Савганди Носирӣ Ададҳо 6:1-21 1Ва Худованд ба Мусо сухан ронда, гуфт: 2Ба банӣ-Исроил сухан ронда, ба онҳо бигӯ: «Ҳар гоҳ мард ё зан худро ҷудо кунанд, то назри носириро ба ҷо оранд, то худро ба Худованд ҷудо кунанд: 3Ӯ бояд худро аз шароб ва нӯшокиҳои қавӣ канорагирӣ кунад, ва сиркои шароб ва нӯшокиҳои қавӣ нанӯшад, ва нӯшокиҳои ангур нанӯшад, ва ангури тару тоза ё хушк нахӯрад. 4Дар тамоми айёми назирии худ, ӯ набояд ҳеҷ чизеро, ки аз дарахти ток сохта шудааст, аз донаи он то пӯсташ, нахӯрад. 5Дар тамоми айёми назри назирии ӯ, покизае ба сари ӯ нахоҳад расид; то ба анҷом расидани айёме ки худро барои Худованд ҷудо мекунад, ӯ муқаддас хоҳад буд ва тори мӯйҳои сарашро хоҳад шинонд. 6 Дар тамоми рӯзҳое ки худро ба Худованд бахшидааст, ба ҷасади мурдае наздик намешавад. 7 Ӯ набояд худро барои падар, модар, бародар ё хоҳараш, вақте ки онҳо мемиранд, нопок кунад, зеро ки муқаддас кардани Худои ӯ бар сари ӯст. 8Дар тамоми айёми назирии худ, ӯ барои Худованд муқаддас аст. 9Ва агар касе ногаҳон дар назди ӯ бимирад ва сари муқаддаси худро олуда карда бошад, пас бояд дар рӯзи пок шуданаш сари худро тарошад, дар рӯзи ҳафтум онро тарошад. 10Ва дар рӯзи ҳаштум ӯ бояд ду сангпушт ё ду кабӯтари ҷавонро назди коҳин, назди дари хаймаи ҷомеъ, биёрад: 11Ва коҳин якеро барои қурбонии гуноҳ ва дигареро барои қурбонии сӯхтанӣ тақдим мекунад ва гуноҳи ӯро, ки бо мурда гуноҳ кардааст, кафорат менамояд ва сари ӯро дар ҳамон рӯз тақдис мекунад. 12Ва ӯ рӯзҳои назирии худро барои Худованд тақдис мекунад ва барраи яксоларо барои қурбонии гуноҳ меоварад, аммо рӯзҳое, ки пештар буданд, зоеъ хоҳанд шуд, зеро назирии ӯ палид шуда буд. 13 Ва ин аст қонуни носирӣ, вақте ки рӯзҳои ҷудоии ӯ ба анҷом расанд: ӯро назди дари хаймаи ҷомеъ мебаранд. 14Ва ӯ бояд қурбонии худро барои Худованд тақдим кунад: як барраи нари яксолаи беайб барои қурбонии сӯхтанӣ, як барраи модаи нари яксолаи беайб барои қурбонии гуноҳ, ва як қӯчқори беайб барои қурбонии саломатӣ, 15Ва як сабад нони фатир, кулчаҳои орди маҳин бо равған омехташуда, ва кулчаҳои нони фатире, ки бо равған молида шудаанд, ва ҳадияи ордӣ ва ҳадияҳои нӯшокии онҳо. 16Ва коҳин онҳоро ба ҳузури Худованд меорад, ва қурбонии гуноҳ ва қурбонии сӯхтании худро тақдим мекунад.
1
Савганди Носирӣ
17Ва ӯ бояд қӯчқорро бо сабади нони фатир ҳамчун қурбонии сулҳ барои Худованд тақдим кунад; коҳин инчунин қурбонии ордӣ ва қурбонии нӯшокии худро тақдим мекунад. 18Ва шахси назир бояд сари худро дар назди даромадгоҳи хаймаи ҷомеъ тарошад, ва мӯйи сари худро гирифта, дар оташе ки зери қурбонии саломатӣ аст, гузорад. 19Ва коҳин китфи ҷӯшонидашудаи қӯчқорро аз сабад як кулчаи фатир ва як кулчаи фатирро гирифта, онҳоро бар дасти шахси назир, баъд аз тарошидани мӯи назир, мегузорад. 20Ва коҳин онҳоро ҳамчун қурбонии ҷунбонданӣ дар ҳузури Худованд меҷунбонад: ин барои коҳин муқаддас аст, бо синаи ҷунбонданӣ ва китфи болобардорӣ; ва баъд аз он нозир метавонад шароб бинӯшад. 21Ин аст қонуни носирие ки назр кардааст, ва дар бораи қурбонии ӯ барои нафрин ба Худованд, ба ғайр аз он чизе ки дасти ӯ мегирад; мувофиқи назре, ки назр кардааст, ӯ бояд мувофиқи қонуни нафрин амал кунад.
Самсон Доварон 13 1Ва банӣ-Исроил боз дар назари Худованд бадӣ карданд; ва Худованд онҳоро чил сол ба дасти фалиштиён супурд. 2 Ва марде аз Зоръо, аз қабилаи Дониён, буд, ки Монӯаҳ ном дошт; ва занаш безурёт буд ва намезояд. 3 Ва фариштаи Худованд ба зан зоҳир шуда, гуфт: «Инак, ту безурёт ҳастӣ ва таваллуд намекунӣ; балки ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид». 4Пас, лутфан, эҳтиёт шавед, ва шароб ва нӯшокиҳои сахт нанӯшед, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯред. 5 Зеро инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид, ва ришта ба сари ӯ нахоҳад расид, зеро ки кӯдак аз батни модар барои Худо нозир хоҳад буд ва ӯ ба наҷоти Исроил аз дасти фалиштиён шурӯъ хоҳад кард. 6 Он гоҳ зан омада, ба шавҳараш гуфт: «Марди Худо назди ман омад, ва чеҳрааш мисли чеҳраи фариштаи Худо буд ва хеле даҳшатнок буд; аммо ман аз ӯ напурсидам, ки аз куҷост ва ӯ номашро ба ман нагуфт. 7Вай ба ман гуфт: «Инак, ту ҳомила шуда, писаре хоҳӣ зоид; ва акнун шароб ва нӯшокиҳои сахт нанӯш, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯр, зеро ки кӯдак аз батни модар то рӯзи маргаш барои Худо нозир хоҳад буд». 8Ва Монӯаҳ аз Худованд илтиҷо карда, гуфт: «Эй Худовандо, бигзор марди Худое ки Ту фиристодӣ, назди мо баргардад ва ба мо таълим диҳад, ки бо кӯдаке ки бояд таваллуд шавад, чӣ кор кунем». 9 Ва Худо овози Монӯаҳро шунид; ва фариштаи Худо боз назди зан омад, дар ҳоле ки вай дар саҳро нишаста буд; вале шавҳараш Монӯаҳ бо вай набуд. 10Ва зан шитоб карда, давида рафт ва ба шавҳараш хабар дода, гуфт: «Инак, он мард, ки дирӯз назди ман омад, ба ман зоҳир шуд». 11Ва Монӯаҳ бархоста, аз паси занаш рафт ва назди он мард омада, ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳамон марде ҳастӣ, ки бо ин зан сухан гуфтӣ?» Ва ӯ гуфт: «Ман ҳастам». 12Ва Монӯаҳ гуфт: «Акнун бигзор суханонат иҷро шаванд. Чӣ тавр ба кӯдак амр диҳем ва чӣ гуна бо ӯ рафтор кунем?» 13Ва фариштаи Худованд ба Монӯаҳ гуфт: «Бигзор аз ҳар чизе ки ба зан гуфтам, эҳтиёт шавад». 14Бигзор аз ҳеҷ чизе, ки аз ток мебарояд, нахӯрад, ва шароб ва нӯшокиҳои сахт нанӯшад, ва ҳеҷ чизи нопок нахӯрад; ҳар он чиро, ки ба вай амр додаам, риоя кунад. 15Ва Монӯаҳ ба фариштаи Худованд гуфт: «Лутфан, бигзор туро нигоҳ дорем, то даме ки барои ту бузғолае тайёр кунем».
2
Савганди Носирӣ
16 Ва фариштаи Худованд ба Монӯаҳ гуфт: «Ҳарчанд маро нигоҳ дорӣ, аз нони ту намехӯрам; ва агар қурбонии сӯхтанӣ оварӣ, бояд онро барои Худованд биёрӣ, зеро Монӯаҳ намедонист, ки ӯ фариштаи Худованд аст». 17Ва Монӯаҳ ба фариштаи Худованд гуфт: «Номи ту чист? Вақте ки суханонат ба амал оянд, туро эҳтиром кунем». 18 Ва фариштаи Худованд ба ӯ гуфт: «Чаро номи маро мепурсӣ, дар ҳоле ки он махфӣ аст?» 19 Пас Монӯаҳ бузғолаеро бо қурбонии ордӣ гирифта, онро бар санг барои Худованд қурбонӣ кард, ва фаришта мӯъҷиза кард; ва Монӯаҳ ва занаш тамошо карданд. 20 Вақте ки аланга аз қурбонгоҳ ба осмон баромад, фариштаи Худованд дар алангаи қурбонгоҳ боло рафт. Ва Монӯаҳ ва занаш инро дида, рӯй ба замин афтоданд. 21 Ва фариштаи Худованд дигар ба Монӯаҳ ва занаш зоҳир нашуд, ва Монӯаҳ фаҳмид, ки ӯ фариштаи Худованд аст. 22 Ва Монӯаҳ ба занаш гуфт: «Мо ҳатман хоҳем мурд, зеро ки Худоро дидем». 23Вале занаш ба ӯ гуфт: «Агар Худованд мехост моро бикушад, қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордиро аз дасти мо қабул намекард, ва ҳамаи ин чизҳоро ба мо нишон намедод ва дар ин вақт чунин чизҳоро ба мо намегуфт». 24 Ва он зан писаре зоид, ва ӯро Шимшӯн ном гузошт; ва кӯдак калон шуд, ва Худованд ӯро баракат дод. 25 Ва Рӯҳи Худованд ӯро дар ӯрдугоҳи Дон, ки дар байни Зоръо ва Эштоул буд, гоҳ-гоҳ ба ҳаракат медаровард. Доварон 14 1 Ва Шимшӯн ба Тимнат рафт ва дар Тимнат зане аз духтарони фалиштиёнро дид. 2Ва ӯ наздик омада, ба падару модараш хабар дод ва гуфт: «Ман дар Тимнат занеро аз духтарони фалиштиён дидам; акнун ӯро барои ман ба занӣ гиред». 3Ва падару модараш ба ӯ гуфтанд: «Оё дар байни духтарони бародаронат ва дар байни тамоми қавми ман зане нест, ки ту аз фалиштиёни номахтун зан бигирӣ?» Ва Шимшӯн ба падараш гуфт: «Вайро барои ман бигир, зеро ки вай ба ман писанд омад». 4Вале падару модараш намедонистанд, ки ин аз ҷониби Худованд буд, ки Ӯ баҳонаеро бар зидди фалиштиён меҷуст, зеро ки дар он вақт фалиштиён бар Исроил ҳукмронӣ мекарданд. 5Он гоҳ Шимшӯн ва падару модараш ба Тимнат рафтанд ва ба токзорҳои Тимнат расиданд, ва инак, шери ҷавоне бар ӯ ғуррид. 6 Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ӯро мисли он ки бузғоларо пора мекард, пора кард, ва дар дасташ чизе набуд; вале ба падару модараш он чиро, ки карда буд, хабар надод. 7Ва ӯ поён фаромада, бо зан сӯҳбат кард; ва вай ба Шимшӯн писанд омад. 8Ва баъд аз муддате ӯ баргашт, то ки вайро бигирад, ва барои дидани ҷасади шер рӯй гардонд, ва инак, тӯдаи занбӯри асал ва асал дар ҷасади шер буд. 9Ва ӯ онро ба кафҳояш гирифта, хӯрд ва назди падару модараш омад ва ба онҳо дод, ва онҳо хӯрданд; вале ба онҳо нагуфт, ки асалро аз лошаи шер гирифтааст. 10Пас падараш назди зан рафт, ва Шимшӯн дар он ҷо зиёфате барпо кард, зеро ки ҷавонон чунин рафтор мекарданд. 11 Ва ҳангоме ки ӯро диданд, сӣ нафар рафиқонро барои ҳамроҳӣ бо ӯ оварданд. 12Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Акнун ман барои шумо як муаммо мегӯям; агар шумо онро дар давоми ҳафт рӯзи ид ба ман ҳал карда, бифаҳмед, ман ба шумо сӣ катон ва сӣ либос медиҳам. 13 Аммо агар шумо онро барои ман кушода натавонед, ба ман сӣ катон ва сӣ либоси иловагӣ диҳед. Ва ба ӯ гуфтанд: «Муаммои худро бигӯ, то онро бишнавем». 14 Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Аз хӯранда хӯрок ва аз қувват ширинӣ берун омад». Ва онҳо натавонистанд дар се рӯз муамморо ҳал кунанд.
3
Савганди Носирӣ
15 Ва дар рӯзи ҳафтум ба зани Шимшӯн гуфтанд: «Шавҳаратро фиреб деҳ, то ки муамморо ба мо бифаҳмонад, мабодо ту ва хонадони падаратро ба оташ сӯзонем; оё моро даъват кардед, ки он чиро, ки дорем, бигирем? 16Ва зани Шимшӯн пеши ӯ гирист ва гуфт: «Ту аз ман нафрат дорӣ ва маро дӯст намедорӣ; ту ба писарони қавми ман муаммое гуфтӣ ва онро ба ман нагуфтӣ». Ва ӯ ба вай гуфт: «Инак, ман онро ба падару модарам нагуфтаам ва оё ман онро ба ту нагӯям?» 17Ва ӯ ҳафт рӯз пеши ӯ гирист, дар ҳоле ки зиёфаташон давом мекард. Ва дар рӯзи ҳафтум ӯ ба вай гуфт, зеро ки вай аз ӯ сахт хашмгин буд; ва вай муамморо ба писарони қавми худ гуфт. 18 Ва мардуми шаҳр дар рӯзи ҳафтум пеш аз ғуруби офтоб ба ӯ гуфтанд: «Он чи аз асал ширинтар аст? Ва он чи аз шер қавитар аст?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Агар шумо бо гӯсолаи ман шудгор намекардед, муаммои маро намеёфтаед». 19 Ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ӯ ба Ашқалӯн рафт, ва сӣ нафарро аз онҳо кушт, ва ғаниматашонро гирифт, ва ба онҳое ки муамморо ҳал карданд, либосҳои яклухт дод. Ва хашми ӯ аланга гирифт ва ба хонаи падараш рафт. 20 Аммо зани Шимшӯн ба рафиқи ӯ, ки ӯро ҳамчун дӯсти худ истифода мебурд, дода шуд. Доварон 15 1 Аммо баъд аз муддате, дар вақти дарави гандум, Шимшӯн бо бузғолае ба назди занаш рафт ва гуфт: «Ман назди занам ба ҳуҷра медароям». Аммо падараш иҷозат надод, ки ба вай дарояд. 2Ва падараш гуфт: «Ман фикр мекардам, ки ту аз ӯ сахт нафрат дорӣ; бинобар ин ӯро ба дӯстат додам; оё хоҳари хурдиаш аз вай зеботар нест? Лутфан, ба ҷои вай ӯро бигир». 3Ва Шимшӯн дар бораи онҳо гуфт: «Акнун ман аз фалиштиён беайбтар хоҳам буд, гарчанде ки ба онҳо бадӣ кунам». 4 Ва Шимшӯн рафта, сесад рӯбоҳро сайд кард ва оташдонҳоро гирифт ва думро ба дум печонда, як оташдонро дар миёнаи ду дум гузошт. 5 Ва ҳангоме ки ӯ мӯйҳояшро оташ зад, онҳоро ба ғаллазорҳои фалиштиён андохт ва ҳам мӯйҳо ва ҳам ғаллазорҳои ғалладонаро, бо токзорҳо ва зайтунҳоро сӯзонд. 6 Он гоҳ фалиштиён гуфтанд: «Кӣ ин корро кардааст?» Ва онҳо ҷавоб доданд: «Шимшӯн, домоди тимнӣ, зеро ки занашро гирифта, ба дӯсташ дода буд». Ва фалиштиён омада, вай ва падарашро ба оташ сӯзонданд. 7Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ҳарчанд шумо ин корро кардаед, ман аз шумо интиқом хоҳам гирифт ва баъд аз он даст хоҳам кашид». 8 Ва ӯ ба онҳо зарбаи сахт зад, ва поён фаромада, дар қуллаи кӯҳи Этом маскан гирифт. 9Он гоҳ фалиштиён баромада, дар Яҳудо ӯрду заданд ва дар Леҳӣ паҳн шуданд. 10Ва мардуми Яҳудо гуфтанд: «Чаро бар зидди мо баромадаед?» Ва онҳо ҷавоб доданд: «Мо барои бастани Шимшӯн баромадаем, то ки бо ӯ чунон ки ӯ бо мо кард, амал кунем». 11Он гоҳ се ҳазор нафар аз Яҳудо ба қуллаи кӯҳи Этом рафтанд ва ба Шимшӯн гуфтанд: «Оё намедонӣ, ки фалиштиён бар мо ҳукмронӣ мекунанд? Ин чӣ кор аст, ки ту бо мо кардӣ?» Ва ӯ ба онҳо гуфт: «Ҳар он чи онҳо бо ман карданд, ман бо онҳо кардам». 12 Ва онҳо ба ӯ гуфтанд: «Мо фуромадаем, то туро баста, ба дасти фалиштиён таслим кунем». Ва Шимшӯн ба онҳо гуфт: «Ба ман қасам хӯред, ки худатон ба ман ҳамла нахоҳед кард». 13 Онҳо ба ӯ гуфтанд: «Не, балки мо туро маҳкам мебандем ва ба дасти онҳо месупорем, аммо туро намекушем». Ва ӯро бо ду ресмони нав бастанд ва аз кӯҳ берун оварданд. 14Ва ҳангоме ки ӯ ба Леҳӣ расид, фалиштиён бар зидди ӯ фарёд заданд, ва Рӯҳи Худованд бар ӯ нозил шуд, ва ресмонҳое ки бар бозуҳояш буданд, мисли катони дар оташ сӯхташуда гардиданд, ва бандҳояш аз дастҳояш канда шуданд. 15 Ва ӯ устухони нави ҷоғи харро ёфт ва дасташро дароз карда, онро гирифт ва бо он ҳазор нафарро кушт. 16Ва Шимшӯн гуфт: «Бо ҷоғи хар тӯда-тӯда, бо ҷоғи хар ҳазор нафарро куштам».
4
Савганди Носирӣ
17 Ва ҳамин ки ӯ суханашро тамом кард, устухони ҷоғро аз дасташ партофт ва он ҷоро Роматлҳӣ номид. 18Ва ӯ сахт ташна монд, ва Худовандро хонда, гуфт: «Ту ин наҷоти бузургро ба дасти бандаи Худ додӣ; ва акнун ман аз ташнагӣ мемирам ва ба дасти номахтунон меафтам?» 19Вале Худо дар даҳонаш чуқурие кафид, ва аз он об берун омад; ва ҳамин ки ӯ нӯшид, рӯҳаш баргашт ва ҷон гирифт; бинобар ин номи онро Энҳакӯре номид, ки то имрӯз дар Леҳӣ воқеъ аст. 20Ва ӯ дар айёми фалиштиён бист сол Исроилро доварӣ кард. Доварон 16 1 Он гоҳ Шимшӯн ба Ғазза рафт ва дар он ҷо фоҳишаеро дид ва назди вай даромад. 2 Ва ба Ғозиён хабар доданд, ки Шимшӯн ба ин ҷо омадааст. Ва ӯро иҳота карда, тамоми шаб дар назди дарвозаи шаҳр камин гирифтанд ва тамоми шаб хомӯш монда, мегуфтанд: «Субҳ, вақте ки рӯз мешавад, ӯро мекушем». 3Ва Шимшӯн то нисфи шаб хобид, ва нисфи шаб бархост, ва дарҳои дарвозаи шаҳр ва ду сутунро гирифт ва онҳоро, бо чӯбҳо ва ҳамаашон, гирифта, бар китфҳояш гузошт ва ба қуллаи теппае ки дар рӯ ба рӯи Ҳебрӯн аст, баровард. 4 Ва баъд аз он воқеъ шуд, ки ӯ занеро дар водии Сорек, ки номаш Далило буд, дӯст дошт. 5Ва сарварони фалиштиён назди вай омада, ба вай гуфтанд: «Ӯро фиреб деҳ ва бубин, ки қуввати бузурги ӯ дар куҷост ва бо чӣ роҳе мо метавонем бар ӯ ғолиб оем, то ки ӯро бандад, то ӯро азоб диҳад; ва мо ба ҳар яки мо ба ту ҳазору сад тангаи нуқра медиҳем». 6Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Лутфан, ба ман бигӯ, ки қуввати бузурги ту дар куҷост ва бо чӣ туро бандед, то ба худат зарар расонанд». 7Ва Шимшӯн ба вай гуфт: «Агар маро бо ҳафт ресмони сабз, ки ҳеҷ гоҳ хушк нашуда буд, банданд, ман заиф хоҳам шуд ва мисли одами дигар хоҳам шуд». 8Он гоҳ сарварони фалиштиён ҳафт ресмони сабзеро, ки хушк нашуда буд, назди вай оварданд, ва вай ӯро бо онҳо баст. 9 Ва дар ҳуҷраи хоб мардоне бо вай камин гирифта буданд. Ва вай ба ӯ гуфт: «Филистиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ ресмонҳоро шикаст, чунон ки риштаи ресмон ҳангоми ба оташ расидан канда мешавад. Аз ин рӯ, қуввати ӯ маълум набуд. 10Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «Инак, ту маро масхара кардӣ ва ба ман дурӯғ гуфтӣ; акнун, лутфан, ба ман бигӯ, ки туро бо чӣ бастан мумкин аст». 11Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар маро бо ресмонҳои наве, ки қаблан истифода нашуда буданд, маҳкам банданд, ман заиф хоҳам шуд ва мисли одами дигар хоҳам буд». 12Пас Далило ресмонҳои нав гирифта, ӯро бо онҳо баст ва ба ӯ гуфт: «Фалиштиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва дар ҳуҷра каминҳо истода буданд. Ва ӯ онҳоро аз дастонаш мисли ришта шикаст. 13 Ва Далило ба Шимшӯн гуфт: «То ҳол маро масхара кардаӣ ва ба ман дурӯғ гуфтаӣ; ба ман бигӯ, ки бо чӣ туро бастан мумкин аст?» Ва ӯ ба вай гуфт: «Агар ту ҳафт тори сари маро бофта бошӣ». 14Ва вай онро бо мех маҳкам карда, ба ӯ гуфт: «Филистиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоб бедор шуд ва мехи чӯб ва бо бофта рафт. 15Вай ба ӯ гуфт: «Чӣ тавр ту мегӯӣ: "Ман туро дӯст медорам", дар ҳоле ки дилат бо ман нест? Ту се маротиба маро масхара кардӣ ва ба ман нагуфтӣ, ки қуввати бузурги ту дар куҷост». 16 Ва вақте ки вай ҳар рӯз ӯро бо суханонаш фишор медод ва ӯро чунон рӯҳбаланд мекард, ки ҷони ӯ аз тарс ҷон медод; 17 Ӯ тамоми дилашро ба вай ошкор карда, гуфт: «Бар сари ман риштае нарасидааст, зеро ки ман аз батни модарам барои Худо нозир будам; агар мӯйҳоямро тарошанд, қувватам аз ман дур мешавад ва ман заиф мешавам ва мисли ҳар каси дигар мешавам».
5
Савганди Носирӣ
18 Ва Далило дид, ки ӯ тамоми дилашро ба вай ошкор кардааст, вай кас фиристода, сарварони фалиштиёнро даъват кард ва гуфт: «Ин дафъа биёед, зеро ӯ тамоми дилашро ба ман нишон дод». Он гоҳ сарварони фалиштиён назди вай омада, пулро ба дасташон оварданд. 19Ва ӯро рӯи зонуҳояш хобонд, ва мардеро даъват карда, ӯро маҷбур кард, ки ҳафт тори сари ӯро тарошад; ва ӯро азият додан гирифт, ва қувваташ аз ӯ рафт. 20Вай гуфт: «Филистиён бар ту меоянд, эй Шимшӯн!» Ва ӯ аз хоб бедор шуда, гуфт: «Мисли дафъаҳои пештара, ман берун меравам ва худро такон медиҳам». Ва ӯ намедонист, ки Худованд аз ӯ дур шудааст. 21 Аммо фалиштиён ӯро дастгир карда, чашмонашро канданд ва ӯро ба Ғазза бурданд ва бо завлонаҳои мисӣ бастанд; ва ӯ дар зиндон осиёб мекард. 22 Аммо баъд аз тарошидани мӯйҳояш, мӯйҳои сараш аз нав сабзидан гирифтанд. 23Он гоҳ сарварони фалиштиён онҳоро ҷамъ карданд, то ки барои худои худ Доғон қурбонии бузурге кунанд ва шодӣ кунанд, зеро ки гуфтанд: «Худои мо душмани мо Шимшӯнро ба дасти мо супурдааст». 24 Ва чун қавм ӯро диданд, худои худро ситоиш карданд, зеро гуфтанд: «Худои мо душмани моро ва харобкунандаи замини моро, ки бисёре аз моро куштааст, ба дасти мо супурд». 25 Ва ҳангоме ки дилҳояшон шод шуд, гуфтанд: «Шимшӯнро бихонед, то моро масхара кунад». Ва онҳо Шимшӯнро аз зиндон даъват карданд ва ӯ онҳоро масхара кард ва ӯро дар миёни сутунҳо гузоштанд. 26Ва Шимшӯн ба писаре ки дасташро дошт, гуфт: «Ба ман иҷозат деҳ, ки сутунҳоеро, ки хона бар онҳо истодааст, ламс кунам ва ба онҳо такя кунам». 27Ва хона пур аз мардон ва занон буд; ва ҳамаи сарварони фалиштиён дар он ҷо буданд; ва тақрибан се ҳазор мард ва зан бар боми хона нишаста, тамошо мекарданд, ки Шимшӯн шӯхӣ мекунад. 28Ва Шимшӯн сӯи Худованд нидо карда, гуфт: «Эй Худованд Худо, маро ба ёд овар, ва маро танҳо як бор, эй Худо, тақвият бахш, то ки ман фавран аз фалиштиён барои ду чашмам интиқом гирам». 29 Ва Шимшӯн ду сутуни миёнаро, ки хона бар онҳо истода буд ва онро бар онҳо бардорида буд, гирифт, якеро бо дасти росташ ва дигареро бо дасти чапаш. 30Ва Шимшӯн гуфт: «Бигзор ман бо фалиштиён бимирам». Ва ӯ бо тамоми қувваташ саҷда кард; ва хона бар сарварон ва бар тамоми мардуме, ки дар он буданд, фурӯ рафт. Ва мурдагоне, ки ӯ дар маргаш кушта буд, аз онҳое, ки ӯ дар ҳаёташ кушта буд, бештар буданд. 31 Ва бародаронаш ва тамоми хонадони падараш омада, ӯро бардоштанд ва ба берун оварданд ва ӯро дар миёни Зоръо ва Эштоул дар қабри падараш Монӯаҳ дафн карданд. Ва ӯ бист сол бар Исроил доварӣ кард.
Самуил 1 Подшоҳон 1 1 Ва марде аз Роматаимзофим, аз кӯҳи Эфроим, буд, ки номаш Элқоно буд, ки писари Ерӯҳом, писари Элиҳу, писари Тӯҳу, писари Зуф, аз эфротиён буд. 2 Ва ӯ ду зан дошт; номи яке Ҳанно ва номи дигаре Фанинно буд; ва Фанинно фарзанд дошт, вале Ҳанно фарзанд надошт. 3 Ва ин мард ҳар сол аз шаҳри худ берун мерафт, то ки дар Шилӯ барои Худованди лашкарҳо ибодат кунад ва қурбонӣ кунад; ва ду писари Элӣ, Ҳофнӣ ва Финҳос, коҳинони Худованд, дар он ҷо буданд. 4 Ва ҳангоме ки Элқоно қурбонӣ кард, ба зани худ Фанинно ва ба ҳамаи писарону духтаронаш ҳиссаҳо дод: 5 Аммо ба Ҳанно ҳиссаи муносибе дод, зеро ки Ҳанноро дӯст медошт, вале Худованд батни ӯро баста буд. 6
Савганди Носирӣ
6Ва душманаш ӯро сахт хашмгин кард, то ӯро ба изтироб андозад, зеро ки Худованд батни ӯро баста буд. 7Ва ӯ ҳар сол ҳамин тавр мекард, вақте ки вай ба хонаи Худованд мерафт, вай ӯро хашмгин мекард; бинобар ин вай гиря мекард ва чизе намехӯрд. 8Ва шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Эй Ҳанно, чаро гиря мекунӣ ва чаро чизе намехӯрӣ ва чаро дилат ғамгин аст? Оё ман барои ту аз даҳ писар беҳтар нестам?» 9Ва Ҳанно, баъд аз хӯрдан ва нӯшидан дар Шилӯ, бархост; ва Элии коҳин дар курсие назди сутуни маъбади Худованд нишаста буд. 10Ва ӯ бо талхии дил ба Худованд дуо гуфт ва сахт гирист. 11Ва вай назр карда, гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо, агар Ту ба ранҷу азоби канизи Худ назар кунӣ ва маро ба ёд оварӣ ва канизи Худро фаромӯш накунӣ, ва ба канизи Худ писарбачае ато кунӣ, ман ӯро тамоми айёми умраш ба Худованд хоҳам дод, ва ришта ба сари ӯ нахоҳад расид». 12 Ва ҳангоме ки вай ба ҳузури Худованд дуо гуфтанро давом дод, Элӣ ба даҳони вай нигоҳ кард. 13Ва Ҳанно дар дили худ сухан мегуфт; танҳо лабонаш меҷунбиданд, вале овозаш шунида намешуд; аз ин рӯ Элӣ фикр кард, ки вай маст аст. 14Ва Элӣ ба вай гуфт: «То кай маст мешавӣ? Шароби худро аз худ дур кун». 15Ва Ҳанно ҷавоб дода гуфт: «Не, оғоям, ман зани рӯҳи ғамгин ҳастам; ман на шароб ва на нӯшокии қавӣ нӯшидаам, балки ҷонамро дар ҳузури Худованд холӣ кардаам». 16 Канизи худро духтари бадкирдор ҳисоб накун, зеро ман аз сабаби шикоят ва ғами зиёд то ҳол сухан гуфтаам. 17Ва Элӣ ҷавоб дода, гуфт: «Ба саломатӣ бирав, ва Худои Исроил хоҳиши туро, ки аз Ӯ талаб кардаӣ, ба амал оварад». 18Вай гуфт: «Бигзор канизи ту дар назари ту илтифот ёбад». Ва зан ба роҳи худ рафт ва хӯрок хӯрд, ва чеҳрааш дигар ғамгин набуд. 19Ва онҳо субҳи барвақт бархоста, ба ҳузури Худованд ибодат карданд ва баргашта, ба хонаи худ ба Ромо омаданд; ва Элқоно бо зани худ Ҳанно ошиқ шуд; ва Худованд ӯро ба ёд овард. 20 Пас, вақте ки Ҳанно ҳомиладор шуд, писаре зоид ва ӯро Самуил ном ниҳод ва гуфт: «Зеро ки ман ӯро аз Худованд илтимос кардаам». 21Ва он мард Элқоно ва тамоми аҳли байташ рафт, то ки қурбонии солона ва назри худро барои Худованд тақдим кунад. 22 Аммо Ҳанно нарафт, зеро ба шавҳараш гуфт: «То он даме ки кӯдак аз сина ҷудо нашавад, ман намеравам ва баъд ӯро меорам, то ки дар ҳузури Худованд ҳозир шавад ва дар он ҷо то абад бимонад». 23 Ва шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Он чи ба назарат писанд ояд, бикун; то он даме ки ӯро аз сина ҷудо кунӣ, бимон; бигзор Худованд каломи Худро ба амал оварад». Ва зан истода, писарашро шир дод, то он даме ки ӯро аз сина ҷудо кард. 24 Ва ҳангоме ки ӯро аз сина ҷудо кард, ӯро бо се гов, як эфа орд ва як шиша шароб бо худ бурд ва ба хонаи Худованд дар Шилӯ овард; ва кӯдак хурд буд. 25 Ва онҳо говеро куштанд, ва кӯдакро назди Элӣ оварданд. 26Вай гуфт: «Эй оғоям, қасам ба ҷони ту, оғоям, ман ҳамон зане ҳастам, ки дар ин ҷо назди ту истода, ба Худованд дуо мегуфтам». 27 Ман барои ин кӯдак дуо гуфтам, ва Худованд илтиҷои маро, ки аз Ӯ пурсида будам, ба ман ато кард. 28 Бинобар ин ман ӯро ба Худованд қарз додам; то даме ки зинда аст, ба Худованд қарз дода хоҳад шуд. Ва ӯ дар он ҷо ба Худованд ибодат кард.
7
Савганди Носирӣ
Яҳёи Таъмиддиҳанда Луқо 1 1 Азбаски бисёриҳо даст ба даст гирифтаанд, ки изҳороти он чизҳоеро, ки дар байни мо бешубҳа эътиқод доранд, баён кунанд, 2 Чунон ки онҳо онҳоро ба мо супурданд, ки аз ибтидо шоҳидон ва хизматгорони калом буданд; 3 Эй Теофилуси муҳтарам, ман низ, азбаски аз аввал ҳама чизро комилан фаҳмида будам, ба ту тартиби дигаре нависам, 4 То ки ту дурустии он чизҳоеро, ки дар онҳо таълим гирифтаӣ, бидонӣ. 5 Дар замони Ҳиродус, подшоҳи Яҳудо, Закарё ном коҳине аз авлоди Абиё буд, ва занаш аз духтарони Ҳорун буда, Элизабет ном дошт. 6 Ва ҳардуи онҳо дар назари Худо одил буданд ва аз рӯи тамоми аҳком ва қонунҳои Худованд беайб рафтор мекарданд. 7 Онҳо фарзанд надоштанд, зеро Элизабет нозой буд ва ҳардуяшон аллакай пир шуда буданд. 8 Ва ҳангоме ки ӯ бо тартиби навбати худ вазифаи коҳиниро дар пеши Худо иҷро мекард, 9 Мувофиқи таомули коҳинӣ, насиби ӯ ин буд, ки ҳангоми ба маъбади Худованд даромаданаш бухур сӯзонад. 10 Ва дар вақти бухур кардан тамоми мардум дар берун дуо мегуфтанд. 11 Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуд, ки дар тарафи рости қурбонгоҳи бухур истода буд. 12 Вақте ки Закарё ӯро дид, ноором шуд ва тарс ӯро фаро гирифт. 13 Аммо фаришта ба ӯ гуфт: «Натарс, эй Закарё, зеро дуои ту мустаҷоб шудааст; ва занат Элизабет бароят писаре хоҳад зоид ва ту ӯро Юҳанно хоҳӣ номид. 14 Ва ту шодӣ ва хурсандӣ хоҳӣ ёфт; ва бисёриҳо аз таваллуди ӯ шодӣ хоҳанд кард. 15 Зеро ӯ дар назари Худованд бузург хоҳад буд ва шароб ва нӯшокиҳои сахт нахоҳад нӯшид, ва аз батни модараш аз Рӯҳулқудс пур хоҳад шуд. 16 Ва бисёре аз банӣ-Исроилро ба сӯи Худованд Худои онҳо баргардонад. 17 Ва ӯ бо рӯҳ ва қудрати Илёс пешопеши Ӯ хоҳад рафт, то дилҳои падаронро ба фарзандон ва нофармононро ба ҳикмати одилон баргардонад ва қавмеро барои Худованд омода созад. 18 Закарё ба фаришта гуфт: «Аз куҷо ман инро мефаҳмам? Зеро ман пир шудаам ва занам низ пир шудааст». 19 Фаришта ба ӯ ҷавоб дод: «Ман Ҷабраил ҳастам, ки дар ҳузури Худо истодаам ва фиристода шудаам, то бо ту сухан гӯям ва ин хабари хушро ба ту бирасонам». 20 Ва инак, ту лол хоҳӣ шуд ва то рӯзе ки ин чизҳо ба амал оянд, гап зада наметавонӣ, зеро ба суханони ман, ки дар вақти худ иҷро хоҳанд шуд, имон надорӣ». 21 Мардум мунтазири Закарё буданд ва аз он ки ӯ муддати тӯлонӣ дар маъбад мондааст, ҳайрон шуданд. 22 Вақте ки ӯ берун омад, бо онҳо гап зада натавонист, ва онҳо фаҳмиданд, ки ӯ дар маъбад рӯъёе дидааст, зеро ӯ ба онҳо ишора кард, ва лол монд. 23 Ва ҳамин ки рӯзҳои хизматаш ба охир расиданд, ба хонаи худ рафт. 24 Ва баъд аз он рӯзҳо зани ӯ Элисобаъ ҳомила шуд ва панҷ моҳ худро пинҳон дошт ва гуфт: 25 Худованд дар рӯзҳое ки ба ман назар карда буд, бо ман чунин рафтор кард, то ки нанги маро дар миёни мардум бардорад. 26 Ва дар моҳи шашум фаришта Ҷабраил аз ҷониби Худо ба шаҳри Ҷалил, ки Носира ном дорад, фиристода шуд. 27 Барои бокирае, ки номзади марде бо номи Юсуф аз хонадони Довуд буд; ва номи он бокира Марям буд. 28 Фаришта назди вай даромада, гуфт: «Салом, эй файзёфта! Худованд бо туст; ту дар миёни занон муборак ҳастӣ».
8
Савганди Носирӣ
29 Вақте ки вай ӯро дид, аз суханонаш ба изтироб омад ва дар дили худ фикр кард, ки ин чӣ гуна салом бошад. 30 Фаришта ба вай гуфт: «Натарс, Марям, зеро ки ту дар назари Худо файз ёфтаӣ». 31 Ва инак, ту дар батни худ ҳомиладор шуда, писаре хоҳӣ зоид ва номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт. 32 Ӯ бузург хоҳад буд ва Писари Худои Таоло номида хоҳад шуд; ва Худованд Худо ба ӯ тахти падараш Довудро хоҳад дод. 33 Ва ӯ то абад бар хонадони Яъқуб салтанат хоҳад ронд; ва салтанати ӯ интиҳо нахоҳад дошт. 34 Марям ба фаришта гуфт: «Ин чӣ тавр мешавад, дар сурате ки ман бо мард шинос нестам?» 35 Фаришта ба вай ҷавоб дод: «Рӯҳулқудс бар ту хоҳад омад ва қудрати Худои Таоло бар ту соя хоҳад андохт; аз ин рӯ, он муқаддасе, ки аз ту таваллуд мешавад, Писари Худо номида хоҳад шуд». 36 Инак, хеши ту, Элизабет, низ дар пиронсолиаш писаре дар батн дорад ва ҳоло моҳи шашуми ҳомиладории ӯст. 37 Зеро барои Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нахоҳад буд. 38 Марям гуфт: «Инак, канизи Худованд ҳастам; мувофиқи сухани ту бо ман бишавад». Ва фаришта аз пеши вай рафт. 39 Дар он рӯзҳо Марям бархоста, бо шитоб ба кӯҳистони Яҳудо рафт. 40 Ва ба хонаи Закарё даромада, ба Элисобаъ салом дод. 41 Ва ҳамин ки Элизабет саломҳои Марямро шунид, кӯдак дар батни худ ба ҷунбиш омад; ва Элизабет аз Рӯҳулқудс пур шуд. 42 Ва бо овози баланд хитоб карда, гуфт: «Ту дар миёни занон муборак ҳастӣ, ва муборак аст самари батни ту». 43 Ва ин барои ман аз куҷост, ки модари Худовандам назди ман омадааст? 44 Зеро, ҳамин ки садои саломи ту ба гӯшам расид, кӯдак аз шодӣ дар батнам ба ҷунбиш омад. 45 Ва хушо вай, ки имон овардааст, зеро он чи аз ҷониби Худованд ба вай гуфта шудааст, ба амал хоҳад омад». 46 Марям гуфт: «Ҷони ман Худовандро ситоиш мекунад. 47 Ва рӯҳи ман аз Худои Наҷотдиҳандаам шодӣ мекунад. 48 Зеро ки Ӯ ба фурӯтании канизи Худ назар кардааст; зеро инак, минбаъд ҳамаи наслҳо маро хушбахт хоҳанд хонд. 49 Зеро Худои Қодир корҳои бузурге барои ман кардааст, ва номи Ӯ муқаддас аст. 50 Ва раҳмати Ӯ насл ба насл бар касонест, ки аз Ӯ метарсанд. 51 Ӯ бо бозуи Худ қудрат нишон дод; мағруронро, ки дар дилҳояшон мағруранд, пароканда кард. 52 Ӯ пурқудратонро аз тахтҳояшон зер кард ва фурӯтанонро сарбаланд гардонд. 53 Ӯ гуруснагонро аз неъматҳо сер кард, ва сарватмандонро холӣ фиристод. 54 Ӯ ба бандаи Худ Исроил, ба хотири марҳамати Худ, кӯмак кардааст; 55 Чунон ки Ӯ ба падарони мо гуфта буд, ба Иброҳим ва ба насли ӯ то абад. 56 Ва Марям тақрибан се моҳ бо ӯ монд ва ба хонаи худ баргашт. 57 Вақти таваллуд кардани Элисобаъ фаро расид ва ӯ писаре зоид. 58 Ҳамсояҳо ва хешовандонаш шуниданд, ки Худованд ба вай раҳми бузурге зоҳир кардааст ва бо ӯ шодӣ карданд. 59 Ва дар рӯзи ҳаштум онҳо омаданд, то кӯдакро хатна кунанд ва ӯро аз рӯи номи падараш Закарё ном гузоранд. 60 Модараш ҷавоб дод: «Не, балки ӯро Яҳё хоҳанд номид». 61 Ва ба вай гуфтанд: «Дар хешовандони ту касе нест, ки бо ин ном хонда шавад». 62 Ва бо имову ишора ба падараш гуфтанд, ки чӣ тавр ӯро даъват кардан мехоҳад. 63 Ӯ мизи навиштанро талаб кард ва дар он навишт: «Номи ӯ Яҳё аст». Ва ҳама дар ҳайрат монданд.
9
Савганди Носирӣ
64 Дарҳол даҳонаш кушода шуд ва забонаш озод шуд ва ӯ ба сухан даромада, Худоро ҳамду сано хонд. 65 Ва ҳамаи сокинони гирду атрофашонро тарс фаро гирифт ва ҳамаи ин суханон дар тамоми кӯҳистони Яҳудия паҳн шуданд. 66 Ва ҳамаи онҳое, ки шуниданд, инро дар дили худ нигоҳ медоштанд ва мегуфтанд: «Ин кӯдак чӣ гуна хоҳад буд!» Ва дасти Худованд бо ӯ буд. 67 Падари ӯ Закарё аз Рӯҳулқудс пур шуд ва пешгӯӣ карда, гуфт: 68 Муборак бод Худованд Худои Исроил, зеро ки Ӯ қавми Худро боздид карда, онҳоро раҳо кард, 69 Ва дар хонадони бандаи Худ Довуд шохи наҷотро барои мо баланд кардааст; 70 Чунон ки Ӯ бо забони пайғамбарони муқаддаси Худ, ки аз замони пайдоиши ҷаҳон омадаанд, гуфтааст: 71 То ки мо аз душманонамон ва аз дасти ҳамаи онҳое ки аз мо нафрат доранд, наҷот ёбем; 72 То ки ба падарони мо ваъдаи раҳматро ба ҷо оранд ва аҳди муқаддаси Ӯро ба ёд оранд; 73 Қасамеро, ки Ӯ ба падари мо Иброҳим хӯрд, 74 То ки Ӯ ба мо ато кунад, ки мо аз дасти душманонамон раҳо шуда, бе тарс ба Ӯ хизмат кунем. 75 Дар қудсият ва адолат дар ҳузури Ӯ, тамоми айёми умри мо. 76 Ва ту, эй кӯдак, пайғамбари Худои Таоло номида хоҳӣ шуд, зеро ки ту пешопеши Худованд меравӣ, то роҳҳои Ӯро омода кунӣ; 77 То ба қавми Худ огоҳӣ диҳад, ки наҷотро бо бахшиши гуноҳҳояшон бидиҳад, 78 Аз раҳмати Худои мо, ки бо он нури субҳ аз осмон моро фаро гирифт, 79 То ки ба онҳое ки дар торикӣ ва сояи марг нишастаанд, нур бахшад ва пойҳои моро ба роҳи сулҳу осоиштагӣ роҳнамоӣ кунад. 80 Ва кӯдак калон шуда, рӯҳан қавӣ мешуд ва то рӯзи зоҳир шуданаш ба Исроил дар биёбонҳо буд.
10