, ва дувоздаҳ дарвоза дошт, ва дар он дарвозаҳо дувоздаҳ фаришта, ва номҳое, ки бар он навишта шудаанд, ки номҳои дувоздаҳ сибти банӣ-Исроил мебошанд. 13 Аз тарафи шарқ се дарвоза; дар шимол се дарвоза; дар ҷануб се дарвоза; ва дар ғарб се дарвоза. 14Ва девори шаҳр дувоздаҳ таҳкурсӣ дошт, ва дар онҳо номҳои дувоздаҳ ҳаввориёни Барра. 15 Ва касе ки бо ман сӯҳбат мекард, найи тиллое дошт, то шаҳр ва дарвозаҳои он ва девори онро андоза кунад.

БОБИ 20 1 Ва фариштаеро дидам, ки аз осмон фуруд омад, ва калиди чоҳ ва занҷири бузург дар дасташ буд. 2Ва ӯ аждаҳо, он мори кӯҳнаро, ки Иблис ва шайтон аст, дастгир карда, ҳазор сол ӯро баста, 3 Ва ӯро ба чоҳе андохт, ва ӯро маҳкам кун, ва бар вай мӯҳр бизан, то ки вай дигар халқҳоро фирефта накунад, то даме ки ҳазор сол анҷом ёбад, ва баъд аз он вай бояд андаке озод карда шавад. 4 Ва ман тахтҳоро дидам, ва онҳо бар онҳо нишаста буданд, ва ба онҳо доварӣ карда шуд; на симои ӯ, на нишони худро дар пешониашон ва дар дастони онҳо нагирифтааст; ва онҳо ҳазор сол бо Масеҳ зиндагӣ карда, подшоҳӣ карданд. 5 Аммо боқимондаи мурдагон, то ба охир расидани ҳазор сол зинда нашуданд. Ин аввалин эҳё аст. 6 Хушо ва муқаддас аст касе ки дар эҳёи якум иштирок дорад: бар чунин мамоти дуюм қудрат надорад, балки онҳо коҳинони Худо ва Масеҳ хоҳанд буд ва бо Ӯ ҳазор сол салтанат хоҳанд кард. 7Ва ҳангоме ки ҳазор сол тамом мешавад, шайтон аз зиндони худ раҳо хоҳад шуд, 8 Ва берун хоҳад омад, то халқҳоеро, ки дар чор чор гӯшаи замин ҳастанд, Ҷуҷуҷ ва Моҷуҷро фиреб диҳад, то ки онҳоро барои ҷанг ҷамъ оварад: шумораи онҳо мисли реги баҳр аст. 9 Ва онҳо ба фарохи замин баромада, ӯрдугоҳи муқаддасон ва шаҳри маҳбубро иҳота карданд, ва оташ аз осмон аз ҷониби Худо нозил шуда, онҳоро фурӯ бурд. 10 Ва иблис, ки онҳоро фиреб дода буд, ба кӯли оташ ва кибрит, ки дар он ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб ҳастанд, андохта шуд ва то абад шабу рӯз азоб хоҳанд кашид.

191

Ваҳй

16 Ва шаҳр чоркунҷаест, ва дарозиаш ба андозаи васеъ аст; ва шаҳрро бо най чен кард, дувоздаҳ ҳазор фут. Дарозӣ ва паҳнӣ ва баландии он баробаранд. 17 Ва девори онро чен кард, ба андозаи яксаду чилу чор зироъ, ба андозаи одам, яъне фаришта. 18 Ва бинои девори он аз яшм буд, ва шаҳр тиллои холис буд, мисли шишаи шаффоф. 19Ва пояҳои девори шаҳр бо ҳар гуна сангҳои қиматбаҳо оро дода шуда буданд. Асоси аввалин яшм буд; дуюм, сапфир; сеюм, халседон; чорум, зумуррад; 20 Панҷум, сардоникс; шашум, сардус; ҳафтум, хризолит; ҳаштум, берилл; нӯҳум, топаз; даҳум, хризопрас; ёздаҳум, ҷанин; дувоздахум — аметист. 21 Ва дувоздаҳ дарвоза дувоздаҳ марворид буд; Ҳар як дарвоза аз як марворид буд; ва кӯчаи шаҳр тиллои холис буд, мисли шишаи шаффоф. 22 Ва ман дар он ҳеҷ маъбад надидам, зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ ва Барра маъбади он ҳастанд. 23 Ва шаҳр эҳтиёҷ надошт, ки офтоб ва моҳтоб дар он дурахшон шавад, зеро ки ҷалоли Худо онро равшан кардааст, ва Барра нури он аст. 24 Ва халқҳои наҷотёфтагон дар нури он хоҳанд рафт, ва подшоҳони замин ҷалол ва ҷалоли худро ба он хоҳанд овард. 25 Ва дарвозаҳои он рӯзона баста нахоҳад шуд, зеро ки дар он ҷо шаб нахоҳад буд. 26 Ва онҳо ҷалол ва шаъну шарафи халқҳоро ба он хоҳанд овард. 27 Ва ҳеҷ чизи палидкунанда, ва ҳар кори зишт ва дурӯғгӯй ба он дохил нахоҳад шуд, балки онҳое ки дар китоби ҳаёти Барра навишта шудаанд.

суханони ин китобро риоя мекунанд, ҳастам: Худоро саҷда кун". 10 Ва ба ман гуфт: «Ба суханони нубуввати ин китоб мӯҳр назанед, зеро ки вақт наздик аст». 11 Касе ки золим аст, боз беадолат мемонад, ва ҳар кӣ палид аст, боз палид бошад; ва одил боз одил боқӣ мемонад; 12 Ва инак, ба зудӣ меоям; ва мукофоти ман бо ман аст, то ба ҳар кас мувофиқи кори ӯ бидиҳам. 13 Ман Алфа ва Омега ҳастам, ибтидо ва интиҳо, аввал ва охирин. 14 Хушо онҳое ки аҳкоми Ӯро ба ҷо меоваранд, то ки ба дарахти ҳаёт ҳақ дошта бошанд ва аз дарвозаҳо ба шаҳр дароянд. 15 Зеро ки дар берунанд сагон, ва ҷодугарон, ва зинокорон, ва қотилон, ва бутпарастон, ва ҳар кӣ дӯст медорад ва дурӯғ мебандад. 16 Ман Исо фариштаи Худро фиристодаам, то дар калисоҳо ба шумо шаҳодат диҳам. Ман реша ва насли Довуд ва ситораи дурахшон ва субҳ ҳастам. 17 Ва Рӯҳ ва арӯс мегӯянд: «Биё». Ва ҳар кӣ мешунавад, бигӯяд: «Биё». Ва ҳар кӣ ташна бошад, биёяд. Ва ҳар кӣ бихоҳад, оби ҳаётро озод бигирад. 18 Зеро ба ҳар касе ки суханони нубуввати ин китобро мешунавад, шаҳодат медиҳам: агар касе ба ин чизҳо илова кунад, Худо балоҳоеро, ки дар ин китоб навишта шудааст, ба вай илова хоҳад кард: 19 Ва агар касе аз суханони китоби ин нубувват дур кунад, Худо насиби ӯро аз китоби ҳаёт ва аз шаҳри муқаддас ва он чи дар ин китоб навишта шудааст, хоҳад гирифт. 20 Шахсе ки ба ин чизҳо гувоҳӣ медиҳад, мегӯяд: "Ба зудӣ меоям". омин. Бо вуҷуди ин, биё, эй Худованд Исо. 21 Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. омин.

БОБИ 22 1 Ва ӯ ба ман дарёи поки оби ҳаётро нишон дод, ки мисли булӯр шаффоф аст ва аз тахти Худо ва Барра мебарояд. 2 Дар миёнаи кӯчаи он ва дар ду тарафи дарё дарахти ҳаёт буд, ки дувоздаҳ навъ мева медод ва ҳар моҳ меваи худро медод; ва баргҳои он дарахт барои шифо додани миллатхо. 3 Ва дигар лаънат нахоҳад буд, балки тахти Худо ва Барра дар он хоҳад буд; ва навкаронаш ба ӯ хизмат хоҳанд кард: 4 Ва чеҳраи Ӯро хоҳанд дид; ва номи Ӯ дар пешонии онҳо хоҳад буд. 5 Ва дар он ҷо шаб нахоҳад буд; ва на ба шамъ ниёз доранд, на нури офтоб; зеро ки Худованд Худо ба онҳо нур мебахшад, ва онҳо то абад салтанат хоҳанд кард. 6 Ва ӯ ба ман гуфт: «Ин суханон дуруст ва дурустанд; ва Худованд Худои анбиёи муқаддас фариштаи Худро фиристод, то он чиро, ки бояд ба қарибӣ анҷом дода шавад, ба бандагонаш нишон диҳад. 7 Инак, ба зудӣ меоям: хушо касе ки суханони нубуввати ин китобро риоя мекунад. 8 Ва ман Юҳанно инро дидам ва шунидам. Ва чун шунидам ва дидам, ба пеши пойҳои фариштае, ки ин чизҳоро ба ман нишон дод, афтодам, то ки саҷда кунам. 9 Он гоҳ ӯ ба ман гуфт: "Зинҳор, ин корро накун; зеро ман рафиқи ту, ва бародарони ту, анбиё ва бо онҳое ки

192